‎ในช่วงประมาณปี 2005
‎แม่กับผมไปที่ปาล์มบีชคันทรีคลับ
‎วันนั้นอากาศดี เราตีกอล์ฟกัน
‎แล้วเราขึ้นบันไดไปที่เฉลียงเพื่อกินมื้อกลางวัน
‎เรานั่งลงที่โต๊ะ และมีคนอีกแค่สองคนที่นั่น
‎นั่นคือเบอร์นี่ เมดอฟฟ์และรูธ ภรรยาเขา
‎แม่ผมสังเกตเห็นทันที
‎"โอ้ เบอร์นี่"
‎แม่เดินเข้าไปและเริ่มพูดว่า "สวัสดีค่ะ" ‎แล้วแนะนำผม
‎"นี่เจฟฟ์ ลูกชายฉัน เขามีบัญชีกับคุณ"
‎และผมจับมือกับคุณเมดอฟฟ์
‎ผมงี้ทึ่งมาก
‎เขาคือเทพแห่งปาล์มบีช
‎เขาคือเทพแห่งการเงิน
‎เราเดินกลับมาที่โต๊ะ
‎และแม่ผมพูดในแบบของแม่ว่า
‎"โอ้ เขาเป็นคนที่วิเศษมากเลย"
‎แล้วแม่ก็พูดว่า "แต่เขามีอย่างหนึ่งนะ
‎เขาไม่เคยสบตาลูกเลย"
‎แม่ผมรู้ก่อนใคร
‎แม่แค่ไม่ได้เชื่อมโยงมันเข้าด้วยกัน
‎เพราะเทพนี้คือปิศาจ ซาตานน่ะ
‎(ธันวาคม ปี 2008)
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ถูกจับกุม
‎เขาคือผู้ก่อตั้งบริษัทหลักทรัพย์เบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎เขาอายุ 70 ปี
‎เขาอยู่ในวอลสตรีทมานาน
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ วัย 70 ปี ถูกเอฟบีไอจับ
‎อดีตบุคคลสำคัญแห่งวอลสตรีทผู้นี้ ‎ยอมรับเองว่า
‎ได้ทำลายชีวิตผู้คน องค์กรการกุศุล ‎และผู้มีชื่อเสียงมากมาย
‎ในวอลสตรีทและทั่วโลก
‎ทางเดินแห่งความอัปยศ และผลักกัน
‎อย่าผลักผม
‎คนคิดว่ารู้จักเรื่องนี้
‎คนคิดว่านี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ชายคนหนึ่ง
‎แต่เมื่อคุณเปิดม่านออก ‎จะเห็นว่าที่จริงมีอะไรมากกว่านั้นเยอะ
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ก่ออาชญากรรม ‎ที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของวอลสตรีท
‎เขาคือคนโรคจิตทางการเงิน ‎ฆาตกรต่อเนื่องทางการเงิน
‎เขาเป็นเหมือนลุงของผม
‎เขาเป็นคนที่ผมชอบมากและไว้ใจมาก
‎แต่แล้วก็มีปิศาจคนนี้ที่ใช้ชีวิตในเรื่องโกหกนี้
‎ความเชื่อใจ การหักหลัง ชั่วร้ายที่สุด
‎แม้ผ่านไปอีกร้อยปี คนก็จะยังจดจำเรื่องนี้
‎เรากำลังพูดถึงเงิน 64,000 ล้านนะ
‎เมื่อคุณเห็นเลขหลายหลักขนาดนั้น
‎คุณถึงกับอึ้ง
‎คุณต้องก้าวเข้าไปในแว่นขยายนี้ ‎สู่ความจริงอีกอย่าง
‎ซึ่งไม่มีอะไรจริงเลย
‎ทั้งหมดเป็นเรื่องกุขึ้นมา เงินหายวับไป
‎ไม่เหลือเลย
‎คุณสูญเสียเงินที่เก็บมาทั้งชีวิตไปก็เรื่องหนึ่ง
‎แต่เมื่อคุณต้องสูญเสียบ้านไปด้วย มันเลวร้ายมาก
‎เขาหลอกคนตั้งมากมายนานขนาดนั้นได้ยังไง
‎สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงได้
‎และหลายคนทำให้มันเกิดขึ้นเพราะความโลภ
‎มันเป็นเรื่องของธนาคารขนาดใหญ่
‎มันเป็นเรื่องของหน่วยงานกำกับดูแล
‎มันเป็นเรื่องของระบบนิเวศทั้งหมด
‎ที่ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
‎ถ้าคุณจะฝากเงินพันล้านไว้ที่ไหน ‎คุณต้องเช็กให้ละเอียด
‎ต่อให้พระเจ้าส่งประวัติการทำงานมาให้…
‎ก็เช็กบุคคลอ้างอิง
‎คุณเมดอฟฟ์ คุณให้การยอมรับว่า ‎คุณโกหกเป็นอาชีพ
‎- ถูกหรือไม่ คุณโกหกเป็นอาชีพ ‎- ใช่
‎ไม่มีใครเข้าใจว่า "ทำไมเมดอฟฟ์ทำแบบนี้"
‎เขามีธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมาก ‎จนทุกคนในวอลสตรีทต้องอิจฉา
‎ใครๆ ก็พูดว่า "ทำไมเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎ทำการฉ้อฉลที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์"
‎ทุกอย่างในวงการนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น
‎นั่นคือเหตุผลที่วงการดำรงอยู่ได้
‎เพราะ… คุณต้องเข้าใจอย่างหนึ่งนะ
‎สิ่งหนึ่งที่เป็นกันทุกคน
‎ซึ่งก็คือทุกคนในวงการนี้ล้วนโลภ
‎(ปี 2008)
‎คืนนี้เราเริ่มกันที่ข่าวเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่า
‎วิกฤตการเงินที่ร้ายแรงที่สุดในยุคใหม่
‎เป็นหายนะการเงินที่กว้างขวางที่สุด ‎ในหลายทศวรรษของประเทศ
‎ในปี 2008 เศรษฐกิจกำลังพังยับเยิน
‎ประหนึ่งวันสิ้นโลก
‎เช้านี้วอลสตรีทกำลังเข้าขั้นวิกฤต
‎ซวนเซเพราะหนี้เสียจากสินเชื่ออสังหาริมทรัพย์
‎บริษัทสินเชื่อออกสินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ ‎ให้คนที่ไม่สามารถจ่ายคืนได้
‎วอลสตรีทรู้ว่าหุ้นบริษัทเหล่านี้ไม่มีค่า
‎แต่ก็ยังยัดเยียดขายให้ลูกค้า จนกระทั่งบริษัทล่ม
‎การยึดจำนองทั่วประเทศ ‎สูงขึ้นถึง 87 เปอร์เซ็นต์
‎มูลค่าอสังหาริมทรัพย์ทั่วประเทศปีนี้
‎อาจลดลงกว่าห้าแสนล้านดอลลาร์
‎มันเหลือเชื่อ ทุกคนกำลังสูญเสียบ้าน
‎ตลาดหุ้นล่มสลาย
‎นับวันยิ่งแย่ลง
‎หุ้นดาวโจนส์ร่วงลงเกือบ 450 จุด
‎เราเพิ่งแตะ 730 กว่าจุด
‎นั่น… เราไม่เคยเจอแบบนั้น
‎นักเล่นหุ้นในโตเกียวต่างวิตกว่า ‎ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำของสหรัฐฯ จะลุกลาม
‎ธนาคารทุกแห่งกำลังล่มสลาย
‎เลห์แมน บราเธอร์สกล่าวว่า ‎จะยื่นขอล้มละลายเพื่อฟื้นฟูกิจการ
‎วิกฤตการเงินยังคงสร้างความตื่นตระหนก
‎เรากำลังเผชิญหน้ากับความเป็นไปได้ ‎ที่เศรษฐกิจโลกจะล่มสลาย
‎นี่คือเหตุการณ์มหาพิบัติในรอบศตวรรษ
‎ที่ทำลายระบบทั้งหมดโดยสิ้นเชิง
‎แล้วก็มีเบอร์นี่อีก
‎ตอนนี้ปรากฏว่าเป็น
‎การฉ้อฉลแบบพอนซีที่ใหญ่ที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์วอลสตรีท
‎หลังจากเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ถูกตั้งข้อกล่าวหา
‎นักลงทุนจึงตระหนักว่า ‎เงิน 50,000 ล้านที่พวกเขาคิดว่ามีนั้น
‎หายวับไปทันที
‎คุณรู้สึกยังไง
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ถูกจับเมื่อวันพฤหัสบดี ‎ที่ 11 ธันวาคม ปี 2008
‎เช้าวันศุกร์ เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ ‎ปรากฏตัวที่สำนักงานของเมดอฟฟ์
‎ในอาคารลิปสติก ตึกระฟ้าหรูหรา ‎ทางฝั่งตะวันออกของนิวยอร์ก
‎เราเดินเข้าไปในล็อบบี้ของอาคารลิปสติก
‎เหมือนฉากในหนังเรื่อง แฟรงเคนสไตน์
‎ที่มีชาวบ้านที่โกรธแค้นถือคราดและคบไฟ
‎อยากขึ้นไปข้างบนเพื่อฆ่าปิศาจ
‎ทีมเจ้าหน้าที่เอฟบีไอพร้อมบุกขึ้นไป
‎และผมเป็นเจ้าหน้าที่นำขบวนคนแรก
‎พนักงานทุกคนที่ชั้น 19 ถูกต้อนมารวมกัน
‎มันโกลาหลสุดๆ
‎พนักงานบางคนร้องไห้
‎อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เอฟบีไอเป็นองค์กรหลัก ‎ในการสืบสวนคดีอาชญากรรม
‎แต่เรามีกรมสรรพากร ‎กระทรวงแรงงาน นักบัญชี
‎องค์กรที่ดูแลบริษัทหลักทรัพย์ ‎บริษัทคุ้มครองผู้ลงทุนในหลักทรัพย์อีกด้วย
‎พวกเขาเริ่มไม่ให้คนเข้าถึงบัญชี
‎ผมแปลกใจนิดหน่อย ‎เพราะมันดูเหมือนธุรกิจถูกกฎหมาย
‎ทั่วห้องมีคอมพิวเตอร์ ‎มีนาฬิกาแสดงเวลาในโซนต่างๆ
‎ดูเหมือนธุรกิจซื้อขายหุ้นที่ถูกกฎหมาย
‎ขณะที่เราค้นนั้น
‎ผมเดินเข้าไปในห้องทำงานของเบอร์นี่ ‎และเริ่มทำความเข้าใจ
‎ว่าเขาเป็นใครและเป็นคนยังไง
‎ทางซ้ายมือเป็นภาพศิลปะแบบลิกเทนสไตน์ ‎ที่เป็นรูปกระทิงทั้งหมด
‎สำหรับผม รูปกระทิงไม่ได้หมายถึงตลาดกระทิง
‎แต่มันหมายถึงเรื่องหลอกลวง
‎และข้างหลังโต๊ะทำงานของเขา ‎มีงานศิลปะสมัยใหม่สุดๆ
‎เป็นตะปูควงขนาดใหญ่มาก
‎ผมว่าตะปูควงนี้คือการพูด ‎กับคนทั้งโลกว่า "ช่างหัวแกสิ"
‎เรายึดพื้นที่สำนักงาน ‎เราควบคุมตัวเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎และเรารู้ว่ามีเงินจำนวนมากหายไป
‎ปัญหาสำคัญที่สุดคือ เราไม่รู้ว่ามันหายไปได้ยังไง
‎มีพนักงานมากมาย
‎และไม่รู้ว่าใครผิด ใครบริสุทธิ์
‎เราอยากรู้ว่ามีกี่คนที่ตกเป็นเหยื่อ
‎เงินถูกขโมยไปเท่าไหร่
‎การฉ้อฉลกว้างขวางแค่ไหน
‎และเราอยากรู้ว่ามีใครร่วมกระทำกับเขา
‎ใครมีส่วนเกี่ยวข้องบ้าง ‎และแต่ละคนมีบทบาทยังไง
‎เงินอยู่ที่ไหน
‎ใครได้ประโยชน์จากการฉ้อฉลนี้
‎เพราะไม่มีทาง ‎ที่คุณจะฉ้อฉลเงิน 50,000 ล้านดอลลาร์
‎โดยไม่มีคนอื่นรู้เรื่องนี้
‎ในกรณีของเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎มันยากมากที่จะรู้ว่า
‎เรื่องไหนจริง เรื่องไหนเท็จ
‎ฟังนะ ผมไม่ภูมิใจกับสิ่งที่ผมทำไป
‎ผมพยายามวิเคราะห์อยู่หลายชั่วโมง ‎ว่าผมทำไปทำไม
‎ปัญหาหนึ่งของผมคือ ‎ผมต้องการเอาใจทุกคนอยู่เสมอ
‎ตอนที่ผมเริ่มทำธุรกิจ คนศรัทธาในตัวผมมาก
‎ตอนนี้ผมทำให้พวกเขาได้เงินมหาศาล
‎ทุกคนในวงการเลยคิดว่า ‎ผมคือคนที่ทำให้ประสบความสำเร็จ
‎ซึ่งก็จริงแหละ
‎คุณเมดอฟฟ์ คุณเห็นด้วย ‎กับประโยคแรกในหน้าเจ็ดไหม
‎ว่ามันสะท้อนถึงธุรกิจของคุณจริงๆ
‎"ตอนที่เมดอฟฟ์เริ่มธุรกิจค้าปลีกในปี 1960…"
‎- ใช่ ‎- "เขามีลูกค้าประมาณสิบกว่าคน
‎ทุกคนล้วนเป็นคนในครอบครัวและเพื่อนฝูง" ใช่
‎เรามาย้อนกลับไปตั้งแต่ต้นนะ
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์เป็นลูกชายของผู้อพยพชาวยิว
‎บรรพบุรุษของเขามาจากรัสเซียและโปแลนด์
‎เขาเติบโตที่ลอเรลตัน ควีนส์
‎นอกนิวยอร์กซิตี้
‎เราจำเป็นต้องเข้าใจชีวิตวัยเด็กของเมดอฟฟ์ ‎ในบริบทประวัติศาสตร์
‎สหรัฐอเมริกาและทั่วโลกเคยเผชิญ
‎ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำที่สุดในยุค 30
‎แล้วก็สงครามในยุค 40
‎ความยากลำบาก ความบอบช้ำ ‎นานกว่าทศวรรษครึ่ง
‎ดั้งนั้นในยุค 50 จึงเกิดการโหยหา ‎ความสงบ สันติภาพ ความเป็นปกติสุข
‎และการโหยหานั้นได้กลายเป็น
‎วัฒนธรรมที่ทำตามๆ กันของชานเมืองอเมริกัน
‎คนอเมริกันส่วนใหญ่ ‎กำลังเลื่อนขึ้นเป็นชนชั้นกลาง
‎พวกเขาใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย
‎และพ่อของเบอร์นี่ย้ายครอบครัวไปที่นั่น
‎ย่านคนชนชั้นกลางในควีนส์
‎พ่อแม่ของเบอร์นี่ชื่อราล์ฟและซิลเวีย
‎แม่ของเขาเป็นแม่บ้าน
‎พ่อของเขารับจ้างทั่วไป
‎เบอร์นี่เป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่ง ‎ที่เรียนในโรงเรียนรัฐ
‎เขาเป็นคนเคอะเขิน ผมได้ยินมาเรื่องหนึ่ง
‎เขาชวนผู้หญิงคนหนึ่งออกมาเล่นกับเขาไม่ได้
‎สุดท้ายเขาเสนอเงินให้เธอ 25 เซนต์
‎แล้วเธอก็ออกมาเล่นกับเขา
‎เบอร์นี่เรียนรู้วิธีจูงใจคนด้วยเงินตั้งแต่ยังเล็ก
‎เขาเป็นไลฟ์การ์ดตอนมัธยมปลาย
‎เขาไม่เพียงมองตัวเองว่าเป็นคนดี
‎แต่เป็นผู้ปกป้องด้วย
‎"ผมเป็นคนพึ่งได้"
‎และเขาขายเครื่องรดน้ำสนามหญ้าเป็นงานเสริม
‎เขาต้องการหาเงิน
‎เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะประสบความสำเร็จ
‎เบอร์นี่ได้รู้จักรูธ อัลเพิร์น ภรรยาในอนาคต ‎ในงานปาร์ตี้ที่จัดในห้องใต้ดินของเพื่อน
‎นี่คือยุคที่คนนิยมใส่กระโปรงบาน ถุงเท้าหุ้มข้อ
‎มันเป็นความรักของเด็กมัธยม
‎รูธเป็นคนฉลาดมาก
‎พอจบมัธยม เธอก็เรียนต่อมหาวิทยาลัย
‎ซึ่งเป็นเรื่องไม่ธรรมดาสำหรับผู้หญิงในยุคนั้น
‎เธอทั้งสวยและสง่างาม
‎เห็นได้ชัดว่าเธอมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยกว่า
‎เซาล์ อัลเพิร์น พ่อของเธอมีธุรกิจทำบัญชี ‎ที่ประสบความสำเร็จในนิวยอร์กซิตี้
‎เธอจึงเป็นคนที่เบอร์นี่สนใจมาก
‎พ่อของรูธคิดว่าเบอร์นี่ไม่ดีพอสำหรับเธอ
‎เธอน่าจะหาคนที่ดีกว่านั้นได้
‎เขาคิดว่าเบอร์นี่จะไม่มีทางได้ดี
‎พ่อของเบอร์นี่เองอยากให้เขาเป็นทนาย
‎และเบอร์นี่ก็เรียนดีพอที่จะเข้าคณะนิติศาสตร์
‎เขาเรียนอยู่หนึ่งปีแล้วทนเรียนต่อไปไม่ไหว
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์เคยใช้ชีวิตอยู่กับความล้มเหลว
‎ครอบครัวของเบอร์นี่จมอยู่ในความล้มเหลว
‎พ่อของเขามีธุรกิจหลายอย่าง
‎ทุกธุรกิจดูจะล้มเหลวหมด ‎ไม่เหตุใดก็เหตุหนึ่ง
‎ครั้งหนึ่งบ้านถูกยึดหน่วงทางภาษี
‎อีกครั้งหนึ่งแม่ของเขา ‎ต้องไปทำงานที่ธนาคารเลือดแถวบ้าน
‎เพื่อช่วยให้ครอบครัวผ่านวิกฤต
‎ครอบครัวแถบชานเมืองที่ประสบความสำเร็จ ‎ไม่ควรเป็นแบบนี้
‎และมันทำให้เมดอฟฟ์ฝังใจว่า
‎เขาจะต้องประสบความสำเร็จให้ได้
‎เขาจะต้องไม่ล้มเหลวเหมือนพ่อเขา
‎พวกเราทุกคนมีโอกาส ‎ที่จะมีชีวิตที่ดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้
‎สิ่งที่เขาต้องการคือ ‎ความสำเร็จอู้ฟู่ ฉาบฉวยของวอลสตรีท
‎วอลสตรีท หัวใจด้านการเงินของประเทศ
‎ศูนย์รวมประสาทของธุรกิจ ‎และอุตสาหกรรมของอเมริกา
‎นี่คือยุคที่วอลสตรีทรุ่งเรือง ‎เมื่อคำว่า "ฉาบฉวย" และ "อู้ฟู่" เป็นคำสำคัญ
‎นี่คือยุค 60 ยุคที่คนนิยมอะโกโก้
‎เสี่ยงมาก ผลตอบแทนมาก
‎นักเล่นหุ้นอายุน้อย ผู้จัดการเงินอายุน้อย ‎หลั่งไหลเข้ามาในตลาดยุคหลังสงคราม
‎เราสามารถเอาเงินออม
‎มาลงทุนในภาควาณิชธนกิจ ‎ฟื้นฟูกิจการภาคอุตสาหกรรม
‎และยังคงสามารถปรับปรุงมาตรฐาน
‎สินค้าและบริการตามที่เราต้องการ
‎เรามีสิทธิ์กำหนดอนาคตของอเมริกา
‎หลังจากเบอร์นี่กับรูธแต่งงานกันไม่กี่สัปดาห์
‎เขาก็ตัดสินใจปักหลัก
‎ตั้งโต๊ะทำงานเล็กๆ ในบริษัททำบัญชีของพ่อรูธ
‎เขาเริ่มต้นด้วยเงินห้าพันดอลลาร์ จดทะเบียน
‎บริษัทหลักทรัพย์เบอร์นาร์ด แอล เมดอฟฟ์ ‎หรือบีแอลเอ็มไอเอส ในปี 1960
‎และรูธมีส่วนเกี่ยวข้องในธุรกิจ
‎เธอช่วยเรื่องงานเสมียน ‎และมักรับมือกับสมุดเช็ค
‎ตั้งแต่แรกเบอร์นี่ก็มองว่าตัวเองเป็นคนดี
‎ที่จะเข้าระบบและรับมือ
‎จนชนะระบบได้
‎เบอร์นี่เริ่มซื้อขายหุ้นโอทีซี
‎ในเวลานั้นคนอเมริกันที่ร่ำรวยส่วนใหญ่ ‎คิดว่าตลาดหุ้น
‎หมายถึงตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก
‎แต่มีตลาดขนาดใหญ่มาก ‎ที่นักลงทุนส่วนใหญ่ไม่เห็น
‎ที่ไม่ได้อยู่ในตึก ตลาดนั้นเรียกว่าตลาดโอทีซี
‎อันประกอบด้วยผู้ค้าหุ้นและนักเล่นหุ้นมากมาย ‎กับโทรศัพท์
‎แค่นั้นเอง
‎ตลาดนั้นประกอบด้วยถังขยะก็ว่าได้
‎เป็นบริษัทต่างๆ ที่ไม่มีชื่อเสียงพอ
‎หรือเล็กมาก หรือไม่เชื่อถือเลย
‎ซื้อขายหุ้นกันบนสิ่งที่เรียกว่าแผ่นสีชมพู
‎เจรจาซื้อขายกันนอกตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก
‎และเบอร์นี่เตรียมพร้อมที่จะขายหรือซื้อ
‎หุ้นโอทีซีจำนวนมาก
‎แต่ไม่มีใครรู้ราคาที่แน่นอนของหุ้นเหล่านั้น
‎สมัยนั้นไม่มีคอมพิวเตอร์ ยังไม่มีอินเทอร์เน็ต
‎ไม่มีแอปพลิเคชั่น
‎คุณต้องยกหูโทรศัพท์ โทรหาบ็อบบี้ในบอสตัน
‎พูดว่า "ผมมีร้อยหุ้น" ‎เขาพูดว่าเขาจะซื้อร้อยหุ้น
‎คุณตกลงราคาทางโทรศัพท์
‎แล้วคุณก็ส่งใบรับรองหุ้นไปให้ทางไปรษณีย์
‎นี่เป็นวอลสตรีทแบบเถื่อนๆ
‎มีความเสี่ยงสูงมาก
‎โอกาสกำไรก็สูงมาก
‎คุณต้องใจคอหนักแน่น ไม่วิตกจริต
‎ถึงจะดำรงอยู่ในตลาดนี้ได้
‎เบอร์นี่ทำได้
‎ธุรกิจประสบความสำเร็จมากและเติบโตเร็วมาก
‎แต่ในขณะเดียวกัน
‎เขาก็เริ่มธุรกิจเล็กๆ ที่ให้คำปรึกษาการลงทุน
‎เบอร์นี่คิดว่า "นอกจากธุรกิจหุ้นโอทีซีแล้ว
‎ฉันยังสามารถจัดการเงินให้คนอื่น ‎โดยเป็นที่ปรึกษาด้านการลงทุน"
‎และนี่คือจุดที่เขาได้จัดการเงินของคนอื่น
‎ทำการลงทุนและพยายามให้ได้ผลตอบแทน
‎แล้วหักค่าธรรมเนียม ไม่ใช่ค่านายหน้า
‎มันเป็นวิธีที่ทำเงินได้มากกว่า ‎การทำธุรกิจที่กินค่านายหน้า
‎ปรากฏว่าพ่อตาของเขา เซาล์ อัลเพิร์น
‎มีลูกค้าหลายคนที่เขาเคยทำบัญชีให้
‎เขาเริ่มแนะนำลูกค้าให้ลูกเขย
‎เบอร์นี่จึงได้ลูกค้ากลุ่มนี้ 20-24 คน
‎ที่ต้องการลงทุนกับเขา
‎รูปแบบการทำธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน ‎ของเมดอฟฟ์ในช่วงแรกๆ
‎ออกจากแปลกหน่อย และฉันว่านอกกรอบ
‎เซาล์ อัลเพิร์น
‎แทนที่จะให้เบอร์นี่ตั้งบัญชีสำหรับลูกค้าแต่ละคน
‎เขากลับตัดสินใจทำให้มันง่ายสำหรับลูกเขย
‎เขารวบรวมเงินทั้งหมดของลูกค้า
‎แล้วมอบให้เบอร์นี่ไปลงทุน
‎และเมื่อเบอร์นี่ได้กำไรมา
‎เซาล์ก็จัดสรรกำไรให้นักลงทุนในกลุ่ม
‎ถ้าเป็นทนายที่รอบคอบก็คงจะบอก ‎เซาล์ อัลเพิร์นว่า "คุณทำแบบนั้นไม่ได้"
‎มันคือกองทุนรวมที่ไม่อยู่ภายใต้การควบคุมนั่นเอง
‎ถ้าคุณมีบัญชีเกิน 20 บัญชี
‎คุณต้องจดทะเบียนกับรัฐบาล กับกลต.
