Dobra, zaczynamy.
Kto pierwszy?
Tak, Brittany, śmiało.
Ja nie na temat lektury...
Mam uwagę co do tego słowa na tablicy.
SZTUCZNY MURZYN FLANNERY O'CONNOR
Jak ostatnio sprawdzałem, pisało się je przez "rz".
To nie jest śmieszne.
Dlaczego musimy je mieć przed oczami cały dzień?
Posłuchaj...
To zajęcia z literatury amerykańskiego Południa.
Napotkasz tu archaiczne przekonania, wulgarne słownictwo...
Wszyscy jesteśmy dorośli i chyba rozumiemy kontekst,
w którym to słowo zostało użyte.
Po prostu uważam, że jest ono bardzo obraźliwe.
Brittany, z całym szacunkiem,
mnie ono nie przeszkadza. Myślę, że i ty sobie z nim poradzisz.
A dlaczego miałabym?
Dobrze.
Czy ktoś jeszcze ma coś do powiedzenia o lekturze?
Niektórzy z twoich słuchaczy poczuli się niezręcznie.
Od kiedy są tacy cholernie delikatni?
- To nie pierwszy taki przypadek. - Co?
W zeszłym miesiącu zapytałeś studenta, czy ma w rodzinie nazistów.
Tak było. Jest Niemcem, czytaliśmy Spisek przeciwko Ameryce.
Patrząc na to, jak się wiercił, na pewno ich ma.
O Boże.
Monk, jesteś utalentowanym pisarzem. Cieszymy się, że dla nas pracujesz.
Co? Od lat niczego nie wydał.
Ja przez ten czas napisałem trzy powieści.
Zgadza się, a tempo, w jakim piszesz,
dowodzi, że dobre rzeczy wymagają czasu.
- Idź do diabła. - Mandy, spokojnie.
Właśnie, spokojnie.
Moją nową książkę wydaję z Echo,
a mój agent twierdzi, że są zachwyceni.
To świetna wiadomość.
- O czym będzie? - Leo, nie przedłużajmy.
Monk, posłuchaj.
Wysyłamy cię na przerwę.
- Jaką przerwę? - Weź wolne.
Przymusowe wolne.
I tak jedziesz do Bostonu na festiwal, prawda?
- Może zostałbyś tam na... - Nienawidzę Bostonu, mam tam rodzinę.
Powinieneś się odprężyć. Jesteś bardzo nerwowy.
Wydaje ci się, że czas spędzony z rodziną
pozbawi mnie tych nerwów?
- Nic mi nie jest. - Nieprawda.
Widziałem, jak płaczesz w samochodzie. Uderzył w kierownicę.
Rany! Gdybyś spędził mniej czasu na szpiegowaniu mnie,
mógłbyś napisać kilkanaście kolejnych powieści
do kupienia na lotnisku do kompletu z poduszeczką i chrupkami.
Zaczyna się. Chcesz się zmierzyć?
Miłego pobytu w Bostonie.
Na lotnisku możesz kupić moją książkę.
I powodzenia z Echo.
AMERYKAŃSKA FIKCJA
Halo?
Witaj z powrotem. Jak się czujesz w domu?
Świetnie.
Już jakiś gość w koszulce Bruins mnie spytał, czy uważam się za lepszego.
To przynosi szczęście.
To taki bostoński odpowiednik biedronki.
Jakieś wieści?
Patrick z Echo odpuścił. Ale chuj z tym.
Stary alkoholik.
To już dziewiąty?
Napisał: "Książka jest zręcznie napisana
z pełnymi charakteru postaciami i bogatym słownictwem,
ale można się zastanawiać, co takiego reinterpretacja Persów Ajschylosa
ma wspólnego z kulturą afroamerykańską".
Więc o to chodzi.
- Chcą czarnej książki. - Dostali czarną książkę.
Ja jestem czarny i to jest moja książka.
Wiesz, o co mi chodzi.
Czyli mam napisać o nastolatku zabitym przez gliniarza?
Albo o samotnej matce z piątką dzieci w Dorchester?
Teraz w Dorchester jest sporo białych. Ale tak.
Jezu Chryste. Ja przecież nawet nie do końca wierzę w rasę.
Problem w tym, że wszyscy dookoła wierzą.
Baw się dobrze na festiwalu.
Postaraj się nie urazić nikogo ważnego.
Proszę.
FESTIWAL KSIĄŻEK BOSTOŃSKIE CENTRUM KONFERENCYJNE
Pisanie z perspektywy historycznej nie znaczy, że nie da się stworzyć dzieła
nieoddziaływującego na współczesnego odbiorcę.
Mam tu na myśli takie utwory jak Gra o tron, które dowodzą,
że podobni nam maniacy mogą odnieść sukces.
Na tym niestety musimy zakończyć.
Dziękuję naszym autorom i wam wszystkim za przybycie.
Wydaje mi się, czy to słaba frekwencja, nawet jak na festiwal książek?
Tak. Musieliśmy konkurować z Sintarą.
Z kim?
Sintarą Golden. Nie czytałeś jej?
Nie. Co napisała?
NASZE ŻYCIE W GEĆCIE SINTARA GOLDEN
Wszędzie zachwyty. The Post, Bookforum.
W London Review of Books czytamy:
"Nasze życie w gećcie to rozdzierający serce i wnikliwy debiut".
Ptaszki też ćwierkają o pracach nad adaptacją telewizyjną.
Bez komentarza.
SCENA GŁÓWNA
Warto było spróbować.
Opowiedz nam o swoim życiu, zanim zostałaś autorką.
Zrobiłam licencjat na Oberlin i przeniosłam się do Nowego Jorku
dzień do otrzymaniu dyplomu. A kilka miesięcy później
zostałam asystentką w wydawnictwie.
Czy to doświadczenie ukształtowało twój warsztat?
Oczywiście. Byłam pierwszym czytelnikiem.
Czytałam wszystkie manuskrypty z nadesłanej sterty i przekazywałam dalej,
o ile były dobre.
Niektóre były świetne. Większość niekoniecznie.
Nie mogłam się jednak pozbyć wrażenia,
że niezależnie od tego, jak dobre były te książki,
większość z nich była stworzona
przez białego gościa z Nowego Jorku w trakcie rozwodu,
a tylko kilka z nich było o moich ludziach.
Dlatego pomyślałam: "Gdzie nasze historie?
Gdzie nasza reprezentacja?".
I właśnie z tego "braku" narodziła się moja książka.
Czy uczynisz nam zaszczyt i przeczytasz fragment?
Dziękuję.
"»Ej, Cheranda!«
»Dzie tak gonisz?« – spytała Donna, kiedy zobaczyła, jak wychodzę z domu.
»Nie twoja sprawa, ale kiedy musisz wiedzieć,
ide do apteki«.
Patrze w drzwi, czy mama nie wychodzi.
»Apteki? Po co?« – pyta.
»Wiesz« – mówie.
»Nie« – mówi.
»Cholera, dziewczyno. Znowu zaciążyłaś?«
»Może i tak« – mówie jej.
»A nawet jak, to Ray-Ray tym razem będzie dobrym ojcem«".
Dziękuję.
Tak!
- Dzień dobry. - Witam.
Ja do Lisy Ellison.
Jest pan umówiony? Zaraz zamykamy.
Jestem jej bratem.
O, właśnie idzie.
PLANOWANIE RODZINY
Witaj, Monk.
Cześć, Lisa.
Jesteś w łodzi, wysiada ci silnik,
ale jesteś już na płyciźnie,
ale masz na sobie buty za 600 dolarów,
ale samochód na plaży,
który miał cię zabrać na lotnisko, właśnie odjeżdża...
Czemu jest to problem filozoficzno-literacki?
Nie wiem.
Brodź albo nie brodź.
O Boże.
To jeden z moich najlepszych.
Dobra.
Kiedy znów zaczęłaś palić?
Tuż po rozwodzie.
Nigdy nie lubiłem Larry'ego.
Wiem o tym. Powiedziałeś mi, jak tylko zaczęliśmy chodzić.
- Pamiętasz, jak się wściekłam? - "Nie twój interes, z kim się pieprzę!
- I komu robię fellatio". - Tak na pewno nie powiedziałam.
Zdawało mi się, że tak. Tak przynajmniej usłyszałem.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Jak w pracy?
Żaden prestiż.
Codziennie przechodzę przez wykrywacz metali.
- To, co robisz, jest ważne. - Cóż...
A ja tylko wymyślam ludzi,
którzy prowadzą zmyślone rozmowy.
Książki potrafią odmienić życie.
Czy coś z tego, co napisałem, odmieniło twoje życie?
Oczywiście.
Jak najbardziej.
Stół w jadalni strasznie się chwiał...
- Boże. Dobra. - ...zanim wyszła twoja książka.
- Pasowała idealnie. - Boże.
- Mówię ci... - Zabierz mnie do Logana.
- Logan ci nie pomoże, Monk. - Mój Boże.
Witaj w domu, kochany.
Halo!
- Panie Monk! - Lorraine.
Wiesz, jak się z tym czuję. Po prostu Monk.
Proszę mi tego nie robić.
Jestem za stara, by uczyć się na nowo.
- Jak się panienka miewa? - W porządku.
- Wygląda pan dobrze. - Przytyłem.
Takie tam kalifornijskie gadanie.
Gdybym zabrała pana do Arkansas, byłby pan wzorem urody.
- Czy to Monkie? - To przerażające.
Cześć, mamo.
- Przytyłeś. - Wiem.
Gotowa na kolację, pani Ellison?
Wezmę tylko torebkę i czarny sweter.
Dobrze, już niosę.
Wszystko w porządku?
Zwykle zajadasz depresję.
Nie mam depresji.
Po prostu ostatnio nie śpię zbyt dobrze
i zaniedbałem ćwiczenia.
- Proszę. - Czyli nie masz depresji.
Jedynie masz objawy depresji.
Tęskniłem.
Larry przyjdzie?
Nie, mamo.
Rozstaliśmy się, pamiętasz?
- Oczywiście, że pamiętam. - Dobra.
Pomyślałam, że do nas dołączy.
- By zobaczyć się z twoim bratem. - Aha.
To naprawdę takie poważne?
Każdy o czymś zapomina. Niekoniecznie musi być chora.
Zapomina się o wizycie u dentysty.
Ona nie pamięta, że nie mam już męża.
To dziwne.
- Co powinniśmy zrobić? - Czemu ja mam decydować?
- Bo jesteś doktorem. - Ty też.
Ale nie takim.
Chodzi mi o to, że jesteś inteligentnym dorosłym.
Mam dosyć zajmowania się nią jako jedyna.
Nie pamiętam, żeby ktoś ci kazał to robić.
Nie, razem z Cliffem po prostu wyjechaliście z domu,
więc zostałam domyślną opiekunką.
- Mam tam pracę. - No jasne.
Wybacz, że przez to nie uczestniczę w rodzinnych dramatach.
Gdybyś mieszkał w pobliżu, wiedziałbyś, co się dzieje.
Utknęłam tu, zajmując się starym domem
i znajdując listy od kochanek taty.
- Od kogo? - Kochanek.
Nie wiedziałeś, że je miał?
Nie. A ty skąd wiedziałaś?
Był ginekologiem-położnikiem, który ciągle wyjeżdżał,
ale pacjentki miał w Bostonie.
Mówił, że jeździ na konferencje.
To były wizyty domowe.
Wiesz, że jak byłam w liceum, widziałam, jak całuje białą kobietę w parku?
- Jak białą? - Co masz na myśli?
Taka Śnieżka czy trochę ciemniejsza?
Nie wiem. Miała wąskie usta. Nie wyglądała na dobrą w całowaniu.
- Powiedziałaś mamie? - Nie!
Nie chciałam rozwalać nam życia.
Mama. Mama wraca.
Hej.
Jak się czujesz?
Nasza kelnerka nie ma stanika.
- Aha. - Nie zauważyłem.
Widzisz to? Dzięki temu wyrwiemy się z getta.
Ale są zasady.
Po pierwsze, nie zostawiamy towaru w domu.
A po drugie, zorganizuj własną ekipę.
Po trzecie, w ekipie musi być dyscyplina.
Po czwarte, nie wychwalaj za bardzo ziomali.
Inaczej pomyślą, że jesteś miękki.
Zasada numer pięć, nie okazuj miłości.
Przez nią zginiesz.
Widzisz to? Jest jak suka.
Pieprzysz sukę. Nie pozwól, by suka wypieprzyła ciebie.
Jesteś facet? Niczego nie potrzebujesz.
Nikt ci nie pomoże.
Ta suka? Ona odbierze ci duszę.
Wy, ziomale, nie macie rodzi...
MITOLOGIA, FILOZOFIA
Przepraszam... Ned.
Czy macie książki autorstwa Theloniousa Ellisona?
Tak, proszę tędy.
- Proszę bardzo. - Jasne, no tak.
AFROAMERYKANISTYKA
Chwila, czemu te książki tu stoją?
Nie mam pewności.
Zakładam, że ich autor, Ellison, jest czarny.
- To ja jestem Ellisonem. - Aha.
On jest mną. Obaj jesteśmy czarni.
Czyli trafiłem.
Żadne "trafiłem", Ned. Te książki nie mają nic wspólnego
z afroamerykanistyką, to zwykła literatura.
Najczarniejszy w tej tutaj jest tusz.
Nie ja decyduję o ustawieniu książek.
Nikt tutaj tego nie robi. Tak działają sieciówki.
Jasne, Ned.
Nie ty ustalasz zasady.
I tak je odstawię na miejsce, jak pan wyjdzie.
Ani mi się waż, Ned.
Nawet nie próbuj.
Ned.
"TRIUMF" "GWAŁTOWNE I OKRUTNE"
Monk, co ty wyprawiasz?
Mamie będzie się pogarszać.
Ponoć wysiłek umysłowy pomaga, więc kupiłam jej książkę ogrodniczą.
Uprawianie ogórków to wysiłek umysłowy?
- Nie cierpię, gdy to robisz. - Co?
Wyrażasz protekcjonalną opinię w formie pytania,
próbując ukryć protekcjonalizm.
Powiedz po prostu, że ogrodnictwo jest idiotyczne.
- Nic takiego nie twierdzę. - Gówno prawda.
Wynajmijmy pielęgniarkę na kilka dni w tygodniu.
- A kto za nią zapłaci? - Nie stać cię?
Nie, po rozwodzie mnie nie stać.
To przykre, ale może trzeba będzie sprzedać domek przy plaży.
Ten domek trzeba sprzedać koniecznie,
ale pieniądze pójdą na spłatę odwróconej hipoteki,
którą mama zaciągnęła na drugi dom.
Właśnie tak.
Mogę dosłać pieniądze,
ale nie będzie tego dużo. Cliff nie może się dorzucić?
- Cliff ma teraz ciężko. - A kto nie ma?
Monk, Becca zabrała wszystko.
Dzieciakom dokuczają w szkole.
- Nie wiedziałem. - Cóż...
Może powinieneś do niego zadzwonić.
Przepraszam, że zawsze byłem z boku.
Nic na to nie poradzisz.
Zawsze byłeś ulubieńcem taty.
Dlatego tak zbliżyliśmy się z Cliffem, o co ty miałeś pretensje, a potem...
Sama nie wiem, stałeś się samowystarczalny.
- Nigdy o tym nie rozmawialiśmy. - O niczym nigdy nie rozmawiamy.
Dziwi cię to?
Spójrz na naszych rodziców.
Jedyne emocje, jakie pamiętam od taty,
to nuda i wściekłość.
Nuda to emocja?
Super. Detektyw Słownik.
Wieki mnie tak nie nazywałaś.
O Boże.
- Co jest? - Boże.
Daj spokój.
Lisa! Dobrze się czujesz?
Hej.
Pomocy!
"Skoro to czytacie, oznacza to, że ja,
Lisa Magical Ellison...
zmarłam.
Oczywiście nie jest to wymarzona sytuacja,
ale prędzej czy później musiało to nastąpić.
Mam nadzieję, że"...
"Mam nadzieję, że odeszłam pod lubieżnymi pchnięciami
spoconego Idrisa Elby.
A może w mniej dystyngowanych okolicznościach
pod lubieżnymi pchnięciami spoconego Russela Crowe'a.
Bez względu na sposób odejścia
proszę, by moi najbliżsi
nie rozpaczali zbyt mocno.
Byłam dumna ze swojego życia.
Byłam kochana...
i kochałam w zamian.
Miałam pracę, która rozwijała moje pasje.
Ufam, że dałam więcej niż wzięłam.
I zrobiłam, co w mojej cholernej mocy, by pomóc potrzebującym.
Ponadto wielu moich znajomych niesłusznie oskarżało mnie
o stosowanie botoksu, patrząc na moją jędrną skórę,
nawet grubo po pięćdziesiątce.
Czy można chcieć czegoś więcej od życia?
Kocham was wszystkich.
Dziękuję, że jesteście tu dzisiaj.
Żegnajcie.
Lisa".
Cliff?
Czy to ludzkie prochy?
Macie pozwolenie?
Stul mordę, Phillip.
- Cliff, nie odzywaj się tak do mnie. - Spierdalaj. Właśnie to zrobiłem.
- Co? - Skopać ci tyłek?
- Ja tylko... - Wypierdalaj.
Zjem twoją kamizelkę na obiad.
- Nie... - Znikaj, szmato.
- Raz. - Spierdalaj, Phillip.
- Dwa. Trzy. - Co za jebany kretyn.
Gdzie reszta?
Były wyczerpane.
Dałem Lorraine coś na sen.
Mama bierze kąpiel. Później też jej coś dam.
Dla mnie też znajdziesz trochę na wieczór?
Jasne. Nie sypiasz dobrze?
Zazwyczaj jest w porządku, tylko ostatnio.
Jasne.
Czy oglądanie martwego ciała powszednieje?
- Nie wiem, za wielu nie widziałem. - Serio?
Jestem chirurgiem plastycznym.
Zwłoki na stole oznaczają, że coś poszło mocno nie tak.
Racja.
Żal mi mamy.
Nie wyobrażam sobie, co musiała przejść, gdy znalazła tatę...
- No wiesz, w takim stanie. - Rozumiem.
Tyle śmierci.
Kiedy ostatnio byliśmy tu razem?
Z dziesięć lat temu?
- Dzieciaki były jeszcze małe. - Racja.
A przy okazji, co u rodziny?
Naprawdę cię to obchodzi?
Oczywiście. Po co bym pytał? Czemu się dziwisz?
Nie wiem. Nigdy właściwie nie dzwonisz.
- Jestem zajęty. - Jak wszyscy.
Oddalasz się.
Chcesz wiedzieć, co u rodziny?
Żona odeszła, bo przyłapała mnie w łóżku z innym facetem.
Zabrała mój dom, połowę gabinetu.
Dzieciaki kurewsko mnie nienawidzą.
A ja nadal mieszkam w jebanym Tucson.
Co jest złego w Tucson?
O Boże. Jest tam tylko jeden bar dla gejów
i jest pełen studentów.
Jeden zapytał, czy ja to Tyler Perry.
To straszne.
Przecież Tyler Perry mieszka w Atlancie, nie?
Spierdalaj.
- Zamknij się. - To daleko od Tucson.
Rany.
- Wiedziałeś, że tata miał kochanki? - Jasne.
Skąd?
To było widać.
Lisa mi mówiła, że widziała, jak całował się z białą kobietą.
Czemu o tym nie wiedziałem?
Czemu dowiaduję się na końcu?
Bo tak bardzo go kochałeś.
Wrogowie widzą więcej niż przyjaciele.
Coś ty jej podał?
Oksykodon. Od razu uspokaja.
Dałeś jej opioid na sen?
Nigdy nie widziałeś heroinisty?
Oni drzemią na stojąco.
To niebezpieczne.
Przecież jej pilnuję. Jestem doktorem.
- Ja też. - Jasne.
Przydasz się do rozbioru logicznego zdania.
Skąd w ogóle masz syntetyczną herę?
Co się dzieje?
Cholera.
Mamo?
Co ty robisz?
Mamo.
No, dalej.
Szczerze mówiąc, sam nie wiem. To zależy od tego, co powiedzą lekarze.
Dam znać, jak dowiem się więcej.
Dzięki za zrozumienie.
Leo, jeszcze jedna sprawa.
Czy moglibyśmy to potraktować jako urlop naukowy, a nie bezpłatny?
Opieka nad mamą będzie kosztowna.
Jasne, rozumiem.
To nie twoja wina.
Coś wymyślę. Tak.
Dzięki za pomoc.
Na razie.
Cholera.
Nie musisz tego robić.
Owszem, muszę.
To sezon na pomidory. Nie mogą się zmarnować.
Tu to zbrodnia.
Dziękuję.
Od czego są sąsiedzi?
Witamy w okolicy.
Myślałam, że ten dom jest pusty.
Był przez jakiś czas.
Przyjechaliśmy wczoraj.
Myślałam, że jest nawiedzony.
Podobno jakiś staruszek palnął sobie tam w łeb jakiś czas temu.
No tak.
O Boże...
Kretynka ze mnie.
Wybacz mi.
Cóż...
Przykro mi to słyszeć.
Czym się zajmowała?
Była lekarką.
Większość mojej rodziny to lekarze.
Jestem jakby wyrzutkiem.
A co ty robisz zawodowo?
Jestem prawniczką.
Obrońca z urzędu. Quincy.
To bardzo szczytne.
Trudna praca, ale daje satysfakcję.
Mogę zapytać o coś, o co pewnie wiele osób cię pyta?
Jak się czuję, broniąc winnych?
- Tak. - Uwielbiam to.
- Czemu? - Muszę. Poza tym wszyscy są winni.
- Naprawdę? - Tak, ale to nie przeszkadza.
Ludzie to nie tylko ich najgorsze czyny.
- Mogę się z tym zgodzić. - Z pewnością.
- Jesteś pisarzem. - Nie rozumiem.
Pisarze muszą być nieoceniający.
Nie możesz stworzyć interesujących postaci,
krytykując każdą ich złą decyzję, prawda?
Może to ty powinnaś pisać. Ja tego ostatnio nie czuję.
Masz blokadę?
Po prostu...
Chyba nikt nie chce kupować tego, co piszę.
To nieprawda.
Nie chciałam nic mówić, ale przeczytałam jedną z twoich książek.
Którą?
Żaby.
A, czyli to ty.
Podobała mi się.
Masz talent.
Spodziewasz się kogoś?
Tak.
- Witaj. - Cześć.
Jelani, to jest Monk.
Jest właścicielem domu po drugiej stronie ulicy.
- Miło mi cię poznać. - Wzajemnie.
Zostajesz na kolacji?
Nie. Muszę sprawdzić, co u mamy.
- Spoko. - Dziękuję...
za wino. Dobrej nocy.
Dobranoc, Monk.
- O której masz lot? - O 11.
Udałoby ci się przełożyć?
Przydałbyś się podczas wizyty mamy u lekarza.
Nie mogę. Muszę wracać.
Dobra, ale dorzucisz się do opieki, gdy już ogarniemy, co i jak?
Pewnie tanio nie będzie.
Trochę u mnie krucho...
Myślałeś o zwolnieniu Lorraine?
- Należy do rodziny. - Kurde, Monk.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Czyli nie pomożesz?
Sprawdzę z księgowością po powrocie, dobra?
Jest ósma rano!
Kurwa, przecież nie ja będę pilotował!
Byłbyś tak miły
i sprawdził, czy mama jest gotowa?
Dobra.
- Mamo! - Nie wrzeszcz. Zachowuj się.
Stary, jesteś jak nasz ojciec.
Lepiej traktuj mnie dobrze. Klnę się, kurwa, na Boga.
Błazen.
Mam się zachowywać? Mamo!
Dzień dobry.
Hej, dzień dobry.
Słuchaj, jeśli chodzi o wczoraj...
W porządku.
Nie musisz się tłumaczyć. Miło spędziłem czas.
Nie...
Jelani to mój były.
Znaczy nim będzie.
Właśnie się rozstajemy i...
Jest ciężko.
Rozumiem.
Chciałabym się znów spotkać.
Będziesz tu przez jakiś czas?
Skoczylibyśmy na drinka.
Z chęcią.
To fajnie.
Jedź ostrożnie.
Dzięki.
ZŁOTE DZIECKO
"ZAWSZE WIEDZIAŁAM, ŻE CHCĘ WIĘCEJ OD LITERATURY"
BOLEŚNIE PRAWDZIWE
NAGLĄCE SUROWE
Panie Ellison?
Jesteśmy gotowi.
Rezonans wykazał wczesne oznaki neurodegeneracji.
Płat skroniowy lekko się zmniejszył,
co sugeruje alzheimera.
Bardzo mi przykro, panie Ellison.
Prawdopodobnie nadejdzie czas, że będzie potrzebna całodobowa opieka.
Dla jej bezpieczeństwa.
MOJA PATOLOGIA
MOJA PATOLA
AUTOR: STAGG R. LEIGH
- Hej, młody. - Hej.
Spokojnie.
Nie strzelaj. Daj spokój.
Van Go. To ty?
To ja, mordo.
Kurde. Upiłeś się, skurwielu?
Dokąd uciekasz?
Daj mi spokój, człowieku.
Co u mamy?
- Coś powiedział? - Zapytałem, co u mamy.
O kurde.
Nie powiedzieli ci, co?
O czym mówisz, śmieciu?
O czym ty gadasz?
Pomyśl o tym, Van Go.
Popatrz na moją twarz.
Popatrz na moją cerę czarną niczym...
Nie, to nie tak.
Co chciałeś powiedzieć?
Stać cię na więcej, prawda? No, dalej. Czego chcesz?
POPATRZ NA MOJĄ CERĘ CZARNĄ...
Pomyśl o tym, Van Go.
Popatrz na moją twarz.
Popatrz na skórę czarną jak węgiel.
A później spójrz na swoją.
Popatrz na moje czarne oczy.
A teraz spójrz na swoje.
Popatrz na moje duże, czarne usta.
A teraz spójrz na swoje.
Jestem twoim ojcem, czy chcesz tego, czy nie.
Zamknij się, dobra? Kłamiesz!
Nie, taka jest prawda, mordo.
Gdzie byłeś?
Gdzie się podziewałeś?
Jestem tam, gdzie zawsze.
Próbowałem przetrwać.
Jesteś gówno wart.
Twoja mama jest gówno warta. Oto jestem.
Co mam teraz powiedzieć?
Teraz powinien się pojawić jakiś, no wiesz,
głupawy, melodramatyczny wyciskacz łez,
w którym podkreślasz swoje roztrzaskane wnętrze.
Coś jak, sam nie wiem...
Nienawidzę tego człowieka.
Nienawidzę mojej mamy.
Nienawidzę też siebie.
Widzę swoją twarz w jego twarzy.
Widzę małpę, której te głupie dziewuchy się bały.
Widzę długie ramiona zwisające przy ciele.
Widzę oczy, które nie dbają o jutro.
Patrzę na siebie,
jak się bujam. Właśnie tak, skarbie.
I czekam.
I czekam, i czekam, i czekam na coś,
czego nawet nie rozpoznam, gdy już przybędzie.
Śmierć to jedyne lekarstwo.
Już to słyszałem.
Słyszałem to wcześniej i słyszę to teraz.
Widzę...
Widzę, jak mama płacze.
Obserwuję, jak krzyczy w moich snach.
Widzę moje dzieci.
Widzę...
Widzę mojego tatę.
Widzę siebie.
Co, do kurwy?
Za jakiego chuja?
Bo jesteś gówno wart, mordo.
Ty mnie stworzyłeś.
A skoro ty jesteś gówno wart, ja jestem gówno wart.
Ty jesteś gówno wart, ja jestem gówno wart.
Muszę spadać.
Pokój, skurwielu.
Pokój.
Po chuja to było?
Oglądacie miesiąc czarnych historii na WHN.
Świętujemy różnorodność afroamerykańskiej kultury.
Zostań z nami po więcej pasjonujących, wzruszających i dramatycznych filmów.
Halo?
"Stałżem na zewnątrz nocą,
przeleciał policyjny helikopter
i świecił trochę światła na podwórko.
I pomyślałem: »Poświeć trochę na mnie, skurwielu,
poświeć na mnie tym światłem,
żebym widział, gdzie, kurwa, jestem«".
Ty tak serio?
Widziałeś, jak się podpisałem?
Tak, "Stagg R. Leigh".
Zauważyłem. Dobra robota. I tak nie mogę tego wysłać.
Chciałeś coś czarnego. Czarniej już się nie da.
Jest spłukany ojciec, są raperzy, jest krak,
a na końcu zostaje zabity przez gliniarza.
To chyba jest czarne, nie?
- Widzę, co robisz. - Super, nie byłem subtelny.
Czym ta książka się różni od ostatnio wydawanego badziewia?
- Nie o to chodzi. - Ale mnie o to chodzi.
Zobacz, co oni wydają.
Zobacz, czego od nas oczekują.
Mam tego dosyć.
A to jest wyraz tego, jak bardzo.
Monk, próbuję sprzedawać książki, nie brać udział w krucjacie.
Kto twoim zdaniem to wyda?
Nikt.
Chcę im utrzeć nosa gównem, które sami sprzedają.
Dobra, czyli co mam zrobić?
Chcę żebyś to rozesłał.
Mam dodać, że to performance?
Nie. Bez żadnego komentarza.
Jeśli nie załapią żartu, jebał ich pies.
Dobra, ale wyślę tylko w kilka miejsc.
To mnie przeraża.
Przeraża? Dlaczego?
Bo białym się wydaje, że chcą prawdy. A tak nie jest.
Chcą rozgrzeszenia.
Na szczęście to już nie mój problem.
- Dobra. - Cześć.
LODY
Zdziwił mnie twój telefon. Myślałem, że mówisz tak z grzeczności.
Nigdy nie robię niczego z grzeczności.
Jestem na to za stara.
Powiem ci, że tak cię polubiłam,
że poszłam kupić kolejną twoją książkę.
Serio? Którą?
Zagadka Haasów.
I co myślisz?
Podobała mi się.
Susan ma świetnie napisane dialogi.
Podobała mi się ciotka.
Dobrze piszesz kobiece role.
Tak myślisz?
- Żadne z nich delikatne kwiatuszki. - Dziękuję.
Doceniam.
Przydałoby się jednak mniej przypisów.
Muszę lecieć.
Co u mamy?
Różnie.
Boję się zostawiać ją na dłużej.
- Jasne. - Ale...
Zdzwonimy się.
Czekaj chwilę.
ZAGADKA HAASÓW THELONIOUS ELLISON
Podpisz mi książkę.
Jak się nazywasz?
Pan Monk?
Co jest z prądem?
Panna Lisa opłacała rachunki.
Opłacił pan?
Ile?
Ogarnę rachunki za prąd,
ale domy opieki słono kosztują.
Najlepszy w okolicy jest za 5600 dolarów miesięcznie.
I to w pokoju wspólnym.
Za pojedynczy cena wzrasta do 6900 miesięcznie.
Po co szukasz najlepszego? Mama najlepsza nie jest.
Nie mam zamiaru analizować naszego dzieciństwa.
Jasne, że nie. Twoje było wspaniałe.
Cholera jasna! Pomożesz mi czy nie?
Ubezpieczenie tego nie pokryje?
Nie tak to działa. Nie wiesz?
Halo.
Kto to? Co robisz?
Przyjąłem kochanka.
Przyjąłeś kochanka?
Masz z tym problem, homofobie?
Nie mam problemu z tym, że przyjąłeś kochanka.
Mam problem z tym, że tak to nazywasz.
Spieprzaj, mordo.
Idę przyjąć kochanka dogłębnie.
Hej, gdzie idziesz?
Jesteś wreszcie.
Straszne korki. Co tam?
Usiądź.
Siadaj.
Sprzedaliśmy książkę.
Jasna cholera!
- Myślałem, że już po ptakach. - Nie Persów.
Nie.
Nie gadaj!
Paula Betaman z Thompson Watt.
Zawsze odrzucała.
Nie tym razem. Chcą prawa pierwokupu za 750 tysięcy dolarów.
Nikt mi jeszcze tyle nie zaproponował.
- Twoja zasługa. - Wcale nie.
- Ty to napisałeś. - Jako żart.
Który stał się twoim najbardziej lukratywnym żartem.
- Którego nie sprzedam. - Czemu?
Bo to bełkot.
Sam nawet nie chciałeś tego rozsyłać.
No i patrz, kto przezwyciężył swoje obawy.
Wiem, złamałem pierwszą zasadę sprzedaży.
Nigdy nie przeceniaj głupoty ludzi.
Nie mam zamiaru tej głupoty powiększać.
I tego nie robiłeś... jak dotąd.
Co się chwali, ale...
Nie zarabiałeś też za dobrze.
Twojej mamie nie przyda się pomoc?
Popatrz na to.
Jakbyś mnie nie spił, i tak nie sprzedam.
Nie to mam na myśli.
Johnnie Walker Red, 24 dolce.
Johnnie Walker Black, 50 dolców.
Johnnie Walker Blue... 160 dolarów.
Rozumiesz metaforę?
Nie.
Wszystkie zrobiła ta sama firma.
Red jest gówniany,
Black jest mniej gówniany, Blue jest dobry.
Jednak mało kto kupuje Blue, bo jest drogi.
Ostatecznie większość chce się po prostu upić.
Przez większość czasu twoje książki były jak Blue.
Dobre, złożone.
Ale niepopularne, bo większość chce czegoś prostego.
A teraz po raz pierwszy napisałeś książkę w stylu Red.
Prostą, lubieżną.
Nie jest to wysoka literatura, ale zaspokaja potrzeby.
I to jest cenne.
Chcę powiedzieć, że pisząc coś z niższej półki,
nadal możesz pisać z tej wyższej.
Wszystko możesz.
Zupełnie jak Johnnie Walker.
Właściwie jesteś lepszy niż Johnnie Walker, bo...
nie musisz się nawet podpisywać własnym nazwiskiem.
Jezu!
Możemy już się napić?
- Halo? - Halo, Paula?
Arthur! Cudownie cię słyszeć.
Mam nadzieję, że jest tam z tobą nasz bohater?
A i owszem. Jest tuż obok mnie.
Panie Leigh?
Przy telefonie.
O, naprawdę?
Ta, cholera.
- No tak. - Ja jebię.
Tak, jasne. Przez chwilę się zdziwiłam...
Obaj z chęcią omówimy propozycję waszego wydawnictwa.
Zacznę tylko od tego,
że wszyscy w Thompson Watt jesteśmy pod wrażeniem Mojej patoli.
Dawno nie czytałam tak cudownej książki.
Takiej... surowej i prawdziwej.
Panie Leigh, czy jest oparta na pańskim życiu?
Myślisz, że jakiś pieprzony studencik mógłby coś takiego wymyślić?
Wcale tak nie myślę.
Ta cała...
ekspresywna energia. Jej nie da się nauczyć.
Stagg... mogę się tak zwracać?
Czy to pseudonim?
Zgadza się.
Pan Leigh nie może używać prawdziwego nazwiska, ponieważ...
Jest ścigany przez prawo.
Dobry Boże!
Dlatego nie mogliśmy zrobić wideokonferencji.
Odbiło ci? A co jeśli to sprawdzą?
Sprawdzą? Już ledwo płacą redaktorom.
Pociągnij to.
Taa, odsiedziałem 12 lat, nie mam zamiaru tam wracać.
Czaisz?
Tak, tak...
Dużo czytałam na temat ruchu zniesienia więziennictwa.
- Boże. - Ja...
Przepraszam, że przerwę, ale możemy wrócić do interesów?
Pan Leigh ceni swój czas poza celą.
Oczywiście. Na pewno obaj jesteście bardzo zajęci.
Przejdę do rzeczy.
Zauważyliście, że nasza oferta jest niezwykle wysoka.
To dlatego, że wierzymy, że pan Leigh napisał bestseller.
Uważamy, że będzie to hit tego lata.
Jestem pewny, że biali z Hamptons
się nią zachwycą.
Tak zrobimy. Oni... My...
To będzie przebój. Ogromny.
Już go uwielbiam.
Czy to nie mały Thelonious Ellison?
Dobry Boże! Maynard!
Ciągle mówią na ciebie Monk?
Wszyscy poza tobą.
Masz piękne imię.
Grzechem jest nie używać go w całości.
Cieszę się, że ktoś je docenia.
Słyszałem o twojej siostrze. Moje kondolencje.
Dziękuję.
Ostatnio widziałem cię...
zanim zmarł twój ojciec?
Trochę minęło. Mieszkam teraz w Los Angeles.
Hollywood.
Piszesz dla Agentów NCIS?
Tylko książki.
Powinieneś wejść w ten serial. Jest popularny.
Może tak zrobię.
Co u ciebie?
- W porządku, a u ciebie? - Cóż...
Panie Monk, co przygotować na obiad?
- Maynard! - Cześć, Lorraine.
Kopę lat.
Nie inaczej.
Dobrze wyglądasz.
Ty też.
Lepiej będę już wracał.
- Miło było cię zobaczyć, Thelonious. - Ciebie też.
Lorraine.
Nie ma się z czego śmiać.
Oto i ona.
Zachowuj się.
- Cześć. - Witaj.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
Lorraine, to Coraline.
- Cześć. - Witamy.
Mamo, idealnie. To jest Coraline.
Witaj, kochana. Jestem Agnes.
Miło mi poznać. Przyniosłam kwiaty.
Dalie, moje ulubione.
Kryją w sobie cały świat.
- Lorraine? - Już biorę.
Mamo, usiądź tutaj.
Dobrze.
Coraline, usiądź naprzeciwko mamy.
Oczywiście.
Cieszę się, że nie jesteś biała.
Ja też.
Było zabawnie.
Myślę, że...
Chyba przypominasz jej moją siostrę.
Jesteśmy do siebie podobne?
Nie, ale...
Obie jesteście pewne siebie... i zabawne.
Obie też...
fantastycznie całujecie.
Panie Ellison?
Panie Monk!
- Ja... - Co się stało?
- Wyszłam tylko na chwilę. - Co się stało?
Piłam kawę z Maynardem, byłam tu przed domem.
- Gdzie jest mama? - Nie wiem.
- Co? - Tylne drzwi były otwarte.
- Zniknęła. - Co takiego?
Powinniśmy się rozdzielić. Trzymaj.
Mam kolejne w samochodzie.
Mamo!
Zatrzymaj się.
Hej, dokąd idziesz?
Lisa tam jest, rozrabia z kuzynami.
Komuś stanie się krzywda.
Stój, mamo. Ja po nią pójdę, dobrze?
- Tak, ale... - Odprowadzę cię do domu.
Później po nią pójdę.
- Ale oni tam są. - Wiem, wiem.
- Na pewno? - Powiem jej.
- Dobrze. - Chodź już.
- Strasznie tu zimno. - Powinieneś...
- Lisa nie pływa za dobrze. - Wiem.
Już prawie jesteśmy.
Już dobrze.
- Dobrze. - Proszę.
Już dobrze.
Dobrze, Monkie.
Już w porządku.
A tu mamy bibliotekę.
Jest w niej pełno klasyków.
Staramy się też zdobywać nowe tytuły.
Lubi pani czytać?
Nie.
Nieprawda. Mama uwielbia czytać.
Nauczyła mnie miłości do książek.
Może kupimy kilka książek pani syna, a pani poprowadzi klub czytelniczy.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Wielu osobom jest ciężko na początku.
- Zadomowi się. - Jasne.
Dziękuję za całą pomoc.
Jak szybko możemy ją tu umieścić?
Za jakiś miesiąc.
Dokumentami może się pan zająć już dziś.
Świetnie, poproszę.
Sprawdzę, co u pana mamy.
Dziękuję.
- Halo? - Cześć, Thelonious.
Jak się masz? Nazywam się Carl Brunt.
Jestem dyrektorem Towarzystwa Książek Nowej Anglii.
Cześć, Carl. Wiem, kim jesteś.
Dobrze, czyli pewnie również wiesz,
że co roku moja organizacja przyznaje
nieco pretensjonalnie nazwaną Nagrodę Literacką.
Każdy pisarz zna Nagrodę Literacką, Carl,
szczególnie taki, który jej nie zdobył.
No tak.
Między innymi dlatego dzwonię.
Jak wieloma amerykańskimi instytucjami naszą wstrząsnął ostatnio fakt,
że brak różnorodności
doprowadził do powstania martwego punktu w naszej pracy.
Chcemy w jakiś sposób temu zaradzić.
W związku z tym jestem ciekawy, czy przyjąłbyś
rolę jurora w tegorocznej edycji konkursu.
Na wstępie powiem, Carl, że jestem zaszczycony,
że w obawie posądzenia o rasizm ze wszystkich czarnych pisarzy
wybrałeś właśnie mnie.
Ależ nie ma za co.
Jednak to wiązałoby się z dużym nakładem pracy.
Nie zaprzeczę.
Trzeba przeczytać kilkadziesiąt książek.
Możemy zaoferować skromne wynagrodzenie.
Sam nie wiem.
Jedną z korzyści, o których zawsze mówię,
gdy ktoś się tak waha,
jest fakt, że otrzymasz możliwość
dosłownej oceny innych pisarzy,
a nie tylko symbolicznej.
- Dobra, wchodzę w to. - Fantastycznie.
Super. Będziesz jednym z pięciu jurorów.
Jak na razie udało nam się potwierdzić udział Sintary Golden.
Znasz jej prace?
Przelotnie.
Jest świetna. Spodoba ci się.
Przyniosłam panu lunch.
O rany.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Chciałabym o coś poprosić.
Zastanawiałam się, czy mogłabym poprosić o wolne popołudnie.
Maynard właśnie wrócił z plaży.
Pomyśleliśmy, że miło by było pójść do muzeum.
Oczywiście.
Mam dziś wolne, więc zaopiekuję się mamą.
Lorraine.
Naprawdę go lubisz, co?
To porządny człowiek.
Tak.
Strona siódma. Jest tam z dwanaście.
Jest i gość honorowy.
Witam, pani Ellison.
Piękna jak zawsze.
Witaj, Arthurze.
Layne, zaprowadzisz panią Ellison do kuchni
i przygotujesz jej herbatę?
- Proszę tędy. - Mamo, to nie zajmie długo.
Nie spiesz się.
Dziękuję.
Nie z torebki. Tę dobrą, dla gości.
Co to jest? Miałeś się ubrać "jak z ulicy".
- Tak zrobiłem. - Ale nie, kurwa, Sezamkowej.
Jak ten gość się nazywa?
- Willy? - Wiley. Wiley Valdespino.
Specjalizuje się w Oscarowych "problematycznych" filmach.
To on zrobił Middle Passage w zeszłym roku.
- Jakoś nie widziałem. - No jasne. Nie jesteś po lobotomii.
Ale jeśli zekranizuje twoją książkę, masz szansę na kupę kasy.
Nie można telefonicznie?
Powiedział, że przy tak wysokim czeku
musi spotkać się osobiście.
Dobra.
Co mam robić?
Niech cię polubi.
Kiedy z nim rozmawiałem, był zachwycony, że jesteś zbiegiem.
Po prostu pociągnij temat.
- A jeśli mnie rozpozna? - Ciebie?
- Tak, prawdziwego mnie. - Nie jesteś aż tak sławny.
A w Hollywood nikt nie czyta.
Mają od tego asystentów, którzy im później streszczają.
Wszyscy tam jadą na streszczeniach.
Na pewno możesz zająć się mamą?
Nie spuszczę jej z oka. Poza tym będziesz po drugiej stronie ulicy.
- Po drugiej stronie. - Idź już, bo się spóźnisz.
Czeka na ciebie.
Cóż...
skoro chce stereotypów,
może lepiej się spóźnię.
Stagg, jak zakładam?
- To ja. - Cześć, jestem Wiley.
Miło mi poznać, bracie.
Przepraszam za burżujską restaurację.
Mój asystent wybierał.
Możemy się przenieść, jeśli chcesz.
- Jest w porządku. - Dobra.
Czego się napijesz?
Poproszę chenin blanc.
- Rozumiem. - Wytrawne.
Co cię tak śmieszy?
Dziwne zamówienie, jak na kogoś takiego.
A to czemu?
Niewielu skazańców pija białe wino.
A znasz wielu skazańców?
Zdziwiłbyś się.
Sam miesiąc siedziałem.
Chodziło o handel międzystanowy.
Krótka odsiadka, ale jedno ci powiem.
To doświadczenie mnie ugruntowało.
Poznałem tam ludzi, którzy pokazali mi cały świat niedoreprezentowanych historii
opowiadanych przez niedoreprezentowanych autorów.
Mogę zapytać, za co siedziałeś?
Nie lubię o tym rozmawiać.
Czaisz?
Morderstwo?
Ty to powiedziałeś, nie ja.
Powiem ci, że zanim przyszedłeś,
bałem się, że jesteś pozerem.
W Hollywood jest wiele podróbek.
Nie jestem z Hollywood.
No tak, jasne. To oczywiste.
Jesteś z zupełnie innej gliny
niż przeciętny scenarzysta.
Pozwól, że zapytam. Wiem, że przekazano ci moje filmy.
Miałeś chwilę, żeby któryś obejrzeć?
Przepraszam, co mówiłeś?
Czy widziałeś jakiś mój film?
Nie.
Rozumiem. Słuchaj, często lubię
łączyć gatunek z autentycznym patosem.
Podnosi to rangę.
Może zainteresuje cię nasz najnowszy projekt.
Opowiada o białej parze.
Pobierają się na starej plantacji w Luizjanie.
Potem duchy niewolników wracają i wszystkich mordują.
- Dobry Boże. - Wiem.
Świetne, prawda?
Tytuł to Plantacja anihilacji.
W scenie otwierającej Ryan Reynolds straci głowę
po ataku grzebieniem do afro.
To znajomy.
Muszę spadać.
Mamo.
Jakiś gość od reklamy miał tętniaka.
- Straszne. - Wiem.
Wyobraź sobie, że mózg ci wybucha,
gdy wymyślasz reklamę papieru toaletowego.
Wiley pewnie nie jest zainteresowany?
Wybiegłem stamtąd jak wariat.
Proponuje cztery miliony dolarów za prawa.
- Co? - Tak jest.
Nazwał cię "autentykiem".
Powiedział, że wybiegłeś, jak tylko usłyszałeś policyjne syreny.
Im głupiej się zachowuję, tym więcej zarabiam.
Już wiesz, czemu moi rodzice przeprowadzili się tu z Portoryko.
Przecież nie możemy przeczytać
każdej powieści od deski do deski.
Ale ludzie się przy nich napracowali,
musimy to uszanować.
Ciężka praca nie wymaga szacunku.
Ludzie też się ciężko napracowali przy Trzeciej Rzeszy.
Cóż, myślę,
że powinniśmy przeczytać każdą stronę.
Gówno prawda.
Większość z nich i tak będzie
autofikcyjnym badziewiem w stylu Knausgårda.
Powiem wam tyle,
że nie mam zamiaru czytać 600 stron o jakimś pretensjonalnym dupku
odkrywającym masturbację.
Przykro mi.
Myślę, że wszyscy jesteśmy na tyle doświadczeni,
aby ocenić ogólną jakość po mniej więcej 100 stronach.
Jeśli chcecie przeczytać więcej, wasz wybór.
Monk, co myślisz?
W sumie zgadzam się z Sintarą. Myślę, że 100 stron wystarczy.
To i tak jedna wielka ściema.
Takie stawianie sztuki przeciwko sztuce w walce o nagrodę.
Że niby to nie jest subiektywne.
To absurd.
W takim razie po co zostałeś jurorem?
Bo to będę albo ja, albo jakiś inny brooklyński pismak,
który nie zna świata poza rzeką Hudson, Ailene.
Skoro mówisz o Brooklynie, to będzie East River, Danielu.
Wiecie co? Sztuka jest subiektywna.
Potraktujmy to jako okazję do wyróżnienia książek,
które mogą zostać niedocenione.
Sprzedaż książek obecnie spada.
Może ta nagroda umożliwi komuś
zrobienie kariery w tym biznesie.
Popieram.
Mamo, gdzie go powiesić?
Wydaje mi się, że tu w naturalnym świetle będzie dobrze.
Nie obchodzi mnie to.
I tak mi się nigdy nie podobał.
Dobrze.
W przyszłym tygodniu przywiozę więcej obrazów.
Powiesz mi, które ci się podobają, a ja je przywiozę.
Przyniosłem lunch, pani Ellison.
Wygląda świetnie. Co to takiego?
Pieczony indyk z serem duńskim na 12-ziarnistym chlebie.
Brzmi pysznie.
Pani Ellison woli jasne pieczywo.
I nie lubi skórek.
Za taką cenę
powinniście przynajmniej mieć dobre kanapki.
Dopilnuję, żeby od teraz wszystko się zgadzało.
Życzę smacznego, pani Ellison.
Wychodzę za mąż.
- Nie gadaj. - Co?
Nic wcześniej nie mówiłam. Byłam smutna, ale...
Maynard wczoraj się oświadczył.
Lorraine, to cudownie.
Trzeba to uczcić.
Za dużo emocji.
Nie lubię być w centrum uwagi.
Zasługujesz na to, Lorraine.
A Maynard to szczęściarz.
Czy zechciałby pan poprowadzić mnie do ołtarza, panie Monk?
Będę zaszczycony.
Z wielką radością pomożemy wam wydać Moją patolę.
Marketing ma już wiele pomysłów na promocję sprzedaży.
Świetnie. Z chęcią posłuchamy.
John Bosco jest szefem działu. Niech sam opowie więcej.
Cześć, Stagg.
- Witam. - Miło mi cię w końcu poznać, ziom.
Słuchaj, uwielbiam tę książkę.
Mamy zamiar sprzedać wiele egzemplarzy.
Już jest o niej głośno przez ekranizację,
a my chcemy to podtrzymać.
Rozmawiałem wczoraj z Wileym. Mówi, że mają na oku Michaela B. Jordana.
Słyszeliśmy. Sądzimy, że byłby idealny.
Ta książka to potężny magnes na nagrody.
Jeśli Michael faktycznie się zgodzi, umieścimy go na okładce
w tej chuście, czy jak to się zwie,
zawiązanej na głowie.
W duragu?
Durag. Właśnie. I do tego koszulka bez rękawów.
Z widoczną muskulaturą.
Nich ktoś zadzwoni po strażaków.
Kurde, przepraszam. Twój ojciec. Przepraszam.
Jeśli chodzi o datę premiery...
Chcielibyśmy ją przyspieszyć, żeby zdążyć na Dzień Wyzwolenia.
Dzień Wyzwolenia?
Chcemy mocno wejść w to święto.
Czarni będą świętować.
Biali będą, powiedzmy szczerze, gnębieni wyrzutami sumienia.
Sądzimy, że będzie to idealny moment na twoją książkę.
Stagg, jesteś przeszczęśliwy?
John, uważamy, że to świetny pomysł.
Niesamowity.
Tak, jest... świetny.
Wiecie co? Mam pomysł,
który chciałbym wam przekazać.
Z chęcią słuchamy świetnych pomysłów.
- Super. - Tak.
Chcę zmienić tytuł.
- Ja nie... - Dobra, żeby była jasność.
- Tytuł Moja patola nam się bardzo podoba. - Jest świetny.
Ma ten proletariacko-tubylczy wydźwięk w stylu Irvine'a Welsha.
I właśnie dlatego sądzę,
że nowy tytuł spodoba wam się jeszcze bardziej.
No dobra. Wiesz co? Zawsze...
chętnie słuchamy nowych pomysłów.
- Jaki tytuł masz na myśli? - Kurwa.
Przepraszam, słucham?
Kurwa.
Chcę dać tytuł Kurwa.
- Co ty wyprawiasz? - Chrzanić ich.
- Przestań. - Nie.
Stagg, a może jednak Kurde?
Kurde? Albo Cholera?
Nie. Kurwa.
Dobra, spoko.
A może pokombinujemy coś z pisownią,
- bo byłoby bardziej do przyjęcia... - Tak, tak.
- ...przez sprzedawców? - Nie obchodzi mnie to.
Jeśli nie zmienicie tytułu, zrywam umowę.
- Chwila. O nie, nie, nie. - Nie ma co się spieszyć.
Wiesz co?
A może... daj nam chwilę.
Daj minutę i zaraz się odezwiemy, dobrze?
- Co ty wyprawiasz? - A ty? To niedorzeczne.
Wiesz, o jakiej kasie mówimy?
- Nie obchodzi mnie to. Koniec z tym. - Daj spokój.
- Jesteście tam? - Proszę cię...
Jesteśmy.
Zróbmy to.
Co?!
Tak, omówiliśmy to
i sądzimy, że jest to bezpośrednie w najlepszy możliwy sposób.
Jest bardzo...
Czarne?
Tak jest. O to chodzi.
Cieszę się, że ty to powiedziałeś, nie ja.
O, Kurwa!
Kurewsko świetne, Stagg.
Tak naprawdę bardzo odważne.
- Jestem wykończona. - Ja też.
Muszę jeszcze przez kilka godzin czytać te książki na...
Hej!
Brachu!
O cholera.
Co ty tu robisz?
Ja? Co ty tu robisz?
Jak to, co ja tu robię? Czemu przyjechałeś?
Przyjechałem zobaczyć się z mamą. Nie po to wydzwaniasz tygodniami?
- Co ci się stało w oko? - Wdałem się w bójkę.
Tak? Wyłaź z basenu.
- Bałaganisz. - Nie chcę wychodzić.
Jestem dorosły. To twoja dziewczyna?
Tak. Nieźle ją wystraszyłeś.
Jestem Coraline.
Cześć, Coraline.
Przynajmniej nie jest biała.
Twoja żona była biała.
To była żona dla przykrywki. Ona się nie liczy.
Wyłaź stąd, ty pieprzona zakało.
- Pobudzisz sąsiadów. - Jebać ich!
I jebać twój czysty basen.
Jest tylko częścią twojego kompleksu wyższości.
Pieprzony dupek.
Jesteś cholernym dzieciakiem!
To pewnie zła chwila, ale siknąłem w tamtym miejscu.
Kurwa.
Takie śmieszne?
Przepraszam, Monk.
Nie złość się.
Spadaj stąd.
Chcesz się bić?
Takie śmieszne?
Leżę z nim w łóżku z gołym tyłkiem,
a Claude wchodzi z mrożonym jogurtem.
- Nie. - Tak. Zapomniałem, że pokazałem mu,
gdzie trzymam zapasowy klucz.
Rzucił w nas jogurtem,
a później przywalił prosto w oko.
Co zrobił ten drugi gość?
Ciągle się śmiał. Powiedział, że tak ma, gdy się denerwuje.
No dobra.
Nieźle sobie poczynasz ostatnio.
Jestem gejem od jakichś pięciu minut. Muszę nadrobić stracony czas.
Brawo ty.
Cały świat się wali.
Równie dobrze można się zabawić.
- Doceniam. - Jasne.
Wiesz, jesteś całkiem ładna.
Dziękuję.
Co ty widzisz w moim bracie?
Jest zabawny.
- Nie jest. - Ale nie, że śmieszny.
- Nie. - Taki smutno-zabawny.
- Jasne. - Jak trójnogi pies.
Rozumiem. Jak ktoś, kto zmarł na kiblu.
Dokładnie tak.
Niezmiennie posuwasz się za daleko.
Tak sądzisz? Myślę, że mogę dalej.
To zaczyna boleć.
Widzisz?
"Niezmiennie posuwasz się za daleko".
Zarobiłeś buziaka. Patrzcie no.
Za bycie żałosnym. Z Bogiem.
Hej.
Żałosny jak trójnogi pies.
Miło tu.
Nie jest źle.
Co tam jest? Pergola?
Nie, to altana.
Jedno i to samo.
- W prawo? - Lewo.
Przepraszam.
Monk?
Skąd masz kasę na to miejsce?
Ja...
Lisa zostawiła trochę pieniędzy mamie.
Myślałem, że była spłukana po rozwodzie.
Nie wiem, jak wyglądały jej finanse,
ale jeśli tak cię interesują rachunki,
może zacznę ci je wysyłać?
- Nie trzeba. Gdzie teraz? - To tutaj. Czterdzieści cztery.
Niespodzianka!
To był ciężki poranek.
Musieliśmy ją uspokoić, po tym jak zaatakowała pielęgniarza.
- Robiła to już wcześniej? - Nie.
Co dzień zachowuje się inaczej.
Czasem nawet co godzinę.
Może jutro będzie czuć się lepiej.
- Przepraszam, muszę już iść. - Oczywiście. Dziękuję.
Ogrodnik ściął je prosto z krzaka dla mamy.
- Urocze, prawda? - Tak, są świetne.
Skąd masz na to pieniądze?
Chyba nie handlujesz prochami, co?
Nie, jestem pisarzem.
A ty jesteś moją dziewczyną, nie księgową.
Zawsze wiedziałam, że nie jesteś homo.
- Ona nie wie, co mówi. - Zaczekam na zewnątrz.
Na pewno nie zostaniesz na ślub Lorraine?
Lepiej wyjadę.
Miło było cię poznać, Cliff.
Ta rodzina złamie ci serce.
Witam ponownie. Jestem Kenya Dunston.
Dziś omawiamy nową powieść, która właśnie zadebiutowała
na pierwszym miejscu listy bestsellerów New York Timesa.
To zdumiewająca, wyjątkowa książka
zatytułowana...
zakryjcie dzieciom oczy i uszy...
K****.
Mamy ogromne szczęście gościć dziś autora.
Tych widzów, którzy właśnie dołączyli,
informujemy, że pan Stagg R. Leigh łączy się z nami z nieznanej lokalizacji,
bo wciąż ukrywa się przed władzami.
POSZUKIWANY ZBIEG / AUTOR
Stagg, powiedz nam, czy w powieści opisujesz prawdziwą historię?
Nie do końca...
ale jest to autentyczna opowieść o tym,
jak to jest być czarnym w Ameryce.
- A nie jest za dobrze. - Amen.
Podczas odsiadki
nauczyłem się, że słowa należą do każdego.
Ta książka jest moim wkładem
w nasz piękny kraj,
w którym czarny były skazaniec może się wzbogacić, opowiadając historię
swoich nieszczęśliwych ludzi.
Tak.
ARTHUR PRZYCHODZĄCE ODRZUĆ – ODBIERZ
- Tak? - Słuchaj tego.
FBI dzwoniło dziś do wydawnictwa, żeby poznać tożsamość Stagga R. Leigh.
- Co? - Nie martw się.
Nie wydadzą go.
Kogo? Przecież to ja, nic nie zrobiłem.
- Oni tego nie wiedzą. - Słuchaj, to zaszło za daleko.
Spokojnie.
Ten motyw zbiega zapewnia nam darmowy rozgłos.
Sam powiedziałeś, niczego nie zrobiłeś.
Przecież cię nie aresztują.
Szkoda, że moje książki zaczęły się sprzedawać.
Ja nie żałuję.
Pa.
Wszystko w porządku?
Tak.
Jestem nieco zestresowany.
Ta nagroda literacka kosztuje mnie więcej pracy niż myślałem.
Cholera.
Nic się nie stało. W kuchni mam więcej widelców.
- Co to jest? - Dostałam od znajomej.
- Czytałeś? - Oczywiście, że nie. A ty?
Tak.
KURWA
I co sądzisz?
- Podobała mi się. - A co konkretnie?
Nie czułaś się urażona?
Mówiłeś, że jej nie czytałeś. O co ci chodzi?
Odpowiedz na moje pytanie.
Ty odpowiedz na moje.
Chodzi mi o to, że takie książki nie są prawdziwe.
Spłycają nasze życie.
Co masz na myśli?
Moje życie to katastrofa,
ale nie w sposób przedstawiony w tym badziewiu.
Takie rzeczy nam umniejszają
i robią to bez przerwy, bo zbyt wielu białych
i najwidoczniej takich jak ty pożera tę breję
niczym świnie przy śmietniku,
aby tylko być w temacie na jebanych koktajlach
- czy czym tam. - Dobra...
Masz wiele do powiedzenia jak na kogoś, kto nie wydał niczego od lat.
A co ty ostatnio wydałaś?
Dobra, co ci odbiło?
Czemu się tak zachowujesz?
Zachowuję się normalnie.
Od tygodni świrujesz.
Coś ukrywasz, ściemniasz. Nie mogę cię, kurwa, rozgryźć.
Myślisz, że ta tajemniczość dodaje ci szyku i klasy.
- Ale jesteś przez to zwykłym dupkiem. - Cóż...
Nie rozumiesz mojego życia i go nie zrozumiesz, więc sobie darujmy.
Kiedyś może się nauczysz, że niezdolność do nawiązywania relacji
nie jest powodem do dumy.
Myślę, że powinieneś wyjść.
Wiesz, co ja myślę?
Lepiej wyjdź, Monk.
Nonsens.
Pomóc wam z tym?
Nie trzeba.
Myślałem, że przyda się dodatkowy mięśniak.
Damy radę.
Panie Monk, czy mogę zatrzymać saturator?
Pan i tak nie lubi gazowanej wody, prawda?
- Bierz śmiało. - Dziękuję.
A to?
Nie. Nie znoszę tego koloru.
Ten po prostu kupił pański ojciec.
Thelonious, właśnie przyszło do ciebie.
Dzięki.
To już wszystko.
Do widzenia, panie Monk.
Pa, Lorraine.
Jedźcie ostrożnie.
- Do zobaczenia na ślubie. - Tak jest.
Ja to zabiorę.
Z PRZYJEMNOŚCIĄ PRZEKAZUJEMY POD ROZWAGĘ W KONKURSIE LITERACKIM
Thompson Watt podobno mocno przyspieszali wydanie.
Słyszałam, że wypuścili już 300 tysięcy egzemplarzy
i wkrótce zrobią dodruk.
Lecą jak torpeda.
Jeżu kolczasty, niech to lepiej będzie dobre.
Słyszałem, że autor jest zbiegiem.
To by wyjaśniało tytuł. Wdzięku na pewno się nie uczył.
Myślę, że jego pochodzenie działa na plus.
Z chęcią przeczytam coś od niebiałego skrzywdzonego przez państwo więzienne.
Jesteś jedną z tych, którzy chcą obciąć fundusze policji?
Tak. Ty na pewno tego nie zrozumiesz.
Oby nikt ci bliski nie został zgwałcony lub zamordowany.
Możemy teraz o tym nie rozmawiać?
Słuchajcie.
Kryminalista czy nie, nie powinniśmy jej dodawać.
Siedzimy nad tym od tygodni i nie wiem, jak wy,
ale ja nawet nie otworzyłem jeszcze kilkunastu książek.
Została wydana przed terminem zgłoszeń.
Musimy ją przyjąć.
To tylko jedna więcej.
Jak na nią patrzę, powinno się szybko czytać.
Szybki numerek.
Kilka takich zaliczyłem.
To na razie.
Cześć, Monkie.
Pięknie wyglądasz.
O, cześć.
Monkie, znamy tych mężczyzn?
Nie, mamo, to nie alzheimer. To autentyczni nieznajomi.
- Kim wy jesteście? - Znajomi Cliffa.
Oczywiście.
Poznaliśmy go kilka dni temu. Jestem Kenny, a to Alvin.
- Ty jesteś Monk? - Owszem. Skąd wiedziałeś?
Cliff mówił, że Monk to totalny sztywniak.
Tak mówił? Cudownie.
Mamo, usiądź tutaj.
Lorraine?
- Lubicie jajecznicę? - Ja uwielbiam.
- Co ty tu robisz, do cholery? - Ty pierwszy.
Kurde, ślub.
Ja pierdolę.
Nie dotarłem na lotnisko.
Tamtego dnia potrzebowałem czasu tylko dla siebie.
Czyli z definicji powinieneś go spędzić w pojedynkę.
Chryste, zaczyna się.
Detektyw Słownik.
- Panie Cliff. - Przepraszam was. Zajmę się tym.
Musisz wyjść.
Nawet nie sprzątaj. Po prostu idź.
Nie trzeba. Proszę, zostań.
Będziemy świętować.
Miło cię widzieć, Cliff.
Mnie również miło, Maynard.
Nie chcę się narzucać.
To niemożliwe.
Jest pan rodziną.
Dobrze.
To ja...
Pójdę trochę posprzątać.
Gratulacje.
Macie ochotę na śniadanie?
Przygotowuję zabójcze smoothie, a Alvin serwował omlety na wycieczkowcu.
Brzmi pysznie. Dziękujemy.
- To miłe, że pozwoliłeś im zostać. - Nie.
Zawsze łatwiej jest się dogadać z innymi rodzinami niż z własną.
Z przykrością cię informuję, że za kilka godzin
to będzie twoja rodzina.
Wkurzyłeś ją?
Ano.
- Odepchnąłeś ją od siebie? - Ano.
Tata też nikogo do siebie nie dopuszczał.
Ciągle kłamał.
Zobacz, jak to się skończyło.
Ostatnio strasznie się złoszczę, jak tata.
"Ostatnio"?
Często myślę o tym, że tata zmarł, nie wiedząc, że jestem gejem.
Myślę, że to przeczuwał.
Możliwe.
Ale nie miał pewności.
Nigdy nie poznał całego mnie.
Już tego nie zrobi.
I to sprawia...
Bardzo mnie to smuci.
A gdyby się dowiedział i cię odrzucił?
Przynajmniej odrzuciłby prawdziwego mnie.
Wiem, że to zabrzmi dziwnie, ale...
mógłbym wtedy poczuć ulgę.
To nie brzmi dziwnie.
Monk, ludzie chcą cię kochać.
Sam nie wiem, co w tobie widzą,
ale...
chcą cię kochać.
Powinieneś im na to pozwolić.
10 – RANA 9 – FUCHA
To było gówniane.
Jakiś rozpieszczony gnojek
nawija o swojej zmarłej mamie...
Kogo to obchodzi?
Czyli Pochowajcie mnie na stojąco jest na czwartym.
Porozmawiajmy o Kurwie.
A możemy nie?
Moim zdaniem jest cudowna.
To było niczym zaglądanie w otwartą ranę.
Zgadzam się. To najmocniejsza afroamerykańska powieść,
jaką od dawna czytałem.
Od czasu twojej książki.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Wiecie, podobała mi się bardziej niż mogłem przypuszczać.
Krwisty kawał literatury.
Ważny w obecnych czasach.
Co ty sądzisz, Sintaro?
Uważam, że jest dość nachalna.
Serio?
Tak. A ty nie?
Jak najbardziej.
Była nazbyt uproszczona i bezsensowna.
Oczywiście, że była uproszczona.
Taki jest język rynsztoka.
Przecież to nie jest grzeczniutka praca magisterska.
"Język rynsztoka". Jezu Chryste.
Chyba wszystkim nam spadł poziom cukru.
Zróbmy sobie przerwę na lunch.
- Może być. - Dobra.
Serio?
Dobra.
- O, przepraszam. - Nie ma sprawy.
- Nie przeszkadzam? - Nie.
BIALI MURZYNI
Przepraszam.
Mogę cię o coś zapytać?
Jasne.
Co w Kurwie wydało ci się takie nachalne?
Konkretu żadnego ci nie podam...
nie różni się zbytnio od innych książek na rynku,
ale była taka...
bezduszna...
Takiego słowa chyba użyję.
Mówiłeś, że się zgadzasz?
Tak. Wydaje się napisana,
żeby zaspokoić gusta dręczonych poczuciem winy białych.
Tak, książka, którą krytycy nazywają
"ważną" i "konieczną", ale nie "dobrze napisaną".
Właśnie tak.
No dobra... Proszę, nie obraź się,
ale czym Kurwa różni się od twojej książki?
To o to ci chodzi?
- Masz moją książkę za gniota? - Nie.
Szczerze powiedziawszy, nie przeczytałem jej.
Czytałem fragmenty, które nie wydawały się
zbyt odmienne.
Dobrze zbadałam temat przed jej napisaniem.
Po części wykorzystałam autentyczne rozmowy.
Może tak długo siedziałeś w swojej akademickiej twierdzy,
że zapomniałeś, jak ciężko niektórzy mają w życiu.
Tak jak ty?
Uczęszczałaś do ekskluzywnego, artystycznego college'u.
Dostałaś pracę w eleganckim wydawnictwie w Nowym Jorku.
I co z tego? Nie muszę pisać o swoim życiu.
Piszę o tym, co interesuje ludzi.
Piszesz o tym, co interesuje białych wydawców
zapatrzonych lubieżnie w czarną traumę.
To oni kupują manuskrypty.
Czy to źle zaspokajać ich gusta?
Skoro lubisz zaspokajać podstawowe potrzeby ludzi dla zysku.
Lubię dostarczać na rynek to, czego potrzebuje.
Tak właśnie tłumaczą się dilerzy.
Narkotyki powinny być legalne.
Nie masz tego dosyć?
Czarnych ludzi w biedzie?
Czarnych raperów?
Czarnych niewolników?
Czarnych mordowanych przez policję?
- Całej tej narracji... - Dobra.
...o czarnych w tragicznych okolicznościach,
którzy zdołali zachować resztki godności tuż przed śmiercią?
Nie mówię, że takie rzeczy nie mają miejsca.
Ale jesteśmy też czymś więcej.
Wielu pisarzy, takich jak ty, nie wyobraża sobie nas
bez białego buta na naszym karku.
Czy złościsz się na Breta Eastona Ellisa czy Charlesa Bukowskiego
za to, że pisali o ucisku?
Czy swój gniew kierujesz wyłącznie na czarne kobiety?
Nikt nie czyta Bukowskiego, myśląc,
że tak właśnie wygląda białe życie.
Ale ludzie, biali ludzie, czytają twoją książkę
i nas z nią utożsamiają.
Myślą, że wszyscy tacy jesteśmy.
Czyli wygląda na to,
że masz problem z białymi, nie ze mną.
Możliwe, ale uważam też, że zauważam niezrealizowany potencjał
wśród czarnych w tym kraju.
"Potencjałem" ludzie określają to,
co ich zdaniem nie jest wystarczająco dobre.
O czym rozmawiamy?
PRZEPRASZAM
MUSZĘ CI O CZYMŚ POWIEDZIEĆ
PÓJDZIESZ ZE MNĄ NA ROZDANIE NAGRÓD W PRZYSZŁYM TYGODNIU?
Za chwilę zaczynamy.
Zaraz przyjdę.
Mogę rozmawiać z Arthurem? Tak, tu Monk.
Cześć... W porządku.
Słuchaj, możesz umówić kolejne spotkanie z Wileym?
Mam dla niego nowy pomysł.
Inny rodzaj filmu. Dzięki.
Jak dla mnie Kurwa.
- Dla mnie też. - Zgadzam się.
Przykro mi, nie zgadzam się.
Błędem byłoby nagrodzić tę książkę czymkolwiek.
Dwa do trzech, więc...
Kurwa wygrywa.
Nie chodzi tylko o to, jaka poruszająca to książka...
Myślę, że istotne jest, abyśmy wsłuchali się w głos czarnych.
Mamo.
Czy ty...
Czy wiedziałaś, że tata cię zdradzał?
Nie umiał niczego ukryć.
Czemu go nie zostawiłaś?
Beze mnie byłby jeszcze bardziej samotny.
Twoim zdaniem był samotny?
Twój ojciec był geniuszem.
Geniusze są samotni.
Nie potrafią się dogadać z pozostałymi.
Ty też jesteś geniuszem, synu.
Zdecydowanie tak się nie postrzegam.
Bo zawsze byłeś dla siebie taki surowy, Cliffy.
A teraz ostatnia nagroda wieczoru.
Obiecuję, że dam wam już spokój i pozwolę coś zjeść.
Lecz zanim ogłoszę zwycięzcę,
chcę podziękować naszym jurorom,
naszym wyjątkowo różnorodnym jurorom,
którzy poświęcili swój cenny czas, abyśmy mogli dziś świętować.
Proszę o oklaski, spisali się fantastycznie.
No dobrze.
Nie ma co zwlekać.
Tegoroczną Nagrodę Literacką otrzymuje...
Och, wiedziałem.
Stagg R. Leigh, Kurwa.
Nie wiem, czy pan Leigh
zaszczyci nas dziś swoją obecnością.
Notorycznie unika uwagi.
Chwileczkę.
Dobra. Coś się dzieje.
Ktoś idzie. Thelonious Ellison.
Jeden z szacownych jurorów.
Dziwnie kroczy w kierunku sceny.
Nie wiem czemu.
Co się dzieje?
Przepraszam.
Muszę coś wyznać.
Zaraz, zaraz. Wyciemnienie?
Chyba cię pojebało, stary.
Co w tym złego?
Nie ma tu rozwiązania. Co on im powie?
Nie wiem.
I to właśnie jest interesujące.
Nie, powinien coś powiedzieć. Co ty powiedziałeś?
Nic. Wyszedłem z ceremonii, a następnego dnia
zadzwoniłem do ciebie, że chcę napisać ten film.
Słuchaj, Monk, on musi coś powiedzieć.
Nie chcę, by wygłaszał jakieś okazałe przemówienie,
kładąc wszystkim morał wprost do głowy.
Tu chodzi o to, że nie ma morału.
Lubię taką niejasność.
Posłuchaj. Jesteś świetnym pisarzem i już prawie to mamy.
Ale powieści to nie filmy, jasne?
Subtelności nie wypełnią sal kinowych.
Potrzebujemy mocnego finału. Co to jest?
Napój gazowany, o który pan prosił.
Czemu to takie mokre?
Przez skraplanie?
Skraplanie. Dobra.
Naukowiec jebany się znalazł.
- Chcesz coś? - Nie trzeba, dziękuję.
To jest Monk. Zrobimy z nim film, jeśli dopracuje trzeci akt.
- Miło mi poznać. - Wzajemnie.
Przynieś mi flat white. A tego nigdy więcej.
Dobra.
Jakie inne zakończenia masz tam w tej swojej głowie?
A może...
Tegoroczną Nagrodę Literacką otrzymuje...
Stagg R. Leigh, Kurwa.
Chciałbym przeprosić.
Ostatnio nie byłem sobą.
Może tak?
Wybaczy mu?
Nie wiem.
Prawdziwa Coraline nie odbiera moich telefonów.
Może ta filmowa jest bardziej wyrozumiała.
Zbyt oklepane.
Całość wychodzi na komedię romantyczną.
A takiej robić nie chcemy.
Chcemy czegoś autentycznego.
Daj mi coś prawdziwego.
Moglibyśmy...
Co się dzieje?
Przepraszam.
Spadaj.
Muszę coś wyznać.
Stagg Leigh, na ziemię!
Tam jest!
Nie. Nie jestem Staggiem Leigh. On nie istnieje.
Jestem Monk. Thelonious Ellison.
Jesteś zbiegiem! Na ziemię, już!
Nie, nie.
To tylko chwyt marketingowy.
To było kłamstwo.
- Ma broń! - Nie!
Nie żyje?
Sprzątnęli go?
Idealnie.
Tak!
To jest...
Tak jest idealnie.
Czas wybrać smoking, brachu.
Wkraczamy na salony.
Hej, chodź to spisać. Mamy to.
Kurwa.
Hej.
No i?
Zrobią ten twój film?
Niestety tak.
Tak jest!
Wiesz co? Powodzenia w znalezieniu jakiegoś przystojniaka do mojej roli.
Myślę, że już znaleźli.
Kogo?
Tylera Perry'ego
Tu mnie masz. Dobre.
Dobra.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ERASURE PERCIVALA EVERETTA
Napisy: Piotr Mazur