Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎เวกัส อัญมณีแห่งทะเลทราย
‎ผู้คนทุกเพศทุกวัยแห่แหนมาที่นี่
‎ขณะที่ปัจจุบันนี้ ‎บรรดาโรงแรมต่างสูงขึ้นระยิบระยับขึ้น
‎บรรดาลูกค้ากลับ… พูดตามตรงนะครับ ‎เสียความมีเสน่ห์ไป
‎เวกัสที่ผมชื่นชอบมาจากยุคที่พ้นผ่าน ‎ตอนที่เงินคือราชา
‎สมัยที่ทุกคนสูบบุหรี่ ‎ดื่มมาร์ตินี่ และแต่งตัวหรูหราน่าประทับใจ
‎สมัยที่วงแร็ตแพ็กครองเมือง
‎นั่นคือเวกัสที่ผมใฝ่ฝัน
‎นั่นคือเวกัสที่ผมอยากฟื้นคืนชีพมันขึ้นมา
‎สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‎เซบาสเตียน มานิสคัลโก
‎(เซบาสเตียน มานิสคัลโก: ผมใช่ไหม)
‎ว้าว ขอเสียงให้ลาสเวกัส เนวาดาหน่อย
‎ผมอยากจะย้อนรำลึกนิด
‎ถึงสมัยที่คนแต่งตัวดีๆ
‎ในลาสเวกัส
‎ผมอยากจะขอบคุณคนที่สละเวลา
‎แต่งสูทสวมชุดราตรีมานะครับ
‎ใช่ ดีมากเลย
‎ขอบคุณมากๆ
‎แต่เท่าที่ดูๆ แล้ว หลายคนก็ไม่สนใจเรื่องนั้น
‎ก็ดีครับ ดีใจที่ได้เห็น ‎คู่รักทั้งหลายในช่วงสุดสัปดาห์
‎ผมกับภรรยาไม่ไปเที่ยวกันช่วงสุดสัปดาห์ ‎เพราะส่วนมากผมทำงาน
‎เราจะไปเที่ยวกันวันอังคารแทน
‎นั่นคือคืนเดตของเรา
‎ทุกคนพากันบอกว่า ‎เราต้องมีคืนเดตบ้างเมื่อมีลูกแล้ว
‎"คุณต้องมีคืนออกเดตนะ"
‎"ให้คุณกับภรรยาได้สานสัมพันธ์กัน"
‎ทีนี้เราเลยได้ออกไปเที่ยว ‎และทะเลาะกันโดยไม่มีลูกๆ บ้าง
‎ก็ดีแหละ
‎พอไม่มีลูกๆ อยู่ด้วยแล้ว ‎เราก็ทะเลาะกันได้สำเร็จมากขึ้น เจ๋งดี
‎ผมรักลาน่าภรรยาผมสุดใจนะ ‎แต่เธอไม่เคยมีความเร่งร้อนเลย
‎เวลาเราไปจอดรถ ประตูรถเราไม่เคยเปิด…
‎พร้อมกัน
‎ผมลงจากรถ ปิดประตู
‎พอมองไป เธอยังนั่งอยู่ในรถ
‎และผมก็รอแบบว่า "เธอต้องรู้แล้วสิว่าผมลงรถ
‎มันต้องมีแวบขึ้นมาแล้ว"
‎แต่ไม่เลย
‎ผมต้องเดินไปรถฝั่งเธอ เคาะกระจกแล้วก็
‎"ทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย"
‎เธอต้องหาอะไรอยู่ตลอด
‎ตรงแผงหน้ารถนี่อย่างกับร้านเซโฟร่า
‎เธออ้อมไปหาของข้างหลัง
‎หาอะไรข้างหลังน่ะ ‎เราไม่ได้นั่งเบาะหลังซะหน่อย
‎ตรงนั้นมันมีอะไรเหรอ
‎รองเท้าก็ไม่ใส่
‎นั่งรถมาแค่สิบนาที รองเท้าหายแล้ว
‎เธอใส่ส้นสูง มันเจ็บแหละ ผมเข้าใจ
‎แต่ถ้าเป็นผมนะ ผมจะดูจีพีเอส "โอ้"
‎"อีกสามนาทีจะถึงแล้ว ฉันน่าจะ…
‎เริ่มประกอบเครื่องเท้าใหม่"
‎แล้วพอเธอลงจากรถ ‎เธอใส่ส้นสูงเดินไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎เดินในลานจอดรถ ‎อย่างกับเอ็มวี "ทริลเลอร์" เลย
‎แบบว่า "ฉันเซ็กซี่ไหม ที่รัก"
‎"ฉันดูเซ็กซี่ไหม"
‎ผมนี่แบบ "ใช่ นี่ก็แข็งแล้วเนี่ย"
‎"เข้าไปในร้านกันเถอะ คนมองคุณใหญ่แล้ว"
‎"มันดูไม่ดีเลย"
‎"ไม่ดีเลย ที่รัก"
‎และเราก็เข้าไปในร้านอาหาร
‎ผมจองโต๊ะไว้เสมอ ผมว่าเราต้องทำงั้นนะ
‎คุณรู้สึกภูมิใจเวลาจองโต๊ะไว้
‎ทันทีที่เดินเข้าไป คุณจะเห็นคนจอแจอยู่แถวล็อบบี้
‎สะกิดภรรยาบอกว่า "พวกนั้นไม่ได้จองไว้ไง"
‎แล้วคุณก็บอกชื่อ บางครั้งก็แอบประหม่า
‎มันจะมีบางช่วงที่แบบ ‎"พนักงานได้จองไว้ให้ไหมนะ"
‎"มานิสคัลโก สองที่ครับ" ‎คุณเคยช่วยหาด้วยไหม
‎ใช่ นั่นไงครับ ขอบคุณพระเจ้า!
‎พอเราเดินไปที่โต๊ะ ‎ภรรยาผมคิดว่านี่เป็นช่วงเวลาที่เหมาะเจาะที่สุด
‎ที่จะพูดคุยกับผม ‎ขณะที่เราต้องแทรกตัวฝ่าฝูงคนในร้าน
‎ภรรยาผมหันหลังมา ‎"แม่ฉันจะมาเดือนพฤษภาคมนี้นะ"
‎"เพราะงั้นถ้าคุณโอเค ‎เราน่าจะบอกให้แม่คุณมาตอนกรกฎาคม"
‎ผมตอบ "ที่รัก เราคลาดกับพนักงานแล้ว ‎ผมไม่รู้แล้วว่าโต๊ะเราอยู่ไหน"
‎"เราจะมีเวลาหารือเรื่องนี้กันอีกเยอะ ‎ตอนไปถึงโต๊ะนะ"
‎"ไปหาพนักงานก่อน"
‎เรานั่งลง
‎ภรรยาผมใช้เวลาดูเมนูไม่ถูกต้องนัก
‎เธอชอบดูรอบๆ ร้านอาหาร ‎"ตายจริง คุณเห็น…
‎บัวฝ้าเพดานไหม"
‎ผมบอก "เริ่มดูได้แล้ว ตามองที่เมนูสิ"
‎"เดี๋ยวพวกเขาจะมาถามคำถาม"
‎"เราต้องเตรียมคำตอบให้พร้อม"
‎"เลือกโปรตีนมา หยุดดูบัวฝ้าเพดานซะที"
‎ภรรยาผมไม่รู้ว่าร้านอาหารเขาทำงานกันยังไง ‎เธอไม่เคยทำงานในร้านไง
‎ผมทำงานในร้านอาหารมาทั้งชีวิต
‎ผมรู้จักระบบหลังร้าน ระบบหน้าร้าน
‎ภรรยาผมไม่รู้อะไรเลย ‎เธอดันโบกมือเรียกเด็กจัดโต๊ะ
‎อะไร เราเรียกเด็กจัดโต๊ะไม่ได้นะ
‎หน้าที่เขามีแค่สองอย่าง เก็บโต๊ะแล้วก็จัดใหม่
‎เขาไม่รู้ว่าเครื่องคิดเงินใช้ยังไง ‎ไม่รู้ว่าเมนูพิเศษคืออะไร
‎และบางครั้งเขาก็ไม่พูดภาษาเราด้วย
‎โดยทั่วไปแล้วเด็กจัดโต๊ะ
‎มักจะเป็นชายต่างชาติ ‎อายุระหว่าง 18 ถึง 35 ปี
‎โอเคไหม
‎โดยทั่วไปแล้วนะครับ
‎ภรรยาผมไม่รู้จักคนต่างชาติ
‎เธอไม่ได้โตมากับคนต่างชาติ แต่ผมน่ะรู้
‎พ่อผมเองเป็นคนต่างชาติ
‎ปู่ย่าเป็นต่างชาติ พี่ป้าน้าอา
‎ในครอบครัวผมเป็นคนต่างชาติเยอะมาก
‎ผมรู้ว่าพวกเขาทำตัวยังไง
‎ถ้าพ่อผมมาที่นี่ในคืนนี้และผมไม่รู้จักเขามาก่อน
‎ผมจะชี้ไปที่เขาและบอกว่า "หมอนี่ไม่ได้เกิดที่นี่"
‎วิธีขยับตัวของพ่อผมเนี่ย
‎นั่นไม่ใช่การเคลื่อนไหวของคนที่เกิดในอเมริกา
‎ภรรยาโบกมือเรียกเด็กจัดโต๊ะมา ‎แล้วผมก็รู้ทันทีว่าต้องมีปัญหาแน่
‎เธอบอกว่า "โทษนะคะ" ‎ผมแบบ "ที่รัก นี่คุณทำอะไร"
‎เขาเดินมาที่โต๊ะ
‎เธอไม่ได้ปรับคำพูด ‎หรือการเลือกใช้คำเลย ใช้เหมือนเดิม
‎เธอพูดกับเด็กจัดโต๊ะเหมือนที่พูดกับผม
‎บอกว่า "ขอโทษที่รบกวนนะคะ ‎แต่อันที่จริงเราหาบริกรเราไม่เจอ…"
‎ผมบอก "ที่รัก! คุณทำเขางงแล้วเนี่ย"
‎"เขาไม่รู้จักคำว่า 'อันที่จริง' หรอก
‎คุณจะพูดเยิ่นเย้อทำไม"
‎"คุณต้องพูดคำสำคัญๆ ‎เกลือ ผ้าเช็ดมือ น้ำแข็ง…"
‎"พูดคำที่เขารู้จักสิ ที่รัก ‎เขาเพิ่งมาเหยียบอเมริกา"
‎"เขาไม่รู้จักคำว่า 'อันที่จริง' หรอก"
‎เธอขอเหล้าติโต้ส์กับโซดาจากเขา
‎ผมบอก "ที่รัก ติโต้เดียวที่เขารู้จักกำลังล้างจาน
‎อยู่ที่หลังร้านนู่น"
‎เขาจะเข้าไปหลังร้าน "ติโต้ ลูกค้าเรียก"
‎แล้วหมอนั่นก็จะออกมา "ไง ผมเองติโต้
‎และนี่โซดา อยากใส่โซดาในน้ำเหรอ"
‎พอบริกรมาหาเรา เธอก็ช็อกตาตั้ง
‎เธอนั่งดูเมนูมา 25 นาทีแล้ว
‎บริกรเดินมาปั๊บ "รับอะไรดีครับ" ‎"อุ๊ย ตายจริง…"
‎"ตายจริง"
‎แล้วเธอก็บอกผมยังงี้ "คุณสั่งก่อนเลย" ‎เคยเจอกันไหม "คุณสั่งก่อนเลย ที่รัก"
‎"ผมขอฟิเลต์กับผักรวมครับ"
‎"กลับไปที่คุณจ้า!"
‎"คิดว่าผมจะสนทนากับหมอนี่นานแค่ไหนเหรอ"
‎คิดว่าผมจะจูงมือเขาเดินเล่นรอบร้าน
‎ถามว่าความฝัน ‎และความหวังของเขาคืออะไรเหรอ
‎"คุณสั่งก่อนเลย"
‎มันไม่ใช่การกระโดดร่มนะ!
‎บอกเขาไป…
‎แต่ภรรยากับผม เราอยู่ในบทใหม่ของชีวิต
‎มีลูกสองคน ห้าขวบกับสามขวบ
‎ห้าขวบกับสามขวบ ส่วนผมอายุ 49
‎อายุมันห่างกัน 46 ปี
‎ระหว่างลูกชายกับผม
‎ผมชอบเล่นกับเขานะ ‎อย่าเข้าใจผิด แต่การเล่นส่วนมากของเรา
‎จะนอนเล่นกับพื้น
‎มีเกมทำนอง "คืนนี้เราจะฝังปะป๊ากัน"
‎พ่อเขาปวดเข่า ไหล่ก็แอบตึงๆ
‎มีการนอนเล่นกับพื้นเยอะมาก
‎ลูกสาววัยห้าขวบของผมเข้าชั้นอนุบาลแล้ว
‎มีเด็กในห้องเธอที่ระบุตัวตนว่าเป็นสิงโต
‎มาโรงเรียนพร้อมหาง หู และขน
‎รอบๆ ข้อมือ
‎ใช่ชื่อว่าโฮกปี๊บ
‎นี่ผมไม่ได้แต่งเรื่องนะ ‎แค่รายงานข่าวให้ฟังเฉยๆ
‎ห้องนี้มีเด็ก 23 คน สิงโตหนึ่งตัว
‎ผมอยู่ในลอสแอนเจลิส ‎ที่นั่นคุณต้องระวังว่ากำลังคุยกับใครนะ
‎ผมกับพ่ออีกคนกำลังรอลูกออกจากห้องเรียน
‎ผมแตะเขาบอกว่า "ได้เห็นสิงโต
‎ที่อยู่ในห้องเรียนไหม"
‎เขาบอกว่า "เจ๋งมากเลยเนอะ"
‎แล้วผมก็ค่อยๆ พลิ้วหนีเขาไป
‎ขอไม่คุยกับหมอนั่นตลอดปีการศึกษานี้
‎ผมไม่โทษเด็กหรอก ผมโทษผู้ปกครอง
‎ใช่ไหมครับ
‎ฟังนะครับ เด็กๆ เขาอาจจะแต่งตัวเป็นสิงโต ‎ลงมาจากห้องตอนเช้า
‎ลงมาแล้วบอกว่า ‎"ผมเป็นสิงโตฮะแม่ ผมเป็นสิงโตฮะพ่อ"
‎และพ่อแม่งี่เง่าก็ "โอ้ เขาเป็นสิงโต"
‎"มาเร็วสิงโต ไปโรงเรียนกันนะ"
‎ถ้าเป็นลูกผมแต่งตัวเป็นหมีแพนด้าลงมา
‎ผมจะบอกเขาว่า "รีบขึ้นไปข้างบน ‎แล้วใส่กางเกงยีนส์ซะ"
‎"พ่อไม่พาแพนด้าไปโรงเรียนเด็ดขาด"
‎แค่นั้น จบข่าว ‎เราจะไม่มีวันเห็นชุดนั้นอีกตลอดกาล
‎ปะป๊าไม่ให้ผ่าน
‎บางคนในนี้
‎มองมาทางนี้แล้วแบบว่า ‎"มันสำคัญกับคุณมากเหรอ"
‎"มันส่งผลอะไรกับคุณ"
‎ผมส่งผลกระทบลูกสาวผม
‎เธอไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย เพราะไอ้สิงโตนี่
‎มันก่อกวน
‎เขาอยู่หลังห้อง
‎กวาดหนังสือลงจากชั้น ล้มโต๊ะคว่ำ
‎ครูก็ต้องหยุดสอน
‎แล้วทุกวันนี้เราพูดอะไรไม่ได้เลย
‎เพราะถ้าผมพูดอะไรไปตอนนี้ ‎ผมก็จะกลายเป็นคนตายด้าน
‎ที่ไม่สนใจความรู้สึกสิงโตทันที
‎ผมเดินไปหาครูแล้วบอกว่า ‎"ไอ้สิงโตนี่มันยังไงวะ" ไม่ได้
‎"ถ้าเขาคิดว่าตัวเองเป็นสิงโต ‎ก็จับเขาเข้ากรง แล้วโยนเนื้อดิบให้สิ"
‎"ลูกผมอ่านตัวหนังสือไม่ออก
‎เพราะไอ้หนูโฮกปี๊บหลังห้องเนี่ย
‎มันมองหาม้าลายอยู่"
‎เชื่อไหมว่าเรากำลังคุยเรื่องนี้กันอยู่เนี่ย
‎สำหรับลูกชายผม ‎ผมพาเขาไปโรงเรียนเหมือนกัน
‎ผมทำแค่นั้น ไปส่งที่โรงเรียน
‎ตอนผมเด็กไม่มีใครขับรถไปส่งนะ ‎เราไม่ได้นั่งรถกันหรอก
‎ตอนที่เราเป็นเด็กน่ะ
‎โดยเฉพาะไปโรงเรียน
‎ผมไม่รู้ว่าพวกคุณโตมาแบบไหนนะ แต่บ้านผม
‎พ่อแม่จะบอกเราว่า "เดินไปตามฟุตบาธนะ
‎พอเจอคนที่ตัวสูงเท่าๆ แกเมื่อไหร่ ‎นั่นแหละโรงเรียน"
‎"ฟังคนเรียกชื่อตัวเอง เดินเข้าตึกไป"
‎"หวังว่าแกจะได้เรียนรู้อะไรบ้างนะ"
‎ตอนนี้ผมต้องพาลูกไปส่งโรงเรียน
‎ผมต้องส่งเขาถึงมือครูเลยนะ
‎แล้วเวลาไปโรงเรียนพวกนี้ ‎มันต้องคุยกับผู้ปกครอง
‎ฟังนะ ตอนเช้าๆ นี่ผมไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น
‎คุณแค่อยากทำธุระตัวเองให้เสร็จๆ
‎แต่คนเขาชอบชวนคุยตอนเช้ากันมากเลย ‎คุณเคยคุยไหม
‎รู้ไหมว่าพวกเขาน่าเบื่อแค่ไหน
‎เคยเจอบทสนทนาพวกนี้ไหม ‎"เป็นไงบ้างครับ"
‎"เมื่อเดือนก่อน เราติดโควิด"
‎"สามีฉันไข้สูงตั้ง 38.8 องศา"
‎นี่ ฟังนะ
‎คุณทนฟังได้ไหม ผมทนไม่ได้เลย
‎ผมอยากฟังอะไรหน่อย
‎เวลาผมคุยกับคุณ
‎ถ้าผมถามว่าเป็นยังไงบ้าง ‎ผมอยากได้ยินแบบ "เป็นยังไงบ้างครับ"
‎"เมื่อคืนผมนอกใจเมียมา"
‎"จริงเหรอ เกิดอะไรขึ้น"
‎นั่นแหละที่ผมอยากได้ยิน ‎ผมไม่อยากได้ยินเรื่องไข้หวัด
‎เวลาผมพาลูกชายไปเข้าห้องเรียน ‎ผมจะจับมือเขา
‎เขาอยากให้อุ้ม ผมไม่ยอมอุ้ม
‎ผมบอกว่า "พ่อขับรถมาส่งแล้ว ทีนี้ก็เดินซะ"
‎เดินไปที่ห้องเรียน ‎ผมเห็นหนุ่มเอเชีย คุณพ่อชาวเอเชีย
‎ดูสิว่าพอผมพูดว่า "คุณพ่อชาวเอเชีย" ปั๊บ ‎ห้องมันกริบแค่ไหน เชื่อไหมล่ะ
‎ผมพูดว่าคุณพ่อชาวเอเชียปั๊บ ‎ทุกคนในห้องนี้ขมิบก้นทันที
‎"เรื่องนี้จะเป็นไงต่อเนี่ย"
‎"ทำงั้นทำไมนะ"
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศเรา ‎ในช่วงหกหรือเจ็ดปีที่ผ่านมา
‎คุณอธิบายใครสักคน ‎ด้วยการพูดถึงพื้นเพเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎ไม่ได้ตั้งใจจะดูหมิ่น
‎ตั้งแต่เล็กจนโต ‎เราจะรู้ว่ากำลังพูดถึงใครแถวบ้าน
‎ได้เพราะแบบนี้นะครับ
‎คุณนั่งอยู่แถวบ้านแล้วก็บอกว่า "คนไหนนะ"
‎"หนุ่มเปอร์โตริโกไง" "อ๋อ รู้จักละ"
‎ทุกวันนี้มันมีคนในห้องนี้ตอนนี้
‎มองมาตรงนี้แล้วบอกว่า "มันสำคัญด้วยเหรอ"
‎"คุณจะไปพูดถึงมันทำไม"
‎"มันสำคัญด้วยเหรอ"