‎แต่เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎ไม่ได้จดทะเบียนเป็นที่ปรึกษาการลงทุน
‎แปลว่าตั้งแต่แรกเริ่ม
‎จะเห็นได้ว่า ‎ทิศทางการทำธุรกิจของเบอร์นี่จะเป็นยังไง
‎เขามีธุรกิจซื้อขายหุ้นตลาดโอทีซีที่ถูกกฎหมาย
‎แต่ในขณะเดียวกัน ‎เขามีธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุนส่วนตัว
‎ที่มีไม่กี่คนรู้ว่า
‎เขาไม่ได้ทำตามกฎทุกประการ
‎เขามุ่งมั่นที่จะประสบความสำเร็จในวอลสตรีท ‎โดยเริ่มจากศูนย์
‎หลีกเลี่ยงความล้มเหลวที่เขาเห็นพ่อแม่ประสบ ‎และเติบโตขึ้นเป็นที่หนึ่ง
‎ในธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน ‎อย่างไม่เป็นทางการนั้น
‎เบอร์นี่ลงทุนเงินออมของลูกค้า ‎ในหุ้นที่มีความเสี่ยงสูง
‎เขาได้กำไร เขาเสี่ยง เขาเสี่ยงมากๆ
‎พอถึงเดือนพฤษภาคม ปี 1962
‎ข่าวเด่นวันนี้ มียอดขายถล่มทลาย
‎ทำให้ราคาหุ้นดิ่งฮวบ
‎และมูลค่าหุ้นที่ถือสูญไปกว่า 20,000 ล้าน
‎เป็นการลดลงครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ปี 1929
‎จู่ๆ ตลาดหุ้นก็ดิ่งฮวบ
‎และหุ้นตัวแรกๆ ที่มูลค่าหายเกลี้ยง
‎ก็คือหุ้นเก็งกำไร ‎ที่เบอร์นี่ซื้อให้ลูกค้าส่วนตัวเหล่านี้
‎มูลค่าของมันแทบจะหายวับไปกับตา
‎ในทางทฤษฎี ลูกค้าสูญเงิน
‎เงินลงทุนทั้งหมดคือ 30,000
‎ผมรู้สึกผิดเพราะว่า
‎พวกเขาซื้อหุ้นนั้นเพราะผมบอกให้พวกเขาซื้อ
‎แต่แทนที่จะยอมรับว่า
‎เขาเอาเงินลูกค้าไปเสี่ยงแล้วทำให้สูญ
‎เขาตัดสินใจปกปิด
‎เขาต้องไปหาพ่อตา เซาล์ อัลเพิร์น ‎และหยิบยืมเงิน 30,000
‎และจ่ายคืนให้ลูกค้า
‎เขาใช้เงิน 30,000 โปะบัญชีของลูกค้า
‎แล้วโกหกว่าเขาทำอะไร
‎เขาโกหกให้ดูเหมือนเขาเป็นอัจฉริยะ
‎เขาดูเหมือนคนประสบความสำเร็จ
‎คนที่มีกลยุทธ์หลักแหลมที่หาทางรอด
‎จากสัปดาห์ที่แย่ที่สุดในตลาดหุ้นตั้งแต่ปี 1929 ‎โดยไม่สูญเสียเงินเลย
‎ณ เวลานั้น เขาต้องยอมรับ ‎ระหว่างการเป็นคนโกหกหรือไม่ก็ความล้มเหลว
‎และทางที่เขาเลือกคือ
‎เขาใช้ชีวิตเป็นคนโกหก
‎ได้ง่ายกว่าใช้ชีวิตเป็นคนล้มเหลว
‎คนทั้งโลกกำลังจับตา
‎พอมาถึงยุค 70
‎การบุกโจมตีในเวียดนามเหนือ ‎สร้างความพอใจอีกครั้ง
‎ประชาชนควรได้รู้ว่า ‎ประธานาธิบดีของพวกเขาคดโกงหรือไม่
‎ภาวะเศรษฐกิจถดถอยใกล้เข้ามา
‎รถรอเติมน้ำมันต่อแถวยาวเหยียด
‎ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำนี้อาจแย่ลงอีก
‎จำนวนผู้ว่างงานเพิ่มขึ้น ‎ราคาน้ำมันสูงขึ้น พุ่งสูงขึ้น
‎ภาวะเงินเฟ้อเริ่มรุนแรง
‎ซึ่งจู่ๆ ก็นำไปสู่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ
‎วอลสตรีทเผชิญการเปลี่ยนแปลง ‎ที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์
‎ตลาดหุ้นค่อยๆ ร่วง
‎ขณะที่เบอร์นี่เข้าสู่ยุค 70
‎เขาตัดสินใจว่าถึงเวลาที่จะย้าย ‎เข้าไปในอาคารออฟฟิศที่ 110 ถนนวอล
‎และธุรกิจซื้อขายหุ้นที่ถูกกฎหมายของเขา ‎ก็เริ่มระมัดระวังมากขึ้น
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์กลายเป็นสิ่งที่เรียกว่า ‎ผู้สร้างสภาพคล่อง
‎เวลาที่คุณซื้อหุ้น
‎ซื้อ 100 หุ้นจากใครบางคนที่นั่น
‎ซึ่งขาย 100 หุ้น ‎นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ
‎สิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ คือ
‎มีคนกลางซึ่งซื้อ 100 หุ้นนั้นมาแล้ว
‎ความจริงคือคุณซื้อหุ้นจากคนกลาง
‎และนั่นคือเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎เขาคือผู้ค้าส่ง
‎หลักๆ คือเขาซื้อหุ้นเก็บไว้
‎แล้วก็ขายเมื่อมีคนต้องการซื้อ
‎และเขาจะเก็บค่านายหน้า ‎สองสามเซนต์ต่อการขาย
‎นั่นคืองานของผู้สร้างสภาพคล่อง
‎หน้าที่ของพวกเขาคือ ‎ซื้อและขายหุ้นในเวลาหุ้นขึ้นหรือลง
‎ธุรกิจของเบอร์นี่ด้านการสร้างสภาพคล่อง ‎เติบโตอย่างรวดเร็ว
‎จนเขาต้องจ้างปีเตอร์ น้องชายเขา
‎พวกเขาเป็นผู้มีวิสัยทัศน์มาก ‎โดยเริ่มบุกเบิกการซื้อขายหุ้นด้วยคอมพิวเตอร์
‎เมื่อมีคอมพิวเตอร์
‎มันก็เปลี่ยนวิธีการซื้อขายหุ้น ‎ในวอลสตรีทโดยสิ้นเชิง
‎มันคือจุดเริ่มต้นของยุคใหม่ ‎ที่เกิดขึ้นโดยพลังการปฏิวัติมหาศาล
‎คอมพิวเตอร์มีความสำคัญอย่างยิ่ง ‎มันเปลี่ยนแปลงเส้นทางของอารยธรรม
‎บรรดาผู้เล่นหุ้นรายใหญ่ที่สุด ‎ที่ย้ายเข้าไปในวอลสตรีท
‎ไม่ได้อยากซื้อขาย 200 หุ้น
‎พวกเขาอยากซื้อขาย 20,000 หุ้นในวันปกติ
‎ในยุค 70 การซื้อขายหุ้นใช้เวลานานมาก
‎ปกติใช้เวลาสองสามสัปดาห์
‎วอลสตรีทต้องการคนที่ซื้อขายได้รวดเร็ว
‎นั่นต้องใช้คอมพิวเตอร์ ‎และเบอร์นี่ก็ชอบแบบนั้น
‎การซื้อขายด้วยคอมพิวเตอร์ ‎ทำให้เขาซื้อขายหุ้นได้ภายในสามวัน
‎เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
‎การที่สามารถซื้อขายหุ้นได้รวดเร็ว ‎ทำให้เขาสามารถแข่งขัน
‎กับบริษัทชั้นนำขนาดใหญ่ได้ ‎ในปฏิบัติการที่ถูกกฎหมายของเขา
‎และมันทำให้เขาได้เปรียบอย่างมาก
‎เบอร์นี่ฉลาดตรงที่เขารวบรวม
‎หุ้นนอกตลาด แผ่นสีชมพู บริษัทเล็กๆ
‎บริษัทที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียง
‎ลงในสิ่งที่คุณอาจเรียกว่า ‎จอคอมพิวเตอร์จอเดียว
‎ในส่ิงที่กลายเป็นแนสแด็กและเอ็นเอเอสดี
‎เขาทำให้ธุรกิจนั้นถูกกฎหมาย
‎ปัจจุบัน ทั้งแอปเปิล กูเกิล ไมโครซอฟต์ ‎ล้วนเป็นบริษัทในตลาดแนสแด็ก
‎บริษัทโบรกเกอร์ที่ถูกกฎหมายของเขา ‎กำลังรุ่งเรือง
‎ซึ่งทำให้มันพิกลมาก
‎ที่เขาดำเนินธุรกิจ ‎ให้คำปรึกษาการลงทุนอย่างลับๆ
‎ที่ไม่มีใครรู้ ซึ่งก็กำลังเติบโตเช่นกัน
‎ผู้คนได้ยินเกี่ยวกับเบอร์นี่ ‎และธุรกิจที่รุ่งเรืองของเขา
‎เขาไปแคตสกิลส์ในฤดูร้อน
‎ระดมเงินจากเพื่อนและสมาชิกครอบครัวคนอื่นๆ
‎พวกเขาคิดว่าเขากำลังจะรุ่ง
‎เซาล์ อัลเพิร์นยังคงแนะนำคนให้มาหาเขา
‎และตลอดหลายปีนั้น เซาล์จ้างนักบัญชีสองคน
‎แฟรงค์ อาเวลลิโนและไมเคิล บีเอเนส
‎ตอนที่เซาล์ อัลเพิร์นเกษียณในยุค 1970 ‎ก็เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็นอาเวลลิโนแอนด์บีเอเนส
‎หรือเอแอนด์บี
‎ไมเคิล บีเอเนสและแฟรงค์ อาเวลลิโน ‎เป็นคู่ขาที่นรกส่งมา
‎อาเวลลิโนและบีเอเนสรู้ดีว่า
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎กำลังบริหารเงินให้ครอบครัวและเพื่อนของเซาล์
‎แต่เมื่อเซาล์เกษียณ ‎อาเวลลิโนและบีเอเนสจึงมองเห็นโอกาสทำเงิน
‎พวกเขาลิงโลดเหมือนเด็กเห็นขนม
‎พวกเขาเริ่มสร้าง ‎หนึ่งในกองทุนรวมเพื่อลงทุนแรกๆ ของเบอร์นี่
‎ให้รวบรวมเงินจากนักลงทุนต่างๆ
‎ทั้งจากบริษัท สำนักงานของครอบครัว ‎กองทรัสต์ บุคคล
‎นำเงินของพวกเขาเข้าไปในกองทุนหนึ่ง
‎แล้วส่งเงินนั้นไปยังธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน ‎อย่างไม่เป็นทางการของเบอร์นี่
‎พวกเขายัดเยียดให้ลูกค้า
‎ให้เพื่อนของลูกค้า ให้ญาติของลูกค้า
‎พวกเขาเก็บค่าธรรมเนียม ‎เพื่อแลกกับการระดมเงินนั้น
‎แล้วพวกเขาก็เริ่มมีเงินหลั่งไหลเข้ามา
‎ให้เบอร์นี่ เมดอฟฟ์บริหาร
‎อาเวลลิโนและบีเอเนสไม่ใช่กองทุน ‎บริหารความเสี่ยงหรือกองทุนวอลสตรีท
‎พวกเขาไม่ใช่ผู้บริหารเงิน พวกเขาคือนักบัญชี
‎และพวกเขาไม่จดทะเบียนธุรกิจการลงทุน ‎ซึ่งเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย
‎พวกเขารับเงินจากลูกค้า
‎และฝากไว้กับผู้บริหารลับคนหนึ่ง ‎ซึ่งเปิดเผยชื่อไม่ได้
‎โดยไม่บอกลูกค้าว่า ‎เกิดอะไรขึ้นกับเงินของพวกเขาด้วย
‎และผู้บริหารคนนั้นคือเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎พอถึงปลายยุค 70 เบอร์นี่เริ่มรู้สึกว่า ‎บรรลุความฝันความสำเร็จแบบอเมริกัน
‎เบอร์นี่และรูธมีลูกชายสองคน ‎แอนดรูว์และมาร์ค
‎เขาเป็นคนรักครอบครัว เขารักครอบครัวจริงๆ
‎และเขาสามารถย้ายครอบครัว ‎ไปอยู่แถบชานเมืองที่น่าอยู่มาก
‎รอสลิน ลองไอส์แลนด์ ‎เป็นหนึ่งในชุมชนคนรวยแถบชายฝั่ง
‎เขาผลาญเงินมาก ‎ขนาดเดินทางไปแมนแฮตตันด้วยเครื่องบินทะเล
‎แทนที่จะนั่งรถไฟหรือใช้การจราจรลองไอส์แลนด์ ‎เหมือนคนทั่วไป
‎เราเปลี่ยนจากภาวะป่วย ‎ไปเป็นความหวัง ความมั่นใจ และโอกาส
‎รัฐบาลที่เก็บภาษีสูง ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ‎และควบคุมมากเกินไป
‎ทำให้ตลาดเสรีของเราเป็นปัญหา
‎แผนเศรษฐกิจสี่ปีข้างหน้าคือ
‎เราจะเปิดเสรีตลาดหุ้น
‎ปลายยุค 80
‎ตลาดหุ้นในอเมริกาที่เริ่มเฟื่องฟูอย่างรวดเร็ว ‎ได้กลายเป็นปรากฏการณ์ทั่วโลก
‎มันคือจุดเริ่มต้นของโลกาภิวัฒน์ ‎ใครๆ ก็อยากเข้าตลาดหุ้น
‎และธุรกิจซื้อขายหุ้นที่ถูกกฎหมายของเบอร์นี่ ‎ก็เริ่มทำงานมหาศาล
‎วอลสตรีทในยุค 80 วุ่นวายมาก
‎มีความตื่นเต้นมากมาย ‎และคนก็ทำเงิน
‎ฉันได้ยินมาว่ามีการเสพโคเคน การดื่มเหล้า
‎และการกินเลี้ยงสังสรรค์มากมาย
‎ทุกบริษัทจ้างพนักงานเพิ่ม
‎ฉันเริ่มทำงานให้เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎ในเดือนกรกฎาคม ปี 1985
‎เบอร์นี่มีความขลังในตัว
‎เขาเป็นที่เคารพนับถือในวอลสตรีท
‎เขาเป็นคณะกรรมการตลาดหลักทรัพย์แนสแด็ก
‎เขานั่งเครื่องบินไปประชุมที่ลอนดอนเสมอ
‎เบอร์นี่จะเดินเข้าไปให้ห้องซื้อขายหุ้น
‎เขาซื้อหุ้นตัวไหน ราคาหุ้นตัวนั้นก็ขึ้น
‎เขาขายหุ้นตัวไหน ราคาหุ้นตัวนั้นก็ลง
‎และเขาเริ่มมีชื่อเสียงว่า ‎เป็นคนที่รู้เกือบทุกอย่าง
‎บริษัทที่ถูกกฎหมายของเบอร์นี่ ‎กำลังประสบความสำเร็จอย่างมาก
‎เขากับรูธย้ายไปอยู่เพนต์เฮาส์หรูในแมนแฮตตัน
‎เขาซื้อบ้านพักตากอากาศในมอนทอก ‎เขาเข้าร่วมสโมสรคนรวย
‎เขาซื้อเรือ
‎ตอนนี้เบอร์นี่สามารถจ้องตาพ่อตาของเขา
‎และพูดว่า "เห็นไหม ‎บอกแล้วว่าผมจะประสบความสำเร็จ"
‎ผมเริ่มธุรกิจด้วยเงินเพียง 500 ดอลลาร์
‎ผมเริ่มจากไม่มีอะไรเลย
‎ผมเป็นเด็กน้อยจากควีนส์
‎ไม่ได้เรียนฮาร์วาร์ดอะไรเลย
‎จู่ๆ ในปี 1987 ผมประสบความสำเร็จอย่างมาก
‎ผมเป็นคนรวย
‎เราทำเงินได้มาก
‎เรากำลังเติบโต เราจ้างนักเล่นหุ้นมากขึ้น
‎เบอร์นี่ต้องการตึกที่อลังการขึ้น
‎ประมาณหน้าร้อนในปี 1987 ‎เราจึงย้ายไปที่ 885 ถนนเธิร์ดอเวนิว
‎ไปยังอาคารลิปสติก
‎มันเป็นตึกรูปร่างประหลาด
‎ดูคล้ายปลอกลิปสติก
‎การย้ายไปยังตึกระฟ้าที่เป็นเอกลักษณ์นี้
‎จะทำให้นักลงทุนประทับใจ ‎จะทำให้พนักงานประทับใจ
‎จะทำให้ผู้ควบคุมตลาดหุ้นประทับใจด้วย
‎นี่จึงเป็นภาพลักษณ์หรูใหม่ ‎ที่เบอร์นี่สร้างให้ตัวเอง
‎ออฟฟิศนั้นสวยงามมาก ‎ตอนที่เราย้ายเข้าไปแรกๆ
‎ดูหรูหรา ไฮเทค
‎มีหน้าต่างเต็มไปหมด แสงสว่างจ้า
‎ตอนที่ฉันเริ่มทำงาน ‎ให้เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ในปี 1987
‎บรรยากาศเป็นแบบในครอบครัวมากๆ
‎เพราะพวกเขาเป็นคนรักครอบครัวมาก
‎เป็นบรรยากาศที่ดี สบายๆ มาก
‎ปลอดภัยมาก
‎แทบทุกคนที่ทำงานเป็นญาติกัน
‎ไม่ก็เป็นเพื่อนของญาติ
‎มาร์คกับแอนดี้ ลูกของเบอร์นี่ก็ทำงานที่นั่น
‎มาร์คกับแอนดี้เป็นคนอเมริกันในอุดมคติ
‎เป็นใครก็ต้องภูมิใจที่มีลูกอย่างพวกเขา
‎ฉันชอบปีเตอร์ น้องชายของเขา ‎ที่เป็นเจ้าหน้าที่กำกับการปฏิบัติตามระเบียบ
‎รูธมีออฟฟิศที่บริษัท
‎เธอเป็นคนอบอุ่น
‎เธอเป็นแม่ที่เยี่ยมยอด
‎ฉันมองออกว่าเบอร์นี่กับรูธรักลูกมาก
‎เธอชื่นชมเบอร์นี่มาก ‎และฉันคิดว่าเธอเป็นคนที่เขาเปิดอกคุยทุกเรื่อง
‎เบอร์นี่เคยพูดกับฉันหนหนึ่งว่า ‎"รูธเป็นคู่ชีวิตที่ดีมาก"
‎และเบอร์นี่ก็ใจกว้างมาก
‎เขาบริจาคเงินมากมายให้การกุศล
‎เขาจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินไปฮันนีมูน
‎ให้พนักงานทุกคนเมื่อแต่งงาน
‎เขาเป็นคณะกรรมการมหาวิทยาเยชิวา
‎เขาร่วมงานกับโครงการสเปเชียลโอลิมปิก
‎มีครั้งหนึ่งเขาจ่ายค่าผ่าตัดหัวใจให้ผู้หญิงคนหนึ่ง
‎ครอบครัวเมดอฟฟ์พาทุกคนไปมอนทอก ‎ช่วงสุดสัปดาห์ในฤดูร้อน
‎พร้อมกับครอบครัวและให้พักในโรงแรม
‎เราเล่นวอลเลย์บอลชายหาด
‎เราจัดปาร์ตี้ ดื่มสังสรรค์เต็มที่
‎เราเต้นรำกัน และมันสนุกมาก
‎แต่เบอร์นี่มีอีกด้านหนึ่ง
‎เขาพิถีพิถันกับรูปลักษณ์และสิ่งรอบตัวเขา
‎ทุกอย่างจะต้องสะอาดเอี่ยม
‎ถ้าเขามองลงมาที่โต๊ะซื้อขายหุ้น
‎แล้วเห็นว่าจอคอมพิวเตอร์เบี้ยวเล็กน้อย
‎เขาจะต้องไปแก้ไข จัดให้มันตรง
‎ต่อให้คุณนั่งใช้มันอยู่ที่โต๊ะ
‎เขาก็จะจัดมันขณะที่เขาเดินผ่าน
‎คุณใช้กรอบรูปหรืออะไรก็แล้วแต่ที่เป็นสีเงินไม่ได้ ‎ต้องเป็นสีดำและสีเทา
‎คุณตั้งต้นไม้บนโต๊ะไม่ได้
‎ทุกอย่างต้องเหมือนกัน
‎เมื่อเวลาผ่านไป
‎เขาก็ยิ่งเคร่งเครียด
‎แน่นอนว่ามีหลายวันที่คุณรู้สึกถึงความตึงเครียดได้
‎และคุณอยากอยู่ห่างๆ เขา
‎คุณไม่มีทางรู้ว่าเขาจะตวาดคุณหรือไม่
‎ไอ้บ้าเอ๊ย หุบปากซะที
‎ฉันจำได้ว่ามีหนหนึ่ง ‎เบอร์นี่ตะคอกใส่ปีเตอร์ น้องชายเขา
‎ไสหัวออกไปจากออฟฟิศฉัน
‎ท้องฉันปั่นป่วน
‎ฉันยืนขึ้นพูดว่า "กรุณาหยุดเถอะ"
‎แล้วปีเตอร์ก็ยอมถอยเพราะเบอร์นี่เป็นอันธพาล
‎นั่นคืออีกด้านหนึ่งของเขา
‎ฉันว่าปีเตอร์ก็คงกลัวเบอร์นี่อยู่บ้าง
‎เหมือนที่ทุกคนกลัวเบอร์นี่
‎เขาต้องการควบคุมคุณ
‎และเพราะเขาไม่ชอบคุณ
‎ที่เขาสามารถควบคุมคุณ
‎เบอร์นี่อารมณ์แปรปรวนง่ายมาก
‎ฉันเคยเห็นทั้งตอนที่เขาใจดีและห่วงใยมาก
‎และตอนที่เขาใจร้ายมากๆ
‎- คิดว่ากำลังทำอะไร ‎- และทำให้คุณชะงักไปเลย
‎ฉันว่าเบอร์นี่มีหลายบุคลิก
‎เขามีหลายอารมณ์
‎ฉันว่าเขาถูกกดดันมาก
‎(19 ตุลาคม 1987)
‎เช้านี้ตลาดหุ้นดิ่งฮวบ
‎มีความตื่นตระหนก ‎ในห้องซื้อขายหุ้นที่วอลสตรีท
‎คำสั่งขายหลั่งไหลเข้ามา ‎จากนักลงทุนที่เป็นบริษัทใหญ่
‎จากนักลงทุนเอกชน จากกองทุนรวม
‎ที่กังวลเรื่องเงินเฟ้อ อัตราดอกเบี้ยเพิ่ม
‎ค่าเงินดอลลาร์ตก ‎และการขาดดุลการค้าและงบประมาณมหาศาล
‎วันจันทร์ที่ 19 ตุลาคม ปี 1987
‎เป็นหนึ่งในวันที่น่ากลัวที่สุด ‎เท่าที่ฉันเคยพบเจอในชีวิต
‎ทันทีที่ฉันไปถึงที่ทำงาน ‎และตลาดหุ้นเปิดตอนเก้าโมงครึ่ง
‎จนกระทั่งตลาดปิด มีแต่ความวุ่นวาย
‎ภายในสองชั่วโมงหลังตลาดเปิด
‎ดัชนีอุตสาหกรรมดาวโจนส์ร่วงลง 200 จุด
‎มีความโกลาหล
‎มันวุ่นวายมาก และฉันจะบอกว่า ‎มีความกลัวและตื่นตระหนก
‎ในช่วงที่หุ้นตก ‎ทุกบริษัทต่างพากันพยายามเทขายหุ้น
‎โทรศัพท์ดังตลอดเวลา คำสั่งขายหลั่งไหลเข้ามา
‎ผู้คนตะโกนกันโหวกเหวก เราเขียนใบสั่ง
‎มันรู้สึกเหมือนเขตสงคราม
‎ฉันจำได้ว่าลุงของฉันโทรมา ‎ฉันรับสายและเขาพูดว่า
‎"ผู้ชายสามคนเดินเข้าไปในบาร์…"
‎ฉันพูดว่า "แซม ตอนนี้คุยไม่ได้ แค่นี้นะ" ‎แล้วฉันก็วางสาย
‎เราต้องรักษาเสถียรภาพตลาด
‎ผู้สร้างสภาพคล่องคือคนที่เต็มใจจะเป็นผู้ซื้อ
‎และผู้ขายในนาทีสุดท้าย
‎เราจึงเป็นบริษัทเดียวที่ซื้อ
‎บริษัทหลายแห่งไม่ยอมรับโทรศัพท์
‎และฉันจำได้ชัดเจนว่าเบอร์นี่ตะโกนว่า
‎"รับโทรศัพท์ เราจะไม่เป็นบริษัทที่ไม่รับสาย"
‎เราจึงรับโทรศัพท์และซื้อหุ้นจำนวนมาก
‎และฉันได้แต่กดปุ่มคอมพิวเตอร์ ลง ลง
‎พาตลาดลง
‎มันดูเหมือนหุ้นร่วงไม่หยุด
‎ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กโกลาหล ‎ขณะที่นักเล่นหุ้นมือเป็นระวิง
‎รับมือกับคำสั่งขายหุ้นกว่าห้าร้อยล้าน ‎ที่ทะลักเข้ามาในวอลสตรีท
‎ไม่มีใครมีเหตุผลเฉพาะ
‎มีแต่ความรู้สึกอึมครึมเท่านั้น
‎เป็นการตื่นตระหนกขายแน่ๆ
‎ตื่นตระหนก ตื่นตระหนกมาก ‎ทุกคนสติแตก
‎มันคือหายนะสำหรับโบรกเกอร์ ‎และนักเล่นหุ้นโดยแท้จริง
‎การนองเลือด
‎ราคาหุ้นที่ร่วงกะทันหันทำให้ระลึกถึง ‎วันสำคัญในเดือนตุลาคมเมื่อ 58 ปีก่อน
‎เหตุการณ์หุ้นตกเมื่อปี 1929 ที่เป็นสัญญาณ ‎การเริ่มต้นของภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่
‎มันทั้งน่ากลัวและล้นหลาม
‎น่าเศร้ามาก
‎แต่เบอร์นี่ดูไม่วิตกกังวลเลย
‎อันที่จริงเขาดูสุขุมเยือกเย็น
‎มันเป็นหนึ่งในสิ่งที่ช่วยให้เรานับถือเขา
‎เพราะนี่เป็นเงินของเขา
‎ชื่อของเขาอยู่ที่หน้าประตู ‎บริษัทหลักทรัพย์เบอร์นาร์ด แอล เมดอฟฟ์
‎และเราเป็นหนึ่งในไม่กี่บริษัทที่ซื้อหุ้นคืน
‎เราไม่ได้ปิดบริษัท
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ยังซื้อหุ้นต่อไป
‎แม้ว่าผู้สร้างสภาพคล่องในวอลสตรีท ‎รายอื่นๆ
‎ซึ่งมีหน้าที่ต้องซื้อหุ้น
‎แม้แต่ในเวลาที่หุ้นร่วง ‎ถึงแม้พวกเขาจะต้องสูญเงิน
‎นั่นคือหน้าที่ของผู้สร้างสภาพคล่อง ‎แต่พวกเขาไม่รับโทรศัพท์เลย
‎คุณติดต่อพวกเขาไม่ได้ ‎คุณก็ขายหุ้นไม่ได้
‎แต่คุณติดต่อเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ได้
‎บรรยากาศในวอลสตรีทคือ ‎น่าตกใจและเหลือเชื่อ
‎ตลอดห้าปีตลาดกระทิงที่ยอดเยี่ยม ‎ดูจะไม่มีอะไรมาหยุดได้
‎ความมั่นใจมีสูงมาก
‎จนกระทั่งถึงเดือนตุลาคม ‎แล้วก็วันจันทร์ทมิฬ
‎ไม่มีข้อมูลชัดเจนว่าธุรกิจที่ถูกกฎหมายของเบอร์นี่ ‎สูญเงินไปเท่าไหร่ตอนที่หุ้นร่วงหนักในปี 1987
‎แต่การที่เบอร์นี่มีความล้ำหน้า
‎ทั้งด้านเทคโนโลยีการสื่อสาร ‎และเทคโนโลยีการซื้อขายหุ้น
‎ทำให้เขายังรักษาบริษัท ‎ให้ดำเนินอยู่และดูแลลูกค้าได้
‎เขาได้รับรางวัลจากกลต. ‎จากตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก
‎เขาให้การในการประชุมสภาคองเกรส
‎เขาช่วยเขียนกฎเกณฑ์ใหม่
‎เพื่อช่วยให้ตลาดยังคงดำเนิน ‎ฝ่าวิกฤตอย่างวันจันทร์ทมิฬไปได้
‎คนเริ่มพูดถึงเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎ว่าเป็นคนรักษาคำพูด เป็นคนซื่อสัตย์ เชื่อถือได้
‎และยิ่งทำให้ชื่อเสียงเขาดีขึ้น
‎เขาเริ่มเป็นคณะกรรมการอุตสาหกรรม
‎เขาเริ่มได้รับเชิญไปร่วมประชุมการกำกับดูแล
‎และเขาได้รับเลือกให้เป็น ‎ประธานคณะกรรมการแนสแด็กสามสมัย
‎ในช่วงต้นยุค 90 เขาคือรัฐบุรุษแห่งวอลสตรีท ‎ที่น่าเชื่อถือยกย่อง
‎เบอร์นี่ถือเป็นปูชนียบุคคล
‎เขาชอบที่ผู้คนยกย่องเทิดทูนเขา
‎และฉันคิดว่ายิ่งมีคนเทิดทูนเขาเท่าไหร่
