Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Vegas, ang hiyas ng disyerto.
Iba't iba ang hugis at sukat ng mga tao rito.
Habang ang mga hotel ngayon ay mas matangkad at kumikinang,
ang mga kliyente ay nawalan ng kinang.
Ang paborito kong Vegas ay mula sa nakalipas na panahon,
noong ang pera ay hari.
Noong naninigarilyo ang lahat, uminom ng martinis
at nagbibihis para magpabilib.
At noong namayagpag ang Rat Pack.
'Yan ang Vegas na pinapangarap ko.
'Yan ang Vegas na gusto kong buhayin.
Mga binibini at maginoo,
Sebastian Maniscalco.
Wow. Palakpakan natin ang Las Vegas, Nevada.
Gusto kong magbalik-tanaw
noong nagbibihis ang mga tao…
sa Las Vegas.
Kailangan kong magpasalamat sa mga taong naglaan ng oras…
magsuot ng suit o damit.
Oo. Ayos.
Salamat.
Sa hitsura nito, maraming tao ang hindi gumagawa noon.
Ayos. Masaya akong makakita ng mga mag-asawa sa weekend.
Di kami lumalabas ng asawa ko tuwing weekend dahil nagtatrabaho ako.
Kaya lumalabas kami 'pag Martes.
'Yon ang date namin.
Sabi ng lahat, mag-date kayo kapag may mga anak kayo.
Parang, "Kailangan n'yo ng date night!"
"Para magkasundo kayo ng asawa mo."
Kaya ngayon lumalabas kami at nagtatalo nang wala ang mga bata. Ayos.
Mas marami tayong nagagawa 'pag wala ang mga bata. Mabuti naman.
Mahal na mahal ko ang asawa kong si Lana, pero wala siyang pagmamadali, walang…
'Pag nagpaparada kami ng sasakyan, di sabay ang bukas ng mga pinto namin.
Bababa ako ng kotse, isasara ko ang pinto,
titingin ako, nasa sasakyan pa rin siya.
At naghihintay ako na parang, "Napansin niyang lumabas ako
ng kotse, alam niya 'yon."
Pero wala.
Kailangan siyang puntahan at kumatok sa bintana, at sabihing
"Ano'ng ginagawa mo?"
Palagi siyang may hinahanap.
May buong Sephora sa console. Ano'ng…
Tumitingin siya sa likod.
Ano'ng tinitingnan mo… Di tayo pumunta sa likod.
Ano'ng nasa likod?
Tanggal ang sapatos niya.
Sampung minutong biyahe 'yon, nawala ang sapatos niya.
Naka-heels siya, masakit. Naiintindihan ko.
Pero kung ako 'yon, titingin ako sa GPS at sasabihing, "Oh."
"Tatlong minuto pa ang layo natin, baka dapat…
simulan kong ayusin ang mga paa ko."
At paglabas niya ng kotse, di siya makalakad sa heels na ito.
Parang video ng "Thriller" sa parking lot.
Para siyang, "Sexy ba ako, babe?"
"Sexy ba ako?"
Sabi ko, "Oo, tinitigasan na ako."
"Pumasok ka na sa restaurant, pinagtitinginan ka na.
Hindi maganda.
Hindi maganda, babe."
At pumasok na kami sa restaurant.
Laging magpareserba, tingin ko kailangan n'yo gawin iyon.
Proud ka kapag nagpareserba ka.
Pagpasok mo, makikita mo ang mga taong nagpapaikot-ikot sa lobby.
I-tap mo ang asawa mo, sabihing, "Malamang wala silang reserbasyon."
At 'pag ibibigay mo ang pangalan mo, medyo kinakabahan ka minsan.
Parang may sandali doon, parang, "Nakuha ba nila?"
"Maniscalco for two." Nakatingin ka ba sa kanila?
Oo, doon. Salamat sa Diyos!
Pagpunta namin sa mesa, naisip ng asawa ko na ito ang pinakamagandang oras
para makausap ako habang naglalakad kami sa mataong restaurant.
Paglingon ng asawa ko, sabi niya, "Darating ang nanay ko sa Mayo.
Kung gusto mo, sabihin natin sa mama mo na pumunta ka sa Hulyo."
Sabi ko, "Babe, nawala natin ang lalaki. Di ko alam kung saan ang mesa natin.
Magkakaroon tayo ng maraming oras para pag-usapan ito sa mesa.
Hanapin natin ang host."
Umupo kami.
Hindi ginagamit ng asawa ko nang tama ang oras niya sa menu.
Patingin-tingin siya sa restaurant, "Diyos ko, nakita mo ba ang…
crown molding."
Sabi ko, "Magbasa ka na, isipin mo ang menu.
Magtatanong sila sa atin.
Kailangan natin maging handa sa mga sagot.
"Pumili ka ng protina, 'wag mo nang tingnan ang molding."
Di alam ng asawa ko paano ang restaurant. Di siya nakapagtrabaho.
Nagtrabaho ako sa mga restaurant.
Alam ko ang harap at likod.
Walang alam ang asawa ko. Pinapara niya ang mga busboy.
Ano? Di mo paparahin ang busboy, ayos?
May dalawa siyang trabaho, inaayos niya 'yon.
Di niya alam ang rehistro, di niya alam ang mga espesyal,
at minsan di niya alam ang wika.
Sa pangkalahatan, ang busboy ay isang dayuhang lalaki
sa pagitan ng edad na 18 at 35.
Tama?
Sa pangkalahatan.
Di kilala ng asawa ko ang mga dayuhan.
Di siya lumaki sa mga dayuhan. Ginawa ko. Ang sarili kong ama, dayuhan.
Mga lolo't lola, mga dayuhan. Mga tiya, tito…
Maraming dayuhan sa pamilya ko, tama?
Kilala ko sila.
Kung nandito ang tatay ko ngayong gabi at di ko siya kilala,
ituturo ko siya at sasabihing, "Di dito ipinanganak ang lalaking 'yon."
Dahil sa galaw ng tatay ko.
Hindi 'yon galaw ng mga Amerikano.
Pinigilan ng asawa ko ang busboy, alam ko agad na may problema.
Parang, "Mawalang galang." Sabi ko, "Babe, ano'ng ginagawa mo?"
Lumapit sa mesa.
Hindi niya inaayos ang pagsasalita o pagpili ng salita. Ganun din.
Kinakausap niya ang busboy gaya ng pakikipag-usap niya sa akin.
Parang, "Paumanhin sa abala, pero di namin mahanap ang waiter…"
Sabi ko, "Babe! Nawala mo na siya."
Hindi niya alam, 'talaga,' bakit pinagsasama-sama
mo ang mga pangungusap?
Kailangan mong magsalita. Salt, napkin, ice.
Mga kalokohang alam niya, babe. Kararating lang niya.
Hindi niya alam, 'talaga.'"
Humingi siya ng Tito's at soda.
Sabi ko, "Babe, ang tanging Tito na alam niya
ay naghuhugas ng pinggan sa likod ng restaurant."
Pupunta siya sa likod, "Tito, kailangan ka nila!"
Lalabas siya, "Uy, Tito ang pangalan ko,
at soda, kailangan mo ng soda sa juice mo?"
Dumating ang waiter. Nagulat siya, di ba?
Dalawampu't limang minuto na siya sa menu.
Lumapit ang waiter, "Ano'ng maibibigay ko sa'yo?" "Naku. Diyos ko!"
Binigyan niya ako ng, "Mauna ka." Nakuha mo na? "Mauna ka na, babe."
"Kukuha ako ng filet na may halong gulay.
Balik sa'yo!
Sa tingin mo, gaano ko katagal kakausapin ang lalaking 'yon?"
Tingin mo isasama ko siya sa restaurant, hahawakan ang kamay niya,
tanungin kung ano'ng mga pangarap niya ang pag-asa niya?
"Mauna ka na…"
Hindi ito skydiving!
Sabihin mo sa lalaki…
Pero kami ng asawa ko, nasa bagong kabanata kami ng buhay.
May dalawang anak, lima at tatlo.
Isang limang taong gulang at tatlong taong gulang, at ako ay 49.
May pagkakaiba sa edad na 46 taon
sa pagitan namin ng anak ko. Di ba?
Gusto kong makipaglaro sa kanya, 'wag n'yong masamain,
pero kadalasan sa laro ay paghiga.
Maraming, "Ilibing natin si Daddy ngayong gabi.
Masakit ang tuhod niya, may problema sa balikat niya."
Maraming paghiga at laro.
Ang limang taong gulang kong anak na babae, nasa kindergarten siya.
May bata sa klase nila na parang leon.
Papasok sa paaralan na may buntot, tenga at balahibo
sa pulso.
Ang pangalan ay Roary. Makinig ka…
Di ako gawa-gawa, nag-uulat lang ako ng balita.
Dalawampu't tatlong bata, isang leon sa klase.
Nakatira ako sa Los Angeles, kaya mag-ingat ka sa kausap mo doon.
Hinihintay ako at ng isa pang tatay sa paglabas ang mga bata,
kaya tinapik ko siya, sabi ko, "Nakikita mo ang leon
sa klase nila?"
Sabi niya, "Ang ganda di ba?"
Tapos lumayo ako sa lalaking 'yon.
Di na ako makikipag-usap sa lalaking 'yon sa buong semestre.
Hindi ko masisi ang bata. Sinisisi ko ang mga magulang.
Di ba?
Malamang bumababa ang bata sa umaga na nakabihis ng leon.
Bababa, "Leon ako, Mommy. Isa akong leon, Daddy!"
At ang mga tangang magulang, "Naku, leon siya.
Sige, leon. Punta na tayo sa school."
Ngayon, kapag bumaba ang anak ko na nakadamit siyang parang panda,
sasabihin ko sa kanya, "Bumalik ka sa itaas at mag-jeans ka.
Hindi ako maghahatid ng panda bear sa paaralan."
Tapos na. Hindi na natin nakikita ang damit na 'yan.
Hindi sabi ng Daddy.
May mga tao rito, nakatingin, "Ano'ng problema mo?
Ano'ng epekto nito sa'yo?"
Nakakaapekto ito sa anak ko.
Wala siyang natututunan, dahil nakakagulo ang leon…
na ito.
Nasa likod siya ng klaseng…
ginugulo ang mga libro at mesa, tama?
Kailangang itigil ng guro ang ginagawa niya.
Sa panahon ngayon, wala kang masasabi.
Dahil kung may sasabihin ako ngayon, bigla na lang akong walang pakialam
sa damdamin ng leon.
Di ako makalapit sa guro, at sabihing, "Ano'ng meron sa leon na ito sa klase?"
Kung leon siya, magpasok ka ng kulungan, bigyan siya ng hilaw na karne.
Hindi alam ng anak ko ang alpabeto…
kasi nasa likod si Roary,
naghahanap ng mga zebra."
Naniniwala ka ba na ito ang pinag-uusapan natin?
Kailangan ko rin ihatid ang anak ko sa school.
'Yan lang ang ginagawa ko. Naghahatid.
Habang lumalaki, walang naghahatid sa'min. Wala kaming sasakyan
kahit saan habang lumalaki.
Lalo na sa school.
Di ko alam kung paano kayo lumaki, pero sa bahay ko
sabi ng mga magulang ko, "Maglakad kayo
at 'pag nakita n'yo ang mga kasing-tangkad n'yo, 'yon na.
"Pakinggan mo ang pangalan mo, pumasok sa gusali. Sana may matutunan ka."
Ihahatid ko na ngayon ang anak ko sa school. Ibibigay ko siya sa guro.
Pumupunta ka sa mga school, nakikipag-usap sa mga magulang.
Ayaw kong makipag-usap kahit kanino sa umaga.
Gusto mo lang mapag-isa.
Pero mahilig sila makipag-usap sa umaga. Nakikipag-usap ka ba sa mga tao?
Alam mo ba kung gaano ka-boring ang mga tao?
Nasama ba kayo sa mga ganito? "Ano'ng nangyayari?"
"Noong nakaraang buwan, nagkaroon tayo ng COVID."
"Ang temperatura ng asawa ko ay 102."
Uy, makinig ka…
Pwede mo bang pakinggan ito? Di ko kaya.
May kailangan akong marinig.
Kapag kausap kita,
kung tatanungin kita ano'ng nangyayari, kailangan kong marinig ang,
"May affair ako kagabi."
"Talaga? Ano'ng nangyari?"
'Yan ang gusto kong marinig. Ayokong marinig ang tungkol sa sipon mo.
Hawak ko ang kamay ng anak ko 'pag punta sa classroom.
Gusto niyang magpabuhat. Hindi ko siya binuhat.
Sabi ko, "Pinasakay na kita. Sige na, lakad ka na."
Pagdating sa klase, may nakita akong lalaking Asian guy, Asian na ama.
Tingnan n'yo gaano katahimik sa "Asian na ama." Di ba?
Sabi ko Asian na ama, lahat ng tao sa kwarto, kumibit.
"Saan pupunta ito?"
"Bakit mo gagawin 'yon?"
Ito ang nangyari sa bansa nitong nakaraang anim o pitong taon.
Ni hindi mo mabanggit ang background ng isang tao sa paglalarawan sa kanila.
Di ito sinadya para ipanlait.
Sa paglaki, dito mo nalalaman kung sino'ng pinag-uusapan
sa kapitbahayan.
Uupo ka sa kapitbahayan, at sasabihing, "Sinong tao?"
"Yung Puerto Rican." "Ah, kilala ko siya."
Ngayon, may mga tao sa kuwartong ito,
nakatingin sa itaas, "Ano'ng mahalaga?
Bakit mo ba nabanggit 'yan?
Mahalaga pa ba 'yon?"
Mahalaga ito. Sa dulo ng kuwento, malalaman mo kung bakit sinabi kong,
"lalaking Asian". Kumalma kayo, ayos lang.
Ayos lang.
Mabait na lalaki, lumapit sa akin, "Hi, ako ang room dad."
Sabi ko, "Ano'ng…"
"Ano'ng room dad?"
Parang, "Ako ang namamahala sa mga tatay, magkakasama kami minsan sa isang buwan.
Pupunta kami kina Christopher sa Martes para sa isang gabi ng pangit na sweater.
Kung gusto mong magsuot ng pangit mong sweater…
pag-uusapan natin ang pagiging ama, baka magbukas ng Diet Cokes."
Kaya sabi ko, "Makinig ka…"
Mabait ako. Kung kakausapin mo ako, kakausapin din kita.
Pero 49 na ako at di ako aktibong nakikipagkaibigan
sa edad ko, tama?
Gusto kong mawala ang mga tao sa buhay ko.
Malakas ang tanggalan namin sa bahay ng Maniscalco.
Hindi tumatanggap ng mga bagong aplikante.
Kaya sabi ko, "Ang bait mong mag-alok. Di ako makakapunta.
Pero tandaan mo sa susunod na sweater event, baka dumaan ako."
Tinitingnan namin ang klase at tinuro niya ang anak niya.
Nag-iisang Asian na bata sa klase.
Sabi niya, "Anak ko 'yan." Sabi ko, "Alam ko."
Pero muli, may mga tao dito na tumitingin, "Napakakitid ng utak mo.
Ang lakas ng loob mong mag-assume.
Di mo ba naisip na may iba pang posibilidad?
Siguro inampon ng amang Asian ang batang Itim
at inampon ng Itim na ama ang batang Asian."
Kung bibigyan ko ng pera ang kasama ng batang Asian na ito,
'yong lalaking 'yon, di ba?
Maglagay ng 100 sa mesa, gusto kong makita kung paano ka maging PC.
Sakin, dumating ang dalawang ito sa iisang kotse.
Tama?
Papasok na ang anak ko.
Parang chimpanzee ang anak ko, magulo ang batang ito.
Kakapasok lang.
Hinubad ang sando, sinira ang sando. Ang ganda.
Bilang isang Italyano na ama,
ang makita ang anak kong maghubad sa harap ng 13 niyang kaklase,
ay mapagmataas na sandali para sa akin, tama?
Inihahanda ko siya para sa school. Binihisan ko,
sinuot ko ang sapatos niya at medyas, konting cologne. Isang dampi lang.
Lagyan mo lang ng cologne ang tenga niya.
Gusto kong masanay siya na may sariling pabango.
At kapag tinulungan siya ng guro, sasabihin niya, "Sige, tayo ay…
Ano'ng pabango mo?"
Kumuha ng krayola at coloring book ang anak ko,
lumapit sa mga babae, lumampas lang sa mga lalaki,
papunta sa mga babae.
Nagbabahagi ng krayola.
"Kumuha ka ng berde. Gusto mo ang berde ko? Kunin mo."
Pinapanood ko ito at ngayon ay pupunta ang guro
at uutot sa hapunan ko.
Sabi niya, "Gusto mong ibalik ang sando ng anak mo?"
Sabi ko, "Para saan?
Masaya siya, tingnan mo!
May leon sa kabilang klase."
Sabi niya, "Ayaw naming magtanggal ng damit ang mga batang ito.
May magagawa ka ba?" Sabi ko, "Sige, ako ang bahala."
Sabi ko, "Halika rito."
Ibalik mo ang sando mo, ha? Nagseselos ang mga tao.
Alam kong masama ang loob mo, huhubarin natin 'yan sa grocery pauwi."
At sinabi ko sa kanya, "Ipahiram mo ang mga laruan mo habang nandito ka.
Igalang mo ang mga guro mo.
Sabihin mo, 'pakiusap at salamat.' Naiintindihan mo?"
Bumalik ka doon." Konting palo sa pwet.
Bumalik siya sa klase. Ganyan ko kausapin ang anak ko.
Walang baby talk. Alam kong may mga ama na nagbe-baby talk
sa anak nila.
"Ipahiram mo ang trak mo, ayos? Maging mabait ka."
Hindi, kinakausap ko ang anak ko na para siyang nasa Union Local 606
na nagtatrabaho sa bodega nang 15 oras
sakay ng forklift.
Aalis na ako at sinabi ng guro, "Mawalang galang, saan ka pupunta?"
Sabi ko, "Babalik ako ng alas-tres para sunduin siya."
Sabi niya, "Hinihikayat namin ang mga magulang
na lumahok sa pag-aaral, kaya kung gusto mong manatili ng ilang oras…"
Ilang oras?
Ano'ng gagawin ko? Di ko ginagawa ito. Di ako nagtuturo.
Tama? Di ko alam ang ginagawa ng mga school na ito.
Ang kinalakihan kong school ay pabagu-bago, ang mga guro ay lasing,
ang mga bata ay nag-aaway, ang mga tao ay nagnanakaw, di ko alam.
Ano'ng gagawin ko?
Ang ganda na ng lahat. Lalabas ang mga guro.
Lahat ay kanta.
Lalabas ang guro.
Tumingin kami sa orasan, ano'ng nakalagay?
Limang minuto para maglaro
Ewan ko.
Sabi ng guro, "Uupo tayo sa bilog.
Umupo ka sa malaking bilog. Kunin mo ang anak mo. Malaking bilog."
Sabi ko, "Gusto mo maupo tayo sa istilong Indian?"
"Oo, well…
hindi natin sinasabing…
istilong Indian.
Crisscross applesauce 'yon."
Ano?
Crisscross, ano?
Hindi ko alam na nagalit ang mga Indian
at nagpulong at sinabing, "Ninakaw nila ang istilo natin, kalokohan ito.
Itigil na ito."
Walang may alam ng sasabihin.
Di mo alam ang bawal, di ba?
Hanggang sa sabihin mo at may nagsabing, "May problema ka."
Sa ilang estado, kung gusto mong ibenta ang sarili mong bahay
sa paglalarawan ng bahay, hindi mo masasabing may walk-in closet ka.
Naniniwala ka ba? Di ko na masasabing walk-in closet. Bakit?
Hindi lahat naglalakad.
Sinasabi mo sa'kin na may lalaking naka-wheelchair
na titingin ng bahay…
at sasabihin ng ahente ng real estate, "At ito ang walk-in closet."
At sasabihin niya, "Ano'ng sinabi mo?
Hindi ako naglalakad."
Baliktad ang mundo.
Sabi nila, mas maganda ito ngayon.
Tumingin ka sa paligid, nakakainis.
Lumaki ako noong '70s at '80s.
Bata pa ako noon, naaalala ko ang mga panahong iyon.
Mukhang mas simple. Simple lang ang mga birthday party ko.
May laban ako ng water balloon.
Naaalala mo 'yon?
Masyadong tipid ang pamilya ko para bilhin ang lobo na may lalagyan ng tubig.
Mayroon kaming maliliit na lobo na dapat punuin,
patuloy na lumalabas sa…
Naaalala n'yo?
Nagpupuno ng lobo?
Lintik! Diyos ko!
Labingwalong singsing na goma sa gripo ng kusina sa pagtatapos ng party.
Tatlong lobo ang nakuha mo.
Pero kapag nakuha mo na ang lobo, hindi ka na makapaghintay
na hampasin ang batang kinaiinisan mo.
Tatawid siya sa bakuran at…
Sa mismong tainga niya, pumasok ang lobo sa tainga niya.
Nagbingi ang bata…
Di makarinig ang bata sa loob ng tatlong buwan.
Pag-uwi, sabi ng mga magulang, "Kumusta?"
"Wala akong marinig. Masayang party 'yon."
Walang nademanda.
Noong dekada '70, kung pumunta ka sa isang birthday party,
naiintindihan na maaari kang mawalan ng daliri, mata.
Nawalan ng pandinig.
Naglaro ako sa mga party namin, na may pagkain.
Naaalala ko ang pagkain bilang malaking bahagi ng mga kaarawan natin.
Ika-pitong kaarawan, naglabas ang nanay ko ng zucchini na may dalawang talampakan.
Sabi niya, "Gagootz tayo."
Ano?
Wala ba tayong pin-the-tail-on-the-donkey?
Ano ba ang…
Gagootz?
Pinapila niya ang mga bata at kumuha ng zucchini
at inilagay sa pagitan
ng tuhod ng bata.
May pitong taong gulang na batang lalaki na may dalawang talampakang zucchini
na lumalabas sa kanyang mga tuhod.
Ang layunin ng laro ay…
Kailangan mong lumingon sa kaliwa mo
at ibigay sa bata, at i-clamp ito ng bata.
Ang isang bata
ay binigay…
Kung nahulog ang zucchini sa lupa, tanggal ka sa laro.
At ang huling may zucchini,
ay makakapagtago n'on. Iyon ang premyo.
Mag-uwi ng zucchini mula sa party ko.
Sabi ng mga magulang, "Ano 'to?" "Hindi ko alam, Gagatza 'yon.
Pero may recipe, sabi nila hiwain ito,
isawsaw sa itlog at bread crumb at iprito.
Masarap na meryenda."
"Ano?"
"Ito ay sa kaarawan ng pitong taong gulang?"
"Oo."
Isa pang laro, naglabas ng panty ang nanay ko.
At itinali niya ang isang paa sa baywang ng bata.
Kumuha siya ng patatas at idinikit sa kabilang paa sa paa,
kaya ang bata…
May patatas ang bata
na nakasabit sa kanyang pundya.
Ginawa niya ito sa dalawang bata.
Dinala niya sila sa bangketa.
At naglagay siya ng lemon sa harap ng bawat bata
at 'yon ay karera na kailangan nilang hampasin ang patatas
papunta sa lemon.
Sabado ng hapon ito.
Walang tumawag ng pulis. Normal na birthday party lang ito.
Parang kahapon lang.
Ngayon?
May mga anak na ako, tumatanda na. Di ako kabilang sa mga taong reklamador,
"Matanda na ako." Hindi.
Tumatanda lang ako at nakikita ko na ang pagbabago
sa sarili ko, tama?
Claustrophobic ako ngayon.
Nangyari dalawang taon na. Hindi ako claustrophobic noon.
Nasa eroplano ako, nakaupo sa may bintana
sa kalagitnaan ng flight, parang,
"Kailangan kong umalis!" Di ko alam ang nangyari.
Di ako pwede sa ganito.
Di ko alam kung saan ako uupo. Hindi ako pwedeng makukulong.
Huling ginawa ko ito apat na taon na ang nakalipas.
Nanood kami ng asawa ko ng Hamilton sa Broadway,
lahat ay pinag-uusapan ang Hamilton, makakasalubong mo sila.
"Napanood mo na ba?
Diyos ko. Nakakamangha.
Napanood namin. Ilang beses?
Ilang beses na natin 'to napanood?
Tatlong beses namin napanood.
At sa bawat oras isa lang…
Binago ako nito bilang isang… Binago ako nito."
Kapag naririnig ko 'yon, parang, "Di ko magugustuhan 'to."
Binago ako ng mga anak ko, hindi si Lin-Manuel.
Kaya nagpunta kami.
Umupo kami ng asawa ko.
Umupo ang babaeng ito sa tabi ko.
Nagbubuklat siya sa pitaka niya. Pinapatay ako nito.
Ang sabi ko, "Hanapin mo! Kailangan ko nang umalis dito.
Babe, umalis na tayo, di ko kayang harapin ang kalokohang ito sa pitaka.
Di ko alam kung ano ang hinahanap niya, pero pinapatay ako nito."
Nagsimula ang bagay na ito. Sampung minuto sa Hamilton,
tinapik ko ang asawa ko, "Wala akong ideya kung ano'ng nangyayari."
Di ko naintindihan. Di ko maintindihan ang pagra-rap.
Sabi ko, "Ano'ng sabi niya?"
Ang mga karakter. Di ko alam ang ginawa ni Hamilton.
Pumunta ako sa dulang ito para malaman kung bakit napakaganda ng lalaking ito.
At kailangan mong maunawaan ang tungkol sa amin ng asawa ko, tanga kami.
Sige. Parehas kaming tanga.
Di mo ito makikita sa mga relasyon.
Sa normal na malusog na relasyon,
laging may mas matalino,
at umaasa ka sa matalino para tulungan ka sa mga pelikula, libro,
at buhay.
Wala kaming ganito.
Tatapikin ko ang asawa ko, "Alam mo kung ano'ng nangyayari?" "Di, ikaw?"
"Wala."
Nakaupo lang kami, tanga.
Kaya noong halftime…
akala ko tapos na, bumukas ang ilaw, sabi ko, "Salamat sa Diyos.
Kumain na tayo ng talaba."
Nalaman kong may dalawa't kalahating oras pa kami.
Ayaw ko ng intermission, tapusin na lang agad.
Ayaw kong bumangon ng kalahating oras. Lumabas.
May nakita kaming mag-asawang kilala namin, napakatalinong mag-asawa.
Sige, nakipag-usap kami sa kanila.
Sinasabi nila ang mga presidente ng US, mga digmaan, mga kaganapan.
Nakipag-usap ka na ba sa mga taong napakatalino?
Sa isip ko, "Wala akong maidudulot sa usapang ito."
Tumatango lang ako.
"Oo, hindi, ang 1700s…
Matagal na ang nakalipas.
Hindi, ang 1700s, matagal na."
Matagal na.
Nakatingin sa Playbill niya ang lalaking, kinukwento sa'kin ang mga aktor.
Sumama ang loob ko, inilabas ko ang Playbill ko
at nagpapatugtog ako ng Bon Jovi song sa binti ko.
Kaya humarap ako sa asawa ko, "Gusto mo bang bumalik doon?
Wala akong ideya sa nangyayari. Di ko na makukuha 'yon sa gitna.
Sabi ng asawa ko, "Alam ko, babe, nawawala ako.
Hindi ko rin alam ang nangyayari.
Hindi ko alam na si Hamilton ay Itim.
Umalis na tayo rito.
'Wag mo nang uulitin 'yan sa ibang tao.
Isa siyang Itim na gumaganap bilang Hamilton.
Umalis na tayo rito. Mas bobo tayo.
Sakay na. Hubarin mo ang sapatos mo. Umalis na tayo rito.
Nawawala tayo."
Tanga.
Sa tuwing lalabas kami ng asawa ko, pag-uwi namin,
lagi siyang nagugulat sa bilis kong humiga.
Di ko alam kung ano'ng ginagawa n'yo
pagkatapos ng gabi, pero pag-uwi ko, nagto-toothbrush, kukuha ng damit, boom.
Sa kama.
Wala nang hilamos ng mukha. Katatapos ko lang maghilamos, ano?
Maligo sa lababo pagkatapos lumabas ng isa't kalahating oras?
Laging naglalakad ang asawa ko sa kwarto, "Diyos ko!
Nakahiga ka na?" "Oo. Gabi na.
Ano sa tingin mo ang gagawin ko? Gupitin ang damuhan? Pumasok ka."
Di ko alam ang ginagawa niya sa banyo.
Ang ingay na lumalabas doon.
Ang tubig…
Lumalabas siya na may kasamang spiked roll.
Sabi ko, "Dumudugo ka! Nakakatulong ba 'yan sa'yo?
Ginagamit 'yan ng nanay ko para gumawa ng pasta.
Bakit mo ginagamit sa noo…
Tapos naglalagay siya ng Korean mask.
Kapag nakita mo ang mask, "Bawal ang sex ngayon! Ayan tuloy!"
Makikipagtalik ako sa hockey goalie?
"Kumurap ka lang, babe, para alam kong nag-eenjoy ka.
Nasa ilalim ka niyan?"
At ang side table ko ay walang laman. May lamp ako at 'yon lang.
Sa gilid niya, walong bote ng tubig, tama?
Isang mouth guard, pamatak sa mata, Tylenol.
Anong ginagawa mo sa gilid ng kama?
Gaano katagal?
Ngayon pumasok kami.
Naghahanap kami ng mapapanood. Di pa nanunuod ng pelikula ang asawa ko.
Di pa nanunuod ng pelikula ang isang ito sa buong buhay niya.
Pinalabas ang Shawshank. Sabi ko, "Panoorin mo 'to.
Maganda 'yon."
Sabi niya, "Di pwede." Sabi ko, "Bakit hindi?"
Sabi niya, "Nagsisimula na."
Sabi ko, "Limang minuto na. Ihahabol kita."
Sabi niya, "Di ako makakapanood ng pelikulang nagsimula na."
Parang kailangan makita ng asawa ko ang leon…
Di nakuha ng ilan sa inyo 'yon. Parang, "May leon sa Shawshank?
Wala akong natatandaang leon na naglalakad kasama si Morgan Freeman sa kulungan."
Ang problema
sa relasyon namin ay nag-aalala ako.
Wala siyang inaalala, tama?
Ang kinatatakutan ko ay ang pagsalakay sa bahay.
'Yan ang pinakakinatakutan ko.
Tatlong beses ninakawan ang bahay namin noon.
Bilang isang matanda, natakot akong magising ng alas-kwatro at may ibang tao
sa kwarto ko.
Wala akong baril, hindi ako kontra sa baril.
Pero muli, 49 taong gulang na ako at di ako kumukuha ng bagong kasanayan
sa edad ko.
Pakiramdam ko alam ng mga may-ari ng baril ang baril nila.
Pupunta sila sa range, kumuha sila ng lock at susi, para ilagay sa cabinet.
Pakiramdam ko kapag narinig ng may-ari ng baril na may pumasok sa bahay nila,
natutuwa ang may-ari ng baril.
May narinig siyang kumalabog sa pinto,
parang, "Sige!"
Sabi niya sa asawa niya, "Matulog ka lang diyan.
Alam kong napakasaya ng araw mo. Ako na ang bahala sa lalaking 'yon."
Noong nakaraang buwan, tumunog ang alarm namin.
Maingay ito, nagising ako sa mahimbing na tulog.
At ang asawa ko, di nagising ang asawa ko.
Kagaya ngayong gabi, matutulog ako ng alas-dos
tapos gigising ako, akala ko umaga na.
Titingin ako sa orasan, 2:09.
Natutulog ako ng siyam ng minutong dagdag buong gabi.
Matutulog ang asawa ko, gigising sa ganoong posisyon.
Ang side niya sa umaga, maganda.
Nakasipit lahat, patong-patong ang mga unan.
Kumakalat ang buhok.
Sa tabi ko, mukha akong nakipag-away sa pating.
Tanggal ang lahat, kulang ang mga punda.
Basang-basa ako. Bakit basang basa ako?
Basang-basa na ang leeg ko.
Kailangan kong tanggalin ang salawal ko.
Ano'ng nangyari sa akin kagabi
kung saan ibinaliktad ko ang kutson kinaumagahan?
Bakit ako basang-basa?
Bakit basang-basa ako?
Tumunog ang alarm
noong nakaraang buwan at di bumangon ang asawa ko.
Bumangon ako kaagad, at di ako kabilang sa mga taong humahawak nito. Tama?
Sabi ko, "Bumangon ka!"
Sabi niya, "Ano'ng nangyayari?" Sabi ko, "Tunog na ang alarm!"
Sabi niya, "Tingnan mo lang."
"Titingnan ko, babaril ng dalawa, habang tumatakas ka sa likod
kasama ang dalawang anak at bubuo ng pamilya kasama ang ibang lalaki?"
"Basta. Sumakay ka sa likod ko. Sabay tayong lalabas."
Tingnan mo!
"Sino sa tingin mong pinakasalan mo? Si Rambo? Sabay na tayo."
Tingnan mo!
Sana naging mas agresibo ako sa ganoong paraan.
Sinusubukan kong turuan ang anak ko na maging ganoon.
Pinasok namin siya sa soccer.
Hindi 'yon soccer. Hindi ko alam kung ano ito.
Mga walong tatlong taong gulang, tumatakbo lang.
Di gumagalaw ang bola.
Dinala ko siya
siya sa parke sa Los Angeles. Malaki ang parke.
Mayroon silang basketball court. May playground.
Heroin. Maganda.
Magandang lugar
para bumuo ng pamilya.
Ako 'yung tipo ng lalaking dinadala lang 'yung anak,
di ako nagdadala ng bag na may meryenda,
tubig, pampalit, wala.
Ako at siya lang.
Lahat ng magulang, may kumot, naglalatag ng kumot.
Naglalagay ng payong.
May mga prutas sa plato.
Hindi ito Coachella, 45 minutong pagsasanay ito.
Maraming asong tumatakbo sa park na ito nang walang tali.
Ngayon, alam kong hindi kasabihan ito, hindi ako mahilig sa aso.
Pasensiya. Alam kong may mga alagang hayop dito, mahilig sa aso.
Alam kong may panic attack ka ngayon
marinig lang na may nagsasabi niyan,
pero noong anim na taong gulang ako, sinaktan ako ng German Shepherd.
Kaya kapag nilapitan ako ng aso mo, hindi…
Hindi ako masaya dito.
Banta ito. Aatras ako ng ilang hakbang at aaralin ito.
Ngayon, tinitingnan ko ang pagsasanay at mula sa malayo,
may nakikita akong asong tumatakbo nang napakabilis,
di ko man lang makita ang lahi nito, tama?
Bumubulusok ito, muntik nang matanggal ang ulo ng anak ko.
Lumampas lang sa practice.
Kinailangan ko pang itanong sa pamilya, "Cheetah ba iyon? Ano'ng tumakbo dito?"
Pagtingin ko, Greyhound 'yon.
Ngayon, makinig ka, pasensya na,
di ka nagmamay-ari ng Greyhound.
Tama?
Ang pinakamabilis sa bagay na ito
ay 48 milya bawat oras. Tama?
Sight hound sila, ibig sabihin, kapag may nakita sila,
kukunin nila at hindi sila titigil hangga't hindi nila nakukuha.
Hindi ko alam kung nakakita kayo ng tumatakbo, nakakatakot.
Nakaatras ang mga tainga at…
Hindi legal ang bagay na ito. Lumalabas ito.
Nahati ko ang pantalon ko,
di ko alam kung ano'ng nangyayari sa likod ko, pero may nangyari.
May draft. Ayaw kong tumingin.
Hindi, gusto ko…
Gusto kong mag-ayos para sa bagay na ito.
Kailangan kong mag-ayos para sa espesyal na Netflix na ito, dapat magkasya sa suit.
Ewan ko, hindi natuloy. Sinasabi ko sa inyo, masikip ito.
Masikip.
Tumingin-tingin ako sa casino, may mga taong naka-mask pa rin.
Gusto mong suotin 'yan, isuot mo. Wala akong pakialam. Iba ang problema ko,
ang mag-alala sa'yo at sa mask mo.
Di ako kabilang sa mga taong ito… Hindi, may problema ako.
Gusto mong isuot ang mask, isuot mo.
Ang mga tao ay magiliw sa mga mask nila, nakikita mo ang mga taong ito?
"May mask ako."
Gumawa sila ng kwintas para dito. "Gumawa ako ng kwintas
kung sakaling tanggalin ko. Nakalawit lang dito.
May isa pa ako kung sakaling may hindi nagdala ng mask.
May extra ako."
Gusto mong gawin iyon? Ayos lang.
Tapos ang iba, "Lintik na mga mask! Di ko suot!
Wala akong suot na mask!
Walang magsasabi sa'kin kung ano ang gagawin." Sige.
Sige. Gusto mong mapabilang sa team na 'yan?
Kahit sa team na iyon. Wala akong pakialam. Kahit ano.
Wala akong pakialam. Kilala ko lang ako. Malas ako, malas.
Hindi ako nagsasalita ng masama tungkol sa virus na ito.
Nasaan man tayo sa pandemyang ito, di ko ginawang katatawanan ang virus.
Hindi ako magiging isa sa mga 'to.
Nakikita n'yo ang mga taong ito,
"Ito ay isang scam!" Ang susunod mong alam…
Hindi.
Hindi ako mamamatay na parang, "Kunin ang bakuna!" Hindi!
Nagpabakuna ako at sa totoo lang, di ko ito ginawa para iligtas ang buhay ko.
Hindi talaga.
Hindi ko ito ginawa para iligtas ang buhay mo.
Ginawa ko ito, parehong dahilan kung bakit maraming Italyano ginawa ito.
Sa sandaling nalaman ng mga Italyano, kapag nagka-COVID ka,
mawawalan ka na ng kakayahang tumikim ng pagkain…
natakot kami. Tumakbo ako para kunin ang bagay na ito.
Mayroon akong dalawa, Moderna at Pfizer.
Wala akong pakialam kung mamatay ako sa bakuna,
at least mamamatay ako na may lasa ng bola-bola sa bibig ko.
Hindi papayag na 15 buwan na walang malasahang pagkain. Mabuting patay na.
Nakuha ko ang bakuna sa Walgreens.
Umaasa ako sa pasilidad na medikal.
Sa mga sinanay na propesyonal, di tindahan
na nagbebenta ng People Magazine, mga tampon, at Bubble Yum.
Parang di tama 'to.
Kinakabahan ako, nakapila ako.
Sa intercom, narinig ko, "Tulong sa mga bakuna."
Tumakbo sa botika ang lalaking may nag-aayos ng Gatorade.
Kinakabahan ako, nakatingin ako sa taas.
May tanong na ikinatuwa ng marami.
Ang tanong ay, "Saang braso mo gustong mabakunahan?"
Tumayo ako, may nagtatanong sa akin.
"Allergic ka sa kahit ano?"
Sabi ko, "Hindi ko ibibigay sa'yo ang medical history ko
sa gitna ng Walgreens.
Bigay mo na lang sa'kin ang bakuna at malalaman natin."
Kaya tinusok niya ako ng bagay na 'to, nagdudugo ako.
Sabi ko, "Normal ba ito?" Sabi niya, "Diyos ko."
"Sige na, pare.
Magsinungaling ka, mag-imbento ka, sabihin mong dalawang porsyento ay ganito,
kinakabahan ako."
Sabi niya, "Wala pa akong nakitang dinuguan ng ganito.
Gusto mo ng Gatorade? May dalandan, ubas, yelo.
Gusto mo ng malamig?
Anong flavor?"
Tapos sasabihin nilang maghintay, di ko alam kung sino'ng gumagawa ng rules.
Pagkatapos ng shot, sasabihin nilang maghintay
ng 15 minuto at parang tanga, "Sige. Maghintay ng 15 minuto. Dito.
Gaano ka na katagal dito?"
"Walong minuto, naghihintay na mamatay, wala pa."
"Parang makakaya ko. Sa tingin ko maganda ito.
May pantal sa hita ang katabi ko.
Di ko alam kung kasama niya 'yon pero sa tingin ko magiging maayos ako."
Labinlimang minuto. At kung may mangyari, ano ang gagawin ng Walgreens?
Tatawagan ba nila ang cashier? "Bumubula ang bibig niya." "Diyos ko."
Kung ito ay pagbabalik, matutulungan kita, pero naku.
Mas mataas ito sa sahod ko. Mukhang hindi maganda 'yon."
Labinlimang minuto.
Walang sumakay sa kotse nila ng 17 minuto at parang…
Labinlimang minuto, makakaya mo. Mabubuhay ka.
Hindi ko alam. Binabawasan ko ang stress sa buhay ko, mabilis…
akong mainis.
Nagpunta ako sa isang coffee house. Noong nakaraang linggo ito.
Nasa lugar ako kung saan di ako madalas, pero gusto kong uminom ng kape.
Kadalasan, lahat tayo ay may kanya-kanyang kapehan na lagi mong pinupuntahan.
Wala ako doon. Nasa ibang lungsod ako.
Pumasok dito, parang hipster coffee… Nakainom na ba kayo ng hipster coffee?
Pagpasok, lahat ay may parang sticker sa laptop.
Kung ikaw ay 42 taong gulang na
at may sticker ka
ng Chewbacca sa iyong MacBook Pro, baka gusto mong muling suriin
kung saan ka pupunta sa buong buhay mo.
Nakapila ako. Nakatingin ako sa gumagawa ng kape,
naka-half-top siya.
Naiinis ako agad.
Maraming buhok… Naku, pare.
Alas otso na ng umaga, ayokong makakita ng buhok
sa butas ng tiyan.
Ang lalaking ito ay walang…
Walang pusod. May pusod… Alam mo ba ang nabubuhay sa pusod?
Kung mayroon ka, umuwi ka ngayong gabi, kumuha ng air duster,
hipan mo ito at panoorin ang lumalabas sa mesa mo.
Kung gumagawa ka ng pagkain at inumin na labas ang pusod,
maaari mo ring ilabas ang kaliwang itlog mo sa shorts mo.
Ganun din. Itlog, pusod, buhok, basta ilayo mo ang butas mo sa scone.
Kukuha ng croissant ang taong ito,
at ang pusod niya ay malapit sa scone, walang nakakakita nito? Apron!
At ang mga manggagawa natin ngayon, kawawa.
Ang manggagawa?
Umorder ka sa iba at sa isip mo,
"Hindi ko kukunin 'yan. Hindi 'yan lalabas."
Umorder ako ng kape tapos sinabihan niya akong maghintay doon.
Awkward ito. Kapag nasa coffee place ka, kailangan mong maghintay kasama ng iba
para sa kape mo.
Ang awkward na pumasok sa grupong 'yon, dahil pumasok ka at…
"Hi!
Ano pang hinihintay niyo? Isang kape?
Ano'ng binili mo?"
"May cappuccino ako. Ikaw?"
"Ewan ko, kahit anong gawin niya sa akin."
Umorder ako ng mainit na kape at naglabas siya ng iced coffee at sabi ko, "Sige.
Mukhang malamig ang iinumin ko."
Di ako kabilang sa mga taong pumipigil… "Mawalang galang!
Nag-order ako ng mainit na kape.
Malamig na kape ang nakuha ko."
Ano'ng gagawin mo? Masisira ang buong araw ng lalaking ito.
Hindi niya iyon mapoproseso.
Kakaiba ang binigay mo sa kanya. Gagawa siya ng cappuccino.
"Gagawa sana ako ng cappuccino, ngayon sabi niya…
Gusto niya daw ng mainit na kape."
Kinuha ko lang ang malamig na kape. Walang straw. Di ka binibigyan ng straw.
Magtanong ka, at gawa ito sa chalk at playwud.
Hindi ko alam ang nangyayari sa mga straw.
Ewan ko, parang may namatay na pagong sa karagatan.
Ngayon ay nagkaroon ako ng brain aneurysm sa pagsipsip ng likido
gamit ang straw na gawa sa drywall. Ibalik mo na lang ang straw.
Naghihiwa-hiwalay sila.
Sa gitna ng pag-inom.
Ayos lang. Isang pagong ang namatay sa kalokohang ito?
Nag-FaceTime ako sa tatay ko, 76 taong gulang ang tatay ko.
Nagwawala na siya.
Kung may mga magulang ka sa ganitong edad, masakit, tama?
Sa tuwing kakausapin mo sila, sasabihin nila kung ano'ng nangyayari
sa katawan nila. Tama?
Nag-FaceTime ako sa kanya, tinanong ko, "Kamusta?"
"Kamusta? Wala akong makita sa kaliwang mata ko. Iyon."
Sa tuwing tatawag ako, iba ang pakiramdam, ang sakit.
Tinawagan ko siya, "Anong meron sa mata?"
"Hindi na ang mata. Tingnan mo ito. Di ko maigalaw ang kamay ko."
May kuko ako ngayon. Di ko magagalaw."
Nakita mo na ba ang mga magulang mo na tumatanda sa harap mo?
Tinawagan niya ako kahapon sa FaceTime.
Sabi niya, "Tinawagan ba kita, o tinawagan mo ako?" Ano?
Sinabi niya sa akin kung ano'ng mangyayari kapag namatay siya.
Pinag-uusapan ng mga Italyano ang tungkol sa kamatayan.
Lalo na ang mga matatandang Italyano.
Binabayaran nila ang lahat habang nabubuhay,
kaya di na kailangang gawin ng mga bata.
Sabi niya, "Kapag namatay ako, iiyak ka. 'Yun lang.
Tawagan mo si Mario sa Cumberland Funeral Home
kapag namatay ako, 'yun na.
Bayad na ang lahat, nang maaga."
Wala kang nakikitang Italyano sa Facebook na gumagawa ng fundraiser para sa kabaong.
Tama?
Naayos na 'yon.
Sinabi niya sa akin na ayaw niyang pumunta sa lupa, may drawer siya…
sa mausoleum.
Sabi niya, "Halika, gusto kong makita mo.
"Gusto kitang dalhin sa mausoleum, tingnan mo 'yung binili ko." Pader iyon.
"Tara, alis na tayo."
Nandoon kami,
parang, "Ako ang pangatlo sa itaas.
Papasok muna ang nanay mo.
Ayoko sa likod. Papasok muna siya.
At saka gusto kong nasa tabi ng pader."
Mahalaga pa ba 'yon? Patay ka na.
"Gusto ko sa pader, baka sakaling ilabas nila ako."
Sabi ko, "Oo, pero ngayon… Bakit di ka kumuha ng isa rito?
Para makapaglagay ako ng bulaklak."
Sabi niya, "Baliw ka ba? Gusto nila ng dagdag na 20.
Sabi ko, "Ilagay mo ako sa kisame. Kunin mo ang 20, hatiin mo sa kapatid mo."
Sabi ko, "Kailangan ko tumingala…
Masusuka ako diyan.
Mahal kita.
Gusto ng tatay ko lahat, burol. Ang buong bagay.
Ginagawa ito ng mga tao ngayon, selebrasyon ng buhay, tama?
Sabi niya, "Ayoko ng selebrasyon, ayokong may masaya kapag namatay ako!"
Kamakailan lang ay naghapunan kami.
Kumakain kami ng hapunan.
Sabi ko sa kanya, kailangan kong pumunta sa banyo.
Sabi niya, "Ako rin. Tara na."
Sabi ko, "Hindi. Mauna ka.
Pagkatapos ay bumalik ka, at ako naman."
Parang "Ano, mag-isa ka rito? Mag-isa lang ako?
Sabay tayo."
Sige, kaya…
Kami ng tatay ko, sabay kaming pumunta sa banyo.
Pumasok siya sa stall, umiihi ako.
Ngayon, ang tatay ko ay may malaking prostate, tama?
Ibig sabihin, 'pag umihi siya, di tuloy-tuloy.
Lumalabas ito sa mga seksyon.
Tama?
Nandoon siya at nagmumura habang umiihi.
Para siyang, "Lintik, sige na!
Ang kulit mo!
Sige na, lintik ka!"
Habang nangyayari ito, may pumasok na lalaki.
At pumunta siya sa urinal sa tabi ko.
Ang ingay ng lalaking ito. Nakakita ka na ba ng maingay umihi?
Lahat ng ginagawa nila ay parang…
Ano'ng nangyayari sa upper respiratory system mo
at pumupunta ka sa pampublikong banyo sa ganitong paraan?
Tapos sumandal siya sa pader. May nakita na kayong nagtataas ng kamay?
Anong nangyari sa'yo noong huling umihi ka?
Nahulog ka ba?
Tapos ngayon, maghanda ka na? Ano?
Tapos nagte-text siya.
Nakahawak ang isang kamay niya dito at nagsimulang mag-text.
Makinig ka, palagi ka dapat nakikipag-ugnayan dito.
Di mo pwedeng pabayaan, baka tumama sa pader.
Dapat manatiling nakikipag-ugnayan dito.
Habang nangyayari ito, ang tatay ko ay…
"Gutom na ako, sige na! Lintik!"
At ang lalaking ito umihi na siya. Di ko alam kung ano'ng lumalabas sa kanya.
Parang, honey, ang kapal. Nakakita na ba kayo ng makapal umihi?
Umiihi siya sa urinal cake at ang ingay.
Parang, "Tigilan mo na ang cake."
Para siyang umiihi ng honey, parang…
Kapag umiihi ako, tahimik ako.
Umihi ako sa kaliwang bahagi, dumadaloy lang ito sa kanal
at tumutulo nang tahimik.
Umiihi ako na parang Tesla.
Mabuti kayo. Pagpalain kayo ng Diyos, Las Vegas.
Salamat sa pagpunta sa palabas.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jorraine Laurette Vergara