Święto Dziękczynienia?
W mojej rodzinie jest chaos.
Zwłaszcza od strony mamy.
Straszny chaos. Krytykująca ciotka,
babcia dopytująca o wnuki,
o chłopaka.
Mam chłopaka, ale ona o tym nie wie.
Pijemy, przytulamy się, płaczemy.
Jest równowaga.
Chaos i spokój idą w parze.
Jak umrzeć w samotności
NIKOMU NIE UFAJ
Na górze!
Niech leży.
Słuchajcie matki.
Jak to nie ma miesięcznika O Magazine?
Teraz to kwartalnik.
Co tak długo? Spóźnię się.
Ciesz się, że tu jestem.
- Chyba ty. - Wynoś się.
Trzeba mieć rezerwację.
- Niech pani... - Wózek stoi pusty!
Proszę pani.
- Daj... - Proszę pani.
Wesołego dziękczynienia!
Wesołego dnia indyka!
Skończyłeś?
Dziękuję
Tak. Już wychodzę.
- Zapaliłeś świeczkę? - Psiknąłem.
Wiesz, która godzina?
- Nie. - Pospieszmy się.
Mama zaraz będzie.
Przystawki gotowe?
Zrobiłam, ile się dało.
Nie domyślą się, że to ze sklepu.
Nie wierzę.
Próbuję podać bataty mamusi.
- Pozna się. - Kolacja awaryjna.
Złamała stopę.
Powinna być z ciebie dumna.
Bo tylko ja mam dom
i pieniądze.
- Widziałaś mój zegarek? - Nie.
Gdzie on jest?
Zadzwonisz do Mel?
Nie, to zły moment.
Użyła twojego numeru ubezpieczenia.
Nie dzisiaj.
Zależy mi na spokojnej kolacji.
Dlatego mama musi być szczęśliwa.
A nie będzie, jak nawrzeszczę na jej córkę.
- Dobrze. - Będę pytał o kasę nad indykiem.
- No dobrze. - Tego chcesz?
- Jesteś po mojej stronie? - Tak.
- Cholera. - Przepraszam.
- Oddychaj. - Oddycham.
Głęboki oddech.
Widzisz? Działa.
Coraz lepiej panujesz nad lękiem.
Już dobrze.
Shayna za dużo biega.
Spoci się.
Babcia zaraz tu będzie.
Może pan skręcić klimę?
Mamy zimę, ale moje ciało tego nie wie.
Dziś moja rodzina pozna nową mnie,
a z nimi się ciężko rozmawia.
Mama uwielbia mnie krytykować,
a brat trzepie sobie do moich porażek.
Ale poznają nową Mel.
Zrobię wejście smoka.
Marynarka, włosy.
Rzucę od razu: „Moja kariera nabiera rozpędu”.
- A potem... - Możemy jechać w ciszy?
Tak.
Luksusowe wakacje na Hawajach.
Nie złapiesz mnie.
- Ale pędzę. - Idźcie na zewnątrz.
Tak!
- Podnieś. - Sam podnieś.
Błąd. Do środka.
To nie moja wina, tato.
- Ani moja! - Dobra.
Bardzo przepraszam.
Nic się nie stało.
Nic się nie zepsuło.
Macie szczęście, że nie było tam gorącego oleju.
Bo zostałyby z was nuggetsy.
- Idźcie na górę. - Przytulisz mnie?
No pewnie.
Chodź tu...
Już dobrze. Wszystko gra.
- Szlag. - Mamo!
Po co mówić mamie?
Wszystko gra.
Nie ma faulu.
Nie załapaliście?
Umyję go.
Zasada pięciu sekund. Luzik.
Mówiłeś, że czarni nie stosują tej zasady.
Tak mówiłem? To nie w moim stylu.
Zdejmijcie kurtki.
- Umyjcie ręce. - Dobrze.
Jak ci pomóc?
Wszystko pod kontrolą.
Właśnie, gaz.
- Kupiłaś, tak? - Przestań!
- Lecę po kluczyki. - Nie!
Naprawię to.
- Oddaj! Przestań! - To nic takiego.
Tym też się zajmę.
Cholera.
Zapraszam.
- Są i goście. - Mój syneczek.
- Wejdź, mamo. - Pomóż mi.
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję.
- Jak republikanka. - Cześć.
Zaczekaj.
- A ty co? - Moja kostka.
- O rany. - Lubię się wyróżniać.
Ostatnio 22-latka pytała, gdzie się ubieram.
Mam swoje tajemnice.
Tani butik to tajemnica?
Drogie panie.
- Beverly. Cześć. - Cześć, Sarah.
Wyglądasz na zmęczoną.
Zapraszam, siadajcie.
- Wezmę. - Wiesz?
- Bardzo za wszystko dziękuję. - Wejdźcie.
Dobrze.
- Syn zawsze poda mi pomocną dłoń. - Wezmę płaszcz.
- Alleluja. - Mówię ci.
- Taka moja rola. - Jest jej przykro,
że nie robi kolacji u siebie.
- Mamo. - Ty tak mówisz.
- Nie. - To błogosławieństwo.
Za wcześnie na kościół.
Nie mogę siedzieć bezczynnie.
Mogę pomóc w kuchni?
Zabrałam przyprawy od Lawry’s i Sazon.
I sól dla Sarah.
- Nic nie zastąpi twojej kuchni. - Przepraszam.
- Daj. - Bóg wie,
że dziękczynienie spędzam w kuchni.
To prawda.
Gdybym wierzyła w depresję.
Mamo, spokojnie.
Jesteś królową, wypoczywaj.
Nie jestem królową.
- Jesteś. - Nie.
A wyglądasz.
Masz diamentowy but.
- Królewskie włosy. - Tak?
I te kolczyki.
- Królowa. - Nie wiesz, że to peruka?
Peruka?
- Mówiłam? - To nie peruka.
Nie wkręcaj mnie.
- Peruka. - Mówiłam.
Peruka. Kawy?
Poproszę.
Z prądem.
Kocham go.
Ja też chcę z prądem.
Wolę jedzenie niż krewnych. Masz rodzeństwo?
Młodszą siostrę. A ty?
Starszego brata, ale to dupek. Rodziny się nie wybiera.
Dziękuję.
Coś o tym wiem.
Mama woli brata. Pan idealny.
Dogadujesz się z siostrą?
Jestem surowy, bo chcę dla niej jak najlepiej.
Szkoda, że ona nie chce.
Melissa, świetnie wyglądasz.
Wszystko w porządku?
Chyba zostawiłam bitą śmietanę w aucie.
- Wesołego dnia indyka. - Tak.
- Wejdź. - Dobrze.
Brian, dzieci, przyszła ciocia Mel.
Cześć, ciociu.
No proszę.
Cześć. Rośniecie jak na drożdżach. Pokażcie się.
- Co to? - Zrobiliśmy w szkole.
Dla kogoś, komu jesteśmy wdzięczni.
Roślinka.
„Najlepsza ciocia świata”.
Dziękuję.
Też mam coś dla ciebie.
Prezenty nie z lotniska?
Nie są z lotniska.
- Dobrze. - To dla mnie?
- Chodźmy. - Do góry z tym.
Dobrze cię widzieć.
- Kopę lat. - Cześć.
Rozgość się. Chodź.
Melissa
Chodź, przywitaj mamusię
Idę
Czujesz zapach gotowanego jedzenia?
Jedno słowo: kupne.
Mamo.
- Usiądź. - Chodź.
- Posadź pupcię. - Jasne.
- Wyglądasz jak nowo narodzona. - Dziękuję.
Zmieniam styl, skoro pnę się w górę.
W Rainbow mają marynarki?
Byłaś u fryzjera?
Tak. Wczoraj.
- Ładnie. - A łeb masz trudny.
- Tak. - Jak żeliwna patelnia.
Tak.
Teraz trzeba się odstawić do jeżdżenia wózkiem?
Zapisałam się na kurs dla menedżerów.
Już myślałam, że faceta znalazłaś.
Zabawne.
Moja córka będzie prezeską JFK.
- Tak! - To kurs.
- Cieszę się... - Gdzie masz kolczyki?
Musiałam zapomnieć.
Za miesiąc lecę na Hawaje.
- Hawaje? - Tak.
- Brawo. - Tak jest.
Z tym całym Rorandem?
To jej bogaty kumpel gej.
Rorym. Nie.
Oszczędzałam, sama lecę.
- Elegancko. - Tak.
- Dobrze, że lecisz w grudniu. - Dlaczego?
Nie będziesz musiała odsłaniać rąk.
Pójdę pomóc Brianowi.
- Brian. - Idź.
Matka nie daje żyć.
Luksusowe wakacje na Hawajach.
Skąd masz pieniądze?
Moje pieniądze zostaw mnie,
a ja zostawię tobie twój wolny czas.
Co to ma znaczyć?
A ty co, bawisz się w medytację?
Nie, tylko...
To pomaga mi nie wybuchnąć.
Super.
Mój kumpel Terrance był w wojsku. Mówił, że też tak robią.
Co? Masz chłopaka?
- Co robisz? - Melissa ma chłopaka?
- Spieprzaj. - Nie wkurwiaj mnie.
- Wal się. - Nie jest chrześcijaninem?
Nie kocha Jezusa?
Spokojnie.
Indyk nie uratuje was przed pożarem.
- Uratuje. - Zobaczymy.
Zobaczymy.
Dałem czadu.
Po co mnie tu ściągnąłeś?
Nie chciałem cię odrywać od rodziny.
- O której jecie? - Już jedliśmy.
Piekliśmy indyka w nocy.
Chrzanisz.
- Indyk na śniadanko. - Tak?
Raj, człowieku.
Tak.
Jak ci się żyje po rozwodzie?
Mamy łączoną opiekę, mordo.
- Ano. - Dwa tygodnie z córkami.
- Ekstra. - Pół na pół.
- I dwa z ulicą! - Tak.
Czaję. Boże.
Dobrze się bawisz,
ale takie panienki kosztują.
To stereotyp.
One chcą się tylko pieprzyć, chodzić do knajpy
i robić fotki jedzenia.
Z żoną było fajnie.
- Dwie pensje. - Jasne.
Oglądanie Bar Rescue na kanapie.
Puszczanie bąków.
- Świeży chleb. - Cóż.
Lepsze to niż karnet w klinice chorób wenerycznych.
Ogarnę indyka.
Czemu krewni w święta tak wydziwiają?
Świetnie.
Ile jeszcze, cztery godzinki?
- Nie. Jakieś 30, 40 minut. - Co?
To mały indyk. Wystarczy.
Uważaj. Może mieć haki.
Ja też.
- Co teraz? - Nic.
Widelce, noże. Jeszcze serwetki.
- Proszę. - Nie wiem.
- Nie rozumiem. - No proszę, bataty.
To bataty?
Może marchew.
- Kto ich wie. - To marchew.
- Chodźcie! - Nathan, czas na kolację.
Nic nie wiem o pielgrzymach, ale wiem coś o Jezusie.
- Jezus. - Jezus...
Jezus uczy nas wdzięczności.
Kto zacznie?
Ja.
Dziękuję Bogu za to,
że żyję.
Tak.
I za cud latania.
Za mój lot na Hawaje.
Ja za odpowiedzialność finansową,
która pozwoliła mi utrzymać żonę,
dzieci i całą rodzinę.
Piękne. Jesteś poetą?
Ja jestem.
Dziękuję za wszystko.
Słońce na niebie, Toni Morrison.
- I za rudą. - Rudą.
- Tak jest. - Dobrze.
Jestem wdzięczny za mamuśki.
Te z jasnymi i ciemnymi włosami,
które lubią podszkolić młodszych.
Boże, zmiłuj się.
- Kto następny? - Tak.
Dziękuję za nasze dzieci i za mojego cudownego męża.
Dziękuję za wszystkie gry, które dostaję na święta.
Za wspaniałą rodzinę i TikToka.
Przestań.
- Rodzina. - Rodzina.
- Rodzina jest wszystkim. - Wszystkim.
- Amen. - Przede wszystkim
dziękuję za mojego syna.
Dobra, poniosło mnie.
Pochylmy głowy
i pobłogosławmy to jedzenie.
Dobry Ojcze.
Stajemy dziś przed twym ołtarzem, Panie, dziękując ci za to jedzenie.
Pobłogosław ręce, które je przygotowały, wszystkich w Boston Market.
Wiem, że to kupne. Ale Tyś jest wszechmocny, Panie.
- Wszechmocny. - Amen.
Zmieniłeś wodę w wino.
- Tak, Panie. - Tak.
Niech siła płynie do naszej duszy, a imię Twoje będzie pochwalone.
Kazałeś nam prosić,
a będzie nam dane.
Szukać, a odnajdziemy.
Pukać, a zostanie nam otworzone, a mury runą.
Jezu, Ty jesteś królem królów
- I panem panów - Królem królów, panem panów
- Tyś alfą i omegą - Omegą
Tyś początkiem i końcem
- Na wieki wieków - Amen
- Wierzę w zmartwychwstanie - Alleluja!
