Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Çölün mücevheri Vegas.
Her türden insanın buluştuğu yer.
Bugün oteller daha yüksek ve daha ışıl ışıl olsa da
kabul edelim ki müşterileri ışıltısının bir kısmını kaybetti.
En sevdiğim Vegas paranın kral olduğu eski bir döneme ait.
Herkesin sigara içip martini yudumladığı, etkilemek için giyindiği,
Rat Pack'in hüküm sürdüğü döneme.
Hayalimdeki Vegas bu.
Hayata döndürmek istediğim Vegas.
Bayanlar baylar,
Sebastian Maniscalco!
Vay canına. Las Vegas, Nevada'ya alkış.
Eski bir dönemi hatırlatmak istedim.
İnsanların giyinip kuşandığı…
…bir döneme.
Takım elbise ya da elbise giymek için…
…zaman ayıran herkese teşekkür etmeliyim.
Evet. Güzel.
Teşekkür ederim.
Ama görünüşe göre birçoğunuz bunu yapmamışsınız.
Hafta sonu çiftlerini görmek güzel.
Eşimle hafta sonları çıkmıyoruz çünkü genellikle çalışıyorum.
Salıları çıkıyoruz.
Randevu gecemiz.
Çocukların varsa randevu gecesi yapmanı söylüyorlar.
"Randevu gecesine ihtiyacınız var!
Eşinle bağ kurman için."
Biz de dışarı çıkıp çocuklar olmadan tartışıyoruz.
İyi oluyor.
Çocuklar olmadan bu konuda çok daha başarılı oluruz. Güzel.
Eşim Lana'yı ölesiye seviyorum ama hiçbir zaman acele etmez.
Arabayı park ettikten sonra kapılarımız asla aynı zamanda açılmıyor.
Arabadan iniyorum, kapıyı kapatıyorum,
bakıyorum, hâlâ aracın içinde.
Bekliyorum. Diyorum ki,
"Arabadan indiğimi fark etmesi gerekiyor.
Jeton artık düşmeli."
Ama hayır.
Onun tarafına geçip, cama vurup "Ne bok yiyorsun?" diye sormam gerekiyor.
Her seferinde bir şey arıyor oluyor.
Konsola bütün bir makyaj mağazasını dökmüş.
Arkaya bakıyor.
Ne arıyorsun orada? Arkaya hiç oturmadık. Arkada ne var?
Ayakkabıları ayağında değil.
10 dakikalık yol için ayakkabılarını çıkarmış.
Topuklu giyiyor. Acıtıyor. Anlıyorum, tamam mı?
Ama ben olsam navigasyona bakıp derim ki
"Üç dakika uzaktayız, belki de…
…ayaklarımı yeniden monte etmeye başlamalıyım."
Arabadan indiğinde bu topuklularla yürüyemiyor bile.
Otoparkta adeta "Thriller" videosundaki gibi.
"Seksi görünmüyor muyum hayatım?
Seksi görünmüyor muyum?"
"Evet, şimdiden sertleştim.
Restorana gir. Herkes sana bakıyor. İyi görünmüyor.
İyi görünmüyorsun tatlım."
Restorana giriyoruz.
Muhakkak rezervasyon yaptırmalısınız.
Rezervasyonluysan gurur duyarsın.
İçeri girer girmez lobide oyalananları görürsün.
Eşini dürtersin. "Muhtemelen rezervasyonları yoktur."
Adını söylerken bazen gerilirsin.
"Listede yazıyor mu?" diye endişelendiğin bir an olur.
"Maniscalco. İki kişi." Onlarla birlikte baktığınız olur mu?
"Evet, orada. Şükürler olsun!"
O kalabalık restoranda masamıza doğru ilerlemeye çalışırken
eşim benimle konuşmak için en uygun zaman olduğunu düşünür.
Eşim bana dönüp der ki "Mayıs ayında annem geliyor.
İstersen sen de annene temmuzda gelmesini söyle."
"Tatlım, adamı kaybettik. Masamız nerede bilmiyorum.
Masada bunu konuşmak için bolca vaktimiz olacak.
Mihmandarı bulalım."
Otururuz. Tamam mı?
Eşim menü süresini gerektiği gibi kullanmaz.
Restorana bakınır. "Tanrım, kartonpiyerleri gördün mü?"
"Okumaya başla. Aklını menüye ver" derim.
"Bize soru soracaklar.
Cevaplara hazırlıklı olmalıyız.
Bir protein seç. Kartonpiyerlere bakma."
Restoranlarda işlerin nasıl yürüdüğünü bilmiyor.
Restoranda çalışmadı. Hayatım boyunca restoranlarda çalıştım.
Restoranların arkasını, önünü biliyorum.
Eşim hiçbir şey bilmiyor. Komilere el ediyor.
Ne? Komiye el etmezsin, tamam mı?
İki işi vardır. Masa toplamak ve servis açmak.
Kasayı bilmez, spesiyalleri bilmez
ve bazıları dilimizi de bilmez.
Şöyle bir genelleme yapalım,
komi 18 ila 35 yaşları arasında yabancı bir erkektir, tamam mı?
Genellikle.
Eşim yabancıları tanımıyor.
Yabancılarla büyümedi. Ben yabancılarla büyüdüm.
Babam yabancı.
Büyükannem, büyükbabam, teyzelerim, amcalarım.
Ailemde bir sürü yabancı var, tamam mı?
Davranışlarını bilirim.
Babam bu gece burada olsaydı, onu tanımıyor olsaydım
onu gösterip "O adam burada doğmamış" derdim.
Babamın hareketlerine bakarak.
Amerika'da doğanların hareketleri değil bunlar.
Eşim komiye el edince sorun olacağını hemen anladım.
"Bakar mısınız?" dedi. "Tatlım, ne yapıyorsun?"
Masaya geldi.
Eşim konuşmasını, sözcük seçimini değiştirmedi. Aynı.
Komiyle benimle konuştuğu gibi konuştu.
"Rahatsız ettim ama aslında garsonumuzu bulamıyoruz."
Dedim ki "Tatlım, adam çoktan koptu.
'Aslında' sözcüğünü bilmiyor. Sen cümleleri bir araya getiriyorsun.
Anahtar kelimeleri kullanmalısın. 'Tuz! Peçete! Buz!'
Adam hiçbir şey bilmiyor ki. Ülkeye yeni geldi.
'Aslında' sözcüğünü bilmiyor."
Tito's ve soda istedi.
"Bebeğim, o adamın tanıdığı tek Tito
restoranın arkasında bulaşık yıkıyor."
Arkaya gidip diyecek ki, "Tito, seni istiyorlar!"
Tito çıkacak. "Hey, benim adım Tito.
Meyve suyuna soda mı istiyorsun?"
Garson geldi. Eşim şokta, tamam mı?
25 dakikadır menüyle öylece oturuyor.
Garson geldi. "Ne arzu edersiniz?" "Aman tanrım!
"Önce sen söyle" dedi bana. Size de yaparlar mı? "Önce sen söyle."
"Peki. Karışık sebzeli fileto alayım.
Tekrar sende!
Bu adamla ne kadar süre konuşacağımı sanıyordun ki?"
Onu restoranda dolaştırıp elini tutup
hayallerini, umutlarını mı soracaktım?
"Önce sen söyle…"
Paraşütle atlamıyoruz ki!
Adama söyle…
Eşim ve ben hayatlarımızın yeni bir dönemindeyiz.
İki çocuğumuz var. Beş ve üç yaşlarındalar.
Beş ve üç yaşında. Ben 49 yaşındayım.
46 yıl yaş farkı var
oğlumla benim aramda, tamam mı?
Onunla oynamayı seviyorum,
yanlış anlamayın ama oyunların çoğu
yerde yatarak. Tamam mı?
"Bu akşam babanı gömelim" gibi oyunlar.
Dizleri ağrıyor, omzunda bir sorun var.
Yatarak oynanan birçok oyun.
Beş yaşındaki kızım anaokulunda.
Sınıfında kendini aslan olarak tanımlayan bir çocuk var.
Okula kuyrukla, kulaklarla ve kürkle geliyor.
Bileklerine sarıp. Tamam mı?
Adı da Roary. Dinleyin…
Bu benim uydurmam değil. Haberleri iletiyorum sadece. Tamam mı?
Sınıfta 23 çocuk, bir de aslan var.
Los Angeles'ta yaşıyorum. Orada kimle konuştuğuna dikkat etmelisin.
Başka bir babayla birlikte çocukların sınıftan çıkmasını bekliyordum.
Ona dokunup dedim ki, "Aslanı görüyor musun?
Bizim sınıftaki aslanı?"
"Harika, değil mi?" dedi.
Adamdan bir anda uzaklaşıverdim.
Dönemin sonuna kadar bir daha konuşmam o adamla.
Çocuğu suçlamıyorum. Anne babasını suçluyorum. Tamam mı?
Bakın, muhtemelen çocuk sabah aşağıya aslan kılığında inmiş.
Tamam mı?
İndi, "Ben bir aslanım anne. Ben bir aslanım baba!" dedi.
Salak anne baba ise "O bir aslan" dedi.
"Haydi okula gidelim aslan."
Çocuğum panda kılığında inerse ona şöyle derim,
"Çek git yukarı, altına bir kot pantolon giy!
Okula panda götürmem, tamam mı?"
Bu kadar. O kıyafeti bir daha görmeyiz.
"Babam hayır dedi."
Bazıları bana şöyle der gibi bakıyor, "Seni ne ilgilendiriyor?
Seni nasıl etkiliyor ki?"
Kızımı etkiliyor, tamam mı?
Hiçbir şey öğrenmiyor çünkü bu aslan
öğrenimi aksatıyor.
Sınıfın arka tarafında
kitapları ve sıraları deviriyor, tamam mı?
Dersi kesmek zorunda kalıyorlar.
Bugünlerde hiçbir şey söylenmiyor.
Çünkü şimdi bir şey söylesem
birdenbire aslanın hislerine duyarsız biri olurum.
Öğretmene gidip "Sınıfta aslanın ne işi var?" diyemem.
"Kendini aslan sanıyorsa kafes getir, ona çiğ et ver.
Çocuğum alfabeyi bilmiyor
çünkü Roary arkada
zebra arıyor."
Bu saçmalığı konuştuğumuza inanabiliyor musunuz?
Oğlumu da okula götürmem gerekiyor.
Tek yaptığım bu. Okula bırakmak.
Küçüklüğümüzde kimse okula bırakmazdı bizi.
Bizim zamanımızda hiçbir yere bırakılmazdık.
Özellikle de okula.
Nasıl büyüdünüz bilmiyorum ama bizim evde anne babam şöyle derdi, "Kaldırımda yürü,
senin boyundaki birilerini gördüğünde okula gelmişsindir."
"Adını seslendiklerinde binaya gir. Umarım bir bok öğrenirsin."
Oğlumu okula götürmem, onu öğretmene teslim etmem gerekiyor, tamam mı?
Okullara gidince velilerle konuşman gerekiyor.
Sabah kimseyle konuşmak istemiyorum.
Kendi işime bakmak istiyorum.
Ama insanlar sabahları konuşmayı seviyor. Siz konuşuyor musunuz?
İnsanlar ne kadar sıkıcı, biliyor musunuz?
Böyle bir sohbet yaptınız mı hiç? "Ne var, ne yok?"
"Geçen ay Kovid'e yakalandık.
Kocamın ateşi 39'a çıktı…"
Dinle.
Bunu dinleyebilir misiniz? Ben dinleyemem.
Bir şeyler duymam lazım.
Sizinle konuşurken
"Ne var, ne yok?" diye soruyorsam şunu duymalıyım,
"Dün akşam biriyle ilişki yaşadım."
"Ne? Öyle mi? Ne oldu?"
Duymak istediğim bu. Soğuk algınlığını duymak istemiyorum.
Oğlumu sınıfa götürürken elini tutuyorum.
Kucağa gelmek istiyor. Almıyorum.
"Seni okula kadar getirdim. Haydi, yürü."
Sınıfa yaklaşırken Asyalı bir baba gördüm.
"Asyalı baba" dediğimde ortam sessizleşti. Buna inanabiliyor musunuz?
"Asyalı baba" dedim, salondaki herkes gerildi.
"Nereye varmaya çalışıyorsun?
Neden yaptın bunu?"
Son altı ya da yedi yılda ülkede böyle bir şey oldu.
Birini tarif ederken geçmişinden bahsetmiyorsun bile.
Aşağılamak için değil.
Çocukluğumuzda mahallede herkes bu şekilde anlaşırdı.
Mahallede otururken "Hangi adam?" derdin, "Porto Rikolu adam." "Onu tanıyorum."
Bugün salondaki bazı insanlar buraya bakıp "Ne önemi var ki?" diyor.
"Bundan neden bahsediyorsun?"
Ne önemi mi var?
Önemi var. Hikâyenin sonunda neden "Asyalı adam" dediğim anlaşılacak.
Tamam mı? Gevşe biraz, sorun yok.
Mesele yok.
İyi biri. Yanıma gelip "Merhaba" dedi.
"Ben sınıf babasıyım." Dedim ki "Ne?
Sınıf babası ne?"
"Bütün babalardan ben sorumluyum. Ayda bir buluşuyoruz.
Salı akşamı Christopher'ın evinde çirkin kazak gecesi için toplanacağız.
En çirkin kazağını giymek,
babalık hakkında sohbet edip diyet kola içmek istersen…"
Dedim ki, "Dinle…"
Nazik biriyim. Benimle konuşursan ben de sana karşılık veririm.
Ama 49 yaşındayım ve aktif olarak yeni arkadaşlar peşinde koşmuyorum.
Bu yaşta. Tamam mı?
Hayatımdaki insanlardan kurtulmaya çalışıyorum.
Maniscalco konutunda büyük bir işçi kıyımı yaşanıyor.
Yeni başvuru kabul etmiyoruz.
Dedim ki, "Çok hoş bir teklif. Gelemem.
Ama bir sonraki kazak etkinliğinde beni unutmayın, belki bir uğrarım."
Sınıfa bakıyorduk. Oğlunu işaret etti.
Sınıftaki tek Asyalı çocuk.
"Oğlum oradaki." "Biliyorum" dedim.
Yine salonda insanlar buraya bakıp
"Çok dar görüşlüsün" diyor.
"Ne cüretle akıl yürütürsün?
Başka ihtimaller olmadığını mı sanıyorsun?
Belki Asyalı baba siyah çocuğu evlat edinmiştir,
siyah baba da Asyalı çocuğu evlat edinmiştir."
Dinleyin, bu Asyalı çocuğun kimle eve gideceğine dair bahse gireceksem
bu adam derim, tamam mı?
Masaya 100 dolar koy, politik doğruculuğunu göreyim.
Benim geldiğim yerde bu ikisi aynı arabayla geldi.
Tamam mı?
Sonra benim oğlan içeri girdi.
Benimki şempanze yetiştirmekten farksız. Hiç yerinde durmuyor. Böyle girdi.
Tişörtünü çıkardı, yırttı. Güzel.
Söylemem gerek, İtalyan bir baba olarak
oğlumun 13 sınıf arkadaşının önünde tişörtünü yırttığını görmek
benim için gurur vericiydi.
Onu okula hazırlıyorum. Kıyafetlerini, çoraplarını, ayakkabılarını giydiriyorum.
Biraz da parfüm. Sadece bir fıs.
Kulak arkasına bir fıs parfüm. Tamam mı?
Kendi kokusunun olmasına alışmasını istiyorum.
Öğretmeni ona yardım etmek için eğildiğinde şöyle olsun,
"Parfümün ne?"
Oğlum pastel boya, boyama defteri almaya gitti,
oğlanların yanından geçip kızların yanına gitti.
Kızlarla içli dışlı.
Pastel boyalarını paylaşıyordu. "Yeşil al. Yeşilimi ister misin? Yeşilimi al."
Ben bunu izlerken öğretmen gelip
keyfimin içine etti, tamam mı?
"Oğlunuzun tişörtünü giydirir misiniz?"
"Ne için?" diye sordum.
"Çok eğleniyor, baksana!
Diğer sınıfta bir aslan var."
"Kıyafetlerini çıkarmalarını istemiyoruz. "Bir şey yapabilir misiniz?" dedi.
"Tamam, anladım."
"Gel!" dedim.
"Tişörtünü giy, tamam mı?
İnsanlar kıskanıyor."
"Üzgün olduğunu biliyorum. Eve giderken markette çıkarırız."
Ona dedim ki,
"Dinle, oyuncaklarını paylaş. Öğretmenlerine karşı saygılı ol.
Lütfen de ve teşekkür et. Tamam mı? Anladın mı? Tamam.
Yanlarına dön." Kıçına bir şaplak.
Sınıfa döndü. Oğlumla böyle konuşurum.
Bebek gibi konuşmam.
Bazı babaların bebek gibi konuştuğunu biliyorum.
"Oyuncaklarını paylaş, tamam mı? Oyuncaklarını paylaş. Nazik ol."
Hayır, oğlumla sanki sendika üyesiymiş de
depoda forkliftte 15 saat çalışıyormuş gibi konuşurum.
Dönüp giderken öğretmen dedi ki "Affedersiniz, nereye gidiyorsunuz?"
"Onu almak için saat üçte dönerim" dedim.
"Anne babaları öğrenme sürecine katılmaya teşvik ediyoruz. Birkaç saat kalırsanız…
Birkaç saat mi?
Ne yapacağım ben? Bunu yapmam.
Öğretmen değilim.
Değil mi? Bu okullarda ne yaptıklarını bilmiyorum.
Çocukluğumda okullar kötüydü. Öğretmenler alkolikti.
Öğrenciler kavga ederdi, hırsızlık olurdu. Ne bileyim.
Ne yapacağım?
Şimdi her şey çok güzel. Öğretmen geliyor. Her şey bir şarkı gibi.
Öğretmen geliyor.
Saate bakıyoruz Peki ne diyor?
Oynamak için beş dakika
Hiçbir fikrim yok.
Öğretmen dedi ki, "Çember yapıp oturacağız."
"Büyük bir çember."
"Çocuğunu al. Büyük bir çember."
"Kızılderili tarzında mı oturalım?"
"Evet, şey…
Şey demiyoruz…
"Kızılderili tarzında."
"Bağdaş kurarak" diyelim.
Ne?
Bağ ne?
Kızılderililerin sinirlenip toplantı yaptıklarını bilmiyordum.
"Tarzımızı çaldılar, bu bir saçmalık.
Buna son vermeliyiz."
Kimse ne diyeceğini bilmiyor.
Ne yasak, bilmiyorsunuz, değil mi?
Söylediğinde biri "başın belada" diyene dek.
Bazı eyaletlerde evinizi satmak istiyorsanız
ilanda "elbise odası" yazamıyorsunuz.
İnanabiliyor musunuz? "Elbise odası" denmiyor.
Neden mi?
Herkes yürüyemediği için.
Şunu mu diyorsunuz, tekerlekli sandalyeli bir adam ev bakacak…
…ama emlakçı "Bu da elbise odası" diyecek,
o da "Ne dedin sen?" mi diyecek?
"Oraya yürüyemem."
Dünya tersine döndü.
Değil mi? Bugün daha iyi diyorlar.
Etrafınıza bakın. Berbat!
Çocukluğum 70'lerde, 80'lerde geçti.
O yıllarda çocuktum ve o zamanları düşünüyorum.
Biraz daha basitti. Doğum günü partilerim sadeydi.
Su balonu savaşı yapardık.
Hatırlar mısınız?
Ailem suyu tutabilen balon alamayacak kadar cimriydi.
Küçük balonları doldurmamız gerekirdi. Patlayıp dururlardı.
Hatırladınız mı?
Balonu doldururduk…
Kahretsin! Tanrım!
Partinin sonunda mutfak musluğunun ağzında 18 lastik halka birikirdi.
Üç balonun kalırdı.
Ama balonu alınca o uyuz çocuğu vurmak için sabırsızlanırdın.
Bahçede hızla koşardı ve…
Balon tam kulağının içine girdi. Çocuk üç ay sağır oldu…
Üç ay o kulağından hiçbir şey duymadı.
Partiden dönünce anneleri sordu, "Nasıl geçti?"
"Hiçbir şey duyamıyorum. Harika bir partiydi."
Kimse dava edilmedi.
70'lerde doğum günü partisine gidersen
parmağını, gözünü kaybedebileceğin bilinirdi.
İşitme kaybı.
Çocukluğumuzda partilerimizde yiyeceklerle oyunlar yapardık.
Yiyecekler doğum günü partilerimizin önemli bir parçasıydı.
Yedinci doğum günü partimde annem 60 santimlik bir kabak getirdi.
"Gagootz oynayacağız!" dedi.
Ne?
Eşeğe kuyruk takma oyunu yok mu?
Gagootz da ne?
Çocukları sıraya dizdi, kabağı aldı…
Çocuğun dizlerinin arasına koydu.
Yedi yaşında bir çocuk.
Diz kapaklarının arasından 60 santimlik bir kabak çıkıyor.
Oyunun amacı şuydu…
Soluna dönüp
oradaki çocuğa vermek.
Diğer çocuk, dizleriyle yakalıyordu.
Diğer çocuk
veriyordu…
Kabak düşerse oyundan eleniyordun.
Kabakla oyunda kalan son kişi
kabağı kazanıyordu.
Ödül buydu.
Partiden eve kabak getirdim.
Annemler sordu, "Bu ne?" "Bilmiyorum, bu bir Gagatza."
"Ama bize tarifini de verdiler.
Kabağı dilimle, ekmek kırıntısına ve yumurtaya bula, kızart.
İyi bir atıştırmalık olurmuş."
"Ne?
Bu yedi yaşındaki bir çocuğun doğum günü partisi mi?" "Evet."
Bir oyun daha vardı. Annem külotlu çorap getirirdi.
Bir bacağını çocuğun beline bağlardı.
Sonra bir patates alıp külotlu çorabın diğer bacağından ayağına tıkardı.
Çocuk da…
Çocuğun, kasıklarından sallanan bir patatesi olurdu.
Bunu iki çocuğa yapardı.
Onları kaldırıma getirirdi.
Her çocuğun önüne bir limon koyardı.
Patatesle limonu vurma yarışı yaparlardı.
Cumartesi öğleden sonra.
Kimse polisi aramadı.
Bu normal bir doğum günü partisiydi.
Dün gibi hatırlıyorum.
Şimdi…
Çocuklarım var, yaşlanıyorum.
"Yaşlandım" diye yakınanlardan değilim. Hayır.
Yaşlanıyorum ve kendimde bazı değişiklikler görüyorum.
Klostrofobi başladı.
İki yıl önce oldu. Hiç klostrofobim olmamıştı.
Uçakta cam kenarında oturuyordum.
Uçuşun ortasında "Buradan çıkmalıyım!" oldum.
Ne olduğunu bilmiyorum.
Böyle bir şeye gidemem.
Nereye oturacağımı bilemem. Kısıtlanmış hissetmemeliyim.
Böyle bir şeyi en son dört yıl önce yapmıştım.
Eşimle Broadway'de Hamilton'ı izlemeye gittik.
Hamilton herkesin gündemindeydi.
Kimle karşılaşsan,
"İzlediniz mi?
Tanrım. Muhteşem.
Biz izledik. Kaç kere?
Kaç kere izledik?
Üç kere izledik.
Her seferinde gerçek bir…
Beni değiştirdi."
Tamam mı? Bunu duyar duymaz "Beğenmeyeceğim" dedim.
Beni çocuklarım değiştirdi. Lin-Manuel değil.
Gittik.
Eşimle oturuyoruz.
Yanımda bir kadın oturuyor, tamam mı?
Çantasını karıştırıyor. Beni çıldırtıyor, tamam mı?
"Bul artık! Buradan çıkmam gerek!" oldum.
"Tatlım, gitmemiz lazım. Bu çantaya katlanamayacağım.
Ne aradığını bilmiyorum ama beni çıldırtıyor."
Gösteri başladı. Hamilton başlayalı 10 dakika olmuştu ki eşime dokundum.
"Neler olduğuna dair hiçbir fikrim yok" dedim.
Rap şarkıları anlayamadım.
"Ne dedi?" oldum.
Karakterlere gelelim. Hamilton'ın ne yaptığını bile bilmiyorum.
Müzikale bu adamın neden bu kadar muhteşem olduğunu öğrenmek için gittim.
Eşimle ve benimle ilgili bir şeyi anlamalısınız, aptalız biz.
Tamam mı? İkimiz de aynı derecede aptalız.
Bunu çoğu ilişkide bulamazsınız.
Normal, sağlıklı bir ilişkide
biri her zaman diğerinden daha zekidir.
Filmleri, kitapları anlamak için zeki olana bel bağlarsınız.
Bir de hayatı.
Böyle bir dinamiğimiz yok.
Eşime sordum, "Ne olduğunu anladın mı?" "Hayır, sen?" "Hiç."
Öylece oturuyoruz. Aptal aptal.
Ara verilince…
Bitti sandım. Işıklar yandı. "Şükürler olsun!" dedim.
"Gidip istiridye yiyelim."
İki buçuk saatimiz kaldığını öğrendim.
Aralardan hoşlanmıyorum. Arasız bitirmek isterim.
Yarım saat sonra kalkıp çıkmak istemiyorum.
Tanıdığımız bir çifti gördük. Çok zeki bir çift.
Onlarla sohbet etmeye başladık.
Amerikan başkanlarından, savaşlardan, olaylardan bahsediyorlar.
Çok zeki insanlarla konuştunuz mu hiç?
Aklımda şu düşünce vardı, "Bu konuşmaya hiçbir bok ekleyemem."
Başımı sallıyordum.
"Evet, hayır, 1700'ler
uzun zaman önceydi."
"Hayır, 1700'lerin üstünden uzun zaman geçti. Çok uzun."
Uzun zaman önceydi.
Adam oyun programına bakıyor, bana oyuncuları anlatıyordu.
Kötü hissettim.
Ben oyun programını sarmış,
bacağımda Bon Jovi şarkısı çalıyordum.
Eşime döndüm, "Salona dönmek istiyor musun?
Neler olduğuna dair hiçbir fikrim yok. Ortasından itibaren anlamam mümkün değil."
Eşim, "Biliyorum, kafam iyice karıştı. Ben de hiçbir şey anlamadım" dedi.
"Hamilton'ın siyahi olduğunu bilmiyordum."
"Gidelim buradan.
Bunu başka bir insana tekrarlama sakın.
Hamilton'ı canlandıran siyahi bir aktör o. Haydi gidelim buradan. Çok aptalız.
Arabaya bin. Ayakkabılarını çıkar. Gidelim buradan.
Kafamız karıştı."
Aptalız.
Ne zaman eşimle dışarı çıksak eve döndüğümüzde
bir çırpıda yatağa girmeme çok şaşırıyor.
Gece dışarı çıktıktan sonra
ne yapıyorsunuz bilmiyorum ama eve döner, dişlerimi fırçalar, kıyafetlerimi çıkarır…
Doğruca yatağa.
Yüz yıkamak yok. Daha iki saat önce yıkadım.
Bir buçuk saatliğine çıktım. Lavaboda yüz mü yıkanır?
Eşim yatak odasına gelir, "Tanrım!
Yattın mı?" "Evet. Gece oldu."
"Ne yapacağımı sandın? Çimleri keseceğimi mi? Yatağa gir."
O banyoda ne yapıyor bilmiyorum.
Oradan öyle sesler geliyor ki!
Su…
Suratında dikenli bir rulo gezdiriyor. Bu…
"Yüzün kanıyor! Bunun sana bir faydası oluyor mu?
Annem onunla makarna yapıyor.
Onu neden alnına sürüyorsun?"
Sonra da Kore maskesi takıyor.
Maskeyi görür görmez "Bu gece seks yok! Al işte!" diyorum.
Hokey kalecisiyle mi sevişeceğim?
"Gözünü kırp ki hoşuna gittiğini anlayayım tatlım!
Maskenin altındaki sen misin?"
Komodinimin üstünde hiçbir şey yok. Bir lambam var, hepsi bu.
Onunkinin üstünde sekiz şişe su var, tamam mı?
Gece plağı, göz damlası, Tylenol.
Yatağın kendi tarafında ne bok yiyorsun?
Ne kadar süre?
Yattık ya, şimdi de izleyecek bir şey bulmalıyız.
Eşim tek bir film bile izlemedi. Hayatı boyunca film izlememiş.
Esaretin Bedeli vardı. "Bunu izlemelisin. Harika film" dedim.
"Bu filmi izleyemem." "Neden?" diye sordum.
"Başını kaçırdık" dedi.
"Beş dakika olmuş. Başını sana anlatırım."
"Başını kaçırdığım bir filmi izleyemem."
Eşimin, aslanı görmesi gerekiyor.
Bazılarınız anlamadı. "Esaretin Bedeli'nde aslan mı var?"
"Hapishane bahçesinde Morgan Freeman'la dolaşan bir aslan hatırlamıyorum."
İlişkimizde…
İlişkimizde sorun benim endişeli biri olmam.
O hiçbir şeyi dert etmiyor, tamam mı?
Benim korkum eve girilmesi.
En büyük korkum bu.
Çocukluğumda evimiz üç kez soyuldu.
Bir yetişkin olarak korkum gece dörtte uyanıp
yatak odamda bir adam görmek.
Silahım yok. Silaha karşı da değilim.
Ama dediğim gibi, 49 yaşındayım ve bu yaşta yeni bir beceri kazanamam.
Silah sahipleri silahlarını iyi biliyor.
Poligona gidiyorlar. Dolapta tutuyorlar. Kilitleri ve anahtarları var.
Ayrıca silah sahibi biri evine birinin girdiğini duyunca
mutlu oluyordur sanırım.
Kapının kurcalandığını duyuyor.
"Evet!" oluyor.
Eşine diyor ki "Sen yat tatlım. Yarın yorucu bir gün olacak.
Ben bu adamın icabına bakacağım."
Geçen ay alarmımız çaldı.
Alarm çok yüksek sesli. Beni derin uykumdan anında uyandırdı.
Eşimde tık yok. Uyanmaz.
Bu gece muhtemelen ikide yatacağım.
Sonra uyanacağım. Sabah oldu sanacağım. Saate bakacağım, 02.09.
Gece boyunca dokuz dakikalık aralıklarla uyuyorum.
Eşim yatıyor, aynı pozisyonda uyanıyor.
Yatağın onun tarafı düzgün.
Çarşaf gergin. Yastıklar kat kat.
Saçları çarşafın üzerine dökülüyor.
Benim tarafım köpek balığıyla boğuşmuşum gibi.
Her şey dağınık. Yastık kılıflarım kayıp.
Islağım. Neden ıslandım?
Ensem sırılsıklam.
İç çamaşırımı sıksam su çıkar.
Dün gece ne geldi benim başıma?
Sabaha yatağı ters çevirmem gerektiğine göre?
Neden sırılsıklamım?
Neden su içindeyim?
Geçen ay
alarm çaldı ve eşim kalkmadı.
Hemen kalktım. Gidip işleri halleden adamlardan değilim.
"Kalk!" dedim.
"Ne oluyor?" diye sordu. "Alarm çalıyor!" dedim.
"Git bak" dedi.
"Gidip bakayım da kafama iki el sıksın.
Sen de iki çocuğumuzla arkadan kaçıp başka bir adamla yeni bir aile kur.
Haydi oradan. Sırtıma atla. Birlikte gidiyoruz.
Gidip bakacakmışım!
Rambo'yla mı evlendiğini sanıyorsun? Birlikte gidelim."
Bakın…
Keşke o açıdan biraz daha agresif olabilsem.
Oğluma biraz daha erkeksi olmayı öğretmeye çalışıyorum.
Futbola yazdırdım onu, tamam mı?
Futbol bile değil. Ne olduğunu bilmiyorum.
Üç yaşında sekiz çocuk koşuşturuyor.
Top hareket etmiyor.
Onu Los Angeles'taki büyük bir parka götürüyorum.
Basket sahaları, çocuk bahçeleri var.
Eroin de var. Güzel.
Aileni yetiştirmek için iyi bir yer.
Böyle bir adamım. Oğlumu gezmeye götürürken çanta almam.
Abur cubur,
su, yedek kıyafet, hiçbir şey götürmem.
Sadece ben ve o, tamam mı?
Diğer ailelerin battaniyeleri var. Piknik battaniyelerini seriyorlar.
Şemsiyeler açıyorlar.
Meyve tabakları var.
Coachella değil bu!
45 dakikalık bir spor.
Parkta tasmasız bir sürü köpek var.
Bunu söylemenin sevimsiz kaçacağını biliyorum.
Köpek seven bir adam değilim, tamam mı?
Üzgünüm. Burada evcil hayvan sahipleri var.
Köpek sevenler var.
Bunu birinden duyduğu anda panik atak geçirenler olduğunu biliyorum
ama altı yaşındayken bir Alman çoban köpeği tarafından hırpalandım.
Köpeğiniz bana yaklaştığında
onunla oynaşmam, tamam mı?
Bu bir tehdittir. Birkaç adım geri atıp durumu değerlendiririm.
Antrenmanı izliyordum.
Uzaktan bir köpeğin koştuğunu gördüm.
O kadar hızlı koşuyordu ki cinsini bile seçemiyorum.
Hızla geçti. Oğlumun kafasını sıyırdı adeta.
Antrenmanın ortasından.
Hatta aileye sormam gerekti, "Bu bir çita mıydı?
Az önce ne geçti buradan?"
Baktım, bir tazı.
Bakın, üzgünüm
ama tazıya sahip olamazsınız.
Tamam mı?
O şeyin son hızı
saatte 77 kilometre, tamam mı?
Görerek avlanırlar.
Bu şu demek, bir şeyi görürler, gidip yakalarlar ve yakalamadan durmazlar.
Hiç koşarken gördünüz mü bilmiyorum ama dehşet verici, tamam mı?
Kulaklar arkaya kıvrılmıştır ve…
O şeyin dışarı çıkması yasaklanmalı.
Çimleri parçalıyor.
Sanırım pantolonumu yırttım,
kıçımın arkasında neler oluyor bilmiyorum ama bir şey oldu.
Hava geliyor. Bakmak bile istemiyorum.
Hayır, bu gösteri için forma girmek istedim.
Bu Netflix özel bölümü için forma girmeli, bu takıma sığmalıyım, dedim.
Bilmiyorum, işe yaramadı. Takım çok dar.
Kumarhaneye şöyle bir bakıyorum, bazı insanlar hâlâ maskeli.
Tamam mı? Takacaksan tak. Umurumda değil. Başka dertlerim var.
Seni ve maskeni dert edemem.
Ben o insanlardan değilim. Benim başka sorunlarım var.
Tamam mı? Maske takmak istiyorsan tak.
İnsanlar maske konusunda tutkulu. O maskelileri görüyor musunuz?
"Maskem var."
Ona kolye yapıyorlar.
"Çıkarmam gerekirse diye maskemi kolye yapıyorum.
Burada sallanıyor.
Biri getirmemişse diye bir tane daha var.
Ekstra maskem var."
Bunu mu istiyorsunuz? Sorun değil.
Bir de diğerleri var. "Maskeleri salla! Takmıyorum!
Maske falan takmıyorum!
Kimse bana ne yapacağımı söyleyemez."
Peki.
Tamam mı? O tarafta mı olmak istiyorsun?
O tarafta ol. İkisi de umurumda değil.
Umurumda değil. Kendimi tanıyorum.
Şansım hiç yaver gitmedi. Çok kötüydü.
Virüs hakkında atıp tutmadım.
Pandeminin neresinde olursak olalım virüsle asla dalga geçmem.
O adamlardan biri olmayacağım.
Öyle adamları görürsünüz,
"Bu bir kandırmaca!" Bir bakıyorsun…
Tamam mı? Hayır.
Ölüm döşeğinde "Aşı yaptırın!" demeyeceğim. Hayır!
Aşı yaptırdım. Dürüst olmam gerekirse, hayatımı kurtarması için değildi. Cidden.
Sizin hayatınızı kurtarmak için yaptırdım.
Aşırı birçok İtalyan'la aynı sebepten yaptırdım.
İtalyanlar, Kovid geçirirken
yemeklerin tadını alamadığını öğrenir öğrenmez…
Ödümüz patladı, tamam mı? Aşı olmak için koştum.
İki aşı oldum. Moderna ve Pfizer. Basın bana aşıları.
Aşıdan ölsem de umurumda değil,
en azından ağzımda köfte tadıyla öleceğim.
Yemeğin tadını almadan 15 ay geçiremem. Ölürüm daha iyi.
Ben aşıyı Walgreens'de yaptırdım.
Tıbbi bir tesis olmasını umuyordum.
Eğitimli profesyonelleri olan. Market değil.
People dergisi, tampon ve Bubble Yum satan.
Bu bana pek sağlıklı gelmiyor.
Gergindim, sıradaydım.
Hoparlörlerden şunu duydum. "Asistanlar aşı bölümüne."
"Aşı yardımı."
Gatorade'leri rafa dizen adam eczaneye koştu.
Gergindim. Bakıyordum.
Birçok kişiyi şaşırtan bir soru vardı.
Soru şuydu "Hangi koldan olmak istiyorsun?"
Oraya gittim, adam soru sormaya başladı.
"Alerjin var mı?"
"Walgreens'in ortasında sana tıbbi geçmişimi ifşa etmeyeceğim" dedim.
"Aşıyı yap, öğrenelim."
Beni bu şeyle dürttü. Kanamaya başladı.
"Bu normal mi?" oldum. "Tanrım!" dedi.
"Haydi kardeşim.
Yalan söyle, uydur.
İnsanların yüzde ikisinde kanadığını söyle. Gerginim."
"Böyle kanayan birini hiç görmemiştim."
"Gatorade falan ister misin?
Portakallı, üzümlü? Mavisinden ister misin?
"O neli?"
Sonra da beklemeni söylüyorlar. Kuralları kim koyuyor bilmiyorum.
Aşıdan sonra 15 dakika beklemeni söylüyorlar
Aptal gibi dedim ki, "Tamam. Burada 15 dakika beklerim.
Ne zamandır buradasın?"
"Sekiz dakikadır. Ölmeyi bekliyorum ama henüz ölmedim.
Sanırım başaracağım. Bu gayet iyi.
Yanımdaki adamın bacağının içi kızarıktı.
Geldiğinde böyle miydi bilmiyorum
ama sanırım iyi olacağım."
15 dakika. Bir şey olursa Walgreens ne yapacak ki?
Kasiyeri mi çağıracaklar?
"Ağzı köpürüyor!" "Aman tanrım!"
"Bu bir iade olsaydı yardım edebilirdim ama tanrım…
Bu iş beni aşar. İyi görünmüyor.
15 dakika.
Kimse 17'nci dakikada arabasına gidip böyle olmadı mı?
15 dakika! Başaracaksın. Yaşayacaksın.
Bilmiyorum. Hayatımdaki stresi azaltmaya çalışıyorum
Çok çabuk sinirleniyorum.
Geçen hafta kahveciye gittim.
Genellikle gitmediğim bir mahalledeydim
ama canım kahve çekti.
Normalde hepimizin kahve almak için düzenli olarak gittiği kafeleri vardır.
Oralarda değildim. Başka bir şehirdeydim.
Bir hipster kafesine gittim. Hiç gittiniz mi?
İçeri girdiğimde herkesin bilgisayarında bir tür çıkartma vardı.
42 yaşında yetişkin bir adamsan
ve MacBook Pro'nda Chewbacca çıkartması varsa
hayatını sorgulasan iyi edersin.
Sıradaydım. Kahve yapan adama bakıyordum.
Karnı açık tişört giymişti.
Hemen sinirlendim!
Her yeri de kıllı. Haydi ama dostum!
Sabahın sekizi. Göbek deliğine giren kıllarını görmek istemiyorum.
Bu adamda hiç…
Göbek deliği çukurdu.
Göbek deliğinde ne yaşar bilir misiniz?
Sizinki de çukursa bu akşam eve gidin, toz püskürtücü alın,
deliğe üfletin, masanıza düşenlere bakın, tamam mı?
Göbek deliğiniz açıktayken yiyecek ve içecekle uğraşmak
şorttan bir taşağınızı çıkarmaktan farksızdır.
Aynı şey. Taşak, delik, kıl.
Deliğini çöreklerden uzak tut!
Adam kruvasana uzanıyor.
Göbek deliği çöreklere yaslanıyor ve bunu kimse görmüyor mu? Önlük!
Günümüzde iş gücümüz meteliksiz.
İş gücü mü?
Bir şey sipariş ettiğinizde aklınızdan şu geçiyor mu,
"Gelmeyecek. İçeriden o çıkmayacak."
Kahveyi sipariş ettim, gidip orada beklememi söyledi.
Tuhaf. Kahveciye gittiğinde kahveni başkalarıyla beklemen gerekir.
O gruba girmek biraz garip çünkü içeriye böyle giremezsin,
"Merhaba…"
"Ne bekliyorsunuz? Kahve mi?"
"Sen ne söyledin?"
"Kapuçino aldım. Sen?"
"Bilmiyorum, bana ne yapmak isterse."
Sıcak kahve söyledim, buzlu kahve getirdi ve "Tamam" dedim.
"Görünüşe göre soğuk içiyorum."
Tüm operasyonu durduranlardan değilim. "Bakar mısın?
Sıcak kahve söyledim.
Buzlu kahve yaptın."
Ne yapacaksın ki? Adamın bütün günü mahvolacak.
Bunu sindirmesi mümkün değil.
Ona bambaşka bir şeyle gittin. Kapuçino yapacaktı.
"Kapuçino yapacaktım, dedi ki…
Sıcak kahve istediğini söyledi."
Buzlu kahveyi aldım. Pipet yok.
Pipet vermiyorlar.
İstediğinde verdiği ise tebeşir ve kontrplaktan yapılmış.
Pipetlere ne oldu bilmiyorum.
Bilmiyorum, okyanusta bir kaplumbağa öldü anlaşılan.
Alçı levhadan yapılmış bir pipetle sıvı emmeye çalışırken
beyin anevrizması geçirmeliyim.
Eski pipetler geri gelsin.
Parçalanıyorlar.
İçeceğin ortasında…
Hayır, iyi. Bir kaplumbağa öldü diye mi bu bok?
FaceTime'da babamla görüşüyordum.
Babam 76 yaşında, tamam mı?
Dökülüyor artık.
Bu yaşlarda anne babanız varsa her yerleri ağrıyordur.
Onlarla her konuştuğunuzda
vücutlarında neler olup bittiğini anlatırlar, tamam mı?
FaceTime yaparken sordum, "Ne var, ne yok?"
"Ne mi var? Sol gözüm hiç görmüyor. Bu var!"
Her aradığımda başka bir şeyi oluyor.
Ağrı geziniyor.
Aradım, "Gözün nasıl oldu?"
"Artık gözümde değil. Şuna bak. Elimi oynatamıyorum.
El yerine pençem var. Oynatamıyorum."
Anne babanızın gözlerinin önünde yaşlandığını gördünüz mü?
Dün beni FaceTime'dan aradı.
"Ben mi aradım, sen mi aradın?" Ne?
Öldüğünde olacakları anlattı geçenlerde.
İtalyanlar ölümden bahseder. Her şey konuşulur.
Özellikle eski topraklar. Daha yaşarken her şeyin parasını öderler.
Çocukları ödemek zorunda kalmasın diye.
"Öldüğümde ağlayacaksın. Hepsi bu.
Ben ölünce Cumberland Cenaze Evi'nden Mario'yu arayacaksın. Hepsi bu.
Her şey peşin peşin ödendi."
Facebook'ta büyükannenin tabutu için bağış toplayan İtalyan yoktur, tamam mı?
Her şeyi ödenmiştir.
Gömülmek istemediğini söyledi. Çekmece almış.
Mozolede.
"Gel, görmeni istiyorum.
Seni mozoleye götürüp ne aldığımı göstermek istiyorum."
"Bir duvar. Ne?"
"Haydi, gidelim."
Gittik, baktık.
"Üstteyim. Soldan üçüncü benim.
Önce annen girecek."
Arkaya girmek istemiyorum. Önce o girecek.
Duvarın yanında olmak istiyorum."
"Ne önemi var ki? Öldün."
"Çünkü beni çıkarmaları gerekirse diye duvarın yanında olmak istiyorum!"
"Evet ama neden aşağıdan seçmiyorsun?
Çiçek koyabilirim."
"Deli misin? Burası için fazladan 20.000 istiyorlar.
'Tavana koyun' dedim. 20.000'i kardeşinle bölüşün."
"Tamam da kafamı kaldırmam gerekecek…
Oraya bir şeyler fırlatmalıyım."
"Seni seviyorum baba!
Seni seviyorum."
Babam her türlü cenaze törenini, her şeyi istiyor.
Şeyi istemiyor, şimdilerde birinin hayatını kutluyorlar, değil mi?
"Kutlama istemiyorum, öldüğümde kimsenin mutlu olmasını istemiyorum!"
Geçenlerde babamla yemeğe çıktık.
Yemek yiyoruz.
Tuvalete gitmem gerektiğini söyledim. "Ben de. Haydi. Gidelim" dedi.
"Hayır. Sen git" dedim.
"Sen gel, ben gideyim."
"Yalnız mı kalacaksın? Yalnız mı kalacağım? Haydi.
Birlikte gidelim."
Peki…
Babamla birlikte tuvalete gittik.
Babam kabine geçti, ben de pisuvara.
Babamın prostatı büyüdü, tamam mı?
Yani tuvalete gittiğinde idrar düzenli şekilde gelmiyor.
Bölümler hâlinde çıkıyor. Tamam mı?
Babam kabinde çişini yaparken küfrediyor.
Şöyle diyor,
"Siktir, haydi!"
"Seni kaltak!"
"Haydi sikik!"
Bu sırada başka bir adam geldi.
Yanımdaki pisuvara geldi.
Adam gürültücü işiyor. Bilir misiniz böyle işeyenleri?
Yaptıkları her şey…
Solunum sisteminde ne oluyor ki
umuma açık tuvalette bunları yapıyorsun?
Duvara yaslanıyor. Elini koymadan yapamayan birini gördünüz mü hiç?
En son çişini yaparken ne oldu?
Düştün mü?
Şimdi sıkı durmadan işeyemiyor musun? Ne?
Sonra mesajlaşmaya başladı.
Bir eli burada. Mesajlaşmaya başladı.
Dinle, bununla sürekli temas hâlinde olmalısın.
Başına buyruk bırakamazsın. Duvarın her yerine yapabilir.
Onunla temas hâlinde olmalısın, tamam mı?
Bu sırada babam hâlâ…
"Acıktım! Haydi! Lanet olsun sana!"
Bu adam…
Adam işemeye başladı ama ne çıkıyordu bilmiyorum.
Bal gibiydi. Koyuydu. Hiç bu kadar koyu çiş gördünüz mü?
Gürül gürül pisuvar tabletine işiyordu.
"Tabletten uzak dur dostum."
Bal işiyor gibiydi. Tıpkı…
Ben sessizce işerim.
Sol tarafa döndüm, oluktan aşağıya akıyor
ve sessizce kanalizasyona gidiyordu.
Tesla gibi işiyorum.
Harikasınız. Tanrı seni korusun Las Vegas.
Gösteriye geldiğiniz için sağ olun.
Alt yazı çevirmeni: Çetin Soy