‎สำคัญสิ แล้วพอฟังจนจบคุณจะรู้เองว่าทำไม
‎ผมถึงบอกว่า "คุณพ่อชาวเอเชีย" นะ ‎เลิกขมิบก้นได้แล้ว ไม่เป็นไรหรอก
‎ไม่เป็นไรเลย
‎หนุ่มแสนดีเดินมาหาผมบอกว่า "สวัสดีครับ
‎ผมเป็นพ่อประจำห้อง"
‎ผมบอก "อะ… อะไร…"
‎"อะไรคือพ่อประจำห้อง"
‎เขาบอกว่า "ผมดูแลงานสังคมของพวกพ่อๆ ‎เราจะมารวมตัวกันเดือนละครั้ง"
‎"วันอังคารนี้เราจะจัดงาน ‎คืนเสื้อหนาวขี้เหร่กันที่บ้านคริสโตเฟอร์"
‎"เผื่อคุณจะอยากใส่เสื้อหนาวตัวที่ขี้เหร่ที่สุดมา
‎เราจะคุยกันเรื่องพ่อๆ เปิดไดเอตโค้กกินหน่อย"
‎ผมเลยบอกว่า "ฟังนะครับ…"
‎คือผมนิสัยดีนะ ‎ถ้าคุณคุยกับผม ผมก็ตอบกลับไป
‎แต่ผมอายุ 49 และผมก็ไม่คิดจะหาเพื่อนใหม่แล้ว
‎ตอนอายุปูนนี้น่ะ
‎ผมคิดแต่จะตัดคนออกจากชีวิต
‎เรากำลังปลดพนักงานครั้งใหญ่ที่บ้านมานิสคัลโก
‎ไม่รับ
‎ผู้สมัครใหม่
‎ผมเลยบอกว่า ‎"ดีใจที่คุณชวนนะ แต่ผมคงไปไม่ได้"
‎"แต่ถ้ามีงานเสื้อหนาวอีกเมื่อไหร่บอกนะครับ ‎บางทีผมอาจจะแวะไป"
‎เรามองไปห้องเรียน ‎และเขาก็ชี้ให้ผมดูลูกชายเขา เป็นเด็กเอเชีย
‎คนเดียวในห้อง
‎เขาบอกว่า "นั่นลูกผม" ผมบอก "ผมรู้"
‎แต่ในห้องนี้ก็มีคนมองมา
‎แบบว่า "คุณนี่ใจแคบชะมัด"
‎"กล้าดียังไงไปเดาแบบนั้น"
‎"ไม่คิดบ้างเหรอว่าอาจจะเป็นแบบอื่นก็ได้น่ะ"
‎"บางทีพ่อเอเชียรับเด็กผิวดำมาเลี้ยง
‎และพ่อผิวดำก็รับเด็กเอเชียมาเลี้ยง"
‎ฟังนะ ถ้าให้ผมลงเงินพนัน ‎ว่าเด็กเอเชียนั่นกลับบ้านกับใคร
‎มันก็ต้องเป็นหมอนี่แหละ
‎วางเงิน 100 เหรียญกันสิ ‎อยากจะรู้ว่าคุณจะไม่แบ่งแยกไหมล่ะ
‎ที่ผมโตมานะ สองคนนี้นั่งรถมาด้วยกันแน่
‎โอเคปะ
‎ทีนี้ลูกผมก็เดินเข้าไป
‎ลูกผมนี่อย่างกับลูกลิงดีๆ นี่เอง ‎เหมือนจับปูใส่กระด้ง
‎เดินเข้ามายังงี้
‎ถอดเสื้อออก ฉีกเสื้อออกเลย เลิศมาก
‎ขอบอกเลยนะว่าในฐานะที่ผมเป็นพ่อชาวอิตาลี
‎การเห็นลูกชายฉีกเสื้อออก ‎ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้น 13 คน
‎เป็นช่วงเวลาที่ผมภาคภูมิใจ
‎ผมเตรียมตัวเขามาโรงเรียน แต่งตัวให้
‎ใส่รองเท้า ใส่ถุงเท้าให้ ‎ป้ายน้ำหอมให้บางๆ
‎แค่ป้ายน้ำหอมไว้บางๆ ที่หูเขา
‎ผมอยากให้เขาชินกับการมีกลิ่นกายของตัวเอง
‎แถมเวลาที่ครูเดินมาช่วยเขา ‎เธอจะได้แบบ "โอเค เราจะ…"
‎"เธอฉีดน้ำหอมอะไรเนี่ย"
‎ลูกชายผมเดินไปหยิบสีเทียนกับสมุดระบายสี
‎เดินเข้าไปหาเด็กผู้หญิง ผ่านพวกเด็กผู้ชายไป
‎เดินเข้ากลุ่มสาวๆ
‎แบ่งสีเทียน
‎"เอาสีเขียวไปสิ อยากได้สีเขียวฉันไหม ‎เอาสีเขียวฉันไปสิ"
‎ผมยืนดูภาพนี้อยู่ แล้วครูก็เดินเข้ามาหา
‎ช็อตฟีลผมอย่างแรง
‎เธอบอกว่า "ช่วยบอกให้ลูกคุณใส่เสื้อทีได้ไหม"
‎ผมบอก "ทำไมอะ"
‎"เขากล้าออก ดูเขาสิ!"
‎"ห้องนู้นมีสิงโตด้วยซ้ำ"
‎ครูเขาบอกว่า ‎"เราไม่อยากให้เด็กๆ คนอื่นถอดเสื้อ"
‎"คุณช่วยหน่อยได้ไหม" ‎ผมบอก "ก็ได้ครับ ผมจัดให้"
‎ผมบอกลูกว่า "มานี่ซิ"
‎"ใส่เสื้อกลับไปซะนะ คนอื่นเขาอิจฉา"
‎"พ่อรู้ว่าลูกไม่พอใจ ไว้เราค่อยถอดเสื้อ ‎ที่ร้านชำตอนระหว่างทางกลับบ้านกันนะ"
‎และผมก็บอกว่า
‎"ฟังนะ ตอนอยู่ที่โรงเรียน ‎ลูกต้องแบ่งของเล่นกับเพื่อน"
‎"ต้องเชื่อฟังคุณครู"
‎"ต้องพูดจามีมารยาทเสมอนะ เข้าใจไหม"
‎"กลับไปเรียนไป" ตบก้นลูกนิดหน่อย
‎เขาเดินกลับเข้าห้องเรียน ‎ผมคุยกับลูกชายแบบนี้ครับ
‎ผมไม่คุยแบบเด็กน้อย ‎ผมรู้ว่าพ่อบางคนก็ชอบพูดจาเด็กน้อย
‎กับลูกชาย
‎"แบ่งของเล่นกับเพื่อนๆ ด้วยน้า"
‎"แบ่งของเล่น เป็นเด็กดีนะจ๊ะ"
‎ไม่ ผมคุยกับลูกชายผม ‎เหมือนเขาอยู่ในสหกรณ์การค้า
‎ทำงานในโกดังวันละ 15 ชั่วโมง
‎ขับรถขนของ
‎ผมทำท่าจะกลับแล้วครูก็บอกว่า ‎"โทษนะคะ คุณพ่อจะไปไหนคะ"
‎ผมบอกว่า ‎"ไว้ผมกลับมารับเขาตอนบ่ายสามครับ"
‎ครูบอกว่า "เราอยากกระตุ้น ‎ให้ผู้ปกครองมีส่วนร่วม
‎ในกระบวนการเรียนรู้น่ะค่ะ ‎ถ้าคุณยินดีจะอยู่ร่วมสักสองสามชั่วโมง"
‎สองสามชั่วโมงเหรอ
‎แล้วผมจะทำอะไร ผมทำไม่ได้หรอก
‎ผมสอนคนไม่เป็น
‎ใช่ไหมครับ ‎ผมไม่รู้ว่าโรงเรียนสมัยนี้ดำเนินการกันยังไง
‎โรงเรียนที่ผมเรียนมามันหายนะสิ้นดี ‎พวกครูเมาหัวทิ่ม
‎เด็กนักเรียนตีกัน บางคนก็ขโมยของ ผมไม่รู้
‎แล้วจะให้ผมทำอะไร
‎สมัยนี้อะไรก็แสนดีไปหมด พวกครูเดินออกมา
‎ทุกอย่างร้องเป็นเพลง
‎ครูออกมา
‎มองไปที่นาฬิกาซิ เป็นเวลาอะไรเอ่ย
‎มีเวลาเล่นอีกห้านาทีเอย
‎ผมงงจัด
‎ครูบอกว่า "เราจะนั่งล้อมวงกันนะคะ"
‎"นั่งล้อมเป็นวงกลมวงใหญ่"
‎"จับมือลูกคุณไว้ ล้อมวงเลยค่ะ"
‎ผมก็แบบ "อยากให้นั่งแบบอินเดียนแดงเหรอ"
‎"เอ่อ คือว่า…
‎เราไม่พูดว่า…
‎นั่งแบบอินเดียนแดงค่ะ"
‎"นั่งขัดสมาธิขวาทับซ้าย"
‎อะไรนะ
‎ขัดสมาธิอะไรนะ
‎ผมไม่รู้เลยว่าพวกคนอินเดียนแดงเขาจะไม่พอใจ
‎แล้วมาประชุมกันว่า ‎"พวกนั้นขโมยท่านั่งเราไปด้วย
‎ไร้สาระสิ้นดี"
‎"มันต้องหยุดได้แล้ว"
‎ไม่มีใครรู้ว่าควรจะพูดอะไร