Modlimy się w Twoim imieniu
- Powiedzcie: „Amen”. - Amen.
- Amen, jedzmy. - Amen.
- Amen.
- Shayna, poróbmy coś spokojnego. - O co chodzi?
Wiesz.
- Tak. - O to chodzi.
- Próbują oglądać mecz. - Tak.
Robią mi to co roku.
Co się stało?
Shayna się ze mnie śmiała i puściłem bąka.
Potem się wkurzyłem i zacząłem krzyczeć.
I znowu puściłem bąka.
Wiesz co? Też czasem puszczam bąki, jak się denerwuję.
Opowiadałam ci o chrzcie taty?
- Ano. - Na chrzcie
ciągle puszczał bąki pod wodą.
Ohyda.
Synu, to nie był bąk.
Nie wiem, czemu to opowiadasz.
Nie było cię na świecie.
Uspokój się.
Zrobiłeś jezuskowe jacuzzi i tyle.
Tak się bawimy? Dobrze.
- No to... - Już nie musisz.
- Dobrze. Mamo? - Tak?
Pamiętasz, jak Mel myślała, że małe kukurydzki
- je się jak duże? - Pamiętam.
- Kościelny piknik. - Tak.
- Tata uwielbia tę historię. - Maluśka kolba.
Wzięła w ręce i do roboty.
Myślałam, że jej odbiło.
Odbiło?
- Byłam dzieckiem. - Nie.
Miałaś 14 lat.
Brian.
Opowiedz im o Królu Lwie.
Znacie to?
- Król Lew. - Nie.
- Był tam. - Tak?
Byliśmy w liceum, spadł śnieg.
Zaprowadzili nas do sali gimnastycznej
i włączyli Króla Lwa.
I tak każdy robił swoje.
Ale nie Brian.
- On oglądał. - Melissa.
I płakał.
To mocne słowo.
- Płakałeś. - Za mocne.
- Chłopcy też mogą. - Krokodyle łzy.
Było mi trochę przykro.
- Nie mógł złapać oddechu. - Melissa.
- Wyłeś. - Kawy?
- Nie, dzięki. - A wam?
Ale płakałeś.
To nie tak.
Wyłeś.
Pamiętasz po swojemu.
Czarnuchu, ryczałeś.
- Bo to w chuj smutne. - Tato.
Przepraszam. Synu, zatkaj uszy.
Simba patrzy, jak jego ojciec zostaje zamordowany przez wujka.
Mufasa stratowany na oczach syna!
To chyba najbardziej wzruszająca śmierć w historii kina!
Król Lew to klejnot amerykańskiej animacji.
Dlatego nie chciałeś go oglądać?
Bo jest zbyt smutny dla dzieci?
- Sarah. - Tylko dla dzieci z kompleksem tatusia.
Wiesz co?
Przestań, wygłupiamy się.
Widzisz? Zawsze przeginasz.
No to do zobaczenia.
- Dziękuję. - Spoko.
- Nie ma za co. - Stłukłaś szklankę.
- Żyjemy. - Stłukłaś.
Mało brakowało.
- Daruj mu. - Boże.
Ma tyle stresu w pracy.
Zostaw go, jeśli chcesz.
Wasze problemy są wasze.
Nie mówię, że nie obchodzi mnie, jak do ciebie mówi.
On tak mnie traktuje, bo taki już jest.
To dobry człowiek.
Twój brat ma wielkie serce.
Zobacz, jaki jest przy dzieciach.
A mnie może traktować jak gówno?
Wystarczy.
Gdzie góra?
- Nie warto. - Nie.
Czemu nie ma?
- Nie. - Czemu?
Nie jestem w ciąży.
Całe, kurwa, szczęście.
Ale się staramy.
- Co? - Brian mnie namówił.
Cieszę się.
- I stresuję. - Dzieci.
Dzieci, ciszej.
Tak bardzo kocha swoje dzieci.
Nie wytrzymam tu.
Idę.
Zaraz wracam.
- Luzik. - Shayna.
Nathan, nie biegaj.
Zabierzcie tę zieleninę.
Wystarczy. Kolacja gotowa.
Spokój.
Zobaczymy się dziś? Poopowiadamy sobie.
Bijesz się z blatem?
Musiałem odpocząć.
Zaraz bym wybuchł.
Wybuchłeś.
Wybuchłeś, wybiegłeś, kopnąłeś parę rzeczy.
Przez te historyjki?
Wyśmiała mnie za opłakiwanie taty.
Co miałem zrobić?
Być mężczyzną.
To twój dom. Pilnuj porządku.
- Rządź. - Tak.
- Bądź ojcem. - Rządzić, być ojcem.
Bankiem jebanym. Idealnym mężem. I dobrym synem.
- Nie mówisz do mnie. - Dobrym synem.
- Nie rozumiesz. - Mamo.
Nie.
Nie to planowałeś,
ale wszedłeś w tę rolę.
Nie jestem swoim ojcem.
Wiem.
Ale masz po nim wrażliwość.
Z tą różnicą,
że on był do niczego.
Miał tylko wrażliwość.
Co mam zrobić?
Zanieś to ciasto siostrze.
Napraw to.
Masz, wielka głowo.
Dzięki, głupolu.
- Kto wygrywa? - Nikt.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziękuję, mamo.
Jasne. W Tramposo’s za 30 minut?
Junebug zostawił e-papierosa.
Zaniosę mu go.
Chwilę u niego posiedzę.
- Idę do Junebuga. - Pa.
Baw się dobrze.
Brian Jackson.
Co za zbieg okoliczności.
Byłem z Junebugiem. Właśnie wyszedł.
Śledziłaś mnie?
Nie. Mam randkę.
Ty też, prawda? Z Tią?
Jak Boga kocham...
Nie ma to jak drinki w święta.
- Prawda? - Luz.
Dla mnie to samo, podwójnie.
Jasne.
- Ktoś wie, że tu jestem? - Tylko ja i Tia.
Kto zdradza żonę w święto?
Kto oszukuje własnego brata?
- Jak na to wpadłaś? - Dobre pytanie.
Dziękuję.
Też założyłam konto. A potem znalazłam twoje
i postanowiłam się tobą zabawić.
Zmieniłam imię na Tię, użyłam zdjęcia z neta i już.
Było niepokojąco łatwo.
Mogłem ci wysłać nagą fotkę.
Na szczęście mój brat zdradza jak dżentelmen.
Jeśli powiesz mojej żonie to, co myślisz, że wiesz...
- Szczerze. - ...to...
Zależy, jak pójdzie nam ta rozmowa.
Szantażujesz mnie.
- Serio? - Nie.
- Czego, kurwa, chcesz? - Namacalnego dowodu,
że jesteś hipokrytą. To fajne uczucie.
Dotąd tylko się bawiłam.
Trudno mi uwierzyć, że cię, kurwa, zaprosiłem do domu.
- Nakarmiłem. - Kupnym.
Za moją kasę.
Rozmawiałaś z moją żoną i dziećmi w moim domu.
Pisałeś do innej kobiety w swoim domu,
na oczach żony i dzieci.
- Twoja wina. - Wiesz co?
Chciałabyś mieć coś do stracenia.
Żyję pod ciągłą presją,
mam masę obowiązków.
Przestań. Nie ty jeden.
Zejdź na ziemię. Mama tylko cię nakręca.
Właśnie.
Mścisz się za uczucia mamy.
Egoistka.
- Wiesz co? - To nie moja wina.
Nie stawiała cię na piedestale.
To mnie gnoiła, żebyś mógł patrzeć na mnie z góry.
Jesteś zwykłym gościem,
który uważa się za niezwykłego.
Tak myślisz?
Nie. To fakty.
Świetnie. Uwielbiam fakty.
- Mam kilka. - Wal.
Moja siostra ma 35 lat
- i gównianą pracę. - No.
Nie ma jej kto odebrać ze szpitala.
Jest tak spłukana i nieuczciwa, że ukradła mi tożsamość.
Potrzebowałam poręczyciela, żeby zapłacić za szpital.
Przecież spłacam raty.
Jak zapłacisz za Hawaje?
Nie twoja sprawa.
Skąd masz na to kasę, do chuja?
A co? Nie od ciebie.
Czyli komuś ją ukradłaś.
Ja pierdolę.
W szpitalu dali mi rzeczy babki, która zmarła na łóżku obok.
Użyłam jej karty.
O kurde.
Nikt nie ucierpiał.
- Jebnięta. - Tyle przeszłam.
Zasłużyłam na coś dla siebie.
Masz rację.
Kradzież karty zmarłej to dbanie o siebie.
- Jasne. - Jezu.
Zero empatii dla mnie, co?
Ani trochę.
Z tobą zawsze, kurwa, tak samo.
Gówniana praca, proszenie o kasę, narzekanie na życie.
I tak, kurwa, w kółko.
To trwa już zbyt długo.
I ja mam mieć empatię wobec twoich ściem?
Sięgnęłaś dna i kopiesz.
A ciebie to cieszy!
Uwielbiasz, jak upadam. Tylko wtedy się odzywasz.
- Nie przy sukcesach. - Mel.
Nigdy.
Nawet mnie nie znasz.
Zmieniłam się, Brian.
Wymiatam w pracy.
Mam cudownych przyjaciół, którzy mnie wspierają.
Wstaję z samego rana.
Wyprowadzam psa.
Dla ciebie to nic takiego, ale dla mnie to dużo.
Zaczekaj. Boisz się psów.
- Ty się boisz. - Boję się,
że mi nasra w domu.
Jasne.
How Am I Supposed to Live Without You. Tylko.
- When a Man Loves a Woman. - Co?
- Pamiętasz to? - Daj spokój.
Uwielbiałem programy informacyjne.
To są dwie różne piosenki?
- Przestań. - Jedna.
- Myślałam, że jedna. - Jedna długa.
- Z wieloma wokalistami. - Ale było.
- Tak jest. - Dawaj.
Boże, ale fałszujesz, Brian.
- Coś nie tak. - Wcale nie.
- Mówię ci. - Nie.
Pomyślę.
- Chyba... - No.
Niczego ci nie brakuje.
Dlaczego to robisz?
Nie wiem.
Kocham ją.
Nigdy nie przestałem, ale małżeństwo jest dziwne.
Co kilka lat inna dynamika.
Pracujemy razem.
Nie będę udawać, że zdrada to naprawi.
Dziecko też nie.
Sarah mi mówiła. Dziecko, Brian.
Najlepiej nam idzie, jak jest w ciąży.
Mamy własny świat.
- Jesteśmy milsi. - Dziecko sprawi,
że magicznie przestaniesz zdradzać.
- Próbowałeś z nią porozmawiać? - W sumie nie.
Sarah sobie radzi,
czytając Brene Brown czy inne bzdury dla białych kobiet.
Becky Book Club.
- Wiedziałem. - Ja ją uwielbiam.
Ale mama jest zła,
wolałaby kogoś jak ona sama.
Co?
Zapomniałem.
Byłem z Sarah na gali z okazji Miesiąca Historii Czarnych.
Dobrze się bawiliśmy, aż DJ wziął mikrofon.
Krzyknął: „Zapraszam wszystkie czarne pary na parkiet,
uczcimy czarną miłość”.
Siedziałem przy stole,
obserwując i myśląc sobie,
że u mnie tak już nie będzie.
Czyli ją zdradzasz...
Tylko z czarnymi.
Czasem lubię pogadać z kimś, kto wygląda jak ja.
To obrzydliwe. Wykorzystujesz je.
To chore.
- Pogadaj z mamą albo ze mną. - Nie mogę.
- Czemu nie? - Bo was utrzymuję.
Tęsknię za tatą.
I naprawdę muszę z nim porozmawiać.
Szkoda, że tak nas zostawił.
Nie.
Gdy zostałem ojcem,
zdobyłem się na to,
by wybaczyć ojcu.
Szkoda, że znaliśmy innego ojca.
Ty znasz jego dobre lata,
dla mnie to pierwszy facet, który mnie odrzucił.
- Pierwszy z wielu. - To jak?
Sama nie wiesz, czy się zmieniłaś,
czy leżysz i kwiczysz.
Jestem inna.
Nie wszystko kontroluję.
Niektórzy nie mają domu, rodziny,
miłości swojego życia.
Bzdura. Wszystko możesz mieć.
Będziesz to mieć.
Wiesz, z czym masz problem?
W ogóle mnie nie słuchasz.
Wierz mi, gdy podniesiesz wzrok,
zobaczysz, jak wiele osób cię kocha.
- Rozpłaczesz się? - Już płaczę.
Dobrze.
Ja pierdolę.
- Mogę jeszcze raz to samo? - Robi się.
Nie.
Myślisz...
- że możemy się przyjaźnić? - Nie.
- Prosto w twarz. Z serca. - Musiałaś na mnie patrzeć.
Żebyś mnie słuchała.
- Słuchałam. - Wiesz co?
Wracajmy, bo będę miał przerąbane.
Ty pierwsza.
- O kurde. - Patrz.
Znowu ci uratowałem dupsko.
Mufasy nie uratowałeś.
Wiesz co?
Napisy: Konrad Szabowicz