Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Vegas: klejnot pustyni.
Przybywają tu różnorodni ludzie.
Ale choć dziś hotele są wyższe i bardziej błyszczące,
to tutejsza klientela straciła nieco swojego blasku.
Najbardziej lubię Vegas z minionej epoki, kiedy rządziła tu gotówka.
Gdy wszyscy palili, pili martini i ubierali się tak, by imponować innym.
I gdy rządziła grupa Rat Pack.
To Vegas, o którym nadal śnię.
I takie, które chciałbym przywrócić do życia.
Panie i panowie,
przed wami Sebastian Maniscalco!
Brawa dla Las Vegas w stanie Nevada.
Chciałem pokazać,
jak ludzie kiedyś ubierali się
w Las Vegas.
Chcę podziękować tym z was, którzy poświęcili nieco czasu,
by włożyć garnitur albo sukienkę.
To bardzo miłe.
Doceniam to.
Ale wygląda na to, że wiele osób tego nie zrobiło.
Miło zobaczyć pary wychodzące w weekend wieczorem.
My z żoną tego nie robimy, bo w weekendy pracuję.
Dlatego wychodzimy we wtorki.
Na randkę.
Ponoć jak ma się dzieci, trzeba mieć wieczory dla siebie.
Ludzie mówią: „Musicie wychodzić na randki…
żeby ze sobą porozmawiać”.
Zatem teraz wychodzimy i kłócimy się bez dzieci.
Jest świetnie.
Bez towarzystwa dzieci udaje nam się znacznie więcej osiągnąć.
Kocham moją żonę Lanę, ale jej nigdy się nie spieszy.
Po zaparkowaniu auta drzwi nigdy nie otwierają się w tym samym…
czasie.
Ja wysiadam z wozu, zamykam drzwi,
patrzę, a ona nadal jest w środku.
Czekam i myślę:
„Kiedyś chyba zauważy, że już wyszedłem.
Musi to odnotować”.
Nic z tego.
Przechodzę na jej stronę, stukam i mówię:
„Co ty, kurwa, wyprawiasz?”.
Ona zawsze czegoś szuka.
Na desce rozdzielczej jest cała oferta Sephory!
Spogląda do tyłu.
Co ona tam robi? Nie siedzieliśmy z tyłu.
Co tam ma być?
Zdjęła buty.
Dziesięć minut jazdy, a ona zdjęła buty.
Wiem, że chodzenie w szpilkach męczy. Rozumiem to.
Ale ja najpierw zerknąłbym na nawigację i powiedział:
„To trzy minuty drogi, może jednak…
zacznę zbierać moje stopy do kupy?”.
W końcu wysiada, ale nie umie chodzić w tych szpilkach.
Jej chód przypomina teledysk do „Thrillera”.
I mówi: „Nie wyglądam seksownie?
„Jestem seksowna?”.
Ja na to: „Tak, już mi stanął.
Wejdź do restauracji, bo ludzie na ciebie patrzą.
Źle się prezentujesz.
Źle to wygląda, skarbie”.
Wchodzimy do restauracji.
Zawsze robię rezerwację, bo tak trzeba.
Kiedy masz rezerwację, odczuwasz dumę.
Wchodzisz, widzisz ludzi kręcących się po holu.
Szturchasz żonę i mówisz: „Pewnie nie mają rezerwacji”.
Podajesz nazwisko i czasami włącza się nerwowość,
bo zastanawiasz się: „Na pewno mają tę rezerwację?”.
Też zdarza się wam sprawdzać to z nimi?
„Tu jest! Dzięki Bogu!”
Idziemy do stolika i żona uznaje, że najlepszy moment, żeby ze mną pogadać
jest wtedy, gdy przeciskamy się przez zatłoczoną restaurację.
Odwraca się do mnie i mówi: „Moja matka przyjeżdża w maju.
Może powiemy twojej matce, żeby przyjechała w lipcu?”.
Ja na to: „Kochanie, kelner przepadł. Nie wiem, gdzie jest nasz stolik.
Przy stole będzie mnóstwo czasu, żeby to wszystko omówić.
Znajdźmy kierownika sali”.
Siadamy.
Żona nie wykorzystuje odpowiednio czasu na zapoznanie się z menu.
Rozgląda się dookoła i mówi:
„Boże, widzisz te piękne zdobienia na ścianach?”.
Ja na to: „Zajmij się czytaniem menu!
Będą nam zadawać pytania!
Musimy wiedzieć, co odpowiedzieć.
Wybierz jedzenie i nie gap się na zdobienia”.
Jest ignorantką, bo nigdy nie pracowała w restauracji.
Ja pracowałem w nich całe życie.
Znam je od sali i zaplecza.
A żona nic nie kuma. Przywołuje pomocników kelnera.
Nie przywołuje się pomocnika kelnera!
Taki gość ma dwa zadania: posprzątać i nakryć do stołu.
Nie zna menu ani specjalności szefa kuchni.
A czasem nie zna nawet języka.
Ogólnie rzecz biorąc, pomocnik kelnera
to obcokrajowiec w wieku od 18 do 35 lat.
Jasne?
Ogólnie rzecz biorąc.
Żona nie zna obcokrajowców.
Nie dorastała z nimi. Ja tak.
Mój ojciec jest obcokrajowcem.
Dziadkowie, ciotki i wujkowie też.
W mojej rodzinie jest pełno obcokrajowców.
Wiem, jak się zachowują.
Gdyby był tu dziś mój ojciec i bym go nie znał,
wskazałbym na niego, mówiąc: „Ten gość się tu nie urodził”.
Sam jego sposób poruszania się.
To nie są ruchy rdzennie amerykańskie!
Żona woła więc pomocnika i już wiem, że będzie problem.
Mówi: „Przepraszam”. Ja na to: „Kochanie, co robisz?”.
On podchodzi,
a ona nie dostosowuje tonu głosu ani słownika.
Mówi do kelnera tak samo, jak do mnie.
