‎(ธันวาคม 2008)
‎เบอร์นี เมดอฟฟ์ ‎มอบตัวกับเอฟบีไอมาแล้วหนึ่งสัปดาห์
‎ผู้ชายคนนี้มีความน่าเชื่อถือสูงมาก
‎- หนึ่งในผู้สร้างสภาพคล่องรายใหญ่ที่สุด ‎ - ถ้าคุณไว้ใจเขาไม่ได้…
‎- หนึ่งในผู้ก่อตั้งแนสแด็ก ‎- คุณจะไว้ใจใครได้
‎เขาทำแบบนี้คนเดียวได้ยังไง
‎ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลย ‎จะต้องมีคนอื่นเกี่ยวข้องด้วย
‎พวกเขารู้หรือไม่ว่ากำลังทำอะไร
‎- ได้กลายเป็นคำถามที่ใหญ่ขึ้น ‎- ใช่
‎(ปลอดภัยไว้ก่อน)
‎หนึ่งในสิ่งที่ไม่เหมือนใคร ‎ในการสืบสวนเมดอฟฟ์คือ
‎มันเริ่มจากการสารภาพแล้วค่อยจับกุม
‎แต่เรารู้ว่าเราต้องสืบความจริงมากขึ้น
‎ขณะที่เรากำลังสืบสวน
‎เราไปที่ชั้น 17
‎และเราก็แบบ…
‎"โอ้โฮ"
‎(เอฟบีไอ - กระทรวงยุติธรรม)
‎มันเหมือนเดินย้อนเวลาเข้าไป
‎มันดูเหมือนช่วงกลางยุค 1980
‎คุณมีคอมพิวเตอร์เมนเฟรมเก่าๆ ขนาดใหญ่
‎มีกระดาษเป็นตั้งๆ อยู่ทุกที่
‎มีตู้เอกสาร กล่อง
‎มีแฟกซ์เข้ามาขอเปลี่ยนหุ้นเป็นเงินสด
‎มีเอกสารวางอยู่เต็มไปหมด
‎รกมาก
‎ซึ่งต่างกันมากกับชั้น 19 ซึ่งสะอาดเอี่ยม
‎สิ่งที่สะดุดตามากคือเครื่องพิมพ์หัวเข็ม
‎เขามีกระดาษแบบเก่า ‎ที่คุณต้องฉีกด้านข้างออก
‎ถ้าคุณลงทุนกับบริษัทโบรกเกอร์รายใหญ่
‎ไม่มีใครได้รับใบแจ้งรายการเดินบัญชี ‎บนกระดาษเครื่องพิมพ์หัวเข็มหรอก
‎บนโต๊ะหนึ่ง ‎ผมเจอกระดาษข้อมูลขนาดห้าคูณแปดนิ้ว
‎เขียนรายการเงินสดด้วยลายมือ
‎ถอนเงิน ฝากเงิน ยอดคงเหลือ
‎และที่ยอดคงเหลือ
‎ผมเห็นสี่ล้านครึ่งและผมคิดว่า "โห เยอะจัง"
‎เมื่อผมดูดีๆ ผมจึงรู้ว่ามันมีมูลค่าสี่พันห้าร้อยล้าน
‎และนั่นคือตอนที่ผมตระหนักว่า
‎นี่ไม่ใช่อาชญากรรมธรรมดา
‎(เมดอฟฟ์ เดอะมอนสเตอร์ออฟวอลสตรีท)
‎ผมเริ่มทำงานให้เมดอฟฟ์ ‎ประมาณปี 1992 ในแผนกคอมพิวเตอร์
‎ตอนที่ผมไปสัมภาษณ์ที่ออฟฟิศครั้งแรก
‎เป็นการคุยที่ดีมาก
‎และเงินเดือนที่พวกเขาเสนอให้ ‎ผมพอใจกับเงินเดือนมาก
‎มันเป็นสองเท่าของเงินเดือน ‎ที่ผมได้ที่เฟเดอรัลเอกซ์เพรส
‎และไม่ต้องทำงานท่ามกลางฝน
‎ผมทำงานในอาคารสำนักงานสวยๆ
‎และผมตื่นเต้นมาก
‎แต่ผมก็กังวลมากเพราะมันเป็นสิ่งที่ผม
‎ไม่คุ้นชิน
‎ตอนที่ผมเริ่มงาน ผมทำงานที่ชั้น 19
‎ตอนนั้นทุกอย่างอยู่ที่ชั้น 19
‎ชั้น 19 สวยมาก
‎เป็นกระจกทั้งหมด ตกแต่งด้วยสีดำและสีเงิน
‎จากนั้นเราก็ย้ายไปชั้น 17
‎ชั้น 17 แตกต่างกันมาก
‎ตอนที่คุณเริ่มทำ
‎สิ่งที่เราจะเรียกมันว่า ‎ธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุนที่หลอกลวง
‎คุณย้ายคนที่ทำงานนั้นไปอีกชั้นใช่ไหม
‎ถูกต้อง เราย้ายธุรกิจให้คำปรึกษา ‎ทั้งหมดลงมาที่ชั้น 17
‎นั่นคือในยุค 90
‎ผมทำงานกลางคืน ‎ผมจึงได้เห็นเรื่องผิดปกติมากมาย
‎ผมเห็นได้ว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
‎พวกเขามีพื้นที่ที่เรียกว่ากรง
‎และกรงคือที่ที่ทุกอย่างเกิดขึ้น
‎เข้าไปในนั้น คุณจะเห็นว่ามีเบียร์กระป๋อง
‎ในตอนนั้นคุณสูบบุหรี่ในนั้นได้
‎แล้วผมเห็นบางคนเมาเข้ามา ‎และเข้าไปข้างหลังกับคู่นอน
‎บางคนสูบโคเคนในนั้น หรืออะไรก็แล้วแต่
‎ผมคิดในใจว่ามันบ้าบอ ผมแบบว่า "ว้าว"
‎ผมไม่รู้ประสากับเรื่องพวกนี้มากเพราะว่า
‎เรายังมีพนักงานสำคัญในบริษัท ‎ที่ทำงานในชั้นนั้น
‎เช่น เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ และแฟรงค์
‎ธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน
‎หรือชั้น 17 ตามที่เรียกกัน
‎ดูแลโดยแฟรงค์ ดิปาสคาลี
‎เขาดูแลแทบทุกอย่างในชั้นนั้น
‎พูดได้ไหมว่าแฟรงค์เป็นคนควบคุมชั้น 17
‎ใช่ เขาเก่งมากในเรื่องสร้างระบบ
‎เขาทำแทบทุกอย่าง
‎แฟรงค์ ดิปาสคาลีเป็นคนที่คุณคิดว่า ‎เขาขายหวยใต้ดิน
‎หรือไม่ก็เล่นการพนัน
‎เขาเป็นคนฉลาดแน่ๆ ‎แต่ฉลาดแบบเอาตัวรอดเก่งนะ
‎ถ้าแฟรงค์เป็นนักเลง ‎เขาคงเป็นคนสั่งว่าให้จัดการใคร
‎แฟรงค์เป็นคนอิตาลี เขามาจากควีนส์
‎ฉันเป็นคนอิตาลี ฉันมาจากบรุกลิน
‎ฉันยังไม่เข้าใจเขาเลย
‎ฉันควรจะเข้าใจนะ ฉันควร
‎แต่เราไม่เหมือนกัน
‎ฉันจำได้ว่าได้ยินมาว่า ‎แฟรงค์ทำงานในปั๊มน้ำมัน
‎ก่อนหน้ามาทำงานที่เมดอฟฟ์ ‎และเขายังเรียนไม่จบปริญญาตรี
‎ถ้าคุณจะให้ใครสักคน ‎ดูแลธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน
‎ฉันคงคิดว่าต้องเป็นคนที่มีการศึกษา
‎ฉันไม่เคยเข้าใจเลย
‎มันชัดเจนมากว่าเบอร์นี่เคารพแฟรงค์มาก
‎และสำหรับแฟรงค์ ‎นี่เป็นโอกาสที่จะทำเงินได้มากกว่าที่เขาคิด
‎และใช้ชีวิตอย่างที่เขาต้องการมาตลอด
‎ฉันไม่แน่ใจว่าเด็กจากฮาวเวิร์ดบีชจะมีเรือยอชต์
‎กับบ้านในเจอร์ซีย์อย่างที่เขามีได้
‎โดยทำงานอย่างอื่น ‎ถ้าไม่ใช่ทำงานให้เบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎จากนั้นก็มีแอนเน็ตต์ บองจิออร์โน
‎แอนเน็ตต์ ผมไม่รู้ว่าเธอทำอะไร
‎ผมรู้ว่าเธอเป็นคนสำคัญ และเธอแต่งตัวมีสไตล์
‎ใช่ เธอแต่งตัวดี
‎ผมรู้ว่าแอนเน็ตต์เงินเดือนสูงมาก
‎ผมรู้ว่าในลิ้นชักเธอมีเงิน
‎และเธอจะพูดว่า ‎"เปิดลิ้นชักแล้วหยิบเงินเท่านี้เท่านั้น
‎แล้วสั่งนั่นสั่งนี่มาเป็นอาหารค่ำ"
‎และเธอมีเงินอยู่ในนั้นจำนวนไม่น้อย
‎แอนเน็ตต์เป็นชนชั้นกลางจากควีนส์ ‎และมีการศึกษาไม่สูง
‎หลายคนในชั้น 17
‎เบอร์นี่พาเข้ามา ‎ตั้งแต่ตอนยังเด็กมาก ว่านอนสอนง่าย
‎พวกเขาจึงจงรักภักดี
‎และเคารพเขามาก ‎และทำตามทุกอย่างที่เขาบอก
‎แอนเน็ตต์ชื่นชมบูชาเบอร์นี่
‎และฉันว่าเธอยอมตายแทนเขาได้
‎เธอคุมทีมเล็กๆ ที่อยู่ข้างล่าง
‎และดูเหมือนว่าเบอร์นี่พึ่งพาเธอมาก
‎โดยเฉพาะลูกค้ารายใหญ่
‎เอาละ มาพูดเรื่องแอนเน็ตต์กัน ‎นั่นแอนเน็ตต์ บองจิออร์โนใช่ไหม
‎ใช่
‎แล้วแอนเน็ตต์มีหน้าที่รับผิดชอบอะไร
‎เธอดูแล…
‎ลูกค้ารายใหญ่
‎แล้วคุณบองจิออร์โนทำงานให้คุณนานแค่ไหน
‎น่าจะประมาณ 30 กว่าปี
‎ไม่ว่าเบอร์นี่จะทำอะไรอยู่
‎เขาก็จะหยุดทำเพื่อคุยกับเธอ
‎และฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันคิดว่า ‎"โห เบอร์นี่ดูแลเธอดีมาก"
‎เขาภักดีต่อพนักงานเก่าแก่ของเขามาก
‎เธอไปที่ปาล์มบีชเสมอ
‎เธอมักจะซื้อรถใหม่
‎ตอนนั้นเราคิดว่าเธอใช้ชีวิตค่อนข้างหวือหวา
‎สำหรับคนจากควีนส์ที่เป็นเลขาฯ และเสมียน
