Musiałam o kimś zapomnieć, by się rozwijać.
Przychodzi mi do głowy przyjaciółka.
Zostawiłem w życiu wielu ludzi, by rozpocząć nowy etap.
Niczego nie żałuję.
Jestem najważniejszą osobą na świecie.
Wybiegłem i byłem z tego dumny.
O nic się nie potknąłem.
Bałem się, że schrzanię wyjście.
Ale wyszło idealnie.
Jak umrzeć w samotności
PAL MOSTY
Tamta Mel nie ryzykowała,
Rozumiesz? Opuściłam strefę komfortu.
bo dobrze jej było na samym dnie.
Ale już nie jest.
Teraz trzęsiesz wszystkim wokół.
Tak. I wiesz co?
- Jestem przekąską. - Tak.
Przeżuwano mnie i wypluwano.
- No... - Świat mnie przeżuł.
- Nie. - Dobra.
- Szczerze. - Zawsze.
Wyglądam jak futbolista?
Mel, wyglądasz...
- Jak... - Sędzia Judy.
Ona nosi togę.
Siadaj, mordo.
Odstawiłaś się jak prezes pasa startowego.
Chciałam się zapisać na to szkolenie Lotników.
Co ja sobie myślałam?
Nie nadaję się na kierowniczkę.
Nie chrzań mi tu.
Szefowa z ciebie jak sam skurwysyn.
- Powtórz. - Jak skurwysyn.
- Nie. - Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
Z sercem.
Dawaj, jak na kazaniu.
- Wstań. - No dobra.
Szefowa jak sam skurwysyn!
Witajcie, Lotnicy Kurs zarządzania
SŁUŻBA CELNA
- Pani Jackson? - Tak.
Godzina spóźnienia.
Musiałam źle zapisać godzinę.
- Kiepski początek. - Racja.
Po rekomendacji pana Cohena mam wobec pani wysokie oczekiwania.
- Proszę. - Jasne.
Pan Chavez wprowadzi panią w zadanie zapoznawcze.
Kuźwa.
Cześć. Melissa Jackson.
Wiesz, że się znamy, nie?
- Z magazynu. - Kurde.
- No. - Sorki.
Co robimy?
Zadajemy pytania, żeby się poznać.
- Ja zdążyłem, więc zacznę. - Super.
Dobra.
Kilka słów o mnie. Carlos Chavez albo Carlos Frutas.
Chciałem tu pracować,
bo potrzebowałem kasy, a był wakat.
No.
Moim menedżerskim wzorem jest Vinny
z pizzerii Queens.
- Nauczył mnie medytacji. - Jasne.
Dość o mnie. Opowiedz o sobie.
Nic ciekawego, zaufaj mi.
Sam to ocenię.
- Dobra? - Dobra.
Pierwsze pytanie. Co zainspirowało cię do pracy na JFK?
Cóż.
Jestem towarzyska.
CZTERY LATA WCZEŚNIEJ
Jestem towarzyska. Myślałam, że to dobrze.
A masz być pracowita. I włóż koszulę w spodnie.
Mogłabyś się czasem umalować.
Przecież się maluję.
Wciąż czekasz na randkę?
To randka w ciemno. Koleś nie przyjdzie.
Czekam godzinę.
Chyba że zobaczył Azjatę, a że jest rasistą, to wyszedł.
Też raz miałam randkę w ciemno.
Koleś wyszedł na wstecznym, jakby przewijał film. Serio.
- Jak kaseta VHS. - Tak.
Boże. Faceci są do dupy.
Dlatego się za nimi uganiam.
No tak.
Jesteś w porządku.
Na pewno kogoś znajdziesz.
Z kimś takim jak ty na pewno.
- Jestem Rory. - Mel.
- Cześć. - Cześć.
Miło cię widzieć.
Melissa, co ci mówiłem?
Koniec pogaduszek. Do roboty.
Trzy stoliki czekają na jedzenie.
Przepraszam. Spieszy się tylko wtedy, gdy sama je.
Dara, wyglądasz apetycznie.
Przepraszam. Mój szef to kawał gnoja.
Nie przepraszaj.
Nie pozwól mu tak mówić.
Kiedy ostatnio kazałeś białemu spierdalać?
Robię to codziennie od bar micwy.
Moi rodzice są biali.
- Długa historia. - Jesteś adoptowany?
W skrócie.
Nie mogę po prostu powiedzieć szefowi,
co myślę.
- Rachunki czekają. - Dobra.
Czytałem ostatnio na torebce herbaty,
że rozwój wymaga odrzucenia tego,
co do ciebie nie pasuje, a ta knajpa do ciebie nie pasuje.
Nie będę się kłócić ani z tobą, ani z herbatą, ale potrzebuję pracy.
Znajdę ci inną.
Powiedz mu, żeby się jebał.
Proszę.
Steve.
No proszę, wreszcie ruszyłaś dupsko.
Przezabawne. Wiedz, że jesteś rasistą i chamem, kutasie.
Odchodzę. A biały facet nie powinien prowadzić tajskiej restauracji.
I, na miłość boską, daj Darze spokój.
Nie będę za nic płacić.
Ale zabieram niskosodowy sos sojowy, bo to zdrowe.
A ja serwetki, bo jebać Steve’a!
Jestem towarzyska.
Gdzie będzie lepiej komuś, kto kocha ludzi i podróże?
Co ciekawego widziałaś?
Brzydszą stronę Niagary.
Nigdy nie leciałam samolotem.
Boję się latać.
To nie powód do wstydu.
Podróże to podróże. Ja też nigdy nie leciałem samolotem.
Naprawdę?
Mam pierwszy lot za miesiąc.
Hawaje. Na ślub przyjaciela.
- Super. - No.
Musisz go kochać.
O nie.
Potrzebuję wakacji, nadarzyła się okazja.
Dwie pieczenie w jednym locie.
Usiądziesz przy stoliku dla singli?
- Detektyw Frutas. Następne pytanie. - Spoko.
Jaki menedżer cię zainspirował?
- Tu masz kierunkowskazy. - Jasne.
Wcześniej połóż stopę na hamulcu.
- Jasne. - Do przodu.
- I tyle. - Dobra.
- Spróbujesz? - Tak.
- Do dzieła. - No to...
- Dobra. - Przepraszam.
- Pójdę naokoło. - Idź.
- To ja... - No.
Przesuń się.
Spodoba ci się tu.
Te wózki to najlepsza fucha na JFK.
Ludzie zawsze się cieszą na twój widok.
Nie krzyczą na ciebie.
Chyba...
Kto mógłby na ciebie krzyknąć?
- Spójrz na siebie. - Daj spokój.
Na ciebie też się nie da.
- Dobra. - Będą na mnie krzyczeć.
Gdzie tam. Posłuchaj.
Jestem z tobą.
2 TYGODNIE PÓŹNIEJ
No proszę.
- Excusez-moi. - Tam.
- Białe krwinki. - Tutaj.
- To rasizm. - Tak.
A gdzie są czarne?
- Słuszna uwaga. - Hej.
- Hej, Patti. - Hej.
Co tu tak gorąco?
Gdzie macie maski?
- Żyjemy na krawędzi. - Co się stało?
- Jeszcze? - Tak.
Znowu wpisałeś mi sobotę.
Mam mecz quidditcha. Potrzebują mnie.
- Mel nie może? - Mogę, pewnie.
O rany, sama mam mecz squarlartcha. Nie dam rady.
Na jakiej pozycji grasz?
Misjonarskiej.
- Nie ma czegoś takiego. - U niej jest.
- Nie tylko u mnie. - Misjonarska?
- U ciebie też. - Misjonarska?
Teraz to moja ulubiona.
Cześć.
Hej, Dara.
Dobrze was widzieć.
- Drugi raz w tygodniu. - Tak.
To jej wina. Spodobało mi się.
- Winna. - Co zjecie?
Pad see ew z krewetkami.
Ale świeżymi, nie mrożonymi z wczoraj.
I pierożki krabowe razy dwa,
- bo się nie dzielę. - Dobrze.
Smażony ryż z dodatkowym krabem, bez szalotki.
I panang curry z wołowiną. Niech Gus zrobi superpikantne.
- Czyli to co zwykle? - Tak.
Już się robi.
Spędzimy dziś noc razem?
Masz za twarde łóżko.
- Z podparciem lędźwiowym. - Bla, bla.
Po drugie, nie widzę problemu.
Obudzimy się, zrobię ci kawę.
Orzechową, bez cukru i laktozy.
- Brawo. - Dziękuję.
I pojedziemy do pracy.
Nie możemy dojeżdżać razem,
bo ludzie się dowiedzą.
I tak musimy powiadomić kadry.
- Kadry. - Tak.
Spotykamy się prawie trzy miesiące.
Czas powiedzieć ludziom.
To tylko moja sprawa, że dymam szefa.
To nie tylko dymanie, jasne?
Kocham cię.
Czemu tak mówisz?
Bo tak czuję.
Nie jesteś jak inne.
- Właśnie. - Przy tobie mogę być sobą.
- Ty tak masz. - Rozśmieszasz mnie,
oboje lubimy oglądać filmy z napisami.
- Nie słuchasz. - Mel!
Przy tobie wszystko jest takie proste.
Nigdy tego nie czułem.
Do nikogo.
To się nie uda.
Co masz na myśli?
Myślałem, że też coś do mnie czujesz.
Nie czuję.
Czujesz.
Tylko się boisz mojej miłości.
Nie.
Robię to,
bo jesteś pod ręką.
Wiesz, jak ciężko być Mel, z którą się spotyka?
To wciąż ty.
Gdybym z nim nie zerwała,
za dwa miesiące poznałby prawdziwą mnie.
Zrozumiałby, że popełnił błąd.
To byłoby bardziej bolesne dla nas obojga.
Jeśli nie wierzysz, że mógłby pokochać każdą cząstkę ciebie,
to walić go.
- To okropne. - Wiem. Już dobrze.
Dlatego nie bawię się w związki.
Zaczynam rozumieć.
Bzykam i wypad.
- Tak. - No.
No i mamy siebie.
- Zawsze. - Tak, zawsze.
Z wyjątkiem seksu.
Wiem, szkoda.
- Próbowaliśmy. - Tak, na Halloween.
- Dziwnie tak w brodzie. - Jak lody włoskie.
Mam jedno pytanko
w związku ze sprawą z magazynem.
Ta szynka...
Sztos.
Oszczędzam ją, zjadłam kawałeczek,
jak posprzątałam w chacie.
To urocze, ale chodzi mi o wypadek.
Wiem, że nie chodzi o długi hazardowe.
Co się stało?
Serio?
3 TYGODNIE WCZEŚNIEJ...
Szpital Mt. Zion
Poważnie? Co, kurwa?
O nie.
- Nie dziś, szatanie. - Cześć, Tamika.
Wybacz.
Dostałam rachunek ze szpitala, ubezpieczenie go nie pokryje.
Wystraszyłaś mnie.
Myślałam, że znowu umierasz.
Piszą, że to jakieś kary kompleksowe...
Zmyślili to jak nic.
No nie wiem.
Widziałam twoje zwłoki.
Już myślałam, że do szczurów dojdą mi duchy.
Zaraz, byłaś tam?
A kto wezwał karetkę?
Pieprzyłam się z Lamarem, gdy coś gruchnęło.
Nagrałam to. Chcesz zobaczyć?
- Nie. - Patrz.
Dobra.
Żebyście niczego jej nie ukradli.
Mojemu kuzynowi Tono gwizdnęli tak wszystkie płyty.
To moja sąsiadka.
- Zawsze... - Słyszysz?
- Dios mio. - Nie umieraj.
Chyba nie żyje.
Bendito la pobrecita!
Brak pulsu. Intubujemy.
- Rozetnij stanik. - O Boże.
Ja pierdolę.
Nie chcę o tym mówić.
Dobra. Sorki.
Pytanie numer trzy.
Opowiedz, jak w twórczy sposób rozwiązałaś problem.
Jeśli przegram w sądzie z Umlautem, mam przejebane.
Musi być jakiś sposób.
DZIĘKUJĘ – MIŁEGO DNIA!
O człowieku świadczą sekrety.
To...
Raz, dwa, trzy, cztery.
Dobrze.
ORGANIZER FINANSOWY
Wydatki wg kategorii
Świetnie.
Wydatek medyczny. Dług wzrósł o 21 320 $.
Obliczam dług...
Dług: 66 232 $ Okres spłaty: 47 lat
Czterdzieści siedem lat spłacania?
Przecież nie będę już miała zębów.
Co?
Na pewno?
Mówi Elise Robinson.
Powiedz, kochanieńka, jaki mam limit na karcie?
Aby potwierdzić tożsamość, zadam pani pytanie bezpieczeństwa.
Imię pani pierwszego zwierzaka?
Mojego...
Może „Bubba”. B-U-B-B-A.
Dziękuję, kochanieńka.
Zgadza się. Dziękuję, pani Robinson.
Limit wynosi 10 000 dolarów. Na koncie ma pani 9721 dolarów.
- Wykonać przelew? - Przepraszam. Pomyłka.
Co teraz?
Pamiętasz ten wypadek z szafą, po którym wylądowałam w szpitalu?
- Tak. Wszystko gra? - Szczerze?
Dostałam rachunek ze szpitala. Nie jest dobrze.
Doradca mówi, że mogę wziąć raty,
ale mam gównianą zdolność kredytową.
Potrzebuję żyranta.
Może...
Liczyłam,
że podżyrujesz.
- No... - Będę płacić na czas.
Ile potrzebujesz?
- Trzydzieści tysięcy. - O kurde.
Jestem na głośniku? Jesteś z kimś?
Z Benem. Jest w mieście.
Tak że...
Sprawdziłaś rachunek?
- Mówiłaś o żebrze. - Wyłącz głośnik.
Przepraszam.
To...
Podżyrujesz?
Posłuchaj.
Wybacz, ale nie czułbym się z tym dobrze.
- Jasne. - Wiesz, staram się
- kontrolować wydatki. - Spoko, jasne.
Wybacz nacisk.
Pospinałem się z ojcem...
Spoko, rozumiem.
Dam radę, coś wymyślę.
- Jeśli chcesz... - Kończę.
Jak ludzie to robią?
Dzwonię w sprawie rachunku za szpital, chcę go spłacić w ratach.
- Ma pani żyranta? - Tak, mam.
- Kto to? - Mój brat, Brian Jackson.
- Numer ubezpieczenia? - Numer to 215...
Użyłam numeru ubezpieczenia brata,
żeby zapłacić za szpital.
O kurczę.
- Kurde. - No.
Podstępna jesteś. Fajnie.
- Spłacam raty. - Tak.
Nieważne. Każdy kombinuje.
Wystarczy poczekać.
Proszę się skupić.
Dobra, kryminalistko.
- Ostatnie pytanie. - Dobrze.
Konstruktywna krytyka to nadal krytyka.
- Jak sobie z tym radzisz? - Źle.
2 tygodnie później
Masakra.
- Już nie chcę. - Dasz radę.
Idź.
- Dobry. - Dobry.
W czym mogę pomóc?
Chcę się wypisać.
Przykro mi, rezygnacje przyjmujemy telefonicznie.
Numer jest z tyłu wizytówki.
Proszę śmiało dzwonić.
Dzwoniłam. Wciąż czekam na połączenie.
To może lepszy pakiet?
Może noworoczny specjał z deserem?
A może publiczna awantura?
Chwileczkę.
Nie ma pośpiechu.
- Wydaje się pani głodna. - Tak.
- Nie. - Jasne.
- Trochę. - Proszę jeść.
Dziękuję, gotowe.
- Dziękuję. - Bardzo dziękuję.
Świadoma talia
Wie pani co? To nie jest życie.
Assata Shakur mówiła: „Zrzucić możemy jedynie łańcuchy”.
- Idziemy. - Nie wagę.
- Chodźmy. - Idę.
Byłam taka głodna.
Trzy lata byłam na ich diecie.
- Ja dziesięć z przerwami. - Rany.
Ale fajnie było widzieć
podobnych zjebów.
To bzdury, nie?
- Tak jest. - Tak.
Dobra. Za wszystkie grube suki, które wybrały wolność.
Nie jesteś gruba. Nie mów tak o sobie.
Masz oczy? Obie jesteśmy grube.
To z przyzwyczajenia.
Rory mnie zawsze poprawia.
Z całym szacunkiem, ale obie jesteście piękne i grube.
- Dziękuję. - Dzięki.
Salud.
Czy Rory jest Lwem?
Tak, skąd wiesz?
Lwy bywają powierzchowne.
Bywa narcystyczny.
Jak wtedy, gdy...
Nieważne.
Nie. Mów.
Jego ojciec podsunął mi kurs, a on mi go odradzał.
No ale pójdziesz?
Ma dziwną relację z ojcem.
Nie chcę dolewać oliwy do ognia.
To byłby egoizm.
- To jego ogień. - Co?
To nie egoizm.
- No. - Jeśli kogoś ranię,
- odkładam na bok swoje potrzeby. - Kurczę.
Czy ktoś ma numer Brené Brown?
- Halo? - Usiądź.
- Szczerze. - Jezu.
Chcesz iść na ten kurs?
Dostałabym podwyżkę.
- To idź. - On zrobiłby dla mnie to samo.
Sama mówiłaś,
- że to narcyz. - Nie.
Rozumiem cię. Byłam taka sama.
Aż wypiłam ayahuaskę i zrozumiałam, że muszę prosić.
Kropka.
Konflikt to suka.
Może wesprzeć lub zniszczyć związek.
Tak. Po pięciu latach Ericowi nie spodobało się, że mam swoje zdanie.
Rozwiedliśmy się i wróciłam do randkowania z laskami.
- O tak. - Jasne.
Powiedzmy, że pójdę.
Nie mam się w co ubrać.
Przestań.
Zrobię z ciebie taką biurwę, że koniec.
Zapraszam do mnie na metamorfozę.
- O tak. - Proszę!
POMOCY! SYTUACJA AWARYJNA!
Tak?
POZNAM RODZICÓW BENA.
POĆWICZMY. WYŚLĘ UBERA.
A damy radę jutro?
Możesz się wycofać, jeśli to, co chcesz zrobić,
jest czymś, co naprawdę chcesz zrobić.
Tak.
Nie przeszkadzać
To co, pokaz mody?
- Pewnie. - Tak jest.
Najwyższy czas.
Mam już pomysł.
Chcę wyglądać jak Michael Scott.
Kumpele kazały mi się odstawić, to się odstawiłam.
Masz fajne koleżanki.
Tak.
Ostatnie pytanie.
Tamto było ostatnie.
Nie tylko ty możesz łamać zasady.
- Niech będzie. - Dobra.
No to tak.
Jak widzisz swoją przyszłość?
Może i jestem okrąglutka, ale nie jestem magiczną kulą.
Tak. Ja też nie wiem.
Skoro już się poznaliście,
zadajcie sobie pytanie,
czy jesteście gotowi na trudne rozmowy.
Pora na pracę domową.
Przeczytajcie rozdział pierwszy Trudnych rozmów.
Będziemy rozmawiać...
Ja pierdolę.
O kuźwa. A to kto?
Nie znosisz psów.
Bubba, to jest Rory. Rory, to jest Bubba. I wcale nie.
Nie znoszę bezczelnych, cudzych psów.
Jezu, marynarka?
Kto umarł?
Muszę ci coś powiedzieć.
Dobra. Boję się.
Mówiłam co innego,
ale poszłam na ten kurs.
Co? Nigdy cię o nic nie prosiłem.
- Tylko o tę jedną rzecz. - Wiem.
Znasz moją relację z ojcem.
Kurwa, i to teraz.
To moja szansa.
- Musiałam raz pomyśleć o sobie. - Tak, raz.
Ostatnio wszystko się kręci wokół ciebie.
- Co? - Jestem w prawdziwym związku
po raz pierwszy.
Tydzień temu poznałem rodziców Bena.
Nigdy nie poznałem rodziców chłopaka.
- Chłopaka? - Tak.
Spotykacie się dopiero od miesiąca.
Co z tego, że to za szybko? Kogo to obchodzi?
Chodzi o to, że masz to gdzieś.
Zmieniasz się.
To dobrze.
Nie chcę już taka być. Chcę być lepsza.
- Od wypadku... - Ja pierdolę.
Nie zaczynaj znowu z tym wypadkiem.
Przykro mi, że to cię spotkało,
ale minął miesiąc. Rozumiesz?
Żyjesz i musisz żyć dalej.
Rory, ja umarłam.
Na całe trzy minuty.
Nie mów tak do mnie.
Gdybyś był lepszym przyjacielem,
gdybyś nie olał mnie w urodziny,
nie byłoby tego.
Przepraszam. Ale nie możesz mnie winić,
skoro sama mi o tym nie powiedziałaś.
Nie czytam w myślach.
Olewanie mnie to twoje hobby.
Mieliśmy iść na Hamiltona, ale to odwołałeś.
Na Hamiltona?
Błagałam, żebyś poszedł na chrzest mojego kuzyna,
ale miałeś depilację
i to było ważniejsze.
Nie mogę być przy tobie w każdej sekundzie twojego życia.
- Wiesz? - Nie w każdej.
Wtedy, kiedy to ważne.
Poprosiłam cię o podżyrowanie rat
na ten pierdolony rachunek ze szpitala, a ty odmówiłeś.
- Potrzebowałam cię. - Zawsze mnie potrzebujesz.
Boże. Widzisz?
Wiesz, jak ciężko jest być twoim jedynym przyjacielem?
Wiesz?
Udawać, że nie mam swojego życia, żebyś ty czuła się lepiej ze swoim?
Być jedynym, co dzieli cię od samotności?
Kurwa, Mel. Nie jestem twoim facetem.
Mel?
Facetem?
Nie chciałem...
Nie jesteś nawet moim przyjacielem.
Idź już.
- Mel. - Idź!
Przepraszam.
Ja pierdolę!
Napisy: Konrad Szabowicz