Co najbardziej szalonego zrobiliście z miłości?
Co najbardziej szalonego?
Kiedy się poznaliśmy, byłam jego przełożoną.
Poszedłem do szkoły cyrkowej.
Dla miłości pojechałam pociągiem na Bronx.
Jak umrzeć w samotności
ODRZUĆ TO, CO KOCHASZ
Wsiadasz czy nie?
Jak zatrzymujesz busa, musisz wsiąść.
Daj jej pomyśleć.
Dasz radę.
A jak nie, to otworzę dobrą flaszkę.
Wsiadam.
O to chodzi!
- Kochamy cię! - Dasz radę, laska!
Zniszcz im życie!
- Idź po swoje! - Japa!
- Bierz go! - YOLO!
- Lecisz! - Trzymaj się!
- Siema, jak tam? - Cześć, Tim.
- Jak leci? - Dobrze.
- Elegancko. - Dzięki.
Drogie panie. Mój ziom się żeni.
- Daj spokój. - Ale ma formę, co?
To dla żonki.
Ostatni raz tak wygląda.
- Nieprawda. - Zgrywam się.
- Ja jestem singlem. - Spoko.
Alex, wiem, że nie zawsze mam wyczucie czasu,
a ty nie lubisz, gdy się spóźniam.
Przynajmniej jestem konsekwentna.
Chciałabym mieć wehikuł czasu.
Wtedy naprawiłabym chwilę,
w której cię odrzuciłam.
No i niewolnictwo.
Nie odrzuciłabym cię i położyłabym kres niewolnictwu.
Jestem Romeo, a ty Julią.
Nie, źle. Wiesz co?
Nie bądźmy heteronormatywni.
Darujmy sobie heteronormatywność.
Alex, jestem jak Romeo, a ty jak Julia.
Za chwilę otwieramy bramkę.
Proszę udać się do bramki B37 z kartą pokładową...
Dobrze. Alex.
Nie.
- Idę. - Broadway Junction.
- Oddzwonię. - Wysiadam.
Nie dzisiaj, Timothy! NFL cię nie chce!
Daruj sobie!
Ostatnie wezwanie na pokład lotu 604 na Maui.
Bramka zostanie za chwilę zamknięta.
Czuję coś do ciebie.
Nigdy nie przestałam i nigdy...
- Pi-bip! Chryste. - Ejże!
Masz fajny tyłek, klasę i ładny dom.
Maui, Hawaje
No dalej.
Prosimy o zgłaszanie podejrzanego zachowania.
Wasz komfort to nasz priorytet.
Dziękuję w imieniu personelu.
Bramka zamknięta
JEDZ
Możecie mnie osądzać.
Sama bym to robiła.
Jestem w rozsypce.
Teraz masz czas poćwiczyć.
Tak, spóźniłam się,
żeby doszlifować przemówienie.
Na Hawajach będę gotowa.
- Zrobisz to? - Nie wiem.
Dowiem się, gdy go zobaczę.
Przynajmniej będziesz bardziej gotowa.
A właśnie.
Rozdaję to.
- Khom loy. Tajski zwyczaj. - Co to za zwyczaj?
Wypuszczenie lampionu oznacza nowy początek.
Po co aż tyle?
Nowy początek dobrze ci zrobi.
Wydawka.
Pięćdziesiąt sześć.
- Proszę. - To nie moje.
- O Boże. - Zamówiłem pierożki krabowe.
Boże jedyny.
Zamówienie 57.
No dobrze.
No dobra. Pora działać.
O kurde.
- Zamówienie 58. - Mel?
- Alex? - Co ty tu robisz?
Co ja tu robię? A ty?
Lot 604 wystartował z A2 punktualnie.
- Czemu nie lecisz? - Nie zdążyłem.
Zamówienie 59.
Wiem. To niewiarygodne.
Zawsze ciśniemy bekę z takich jak ja.
„Zatrzymać ten samolot!”
- „Czekajcie”. - „Moje życie jest ważniejsze”.
Zostawiłem torbę w biurze
i kupiłem bilet na jutro rano.
Lodówka była pusta, więc wpadłem tutaj.
Chcesz usiąść i zjeść,
kiedy ja będę jeść swoje?
Pożujemy sobie obok siebie.
Razem?
Jasne. Czemu nie?
Super.
No dobrze.
- Nadal zamawiasz po mojemu. - Oczywiście.
Punkt dla pierożków.
- A gdzie twoje? - Nie jem już tego.
Serio?
- Miałaś to zamówić przed egzekucją. - Właśnie.
A nie na jej potrzeby.
Jeśli potrawa chce mnie zabić, ma jedną szansę.
Coś tak dobrego zasługuje na drugą.
No.
No nie wiem.
Naprawdę się boję.
Mel, nie tęsknisz za mną?
Tęsknię.
Naprawdę tęsknię.
Ja za tobą też.
Wiesz.
Od kilku miesięcy
dużo o nas myślę.
I...
Zjedz.
Śmiało. Jestem tuż obok.
Obiecuję, że nic ci nie grozi.
Dobrze.
No to hyc.
Dziękuję.
Za nowy rok.
Nadal tak samo pyszne?
Lepsze.
Dla tego widoku warto było się spóźnić.
Czekaj.
Brokuły to materac dla krewetek.
Wszyscy to wiedzą.
Masz rację.
Julie mówi, że spotykasz się z kimś z pracy.
Ale na wesele lecisz sama.
- No. - Co jest?
- Miałam kogoś. - Dobra.
- Ale już nie mam. - Nie?
A...
A kto to był?
- Terrance. - Terrance?
- Co? - No.
Skąd ten pomysł?
I wiesz, jak się nazywa.
To on.
Obaj byliśmy na rozdaniu dyplomów.
- Przyszedłeś. - Tak.
Irene zmusiła wszystkich kierowników.
- No tak. - I tak bym przyszedł.
Bo jestem z ciebie dumny.
Pamiętasz, kiedy ostatnio tu byliśmy?
Pamiętam.
Od kilku miesięcy
sporo rozmyślam...
o nas.
Zrozumiałam...
No bo...
Zrozumiałam...
że nigdy nie przeprosiłam
za moją odpowiedź na twoje wyznanie miłości.
To było okrutne.
Do bani.
Nie zasłużyłeś na to, wiesz?
Tak że...
Przepraszam.
Prawdziwe przeprosiny od Melissy Abernathy Jackson.
- Przestań. - Co?
Mówię poważnie.
Potrzebowałem tego.
Dziękuję.
- Tak. - Tak.
- Fajnie, że gadamy, Mel. - Prawda?
- To... - Tak że...
- No. - Fajnie.
Mogę coś powiedzieć?
Chcę wiedzieć wszystko.
Tak.
Specjalnie spóźniłem się na samolot.
- Alex. - Tak, wiem.
- No. - Boże. To...
I tak polecę,
ale 12 godzin później i uboższy o 300 dolców.
Dlaczego?
Planowanie ślubu to nie lada wyzwanie.
- Na przykład? - Duolingo.
- Podaj przykład. - Dobrze.
Proszę bardzo, choćby taki drobiazg.
Julie każe mi założyć ohydny krawat z wzorem morskiej piany.
Rzecznik praw obywatelskich wie?
- I to jasnozielony. - Właśnie.
Jej się nie podoba, ale jej matce owszem.
Kłócimy się o coś,
czego żadne z nas nie chce.
Poza tym jej kuzynki nalegały, żeby poleciała wcześniej,
bo mają taką tradycję.
Dopiero miała wieczór panieński.
Właśnie o to chodzi.
O to chodzi.
O to chodzi, Mel.
Wiesz co?
Między nami?
Fajnie, że zostałeś.
Rozumiem.
Czasem potrzeba
chwili wytchnienia.
Tak.
Tak że...
No?
Noc jeszcze młoda.
To prawda.
- Nie pomagasz. - Przepraszam. Poważnie.
Nigdy nie myślałem o krawacie.
Bo nie myślałeś o ślubie?
Myślałem,
ale tak, jak się myśli o okiwaniu LeBrona.
Wyobrażałem sobie siebie raczej w ślubnym golfie.
- Aleksie Abernathy Williams. - No co?
- Daj spokój. - No co?
- Posłuchaj. - Nie.
- Posłuchaj. - Alarm.
- Kryzys modowy. - Słuchaj.
Nie zamiast marynarki,
- ale pod spodem - Jasne.
Ślubny golf.
Jak The Rock? Nie ma opcji.
- Elegancja. - Nie.
- Szyk. - Nie.
- Zaskoczenie. - Chcesz niespodzianki?
KAPELUSZE – KRAWATY
AFRYKA I KARAIBY
- Cześć. - Zamknięte.
Rozumiem.
Liczyliśmy tylko na pomocną dłoń
w duchu Nowego Roku.
Nie mogę.
Jutro bierze ślub.
Linie lotnicze zgubiły jego bagaż, potrzebuje krawata.
I to nie byle jakiego.
Trudno o bardziej eklektyczny sklep z modą męską na Brooklynie.
Dobrze. Dziesięć minut.
Minimum 50 dolarów. Gotówką.
- Masz gotówkę? - Mam.
Oczywiście. Dziękuję.
Zapraszam.
Udało ci się. Brawo.
Mają w ogóle krawaty?
Bingo!
Spójrz tylko.
Nikt inny
nie mógłby tego założyć.
Mam gacie i skarpetki z takim wzorem.
- Tylko że jest wiązany. - Co?
Czekaj, nie umiesz wiązać krawata?
Co ze mnie za facet, nie?
Ale nie umiem. Na swoją obronę dodam,
że całe życie noszę polówki.
I wiesz co?
Te na gumce się przydają.
Czyli krawat z pogrzebu babci
- był na gumce? - Tak.
Serio? No to faktycznie.
Nie było widać.
- Nie było. - Spójrz.
A ten kolor? Śliwka.
- Ano. - Ładny.
Ma pan ten na gumce?
Daj.
Zaczynamy lekcję.
Dawno tego nie robiłam.
- Nie oceniaj. - Spoko.
Teraz dookoła.
I pętelka w dół. Proszę.
Gotowe.
Wygląda lepiej niż po moich próbach.
Rozumiem. Ładny.
Alex, muszę ci coś powiedzieć.
No bo...
- Całus dopiero na kobiercu. Zamykam. - Dobra.
Przepraszam. Ile się należy?
Równe 50 dolarów.
Bez negocjacji?
Szczęśliwego roku.
Skąd umiesz wiązać krawat?
Będziesz się nabijać?
Pewnie tak.
W liceum grałam posterunkowego Locke’a.
- Poważnie? - Znasz Music Mana?
Co ty, zgrywam się.
Wielu rodziców mówiło, że pozamiatałam.
- Ich słowa. - Spoko.
- Mam głos. - Wiem.
Myślałaś, że śpię,
i śpiewałaś pod prysznicem.
Ale nie wyobrażam sobie,
żebyś miała śpiewać przy ludziach.
Przy mnie nie śpiewałaś.
Zmieniłam się.
- Tak? - Tak.
Udowodnij.
Zaśpiewajmy do końca.
- My na karaoke. - Super.
Dwadzieścia siedem.
W sensie?
Przed wami jest 26 wykonawców.
Witajcie.
- Dziękuję. - A teraz Armand i Jenny.
- Jak długo trzeba czekać? - Pewnie z rok.
Ale może pan zamówić tutaj.
Nie trzeba. Dziękuję.
Dziś ci się poszczęściło.
Ostatni raz, Armand i Jenny.
Jestem Arm... Jenny.
Mel, co ty...
Armand, nie rób mi siary przy ludziach.
Dziękuję. Jestem sama.
- Tequila! - O tak.
Powitajmy Armanda i Jenny.
Jak coś, tekst macie tam.
Ja zacznę.
- Co robisz? - Co robisz?
- Gdzie jesteś? - Gdzie?
- Masz plany - Masz plany
- Nie mów tak - Zamknij się
- Sączę wino - Sącz, sącz
- W szlafroku - Kap, kap
- Zbyt dobrze wyglądam - Zbyt
By sama być
- W domu czysto - Czysto
- Basen ciepły - Ciepły
- Ogolona - Gładka
- Jak noworodek - Tak jest.
Powinniśmy tańczyć, romansować
W skrzydle wschodnim i zachodnim
Tej posiadłości
Co się dzieje
Nie bawią mnie gierki
Każde moje słowo płynie prosto z serca
Więc jeśli chcesz pójść w me ramiona
Zostawię otwarte drzwi
- Co? - Chodź tu.
- Nie. - Zapomniałem, że masz łaskotki.
Gili, gili.
- Jest i piwko. - O to chodzi.
- Wiem. - Fasola czarne oczko.
Uczcimy pamięć o przodkach.
- Pamięć o przodkach? - Tak.
- Co ty... - Musimy ją czcić?
- Jest Nowy Rok. - Obiło mi się o uszy.
- Obiło się? - Tak.
Oddawaj czarną kartę.
Konfiskuję.
Dawno ci ją dałem.
Co?
- Za tradycję. - Za koniec pewnej ery.
Za nowe początki.
Nie.
Kurde, nie smakuje dobrobytem.
Przynajmniej spróbowaliśmy.
- Czekaj, weź... - Nie.
- Pomocy. - Przyda ci się.
Zostaw trochę dla mnie.
Nie powinni już strzelać?
Zaraz polecą pierwsze fajerwerki.
A właśnie.
Co ty robisz?
Chcę mieć lepszy widok
na prawdziwe show.
Pojebało cię.
Teraz nawet kaczki tam nie włażą.
Przecież zamarzło. Nauka.
- Alex! - No chodź.
Mam sam oglądać fajerwerki?
Tak.
Mel z karaoke by weszła.
Tamta Mel była pijana.
Tak odbierzesz to, co ukradły ci te pierożki.
No chodź. Jak chcesz zacząć nowy rok?
Już tego żałuję.
Skup się na mnie.
Nie chcę. Jestem na ciebie wściekła.
Coś ci opowiem.
Weekend u ciebie,
kiedy odkażali moje mieszkanie. Pamiętasz?
Oczywiście. Próbowałeś zrobić crème brûlée
i prawie spaliłeś chałupę.
- Ano. - Boże.
Kto trzyma bluzy w piekarniku?
Czynsz w Nowym Jorku kosztuje.
Nie tylko to wtedy robiłem.
- Robiłeś też inne rzeczy. - Tak.
Połamałeś mi łóżko.
Po pierwsze, razem je połamaliśmy.
- Połamaliśmy łóżko. - Tak.
Rozczesałem ci warkocze przy Poszukiwaczach domów.
Nie widziałam, żeby ktoś tak delikatnie używał grzebienia.
- I wiesz co? - Co?
Spójrz w górę.
- Ano. - Udało mi się.
Zrobiłam to.
Mam cię.
Okłamałem cię.
- W sprawie lodu? - Tak.
Nie. Przestań.
Nie. W sprawie tamtego weekendu.
Nie było żadnego odkażania.
Dlaczego skłamałeś?
To było łatwiejsze niż przyznanie,
że chcę być przy tobie.
Która godzina?
O nie.
To chyba już.
Pojawią się nad drzewami.
- Alex. - No dobra.
- Cztery, trzy... - Alex.
...dwa, jeden.
Szczęśliwego nowego roku!
Kurwa, co to ma być?
Nowy rok. Nowy początek.
A wy co wyprawiacie?
Złazić mi ze stawu.
Jak wpadniecie, znajdą was w marcu.
Alex! Zaczekaj, proszę.
Posłuchaj.
- Dlaczego to zrobiłaś? - Dobra.
Od miesięcy o nas myślę.
Rzecz w tym,
że wciąż coś do ciebie czuję.
Zawsze czułam i nigdy nie przestałem.
Alex.
Alex!
Ja pierdolę!
Szlag.
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU
Proszę, powiedz coś.
Naprawdę nie wiem, co powiedzieć.
Ja dość już powiedziałam.
Też tak myślę. Taxi!
- Zaczekaj. Proszę, nie idź. - Dlaczego?
No bo...
Ciężko mi było to wyznać. Musisz...
Gdzie była ta Mel dwa lata temu?
Dwa lata temu nie istniała.
Staję się nią dopiero teraz. Ludzie się zmieniają.
- Daj jej szansę. - Nie zmieniłaś się.
- Zmieniłam. - Nie.
Nadal mówisz, a nie myślisz.
- Ciągle tylko myślę. - Naprawdę?
- Tak. - To co mam zrobić?
- Po prostu nie... - Co?
Nie żeń się.
Poważnie?
Tak.
Po kolei.
Chcesz, żebym zrujnował swoją przyszłość.
Mam wziąć telefon, zniszczyć Julie i skompromitować rodzinę?
Ona na to zasługuje? Albo ja?
Nie, tylko...
- Bo... - Taxi!
To Nowy Rok, nie złapiesz nic.
Nie chcę nikogo skrzywdzić.
Wiem tylko, że chcę być z tobą.
Powinnam była to powiedzieć dawno temu.
- Cholernie dawno. - Wiem!
Dopiero teraz wiem, że warto zawalczyć o siebie.
Że nie wszystko jest moją winą.
Nie byłoby tego wieczoru, gdybyś niczego nie czuł.
Powiedz, że mnie nie kochasz.
Ty powiedz, że mnie kochasz.
Co?
Powiedz to.
Chcę, ale się boję.
Tak bardzo się boję.
Szkoda, że nie chcesz na to pozwolić.
Alex.
Proszę cię. Dokąd idziesz?
Alex.
Dokąd idziesz?
Ożenić się z kimś, kto pozwoli mi się kochać.
Napisy: Konrad Szabowicz