‎คุณไม่รู้ว่าอะไรห้ามพูดบ้าง
‎จนกระทั่งพูดไปแล้วมีคนบอกว่า "คุณแย่แล้วละ"
‎ในบางรัฐ ถ้าคุณอยากจะขายบ้าน
‎ตอนเขียนคำอธิบายบ้าน ‎คุณห้ามเขียนว่าคุณมีตู้เสื้อผ้าวอล์กอิน
‎เชื่อไหมล่ะครับ ‎คุณพูดคำว่าตู้เสื้อผ้าวอล์กอินไม่ได้แล้วนะ
‎ทำไมเหรอ
‎ไม่ใช่ว่าทุกคนเดินได้
‎นี่จะสื่อว่าคนนั่งรถเข็น
‎จะเข้ามาดูบ้าน
‎แล้วพอนายหน้าบอกว่า "นี่คือตู้เสื้อผ้าวอล์กอิน"
‎เขาจะสวนไปว่า "เมื่อกี้ว่าอะไรนะ"
‎"ผมเดินไม่ได้"
‎โลกมันกลับตาลปัตร
‎พวกเขาบอกว่าสมัยนี้มันดีกว่า
‎มองรอบตัวสิ ห่วยจะตาย
‎ผมโตมาในยุค 70 และยุค 80 ‎สมัยนั้นผมยังเป็นเด็ก
‎และผมก็ย้อนนึกไปถึงสมัยนั้น
‎มันดูเรียบง่ายกว่ามากเลย ‎งานวันเกิดของผมนี่เรียบง่ายมาก
‎มีเกมปาลูกโป่งน้ำ
‎คุณจำเกมปาลูกโป่งน้ำได้ไหม
‎ครอบครัวผมขี้งก ‎จนไม่ยอมซื้อลูกโป่งดีๆ ที่มันอุ้มน้ำได้
‎ลูกโป่งเล็กๆ ที่เราต้องเติมน้ำเข้าไป ‎มันแตกก่อนเต็มไปหมด
‎จำได้ไหม
‎เติมน้ำใส่ลูกโป่ง
‎แม่งเอ๊ย!
‎ตอนจบงานนี่ ‎มียางลูกโป่งรัดรอบก๊อกน้ำอยู่ 18 วง
‎ได้ลูกโป่งน้ำมาสามลูก
‎แต่พอได้ลูกโป่งน้ำมาแล้ว ก็อดใจรอไม่ไหว
‎ที่จะปาอัดเด็กที่คุณเกลียดขี้หน้า
‎คุณจะวิ่งหน้าตั้งไปในสวนและก็…
‎เข้ากลางหูเลย ลูกโป่งน้ำเข้าไปในช่องหู
‎หูหนวกไปเลย เด็กนั่น…
‎เด็กนั่นไม่ได้ยินอะไรไปสามเดือน
‎กลับมาจากงานปาร์ตี้ ‎พ่อแม่ถามว่า "เป็นยังไงบ้างลูก"
‎"ไม่ได้ยินเลย ปาร์ตี้มันเดือดจัด"
‎ไม่มีใครโดนฟ้อง
‎ในยุค 70 ถ้าคุณไปงานวันเกิด ‎ทุกคนเข้าใจตรงกัน
‎ว่าคุณอาจจะนิ้วขาด ตาบอด
‎หูไม่ได้ยิน
‎เล่นเกมในงานวันเกิดแบบที่ใช้ของกิน
‎ผมจำได้ว่าของกินเป็นองค์ประกอบหลัก ‎ในงานวันเกิดผมเลย
‎งานวันเกิดครบเจ็ดขวบ ‎แม่ผมเอาซูกินียาวสองฟุตออกมา
‎แม่บอกว่า "เอาละ เราจะเล่นเกมกากูตซ์กัน"
‎อะไรนะ
‎ไม่เล่นเกมปักหางลากันเหรอ
‎อะไรคือ…
‎กากูตซ์น่ะ
‎แม่จับเด็กๆ มาเรียงแถวกันแล้วก็เอาซูกินี
‎ให้เด็กหนีบเอาไว้
‎ระหว่างเข่า
‎เด็กชายอายุเจ็ดขวบที่มีซูกินี
‎ยาวสองฟุต
‎โผล่มาจากเข่า
‎เป้าหมายของเกมนี้คือ
‎คุณต้องหันไปทางซ้าย
‎ส่งซูกินีต่อให้คนต่อไป แล้วเด็กคนนั้นจะหนีบไว้
‎แล้วเด็กอีกคน
‎ก็ส่งต่อ
‎ถ้าซูกินีหล่นลงพื้น คุณก็จะตกรอบ
‎คนสุดท้ายที่หนีบซูกินีไว้
‎ได้มันกลับบ้าน นั่นแหละรางวัล
‎ได้ซูกินีจากปาร์ตี้ผมกลับบ้านไป
‎พ่อแม่เขาคงแบบ "อะไรเนี่ย" ‎"ไม่รู้ฮะ เกมกากัตซ่าอะ"
‎"แต่เขาให้สูตรมาด้วย บอกให้หั่นบางๆ
‎ชุบไข่ คลุกเกล็ดขนมปังแล้วก็เอาไปทอด"
‎"เป็นของว่างที่อร่อยดี"
‎"อะไรนะ"
‎"นั่นงานวันเกิดเด็กเจ็ดขวบเหรอ"
‎"ฮะ"
‎อีกเกมนึงคือแม่ผมจะเอาถุงน่องมา
‎แล้วก็มัดขาข้างนึงไว้รอบเอวเด็ก
‎แล้วยัดมันฝรั่งลงไปในขาอีกข้างนึง
‎ทีนี้เด็ก
‎เด็กก็จะมีมันฝรั่ง
‎ห้อยต่องแต่งจากเชิงกราน
‎แม่ทำแบบนี้กับเด็กสองคน
‎พาไปตรงฟุตบาธ
‎แล้วก็วางลูกเลมอนไว้หน้าเด็กคนละลูก
‎เป็นการแข่งที่เด็กสองคนจะต้องฟาดมันฝรั่ง
‎ใส่ลูกเลมอน
‎นี่คือตอนบ่ายวันเสาร์นะ
‎ไม่มีใครแจ้งตำรวจ มันเป็นงานวันเกิด
‎ปกติธรรมดา
‎เหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวานเลย
‎ตอนนี้น่ะเหรอ
‎ผมมีลูก ผมแก่ตัวลง ‎ผมไม่ใช่คนที่ชอบบ่นออดแอดว่าแบบ
‎"เฮ้อ ผมแก่แล้ว" ไม่เลย
‎แค่แก่ตัวลงและก็เริ่มมองเห็นความเปลี่ยนแปลง
‎ในตัวผมเองน่ะ
‎ตอนนี้ผมกลัวที่แคบ
‎มันเริ่มเมื่อสองปีก่อน ‎ผมไม่เคยกลัวที่แคบมาก่อนนะ
‎ผมนั่งอยู่บนเครื่องบิน ติดหน้าต่าง
‎ระหว่างที่บินๆ อยู่ ผมก็แบบ
‎"อยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว!" ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร
‎ผมไปงานแบบนี้ไม่ได้เลย ผมไป…
‎งานอะไรแบบนี้ไม่ได้ ผมไม่รู้ว่าต้องนั่งตรงไหน
‎ผมทนถูกกักขังไม่ได้
‎ครั้งล่าสุดที่ผมทำอะไรแบบนี้คือเมื่อสี่ปีก่อน
‎ภรรยากับผมไปดูแฮมิลตันในบรอดเวย์ ‎ใครๆ ก็พูดถึงมัน
‎แฮมิลตัน คุณจะเจอคนพวกนี้
‎"ได้ดูหรือยัง"
‎"พระเจ้า มันสุดยอดมากเลย"
‎"เราดูแล้ว… กี่รอบนะ"
‎"เราดูกันไปกี่รอบแล้วนะ"
‎"สามรอบแล้ว เราดูไปสามรอบ"
‎"ทุกครั้งที่ดูมันจะแบบ…"
‎"มันเปลี่ยนตัวฉันไป… มันเปลี่ยนฉัน"
‎ทันทีที่ผมได้ยินยังงั้น ผมรู้เลย "ผมไม่ชอบมันแน่"
‎ลูกๆ สิเปลี่ยนผม ไม่ใช่ลิน-มานูเอล
‎เราเลยลองไปดู
‎ภรรยากับผมนั่งลง
‎มีผู้หญิงนั่งถัดจากผม
‎เธอกำลังรื้อกระเป๋า ผมอยากจะบ้าตาย
‎เธอ… ผมนี่แบบ "หาให้เจอซะที! ‎ผมต้องออกไปจากนี่"
‎"ที่รัก เราต้องไปแล้ว ‎ผมทนไอ้การรื้อกระเป๋านี่ไม่ได้"
‎"ไม่รู้นางหาอะไรนะ แต่ผมทรมานมากเลย"
‎แล้วละครก็เริ่มเล่น ดูแฮมิลตันไปได้สิบนาที
‎ผมสะกิดภรรยา ‎"ไม่เข้าใจเลยว่าอะไรเป็นอะไร"
‎ผมไม่เข้าใจเลย ฟังเขาแร็ปไม่รู้เรื่อง
‎ผมบอกว่า "เขาว่าไงนะ"
‎ตัวละครต่างๆ ผมไม่รู้ว่าแฮมิลตันทำอะไร
‎ผมไปดูเพราะอยากจะรู้ว่า ‎ทำไมหมอนี่มันถึงได้ดังนัก
‎แล้วคุณต้องเข้าใจนะ ‎ว่าผมกับภรรยานี่แบบ เราโง่ทั้งคู่
‎โอเคนะ เราเป็นคู่รักที่โง่พอกัน
‎เป็นความสัมพันธ์ที่หาได้ยากนะครับ
‎ในความสัมพันธ์ที่ดีทั่วไป
‎จะมีคนนึงฉลาดกว่าอีกคนเสมอ
‎แล้วคุณจะหวังพึ่งคนที่ฉลาดกว่า ‎ช่วยให้เราเข้าใจหนัง หนังสือ
‎และชีวิต
‎เราไม่มีอะไรแบบนั้น
‎ผมสะกิดภรรยาแล้วบอกว่า ‎"เข้าใจไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" "ไม่ คุณล่ะ"
‎"โบ๋เบ๋"
‎เราแค่นั่งตรงนั้น เอ๋อจัด
‎พอพักครึ่ง เรา…
‎ผมคิดว่าละครจบแล้ว ‎โรงละครเปิดไฟ ผมก็แบบ "ขอบคุณพระเจ้า"
‎"ไปหาหอยนางรมกินกัน"
‎แล้วก็ได้รู้ว่ายังเหลืออีกสองชั่วโมงครึ่ง
‎ถึงจะจบ
‎ผมไม่ชอบช่วงพักครึ่งเลย ‎แค่เล่นยาวๆ ให้มันจบเลยเถอะ
‎ผมไม่อยากลุกขึ้นตอนพักครึ่ง เราลุกออกไป
‎แล้วก็เห็นคู่รักคู่นึงที่เรารู้จัก ‎เป็นคู่ที่ฉลาดปราดเปรื่อง
‎แล้วเราก็ไปคุยกับพวกเขา
‎พวกเขาพล่ามถึงประธานาธิบดีสหรัฐฯ ‎สงคราม และเหตุการณ์ต่างๆ
‎เคยคุยกับคนที่ฉลาดปราดเปรื่องไหมครับ
‎ในหัวผมคิดว่า "เสริมอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้เลย"
‎ทำได้แค่พยักหน้า
‎"ใช่ๆ ไม่ สมัยยุค 1700…"
‎"มันนานมาแล้วนะ"
‎"ไม่ สมัยยุค 1700 มันนานแล้ว นานแล้ว"
‎นานมาแล้ว
‎หมอนี่อ่านเพลย์บิลล์ ‎แล้วเล่าเรื่องนักแสดงให้ผมฟัง
‎ผมนี่รู้สึกแย่เลย ‎ผมม้วนเพลย์บิลล์เป็นทรงกระบอก
‎แล้วเคาะต้นขาเป็นเพลงบอนโจวีอยู่
‎ผมเลยหันไปหาภรรยา ‎"อยากกลับเข้าไปดูต่อไหม"
‎"ผมดูไม่รู้เรื่องเลย ‎เข้าไปดูต่อจากนี้ก็ไม่มีทางเข้าใจแน่"
‎ภรรยาผมบอกว่า "ใช่เลยที่รัก ฉันงงสุดๆ เลย"
‎"ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรเป็นอะไร"
‎"ไม่รู้มาก่อนเลยว่าแฮมิลตันเป็นคนดำ"
‎"ไปจากที่นี่กันเถอะ"
‎"อย่าไปพูดแบบนั้นกับมนุษย์คนอื่นอีกนะ"
‎"นั่นแค่นักแสดงผิวดำแสดงเป็นแฮมิลตัน"
‎"ออกไปจากที่นี่กัน เรามันโง่ฉิบหาย"
‎"ขึ้นรถ ถอดรองเท้าออกซะ ‎เราจะไปจากที่นี่กันละ"
‎"เราตามไม่ทันละ"
‎โง่
‎ทุกครั้งที่ภรรยากับผมไปข้างนอกมา ‎แล้วพอเรากลับถึงบ้าน
‎เธอช็อกเสมอที่เห็นว่าผมขึ้นเตียงไวแค่ไหน
‎ผมไม่รู้ว่าพวกคุณทำยังไงกัน
‎หลังจากออกไปเที่ยวมานะ ‎แต่ผมกลับบ้านปั๊บแปรงฟัน ถอดเสื้อ แล้วตูม
‎ขึ้นเตียงเลย
‎ไม่มีการล้างหน้าอะไรทั้งนั้น ‎เพิ่งล้างไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนเอง
‎แช่น้ำหลังจากออกไปข้างนอก ‎แค่ชั่วโมงครึ่งเนี่ยนะ
‎ภรรยาผมเดินเข้ามาในห้องนอน "พระเจ้าช่วย"
‎"คุณอยู่บนเตียงแล้วเหรอ" ‎"ใช่ นี่มันดึกแล้วไง"
‎"คิดว่าผมจะทำอะไรล่ะ ‎ไปตัดหญ้าเหรอ ขึ้นมาสิ"
‎ผมไม่รู้ว่าเธอทำอะไรในห้องน้ำ
‎เสียงต่างๆ ที่มันออกมาจากห้องน้ำเนี่ย
‎เสียงน้ำ…
‎เธอออกมาแล้วก็เอาลูกกลิ้งหนามกลิ้งบนหน้า
‎ผมบอก "นี่… คุณเลือดออกแล้ว! ‎มันช่วยเหรอนั่นน่ะ"
‎"แม่ผมเคยใช้อะไรแบบนี้ทำพาสต้านะ"
‎"ทำไมถึงเอามากลิ้งบนหน้า…"
‎แล้วเธอก็เอามาสก์เกาหลีมาแปะหน้า
‎ทันทีที่เห็นมาสก์นั่น "คืนนี้งดเซ็กซ์! มันจบแล้ว!"
‎จะให้พลอดรักกับหน้ากากฮอกกี้เหรอ
‎"กะพริบตาหน่อยที่รัก ผมจะได้รู้ว่าคุณฟินอยู่"
‎"ยังอยู่ใต้นั้นไหม"
‎แล้วโต๊ะข้างเตียงผมไม่มีอะไรเลยนะ ‎มีโคมไฟตั้งตัวนึงแค่นั้น
‎ส่วนของเธอนี่ มีขวดน้ำแปดขวด
‎ยางครอบฟัน ยาหยอดตา ไทลินอล
‎นี่ทำอะไรข้างเตียงนั่นน่ะ
‎กินเวลานานแค่ไหน
‎ทีนี้เราก็ขึ้นเตียงละ
‎เปิดหาอะไรดู ภรรยาผมไม่เคยดูหนังสักเรื่อง
‎เธอคนนี้ไม่เคยดูหนังเลยสักเรื่องมาทั้งชีวิต
‎เปิดชอว์แชงค์ดูแล้ว ‎ผมบอกว่า "คุณต้องดูนี่นะ"
‎"เป็นหนังที่ดีมากเลย"
‎เธอจะบอกว่า "ฉันดูเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว" ‎ผมถาม "ทำไมล่ะ"
‎เธอบอกว่า "มันเริ่มไปแล้วนี่"
‎ผมบอก "เริ่มได้ห้านาทีเอง ‎จะได้ประหยัดเวลาคุณไง"
‎เธอบอกว่า "ฉันดูไม่ได้หรอกถ้ามันเริ่มไปแล้ว"
‎คือภรรยาผมจะต้องได้เห็นตั้งแต่สิงโต…
‎คุณบางคนไม่เข้าใจนะ ‎"ในเรื่องชอว์แชงค์มันมีสิงโตด้วยเหรอ"
‎"จำไม่เห็นได้ว่า ‎มีสิงโตเดินในคุกกับมอร์แกน ฟรีแมนนะ"
‎ปัญหาคือ
‎ผมคือฝ่ายกังวลในความสัมพันธ์เรา
‎เธอไม่เคยกังวลอะไรทั้งนั้น
‎ผมกลัวว่าจะมีโจรขึ้นบ้าน
‎นั่นคือสิ่งที่ผมกลัวที่สุด
‎ตอนเด็กๆ บ้านเราโดนปล้นไปสามครั้ง
‎พอโตมาผมเลยกลัวว่า ‎จะตื่นมาตอนตีสี่แล้วเจอผู้ชายอีกคน
‎อยู่ในห้องนอนผม
‎ผมไม่มีปืน ผมไม่ได้มีปัญหากับปืนนะ
‎แต่คือผมอายุ 49 แล้ว ‎และก็คงจะไม่พัฒนาทักษะอะไรใหม่ๆ แล้ว
‎ตอนอายุปูนนี้
‎ผมรู้สึกว่าคนที่มีปืนจะต้องจับปืนได้ทะมัดทะแมง
‎พวกเขาไปสนามยิงปืน ‎มีตัวล็อกและกุญแจเก็บมันไว้ในตู้
‎อีกอย่างคือผมว่า ‎เวลาคนที่มีปืนได้ยินเสียงคนบุกบ้าน
‎พวกเขาจะดีใจ
‎มีเสียงจุ๊กจิ๊กที่ประตู
‎เขาจะแบบ "เอาเว้ย!"
‎บอกภรรยาว่า "นอนเถอะที่รัก"
‎"ผมรู้ว่าพรุ่งนี้คุณมีธุระสำคัญ ‎ผมจัดการหมอนี่ให้เอง"
‎เดือนที่แล้วมีสัญญาณเตือนภัยดัง
‎ไอ้นี่มันเสียงดังมาก ‎ปลุกผมที่หลับเป็นตายให้ตื่นได้
‎ส่วนภรรยาผม เธอไม่ตื่น
‎อย่างคืนนี้ผมคงเข้านอนตอนตีสอง
‎แล้วผมก็จะตื่นมา คิดว่าเช้าแล้ว
‎พอมองนาฬิกา มันเพิ่ง 02.09 น.
‎ผมนอนรอบละเก้านาทีตลอดทั้งคืน
‎ภรรยาผมเข้านอนและตื่นมาในท่าเดิมเป๊ะ
‎ตอนเช้ามาเตียงฝั่งเธอจะงดงาม
‎ทุกอย่างเข้าที่ หมอนเรียงเป็นชั้น
‎ผมเธอยาวระผ้าปูเตียง
‎เตียงฝั่งผมสภาพเหมือนผมไปสู้ฟัดกับฉลามมา
‎ทุกอย่างหลุดลุ่ย ปลอกหมอนหาย
‎ตัวผมเปียก ทำไมตัวผมถึงเปียก
‎คองี้ชุ่มโชก
‎ผมต้องดึงกางเกงในออก
‎เมื่อคืนมันเกิดบ้าอะไรกับผมวะ
‎ผมถึงต้องพลิกฟูกนอนตอนเช้าเนี่ย
‎ทำไมผมถึงตัวเปียก
‎ทำไมผมถึงตัวชุ่มโชก
‎แล้วสัญญาณเตือนภัยมันดัง
‎เมื่อเดือนก่อน และภรรยาผมก็ไม่ตื่น
‎ผมตื่นทันที ‎และผมไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ลุกไปจัดการเอง
‎โอเคนะ
‎ผมแบบ "ตื่นสิ!"
‎เธอก็แบบ "มีอะไรเหรอ" ‎ผมบอก "สัญญาณเตือนภัยดัง!"
‎เธอบอก "ก็ไปดูสิ"
‎"ผมเดินไปดู โดนสองโป้งเข้าหัว ‎ระหว่างที่คุณหนีไปหลังบ้าน
‎กับลูกเราสองคน ‎แล้วไปเริ่มสร้างครอบครัวใหม่กับผู้ชายอื่นเหรอ"
‎"ไม่เอาเว้ย ตามผมมา เราจะไปดูด้วยกัน"
‎ไปดูสิ!
‎"คิดว่าแต่งกับใครเอ่ย แรมโบ้เหรอ ‎ไปดูด้วยกันสิ"
‎ไปดู!
‎ผมก็อยากให้ตัวเองดุดันแบบนั้นนะ
‎พยายามสอนให้ลูกผมเป็นแบบนั้น ‎ให้มีความสมชายหน่อย
‎เราให้เขาเล่นฟุตบอล เราให้เขาเล่นฟุตบอล
‎ไม่ใช่ฟุตบอลด้วยซ้ำ ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎มันมีเด็กอายุสามขวบแปดคนวิ่งไปมา
‎ลูกบอลไม่ขยับด้วยซ้ำ
‎ผมพาเขาไป
‎ที่สวนในลอสแอนเจลิส มันเป็นสวนใหญ่มาก
‎มีทั้งสนามบาสเกตบอล มีสนามเด็กเล่น
‎เฮโรอีน เลิศมาก
‎เป็นที่ที่เหมาะ
‎จะสร้างครอบครัว
‎และผมเป็นคนประเภทที่ว่า ‎แค่พาลูกชายมา ไม่ได้แบกกระเป๋า
‎ที่มีของว่าง
‎น้ำ เสื้อผ้าไว้เปลี่ยนมาด้วย ไม่มีเลย
‎มีแค่ผมกับเขา
‎พ่อแม่คนอื่นๆ มีทั้งผ้าปู ‎พวกเขาจะปูตั้งปิกนิกกัน
‎ปักร่มเอย
‎มีจานผลไม้รวม
‎นี่ไม่ใช่งานโคเชลลานะ แค่เล่นฟุตบอล 45 นาที
‎สวนนี้มีสุนัขวิ่งเล่นแบบไม่สวมสายจูงเยอะมาก
‎ผมรู้ว่านี่มันเป็นความเห็นที่คนไม่ค่อยพูดกัน ‎แต่ผมไม่ค่อยชอบหมา
‎โอเคนะ ขอโทษด้วย ‎ผมรู้ว่าที่นี่มีคนเลี้ยงสัตว์อยู่ คนรักหมาอยู่
‎ผมรู้ว่าคุณกำลังวิตกอยู่ตอนนี้
‎แค่ได้ยินคนพูดขึ้นมาแบบนั้น
‎แต่ตอนผมหกขวบ ‎ผมถูกหมาเยอรมัน เชพเพิร์ดขย้ำ
‎ดังนั้นเวลาหมาคุณเดินมาหาผม ผมจะไม่…
‎ผมจะไม่ทำอะไรแบบนั้นนะ
‎มันเป็นภัยคุกคาม ‎ผมจะถอยไปสองสามก้าวแล้วก็ประเมินมัน
‎ทีนี้ผมกำลังดูการซ้อมอยู่ แล้วจากมุมโน้น
‎ผมก็เห็นว่ามีหมาวิ่งมาสุดฝีเท้า
‎เร็วจนมองไม่ออกว่าพันธุ์อะไร
‎มันวิ่งฉิวผ่านไป เกือบจะเฉี่ยวหัวลูกผม
‎ผ่ากลางสนามบอลไปเลย
‎ผมถามครอบครัวข้างๆ ด้วยว่า ‎"นั่นเสือชีตาห์เหรอ"
‎"เมื่อกี้ตัวอะไรวิ่งผ่านไปวะนั่น"
‎แล้วผมก็มองไป มันเป็นพันธุ์เกรย์ฮาวด์
‎ทีนี้ฟังนะ ผมขอโทษด้วย
‎แต่คุณเลี้ยงหมาเกรย์ฮาวด์ไม่ได้
‎โอเคนะ
‎ความเร็วสูงสุดของหมาพันธุ์นี้
‎คือ 48 ไมล์ต่อชั่วโมง โอเคปะ
‎มันเป็นหมาล่าเหยื่อด้วยสายตา ‎แปลว่าพอมันเห็นอะไร
‎พวกมันจะวิ่งไปล่ามา และจะไม่หยุดจนกว่าจะได้
‎ผมไม่รู้นะว่าคุณเคยเห็นมันวิ่งไหม น่ากลัวสุดขีด
‎หูมันลู่ไปข้างหลังและ…
‎ไอ้นี่มันต้องผิดกฎหมายแล้ว มันคุ้ยดินกระจุย
‎ผมว่าผมแอบทำกางเกงขาดนะ
‎ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ตรงก้นเป็นยังไงบ้างแล้ว ‎แต่ต้องมีเรื่องแน่นอน
‎มันมีการฉีกขาด ผมไม่อยากดูเลย
‎ไม่ ผมอยากจะ…
‎ผมอยากฟิตหุ่นเพื่องานนี้
‎ผมอยากฟิตหุ่นมาถ่ายเน็ตฟลิกซ์ ‎จะได้ใส่สูทสวยๆ
‎ผมไม่รู้สิ มันไม่ได้ผลอะ ‎บอกเลยว่าชุดมันฟิตเปรี๊ยะ
‎เปรี๊ยะ
‎ผมมองไปรอบๆ คาสิโน ‎แล้วเห็นบางคนยังใส่มาสก์อยู่
‎คุณอยากใส่มันก็ใส่ ผมไม่สน ‎ผมมีปัญหาอื่นเยอะแยะ
‎ให้กังวลมากกว่าเรื่องคุณกับมาสก์คุณ
‎ผมไม่ใช่คนพวกที่แบบ… ‎ไม่ ผมมีปัญหาของผม
‎คุณอยากใส่มาสก์ ก็ใส่ไป
‎บางคนก็คลั่งไคล้มาสก์มากนะ ‎เคยเห็นมนุษย์มาสก์ไหม
‎"ใส่มาสก์แล้ว"
‎พวกเขาทำสร้อยให้มันด้วยนะ ‎"ฉันร้อยสร้อยให้มัน
‎เวลาที่ถอดออก มันจะได้ห้อยต่องแต่งตรงนี้"
‎"มีมาสก์อีกอันเผื่อบางคนไม่ได้เอามาสก์มา"
‎"มีสำรอง"
‎อยากทำแบบนั้นเหรอ ไม่เป็นไร
‎แล้วก็มีคนอีกจำพวก ‎"ช่างหัวมาสก์สิวะ ฉันไม่ใส่เว้ย!"
‎"ฉันไม่ใส่มาสก์หรอก!"
‎"ไม่มีใครมาสั่งฉันได้" ตามสบาย
‎โอเคนะ คุณอยากอยู่ทีมนั้นเหรอ
‎ก็อยู่ทีมนั้นเลย ผมไม่สน ทั้งสองฝั่งแหละ
‎ผมไม่สน ผมแค่รู้ตัวผมดี
‎ผมมันดวงซวย ซวย
‎ดวงซวย
‎ผมไม่ลบหลู่ไอ้ไวรัสนี่
‎ไม่ว่าโรคระบาดนี้จะอยู่เฟสไหนแล้ว ‎ผมก็ไม่ลบหลู่ไวรัสนี่
‎ผมจะไม่เป็นคนพวกนั้นหรอก
‎คุณเห็นคนที่เดินไปมา
‎"เฮ้ย นี่มันเรื่องหลอกลวง!" ‎กว่าจะรู้ตัวก็…
‎ไม่เอา!
‎ผมจะไม่นอนพะงาบใกล้ตาย ‎"เอาวัคซีนมา!" ไม่เอา!
‎ผมฉีดวัคซีนแล้วและพูดตามตรงนะ ‎ผมไม่ได้ฉีดเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง
‎ไม่ใช่จริงๆ
‎ผมไม่ได้ฉีดเพื่อรักษาชีวิตคุณ
‎ผมฉีดมันด้วยเหตุผลเดียว ‎กับที่คนอิตาลีหลายๆ คนฉีดกัน
‎ทันทีที่สังคมคนอีตาลีรู้ว่า ‎ถ้าติดโควิดเมื่อไหร่
‎คุณจะสูญเสียการรับรส
‎เราก็กลัวกันหัวหด ผมรีบแจ้นไปฉีดเลย
‎ฉีดไปสองอย่าง โมเดอร์น่ากับไฟเซอร์ ‎รีบฉีดเข้าร่างผมมาเลย
‎ผมไม่สนว่าจะตายเพราะวัคซีนไหม
‎อย่างน้อยก็ขอตาย ‎โดยที่รับรสมีตบอลในปากได้ก็พอ
‎ไม่อยู่ 15 เดือนโดยที่ไม่รับรู้รสชาติหรอก ‎แบบนั้นขอตายดีกว่า
‎ผมไปฉีดวัคซีนที่วอลกรีนส์
‎ผมก็หวังว่าจะมีสถานพยาบาล
‎กับมืออาชีพที่ผ่านการฝึกมา ไม่ใช่พนักงาน
‎ที่ขายนิตยสารพีเพิล ‎ผ้าอนามัยแบบสอด กับหมากฝรั่งหรอก
‎ผมว่ามันฟังดูไม่ดีต่อสุขภาพเลย
‎ผมประหม่า ผมเข้าแถว
‎แล้วก็ได้ยินประกาศว่า ‎"เรียกพนักงานช่วยแผนกวัคซีน"
‎แล้วก็มีผู้ชายที่จัดขวดเกเตอเรดอยู่ ‎วิ่งมาที่แผนกยา
‎ตอนนี้ผมกำลังประหม่า ผมมองขึ้นไปข้างบน
‎มีคำถามหนึ่งที่ทำให้คนจำนวนมากสับสน
‎คำถามที่ว่า "คุณอยากฉีดยาที่แขนไหน"
‎ผมเข้าไปแล้วเขาก็ถามคำถามผม
‎"คุณแพ้อะไรไหม"
‎ผมบอก "ผมจะไม่บอกประวัติการแพทย์ผม
‎กลางร้านวอลกรีนส์หรอกนะ"
‎"แค่ฉีดมาเดี๋ยวก็รู้เอง"
‎เขาเลยฉีดให้ผม แล้วผมก็เลือดออก
‎ผมก็แบบ "นี่มันปกติไหม"
‎เขาพูดว่า "พระเจ้าช่วย"
‎"ไม่เอาน่าพวก"
‎"โกหกมาเถอะ แต่งเรื่องก็ได้ ‎บอกสิว่ามีคนสองเปอร์เซ็นต์เป็นแบบนี้
‎เลือดออก ผมกังวลนะ"
‎เขาบอกว่า "ผมไม่เคยเห็นใคร ‎เลือดออกแบบนี้มาก่อนเลย"
‎"อยากได้เกเตอเรดหรืออะไรไหม ‎มีน้ำส้ม น้ำองุ่น น้ำเกล็ดหิมะ"
‎"เอาน้ำเกล็ดหิมะไหม"
‎"รสอะไรดี"
‎แล้วพวกเขาก็บอกให้รอ ‎ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนตั้งกฎนะ
‎หลังจากฉีดยา ‎พวกเขาจะบอกให้คุณนั่งรอ 15 นาที
‎แล้วผมก็ทำตัวเหมือนไอ้โง่ ‎"โอเค รอ 15 นาทีนะ ตรงนี้"
‎"คุณอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว"
‎"แปดนาที กำลังรอตายอยู่
‎แต่ก็ยังไม่มีอะไรนะ"
‎"ผมว่าผมน่าจะรอดแหละ ผมว่าน่าจะโอเค"
‎"คนข้างๆ ผมมีผื่นขึ้นต้นขาด้านใน"
‎"ไม่รู้ว่ามีมาแต่แรกเลยไหม… ‎แต่ผมว่าผมน่าจะโอเคแหละ"
‎สิบห้านาที แล้วถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมา
‎วอลกรีนส์จะทำยังไงเหรอ
‎พวกเขาจะเรียกหาแคชเชียร์ไหม
‎"ปากเขามีฟองฟ่อดเลย" "พระเจ้า"
‎"ถ้าคุณอยากคืนของ ‎ฉันคงพอช่วยคุณได้แหละ แต่โหย"
‎"นี่มันเกินความสามารถฉันแล้ว ดูไม่ดีเลยพวก"
‎สิบห้านาที
‎ไม่มีใครไปที่รถตอน 17 นาทีแล้วแบบ…
‎สิบห้านาที คุณจะรอด คุณจะไม่ตาย
‎ไม่รู้สิ ผมพยายาม ‎ลดความเครียดในชีวิตลง คือผม…
‎ปรี๊ดง่ายเกินไป
‎ผมไปร้านกาแฟ นี่เพิ่งเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนะ
‎ผมอยู่ในย่านที่ปกติผมไม่ได้ไป
‎แต่อยากกินกาแฟมากๆ
‎ปกติเราทุกคนจะมีร้านกาแฟประจำของตัวเอง
‎ผมไม่ได้อยู่แถวนั้น ผมอยู่เมืองอื่น
‎เดินเข้าไปในร้านกาแฟฮิปสเตอร์ ‎คุณเคยไปร้านกาแฟฮิปสเตอร์ไหม
‎เดินเข้าไปแล้วก็มีคนแปะสติกเกอร์บนโน้ตบุ๊ก
‎ถ้าคุณเป็นผู้ชายอายุ 42 ปี
‎และแปะสติกเกอร์
‎รูปชิวแบคคาไว้บนแม็คบุ๊กโปรอยู่ ‎คุณอาจจะอยากประเมินใหม่
‎ว่าคุณจะเอายังไงกับชีวิตต่อไป
‎ผมต่อแถว และก็มองคนที่กำลังชงกาแฟ
‎เขาใส่เสื้อสั้นเต่อ
‎ผมอารมณ์เสียทันที
‎ขนนี่ยุ่บยับไปหมด ให้ตายเหอะ
‎เพิ่งแปดโมงเช้า ผมไม่อยากเห็นขน
‎ยั้วเยี้ยอยู่ในรูสะดือ
‎หมอนี่ไม่มี…
‎ไม่มีสะดือน่ะ เขาสะดือโบ๋
‎คุณรู้ไหมว่าในรูสะดือมันมีอะไรอยู่
‎ถ้าคุณสะดือโบ๋นะ ‎พอกลับบ้านไปคืนนี้ เอาสเปรย์ลมไล่ฝุ่นมา
‎เป่าเข้าไปในรูสะดือ ‎แล้วดูว่ามีอะไรร่วงออกมาบ้าง
‎ถ้าคุณทำงานในวางการอาหารและเครื่องดื่ม ‎แล้วโชว์รูสะดือออกมา
‎ก็ไม่ต่างจากเอาไข่โผล่จากกางเกงหรอก
‎ไม่ต่างเลย ไข่ รูสะดือ ขนเนี่ย ‎คือช่วยเอารูสะดือ
‎ออกไปห่างๆ สโคนทีเถอะ
‎หมอนี่มันเอื้อมจะไปหยิบครัวซองต์
‎แล้วรูสะดือมันก็อยู่ชิดสโคนเลย ‎ไม่มีใครเห็นเหรอ ใส่ผ้ากันเปื้อนที
‎แล้วแรงงานที่ทำงานอยู่ข้างนอกนั่นก็เลวร้ายมาก
‎กำลังแรงงานเนี่ย
‎เคยสั่งอะไรใครไปแล้วในหัวคุณก็คิดว่า
‎"ไม่ได้ตามสั่งแน่ ที่สั่งไปไม่ได้ชัวร์"
‎ผมสั่งกาแฟกับเขา ‎แล้วเขาก็บอกให้ผมไปรอทางนั้น
‎มันกระอักกระอ่วนมากเลย ‎เวลาคุณอยู่ในร้านกาแฟแล้วต้องรอกาแฟ
‎กับคนอื่นๆ
‎มันเป็นการเข้ากลุ่มที่กระอักกระอ่วนเนอะ ‎เพราะคุณเดินเข้าไปแล้ว…
‎"ดีฮะ"
‎"นี่รออะไรกันอยู่ กาแฟเหรอ"
‎"สั่งอะไรน่ะ"
‎"ผมสั่งคาปูชิโน คุณล่ะ"
‎"ไม่รู้สิ แล้วแต่ว่าเขาอยากทำอะไรให้น่ะ"
‎ผมสั่งกาแฟร้อน ‎และเขาก็เอากาแฟเย็นมาเสิร์ฟ ผมก็ "โอเค"
‎"สงสัยวันนี้จะได้กินกาแฟเย็น"
‎ผมไม่ใช่คนประเภทที่หยุดทุกอย่าง "โทษทีนะ!"
‎"ผมสั่งกาแฟร้อน"
‎"แต่ได้กาแฟเย็น"
‎คุณจะทำยังไง มันจะทำให้เขามึนไปทั้งวัน
‎เขาจะไม่สามารถประมวลผลมันได้
‎คุณป้อนคำสั่งอีกอย่างให้เขาไป ‎เขากำลังจะทำ…
‎คาปูชิโน
‎"ฉันต้องทำคาปูชิโน แล้วเขาบอกว่า…"
‎"เขาบอกว่าอยากได้กาแฟเย็น"
‎ผมแค่หยิบกาแฟเย็นมา ไม่มีหลอด
‎พวกเขาไม่ให้หลอด
‎คุณต้องขอเอง ‎แล้วมันก็เป็นหลอดที่ทำจากชอล์กและไม้อัด
‎ผมไม่รู้ว่าหลอดนี่มันอะไรยังไงนะ
‎ไม่รู้ เห็นว่ามีเต่าตายในทะเล
‎ตอนนี้ผมก็เป็นเส้นเลือดสมองโป่งพอง ‎เพราะพยายามดูดน้ำ
‎ผ่านหลอดที่ทำจากไม้กระดาน ‎ช่วยเอาหลอดกลับมาทีเถอะ
‎มันสลายตัวเอง
‎ระหว่างที่กำลังดูดๆ อยู่เนี่ย
‎เออ ดีมากๆ มีเต่าตายตัวนึงเพราะไอ้นี่เหรอ
‎ผมเฟซไทม์หาพ่อผม เขาอายุ 76 ปีแล้ว
‎ร่างกายเขากำลังเสื่อม
‎ถ้าคุณมีพ่อแม่อายุประมาณนี้
‎ทุกอย่างมันเจ็บไปหมด
‎ทุกครั้งที่คุณคุยกับพวกเขา ‎เขาจะบอกว่าตอนนี้ร่างกายเขา
‎มันเป็นอะไรยังไงนะ
‎ผมเฟซไทม์หาพ่อเมื่ออาทิตย์ก่อน ‎ว่า "เป็นไงบ้างครับ"
‎"เป็นไงเหรอ! ตาซ้ายฉันมองอะไรไม่เห็นเลย"
‎"เป็นงี้แหละ"
‎ทุกครั้งที่ผมโทรไป ก็จะมีอาการใหม่ ‎ความเจ็บปวดเดินทางไปทั่ว
‎ผมโทรหาเขา "ตาเป็นยังไงบ้างแล้วครับ"
‎"ปัญหาไม่ใช่ตาแล้ว ‎ดูนี่สิ ฉันขยับมือไม่ได้"
‎"มือฉันหงิกงอแบบนี้ ขยับไม่ได้"
‎เคยเห็นพ่อแม่เราแก่ตัวลงต่อหน้าต่อตาไหมครับ
‎เขาเฟซไทม์หาผมเมื่อวาน
‎ถามว่า "นี่ฉันโทรไปหรือแกโทรมา" อะไรเนี่ย
‎เขาเพิ่งบอกผมว่าจะเกิดอะไรขึ้นตอนเขาตาย
‎คนอิตาลีพูดถึงความตายกันนะ ‎เป็นประเด็นเปิดเผยจริงๆ
‎โดยเฉพาะคนอิตาลีสมัยก่อน
‎พวกเขาจ่ายทุกอย่างไปแล้วตอนยังมีชีวิต
‎ลูกๆ จะได้ไม่ต้องรับผิดชอบ
‎เขาบอกว่า "ตอนฉันตาย แกร้องไห้พอ"
‎"แกโทรหามาริโอ้ ‎ที่ร้านบริการจัดงานศพคัมเบอร์แลนด์
‎ตอนฉันตาย แค่นั้นพอ"
‎"จ่ายทุกอย่างล่วงหน้าไปแล้ว"
‎คุณจะไม่เห็นคนอิตาลี ‎มาเปิดรับเรี่ยไรเงินค่าโลงศพให้คุณตา
‎โอเคไหม
‎มันจัดการไว้หมดแล้ว
‎เขาบอกผมว่าเขาไม่อยากฝังดิน ‎เขาเลยซื้อช่องเก็บอัฐิ
‎ในสุสานเอาไว้แล้ว
‎เขาบอกว่า "มาเร็ว ฉันอยากให้แกเห็น"
‎"ฉันอยากพาแกไปสุสาน ไปดูช่องที่ฉันซื้อไว้"
‎มันเป็นผนังนี่
‎"มาเร็ว ไปกัน"
‎เราก็เลยไป
‎เขาบอกว่า "ฉันอยู่ช่องที่สามแถวบนสุด"
‎"แม่แกจะเข้าไปก่อน"
‎"ฉันไม่อยากอยู่ชิดในน่ะ ให้แม่แกเข้าไปก่อน"
‎"ส่วนฉันอยากอยู่ริมฝั่งผนัง"
‎"มันสำคัญยังไง พ่อตายแล้วไง"
‎"เพราะฉันอยากอยู่ริมฝั่งนี้เว้ย ‎เผื่อว่าพวกเขาจะเอาฉันออกมา"
‎ผมบอก "ก็ใช่ ‎แต่ทำไมพ่อไม่ซื้อชั้นล่างๆ หน่อยล่ะ"
‎"ผมจะได้เอาดอกไม้มาเยี่ยม"
‎เขาบอกว่า "แกบ้าเหรอ ‎มันคิดเงินเพิ่มตั้งสองหมื่น"
‎ฉันเลยบอก "เอาฉันไว้บนฝ้าแหละ ‎เก็บเงินสองหมื่น
‎แกเอาไปแบ่งกันกับน้องนะ"
‎ผมบอก "แต่ทีนี้ผมก็ต้องแหงนคอตั้ง…"
‎"ต้องโยนของขึ้นไป"
‎"ผมรักพ่อ"
‎พ่อผมอยากจัดงานศพเต็มรูปแบบ ‎มีพิธีดูศพเอยอะไรเอย
‎เขาไม่อยากได้… สมัยนี้คนชอบจัด ‎งานฉลองสรรเสริญผู้ตายกันใช่ไหม
‎เขาบอกว่า "ฉันไม่อยากให้คนฉลองกัน ‎ฉันไม่อยากให้คนมีความสุขตอนฉันตาย!"
‎เราเพิ่งไปกินมื้อค่ำด้วยกันมา
‎เราจะกินมื้อค่ำกัน
‎ผมบอกพ่อว่าผมจะไปเข้าห้องน้ำ
‎เขาก็บอก "ฉันด้วย ไปกัน"
‎ผมบอก "ไม่ งั้นพ่อไปเถอะ"
‎"แล้วพอพ่อกลับมา ผมค่อยไป"
‎แบบ "แล้วแกก็นั่งตรงนี้คนเดียวเหรอ ‎ส่วนฉันก็ไปคนเดียวเหรอ"
‎"ไปด้วยกัน"
‎โอเค ก็ได้…
‎พ่อกับผมไปเข้าห้องน้ำด้วยกัน
‎ทีนี้เขาก็คว้าที่กั้นไว้ ผมก็ทำธุระ
‎ทีนี้พ่อผมเขาเป็นต่อมลูกหมากโต
‎ซึ่งแปลว่าเวลาเขาเข้าห้องน้ำเนี่ย ‎มันจะไม่ไหลมาต่อเนื่อง
‎มันจะแบ่งมาเป็นห้วงๆ
‎โอเคนะ
‎ตอนนี้เขาอยู่ในห้องน้ำ ‎และสบถไประหว่างที่เขาฉี่ด้วย
‎แบบว่า
‎"แม่ง ออกมาสิ!"
‎"นังชั่ว!"
‎"เร็วสิวะ ไอ้ห่า!"
‎ระหว่างนี้ก็มีผู้ชายอีกคนเข้ามา
‎และเขาก็ฉี่ถัดจากผมเลย
‎หมอนี่เสียงดังมาก ‎เคยเจอพวกคนที่ฉี่เสียงดังไหมครับ
‎ไม่ว่าจะทำอะไรมันจะเป็น…
‎ระบบหายใจนายมีปัญหาอะไรหรือเปล่า
‎ถึงได้เข้าห้องน้ำสาธารณะมาสภาพนั้น
‎แล้วเขาก็พิงกำแพง ‎เคยเห็นคนที่ต้องยกมือขึ้นมาไหม
‎ครั้งก่อนที่เข้าห้องน้ำมันมีเรื่องอะไรเหรอ
‎คุณตกลงไปเหรอ
‎ทีนี้คุณเลยต้องเตรียมตัวตั้งรับก่อนน่ะ อะไรเนี่ย
‎แล้วเขาก็เริ่มส่งข้อความ
‎มือข้างหนึ่งอยู่นี่ อีกมือก็เริ่มพิมพ์
‎ฟังนะ คุณต้องจับตรงนี้เอาไว้ตลอดเวลา
‎จะปล่อยมือไม่ได้ มันอาจจะละเลงทั่วผนังก็ได้
‎คุณต้องจับตรงนี้เอาไว้ตลอดเวลานะ
‎ตรงนี้มีเรื่องนี้อยู่ ส่วนพ่อผม…
‎"หิวข้าวโว้ย เร็วๆ สิ ให้ตายเหอะ!"
‎ส่วนหมอนี่
‎เขาเริ่มแบบ ผมไม่รู้ว่าเขาฉี่ออกมาเป็นอะไรนะ
‎อย่างกับน้ำผึ้งเลย มันเหนียวมาก ‎เคยเจอพวกคนฉี่เหนียวไหมครับ
‎เขาฉี่ลงบนก้อนดับกลิ่นในโถแล้วก็เสียงดังมาก
‎แบบ "อย่าฉี่บนก้อนดับกลิ่นสิพวก"
‎เขาฉี่เหนียวอย่างกับน้ำผึ้งเลย
‎เวลาผมทำธุระนะ มันเงียบมาก
‎ผมเล็งไปทางซ้ายแล้วมันก็จะไหลลงไปตามร่อง
‎ไหลลงท่อไปเงียบสนิท
‎ผมฉี่เงียบเป็นรถเทสล่า
‎พวกคุณยอดเยี่ยมมาก โชคดีครับลาสเวกัส
‎ขอบคุณที่มาชมครับ
‎คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร