Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Λας Βέγκας. Το κόσμημα της ερήμου.
Εδώ έρχονται άνθρωποι κάθε είδους.
Ενώ σήμερα τα ξενοδοχεία είναι ψηλότερα και πιο λαμπερά,
η πελατεία, ας το παραδεχτούμε, έχασε κάποιο από το λούστρο της.
Το αγαπημένο μου Βέγκας είναι από μια παλιά εποχή. Όταν το χρήμα ήταν βασιλιάς.
Όταν όλοι κάπνιζαν, έπιναν μαρτίνι και ντύνονταν για να εντυπωσιάσουν.
Όταν βασίλευε το Ρατ Πακ.
Αυτό το Λας Βέγκας ονειρεύομαι.
Αυτό το Λας Βέγκας θα ήθελα να ζωντανέψω ξανά.
Κυρίες και κύριοι,
ο Σεμπάστιαν Μανισκάλκο!
ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΜΑΝΙΣΚΑΛΚΟ ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ;
Να χειροκροτήσουμε το Λας Βέγκας στη Νεβάδα, έτσι;
Ήθελα να κάνω κάτι σαν επιστροφή στα παλιά,
στην εποχή που ο κόσμος ντυνόταν καλά…
στο Λας Βέγκας.
Πρέπει να ευχαριστήσω όσους έκαναν τον κόπο…
να φορέσουν κοστούμι ή φόρεμα.
Ναι. Ωραία.
Το εκτιμώ.
Όπως φαίνεται, πολλοί δεν έκαναν ακριβώς αυτό.
Ωραία. Χαίρομαι να βλέπω ζευγάρια να έχουν βγει Σαββατοκύριακο.
Με τη γυναίκα μου δεν βγαίνουμε Σαββατοκύριακα. Δουλεύω.
Οπότε, βγαίνουμε Τρίτες.
Τότε βγαίνουμε ραντεβού.
Όλοι λένε ότι πρέπει να βγαίνετε οι δυο σας όταν έχετε παιδιά.
"Πρέπει να βγαίνετε οι δυο σας!
Για να συνδεθείς με τη γυναίκα σου".
Οπότε, βγαίνουμε και μαλώνουμε χωρίς τα παιδιά.
Ωραία είναι.
Καταφέρνουμε πολύ περισσότερα όταν λείπουν τα παιδιά. Καλά είναι.
Λατρεύω μέχρι θανάτου τη γυναίκα μου τη Λάνα, αλλά δεν βιάζεται ποτέ καθόλου.
Όταν παρκάρουμε το αμάξι, οι πόρτες μας δεν ανοίγουν ποτέ την ίδια…
στιγμή.
Εγώ βγαίνω από το αμάξι, κλείνω την πόρτα,
κοιτάζω, και είναι ακόμα μέσα στο αμάξι.
Και περιμένω. Σκέφτομαι "Πρέπει να προσέξει ότι βγήκα
από το αμάξι. Θα το συνειδητοποιήσει".
Αλλά τίποτα.
Πάω από την πλευρά της, χτυπάω το παράθυρο και λέω
"Τι σκατά κάνεις;"
Πάντα ψάχνει κάτι.
Υπάρχει ολόκληρο μαγαζί με καλλυντικά στο ταμπλό. Τι στο…
Κοιτάζει πίσω.
Γιατί κοιτάς πίσω; Δεν κάτσαμε πίσω.
Τι είναι πίσω;
Δεν φοράει παπούτσια.
Διαδρομή δέκα λεπτών και χάνει τα παπούτσια της.
Φοράει ψηλοτάκουνα, πονάει. Το καταλαβαίνω, εντάξει.
Αλλά εγώ θα κοιτούσα το GPS και θα έλεγα
"Σε τρία λεπτά φτάνουμε, ίσως να…
συναρμολογήσω ξανά τα πόδια μου".
Και όταν βγαίνει από το αμάξι, δεν μπορεί καν να περπατήσει.
Σε όλο το πάρκινγκ είναι σαν το βίντεο του "Thriller".
"Δεν είμαι σέξι, μωρό μου;
Δεν είμαι σέξι;"
Λέω "Ναι, ήδη μου σηκώθηκε.
Μπες στο εστιατόριο, σε κοιτάει ο κόσμος.
Δεν πάει καλά.
Δεν πάει καλά, μωρό μου".
Και μπαίνουμε στο εστιατόριο.
Πάντα να κάνετε κράτηση. Πρέπει να το κάνετε αυτό.
Νιώθεις περήφανος όταν κάνεις κράτηση.
Μόλις μπαίνεις, βλέπεις κόσμο να περιμένει στην είσοδο.
Λες στη γυναίκα σου "Μάλλον δεν έχουν κράτηση".
Δίνεις το όνομά σου, και έχεις λίγο άγχος μερικές φορές.
Για μια στιγμή σκέφτεσαι "Το έχουν;"
"Μανισκάλκο για δύο". Έχετε ψάξει ποτέ μαζί τους;
Ναι, εκεί είναι. Ευτυχώς!
Όταν πάμε στο τραπέζι, η γυναίκα μου το θεωρεί ιδανική στιγμή
να μιλήσει μαζί μου, καθώς κάνουμε ζιγκ ζαγκ σε ένα γεμάτο εστιατόριο.
Η γυναίκα μου γυρίζει και λέει "Θα έρθει η μητέρα μου τον Μάιο.
Αν θες, πες στη δική σου μητέρα να έρθει τον Ιούλιο".
"Μωρό μου, τον χάσαμε τον τύπο. Δεν ξέρω πού είναι το τραπέζι μας.
Θα έχουμε άφθονο χρόνο να το συζητήσουμε αυτό στο τραπέζι.
Να βρούμε τον μετρ".
Καθόμαστε.
Η γυναίκα μου δεν χρησιμοποιεί σωστά τον χρόνο για το μενού.
Πρέπει να κοιτάξει γύρω γύρω στο εστιατόριο. "Θεέ μου, είδες…
τα γύψινα γείσα;"
"Ξεκίνα να διαβάζεις, δώσε σημασία στο μενού.
Θα μας κάνουν ερωτήσεις.
Πρέπει να έχουμε έτοιμες απαντήσεις.
Διάλεξε μια πρωτεΐνη, μην κοιτάς τα γείσα".
Η γυναίκα δεν ξέρει, δεν έχει δουλέψει σε εστιατόριο.
Εγώ δούλευα όλη μου τη ζωή.
Ξέρω τι γίνεται πίσω, τι γίνεται μπροστά.
Εκείνη δεν ξέρει τίποτα. Κάνει νόημα σε βοηθούς.
Τι; Δεν κάνεις νόημα σε βοηθό σερβιτόρου, εντάξει;
Έχει δύο δουλειές. Καθαρίζει το τραπέζι και το στρώνει.
Δεν θα φέρει τον λογαριασμό, δεν ξέρει τα πιάτα ημέρας,
και καμιά φορά δεν ξέρει και τη γλώσσα.
Γενικά μιλώντας, ο βοηθός σερβιτόρου
είναι ένας άντρας από άλλη χώρα, από 18 ως 35 ετών.
Εντάξει;
Γενικά μιλώντας.
Η γυναίκα μου δεν ξέρει από ξένους.
Δεν μεγάλωσε με ξένους. Εγώ μεγάλωσα.
Ο ίδιος μου ο πατέρας, ξένος.
Παππούδες, ξένοι. Θείες, θείοι…
Έχω πολλούς από άλλη χώρα στην οικογένειά μου.
Ξέρω πώς φέρονται.
Αν ήταν εδώ απόψε ο πατέρας μου και δεν τον ήξερα,
θα τον έδειχνα και θα έλεγα "Αυτός ο τύπος δεν γεννήθηκε εδώ".
Από τον τρόπο που κινείται.
Αυτές δεν είναι κινήσεις κάποιου γεννημένου στην Αμερική.
Μόλις του έκανε σήμα η γυναίκα μου, κατάλαβα ότι θα 'ναι πρόβλημα.
Λέει "Με συγχωρείτε". Της λέω "Μωρό μου, τι κάνεις;"
Αυτός έρχεται.
Εκείνη δεν προσαρμόζει τον λόγο ή την επιλογή λέξεων.
Μιλάει στον βοηθό όπως μιλάει σ' εμένα.
"Με συγχωρείτε, αλλά βασικά δεν βρίσκουμε τον σερβιτόρο μας…"
"Μωρό μου! Σ' έχασε ήδη.
Δεν ξέρει από 'βασικά'.
Γιατί κάθεσαι και φτιάχνεις προτάσεις;
Πρέπει να λες λέξεις-κλειδιά. Αλάτι, χαρτοπετσέτα, πάγος…
Δεν ξέρει τέτοια, μωρό μου. Μόλις ήρθε.
Δεν ξέρει το 'βασικά'".
Του ζήτησε Tito's με σόδα.
Της λέω "Ο μόνος Τίτο που ξέρει πλένει πιάτα
στο πίσω μέρος του εστιατορίου".
Θα πάει και θα πει "Τίτο, σε χρειάζονται!"
Αυτός θα βγει και θα πει "Με λένε Τίτο,
και σόδα. Θέλετε σόδα στον χυμό σας;"
Έρχεται ο σερβιτόρος. Εκείνη έχει πάθει σοκ.
Κάθεται και κοιτάει το μενού επί 25 λεπτά.
Έρχεται ο σερβιτόρος. "Τι θα θέλατε;" "Θεέ μου…
Θεέ μου!"
Μου λέει "Πες εσύ πρώτος". Σας το λένε αυτό; "Πες εσύ πρώτος".
"Ένα φιλέτο με ανάμεικτα λαχανικά.
Πίσω σ' εσένα!
Πόση ώρα πίστευες ότι θα του μιλάω;"
Λέτε να τον έκανα βόλτα στο εστιατόριο, κρατώντας του το χέρι,
ρωτώντας τον ποια είναι τα όνειρά του;
"Πες εσύ πρώτος…"
Δεν πέφτεις με αλεξίπτωτο!
Πες στον άνθρωπο…
Με τη γυναίκα μου είμαστε σε νέο κεφάλαιο της ζωής μας.
Έχουμε δύο παιδιά, πέντε και τριών.
Ένα πεντάχρονο κι ένα τρίχρονο, κι εγώ είμαι 49. Είμαι 49.
Υπάρχει διαφορά ηλικίας 46 ετών
ανάμεσα στον γιο μου κι εμένα. Εντάξει;
Μ' αρέσει να παίζω μαζί του, μην παρεξηγηθώ, αλλά πολλά παιχνίδια
γίνονται ξαπλωτά.
Παίζουμε πολύ το "Ας θάψουμε τον μπαμπάκα απόψε".
Πονάνε τα γόνατά του, κάτι έχει ο ώμος του.
Πολλά ξαπλωτά παιχνίδια.
Η πεντάχρονη κόρη μου πάει στο νηπιαγωγείο.
Έχει στην τάξη της ένα παιδί που προσδιορίζεται ως λιοντάρι.
Έρχεται στο σχολείο με ουρά, αφτιά και γουνίτσα
γύρω από τους καρπούς του.
Τον λένε Ρόαρι. Ακούστε…
Δεν το βγάζω από το μυαλό μου, απλώς λέω τις ειδήσεις, παιδιά.
Η τάξη έχει 23 παιδιά και ένα λιοντάρι.
Ζω στο Λος Άντζελες, πρέπει να προσέχεις με ποιον μιλάς εκεί πέρα.
Εγώ κι ένας άλλος μπαμπάς περιμέναμε να βγουν τα παιδιά από την τάξη.
Τον χτύπησα στον ώμο, του είπα "Είδες το λιοντάρι
που έχουν στην τάξη;"
"Ξέρω, δεν είναι υπέροχο;"
Και έφυγα μακριά απ' αυτόν τον τύπο.
Δεν θα μιλήσω μαζί του το υπόλοιπο εξάμηνο.
Δεν κατηγορώ το παιδί. Κατηγορώ τους γονείς.
Σωστά;
Ο μικρός μάλλον κατέβηκε το πρωί ντυμένος λιοντάρι.
"Είμαι λιοντάρι, μαμάκα. Είμαι λιοντάρι, μπαμπάκα!"
Και οι ηλίθιοι γονείς είπαν "Είναι λιοντάρι.
Έλα, λιοντάρι. Πάμε στο σχολείο, λιοντάρι".
Αν το παιδί μου κατέβει ντυμένο πάντα,
θα του πω "Τσακίσου πήγαινε ξανά επάνω και φόρα τζιν.
Δεν θα πάω ένα πάντα στο σχολείο".
Αυτό ήταν, τέλος. Δεν θα ξαναδούμε αυτήν τη στολή.
Ο μπαμπάς είπε όχι.
Έχω κόσμο εδώ που κοιτάζει
και λέει "Τι σε νοιάζει εσένα;
Εσένα πώς σε επηρεάζει;"
Επηρεάζει την κόρη μου. Εντάξει;
Δεν μαθαίνει τίποτα, επειδή αυτό το λιοντάρι
είναι ενοχλητικό.
Κάθεται πίσω στην τάξη
και πετάει κάτω βιβλία και θρανία.
Η δασκάλα πρέπει να σταματήσει ό,τι κάνει.
Σήμερα, δεν μπορείς να πεις τίποτα.
Γιατί αν πω κάτι, ξαφνικά
δεν δείχνω ευαισθησία στα συναισθήματα του λιονταριού.
Δεν μπορώ να πάω στη δασκάλα να πω "Τι σκατά παίζει μ' αυτό το λιοντάρι;
Αν νομίζει ότι είναι λιοντάρι, φέρτε ένα κλουβί, δώστε του ωμό κρέας.
Το παιδί μου δεν ξέρει το αλφάβητο…
επειδή ο Ρόαρι είναι πίσω
και ψάχνει ζέβρες".
Το πιστεύετε ότι τις συζητάμε καν αυτές τις μαλακίες;
Ο γιος μου… Πρέπει να τον πηγαίνω κι αυτόν στο σχολείο.
Αυτό κάνω μόνο, τους πηγαίνω παντού.
Εμάς κανείς δεν μας πήγαινε. Δεν μας πήγαινε κανείς
πουθενά μεγαλώνοντας.
Ειδικά στο σχολείο.
Δεν ξέρω πώς μεγαλώσατε εσείς, αλλά στο σπίτι μου
μας έλεγαν "Άντε από το πεζοδρόμιο,
και όταν δεις κόσμο στο ύψος σου, έφτασες στο σχολείο.
Άκου το όνομά σου, μπες μέσα.
Ελπίζω να μάθεις τίποτα".
Τώρα πηγαίνω εγώ τον γιο μου.
Πρέπει ουσιαστικά να τον παραδώσω στη δασκάλα.
Πας στο σχολείο, μιλάς στους γονείς.
Δεν θέλω να μιλάω με κανέναν το πρωί.
Θες να κάνεις τα δικά σου.
Στον κόσμο αρέσει να μιλάει το πρωί. Μιλάτε στους άλλους;
Ξέρετε πόσο βαρετοί είναι οι άνθρωποι;
Έχετε κάνει συζητήσεις; "Τι γίνεται;"
"Τον περασμένο μήνα είχαμε COVID.
Ο άντρας μου είχε 39 πυρετό".
Άκου…
Μπορείτε να το ακούτε; Εγώ δεν μπορώ.
Θέλω να ακούσω κάτι.
Όταν σου μιλάω,
αν σε ρωτήσω τι γίνεται, θέλω να ακούσω τι γίνεται.
"Απάτησα τη γυναίκα μου χτες".
"Αλήθεια; Τι έγινε;"
Τέτοια θέλω ν' ακούω. Όχι για το κρύωμά σου.
Όταν πηγαίνω τον γιο μου στην τάξη, του κρατάω το χέρι.
Θέλει αγκαλιά. Δεν τον παίρνω αγκαλιά.
"Σε έφερα με το αμάξι. Άντε, περπάτα".
Πλησιάζοντας την τάξη, βλέπω έναν Ασιάτη, έναν Ασιάτη πατέρα.
Κοίτα, επικράτησε ησυχία όταν είπα "Ασιάτη πατέρα".
Μόλις είπα "Ασιάτη πατέρα", όλοι σφίχτηκαν.
"Πού πάμε μ' αυτό;
Γιατί το έκανες αυτό;"
Αυτό συμβαίνει στη χώρα τα τελευταία έξι, επτά χρόνια.
Δεν μπορείς καν να αναφέρεις την καταγωγή κάποιου όταν τον περιγράφεις.
Δεν είναι υποτιμητικό.
Μεγαλώνοντας, έτσι ξέραμε για ποιον λέγαμε στη γειτονιά.
Καθόσουν στη γειτονιά και έλεγες "Ποιον;"
"Τον Πορτορικανό". "Τον ξέρω".
Σήμερα κάποιοι εδώ μέσα
με κοιτάνε και λένε "Τι σημασία έχει;
Γιατί το ανέφερες αυτό;
Τι σημασία έχει;"
Έχει σημασία. Στο τέλος της ιστορίας, θα μάθεις γιατί
είπα "Ασιάτης". Εντάξει; Χαλάρωσε λιγάκι, όλα καλά.
Όλα καλά.
Καλό παιδί. Έρχεται και μου λέει
"Είμαι ο μπαμπάς της αίθουσας". Του είπα "Τι;
Τι είναι αυτό;"
"Είμαι υπεύθυνος όλων των μπαμπάδων, βρισκόμαστε μία φορά τον μήνα.
Θα πάμε στο σπίτι του Κρίστοφερ την Τρίτη για βραδιά άσχημου πουλόβερ.
Φόρα το πιο άσχημο πουλόβερ σου, θα…
πούμε για το πώς είμαστε ως μπαμπάδες, θα πιούμε κόλες διαίτης".
Του είπα "Άκου…"
Είμαι ευγενικός. Αν μου μιλήσεις, θα σου μιλήσω κι εγώ.
Αλλά είμαι 49 ετών και δεν ψάχνω για νέους φίλους
στην ηλικία μου, εντάξει;
Θέλω να βγάλω ανθρώπους από τη ζωή μου.
Κάνουμε μαζικές απολύσεις στο σπιτικό των Μανισκάλκο.
Δεν δέχομαι
νέες αιτήσεις.
Λέω "Ευγενικό που με καλείς. Δεν μπορώ να έρθω.
Αλλά έχε με υπόψη για την επόμενη εκδήλωση με πουλόβερ, ίσως έρθω".
Κοιτάμε την τάξη και μου δείχνει τον γιο του. Είναι ο μόνος Ασιάτης
στην τάξη.
"Αυτό είναι το αγόρι μου". "Το ξέρω".
Και πάλι κάποιοι με κοιτάζουν
και λένε "Είσαι πολύ στενόμυαλος.
Πώς τολμάς να υποθέτεις;
Δεν υπάρχουν κι άλλες πιθανότητες;
Ίσως ο Ασιάτης υιοθέτησε το μαύρο παιδί
και ο μαύρος υιοθέτησε το παιδί από την Ασία".
Αν είναι να στοιχηματίσω με ποιον θα φύγει το παιδί από την Ασία,
θα στοιχηματίσω σ' αυτόν. Εντάξει;
Βάλε 100 δολάρια. Να δω πόσο πολιτικά ορθός είσαι.
Γιατί στα μέρη μου, αυτοί οι δύο ήρθαν με το ίδιο αμάξι.
Σωστά;
Μπαίνει μέσα το παιδί μου.
Είναι λες και μεγαλώνω χιμπατζή, ο μικρός είναι πολύ άτακτος.
Μπαίνει μέσα.
Βγάζει την μπλούζα του, τη σκίζει. Υπέροχο.
Ομολογώ, ως Ιταλός πατέρας,
το να βλέπω τον γιο μου να σκίζει την μπλούζα του μπροστά σε 13 συμμαθητές
ήταν περήφανη στιγμή για μένα.
Τον ετοιμάζω για το σχολείο. Τον ντύνω,
του βάζω παπούτσια, κάλτσες. Λίγη κολόνια. Μια σταλιά.
Διακοσμώ το αφτί του με λίγη κολόνια.
Θέλω να συνηθίσει να έχει τη δική του μυρωδιά.
Και όταν τον βοηθάει η δασκάλα, να λέει "Λοιπόν, θα…
Τι στο καλό φοράς;"
Ο γιος μου παίρνει κραγιόνια και βιβλίο ζωγραφικής,
πηγαίνει προς τα κορίτσια, προσπερνάει τα αγόρια,
πάει αμέσως στις γκόμενες.
Μοιράζεται τα κραγιόνια του.
"Πάρε πράσινο. Θες το πράσινό μου; Πάρε το πράσινο".
Τον παρακολουθώ
και ξέρω ότι θα έρθει η δασκάλα να μου το χαλάσει.
"Βάζετε ξανά την μπλούζα του γιου σας;"
"Γιατί;
Περνάει τέλεια, δες τον.
Στην άλλη τάξη έχουν λιοντάρι".
"Δεν θέλουμε να γδυθούν και τα υπόλοιπα παιδιά.
Μπορείτε να κάνετε κάτι;" Λέω "Εντάξει, κατάλαβα".
Του λέω "Έλα δω.
Βάλε ξανά την μπλούζα σου. Ζηλεύει ο κόσμος.
Ξέρω ότι ταράχτηκες. Θα τη βγάλουμε στο σούπερ μάρκετ πηγαίνοντας σπίτι".
Και του λέω
"Μοιράσου τα παιχνίδια σου όσο είσαι εδώ.
Να σέβεσαι τους δασκάλους.
Να λες 'παρακαλώ' κι 'ευχαριστώ'. Καταλαβαίνεις;
Άντε πάλι μέσα". Μια στον ποπό.
Μπαίνει ξανά στην τάξη. Έτσι μιλάω στον γιο μου.
Δεν μιλάω μωρουδίστικα. Κάποιοι μπαμπάδες μιλάνε μωρουδίστικα
στον γιο τους.
"Να μοιράζεσαι το παιχνίδι σου.
Μοιράσου το. Να είσαι καλός".
Όχι. Μιλάω στον γιο μου λες και είναι σε σωματείο εργατών
και δουλεύει σε αποθήκη 15 ώρες
σε κλαρκ.
Ξεκινάω να φύγω, κι η δασκάλα λέει "Με συγχωρείτε, πού πάτε;"
"Θα γυρίσω στις τρεις να τον πάρω".
"Όχι, ενθαρρύνουμε τους γονείς να παίρνουν μέρος
στην εκπαιδευτική διαδικασία. Μείνετε μερικές ώρες…"
Μερικές ώρες;
Τι θα κάνω εγώ; Δεν κάνω τέτοια.
Δεν διδάσκω.
Σωστά; Δεν ξέρω τι κάνουν τώρα στα σχολεία.
Τα δικά μας σχολεία ήταν βίαια, οι δάσκαλοι ήταν μεθυσμένοι,
τα παιδιά μάλωναν, κάποιοι έκλεβαν.
Τι θα κάνω;
Όλα είναι ευγενικά τώρα. Βγαίνουν οι δάσκαλοι.
Όλα είναι τραγούδι.
Βγαίνει η δασκάλα.
Κοιτάμε το ρολόι Και τι λέει;
Πέντε λεπτά για παιχνίδι
Δεν έχω ιδέα.
Λέει "Θα καθίσουμε όλοι σε κύκλο.
Κάντε έναν μεγάλο κύκλο.
Πάρτε το παιδί σας. Μεγάλος κύκλος".
"Θες να καθίσουμε σαν Ινδιάνοι;"
"Ναι. Βασικά…
δεν λέμε…
σαν Ινδιάνοι.
Οκλαδόν λέγεται".
Τι;
Τι πράγμα;
Δεν ήξερα ότι ταράχτηκαν οι Ινδιάνοι
και συναντήθηκαν και είπαν "Μας έκλεψαν και το στιλ μας τώρα.
Αυτό πρέπει να σταματήσει".
Κανείς δεν ξέρει τι να πει.
Δεν ξέρεις τι απαγορεύεται.
Μέχρι να το πεις και κάποιος να πει "Έμπλεξες".
Σε κάποιες πολιτείες, αν θες να πουλήσεις το σπίτι σου,
στην περιγραφή του, δεν μπορείς καν να πεις ότι έχει ντουλάπα όπου περπατάς.
Το πιστεύετε; Δεν μπορείς να πεις "ντουλάπα όπου περπατάς".
Γιατί;
Δεν περπατούν όλοι.
Μου λέτε ότι κάποιος σε αμαξίδιο
θα πάει να δει ένα σπίτι…
και ο μεσίτης θα πει "Αυτή είναι ντουλάπα όπου περπατάς".
Κι αυτός θα πει "Τι σκατά είπες;
Δεν περπατάω".
Ο κόσμος γύρισε ανάποδα.
Λένε ότι είναι καλύτερα σήμερα.
Κοιτάξτε γύρω σας. Είναι άθλια.
Μεγάλωσα τη δεκαετία του '70 και του '80. Ήμουν παιδί τότε,
και τις θυμάμαι εκείνες τις εποχές.
Όλα έμοιαζαν πιο απλά. Τα πάρτι γενεθλίων μου ήταν πιο απλό.
Μαλώναμε με μπαλόνια με νερό.
Το θυμάστε;
Οι δικοί μου τσιγκουνεύονταν να αγοράσουν το μπαλόνι που άντεχε το νερό.
Γεμίζαμε μικρά μπαλονάκια, σκάγαμε συνεχώς…
Θυμάστε;
Γεμίζαμε ένα μπαλόνι;
Γαμώτο! Θεέ μου!
Δεκαοκτώ λάστιχα τυλιγμένα γύρω από τη βρύση της κουζίνας στο τέλος.
Και έβγαζες τρία μπαλόνια.
Αλλά όταν το γέμιζες,
ανυπομονούσες να χτυπήσεις το παιδί που δεν άντεχες.
Διέσχιζες σφαίρα την αυλή και…
Μέσα στο αφτί του. Το μπαλόνι έμπαινε στον ακουστικό πόρο.
Κουφαινόταν…
Δεν άκουγε τίποτα επί τρεις μήνες απ' αυτό το αφτί.
Γύριζε σπίτι, οι γονείς ρωτούσαν "Πώς ήταν;"
"Δεν ακούω τίποτα, ήταν φοβερό πάρτι".
Δεν μήνυαν κανέναν.
Τη δεκαετία του '70, αν πήγαινες σε πάρτι γενεθλίων,
ήξερες ότι μπορείς να χάσεις δάχτυλο, την όρασή σου.
Την ακοή σου.
Παίζαμε παιχνίδια με το φαγητό στα πάρτι μας ως παιδιά.
Θυμάμαι ότι το φαγητό ήταν μεγάλο κομμάτι των πάρτι γενεθλίων.
Στο πάρτι για τα έβδομα γενέθλιά μου, η μαμά μου έβγαλε ένα κολοκύθι μισό μέτρο.
Λέει "Θα παίξουμε Γκαγκούτζ".
Τι;
Δεν έχουμε βάλε την ουρά στον γάιδαρο;
Τι είναι το…
Γκαγκούτζ;
Έβαζε τα παιδιά στη σειρά, έπαιρνε ένα κολοκύθι
και το έβαζε ανάμεσα
στα γόνατα των αγοριών.
Ήταν ένα επτάχρονο αγόρι με ένα κολοκύθι
μισό μέτρο
να βγαίνει από τα γόνατά του.
Ο στόχος του παιχνιδιού ήταν…
Γύριζες προς τα αριστερά σου
και το έδινες σε άλλο παιδί. Το άλλο παιδί το έπιανε.
Το άλλο παιδί
το έδινε…
Αν το κολοκύθι έπεφτε, έφευγες από το παιχνίδι.
Ο τελευταίος με το κολοκύθι,
το κρατούσε. Αυτό ήταν το έπαθλο.
Έφερα ένα κολοκύθι από το πάρτι μου.
Οι γονείς έλεγαν "Τι είναι αυτό;" "Δεν ξέρω. Γκαγκάτζα; Δεν ξέρω.
Αλλά μας έδωσαν συνταγή. Είπαν να το κόψουμε,
να το βουτήξουμε σε αβγό και να το τηγανίσουμε.
Γίνεται καλό σνακ".
"Τι;
Αυτό έγινε στο πάρτι επτάχρονου;"
"Ναι".
Άλλο παιχνίδι. Η μαμά μου έφερνε ένα καλσόν.
Και έδενε ένα πόδι στη μέση ενός παιδιού.
Μετά έπαιρνε μια πατάτα και την έχωνε στο άλλο πόδι, κάτω κάτω,
ώστε το παιδί…
Το παιδί είχε μια πατάτα
να κρέμεται από τον καβάλο του.
Το έκανε με δύο παιδιά.
Τους έβαζε στο πεζοδρόμιο.
Έβαζε ένα λεμόνι μπροστά από κάθε παιδί.
Και ήταν αγώνας. Έπρεπε να χτυπήσουν την πατάτα
στο λεμόνι.
Αυτό γινόταν Σάββατο απόγευμα.
Κανείς δεν καλούσε την αστυνομία. Ήταν ένα φυσιολογικό
πάρτι γενεθλίων.
Νιώθω σαν να ήταν χτες.
Τώρα;
Έχω παιδιά, μεγαλώνω. Δεν είμαι απ' αυτούς που γκρινιάζουν.
"Γέρασα". Όχι.
Μεγαλώνω και αρχίζω να βλέπω αλλαγές
στον εαυτό μου.
Είμαι κλειστοφοβικός τώρα.
Συνέβη πριν δύο χρόνια. Δεν ήμουν ποτέ κλειστοφοβικός.
Ήμουν σε ένα αεροπλάνο, στο παράθυρο,
και στη μέση της πτήσης άρχισα
"Πρέπει να φύγω από δω!" Δεν ξέρω τι έπαθα.
Δεν μπορώ να πάω σε κάτι τέτοιο. Δεν μπορώ να πάω
σε κάτι τέτοιο. Δεν ξέρω πού να καθίσω.
Δεν μπορώ να περιοριστώ.
Τελευταία φορά το έκανα τέσσερα χρόνια πριν.
Με τη γυναίκα μου πήγαμε να δούμε το Hamilton, αυτό που συζητούσαν όλοι.
Το Hamilton. Όλοι έλεγαν
"Το είδατε;
Θεέ μου. Είναι εκπληκτικό.
Εμείς το είδαμε… Πόσες φορές;
Πόσες φορές το είδαμε;
Τρεις φορές, το είδαμε τρεις φορές.
Και κάθε φορά ήταν…
Με άλλαξε ως… Με άλλαξε".
Μόλις άκουσα τέτοια, σκέφτηκα "Δεν θα μ' αρέσει".
Τα παιδιά μου με άλλαξαν, όχι ο Λιν-Μανουέλ.
Οπότε, πήγαμε.
Η γυναίκα μου κι εγώ καθίσαμε.
Κάθεται κάποια δίπλα μου.
Ψάχνει στην τσάντα της. Με τρελαίνει.
Είναι… Σκέφτομαι "Βρες το! Πρέπει να φύγω από δω πέρα.
Πρέπει να φύγουμε, δεν αντέχω αυτές τις μαλακίες με την τσάντα.
Δεν ξέρω τι ψάχνει, αλλά με τρελαίνει".
Ξεκινάει, λοιπόν. Μετά από δέκα λεπτά που βλέπω το Hamilton,
λέω στη γυναίκα μου "Δεν έχω ιδέα τι γίνεται".
Δεν το καταλάβαινα. Δεν καταλάβαινα τη ραπ.
"Τι είπε;"
Τους χαρακτήρες. Δεν ξέρω τι έκανε ο Χάμιλτον.
Πήγα σ' αυτό το έργο για να μάθω γιατί είναι τόσο υπέροχος αυτός ο τύπος.
Και να καταλάβετε κάτι για μένα και τη γυναίκα μου. Είμαστε κουτοί.
Εντάξει; Ως ζευγάρι, είμαστε εξίσου κουτοί.
Αυτό δεν το βρίσκεις σε πολλές σχέσεις.
Σε μια φυσιολογική, υγιή σχέση,
κάποιος είναι πάντα εξυπνότερος από τον άλλον.
Και βασίζεσαι στον έξυπνο για να σου εξηγήσει ταινίες, βιβλία,
τη ζωή.
Εμείς δεν έχουμε τέτοια δυναμική.
Λέω στη γυναίκα μου "Καταλαβαίνεις τι γίνεται;" "Όχι, εσύ;"
"Τίποτα".
Καθόμαστε απλώς εκεί, κουτορνίθια.
Οπότε, στο διάλειμμα…
Νόμιζα ότι τελείωσε. Άνοιξαν τα φώτα, είπα "Ευτυχώς.
Πάμε να φάμε στρείδια".
Έμαθα ότι μένουν ακόμα δυόμισι ώρες
απ' αυτό το πράγμα.
Δεν μ' αρέσει το διάλειμμα. Παίξ' το όλο.
Δεν θέλω να σηκωθώ στη μέση, να βγούμε έξω.
Είδαμε ένα ζευγάρι που ξέρουμε, πολύ έξυπνο ζευγάρι.
Εντάξει; Κουβεντιάσαμε μαζί τους.
Μιλάνε για προέδρους των ΗΠΑ, για πολέμους, για εκδηλώσεις.
Έχετε συνομιλήσει ποτέ με πολύ έξυπνους ανθρώπους;
Σκέφτομαι "Δεν μπορώ να προσθέσω τίποτα σ' αυτήν τη συζήτηση".
Απλώς γνέφω.
"Ναι, τα 1700…
Ήταν πολύ καιρό πριν.
Ναι, πολύ καιρό πριν ήταν τα 1700. Πολύ καιρό πριν.
Πολύ καιρό.
Πολύ καιρό πριν".
Ο τύπος κοιτάζει το πρόγραμμα του έργου, λέει για τους ηθοποιούς.
Ένιωσα άσχημα, εγώ είχα διπλώσει το πρόγραμμά μου
και έπαιζα ένα τραγούδι των Bon Jovi στο πόδι μου.
Λέω στη γυναίκα μου "Θες να πάμε ξανά μέσα;
Δεν έχω ιδέα τι γίνεται. Με τίποτα δεν θα το πιάσω στη μέση".
Η γυναίκα μου λέει "Ξέρω, έχω χαθεί.
Ούτε εγώ ξέρω τι γίνεται.
Δεν είχα ιδέα ότι ο Χάμιλτον ήταν μαύρος".
"Πάμε να φύγουμε.
Μην το επαναλάβεις αυτό σε άλλον ποτέ.
Μαύρος ηθοποιός παίζει τον Χάμιλτον.
Πάμε να φύγουμε. Είμαστε θεόχαζοι.
Μπες στο αμάξι, βγάλε τα παπούτσια, πάμε να φύγουμε.
Χαθήκαμε".
Κουτοί.
Όποτε βγαίνω με τη γυναίκα μου, όταν γυρνάμε,
πάντα σοκάρεται με το πόσο γρήγορα πέφτω για ύπνο.
Δεν ξέρω τι κάνετε εσείς
μετά από μια έξοδο, αλλά εγώ γυρίζω σπίτι, πλένω τα δόντια, γδύνομαι, μπουμ.
Αμέσως για ύπνο.
Δεν πλένω το πρόσωπό μου. Μόλις δύο ώρες πριν το έπλυνα.
Μπάνιο στον νιπτήρα επί μιάμιση ώρα μετά από έξοδο;
Η γυναίκα μου μπαίνει στο δωμάτιο. "Θεέ μου.
Έπεσες ήδη στο κρεβάτι;" "Ναι, νύχτα είναι.
Τι νόμιζες ότι θα κάνω, ότι θα κουρέψω το γρασίδι; Έλα".
Δεν ξέρω τι κάνει στο μπάνιο.
Οι ήχοι που βγαίνουν από κει μέσα…
Το νερό…
Βγαίνει κυλώντας στο πρόσωπό της ένα ρολό με ακίδες.
Λέω "Αιμορραγείς! Σε βοηθάει αυτό;
Μ' αυτό η μάνα μου έφτιαχνε ζυμαρικά.
Εσύ γιατί το χρησιμοποιείς στο μέτωπο…"
Μετά βάζει μια κορεάτικη μάσκα.
Μόλις δεις τη μάσκα, ξέρεις. "Δεν έχει σεξ απόψε! Πάει αυτό!"
Θα κάνω έρωτα σε τερματοφύλακα χόκεϊ;
"Ανοιγόκλεισε τα μάτια για να ξέρω ότι το χαίρεσαι.
Είσαι από κάτω από δαύτο;"
Και το κομοδίνο μου δεν έχει τίποτα πάνω. Έχω μια λάμπα και τέλος.
Το δικό της έχει οκτώ μπουκάλια νερό.
Προστατευτικό για το στόμα, σταγόνες, αναλγητικά.
Τι σκατά κάνεις στην πλευρά σου στο κρεβάτι;
Για πόση ώρα;
Τώρα πέφτουμε.
Ψάχνουμε κάτι να δούμε. Εκείνη δεν έχει δει καμία ταινία.
Δεν έχει δει καμία ταινία στη ζωή της.
Είχε το Τελευταία Έξοδος. Της λέω "Πρέπει να το δεις.
Είναι υπέροχη ταινία".
"Δεν μπορώ να τη δω". "Γιατί όχι;"
Λέει "Έχει ξεκινήσει".
"Πριν πέντε λεπτά ξεκίνησε. Θα σου πω τι έχει γίνει".
"Δεν μπορώ να δω ταινία που έχει ξεκινήσει ήδη".
Η γυναίκα μου πρέπει να δει το λιοντάρι…
Κάποιοι δεν το καταλάβατε καν. "Έχει λιοντάρι στην Τελευταία Έξοδο;
Δεν θυμάμαι να τριγυρίζει λιοντάρι στη φυλακή με τον Μόργκαν Φρίμαν".
Το πρόβλημα
στη σχέση μας είναι ότι εγώ ανησυχώ.
Εκείνη δεν ανησυχεί για τίποτα.
Φοβάμαι μήπως εισβάλουν στο σπίτι μας.
Ο μεγαλύτερος φόβος μου.
Μικρός, μας είχαν ληστέψει τρεις φορές.
Ως ενήλικος φοβάμαι μην ξυπνήσω στις τέσσερις και δω κάποιον
στο δωμάτιό μου.
Δεν έχω όπλο. Δεν έχω πρόβλημα με τα όπλα.
Αλλά είπαμε, είμαι 49 ετών, και δεν αποκτώ νέες δεξιότητες
στην ηλικία μου.
Όσοι έχουν όπλα τα καταλαβαίνουν καλά.
Πάνε στο σκοπευτήριο, τα κλειδώνουν, τα κρατάνε σε ένα ντουλάπι.
Επίσης, αν κάποιος με όπλο ακούσει κάποιον να μπαίνει στο σπίτι του…
κάποιος με όπλο χαίρεται.
Ακούει έναν θόρυβο στην πόρτα,
λέει "Αυτά είναι, ρε!"
Λέει στη γυναίκα του "Κάτσε εκεί εσύ.
Ξέρω ότι έχεις δύσκολη μέρα. Πάω εγώ να τον κανονίσω".
Πρόσφατα χτύπησε ο συναγερμός μας.
Κάνει πολλή φασαρία, με ξύπνησε ενώ κοιμόμουν βαθιά.
Και η γυναίκα μου δεν ξυπνάει.
Απόψε θα πάω για ύπνο στις δύο τη νύχτα,
θα σηκωθώ, θα νομίζω ότι ξημέρωσε.
Θα δω το ρολόι, 2:09.
Κοιμάμαι σε στάδια εννέα λεπτών όλη τη νύχτα.
Η γυναίκα μου πέφτει, ξυπνά στην ίδια στάση.
Η πλευρά της είναι πανέμορφη.
Όλα είναι στη θέση τους, τα μαξιλάρια καλυμμένα.
Τα μαλλιά της χύνονται στα σεντόνια.
Η δική μου είναι λες και μάλωσα με καρχαρία.
Όλα είναι ακατάστατα. Μου λείπουν μαξιλαροθήκες.
Και γιατί είμαι βρεγμένος;
Ο λαιμός μου είναι μούσκεμα.
Πρέπει να στύψω τα εσώρουχά μου.
Τι διάβολο μου συνέβη χτες τη νύχτα
και πρέπει το πρωί να γυρίσω το στρώμα από την άλλη;
Γιατί είμαι μούσκεμα;
Γιατί είμαι βρεγμένος;
Χτύπησε ο συναγερμός
τον περασμένο μήνα. Η γυναίκα μου δεν ξύπνησε.
Εγώ ξύπνησα αμέσως. Και δεν είμαι απ' αυτούς που πάνε οι ίδιοι να δουν.
Εντάξει;
Λέω "Ξύπνα!"
Λέει "Τι συμβαίνει;" Της λέω "Χτύπησε ο συναγερμός!"
Λέει "Άντε να δεις".
"Σιγά, να φάω δύο στο κεφάλι, ενώ εσύ την κοπανάς από πίσω
με τα παιδιά μας, και ξεκινάς νέα οικογένεια με άλλον;
Ναι, καλά. Ανέβα στην πλάτη μου. Θα πάμε μαζί".
Άκου "Άντε να δεις"!
"Τον Ράμπο νομίζεις ότι παντρεύτηκες; Πάμε μαζί".
"Δες!"
Μακάρι να ήμουν λιγάκι πιο επιθετικός σε τέτοια.
Προσπαθώ να μάθω τον γιο μου να είναι έτσι, λίγο πιο θαρραλέος.
Τον βάλαμε να παίζει ποδόσφαιρο.
Δεν είναι καν ποδόσφαιρο. Δεν ξέρω τι είναι.
Είναι οκτώ τρίχρονα που τρέχουν πέρα δώθε.
Η μπάλα δεν κουνιέται.
Τον πηγαίνω
σε ένα πάρκο στο Λος Άντζελες. Είναι μεγάλο πάρκο.
Έχουν γήπεδα μπάσκετ, έχουν παιδική χαρά.
Ηρωίνη. Ωραία είναι.
Είναι ωραίο μέρος
για να μεγαλώσεις παιδιά.
Και πηγαίνω τον γιο μου, δεν παίρνω μαζί και τσάντα
με σνακ,
νερό, άλλα ρούχα. Τίποτα.
Είμαστε μόνο εγώ κι αυτός.
Όλοι οι άλλοι γονείς έχουν κουβέρτες, στρώνουν κάτω κουβέρτες για πικνίκ.
Στήνουν ομπρέλες.
Έχουν φρούτα.
Δεν είναι το Κοατσέλα. Είναι μια 45λεπτη προπόνηση.
Στο πάρκο τριγυρνάνε πολλά σκυλιά χωρίς λουρί.
Ξέρω ότι αυτό που θα πω δεν αρέσει, αλλά δεν μ' αρέσουν πολύ τα σκυλιά.
Εντάξει; Συγγνώμη. Ξέρω ότι εδώ κάποιοι έχουν κατοικίδια, αγαπούν τα σκυλιά.
Ξέρω ότι παθαίνετε κρίση πανικού τώρα
και μόνο που το λέει κάποιος αυτό,
αλλά όταν ήμουν έξι με δάγκωσε ένας γερμανικός ποιμενικός.
Οπότε, όταν έρχεται πάνω μου ο σκύλος σου, δεν είμαι…
Δεν το κάνω αυτό, εντάξει;
Είναι απειλή. Κάνω λίγα βήματα πίσω και την αξιολογώ.
Βλέπω την προπόνηση, και από μακριά
βλέπω έναν σκύλο να τρέχει με τέτοια ταχύτητα,
που δεν μπορώ καν να καταλάβω τι ράτσα είναι.
Περνάει τρέχοντας, παραλίγο να κλαδέψει το κεφάλι του γιου μου.
Διασχίζει την προπόνηση.
Ρώτησα την οικογένεια "Γατόπαρδος ήταν;
Τι στον διάβολο πέρασε από δω πέρα;"
Και κοιτάζω και είναι γκρεϊχάουντ.
Τώρα, άκου. Λυπάμαι,
αλλά δεν σου ανήκει ένα γκρεϊχάουντ.
Εντάξει;
Η τελική ταχύτητά του
είναι 77 χιλιόμετρα την ώρα. Εντάξει;
Κυνηγούν με την όραση, δηλαδή όταν δουν κάτι,
πηγαίνουν να το πάρουν, και δεν σταματούν μέχρι να το πάρουν.
Δεν ξέρω αν τα έχετε δει να τρέχουν. Είναι τρομακτικό.
Τα αφτιά είναι κολλημένα πίσω και…
Αυτό το πράγμα δεν είναι καν νόμιμο. Κλοτσάει πίσω του χορτάρι.
Νομίζω ότι σκίστηκε το παντελόνι μου.
Δεν ξέρω τι γίνεται στον κώλο μου, αλλά κάτι συνέβη.
Έχει ρεύμα. Δεν θέλω καν να κοιτάξω.
Όχι, ήθελα…
Ήθελα να είμαι γυμνασμένος γι' αυτό.
Να είμαι γυμνασμένος γι' αυτό του Netflix, να χωράω στο κοστούμι.
Δεν ξέρω, δεν έπιασε. Σας το λέω, είναι στενό.
Στενό.
Κοιτάζω γύρω στο καζίνο, κάποιοι φοράνε ακόμα μάσκα.
Θες να τη φοράς τη βλακεία, φόρα τη. Εγώ έχω άλλα προβλήματα.
Δεν ανησυχώ για σένα και τη μάσκα σου.
Δεν είμαι απ' αυτούς που… Όχι, έχω δουλειές.
Θες να φοράς μάσκα; Φόρα τη.
Έχουν πάθος με τη μάσκα τους. Τους έχετε δει;
"Έχω τη μάσκα μου".
Την κάνουν κολιέ. "Την κάνω κολιέ,
μήπως χρειαστεί να τη βάλω. Απλώς κρέμεται εδώ κάτω.
Έχω κι άλλη σε περίπτωση που κάποιος δεν έχει.
Έχω έξτρα".
Θες να το κάνεις αυτό; Εντάξει.
Και έχεις και τους άλλους μισούς. "Να πάει να γαμηθεί η μάσκα. Δεν φοράω!
Δεν φοράω μάσκα!
Κανείς δεν θα μου πει εμένα τι να κάνω". Καλά.
Εντάξει. Θες να είσαι σ' εκείνη την ομάδα;
Να είσαι. Δεν με νοιάζει. Ό,τι θες.
Δεν με νοιάζει. Απλώς ξέρω εμένα.
Είμαι κακότυχος. Πολύ.
Κακοτυχία.
Δεν κακολογώ τον ιό.
Όπου κι αν είμαστε σ' αυτήν την πανδημία, δεν τον κοροϊδεύω τον ιό.
Δεν θα είμαι σαν αυτούς.
Βλέπεις κάποιους
"Είναι απάτη!" Και σε λίγο…
Όχι!
Δεν θα λέω στο νεκροκρέβατό μου "Φέρτε μου το εμβόλιο!" Όχι.
Έκανα το εμβόλιο. Για είμαι ειλικρινής, δεν το έκανα για να σωθώ. Πραγματικά.
Δεν το έκανα για να σώσω εσένα.
Το έκανα για τον ίδιο λόγο που το έκαναν πολλοί Ιταλοί.
Μόλις οι Ιταλοί μάθαμε ότι αν κολλήσεις COVID
δεν μπορείς να γευτείς φαγητό…
κατατρομάξαμε. Πήγα τρέχοντας να το κάνω.
Έκανα δύο, και το Moderna και το Pfizer. Με γέμισα.
Δεν με νοιάζει αν θα πεθάνω από το εμβόλιο.
Τουλάχιστον θα πεθάνω με τη γεύση των κεφτέδων στο στόμα μου.
Δεν θα περάσω 15 μήνες χωρίς να γεύομαι φαγητό, καλύτερα νεκρός.
Έκανα το εμβόλιο στο Walgreens.
Ήλπιζα να το κάνω σε ιατρείο.
Με επαγγελματίες, όχι σε μαγαζί
που πουλάει περιοδικά, ταμπόν και τσιχλόφουσκες.
Εμένα αυτό δεν μου ακούγεται υγιεινό.
Είχα άγχος. Ήμουν στην ουρά.
Από την ενδοσυνεννόηση ακούω "Βοήθεια στα εμβόλια.
Βοήθεια στα εμβόλια".
Και αυτός που έβαζε Gatorade στα ράφια έτρεξε στο φαρμακείο.
Έχω άγχος. Κοιτάζω εκεί πέρα.
Υπήρχε ένα ερώτημα που απασχολούσε πολλούς.
Το ερώτημα ήταν "Σε ποιο χέρι θέλεις να γίνει η ένεση;"
Όταν έφτασα, ο τύπος με ρώταγε διάφορα.
"Έχετε αλλεργία σε κάτι;"
Λέω "Δεν θα σου πω το ιατρικό μου ιστορικό
μέσα στο Walgreens.
Κάνε μου την ένεση και θα δούμε".
Οπότε, με καρφώνει μ' αυτό το πράγμα. Αρχίζει να τρέχει αίμα.
Λέω "Είναι φυσιολογικό αυτό;"
Λέει "Θεέ μου".
"Έλα, ρε.
Πες μου ψέματα, σκαρφίσου κάτι. Πες ότι το παθαίνει το 2% του κόσμου,
έχω άγχος".
Λέει "Δεν έχω ξαναδεί κανέναν να αιμορραγεί τόσο.
Θέλετε λίγο Gatorade; Έχουμε πορτοκάλι, σταφύλι, βατόμουρο.
Θέλετε βατόμουρο;
Τι γεύση;"
Μετά λένε να περιμένεις. Δεν ξέρω ποιος φτιάχνει τους κανόνες.
Σου λένε να περιμένεις 15 λεπτά.
Κι εγώ, σαν βλάκας, λέω "Καλά, θα περιμένω 15 λεπτά.
Εσείς πόση ώρα είστε;
"Οκτώ λεπτά, περιμένω να περάσει η ώρα, τίποτα ακόμα, όμως".
"Μάλλον θα ζήσω, μάλλον καλά πάω.
Ο διπλανός μου είχε εξάνθημα.
Δεν ξέρω αν το 'χε από πριν, αλλά νομίζω ότι καλά πάω".
Δεκαπέντε λεπτά. Κι αν όντως συμβεί κάτι,
τι σκατά θα κάνει το Walgreens;
Θα καλέσουν τον ταμία;
"Βγάζει αφρούς από το στόμα!" "Θεέ μου.
Αν επέστρεφες κάτι, θα σε βοηθούσα, αλλά Θεέ μου!
Δεν είναι της θέσης μου αυτό. Δεν μου φαίνεσαι πολύ καλά".
Δεκαπέντε λεπτά.
Κανείς δεν πήγε στο αμάξι του στα 17 λεπτά και έκανε…
Δεκαπέντε λεπτά. Θα τα καταφέρεις. Θα ζήσεις.
Προσπαθώ να μειώσω το άγχος στη ζωή μου.
Εκνευρίζομαι εύκολα.
Πήγα σε μια καφετέρια την περασμένη βδομάδα.
Ήμουν σε μια γειτονιά που δεν πάω συνήθως,
αλλά πεθαίνω για καφέ.
Κανονικά, όλοι έχουμε μια καφετέρια στην οποία πηγαίνουμε τακτικά.
Εγώ ήμουν μακριά της, ήμουν σε άλλη πόλη.
Πήγα σε μια κάπως χίπστερ καφετέρια. Έχετε πιει καφέ χίπστερ;
Μπήκα μέσα, όλοι είχαν αυτοκόλλητο στο λάπτοπ τους.
Αν είσαι ένας 42χρονος, ενήλικος άντρας
και έχεις αυτοκόλλητο
του Τσουμπάκα στο MacBook Pro σου, ίσως πρέπει να επανεξετάσεις
πού πας στην υπόλοιπη ζωή σου.
Είμαι στην ουρά. Κοιτάω αυτόν που φτιάχνει καφέδες,
φοράει κοντό μπλουζάκι.
Ταράζομαι αμέσως.
Τρίχες παντού… Έλα, ρε φίλε.
Είναι οχτώ το πρωί.
Δεν θέλω να βλέπω τρίχες να χώνονται μέσα σε μια τρύπα.
Ο τύπος δεν είχε…
Δεν είχε αφαλό, μόνο μια τρύπα…
Ξέρετε τι ζει εκεί μέσα;
Αν έχετε, πηγαίνετε σπίτι, πάρτε ξεσκονόπανο αέρα,
φυσήστε στην τρύπα σας και δείτε τι θα πέσει στο τραπέζι σας.
Αν δουλεύεις με φαγητό και ποτό με εκτεθειμένη τρύπα,
είναι σαν να κρέμεται από το βρακί σου το αριστερό σου μπαλάκι.
Μπαλάκι, τρύπα, τρίχες. Πάρε την τρύπα σου
μακριά από τα κεκάκια.
Πάει να πάρει ένα κρουασάν,
η τρύπα του ακουμπάει τα κεκάκια. Δεν το βλέπει κανείς; Ποδιά!
Και το εργατικό δυναμικό που έχουμε σήμερα; Άθλιο.
Το εργατικό δυναμικό;
Έχετε παραγγείλει κάτι και να σκεφτείτε
"Δεν θα το πάρω ποτέ. Δεν θα βγει".
Παράγγειλα τον καφέ μου απ' αυτόν και μου είπε να περιμένω εκεί.
Είναι άβολο. Σε καφετέρια, πρέπει να περιμένεις με άλλους
τον καφέ σου.
Μπαίνεις αμήχανα στην παρέα. Μπαίνεις και…
"Γεια!
Τι περιμένετε; Καφέ;
Τι πήρες εσύ;"
"Καπουτσίνο. Εσύ;"
"Δεν ξέρω, ό,τι θέλει να μου φτιάξει".
Παράγγειλα ζεστό καφέ. Μου έφερε κρύο και είπα "Μάλιστα.
Μάλλον θα τον πιω κρύο".
Δεν είμαι απ' αυτούς που τα σταματάνε όλα… "Συγγνώμη!
Ζεστό καφέ παράγγειλα.
Μου δώσατε κρύο".
Τι να κάνεις; Θα του χαλάσεις όλη τη μέρα.
Δεν θα μπορέσει να το επεξεργαστεί.
Του δίνεις κάτι εντελώς διαφορετικό. Θα έφτιαχνε…
Καπουτσίνο.
"Θα έφτιαχνα καπουτσίνο, και είπε…
Είπε ότι θέλει ζεστό καφέ".
Πήρα τον κρύο καφέ. Χωρίς καλαμάκι.
Δεν δίνουν καλαμάκι.
Το ζητάς. Και είναι από κιμωλία και κόντρα πλακέ.
Δεν ξέρω τι γίνεται με τα καλαμάκια.
Προφανώς, μια χελώνα πέθανε στον ωκεανό.
Και τώρα εγώ θα πάθω ανεύρυσμα προσπαθώντας να ρουφήξω υγρό
από καλαμάκι φτιαγμένο από γυψοσανίδα. Φέρτε πίσω τα καλαμάκια.
Διαλύονται.
Μέσα στο ποτό.
Καλό είναι. Πέθανε μια χελώνα γι' αυτήν τη μαλακία;
Μιλούσα με τον μπαμπά μου στο FaceTime. Ο μπαμπάς μου είναι 76 ετών.
Καταρρέει.
Αν έχετε γονείς σε τέτοια ηλικία,
όλα πονάνε, έτσι;
Όποτε τους μιλήσεις, θα σου πουν όσα συμβαίνουν
στο σώμα τους. Εντάξει;
Του μίλησα. Τον ρώτησα "Τι γίνεται;"
"Τι γίνεται; Δεν βλέπω τίποτα από το αριστερό μάτι.
Αυτό γίνεται".
Όποτε μιλάνε, είναι και κάτι άλλο. Ο πόνος αλλάζει θέση.
"Πώς πας με το μάτι;"
"Δεν πονάει πια το μάτι. Κοίτα, δεν μπορώ να κουνήσω το χέρι μου.
Τώρα έχω γάντζο για χέρι. Δεν μπορώ να το κουνήσω".
Έχετε δει τους γονείς σας να γερνούν μπροστά στα μάτια σας;
Με πήρε χτες στο FaceTime.
"Εγώ πήρα εσένα ή εσύ πήρες εμένα;" Τι;
Πρόσφατα μου είπε τι θα γίνει όταν πεθάνει.
Οι Ιταλοί μιλάμε για τον θάνατο, τα λέμε όλα ανοιχτά.
Ειδικά οι Ιταλοί παλιάς σχολής.
Πληρώνουν για όλα όσο ζουν,
για να μην πληρώνουν τα παιδιά.
"Όταν πεθάνω, θα κλάψεις. Τέλος.
Πάρε τον Μάριο στο γραφείο τελετών όταν πεθάνω. Τέλος.
Είναι όλα πληρωμένα".
Δεν μαζεύουν Ιταλοί στο Facebook λεφτά για το φέρετρο του παππού.
Εντάξει;
Είναι όλα κανονισμένα.
Δεν θέλει να τον θάψουν. Έχει ένα συρτάρι…
σε μαυσωλείο.
"Έλα, θέλω να το δεις.
Θέλω να σε πάω στο μαυσωλείο, να δεις τι αγόρασα".
Ένας τοίχος ήταν.
"Έλα, πάμε".
Πήγαμε.
Λέει "Είμαι ο τρίτος στο πάνω πάνω.
Πρώτα θα μπει η μητέρα σου.
Δεν θέλω να πάω πίσω. Θα μπει πρώτη.
Εγώ θέλω να 'μαι κοντά στον τοίχο".
"Τι σημασία έχει; Είσαι νεκρός".
"Θέλω να είμαι κοντά στον τοίχο μπας και χρειαστεί να με βγάλουν".
"Ναι, αλλά… Γιατί δεν πήρες ένα εδώ κάτω;
Να μπορώ να βάζω λουλούδια".
"Τρελάθηκες; Θέλουν άλλα 20 χιλιάρικα.
Ας με βάλουν στο ταβάνι. Πάρτε τα λεφτά.
Μοιραστείτε τα με την αδελφή σου".
Λέω "Τώρα πρέπει να σηκώνω το κεφάλι…
Να πετάω πράγματα ψηλά.
'Σ' αγαπώ'".
Ο μπαμπάς μου τα θέλει όλα. Θέλει να γίνει αγρυπνία.
Δεν θέλει… Τώρα όλοι κάνουν γιορτή της ζωής, έτσι;
"Δεν θέλω γιορτή. Δεν θέλω να χαρεί κανείς όταν πεθάνω!"
Βγήκαμε για φαγητό πρόσφατα.
Τρώγαμε βραδινό.
Του είπα ότι πρέπει να πάω στο μπάνιο.
Λέει "Κι εγώ. Πάμε".
Λέω "Όχι, άντε εσύ.
Όταν γυρίσεις, πάω κι εγώ".
"Θα μείνω μόνος εδώ; Θα μείνω μόνος;
Θα πάμε μαζί".
Καλά.
Με τον πατέρα μου πήγαμε μαζί στην τουαλέτα.
Εκείνος πήγε σε θάλαμο, εγώ σε ουρητήριο.
Ο πατέρας μου έχει διευρυμένο προστάτη.
Που σημαίνει πως όταν πηγαίνει στο μπάνιο, η ροή δεν είναι σταθερή.
Βγαίνει τμηματικά.
Εντάξει;
Είναι εκεί μέσα και βρίζει ενώ ουρεί.
Λέει
"Γαμώτο! Έλα!
Κάθαρμα!
Έλα, γαμώτο!"
Ενώ γίνονται αυτά, μπαίνει ένας άλλος.
Πάει στο ουρητήριο δίπλα μου.
Κάνει φασαρία. Έχει δει κάποιους που κατουράνε δυνατά;
Ό,τι κάνουν είναι…
Τι συμβαίνει στο ανώτερο αναπνευστικό σου
και μπαίνεις έτσι σε δημόσια τουαλέτα;
Μετά γέρνει στον τοίχο. Έχετε δει που σηκώνουν το ένα χέρι;
Τι σου συνέβη την τελευταία φορά που κατούρησες;
Έπεσες μέσα;
Και τώρα πρέπει να κρατηθείς για να τα κάνεις; Τι;
Και αρχίζει να στέλνει μήνυμα.
Έχει ένα χέρι εδώ, και στέλνει μήνυμα.
Πρέπει να παραμένεις συνεχώς σε επαφή μ' αυτό.
Μην το αφήσεις, μπορεί να γεμίσει τον τοίχο.
Πρέπει να παραμένεις σε επαφή μαζί του.
Ενώ γίνονται αυτά, ο πατέρας μου ακόμα…
"Πεινάω, τελείωνε! Μαλακισμένο!"
Κι αυτός ο τύπος
κατουράει. Δεν ξέρω τι βγαίνει.
Είναι σαν μέλι. Είναι πηχτό. Έχετε δει αυτούς με τα πηχτά ούρα;
Κατουράει το αποσμητικό της τουαλέτας και κάνει φασαρία.
"Απομακρύνσου από το αποσμητικό, ρε".
Είναι σαν να κατουράει μέλι.
Όταν κατουράω εγώ, δεν ακούγεται.
Τα κάνω προς τα αριστερά, κατεβαίνουν στο αυλάκι
και πέφτουν ήσυχα στον υπόνομο.
Κατουράω σαν Tesla.
Είστε φοβεροί. Να 'ναι καλά το Λας Βέγκας.
Ευχαριστώ που ήρθατε.
Υποτιτλισμός: Μαριλένα Τζοβάνη