‎เขาก็ยิ่งหลงรักความนับถือนั้น
‎อ่านปากผมนะ
‎ไม่มีภาษีใหม่
‎เร่งเครื่อง จุดระเบิด และทะยาน
‎ผู้คนกำลังทำงานหนักยิ่งกว่าเคย
‎ใช้เวลากับลูกๆ น้อยลง ‎ทำงานทั้งกลางคืนและเสาร์อาทิตย์
‎ข่าวธุรกิจเช้านี้
‎การปรับตัวขึ้นของหุ้นเทคโนโลยี
‎ยิ่งดันบริษัทยักษ์ใหญ่สูงขึ้นเป็นประวัติการณ์
‎ผมเริ่มทำงานที่บริษัทของเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎คิดว่าเมื่อปี 1991
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์มีชื่อเสียงดีมาก
‎"เบอร์นี่เป็นคนดีมาก ‎เขามีส่วนร่วมในชุมชนอย่างมาก"
‎"เขาใจกว้างมาก" "คุณจะได้ดีที่ทำงานให้เขา"
‎เวลานั้นตลาดหุ้นกำลังเฟื่องฟู
‎นี่คือช่วงเวลาที่ยุคเทคโนโลยีเริ่มบูม
‎เริ่มมีอินเทอร์เน็ต
‎คนเข้ามาในตลาดหุ้นมากขึ้น
‎ดาวโจนส์มีเว็บไซต์
‎ตัวเลขตามเวลาจริง ‎เหมือนที่นักเล่นหุ้นเห็นที่วอลสตรีท
‎เรามีธุรกิจมากขึ้น มีลูกค้าเข้ามามากมาย
‎เป็นเวลาเหมาะที่จะเล่นหุ้น
‎เพราะว่ามีประสิทธิภาพมากขึ้นด้วยเทคโนโลยี
‎และกำไรก็เริ่มพุ่งขึ้นมาก
‎เมดอฟฟ์ทำกำไรได้
‎ระหว่างห้าถึงเจ็ดเปอร์เซ็นต์ ‎ของปริมาณทั้งหมดในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก
‎ซึ่งเยอะมากสำหรับบริษัทที่เล็กขนาดนั้น
‎ผมไม่คิดว่ามันจะเปลี่ยนเร็วๆ นี้ ‎นอกจากตลาดจะชะลอลงจริงๆ
‎ธุรกิจสร้างสภาพคล่อง ‎ที่ถูกกฎหมายของเบอร์นี่กำลังเติบโต
‎และในขณะเดียวกัน เขาก็มี
‎ธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน ‎ที่กำลังเติบโตอย่างลับๆ
‎ซึ่งเขาไม่ให้ทางการรู้
‎ซึ่งเขาแยกออกจากธุรกิจสร้างสภาพคล่อง
‎แรกๆ นักลงทุนได้ผลตอบแทน 11 เปอร์เซ็นต์
‎แต่ที่จริงเขาได้ผลตอบแทน ‎สูงถึง 15-19 เปอร์เซ็นต์
‎เขาได้กำไรอย่างสม่ำเสมอ
‎สิ่งที่เริ่มต้นไว้เมื่อกลางยุค 60
‎ที่เป็นธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุนเฉพาะคนรู้จัก
‎ได้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ
‎และอาเวลลิโนกับบีเอเนส ‎ยังคงส่งเงินจำนวนมหาศาล
‎เข้ามือเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎อาเวลลิโนกับบีเอเนสดำเนินการ ‎กองทุนรวมเพื่อลงทุน
‎อย่างลับๆ อย่างเงียบๆ
‎ไม่เคยเขียนอะไรเป็นลายลักษณ์อักษร
‎จนกระทั่งหนึ่งในผู้ทำสัญญาช่วงของพวกเขา
‎ซึ่งจัดตั้งกองทุนรวม ‎และเรียกเพื่อนและครอบครัวมาลงทุน
‎ทำผิดกฎข้อแรกของอาเวลลิโนและบีเอเนส
‎โดยเขียนบางอย่างเป็นลายลักษณ์อักษร
‎ในปี 1992 มีโบรชัวร์หนึ่งถูกนำมาเสนอต่อ
‎คณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์ ‎และตลาดหลักทรัพย์
‎กลต.คือหน่วยงานควบคุมดูแล ‎ซึ่งมีหน้าที่หลักคือปกป้องนักลงทุน
‎หลักๆ คือ ในโบรชัวร์เขียนว่า
‎"เราเสนอการลงทุนที่ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์"
‎"เรายังไม่เคยมีธุรกรรมไหนขาดทุนเลย ‎ตลอดเวลา 20 ปี
‎และหลักๆ คือเป็นการซื้อขายหุ้นที่ไร้ความเสี่ยง"
‎กลต.ดูโบรชัวร์แล้วรู้ทันทีว่า
‎มีอะไรผิดปกติอย่างยิ่ง
‎คุณไม่สามารถลงทุนซื้อขายหุ้น ‎ได้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์
‎ไม่มีการซื้อขายหุ้นที่ไม่มีความเสี่ยงเลย
‎และการสืบสวนของพวกเขา ‎นำมาสู่ชายสองคนนี้
‎แฟรงค์ อาเวลลิโนและไมเคิล บีเอเนส
‎อาเวลลิโนและบีเอเนสจึงมาหากลต. ‎โดยสมัครใจพร้อมกับทนาย
‎พวกเขาต้องการคำให้การ ‎ของอาเวลลิโนและบีเอเนสพร้อมกัน
‎และผมนั่งอยู่ตรงกลาง
‎ผมคิดว่าบีเอเนสอยู่ทางซ้าย ‎อาเวลลิโนอยู่ทางขวาของผม
‎และพวกเขามาถึงจุดที่พวกเขาพูดว่า
‎"คุณระดมเงินลงทุนได้เท่าไหร่"
‎ผมคิดว่ากลต.คาดว่าประมาณห้าหรือสิบล้าน
‎และพวกเขามองหน้ากัน
‎และคนหนึ่งพูดว่า "ผมคิดว่าประมาณ
‎สี่ร้อยสี่สิบสี่ล้าน"
‎ผมคิดว่าเจ้าหน้าที่กลต.ตกใจแทบจะตกเก้าอี้
‎สี่ร้อยสี่สิบสี่ล้านจากนักลงทุนรายย่อย ‎นั่นเป็นเงินมหาศาล
‎นี่คือต้นยุค 90 นะ นั่นเป็นเงินมหาศาล
‎พวกเขาหยุดการให้การ
‎แล้ววิ่งไปคุยกับหัวหน้าสำนักงานกลต.
‎สำนักงานนิวยอร์ก และ…
‎"ให้ตายสิ นี่มันอะไรกันเนี่ย"
‎พวกเขาเดือดดาล
‎ผมนึกว่าหัวหน้าสำนักงานจะหัวใจวายซะแล้ว
‎กลต.สงสัยอยู่แล้วว่ามีการกระทำผิด
‎แต่พวกเขาสงสัยว่า ‎อาเวลลิโนและบีเอเนสเป็นต้นคิด
‎แฟรงค์ อาเวลลิโน ‎กับไมเคิล บีเอเนสจึงอธิบายว่า
‎คนที่ตัดสินใจเรื่องการซื้อขายหุ้นทั้งหมด ‎คือเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎หลักๆ แล้วพวกเขาพูดว่า ‎"อย่ามามองเรา มองไปที่เบอร์นี่ เมดอฟฟ์"
‎กลต.จึงเสาะหาเอกสารจากเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎กลต.เข้ามาสืบสวน
‎และเมดอฟฟ์กลัวเพราะว่า
‎มันเป็นการฉ้อฉลทั้งหมด
‎เมดอฟฟ์ไม่เคยลงทุนใดๆ ‎ให้ธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุนของเขา
‎มันคือการรับเงินคนอื่นมา
‎และบอกว่าเขาจะนำไปลงทุน ‎แต่เขาไม่เคยลงทุนเลย
‎มันเป็นการซื้อขายหุ้นปลอมๆ
‎มันคือการฉ้อฉลแบบพอนซี
‎นี่คือชาลส์ พอนซีในปี 1919
‎พอนซีอวดอ้างว่าเขาสามารถทำกำไร ‎50 เปอร์เซ็นต์จากการลงทุนภายใน 90 วัน
‎และคนฉลาดๆ ก็ตามเขา
‎เมื่อรัฐบาลพิสูจน์ว่าพอนซีเป็นนักต้มตุ๋น…
‎การฉ้อฉลแบบพอนซีดั้งเดิมคือ ‎การนำเงินจากปีเตอร์ไปมอบให้พอล
‎แล้วบอกปีเตอร์ว่า
‎"ผมจะนำเงินของคุณ ‎ผมจะทำอะไรบางอย่าง นำไปลงทุน
‎และผมจะให้ผลตอบแทนแก่คุณ"
‎แต่ผมนำเงินนั้นไปให้พอลเฉยๆ
‎และกระบวนการนี้ก็ทำต่อๆ กันไป
‎เพราะผมต้องการนักลงทุนใหม่ๆ ‎เพื่อจ่ายคืนให้นักลงทุนคนก่อนๆ ไปเรื่อยๆ
‎ไม่มีการลงทุนใดๆ ‎ไม่มีการดำเนินธุรการใดๆ เลย
‎ตอนที่กลต.เข้ามาในปี 1992 ‎เพื่อสืบสวนอาเวลลิโนและบีเอเนส
‎เมดอฟฟ์ต้องพิสูจน์ว่ามีการซื้อขายหุ้นจริง
‎เขาจึงไปหาแฟรงค์ ดิปาสคาลี ‎เพื่อสร้างเอกสารปลอม
‎โดยใช้ข้อมูลเก่าๆ เพื่อมอบให้กลต.
‎แฟรงค์ ดิปาสคาลีเป็นมือขวาของเมดอฟฟ์
‎เขาอยู่กับเมดอฟฟ์มาหลายปี
‎เขาดูแลกองทุนรวมเพื่อลงทุน
‎ดูแลเงินมหาศาล
‎แฟรงค์เป็นคนจริง
‎และเขาฉลาดมาก
‎คุณสามารถเลือกให้แฟรงค์ ดิปาสคาลี ‎ไปแสดงหนังมาเฟียได้สบายๆ
‎เขาเป็นคนชนชั้นกลาง
‎และเขาจงรักภักดีมาก
‎ดิปาสคาลีรับมือกับสถานการณ์ได้ยอดเยี่ยม
‎เขาเริ่มสร้างเอกสารปลอมต่างๆ
‎มันต้องเหมือนบันทึกบัญชี บันทึกการซื้อขาย
‎ใบแจ้งยอดบัญชีที่ถูกกฎหมาย
‎และนี่ไม่ใช่แค่เอกสารที่จะหลอกคนธรรมดาได้
‎นี่จะต้องเป็นเอกสารที่จะหลอกกลต.ได้
‎ตอนที่กลต.มาหา
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์เอาเอกสารปลอมให้ดู
‎พวกเขาเชื่อว่ามันจริง
‎ผมไม่รู้ว่ากลต.ตรวจเอกสารพวกนั้นดีแค่ไหน
‎ผมเชื่อว่ารูปแบบความคิดมีส่วนสำคัญ
‎จะมีโอกาสแค่ไหนที่เบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎หรือคนเหล่านี้จะทำถึงขนาด
‎ปลอมเอกสารทั้งหมดนี้
‎และในปี 1992 กลต.ปิดคดี ‎โดยไม่มีการกระทำการใดๆ
‎หรือสืบสวนเบอร์นี่ เมดอฟฟ์อย่างจริงจัง
‎แต่กลต.
‎บังคับให้อาเวลลิโนกับบีเอเนสปิดธุรกิจ
‎เพราะพวกเขามีบริษัทลงทุนที่ไม่ได้จดทะเบียน
‎กลต.ตัดสินใจว่า "นี่เป็นบริษัทที่ผิดกฎหมาย
‎คุณต้องนำเงินทั้งหมดออกจากบริษัทของเบอร์นี่
‎แล้วคืนให้แต่ละคน"
‎นั่นเป็นเงิน 440 ล้านดอลลาร์
‎และเบอร์นี่ไม่มีเพราะทั้งหมดเป็นการฉ้อฉล
‎ถึงตอนนั้นเขาจึงหันไปหา
‎นักลงทุนที่ยาวนานที่สุด ที่สำคัญที่สุดสามคน
‎เจฟฟรี พิคาวเวอร์ ‎คาร์ล ชาพิโร และนอร์แมน เลวี
‎เป็นนักลงทุนรายย่อยที่เป็นพื้นฐาน
‎ในธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุนของเบอร์นี่
‎ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ‎เขาทำให้คนเหล่านั้นพอใจกับผลลัพธ์มาก
‎ตอนนี้เบอร์นี่จึงโน้มน้าว ‎ให้พวกเขายื่นมือเข้ามาช่วย
‎ไม่ว่าพวกเขาจะรู้ว่าเขากำลังทำอะไร
‎หรือพวกเขาไม่รู้เจตนาของเขาจริงๆ
‎แต่พวกเขาก็รวบรวมเงินมาให้ได้
‎เบอร์นี่จึงสามารถเขียนเช็ค
‎จ่ายลูกค้าของอาเวลลิโนแอนด์บีเอเนสทุกคน
‎แล้วรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ไม่มีลูกค้าคนไหนต้องการเงินคืน
‎พวกเขาชอบสิ่งที่เบอร์นี่ทำ
‎ตอนที่กลต.สั่งปิดอาเวลลิโนแอนด์บีเอเนส
‎ลูกค้าหลายคนหันไปลงทุนกับเมดอฟฟ์โดยตรง
‎จู่ๆ เบอร์นี่ก็พูดกับฉันว่า "เรากำลังจะยุ่งมาก"
‎เขาบอกว่า "เกิดเรื่องบางอย่าง ‎จะมีคนโทรเข้ามามากมาย
‎และคนจะต้องการลงทุน"
‎หลายคนเป็นผู้สูงอายุ
‎หลายคนมาจากฟลอริดา
‎แม่หม้ายพ่อหม้ายพวกนี้พูดว่า
‎"มีคนบอกให้เราโทรมา ‎และเรามีเงิน 15,000 และเราอยากลงทุน"
‎เป็นแบบนี้อยู่นานมาก
‎ตอนที่เราปิดบัญชีของอาเวลลิโนแอนด์บีเอเนส
‎ผมเริ่มได้รับแรงกดดันจากคนเหล่านี้
‎ซึ่งพึ่งพาเงินนั้นในการดำรงชีวิต
‎กลต.บอกผมในตอนนั้นว่า
‎"ฟังนะ คุณยังอยากทำธุรกิจกับคนเหล่านี้
‎ก็ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรผิด ‎ที่คุณจะทำธุรกิจกับพวกเขา"
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ยังคงไม่ได้จดทะเบียน ‎เป็นที่ปรึกษาการลงทุน
‎กลต.พลาดจุดนั้น
‎และน่าเสียดาย พวกเขาพลาดการฉ้อฉล ‎ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
‎ผมทำงานหนักมาก ‎ในการทำธุรกิจอาหารธรรมชาติ
‎หลังจากทำได้ 20 ปี ‎ผมตัดสินใจขายธุรกิจและเกษียณ
‎ผมขายไปหนึ่งล้านดอลลาร์
‎ผมลงเอยลงทุนกับอาเวลลิโนแอนด์บีเอเนส ‎น่าจะสัก 100,000
‎แล้วตอนที่กลต.สั่งปิดพวกเขา
‎นั่นคือครั้งแรกที่ผมได้รู้ว่า ‎อาเวลลิโนแอนด์บีเอเนสลงทุนกับเมดอฟฟ์
‎และเมื่อกลต.สืบสวนเมดอฟฟ์
‎ก็ไม่พบหลักฐานการฉ้อโกงใดๆ
‎ผมจึงคิดว่านี่เป็นโอกาส ‎ที่จะลงทุนกับเมดอฟฟ์โดยตรง
‎เขาสัญญาว่าจะได้ผลตอบแทนต่อเนื่อง
‎โดยเฉลี่ยปีละเก้าเปอร์เซ็นต์
‎มันน่าลงทุนมาก
‎ไม่ได้สัญญาอะไรเกินจริง มันแค่ต่อเนื่อง
‎ผมพยายามหาข้อมูล
‎ผมติดตามข่าวต่างๆ ที่บอกว่า ‎เขาเป็นผู้นำในการซื้อขายหุ้นด้านอิเล็กทรอนิกส์
‎เขาเป็นคนที่ทำอะไรได้จริง
‎สำหรับผม ‎การที่กลต.ไม่เจอหลักฐานกระทำผิดอะไร
‎ก็เท่ากับตีตรารับรองเมดอฟฟ์
‎ผมจึงโอนเงินไปให้เมดอฟฟ์ 900,000
‎จู่ๆ ก็ไม่ใช่อาเวลลิโนกับบีเอเนส
‎ที่รวบรวมเงินแล้วส่งให้เบอร์นี่
‎คนหลายพันคนส่งเงิน
‎ให้ธุรกิจที่ปรึกษาการลงทุนของเบอร์นี่
‎ชื่อของเขาส่วนใหญ่แพร่ออกไปปากต่อปาก
‎ได้รับการแนะนำที่คันทรีคลับ
‎ได้รับการแนะนำที่คณะกรรมการการกุศล
‎เขากลายเป็นที่รู้จักมากขึ้น ‎ในฐานะผู้จัดการการเงินชั้นนำ
‎และพวกเขาทุกคนพูดเหมือนกันหมด
‎"คุณต้องลงทุนกับเบอร์นี่"
‎"เราไม่รู้ว่าเขาทำได้ยังไง แต่มันมหัศจรรย์"
‎ธุรกิจลงทุนที่ไม่ได้จดทะเบียนของเมดอฟฟ์
‎ดึงดูดเงินบริจาค ‎จากมหาวิทยาลัยยิวที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง
‎และผู้ใจบุญอย่างเอลี่ วีเซล ‎ผู้รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว
‎และแน่นอน ครอบครัวเศรษฐี
‎หนึ่งในนั้นคือครอบครัวแคตซ์ ‎และครอบครัววิลพอน
‎ซึ่งเป็นเจ้าของทีมเบสบอลนิวยอร์กเมตส์
‎และนี่คือเวลาที่ลักษณะโดยพื้นฐาน ‎ของการฉ้อฉลแบบพอนซีจะต้องเปลี่ยน
‎สถานการณ์เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
‎เขาหลอกกลต.สำเร็จ
‎เขาเพิ่งรอดจากการสืบสวน ‎โดยไม่เสียหายแม้แต่น้อย
‎เขาจึงเหิมเกริม ‎และรู้สึกว่าไม่มีใครทำอะไรเขาได้
‎เขาไร้ขีดจำกัด
‎ธุรกิจซื้อขายหุ้นที่ถูกกฎหมายทำให้เมดอฟฟ์
‎น่าเชื่อถือว่าประสบความสำเร็จ
‎และตอนนี้เขามีลูกค้าประมาณ 5,000 คน ‎ในธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน
‎เขาจึงต้องขยายแผนการฉ้อฉลแบบพอนซี
‎เขาต้องการพื้นที่มากขึ้น
‎เพื่อแยกส่วนที่ฉ้อฉล ‎ออกจากธุรกิจที่ถูกกฎหมาย
‎เขาจึงเช่าช่วงพื้นที่
‎บนชั้น 17 ของอาคารลิปสติก
‎ออฟฟิศเล็กๆ ‎ที่แฟรงค์ ดิปาสคาลีเป็นเจ้าของ
‎ทั้งรกทั้งแออัด ‎ไม่เหมือนออฟฟิศหรูหราโออ่าข้างบน
‎นี่คือที่ที่การฉ้อฉลแบบพอนซี ‎จะเติบโตอย่างมากในอีกหลายปีข้างหน้า
‎ไปเป็นการฉ้อฉลขนาดมหึมา
‎คำบรรยายโดยสุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช