Jak stawić czoła lękom?
Wychodzę im naprzeciw. Wiele razy się bałem.
I to bardzo.
Ale strach to coś, co czujemy w żołądku.
To cios.
Można z nim zrobić dwie rzeczy.
Uciec albo wyjść mu naprzeciw.
Wybieram drugą opcję.
Ja tam się modlę.
Jak umrzeć w samotności
Niech wygra strach
Będziemy się dobrze bawić. Allie też będzie.
Dobrze. Zostanę w domu na sylwestra.
Ale darujmy sobie tablice z pomysłami.
Przestań mrugać.
Przestań.
I zaczekaj,
aż klej zrobi się lepki.
Jak nałożysz, dociśnij.
Słuchasz mnie w ogóle?
Będziesz sama na weselu.
Wiem.
Alex bierze ślub w Nowy Rok.
Kto tak robi?
Decyzja Julie jak nic.
Cieszysz się?
Od miesiąca budzę się z krzykiem, przekonana,
że zginęłam w katastrofie.
W tym tygodniu
śniło mi się, że leżę na plaży. Czuję stopami piasek.
Ale ta noc była inna.
Ta sama plaża, ale był tam Bubba.
Narzekał,
że od piña colady bolą go zęby.
Mówił, a do tego niskim głosem.
Nie da się komuś opowiedzieć snu.
- To dziwne. - O Boże.
Jak mam to zrobić sama?
Weź to zdjęcie ciotki. Zainspirowała mnie do tej stylówki.
Elise była inspirująca.
Spójrz tylko.
Pewna siebie, silna.
Obie jesteście.
Wspaniałe podróżniczki.
Wyszłoby lepiej z wysokim lustrem.
Tyle siebie naraz nie zniosę.
Jeśli boisz się latać, nie jesteś sama.
Ponad 40% Amerykanów podziela ten lęk.
To najbezpieczniejsza...
O kurde. Cześć, mała.
Zaszalałaś.
Jakbyś miała ucałować kopertę i wysłać ją na wojnę.
Przestań.
Tamika powiedziała, że mam się odstawić
na rozdanie dyplomów.
Czemu nie mówiłaś, że kończysz kurs?
Miałam tam nie iść,
ale ponoć ktoś ma przemawiać.
Liczę na Hodę Kotb.
Jak to uczcisz?
Chciałam cię prosić o zniżkę
na jakąś pasującą torbę podróżną.
Jesteś spłukana. Przestań.
Skąd wiesz?
Posłuchaj.
Nie wiesz tego ode mnie,
ale jedź na poziom minus dwa.
- Szukaj Mike’a. - Dobrze.
Ale nie muszę nikomu obciągać?
A jaką chcesz zniżkę?
Robiłam gorsze rzeczy za mniej.
Rzeczy znalezione
Cześć.
Kaya mnie przysłała.
Dzisiaj kończę kurs. Wiesz...
- Super. - Często to słyszę.
Każdy pokój tutaj to Jaskinia Cudów.
Bierz z dolnej półki.
Super.
Ludzie tak zostawiają rzeczy?
Albo nie wracają.
Nie wracają?
Przede mną pierwszy lot.
Oby nie ostatni.
Tylko dolna półka.
O Boże. Niemożliwe.
Bez jaj.
Elise taką ma.
Wyszukany gust.
- Biorę. - Gratulacje.
Uwaga, spoiler. Przemówienie puszczą z nagrania.
Dzień dobry.
Przytrzymaj windę.
Przytrzymaj.
O rany.
- Naciśnij. - Nacisnęłam.
Sporo tu miejsca, możesz się przesunąć.
Co jest?
- Winda się zatrzymała. - Serio?
Pewnie zepsułaś, rozdzierając drzwi.
Ćwiczę, to mam siłę.
Oddałaś już kartę pracy?
Chryste.
Tyle pracy dla filmiku ze specem od kontroli tłumu?
Tego stratowanego?
Jestem na rozdaniu dyplomów, a ty gdzie?
- Halo? - Proszę czekać.
Halo?
Kurwa.
Komórka nadal nie działa.
Wszystko będzie dobrze.
Mike, znajomy i potencjalny kochanek, był konserwatorem.
Teraz robi w ochronie.
Zaczekaj.
Z rzeczy zaginionych?
Znasz Benedettiego?
Tak. Pomógł mi z torbą.
Zawsze miał słabość do oferm.
Tak jak Alex.
Co takiego?
Nie wierzę, że lecisz na ślub Alexa.
Chociaż kiedyś się bzykaliście.
Nie sra się do gniazda.
A ty i Mike?
Powiedziałam mu, co czuję,
a on grzecznie i wielokrotnie odmówił.
Przynajmniej wiem, na czym stoję.
Wciąż podlewam nasze rośliny.
Filodendrony nie zasługują
na takie niezdecydowanie.
- Bo... - On się zdecydował.
Co tu się odpierdala?
To chyba alarm.
Doprawdy?
Tak brzmi alarm, Patty?
Nie pierdol mi tu!
Halo? Jest tam kto?
O Boże.
Nie wiemy, po co ten alarm tak wył.
Prawda?
Czy tu jest gorąco? Gorąco ci?
Bo wiesz...
Potrzebuję jedzenia albo papierosa.
Nie pomogę ci z kradzieżą bagażu.
Bla, bla. Co to za tekst?
Zawsze przygotowana.
Woda.
- Chcesz? - Nie.
Mel jeszcze nie ma.
- To do niej przyszedłeś? - Jestem jej szefem.
- Napiszę. - Napiszę.
Alex: Gdzie jesteś? Spieszę się.
Terrance: Żyjesz?
Ile masz wzrostu? 175, 180, 185?
Mam 180 cm.
- Spoko. - No.
Wszystko mnie boli po jodze.
- Tak? - No.
Poza tym kubek jest cięższy od serwetki.
- Jasne. - Zawiało.
Pewnie.
Zapraszam na pokład. Proszę zająć miejsca.
- Dan do Alexa. Nie widać Patty. - Miga się?
Mel nie przegapiłaby poczęstunku.
Przekaż jej, że byłem, wielkoludzie.
- Jasne. - Dzięki.
Możesz tasować ciszej?
Zwolnij się, to nie będziesz musiała słuchać.
Czemu mnie nienawidzisz?
Byłam z Alexem dwa lata temu.
Poważnie, czemu tak mnie nienawidzisz?
Zajęłaś mi krzesło.
Zaskakują cię pory roku.
Malujesz tak usta.
A najgorsze, że ukradłaś mi miejsce w Lotnikach.
Jeśli cię to pocieszy,
właśnie omija mnie rozdanie dyplomów.
Nie pocieszy, bo to miał być mój dyplom.
- Ale zapomniałam dać Alexowi. - No właśnie.
To chore, że zaprosił cię na ślub.
Choć nie jak to, że idziesz.
Co ci do tego?
Bo myślałam, że już o tobie zapomina.
Kurwa mać.
Dobra. Wybierz kartę. Dowolną.
- Gdzie jesteś, Mel? - Trauma.
- Cuchnęło żeberkami. - Widzieliście Mel?
- Co? - Widzieliście Mel?
- Nie przyszła na kurs. - Dzisiaj nie.
Cholera. Nie ma świeżych petów.
Wąchałeś pety?
- Szukam Mel. - Może rzuciła.
- Palenie czy pracę? - I to, i to.
Nie wiem, hipotetyzuję.
- To dla niej? - Guma z nikotyną na lot.
Wziąłem jej też dyplom. Może będzie chciała.
- Miło z twojej strony. - Bardzo miło.
Będziesz za nią tęsknić.
- Nie zaczynajcie. - To nic złego.
Ja tęsknię za Shaunem, gdy jest w Disney World.
Ja tęskniłem za nim, jak był u cioci.
- Czułem to. Modliłeś się? - Pewka.
- To co innego. Zaginęła. - Wyluzuj.
To normalne, że ci na kimś bardziej zależy.
Wiecznie się spóźniamy, a nas nie szukasz.
A jak dbałeś o Tinę, zanim złamałeś jej serce?
Nie winię cię.
Mel jest jak Lizzo i Rihanna. Lizzanna.
- Weź. - Przyznaj.
Podoba mu się.
Dajcie spokój.
- I co? - Wiedziałem.
Nie mam czasu. Muszę znaleźć Mel.
Zabujał się.
Gość jest jak Gibson.
Czemu Gibson?
Bo Mel.
O kurde.
- Genialne. - Stary.
To jedna osoba, nie dwie, ale pasuje.
Pomocy!
No dalej!
Wszystko będzie dobrze.
O Boże. Halo?
Czerwona lampka to zawsze coś złego.
Duszę się!
Nie chcę umrzeć w metalowej trumnie!
Zabierzcie mnie stąd!
Mike mówił, że wyszła z biura rzeczy znalezionych.
Kaya!
Masz jeszcze balsamy rozgrzewające?
Nie, problem z dostawami.
Przepraszam. Kurde.
Mama nabawiła się kontuzji, grając w pickleball,
i teraz jest heca.
Niedługo ma turniej.
Nie zniosę...
- Co jest? - Chodzi o Mel.
Nie ma jej, nie odbiera pasażerów.
Paulie’s Pretzels, Dunkin’ Donuts,
łazienki na jedynkę i dwójkę.
Nigdzie jej nie ma.
Mel woli precle z Auntie Anne.
A fotele do masażu?
Pokoje dla karmiących?
Czasem tam kima.
Mogę włączyć kanał na Slacku,
ale nie mówcie jej, że wam pomogłem,
bo ze mną nie gada.
Mel utknęła w windzie. Poziom minus dwa, korytarz B.
Chodźmy. Szybko.
- Duszę się! - Wyciągniemy cię.
Ja pierdolę.
Boże.
- Potrzebujesz czegoś? - Papierosa.
Nikotyny.
Wszystko dobrze?
Twoja obsesja na moim punkcie jest żenująca.
Daj jej odetchnąć, koleś.
Wyluzuj, Mike.
To moja przyjaciółka i tyle.
Idziesz?
Strażacy dali czadu.
- Są niedoceniani. - O tak.
Na pewno ich pikniki miażdżą policyjne.
Potrafią idealnie wysmażyć stek.
Nie jadam steków.
Nie wytrzymałam godziny w windzie.
Jak mam wysiedzieć 12 w samolocie?
Nie polecę na Hawaje.
- A chcesz? - Lecieć? Nie.
Od dziś żadnych niepewności.
Żadnego latania, żadnych wind.
Przestań.
LOTNISKO JFK
Kupuje coś pani?
Wiem, jak pomóc Mel. Wchodzisz?
Wiesz, że zrobię dla niej wszystko.
JFK to ogromne lotnisko.
Musimy zebrać całą ekipę.
Najpierw trzeba stworzyć atmosferę.
Można działać.
Na szczęście Rory ma dojście do strefy zastrzeżonej.
Hangar piąty.
Witamy na lotnisku JFK.
Kod do hangaru: 867052 Ogarnięte
Shaun i DeShawn załatwią resztę.
Bingo. Tak jest.
Jednego nie mogę zrobić. Załatwić Mel wolnego.
Mike się tym zajmie.
Patty, mam prośbę.
- Ekstra. - Nie taką.
- Jasne. - Taki jest plan.
- To fajrant? - Kto mnie powstrzyma?
Denise, spadam.
Można tu wchodzić?
Czyli tak to będzie?
Sądziłam, że poluzujesz mi koło w wózku czy coś.
Mogłam się domyślić.
Nikt, kto je tyle ryby z mikrofali,
nie jest normalny.
Nie mam wyboru.
Dobra, byle szybko.
I nie ruszaj twarzy. Pochowają mnie z tymi rzęsami.
Wychodź, pokrako.
Terrance? Co tu robisz?
SYMULATOR AEROTECH 5287X
- Dzięki, Patty. - Nigdy więcej.
Cześć. Też lecę pierwszą klasą na Maui.
O co chodzi?
Jutro masz lecieć na Hawaje.
Najpierw poleć tym.
To symulator, nie odleci.
Dobra?
Dobra. Josh?
Najnowsze dzieło mojej kuchni.
To dla mnie?
Imbir w ciastku uspokoi żołądek.
- A szampanem się najebiesz. - Nie odmówię.
SZKOLENIE PERSONELU
- Kaya. - Możemy wsiadać.
- W porządku? - Póki co.
Dobrze.
- Ty też? - Tak.
Witamy na pokładzie lotu 420.
Lecimy na Maui, na Hawaje.
- Poproszę. - Dziękuję.
Chcesz usiąść przy oknie?
Musisz wybrać.
- Cześć. - Siemano.
Tak. Nigdy nie widziałam chmur z bliska.
- Jak miło. - Pierwsza klasa.
Mam bombę i nóż, a do tego jestem pierdolnięty!
Nie, jestem tylko zrzędą.
- Nie mam bomby ani noża. - Widzę.
No ale mam powody zrzędić.
Osobiste problemy.
Nie czuję się zauważany w pracy.
Dee Dee mnie wkurza. Chrapie jak opętana.
A niech powiem o tym słowo,
to jestem najgorszy.
Proszę się zamknąć,
bo wyrzucę pana z samolotu.
- Jestem strażnikiem. - Jasne.
Chronię pasażerów przed świrami.
Dobrze wiedzieć.
Witamy na pokładzie.
Z przyjemnością panią obsłużymy podczas lotu do Maui.
Niczym szlamnik zwyczajny
będziemy niesieni wiatrem ku celowi.
Mamy piękny dzień. To będzie spokojny lot.
Startujemy.
- Poczujesz to. - Dobrze.
Panie i panowie, za chwilę nasza kolej.
Jeśli umrę, zaopiekuj się Bubbą.
Co? Kim jest Bubba?
- Tryb samolotowy! - Kurde, racja. Samolotowy.
- Po to jest. - No faktycznie.
Nawet jeśli maseczki spadną, samolot będzie mógł wylądować.
Proszę się nie przejmować fryzurą.
Proszę przygotować samolot do startu.
Jeśli pojawi się lęk, naciśnij tutaj.
Dobrze.
Nadal się boję.
Czego boisz się najbardziej?
Lotu.
I zaufania maszynie, że nie spadnie,
a potem wyląduje.
- Wszystkiego. - No tak.
Jestem przy tobie.
Personel, proszę zająć miejsca.
Chyba nie dam rady.
Spójrz na mnie.
Patrz na mnie.
Wszystko gra.
Osiągnęliśmy wysokość przelotową, 9144 metry.
Symulacja startu zakończona.
Jasna cholera. Udało się.
Jak pisklę uwalniające się z bezpiecznego gniazda,
gotowe do lotu.
Mel, jesteś gotowa.
Udało ci się.
Przegapiłaś rozdanie dyplomów, ale nie przegapisz lotu.
- Prawdziwy Lotnik. - O tak.
- Gratulacje. - Gratuluję.
- Dalej. - Lecisz, mała.
- Brawo! - To dla mnie?
Ukradłem ramkę.
Ale to pomysł Terrance’a.
To wszystko.
Gratulacje. Jestem z ciebie dumny.
Dziękuję za wszystko.
Nie wiem, czy dam radę polecieć bez ciebie.
A wylądować?
Na pewno dasz radę.
Może nas z tobą nie będzie,
ale trzymamy kciuki.
- Pełen luz. - Tak jest.
Łatwizna.
Spoko. Lądowanie wygląda tak samo, tylko w drugą stronę.
Udało ci się.
Wybacz spóźnienie.
Nie powinieneś się pakować?
Dziś lecisz. Co ty tu robisz?
- Chodź. - Nie masz ślubu na głowie?
Przestań.
Lecisz dla mnie na Hawaje, więc muszę tu być.
- Jestem dumny. - Dzięki.
- Dałeś czadu. - No.
Sztos nad sztosy, Terrance.
Rzut za trzy punkty.
- Chyba. - Stary.
Co cię tak zatkało?
- Dziękuję. - Spoko.
On? Chyba nie mówisz poważnie.
Gość się zaraz żeni, wyluzuj.
Nie o to chodzi.
Czasem trafiasz za trzy,
ale wszyscy kibicują rywalom.
- Pa. - Nie.
- Będzie dobrze. - No.
Dasz radę.
Nie wierzę, tablice z pomysłami.
Potrzebuję więcej szampana.
- Po co ta konewka? - Ta?
Zdecydowałam, że w tym roku nie uprawiam seksu.
Celowo?
Dopóki mi to służy.
Będę podlewać własny ogródek.
Ogarnij sobie konkretną konewkę.
Obiecałyście,
że będzie lepiej niż w Vegas z Lamarem.
A ja patrzę, jak Melissa...
- Słońce, co robisz? - No...
Owijam palemkę taśmą dekoracyjną.
- Wyjaśnisz? - Tak.
To są palmy.
Na Hawajach.
Jutro lecę na Hawaje.
Powiem Alexowi, że nadal coś do niego czuję.
Tak że...
Mel.
- I... - Podaj brokatowy długopis.
Chwila. Mówiłaś, że lecisz,
żeby dotknąć Pacyfiku czy coś.
Wiem. Ale cały czas się okłamywałam.
Mam klapki na oczach i widzę tylko Alexa.
Nikogo innego.
- Wciąż coś do niego czuję. - Ale co?
- Kochasz go? - Tak.
Boję się, że jeśli mu nie powiem,
będę tego żałować do końca życia.
Wiem, jak to brzmi,
ale on przyszedł do symulatora...
Kocham go.
Wciąż to czuję.
Nie ma co dyskutować z uczuciami.
Jest.
- Popierasz to? - Tak.
W sensie...
No?
Co się może stać?
Nie wiem. Ty mi powiedz.
Posłuchaj.
Jesteś na Maui.
Wyglądasz olśniewająco w jedwabnym kombinezonie Eloquii.
Pewna siebie, jak cię uczyłam.
Widzisz tacę z mai tai.
Bierzesz drineczka.
A barman mówi:
„Drinki tylko dla gości”.
A ty na to, jak pewna siebie kobieta z misją...
„Jestem zaproszona”.
Przybranie? Na chuj ci ten syf?
Walisz do dna.
A potem otwierasz drzwi z obcasa.
Stoicie tam. Panna młoda, pan młody i ty,
gotowa walczyć o swego mężczyznę.
Mówisz: „Nie żeń się z nią, Alex. Nie kochasz jej. Kochasz mnie”.
Alex patrzy na Julie.
Potem na ciebie. Potem na Boga.
I znów na ciebie. Mówi: „Mel”...
Chwila.
Tylko ja tu byłam mężatką.
To nie tylko drinki i kombinezon.
Parę rzeczy pomijacie.
Czujesz stres, masz mdłości. Słusznie.
Gdy tylko otwierają się drzwi,
wszystkie obecne tam telefony
kierują się na ciebie.
Wszyscy ludzie, którzy kochają państwa młodych, patrzą.
Serca podchodzą im do gardeł, gdy nadają na żywo ten pierdolnik.
Alex i Julie patrzą na ciebie przerażeni.
I tak mówisz swoje.
„Nie żeń się z nią, Alex. Nie kochasz jej. Kochasz mnie".
Czekając na odpowiedź,
zerkasz w oczy matce panny młodej.
Jest zdruzgotana.
Ojciec panny młodej,
od lat stroniący od przemocy,
jest gotów skopać ci tyłek
za zepsucie dnia jego córce.
Odzywa się Alex.
Nie wkurwiaj mnie, co powiedział?
Nie wiem.
Nie wiem, co powie Alex.
Ślub zrujnowany, o tobie jest głośno.
I to nie w dobrym sensie.
Nie.
Rozumiem.
To wszystko może się zdarzyć.
Ale mam dość słuchania innych, tylko nie siebie.
Chcę spróbować.
Nie wiem, co czuje Alex,
ale wpędzi mnie to do grobu.
Być może to błąd, ale cieszę się, że go popełnię.
To brzmi niedorzecznie
i mogę oberwać rykoszetem, ale...
Mam to gdzieś.
Totalnie gdzieś.
Bo gdy na łożu śmierci
całe życie przeleci mi przed oczami,
przynajmniej coś zobaczę.
Jeśli mam żyć dalej, muszę znać odpowiedź.
Durna jestem, bo myślę, że może on też coś do mnie czuje.
O której ma lot?
Dziś o 20.18, a co?
Choć uważam, że to okropny pomysł, może lepiej powiedzieć mu teraz?
Że co?
Zepsuj mu Nowy Rok, nie ślub.
O w mordę.
Napisy: Konrad Szabowicz