„Przepraszam, że kłopoczę, ale zgubiliśmy kelnera…
Na to ja: „Skarbie, on już się pogubił.
To dla niego za trudne słowa,
więc po co strzępisz sobie język?
Musisz rzucać słowami-kluczami. Sól! Serwetki! Lód!
On gówno wie, bo dopiero tu przyjechał!
Nie rozumie słowa »kłopotać«”.
Poprosiła go o wódkę Tito i mineralną.
Ja na to do niej: „Skarbie, jedyny Tito, jakiego on zna,
zmywa naczynia na zapleczu tej restauracji”.
Pójdzie tam i wrzaśnie: „Tito, wzywają cię!”.
Tamten wyjdzie i powie: „Jestem Tito!
Mam dolać ci mineralnej do soku?”.
Kiedy podchodzi kelner, żona jest w szoku.
Siedzi z menu od 25 minut.
Kelner pyta: „Co podać?”.
„Ojej! Dobry Boże!”
I mówi do mnie: „Ty pierwszy”. Zdarza się wam tak?
„Wezmę fileta z bukietem warzyw.
Wracamy do ciebie!
Myślałaś, że jak długo będę z nim gadał?”
Miałem przejść się z nim po restauracji, trzymając go za dłoń
i pytając go o jego marzenia i nadzieje?
„Ty pierwszy”.
To nie skok ze spadochronem!
„Powiedz gościowi…”
Doświadczam teraz z żoną nowego rozdziału w życiu.
Mam dwoje dzieci w wieku pięciu i trzech lat.
Pięciolatka i trzylatek, a ja sam mam 49 lat.
Zatem jest 46 lat różnicy
między moim synem i mną.
Uwielbiam się z nim bawić, ale większość naszych zabaw
polega na leżeniu.
Często gramy w „pochowajmy tatę”.
Bolą go kolana, coś strzyka mu w barku.
Dużo tu zabawy na leżąco.
Moja pięcioletnia córka chodzi do zerówki.
Ma w klasie dziecko, które myśli, że jest lwem.
Przychodzi do szkoły z lwim ogonem, uszami i futrem…
wokół nadgarstków.
Nazywa się Leoś.
Słuchajcie, nie zmyślam tego, tylko podaję wam pewną wiadomość.
W klasie jest 23 dzieci plus jeden lew.
Mieszkam w Los Angeles, więc trzeba uważać, z kim się rozmawia.
Raz czekałem z innym ojcem, aż dzieci wyjdą z klasy.
Szturcham go i mówię: „Widział pan lwa,
który jest w ich klasie?”.
On na to: „Wiem! Fajnie, nie?”.
Szybko od niego się oddaliłem.
Nie będę z nim rozmawiać przez resztę semestru.
Nie winię dzieciaka, tylko rodziców.
Racja?
Mały pewnie przyszedł rano do rodziców w przebraniu lwa.
Pochwalił im się: „Mamusiu, tatusiu, jestem lwem!”.
A rodzice idioci na to: „Rzeczywiście jest lwem”.
Chodź, lewku, do przedszkola”.
Jeśli kiedyś mój dzieciak przebierze się za pandę,
powiem mu: „Wracaj, kurwa, na górę i załóż dżinsy!
Nie zabiorę pandy do szkoły!”.
To wszystko. Więcej nie zobaczymy tego stroju.
Tatuś się nie zgodził.
Pewnie niektórzy z was
patrzą na mnie i myślą: „O co ci chodzi?
Co cię to obchodzi?”.
To wpływa na moją córkę.
Niczego się nie uczy, bo ten cały lew…
ją dekoncentruje.
Siedzi z tyłu klasy,
rozrzuca książki, przewraca ławki.
Nauczycielka nie może uczyć.
I nie można zaprotestować.
Bo jeśli coś powiem, to nagle jestem niewrażliwy
na lwie uczucia.
Nie mogę spytać nauczycielki: „O co, kurwa, chodzi z tym lwem w klasie?
Skoro nim jest, niech siedzi w klatce i żre surowe mięcho!
Moje dziecko nie zna alfabetu…
bo z tyłu siedzi Leoś
i szuka zebr!”.
Dacie wiarę, że w ogóle o tym rozmawiamy?
Syna też muszę zawozić do przedszkola.
Tak, teraz bawię się w szofera.
Kiedy my byliśmy dziećmi, nikt nigdzie nas nie podwoził.
Zwłaszcza do szkoły.
Nie wiem, jak było u was, ale nam rodzice powiedzieli:
„Idźcie prosto i jak zobaczycie ludzi waszego wzrostu, to będzie szkoła.
Wejdźcie do budynku i może czegoś was tam nauczą”.
Teraz wożę syna do przedszkola.
Dosłownie przekazuję go nauczycielce.
W tych miejscach trzeba rozmawiać z rodzicami,
a ja rano nie mam ochoty na rozmowy.
Chcę tylko zrobić swoje.
Ale wielu z nas lubi poranne rozmowy. Gadacie czasami z ludźmi?
Wiecie, jacy z nich są nudziarze?
Lubicie te rozmowy? „Jak leci?”
„W zeszłym miesiącu przeszliśmy COVID…
i mąż miał 39 stopni gorączki”.
Nie no, kurwa.
Możecie tego słuchać? Bo ja nie.
Chcę słuchać ciekawych rzeczy.
Kiedy z kimś rozmawiam i pytam, co u niego nowego, to chcę usłyszeć:
„Wczoraj miałem skok w bok”.
„Tak? Jak to się stało?”
Takie rzeczy mnie interesują, a nie czyjeś przeziębienie.
Kiedy prowadzę syna do klasy, idę z nim za rękę.
On chce na ręce, ale nic z tego.
Mówię mu: „Podwiozłem cię, a teraz idź sam”.
Podchodzę do klasy i widzę jakiegoś tatę Azjatę.
Ależ cicho się zrobiło na słowa „tata Azjata”.
Wystarczyły te dwa słowa i już zacisnęliście zwieracze:
„Hej, do czego zmierzasz?
O co ci chodzi?”.
Cóż to się stało z tym krajem w ostatnich latach?
Nie można nawet wspomnieć o czyimś pochodzeniu.
To nie ma być obraźliwe.
W dzieciństwie to pomagało określić, z kim rozmawialiśmy w dzielnicy.
Jeden pytał drugiego: „Co to był za gość?”.
- „Ten Portorykanin”. - „A tak, znam go”.
A dziś jest pełno ludzi, nawet tutaj, którzy powiedzą: „Czy to istotne?
Po co w ogóle o tym wspominasz?”.
Czy to jest istotne? Jest.
Na końcu tej historyjki dowiecie się,
dlaczego powiedziałem „tata Azjata”,
więc popuśćcie zwieracze.
Już dobrze.
Był miły. Podszedł i mówi:
„Cześć, jestem dyżurnym tatą”.
Ja na to:
„Co to jest dyżurny tata?”.
A on: „Zarządzam innymi ojcami, spotykamy się raz w miesiącu.
We wtorek idziemy do Christophera na wieczór brzydkich swetrów.
Załóż swój najbrzydszy sweter,
pogadamy o byciu ojcem, napijemy się dietetycznej coli”.
Ja na to: „Słuchaj…”.
Wiecie, staram się być miły i jak do mnie zagadują, odpowiadam.
Ale mam 49 lat i nie szukam aktywnie nowych przyjaźni.
Nie w tym wieku, rozumiecie?
Raczej staram się pozbywać ludzi z mojego życia.
W domu Maniscalco właśnie odbywają się masowe zwolnienia.
I nie przyjmujemy…
nowych kandydatów.
Odparłem więc: „Miło z twojej strony, ale nie dam rady.
Pamiętajcie o mnie przy następnej swetrowej imprezie”.
Patrzymy na klasę, a on wskazuje na swojego syna.
To jedyne azjatyckie dziecko w klasie.
„To mój syn”, mówi. Ja na to: „Wiem”.
I znowu niektórzy tu myślą o mnie: „Ależ ty jesteś ograniczony.
Jak śmiesz tak zakładać?
Nie sądzisz, że są inne możliwości?
Może tata Azjata adoptował czarne dziecko,
a czarny ojciec adoptował małego Azjatę?”.
Jeśli miałbym założyć się o to, z kim mały Azjata wróci do domu,
to wskazałbym na niego.
Wyłóżcie sto dolców na stół i wasza polityczna poprawność zniknie.
Z mojego doświadczenia wiem, że ci dwaj przyjechali tym samym autem.
Prawda?
Wchodzi moje dziecko.
Z nim jest jak z wychowywaniem szympansa. Dzieciak to żywe srebro.
Po prostu wchodzi.
Zdziera z siebie koszulkę. Pięknie.
Powiem wam to jako ojciec Włoch,
że widok syna zdzierającego koszulkę przed 13 dzieciakami z klasy
był dla mnie momentem dumy.
Przygotowuję go do szkoły. Ubieram go, wkładam mu buty, skarpetki.
Skrapiam go wodą kolońską. Odrobiną.
Troszkę wody kolońskiej za uszkiem.
Chcę, żeby przyzwyczaił się do własnego zapachu.
A gdy nauczycielka mu pomaga, mówi: „A teraz zrobimy…
Kurwa, co to za zapach?”.
Kiedy mój syn idzie po kredki i kolorowankę,
podchodzi od razu do dziewczyn, całkowicie ignorując chłopaków.
Idzie prosto do lasek.
Dzieli się z nimi kredkami.
„Chcesz moją zieloną? Weź sobie”.
Przyglądam się temu, ale podchodzi nauczycielka
i psuje mi całą zabawę.
„Założy pan synowi koszulkę?”
Ja na to: „Po co?
Przecież świetnie się bawi!
W innej klasie jest lew”.
Ona na to: „Nie chcemy, by dzieci brały z niego przykład.
Mógłby pan coś zrobić?”.
Na to ja: „No dobra”.
Mówię do syna: „Chodź tu!
Załóż koszulkę, dobrze? Ludzie ci zazdroszczą.
Wiem, że cię to wkurza.
Zdejmiesz ją w sklepie, gdy będziemy wracać do domu.
Potem dodaję:
„Słuchaj, masz tu dzielić się zabawkami,
szanować nauczycieli, mówić »proszę« i »dziękuję«, zrozumiano?
Dobra, wracaj tam”.
Daję mu klapsa w tyłek i syn wraca do klasy.
Tak z nim rozmawiam.
Żadnych dziecinnych gadek.
Wiem, że niektórzy ojcowie tak rozmawiają
ze swoimi synami.
„Dziel się swoją cienzarówecką.
Dziel się i bądź milutki”.
Ja rozmawiam z synem jak z prostym robotnikiem,
który haruje cały dzień w magazynie
na wózku widłowym.
Wychodzę, ale nagle nauczycielka mówi: „Przepraszam, dokąd pan idzie?”.
Ja na to: „Wrócę po niego o trzeciej”.
A ona: „Chcemy, żeby rodzice uczestniczyli w procesie nauki,
więc może zostanie pan na parę godzin…”
Parę godzin?
Co ja tam miałbym robić?
Ja nie uczę.
Nie rozumiem, co te szkoły teraz wyprawiają.
Ja uczyłem się w dzikich szkołach.
Nauczyciele chlali, dzieciaki się naparzały, ludzie kradli.
Co mam robić?
Teraz wszystko jest milusie.
Nauczyciele ciągle śpiewają.
Wychodzi taka i zaczyna:
Co mówi nam zegar? Kto jest ciekawy?
Zostało pięć minut zabawy
Niemożliwe.
A potem mówi: „Usiądźmy w kręgu.
W wielkim kręgu.
Niech pan weźmie swoje dziecko”.
Na to ja: „Mamy usiąść po turecku?”.
„Cóż…
nie mówimy…
po turecku.
To siad skrzyżny”.
Co?
Jaki siad?
Już widzę tych wkurzonych Turków.
Zbierają się i mówią: „Kurwa, nawet styl siedzenia nam ukradli.
Dość tego”.
Nie wiadomo, co można mówić.
Co jest poprawne, a co nie.
Dopóki ktoś nie powie: „Masz kłopoty”.
W niektórych stanach, jeśli chcesz sprzedać własny dom,
w jego opisie nie można użyć słowa „chodnik”.
Dacie wiarę? Nie można użyć słowa „chodnik”.
Dlaczego?
Bo nie wszyscy chodzą.
Wyobraźcie sobie, że ktoś na wózku
ogląda dom na sprzedaż.
Agent nieruchomości mówi mu: „Tu jest ładny chodnik”.
Na to on: „Coś ty, kurwa, powiedział?
Ja nie chodzę”.
Świat stanął na głowie.
Mówią, że dziś jest lepiej.
Rozejrzyjcie się. Jest do bani.
Dorastałem w latach 70. i 80.
Byłem wtedy dzieckiem i miło wspominam tamte czasy.
Wszystko było prostsze, choćby moje przyjęcia urodzinowe.
Biłem się na balony wodne.
Pamiętacie to?
Moja rodzina jest zbyt skąpa, by kupić wytrzymałe balony.
Mieliśmy takie małe, które pękały podczas napełniania…
Pamiętacie?
Napełnianie balonów?
O kurwa!
Pod koniec imprezy wokół zlewu walało się 18 gumowych kółeczek.
Udało się napełnić trzy balony.
Ale jak się udało,
to tylko czekałem, żeby oblać znienawidzonego dzieciaka.
Biegłem przez podwórko i…
Raz dzieciak dostał w ucho, centralnie w kanał słuchowy.
Zupełnie ogłuchł…
Nic nie słyszał przez trzy miesiące.
Po imprezie rodzice pytają go: „Jak było?”.
„Nic nie słyszę. Niesamowita impreza”.
Nikt nikogo nie pozwał.
W latach 70. było normą, że na przyjęciu urodzinowym
można było stracić palec, wzrok.
Słuch.
Na takich dziecięcych imprezach bawiliśmy się też jedzeniem.
Jedzenie było ważną częścią przyjęć urodzinowych.
Podczas moich siódmych urodzin mama wniosła półmetrową cukinię
i mówi: „Zagramy w kabaczka!”.
Co?
Nie możemy przypiąć pinezek na ośle?
I co to za…
kabaczek?
Ustawiła dzieci w kolejce, wzięła cukinię
i wsadziła ją…
chłopcu między nogi.
Wyobraźcie sobie siedmiolatka z półmetrową…
cukinią
między kolanami!
Zasada gry była prosta.
Trzeba było obrócić się w lewo i oddać warzywo drugiemu dziecku.
Ten drugi zaciskał nogi…
A potem…
przekazywał…
Jeśli cukinia upadła na ziemię, odpadało się z gry.
Ostatni dzieciak z cukinią
w nagrodę mógł ją sobie zatrzymać.
Raz sam wróciłem do domu z cukinią.
Rodzice pytają: „Co tam masz?”. Ja na to: „Jakiś kapoczek.
Ale dostałem przepis.
Mam go pokroić, umoczyć w jajku i w bułce tartej, a potem usmażyć.
To podobno dobra przekąska”.
„Co? Robiliście coś takiego na urodzinach siedmiolatka?”
„Tak”.
Do kolejnej zabawy mama przyniosła rajstopy.
Jedną nogawkę rajstop zawiązała dzieciakowi wokół pasa.
Potem wzięła ziemniaka i wsadziła go w drugą nogawkę rajstop.
Zatem dzieciak…
Dzieciak miał ziemniaka,
który zwisał mu z krocza.
Zrobiła to z dwójką dzieci.
Zabrała je na chodnik przed domem
i przed każdym z nich położyła cytrynę.
Okazało się, że to wyścig.
Musieli uderzać ziemniakiem…
w cytrynę!
I to wszystko w sobotnie popołudnie.
Nikt nie wezwał policji.
To była po prostu normalna…
zabawa urodzinowa.
Pamiętam to, jakby to było wczoraj.
A teraz?
Mam dzieci, starzeję się.
Nie lubię narzekać na mój wiek. O nie.
Ale starzeję się i zaczynam dostrzegać pewne zmiany,
które we mnie zachodzą.
Mam teraz klaustrofobię.
Zaczęło się dwa lata temu. Wcześniej tak nie miałem.
Siedziałem w samolocie, przy oknie.
Nagle w środku lotu krzyczę: „Muszę stąd wyjść!”.
Nie wiem, co się stało.
Nie poszedłbym na taki występ.
Nie mógłbym pójść, bo nie wiedziałbym, gdzie usiądę,
a nie mogę czuć się zamknięty.
Ostatni raz byłem widzem cztery lata temu.
Poszliśmy z żoną zobaczyć musical Hamilton na Broadwayu.
Wszyscy ciągle mówili o tym musicalu.
Przy każdym spotkaniu: „Widziałeś go?
Boże, coś niesamowitego.
Widzieliśmy go… ile razy?
No, ile razy go widzieliśmy?
Trzy? Tak, trzy razy.
I za każdym razem to było takie…
Ten musical mnie odmienił. Jestem inną osobą”.
Od razu wiedziałem, że nie będę tego wielkim fanem.
Dzieci mnie odmieniły, nie Lin-Manuel.
Ale poszliśmy.
Siadamy z żoną w teatrze.
Obok mnie siedzi jakaś kobieta.
Grzebie w torebce i zaczyna mnie to wkurzać.
Już chciałem krzyknąć: „No, znajdź to! Wychodzę stąd.
Skarbie, wychodzimy, bo nie dam rady z tą babą z torebką.
Nie wiem, czego ona szuka, ale strasznie mnie to wkurza”.
Zaczyna się spektakl.
Po dziesięciu minutach
szturcham żonę i mówię: „Nie mam pojęcia, co tu się dzieje”.
Nie rozumiałem tego całego rapowania.
„Co on tam mówi?”
To samo z postaciami. Nie wiem, kim był Hamilton.
Poszedłem tam, żeby dowiedzieć się, czemu ten gość jest tak wspaniały.
Ważny fakt o mnie i mojej żonie:
jesteśmy ciemniakami.
Rozumiecie?
Każde z nas reprezentuje ten sam poziom głupoty.
Rzadko spotyka się coś takiego w związkach.
W normalnym, zdrowym związku,
jedna osoba jest mądrzejsza od tej drugiej.
I ta mądrzejsza osoba daje ci porady na temat filmów, książek
i życia.
U nas tego nie ma.
Pytam więc żonę: „Wiesz, o co tu biega?”.
- „Nie, a ty?” - „Też nie”.
Siedzimy tam jak dwa kołki.
Kiedy nastąpiła przerwa, to…
Uznałem, że to koniec spektaklu i mówię:
„Bogu dzięki! Chodźmy na ostrygi!”.
Okazało się, że zostało jeszcze dwie i pół godziny spektaklu.
Nie lubię przerw. Wolę już przecierpieć.
Nie chcę wstawać w połowie, wychodzić z sali.
Zobaczyliśmy znaną nam parę. To inteligentni ludzie.
Wdaliśmy się z nimi w rozmowę.
Opowiadają nam o prezydentach, wojnach i innych wydarzeniach.
Rozmawialiście kiedyś z bardzo inteligentnymi ludźmi?
Myślę sobie wtedy: „Gówno wniosę do tej rozmowy”.
Tylko kiwam głową.
„Tak, tak, XVIII wiek…
był bardzo dawno temu.
Tak, XVIII wiek to szmat czasu temu.
Dawno temu”.
Gość zagląda do programu spektaklu i opowiada mi o aktorach.
Głupio się poczułem, bo swoją kopię zwinąłem w rulon
i wybijam nim na nodze rytm piosenki Bon Jovi.
Potem pytam żonę: „Chcesz tam wrócić?
Bo ja nie mam pojęcia, co się tam dzieje, i na pewno nagle mnie nie oświeci”.
Żona na to: „Ja też się pogubiłam i nie wiem, o co w tym chodzi.
Nie wiedziałam, że Hamilton jest czarny”.
Ja na to: „Wynośmy się stąd,
ale nigdy więcej nie mów nikomu,
że czarny aktor gra Hamiltona.
Zbieramy się stąd.
Jesteśmy tumanami. Wsiadaj do auta, zdejmij buty i spływamy.
Pogubiliśmy się”.
Głupki z nas.
Zawsze, gdy wracamy skądś do domu,
żona jest zaskoczona tym, jak szybko wskakuję do wyrka.
Nie wiem, co wy robicie po wieczornym wyjściu,
ale ja wracam do domu, myję zęby, wyskakuję z ciuchów i bum!
Wskakuję do wyrka.
Nie myję twarzy, bo przecież myłem ją dwie godziny temu.
Mam moczyć ją w umywalce po półtoragodzinnym wyjściu?
Żona zawsze wchodzi i mówi: „Mój Boże!
Ty już w łóżku?”.
„Tak. Przecież jest noc.
Co miałbym robić? Kosić trawnik? Wskakuj”.
Nie wiem, co ona robi w łazience.
Dobiegają stamtąd dziwne odgłosy.
Dźwięk wody…
Wychodzi, masując twarz jakąś rolką z kolcami.
Pytam ją więc: „Leci ci krew! To ci na coś pomaga?
Moja matka robi czymś takim makaron.
Czemu ty przykładasz to do czoła?”.
Potem zakłada jakąś koreańską maseczkę.
Wystarczy zobaczyć tę maskę, żeby wiedzieć, że dziś z seksu nici.
Mam kochać się z bramkarzem hokejowym?
„Mrugnij, żebym wiedział, że to ci się podoba!
Jesteś tam w ogóle?”
Moja szafka nocna jest pusta. Stoi tam tylko lampka.
Na jej szafce stoi osiem butelek wody.
Ochraniacz na usta, krople do oczu, paracetamol.
Co ona wyprawia po swojej stronie łóżka?
I od jak dawna?
W łóżku trzeba znaleźć coś do obejrzenia.
Moja żona w całym swoim życiu nie obejrzała ani jednego filmu.
Leci Skazany na Shawshank. Mówię: „Obejrzyj go, jest świetny”.
- „Nie obejrzę go”. - „Czemu nie?”
A ona: „Bo już się zaczął”.
Mówię jej: „Leci od pięciu minut. Wszystko ci wytłumaczę”.
A ona: „Nie mogę oglądać filmu, który już się zaczął”.
Moja żona musi zobaczyć, jak lew robi…
Niektórzy z was nie załapali.
„To w tym filmie jest jakiś lew?
Nie pamiętam żadnego lwa w więzieniu z Morganem Freemanem”.
Problemem w naszym związku jest to, że ja ciągle się martwię.
Ona o nic się nie martwi.
Obawiam się, że ktoś do nas się włamie.
Tego najbardziej się boję.
Mój dom rodzinny okradziono trzykrotnie.
Dlatego teraz boję się, że obudzę się o czwartej w nocy
i zastanę w mojej sypialni innego faceta.
Nie mam broni.
Nie jestem jej przeciwnikiem, ale mam już 49 lat,
a w tym wieku nie nabywa się wielu
nowych umiejętności.
Właściciele broni mają pewnie wprawę.
Chodzą na strzelnicę, mają szafkę zamykaną na klucz.
I myślę, że gdy właściciel broni słyszy, jak ktoś włamuje mu się do domu,
ogarnia go radość.
Słyszy chrobot w drzwiach
i mówi: „Tak jest!”.
Mówi żonie: „Skarbie, połóż się tam”.
Jutro masz ważny dzień. Ja zajmę się tym gościem”.
W zeszłym miesiącu włączył się alarm.
Jest strasznie głośny, bo wybudził mnie z głębokiego snu.
Moja żona nigdy się nie budzi.
Ja pewnie pójdę dziś spać o drugiej.
Obudzę się, myśląc, że jest rano.
Spojrzę na zegar i będzie 2:09.
Sypiam w dziewięciominutowych blokach czasowych.
Żona zasypia i budzi się w tej samej pozycji.
Jej strona wygląda idealnie.
Wszystko naciągnięte, poduszki ułożone.
Włosy spływają z prześcieradła.
Moja strona wygląda tak, jakbym walczył z rekinem.
Wszystko powyciągane, poszewki ściągnięte.
Jestem mokry i nie wiem czemu.
Mam przemoczony kark.
Muszę wykręcić bieliznę.
Co ja wyprawiałem zeszłej nocy,
że nad ranem muszę przewrócić materac na drugą stronę?
Czemu jestem przemoczony?
Wręcz mokrzuteńki.
Zatem włączył się ten alarm…
ale nie obudził mojej żony.
Ja od razu się budzę i nie jestem gościem,
który bierze sprawy w swoje ręce.
Krzyczę: „Wstawaj!”.
Ona: „Co się dzieje?”. Ja na to: „Alarm się włączył!”.
Na to ona: „Sprawdź to”.
„Jasne, dostanę dwie kulki w łeb, a ty zwiejesz tyłem z naszymi dziećmi
i założysz nową rodzinę z kimś innym?
Jebać to! Stań za mną i idziemy tam razem!”
Wymyśliła sobie.
„Myślisz, że wyszłaś za mąż za Rambo? Pójdziemy tam razem”.
„Sprawdź to…”
Chciałbym być nieco bardziej agresywny.
Próbuję nauczyć moje dziecko, jak być bardziej męskim.
Zapisaliśmy go do drużyny piłki nożnej.
Choć piłki nożnej to nie przypomina.
Po prostu ośmiu trzylatków biega w kółko.
A piłka stoi w miejscu!
Te treningi
odbywają się w takim dużym parku w Los Angeles.
Są tam boiska do koszykówki, jest plac zabaw.
Jest heroina. Fajnie.
To miłe miejsce
dla rodzin z dziećmi.
Po prostu zabieram tam syna i nie biorę żadnej torby z przekąskami,
wodą, ciuchami na zmianę.
Jesteśmy tylko ja i on.
Wszyscy inni rodzice rozkładają wielkie koce piknikowe,
parasolki.
Mają talerze z owocami.
To nie jest Coachella, tylko 45-minutowy trening!
Po parku biega dużo psów bez smyczy.
Wiem, że to niepopularne, ale nie przepadam za psami, jasne?
Wybaczcie. Wiem, że są tutaj właściciele zwierzaków, miłośnicy psów.
Wiem, że właśnie wpadacie w panikę,
bo ktoś wypowiedział te słowa,
ale gdy miałem sześć lat, pogryzł mnie owczarek niemiecki.
Jeśli więc wasz pies do mnie podbiegnie, nie liczcie…
na radość z mojej strony, jasne?
To dla mnie zagrożenie. Cofam się parę kroków i oceniam sytuację.
Przyglądam się treningowi i w oddali
widzę psa biegnącego z taką prędkością,
że nie potrafię nawet dojrzeć, co to za rasa.
Biegnie jak szalony i niemal potrąca mojego syna,
który ćwiczy na treningu.
Aż musiałem zapytać innych rodziców: „To był gepard?
Co tam, do diabła, przebiegło?”.
W końcu poznaję, że to chart.
Przykro mi to mówić,
ale chartów nie da się ujarzmić.
Jasne?
Prędkość maksymalna tego potwora
wynosi 77 kilometrów na godzinę.
To psy myśliwskie, co oznacza, że gdy coś dostrzegą,
biegną po to i nic ich nie powstrzyma, póki tego nie zdobędą.
Nie wiem, czy widzieliście je w biegu. Wygląda to przerażająco.
Uszy złożone z tyłu i…
To jakaś niefabryczna przeróbka!
Zapieprza jak głupi!
Chyba rozdarłem sobie teraz spodnie.
Nie wiem, co się dzieje z moim tyłkiem, ale coś się wydarzyło.
Czuję przeciąg i nie chcę tego widzieć.
Nie no, wiecie…
chciałem być w formie na ten występ.
To przecież program dla Netflixa, więc trzeba wcisnąć się w garniak.
I nie udało się. Jest strasznie ciasny.
Kurewsko ciasny.
Rozglądam się po kasynie i widzę, że niektórzy z was wciąż noszą maski.
Chcecie je nosić, to sobie noście.
Mam masę innych problemów, niż martwić się o was i wasze maski.
Nie jestem jednym z tych…
Nie, mam swoje sprawy.
Jasne? Chcesz nosić maskę, noś ją.
Ludzie uwielbiają swoje maski. Spotkaliście takich?
„Mam maskę”.
Robią na nie zawieszki.
„Zrobiłam zawieszkę dla mojej maski. Kiedy ją zdejmuję, wieszam ją o tu.
Mam też drugą na wypadek, gdyby ktoś zapomniał swojej”.
Chcecie tak robić? W porządku.
Druga połowa mówi: „Pierdolić maski! Nie będę ich nosić!
Nie noszę maski!
Nikt nie będzie mi mówił, co mam robić!”.
W porządku.
Wolisz być w tej drużynie?
To sobie bądź. Mam to gdzieś.
Ale znam siebie.
I wiem, że mam wielkiego pecha.
Wielkiego.
Nie mówię źle o tym wirusie.
Nieważne, jak rozwija się ta pandemia, nigdy nie nabijam się z tego wirusa.
I nie będę też jednym z takich,
co chodzą po ulicach i krzyczą: „To jest oszustwo!”.
A kilka dni później…
Nie!
Leży taki na łożu śmierci i błaga: „Przynieś szczepionkę!”.
Zaszczepiłem się, ale nie po to, by uratować swoje życie.
Serio.
Nie zaszczepiłem się też, by uratować wasze życie.
Zrobiłem to z powodu, dla którego robi to wielu Włochów.
Kiedy dowiedzieli się, że chorzy na COVID
nie czują smaku jedzenia…
wystraszyli się nie na żarty.
Ja też pobiegłem po szczepionkę i dostałem Modernę i Pfizera.
Kazałem im mnie nimi nafaszerować, bo mam gdzieś, czy od nich umrę,
ale przynajmniej wykorkuję, czując w ustach smak klopsików.
Wolę umrzeć, niż przez 15 miesięcy nie czuć smaku żarcia.
Dostałem szczepionkę w Walgreens.
Liczyłem na placówkę medyczną…
z wyszkolonymi zawodowcami,
a trafił mi się sklep,
w którym sprzedają brukowce, tampony i gumę do życia.
Jak dla mnie to nie brzmi zbyt zdrowo.
Stanąłem w kolejce i denerwowałem się.
Nagle z głośników pada: „Potrzebna pomoc przy szczepieniu.
Potrzebna pomoc przy szczepieniu”.
I facet, który wykładał Gatorade, wbiegł do apteki.
Teraz się denerwuję i przyglądam sytuacji.
Wielu ludzi miało tam problem z jednym trudnym pytaniem.
Brzmiało ono tak: „W którą rękę chcesz otrzymać szczepionkę?”.
Wchodzę tam i koleś zadaje mi pytania.
„Jakieś uczulenia?”
Ja na to: „Nie podam wam historii moich chorób w Walgreens.
Dajcie tę szczepionkę i się dowiemy”.
Potem dźgnął mnie igłą i zaczęła lecieć mi krew.
Pytam, czy to normalne.
A on: „Mój Boże”.
„No dalej, koleś.
Wymyśl coś i powiedz, że 2% ludzi krwawi po szczepionce.
Denerwuję się”.
On na to: „Pierwszy raz widzę, by ktoś aż tak krwawił.
Napijesz się Gatorade?
Mam pomarańczową, winogronową, lodową.
Chcesz lodową?”.
Potem każą ci zaczekać. Nie wiem, kto ustala te zasady…
ale po szczepieniu trzeba tyle odczekać.
A ja jak idiota: „Piętnaście minut? Dobra, niech będzie.
Pan długo tu jest?”.
„Od ośmiu minut i na razie nie umieram.
Chyba przeżyję, bo dobrze się czuję.
Gość obok mnie miał wysypkę na udzie.
Nie wiem, czy z tym już przyszedł… ale mnie chyba nic nie będzie”.
Piętnaście minut. A jeśli coś się stanie,
to jak pomogą mi w Walgreens?
Zadzwonią po kasjerkę?
„Leci mu piana z ust!”
„Dobry Boże!
Gdyby chodziło o zwrot towaru, mogłabym pomóc, ale Chryste…
to wykracza poza moje obowiązki”.
Piętnaście minut.
Czemu? Nikt po 17 minutach nie poszedł do auta i nagle…?
Poczekaj 15 minut, a będziesz żyć!
Próbuję ograniczyć sytuacje stresowe w życiu, bo…
szybko się denerwuję.
W zeszłym tygodniu poszedłem do kawiarni.
Byłem w dzielnicy, którą rzadko odwiedzam, ale zachciało mi się kawy.
Zwykle człowiek chodzi do swoich ulubionych kawiarni.
Ale wtedy nie mogłem, bo byłem w innym mieście.
Wszedłem więc do takiej hipsterskiej kawiarni.
Kojarzycie takie?
Wchodzę tam, a każdy klient ma na laptopie jakąś naklejkę.
Jeśli jesteś 42-letnim dorosłym mężczyzną
i masz naklejkę z Chewbakką na swoim Macbooku Pro,
powinieneś raz jeszcze przemyśleć cele w swoim życiu.
Stoję w kolejce i obserwuję gościa, który robi kawę.
Ma koszulkę odsłaniającą brzuch.
I już jestem zdenerwowany!
A ten brzuch taki owłosiony…
Daj spokój, koleś.
Jest ósma rano i nie mam ochoty widzieć włosów
okalających twoją dziurę w brzuchu!
Gość nie miał…
Nie miał pępka, tylko dziurę.
Wiecie, co w niej mieszka?
Jeśli też taką macie, to w domu weźcie dmuchawę,
skierujcie ją na tę dziurę i patrzcie, co z niej wypada.
Jeśli pracujesz w gastronomii z odkrytym brzuchem,
równie dobrze z szortów mogą wypadać ci jaja.
To to samo: jaja, dziura, włosy.
Trzymaj swoją owłosioną dziurę
z dala od bułeczek!
Facet idzie po rogalika,
a jego dziura ociera się o bułeczki!
Nikt tego nie widzi? Załóż fartuch!
W dzisiejszych czasach w gastronomii pracują same łamagi.
Taka to siła robocza.
Zamawiasz coś w kawiarni i już w myślach wiesz,
że nigdy ci tego nie przyniosą.
Zamówiłem u niego kawę i kazał mi zaczekać w rogu.
To niezręczne.
Kiedy jesteś w kawiarni, musisz czekać z innymi ludźmi
na swoją kawę.
Wejście do tej grupy jest dość niezręczne.
Idziesz tam i mówisz: „Cześć!
Też czekacie na kawę?
Co zamówiliście?”.
„Ja cappuccino, a ty?”
„To, co on zechce mi zrobić”.
Zamówiłem gorącą kawę, a on przyniósł mi mrożoną.
Myślę sobie: „Cóż, widocznie mam wypić zimną”.
Nie jestem jednym z tych, co protestują: „Przepraszam!
Zamówiłem gorącą kawę!
Ale dostałem mrożoną!”.
Po co to robisz? Gościowi wszystko zupełnie się pomiesza.
Nie będzie w stanie tego przetrawić.
Każesz mu zrobić coś zupełnie innego, a on właśnie miał…
zrobić cappuccino.
„Robiłem cappuccino, a on chce…
dostać gorącą kawę”.
Wziąłem tę mrożoną kawę. Bez słomki.
Teraz trzeba o nią poprosić.
A obecnie robi się je z kredy i sklejki.
Nie wiem, o co chodzi z tymi słomkami.
Podobno w oceanie zdechł jakiś żółw,
więc nabawię się tętniaka mózgu,
próbując wyssać płyn przez słomkę wykonaną z płyty gipsowej.
Przywróćcie normalne słomki!
Te się rozpadają.
W trakcie picia!
Pycha! To z powodu śmierci jednego żółwia?
Ostatnio rozmawiałem z tatą przez FaceTime‘a.
Tata ma 76 lat
i powoli się sypie.
Rodziców w tym przedziale wiekowym boli już praktycznie wszystko.
Gdy się z nimi rozmawia, cały czas opowiadają o tym,
co się dzieje z ich ciałami.
Ostatnio pytam ojca, co u niego.
„Chcesz wiedzieć? Nic nie widzę na lewe oko!”
W każdej rozmowie boli go coś innego.
Ten ból się przemieszcza.
Dzwonię i pytam: „Jak tam oko?”.
„Oko już nie boli, ale teraz nie mogę ruszać ręką.
Mam jeden wielki szpon zamiast dłoni”.
Widzieliście, jak rodzice starzeją się na waszych oczach?
Wczoraj zadzwonił tata i pyta: „Ja dzwonię do ciebie, czy ty do mnie?”.
Co?!
Ostatnio powiedział, co się stanie po jego śmierci.
Włosi otwarcie mówią o śmierci.
Zwłaszcza ci starszej daty.
Za życia wszystko opłacają,
żeby oszczędzić dzieciom kłopotu.
Ojciec powiedział: „Kiedy umrę, masz płakać.
Zadzwoń też do Maria z domu pogrzebowego i gotowe.
Wszystko jest opłacone z góry”.
Nie znajdziecie na Facebooku Włochów robiących zbiórki na trumnę dziadka.
Jasne?
Wszystko załatwione.
Tata nie chce być pogrzebany, więc kupił skrytkę…
w mauzoleum.
I mówi: „Chodź, pokażę ci miejsce, które wykupiłem w mauzoleum”.
„Tato, to tylko ściana”.
„Chodź, jedziemy!”
Pojechaliśmy tam.
Ojciec mówi: „Moje jest to trzecie na górze.
Najpierw wejdzie mama,
bo nie chcę być z tyłu.
Spocznę sobie tuż przy ścianie”.
„To takie ważne? Będziesz martwy”.
„Chcę być blisko, na wypadek, gdyby musieli mnie wyjąć!”
Pytam go: „Nie wolisz miejsca na dole?
Mógłbym postawić tam kwiaty”.
On na to: „Na dole jest 20 tysięcy drożej.
Postaw mnie przy suficie, a 20 tysiącami podziel się z siostrą”.
Ja na to: „Ale będę musiał zadzierać głowę…
i rzucać ci rzeczy”.
Kocham cię!
Tata chce mieć pełen pogrzeb, łącznie ze stypą.
Nie chce tego modnego obecnie „świętowania życia”.
Mówi: „Żadnego świętowania!
Po mojej śmierci nikt nie może być szczęśliwy!”.
Ostatnio poszliśmy na kolację.
Jemy tę kolację
i mówię mu, że muszę iść do łazienki.
On na to: „Ja też. Chodźmy”.
„Idź pierwszy”, odpowiadam.
„Pójdę, jak ty wrócisz”.
Na to on: „Mam siedzieć tu sam? Chodź!
Pójdziemy razem”.
No dobra.
Zatem idę razem z ojcem do toalety.
On wchodzi do kabiny, ja podchodzę do pisuaru.
Ojciec ma powiększoną prostatę.
To znaczy, że kiedy idzie do łazienki, nie sika jednostajnym strumieniem.
Robi to partiami.
Rozumiecie?
Siedzi w tej kabinie i klnie jak szewc.
Krzyczy: „No lej się, kurwa!
Pryskaj, ty suko!
No dalej, skurwielu!”.
W trakcie tej akcji do łazienki wchodzi inny facet
i zajmuje pisuar obok mnie.
Gość jest głośny. Kojarzycie tych hałaśliwych sikaczy?
Sikają i robią…
Nie wiem, co się dzieje z jego układem oddechowym,
że w publicznej toalecie musi wydawać takie dźwięki.
Potem opiera się o ścianę. Kojarzycie tych gości, którzy tak robią?
Czyżby poprzednim razem coś mu się stało?
Wpadł do pisuaru?
I teraz musi zabezpieczyć się przed sikaniem?
Potem zaczyna pisać esemesa.
Jedną ręką się opiera, a drugą esemesuje.
A przecież ten organ trzeba cały czas mieć pod kontrolą,
bo jak go puścisz, może opryskać całą ścianę.
Dlatego trzeba go mieć pod stałą kontrolą.
Gdy to się dzieje, mój ojciec cały czas…
„Jestem głodny! No, lej, skurwielu!”
Ten facet obok…
sam zaczyna sikać i leci z niego coś dziwnego.
To coś jest gęste jak miód. Znacie takich sikaczy?
Sika na kostkę do pisuaru i robi się bardzo głośno!
Myślę sobie: „Gościu, zostaw tę kostkę!”.
I tak sika tym gęstym miodem…
Kiedy ja sikam, robię to cicho.
Kieruję się na lewo i wszystko leci prosto do odpływu.
Cichutko spływa do rur.
Sikam jak Tesla.
Byliście świetni! Niech Bóg ma Las Vegas w opiece!
Dziękuję za przybycie.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz