Jest siódma rano w radiu France Inter. Dzień dobry.
Éric Andréï, dziękuję, że jest pan z nami.
Co pan sądzi o Stéphanie Blé jako następnym prezydencie?
Przyjaźnię się ze Stéphane’em, ale nie popieram go.
Nie. Co innego Corinne Douanier…
To kobieta, która… To po prostu lepszy wybór.
To lepszy wybór.
Panie Blé.
Wie pan, gdzie jest Lamine Touré?
- Zna pan wybudzonego ze śpiączki? - Myśli pan, że wygra?
Nic nie wiem na ten temat.
Ale wiem, że w demokracji
obowiązuje zasada domniemania niewinności.
Dotyczy zarówno byłych prezydentów, jak i Lamine’a Touré,
chłopaka z czystą kartoteką.
Więc zna go pan?
- Nie. - Sam pan powiedział.
- Bez komentarza. Proszę się cofnąć. - Panie Blé?
Przestań o nim gadać.
To same kłopoty. Nie znamy go.
- To prowokacja Andréï. - Ręka.
Prowokacja Andréï.
- Trochę dalej. - Prowokacja Andréï.
Mam to gdzieś. Proszę!
NASZ KANDYDAT
Wystarczy spojrzeć, widać, że jest winny.
Ale nic na niego nie mamy.
Nie aresztuję kandydata na prezydenta za twarz.
A bo widzisz, przepisy są źle napisane.
Miałeś namierzyć telefon chłopaka.
Pytałem sędziego. To potrwa.
- Potrwa, rozumiem. - Tak, trochę potrwa.
Słuchaj.
Przypadkiem nie czekasz na pozwolenie na budowę domu?
Chyba ja prowadzę tę sprawę.
Też trochę potrwa. Wybacz, Pierrot.
Nie lubię tego robić, ale co począć, siła wyższa.
Naprawdę…
Już.
Dostaniesz odpowiedź za 10 minut.
- A co z moim pozwoleniem na budowę? - Zburzę żłobek.
Zbudujesz nawet basen i solarium.
Kolejne pytanie?
Ty.
Co pan sądzi o wyższości prawa europejskiego nad francuskim?
To jacyś geniusze?
Nowe pokolenie. Mówiłem, wybierz przedszkolaki.
Marion dzwoni. To coś pilnego.
Dzieci, zaraz wracam.
Co? Dlaczego? Co się dzieje?
Stéphane?
Halo? Co się dzieje?
Wszędzie jest policja. Ktoś na nas doniósł.
Ktoś doniósł, na pewno.
Z tyłu też są. Roi się od nich.
Kurwa! Czemu cię posłuchałam?
- To obłęd! Poddamy się. - OK.
Zostań tam, jadę.
Policja! Proszę otworzyć!
Lamine, idź na górę i schowaj się w sypialni!
Dzwoniła Marion. Panikuje. Policja przyjechała po Lamine.
To zbędne. Nikogo tu nie ma, opuść rękę.
Co masz na myśli? Wiesz, gdzie jest Lamine?
- Kolejne twoje intrygi? - Nie.
Nie. To ja tam wysłałem Marion i Mo.
Żeby go ukryć.
Stéphane, wiesz co? Zastanów się.
Bez 50 kamer na dupie nie ruszymy się na krok.
Jeśli Lamine chce się poddać, może to zrobić w Normandii,
w Poitou, nieważne, byle z dala od ciebie.
Z dala ode mnie to blisko Marion! To ja nawaliłem.
To proste. Wrócę z nim na osiedle.
Pójdzie na policję i koniec. Znajdźcie coś w Normandii.
Obiad z byłymi więźniami.
Świetny pomysł, bo właśnie wyszedł z aresztu.
Międzywyznaniowy piknik w meczecie w Lisieux.
- Świetnie! - Kurwa.
- Tak? - Jeszcze lepiej. Meczet.
Czyli co?
Słabe takie ujednolicanie symboli.
Da się bardziej świecko.
- Nie patrz tak na mnie. - Na przykład?
Bardziej świecko?
Nie mruż oczu. Też tak potrafię.
- To dołącz do mnie. - Bądźmy politykami.
Przepraszam. Może ser? Coś z ostrygami?
Widzisz? Może…
Kiełbasa. Zawsze działa.
Kiełbasa, bardzo świeckie! Masz rację.
I francuskie.
Mam! Festiwal crêpe.
- W Condé-sur-Noireau. - Dobre.
Nie trawię crêpe.
Ma pani klucz do tego pokoju?
Nie, to dom znajomej.
Dobra, wywalaj.
Jak Boga kocham, wywalcie ją, to…
Będzie niemiło.
Mówię o drzwiach.
Dawaj.
Co ty robisz?
Za blisko zawiasów. Posuń się.
Czego oni was uczą? Płaską częścią ramienia.
Na wysokości zamka. Szybko.
Dobra, rób po swojemu.
Dawaj.
Marion, to ja! I co?
Źle. Lamine uciekł, spanikował.
Zostawił telefon. Nie wyjdę przez kamery.
Jest sam. To nasza wina.
Źle zrobiliśmy. Jestem załamana.
- Co? - To moja wina.
- Zajmę się tym. - Przestań. Zostaw mnie.
Szlag. Nie dość ci obietnic?
Obiecałeś nie kandydować, nie rujnować nam życia i chronić Lamine.
Pół godziny temu mieliśmy być na festiwalu.
O co znowu chodzi?
Potrzebowałem wymówki, żeby tu być.
No tak, kampania musi trwać.
Chyba tylko ja w nią wierzę. Wszyscy ją olali.
Z wyjątkiem Lamine. Prezydent go ułaskawi.
Trawisz już crêpe?
Nie trawię. Mam po nich rozwolnienie.
Może to przez laktozę czy coś.
Tak, to laktoza. Mam to samo.
- Zrezygnowałem z nabiału. - Tak?
Przerzuciłem się na…
Ale wy jesteście… Lamine! La-mine!
- Stacja kolejowa. - Gdzie idziesz?
Zwariowałaś?
Jedziemy na festiwal crêpe. William i Mo wezmą go ze stacji kolejowej
i przemycą na osiedle, a potem zabiorę go na komisariat.
- Bez dyskusji. - Ale… dobra.
- Proszę. - Dziękuję panu.
Rano proponujemy nasz wytrawny cydr.
Wszystko musi pójść do wieczora.
Dobrze, słucham?
Smacznego.
Richard, więcej ciasta!
Dobre.
Domowej roboty.
- Wszystko domowej roboty. - Świetne.
Od serca!
Pani mer, mam pytanie.
Nazwa Condé-sur-Noireau ma jakiś związek z policją?
W ogóle.
Nazwa naszej wioski pochodzi od dwóch rzek, Druance i Noireau.
Rozumiem.
- Woli pan słodkie czy słone crêpe? - Szczerze? Żadne.
To znaczy uwielbiam oba.
Dobrze. Spróbujemy wszystkich.
Kiełbaska i crêpe Camembert dla pana Blé!
Proszę od tego zacząć.
Tłuszcz pokryje żołądek i potem pochłonie pan, ile się da.
Naprawdę.
- Dostanę z cukrem? - Nie! Szkoda by było.
To miejscowa specjalność. Zobaczy pan, pyszności.
Jedz.
Ale śmierdzi.
Cudny zapach naszego Camemberta. To normalne.
Delicje.
Dostosuję się. Tak jak Francuzi.
- Uwielbia. - Pyszne, prawda?
Niebo w gębie?
Widzę, że smakuje. Kubki smakowe…
- Wyśmienite! - Oczywiście.
- Jest szczęśliwy. - Wspaniale.
Lamine?
Tu go nie ma. Chodźmy.
- Lamine? - Kurwa!
Przestań krzyczeć! Chodźmy, to bez sensu. Już nie szukaj.
- William? - Co? Lamine?
- Jesteś cały? - Tak.
Stéphane zabierze cię na policję.
Wtedy nigdy go nie wybiorą. Nie!
Prosił nas o to. Wracasz z nami.
Cholera! Idą gliny.
Daj mi kasę na bilet.
Tylko rozmawiamy. Uśmiechnij się.
Dam ci 20 euro,
ale oddaj resztę i paragon.
Kazał nam cię zabrać. Zabieramy cię!
- Nie! - Tak.
- Zabieramy. - Nie wygra!
Prosił nas o to!
- Przestań… - Dzień dobry.
- Wszystko w porządku? - Tak.
I to pytanie kieruje pan akurat do mnie?
- Tak. - Czemu nie do nich?
Oby to nie było to, co myślę.
Dla mnie są panowie mili. Wszystko gra.
Wszystko gra, bo są panowie biali, ale oni…
Co za obłęd!
Przepraszam, to odrażające!
Przestań.
- Nie! Są odcienie czerni. - Proszę pana…
- Rasista! - Nie…
- Spokojnie. - Jestem spokojny.
Nie zauważyłem, że są czarni.
Jakoś w to nie wierzę. Nie widać, że jest czarny?
Czarny jak smoła.
- William… - W co pan gra?
- Odrażający rasista! - Słucham?
Chwileczkę. Żona mojego brata jest z Konga.
A jakie jest ulubione danie Kongijczyków?
Pondu.
Trafiony. Zgadza się.
- Mam rację? - Tak, pondu.
- Ma rację. - Miłego dnia.
- Z fasolą…
- Z fasolą! - Z fasolą! Tak!
Ryż i fasola, kocham cię. Koffi Olomide.
Wracasz z nami.
Mo! Puśćcie mnie!
Żaden Mo, tylko Maurice. Nie jesteśmy przyjaciółmi.
- Ale Mo… - Możemy się zaprzyjaźnić.
Mo!
BLÉ PNIE SIĘ W GÓRĘ
Dobra…
Jean-Luc mówi, że nie znaleźli dzieciaka.
Oczywiście, że nie znaleźli. Na pewno jest u niego.
Ewakuował go.
Zablokuj wjazd do miasta. Postaw gliniarzy na każdym rogu.
- Ty siebie słyszysz? - Co?
Czeka nas już osiem procesów.
Tylko cud nas uratuje.
Jérôme, jak nie masz jaj, żeby to zrobić,
znajdę zaraz kogoś z wielkimi jajami.
Jasne? Natychmiast!
Ja znajdę kandydata, któremu nie odwala.
Tocz wojnę, kiedy chcesz, kończ, kiedy możesz.
- Machiavelli? - Mitterrand!
Dopadniemy Blé.
Obiecuję.
Ale nie dzisiaj.
Dobra.
Nic nie mów, czekaj na prawnika. Załatwię ci go.
Nie martw się.
Nie masz się czego wstydzić.
Dobra, idziemy?
- Pójdę sam. Wracaj do biura. - Nie ma mowy. Chodź.
Myśl, Stéph. Co to zmieni?
- Wyjaśnię, że… - Niczego nie wyjaśnisz.
Po prostu wygraj te wybory.
Ty i Marion w Pałacu Elizejskim? Byłoby super.
Stéphane.
Zaklep mi miejsce w pałacowej kuchni.
Obiecuję.
Dziękuję, Marion.
Zajrzę do biura. Widzimy się w domu?
Nie.
Nie będę w domu.
Ufał ci. Chciał ci pomóc.
Załatwiłeś go tymi swoimi wyborami.
Nie radzisz sobie z pogubionym nastolatkiem,
a chcesz dbać o Francuzów?
Chwila.
Nie, Stéphane. Nie poznaję cię.
Pobłądziłeś.
Mówiłeś, że się nie zmienisz. Zmieniłeś się.
Zakochałam się w pracowniku młodzieżowym.
Nie w polityku.
Są dobrzy politycy. Przestańmy ich stygmatyzować.
FRANCJA DLA WSZYSTKICH
Lamine Touré sam zgłosił się na policję.
Mam nadzieję, że przedstawi swoją wersję wydarzeń
i zostanie wysłuchany ze zrozumieniem.
Nie chciał się zgłosić,
bo nie ufa już dorosłym. Nam wszystkim.
Nie dotrzymaliśmy zbyt wielu obietnic. Zwłaszcza ja.
Obiecałem mu pomóc i go chronić,
ale go porzuciłem.
Wszyscy go porzuciliśmy.
To dobry chłopak, więc zgłosił się sam.
Wierzę w sprawiedliwość
i w to, że on słusznie w nią wierzył.
Sądzi pan, że nadal może wygrać?
Nie wiem.
Mam nadzieję, że zostałem wysłuchany.
Chcę, by Francuzi po prostu głosowali. Na Blé lub Douanier.
- Głosujcie. - Ale na Blé.
Wygra.
Nie ma więcej pytań?
FRANCJA DLA WSZYSTKICH
Marion, jesteś?
Jeszcze nieubrany? Masz iść głosować!
Przygotuj się.
Mamo, to bez sensu.
To koniec, mamo. Przegrałem.
Urodziłam się w 1956 w Nayou na Wybrzeżu Kości Słoniowej.
Wtedy należało jeszcze do Francji.
Dlatego urodziłam się Francuzką, synu.
Tak, Francuzką, zawsze ci to mówiłam.
Gdy przyjechałam do Paryża w 1977,
myślałam, że to ma sens.
Jakby Bretończyk jechał do stolicy.
Kilka lat później ty się tu urodziłeś.
I też byłeś Francuzem.
Nieważne czy zostaniesz prezydentem. Już wygrałeś.
Wierzyłeś w siebie. Mówiłeś głośno i wyraźnie.
Ludzie w całej Francji cię słuchali.
Wszystko zmieniłeś.
To osiągnięcie.
Jestem z ciebie dumna.
Dziękuję, mamo.
Marion już głosowała?
Odeszła. Zostawiła mnie.
Coś wam powiem.
Nigdy jej nie lubiłam.
Nie lubię kobiet z Mali.
Jest z Senegalu.
Jeden diabeł. Wszystkie są podłe.
Kobiety w ciąży pokazują swoją prawdziwą naturę.
Nie jest w ciąży.
Nie zrobiliśmy in vitro.
Jak zwykle wszystko spieprzyłem.
Miej wiarę w Wiecznego.
Jego wielkość objawi się w urnach wyborczych.
Amen!
Wymyślacie to na poczekaniu czy co?
To słowa z nieba. Jestem tylko posłańcem.
Chodźmy, synu.
Dziś urny czekają na 46 milionów Francuzów.
I wieczorem na czele Francji
stanie ktoś zupełnie nowy.
BYLE NIE MASONERIA
Dobra.
Nieźle.
Widziałeś? 51 do 49 dla Corinne w Belgii.
To samo w Szwajcarii, 58 do 42. Jeszcze gorzej.
Yas, napiszesz przemowę? Coś eleganckiego.
„Szanuję wybór Francuzów. Gratuluję, Corinne”.
Daj sobie spokój, jeśli przyszłaś z sondażami. Widziałem je.
Ja odpowiadam za wycieki.
- Co? - Tak.
Mój kolektyw zhakował skrzynki i wszystko rozpuścił.
- Zrobiłaś to dla mnie? - Nie.
Chcieliśmy rozbić wybory.
I zrobiliśmy to.
Znalazłam coś jeszcze.
Twoja tak zwana „prawa ręka”.
Wszystkich nas oszukał.
Stéphane.
Jakiś problem? Poza przegraną?
- Nigdy nie wierzyłeś. - Słucham?
Nie traktuj mnie jak idioty. Pracowałeś dla prawicy.
Tego się nie spodziewałem. Zwariowałeś czy co?
Mówisz poważnie?
To jakiś obłęd. Zignoruj cały ten szum medialny.
Może to rosyjski przeciek.
Choć raz powiesz mi prawdę?
Wykorzystałeś mnie.
Dobra. Nie wierzyłem, ale tylko początkowo.
Uwierzyłem później. Ale musiałem wrócić do gry.
Musiałem wziąć w tym udział. I było super!
Teraz wiem, że damy radę.
Zebraliśmy doświadczenie i spróbujemy znowu za pięć lat.
- Mamy plan. Obiecuję! - Pieprzony kłamca. Spieprzaj.
- Stéphane. - Spieprzaj!
Stéphane. Przestań.
Cholera, Stéphane, proszę…
Ty…
Niefajnie.
Do końca głosowania kilka minut.
Nie możemy szerzyć plotek,
ale podgląd na sztaby kandydatów
mówi sam za siebie.
Wygramy!
Sztab Corinne Douanier w zwycięskich nastrojach.
- Dziękujemy! - Zieloni dla wszystkich!
Co innego sztab Stéphane’a Blé.
Ścisz.
Nie okłamujmy się. Przegraliśmy.
Ale i tak chcę wam podziękować.
Bo prowadziliśmy niesamowitą kampanię.
Mówiliśmy o nieporuszanych tematach.
Więc przede wszystkim chciałem wam podziękować.
I chcę zaznaczyć,
że przegraliśmy przeze mnie.
Mam nadzieję, że stworzyliśmy ruch.
Mam nadzieję,
że zainteresowaliśmy ludzi polityką.
- Wy tak poważnie? - Ty mu powiedz.
Twój ojciec i ja postanowiliśmy dać sobie drugą szansę.
Z czego się cieszycie?
To feromony.
Tego się nie kontroluje.
Ty to powiedziałeś, wujku!
Jest 19.59.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Wybiła 20.00.
I…
wybory wygrał Stéphane Blé.
Dostał 51,8% głosów, a Corinne Douanier 48,2%.
To więcej niż niespodzianka. To polityczne trzęsienie ziemi.
Znowu mężczyzna.
- Skąd wiesz, że mężczyzna? - Nie teraz.
Powtarzam.
Stéphane Blé został prezydentem Francji z 51,8% głosów.
- Słodki Jezu! - Głośniej!
W badaniu exit pool Francuzi chyba nie byli szczerzy,
bo w kabinach do głosowania
wybierali raczej niekompetentnego mężczyznę
niż kobietę.
To…
Przerażające.
NIESPODZIEWANE ZWYCIĘSTWO STÉPHANE’A BLÉ JEGO SZTAB SZALEJE
FRANCJA DLA WSZYSTKICH
Francuzi wybrali mnie na prezydenta.
Amen!
Tak, tylko ci uprawnieni do głosowania.
A w zasadzie tylko ci, którzy głosowali.
Mówienie „Francuzi” to przesada, ale to wciąż sporo ludzi.
Będę prezydentem wszystkich Francuzów. Będę pamiętał o wszystkich.
W miastach, wsiach i terytoriach zależnych.
Będę prezydentem białych, czarnych i Chińczyków.
Azjatów.
Nie pakuj się już w kłopoty, Stéphane!
Będę prezydentem burżuazji, zbirów,
kobiet w chustach, karłów, rudych…
Przegięcie. Czarny prezydent.
Wolałbyś babę?
Stephane?
Będę wolnym prezydentem, który nigdy się nie podda.
I wprowadzę mój najważniejszy punkt: Zdrowo jesz darmowo.
Amen!
Niech żyje Francja. Niech żyje Republika.
Choć z pewnymi zastrzeżeniami.
Salaam. Szalom. Salut.
I jak mówią Hindusi…
Nie wiem, co mówią, ale z nimi też jestem.
Wszyscy razem. Tak.
Tak.
Napisy: Paweł Zatryb