‎ธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุนที่ชั้น 17 ‎มักจะยุ่งมาก
‎มีการส่งจดหมายออกไปเสมอ
‎มันเหมือนมีกิจกรรมมากมาย
‎และพื้นที่ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน
‎แอนเน็ตต์อยู่ส่วนหนึ่ง แฟรงค์อยู่อีกส่วนหนึ่ง
‎กับเจ้าหน้าที่คอมพิวเตอร์ ‎เจอร์รี่ โอฮาราและจอร์จ เปเรซ
‎หัวหน้าของผมคือเจอร์รี่ โอฮารา
‎ใช่ เขาดูแลงานของผม
‎ในฐานะพนักงานคอมพิวเตอร์ผมต้องพิมพ์
‎ใบแจ้งรายการเดินบัญชีเหล่านี้ ‎สำหรับหุ้นหรือหลักทรัพย์บางตัว
‎แต่เครื่องพิมพ์ไม่เร็วเลย
‎มันทำงานช้ามาก เป็นเครื่องพิมพ์หัวเข็ม
‎แต่ละวันที่ชั้น 17
‎ผมจะต้องพิมพ์ใบแจ้งรายการเดินบัญชี ‎ประมาณ 700 ฉบับตอนกลางคืน
‎ถ้าผมมีปัญหาเรื่องการพิมพ์
‎ผมจะโทรหาพวกเขาและพวกเขาจะแก้ปัญหา
‎พวกเขาจะไม่พูดว่า "ปล่อยไว้จนถึงเช้า"
‎พวกเขาอยากทำให้เสร็จเดี๋ยวนั้น
‎ถ้ามันพิมพ์ออกมาเลอะหรือไม่ถูกต้อง ‎พวกเขาก็จะพิมพ์ใหม่
‎แล้วเราก็ส่งไปรษณีย์ไปให้ลูกค้าแต่ละคน
‎พวกเขาเข้มงวดกับรายละเอียดทุกอย่าง
‎หนึ่งในเหตุผลที่ผมเลือก ‎ที่จะไม่เปิดเผยตัวตนก็เพราะ
‎ผมไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้อง ‎ในสิ่งที่ยังเกิดขึ้นกับคดีนั้น
‎ผมรู้ว่าเมดอฟฟ์ทำเรื่องเลวร้ายกับคนบางคน
‎และผมรู้สึกสงสารคนที่พวกเขาหลอก
‎แต่พวกเขาดีต่อผม
‎และผมไม่อยากพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับพวกเขา
‎การฉ้อฉลของเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎ไม่ใช่การฉ้อฉลที่ซับซ้อน
‎มันเกี่ยวข้องกับการเอาเงินของคนอื่น
‎บอกว่าจะเอาเงินไปลงทุน แต่เขาไม่เคยทำ
‎ดังนั้น การจะฉ้อฉลแบบพอนซีต่อไป
‎เขาต้องมีพนักงานจำนวนหนึ่ง
‎ในธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน ‎เพื่อสร้างการซื้อขายหุ้นปลอมๆ
‎การสร้างการซื้อขายปลอมๆ ทำได้ง่ายมาก
‎ถ้าคุณรู้ว่าเมื่อวานมันซื้อขายเท่าไหร่
‎เหมือนไปสนามแข่งม้า ‎และพนันม้าแข่งของเมื่อวาน
‎มันเป็นแค่การพิมพ์ตัวเลข
‎พวกเขาแค่นั่งพิมพ์ข้อมูลเก่า
‎เข้าไปในคอมพิวเตอร์ให้ดูเหมือนว่า ‎พวกเขาซื้อหุ้นแอมะซอนเมื่อเดือนที่แล้ว
‎และขายมันทำกำไรไปเมื่อวาน
‎จอร์จ เปเรซและเจอร์รี่ โอฮารา ‎มีโปรแกรมคอมพิวเตอร์
‎ที่เอาข้อมูลจากการซื้อขายหุ้นปลอมๆ
‎ใส่ลงในใบแจ้งรายการเดินบัญชีของลูกค้า
‎พอลูกค้าได้รับ มันดูเหมือนมีการซื้อขายจริง
‎ความซับซ้อนคือจำนวนลูกค้า ‎ที่เขาต้องรับมือในยุค 1990 และ 2000
‎ลูกค้าเกือบห้าพันคน
‎มันคือโรงงานกระดาษ
‎มันเป็นกระบวนการซ้ำๆ ‎ของการพิมพ์ข้อมูลซื้อขายปลอม
‎ดูว่าผลตอบแทนเป็นยังไง
‎ทำลายใบแจ้งรายการเดินบัญชี
‎พิมพ์ข้อมูลการซื้อขายเข้าไปใหม่ ‎ด้วยราคาที่ต่างกัน
‎เพื่อให้ผลตอบแทนดูดียิ่งขึ้น
‎แล้วก็ส่งไปรษณีย์ไปให้ลูกค้า
‎สิ่งสำคัญคือ ‎คุณเมดอฟฟ์ไม่เคยมีระบบอิเล็กทรอนิกส์
‎ให้คนเข้าถึงใบแจ้งรายการเดินบัญชี
‎เขาไม่อยากให้คนเข้าถึงระบบอิเล็กทรอนิกส์
‎เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นเบื้องหลัง
‎ชั้น 17 ทำงานเหมือนสถานที่รับพนัน
‎ต้องมีใครคนหนึ่งคอยดูแลจำนวนเงินเข้าและออก
‎โจดี้ ครูปีเป็นอีกคนหนึ่ง ‎ในกลุ่มคนที่ไม่ได้เรียนสูงเหล่านี้
‎ที่เบอร์นี่พาเข้ามาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของแผนการ
‎หน้าที่ของเธอในตอนท้ายคือ ‎การจัดการสิ่งที่เรียกว่า "สมุดโจดี้"
‎มันคือการนับยอดทุกวัน
‎ของกระแสเงินที่ไหลเข้าและออก ‎จากบัญชีธนาคารเจพีมอร์แกน
‎ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบัญชี 703
‎ซึ่งแสดงถึงเลขสามหลักสุดท้ายของเลขที่บัญชี
‎ซึ่งตอนนี้เรารู้ว่าเป็นบัญชีฉ้อฉลแบบพอนซี
‎และทุกวันหลังเลิกงาน ‎จะมีการรวมยอดส่งให้เบอร์นี่
‎ให้เบอร์นี่รู้ว่า ‎มีเงินเข้ามาเท่าไหร่และออกไปเท่าไหร่
‎นี่เป็นเรื่องสำคัญมากต่อคุณเมดอฟฟ์
‎แน่นอนละ เมื่อคุณกำลังฉ้อฉลแบบพอนซี ‎ก็ต้องเข้าใจว่ามีเงินเท่าไหร่
‎เพื่อให้แน่ใจว่ามีเงินสดในมือ ‎มากเพียงพอต่อคำขอถอนเงิน
‎นั่นคือเหตุผลที่ชั้น 17 สำคัญมาก ‎ต่อเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎เมื่อคุณควบคุมคนไม่กี่คน ‎ไม่ให้ปริปากได้เป็นเวลานาน
‎คุณจึงสามารถทำการฉ้อฉลนี้ ‎ได้สี่สิบปีหรือนานกว่านั้น
‎ธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุนที่ชั้น 17
‎ไม่มีใครเข้าไปได้ นอกจากพนักงานที่ทำงานที่นั่น
‎ฉันมีคีย์การ์ดเพราะฉันต้องไปๆ มาๆ หาเบอร์นี่
‎แม้แต่ตอนที่ฉันลงไป ก็ไม่มีใครอยากให้อยู่
‎ไม่มีใครอยากคุยด้วย
‎ชั้น 17 เป็นสิ่งลึกลับจริงๆ
‎ฉันไม่รู้ว่าเรา… คนที่ฉันรู้จักในชั้นซื้อขายหุ้น
‎รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
‎เราไม่ได้คุยเรื่องการซื้อขายกับพวกเขา
‎และพวกเขาไม่ได้พูดถึงสิ่งที่พวกเขาทำ
‎เมดอฟฟ์เป็นธุรกิจในครอบครัว ‎เบอร์นี่จึงดูแลทุกอย่าง
‎ครอบครัวเขามีตำแหน่งสำคัญอยู่ที่ชั้น 19
‎ปีเตอร์ น้องชายของเขาเป็นเจ้าหน้าที่กำกับดูแล
‎และเบอร์นี่มอบความรับผิดชอบมากมาย ‎ให้มาร์คและแอนดี้ ลูกชายของเขาที่อายุยังน้อย
‎พวกเขาคุมชั้นที่ซื้อขายหุ้น
‎ลูกชายทั้งสองคนทำงานให้บริษัท ‎ตั้งแต่วันที่เรียนจบมหาวิทยาลัย
‎และเพราะพวกเขาเป็นเมดอฟฟ์ ‎เราจึงต้องฟังพวกเขา
‎ผมคิดว่าผมเป็นนักเล่นหุ้นที่เก่งกว่ามาร์ค
‎แต่ผมเถียงชนะเขาไม่ได้ ‎เพราะเขาคือมาร์ค เมดอฟฟ์
‎แอนดี้จะล้อเล่นกับผมว่า ‎"นี่เป็นระบบเครือญาติ"
‎มาร์คและแอนดี้รู้สึกว่า ‎พวกเขาต้องเข้าใจธุรกิจทั้งหมด
‎รวมถึงสิ่งที่เบอร์นี่ทำที่ชั้น 17
‎กับธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน
‎แต่เบอร์นี่ไม่ยอมพูดถึงธุรกิจนั้นกับพวกเขา
‎เบอร์นี่ได้ตั้งขอบเขต
‎ที่แยกลูกๆ ออกจากสิ่งที่เขาทำที่ชั้น 17
‎เท่าที่ฉันรู้ มาร์คกับแอนดี้ถูกห้ามไม่ให้ไปชั้น 17
‎และมันกวนใจพวกเขามาก
‎ฉันจำได้ว่าฉันคิดว่ามันแปลกมาก
‎ที่เขาดูสนใจที่จะดึงแฟรงค์เข้ามาร่วม
‎มากกว่าดึงลูกชายตัวเอง
‎เบอร์นี่บอกลูกๆ ว่า
‎"พ่อจะจัดการธุรกิจฝั่งของพ่อเอง ‎ลูกจัดการธุรกิจฝั่งของลูก อย่ายุ่งกับเรื่องนี้"
‎แม้แต่ลูกของเขาก็ห้ามซักไซ้เขา
‎ตั้งแต่ช่วงปลายศตวรรษที่ 18
‎สัญญาณแห่งความสำเร็จที่แท้จริงของวอลสตรีท ‎และในโลกทางการเงินในนิวยอร์ก
‎คือสามารถไปเล่นกอล์ฟตลอดหน้าหนาว
‎ไปที่ที่อากาศอบอุ่นและมีแดด
‎เพื่อหลบหนีจากหิมะนิวยอร์ก
‎เบอร์นี่กับรูธตั้งใจจะไปปาล์มบีช
‎ซึ่งเป็นหนึ่งในสถานที่พิเศษมาก
‎บนชายฝั่งตะวันออกของฟลอริดา
‎พวกเขาซื้อบ้านที่นั่น
‎และเริ่มมีส่วนร่วมในชีวิตสังคม ‎ตามฤดูกาลของปาล์มบีช
‎เบอร์นี่กับรูธได้เข้าเป็นสมาชิก ‎ของปาล์มบีชคันทรีคลับ
‎ปาล์มบีชคันทรีคลับ ‎ไม่เหมือนสโมสรคู่แข่งที่เปิดมาก่อน
‎เพราะเปิดรับทั้งคนยิวและคนที่ไม่ใช่ยิว
‎ครอบครัวชาวยิวส่วนใหญ่ ‎หันมาเป็นสมาชิกคันทรีคลับนี้
‎ผมมีเพื่อนที่โบสถ์หลายคน ‎ที่เป็นสมาชิกของปาล์มบีชคันทรีคลับ
‎ผมมาอเมริกาหลังจากเป็นผู้เห็นต่าง ‎หรือที่เราเคยเรียกว่าผู้ถูกปฏิเสธการอพยพ
‎เดิมทีผมมาจากอดีตสหภาพโซเวียต
‎ตอนที่ผมสมัครเป็นแรบไบของโบสถ์เอมานูเอล
‎พวกเขาบอกว่า ‎"แรบไบ คุณมีทักซิโด้ของตัวเองไหม"
‎ผมบอกว่า "อะไรนะ ผมเคยเช่า ‎ทักซิโด้สองสามครั้งในชีวิต"
‎พวกเขาบอกว่า "ไม่ ‎คุณต้องมีทักซิโด้อย่างน้อยหนึ่งชุด
‎เพราะคุณจะไปงานระดมทุนหลายงาน"
‎เพราะปาล์มบีชเป็นหนึ่งในเมืองสำคัญ ‎ที่มีการระดมทุนในโลก
‎รวมถึงการช่วยเหลือคนยิว
‎เท่าที่ผมเข้าใจคือ
‎ในการจะเข้าร่วมสโมสร ‎คุณจะต้องแสดงเงินบริจาคเพื่อการกุศล
‎นอกเหนือจากเงินสามแสนดอลลาร์ ‎ที่คุณจะไม่ได้เห็นอีก
‎นี่แค่เพื่อเข้าสโมสร เพื่อแสดงว่า ‎"ใช่ ฉันเชื่อมั่นในสโมสรนี้"
‎การระดมทุนจึงเป็นส่วนสำคัญของชีวิตในปาล์มบีช
‎และนั่นอาจเป็นเหตุผลที่เขามาอยู่ที่นี่
‎เป็นคำถามที่น่าสนใจนะ ‎ทำไมเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ถึงเลือกปาล์มบีช
‎เขาไม่ได้ไปซิลิคอนแวลลีย์
‎เขาไม่ได้ไปเบดฟอร์ด นิวยอร์ก หรือสการ์สเดล
‎เพราะในปาล์มบีช ‎ชาวยิวเข้าร่วมสโมสรแห่งนี้ได้เท่านั้น
‎และนี่คือที่ที่เมดอฟฟ์ค้นพบ
‎นี่เป็นวิธีที่เขาจะได้นักลงทุนใหม่ๆ ง่ายมาก
‎ทำให้มันพิเศษมากๆ
‎และเท่าที่ผมจำได้ มีคนพูดว่า ‎"มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าไป"
‎จะมีคนมาบอกว่า ‎"ผมอยากลงทุนสักล้านดอลลาร์"
‎เขาบอกว่า "ไม่"
‎เขาจะปฏิเสธคน
‎เขาสร้างความตื่นเต้น
‎ที่คุณต้องคุยกับใครคนหนึ่ง ‎ที่รู้จักคนที่รู้จักใครสักคน
‎แล้วเขาถึงจะเอาเงินคุณไป
‎เขายอมช่วยเอาเงินห้าล้านดอลลาร์ของคุณไป
‎เขาฉลาดมาก
‎คุณเชิญชวนลูกค้าใหม่ๆ ‎ของธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุนหรือเปล่า
‎เปล่า
‎ทำไมล่ะคะ
‎เพราะบริษัทอยู่ในสถานะ ‎ที่เรามักจะปฏิเสธนักลงทุน
‎เราไม่เคยเชิญชวนการลงทุนใหม่ๆ เข้ามา
‎อันที่จริงเราพยายามจะคืนเงินบางครั้ง
‎แต่เจอการต่อต้านจากลูกค้า
‎พ่อฉันเอาเงินทั้งหมดไปลงทุน ‎กับเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎เขาประทับใจเบอร์นี่ เมดอฟฟ์มาก
‎ประทับใจมากๆ
‎ความฝันของคนยิวอย่างพ่อฉันคือ
‎หาเงิน ลงทุน และใช้ชีวิตจากผลตอบแทน
‎เดิมทีมีแค่พ่อ แม่ พี่สาว และตัวผม
‎ลงทุนเงินจำนวนหนึ่ง
‎ได้ผลตอบแทนในไตรมาสถัดไป
‎พ่อผมบอกว่า " เอาละ ลงทุนอีกรอบกันเถอะ"
‎และคราวนี้เรารวมพี่เขยและภรรยาของผม
‎และพอถึงต้นปี 2008
‎ลูกๆ ผม ลูกๆ ของพี่น้องผมก็ลงทุนด้วย ‎รวมถึงลูกๆ ของพวกเขา
‎นี่เป็นความภูมิใจและความสุขของพ่อผม
‎มันเป็นมรดกที่เขามอบให้ครอบครัว
‎และเขาภูมิใจมาก
‎พ่อฉันเขามีใบแจ้งรายการเดินบัญชี
‎จากบริษัทเบอร์นี่ เมดอฟฟ์เป็นตั้งๆ
‎และเขาพูดว่า "ดูนี่สิ ‎ดูว่าลูกทำงานได้มากแค่ไหน"
‎เขาบอกว่า "ผู้ชายคนนี้ฉลาดมาก"
‎และฉันพูดว่า "พ่อ หนูไม่เข้าใจ
‎ทำไมคนอื่นถึงได้ผลตอบแทนเจ็ดแปดเปอร์เซ็นต์
‎แต่พ่อได้สิบห้า"
‎และเขาพูดเหมือนเคยว่า
‎"ไม่ต้องคิดมาก ลูกรัก"
‎ผมว่าขั้นตอนและวิธีการของเขา ‎มีหลายอย่างที่แปลก
‎ตอนที่เขาต้องซื้อหุ้นบริษัทพวกนี้กลับคืน
‎เราไม่ได้รับการยืนยัน ‎จนสองสามสัปดาห์หลังจากนั้น
‎เราไม่ได้ตั้งคำถาม ‎แต่แน่นอนว่าเราไม่ได้รับมันอย่างรวดเร็ว
‎และการติดต่อพวกเขาก็ยากมาก
‎หลักๆ แล้วหนึ่งในกฎ ‎ที่เราเรียนรู้ตั้งแต่แรกๆ เลยคือ
‎เขาค่อนข้างเผด็จการ
‎ขอโทษนะ ผมว่าคุณลืมขนมปังของผม
‎- อยากได้ขนมปังเหรอ ‎- ครับ
‎สามดอลลาร์
‎- อะไรกัน ‎- ไม่ขายซุปแล้ว
‎"ถามมากไป ไม่ขายซุป
‎เดี๋ยวผมส่งเช็คคืนให้" มันเป็นแบบนั้นแหละ
‎ลูกค้าจะไม่โทรหาผมและขอให้ผมคุย ‎เรื่องใบแจ้งรายการเดินบัญชีกับพวกเขา
‎ผมไม่คุยกับลูกค้าเรื่องแบบนั้น
‎ถ้าพวกเขาโทรมาบอกว่า "อยากได้เงินคืน"
‎ผมก็จะบอกว่า ‎"ถ้าคุณบังคับให้ผมขาย ผมก็จะขาย"
‎"ผมจะส่งเงินคืนให้ แล้วไม่ต้องกลับมาอีก"
‎ทุกคนก็จะบอกว่า "ไม่นะ ไม่เป็นไร
‎ไม่ว่าคุณทำอะไรก็ไม่เป็นไร ทำต่อไป"
‎พวกเขาเชื่อในสิ่งที่มีประวัติความน่าเชื่อถือ
‎ยาวนานมาห้าปี สิบปี 15 ปี หรือ 20 ปี ‎ตอนที่พวกเขาเข้ามา
‎จะมีอะไรให้สงสัยได้
‎คนเชื่อใจเขามากขึ้น ‎เพราะเขาเป็นคนยิวไหมเหรอ
‎ใช่ บางทีอาจจะมีส่วนที่ว่า ‎"เขาเป็นยิวเหมือนพวกเรา
‎เขาคอยช่วยเหลือสังคม ชุมชน"
‎แต่เราต้องรู้ประวัติศาสตร์ยิว
‎ชาวยิวไม่ค่อยได้รับการต้อนรับ ‎ในพื้นที่ส่วนใหญ่บนโลก
‎โดยเฉพาะในปาล์มบีช
‎นานหลายปี
‎ที่คนยิวห้ามซื้อบ้าน ‎คนยิวห้ามเข้าสโมสรใดๆ
‎หรือแม้แต่โรงแรมดังๆ ‎จนกระทั่งยุค 1960 ปี 1965 ได้มั้ง
‎มีป้ายบอกว่า "ห้ามยิวและหมาเข้า"
‎และมันไม่ใช่เรื่องทางศาสนา ‎แต่เป็นเรื่องทางสังคม
‎ที่ชาวยิวเรียนรู้ที่จะสร้างกำแพงล้อมรอบตัวเอง
‎พวกเขาไม่ได้ต่อต้านคนอื่น
‎พวกเขาแค่ไม่ไว้ใจว่า ‎พวกเขาจะได้รับการปฏิบัติอย่างเป็นธรรม
‎พวกเขาไว้ใจเบอร์นี่ ‎เพราะทุกคนที่พวกเขารู้จักไว้ใจเบอร์นี่
‎และพวกเขาก็นึกไม่ถึงว่า ‎คนยิวจะหลอกลวงคนยิวด้วยกัน
‎ฉันจำได้ว่า ‎มีครั้งหนึ่งที่พนักงานต้อนรับเรียกฉัน
‎เธอบอกว่า "คุณต้องไม่เชื่อแน่" ‎ มีผู้หญิงแก่สองคนเข้ามา
‎พวกเขาอยากพบเบอร์นี่ และเขาออกมาพบ
‎และเธอบอกว่า ‎"อย่างกับพวกเขาได้เจอดาราหนัง"
‎คนแก่พวกนี้บางคนก็น่ารักมาก
‎ฉันเดาว่าเขาคงจะแบบว่า…
‎เขาอาจเป็นลูกชายยิวของพวกเขาได้
‎เขาดูแลพวกเขา ลงทุนเงินของพวกเขา
‎พวกเขาชื่นชมเขา
‎ฉันก็เคย
‎คุณมีคนที่รวยมาก
‎และคนที่ไม่รวยกับเงินเก็บทั้งชีวิต
‎แต่ไม่ใช่แค่คนยิวนะ ทุกคนเลย
‎มาถึงจุดนี้ธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน ‎ของเบอร์นี่เติบโตขึ้นมาก
‎จากการบอกปากต่อปาก และเติบโตขึ้นเรื่อยๆ
‎เบอร์นี่รวบรวมรายชื่อลูกค้ารายใหญ่
‎ขณะเข้าสู่แวดวงคนใหญ่คนโต
‎นั่นทำให้เขาเข้าถึง ‎โลกของกองทุนเฮดจ์ฟันด์ที่กำลังเติบโต
‎เดิมทีเฮดจ์ฟันด์คือ "กองทุนป้องกันความเสี่ยง"
‎และกองทุนที่ป้องกันความเสี่ยง ‎ก็เป็นกองทุน
‎ที่ไม่ได้เดิมพันกับหุ้นที่ขึ้นเท่านั้น
‎แต่ยังเสี่ยงในตลาดถ้าราคาหุ้นตก
‎แปลว่าคุณได้ป้องกันความเสี่ยง
‎กองทุนเฮดจ์ฟันด์มีมานานแล้ว
‎แต่ในยุค 80 และ 90 ตอนต้น
‎โลกของนักลงทุนรายย่อยเปลี่ยนไปมาก
‎นี่คือตอนที่สตาร์ทอัพในซิลิคอนแวลลีย์เริ่มน่าสนใจ
‎เมื่อผู้จัดการกองทุนรวมมืออาชีพพูดว่า
‎"ผมทำเงินได้เยอะกว่า ‎ด้วยการบริหารกองทุนเฮดจ์ฟันด์"
‎แต่ขณะที่เริ่มเป็นนิยมมากขึ้น
‎เมื่อใครต่อใครตัดสินใจว่า ‎เขาก็เป็นผู้จัดการกองทุนเฮดจ์ฟันด์ได้
‎กลยุทธ์ดั้งเดิมในการป้องกันความเสี่ยง
‎ก็ถูกละเลย
‎พวกเขาแค่รวบรวมเงิน
‎มาลงทุนกับใครบางคนอย่างเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎เจฟฟรีย์ ทักเกอร์ อดีตผู้กำกับดูแลของกลต.
‎และวอลเตอร์ โนเอล
‎เขาเป็นคนไฮโซที่ได้รับการอบรมแบบดั้งเดิม ‎ในวอลสตรีท
‎ได้ร่วมมือกันก่อตั้งแฟร์ฟิลด์กรีนิช ‎กองทุนป้องกันความเสี่ยง
‎และพ่อตาของเจฟฟรีย์ ทักเกอร์รู้จักเมดอฟฟ์
‎และแนะนำให้พวกเขารู้จัก
‎วอลเตอร์ โนเอล เจฟฟรีย์ ทักเกอร์ ‎พวกเขาจึงไปหาเบอร์นี่
‎และแฟรงค์ ดิปาสคาลี มือขวาของเบอร์นี่
‎เมดอฟฟ์อธิบายกลยุทธ์การแปลงสภาพหุ้น ‎แบบแยกโจมตีให้พวกเขาฟัง
‎แต่เรียกกันง่ายๆ ในวอลสตรีตว่า บูลสเปรด
‎มันเป็นกลยุทธ์ที่คุณใช้เพื่อสร้างตลาดกระทิง
‎แต่จำกัดความเสี่ยงก่อนขาดทุน
‎คุณจะได้ไม่สูญเสียมากเกินไป
‎และนั่นคือสิ่งที่เบอร์นี่เริ่มทำตลาด
‎เบอร์นี่จงใจทำให้มันดูซับซ้อน
‎แต่มันดูเหมือนจะให้ ‎สิ่งที่พวกเขาต้องการจากเบอร์นี่ นั่นคือ
‎ผลตอบแทนที่สม่ำเสมอ
‎แต่สิ่งที่พวกเขาสนใจคือ
‎สิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ‎ในโลกของเฮดจ์ฟันด์ที่กำลังขยาย
‎ผลตอบแทนที่หอมหวาน
‎กฎคือสองและ 20
‎ผู้จัดการเฮดจ์ฟันด์ นั่นคือ แฟร์ฟิลด์กรีนิช
‎จะได้เงินสองเปอร์เซ็นต์ ‎ของทรัพย์สินทั้งหมดที่ลงทุน
‎นั่นคือค่าบริหารเงินรายปีของพวกเขา
‎จากนั้นพวกเขาจะได้อีก 20 เปอร์เซ็นต์ ‎ของกำไรที่พวกเขาทำให้
‎ในโลกปกติที่มีผู้จัดการเงินปกติ
‎วอลเตอร์ โนเอลและเจฟฟรีย์ ทักเกอร์ ‎จะต้องแบ่งค่าธรรมเนียมกับเมดอฟฟ์
‎ค่าธรรมเนียมที่พวกเขาเก็บจากนักลงทุน
‎แต่เมดอฟฟ์ไม่เอา
‎เมดอฟฟ์ให้พวกเขาเก็บค่าธรรมเนียมนั้นทั้งหมด
‎โดยไม่ต้องแบ่งเขา ยกเว้นค่านายหน้า
‎ของการซื้อขายหุ้นที่เขาจะทำให้
‎จะเรียกว่าผิดปกติก็ถือว่าน้อยไป
‎มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
‎มันเป็นข้อตกลงที่น่าสนใจที่สุด
‎ที่ผู้จัดการกองทุนเฮดจ์ฟันด์จะหาได้ในโลก
‎แต่ต้องชมนะ ‎เจฟฟรีย์ ทักเกอร์ถามคำถามหลายข้อ
‎เขาเป็นคนสอบทานธุรกิจ
‎แต่ ณ จุดนี้เบอร์นี่ใช้กลยุทธ์ที่ได้ผลดีมาก
‎"ถ้าคุณมีคำถามเยอะขนาดนั้น ‎คุณควรเอาเงินออกไปเถอะ
‎ผมไม่มีเวลาให้เรื่องแบบนี้"
‎แฟร์ฟิลด์กรีนิชจึงตัดสินใจ ‎ลงทุนกับเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎แฟร์ฟิลด์กรีนิชเป็นลูกค้ากองทุนเฮดจ์ฟันด์ ‎รายใหญ่รายแรกของเบอร์นี่
‎ฉันทำงานให้แฟร์ฟิลด์กรีนิชกรุ๊ป ‎ที่ก่อตั้งโดยวอลเตอร์ โนเอล
‎ตั้งแต่ปี 1987 ถึงปี 1998
‎ฉันคิดว่าวอลเตอร์ โนเอลกับครอบครัว ‎เป็นคนเสแสร้งมาก
‎ตอนที่วอลเตอร์เริ่มต้น
‎เขาพยายามแกล้งทำเป็นว่าเขารวย ‎เพราะพวกเขาอยากอยู่ในสังคมชั้นสูง
‎ฉันได้ยินว่า ‎เขาปรับโครงสร้างเงินกู้บ้านใหม่ตลอด
‎เขาให้เช่าบ้านเพื่อช่วยชดเชยค่าใช้จ่าย ‎ในการไปพักร้อนที่ยุโรป
‎เขาตัดหญ้าเองอยู่พักหนึ่ง
‎และแม่ยายเขาก็ให้เงินภรรยาเขา ‎เพื่อช่วยเธอทุกเดือน
‎แต่วอลเตอร์นำเสนอตัวเองเก่งมาก
‎เขาใช้ชีวิตอย่างทะเยอทะยาน
‎เขาทำให้แน่ใจว่าเขาอยู่ในสโมสรที่เหมาะสม ‎และเขาชอบเข้าสังคมมาก
‎และชอบทำความรู้จักกับผู้คนมาก
‎ฉันคิดในใจว่า ‎"โอเค มันไม่อันตราย เพราะแล้วไงล่ะ"
‎แล้วเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ก็เข้ามา
‎นั่นคือตอนที่สถานการณ์พลิกโดยสิ้นเชิง
‎มันเหมือนการเจอห่านที่ออกไข่เป็นทองคำ
‎เงินเริ่มหลั่งไหลเข้ามาเยอะและเร็วมาก
‎เขาเลิกตัดหญ้าเอง เขาเลิกปล่อยบ้านให้เช่า
‎เบอร์นี่มีเงินหลั่งไหลเข้ามาจากกองทุนเฮดจ์ฟันด์
‎ส่วนหนึ่งเป็นเพราะโครงสร้าง ‎ที่น่าฉงนและน่าสนใจ
‎ของครอบครัววอลเตอร์ โนเอล
‎เขามีลูกสาวแสนสวยห้าคน
‎แต่ละคนดูเหมือนจะแต่งงานกับเศรษฐีไฮโซ
‎ในอีกส่วนของโลก
‎คนหนึ่งแต่งงานกับทายาทชาวละตินอเมริกา
‎อีกคนแต่งงานกับนักลงทุนชาวสวิส
‎ที่มีความสัมพันธ์ที่ดี ‎ในละตินอเมริกาและตะวันออกกลาง
‎ฉะนั้นด้วยแฟร์ฟิลด์กรีนิชและลูกเขยพวกนี้
‎เบอร์นี่มีความน่าเชื่อถือระดับโลกทันที
‎และเข้าถึงเงินสดทั่วโลก
‎ฉันใช้เวลานานกว่าจะเข้าใจว่า
‎การซื้อขายหุ้นกับเบอร์นี่ เมดอฟฟ์พิเศษตรงไหน
‎แล้วลูกค้าคนหนึ่งของวอลเตอร์ ‎อยากรู้ว่าหุ้นในพอร์ตมีอะไรบ้าง
‎เขาจึงส่งกระดาษให้ฉันเจ็ดหน้า
‎ที่พิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์หัวเข็ม
‎บนกระดาษบางๆ และหมึกคุณภาพต่ำ
‎และฉันคิดในใจว่าเป็นปฏิบัติการห่วยๆ
‎มันดูเหมือนเขากำลังทำงานจากห้องใต้ดิน
‎ที่มีกำแพงอิฐบล็อก
‎ใบแจ้งรายการเดินบัญชีไม่ควรมีหน้าตาเป็นแบบนี้
‎เพราะทุกใบแจ้งรายการเดินบัญชีจากธนาคาร
‎จากบริษัทโบรกเกอร์ จากเครดิตยูเนี่ยน
‎พิมพ์บนกระดาษคุณภาพดี ‎และมีโลโกพิมพ์สีขนาดใหญ่
‎และพิมพ์ด้วยคุณภาพละเอียด
‎มีเบอร์โทรศัพท์ให้ติดต่อ
‎ถ้ามีปัญหาหรือมีคำถาม
‎ใบแจ้งรายการเดินบัญชี ‎ของเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ไม่มีเลย
‎กองทุนเฮดจ์ฟันด์สำคัญ ‎ต่อการฉ้อฉลแบบพอนซีของเมดอฟฟ์
‎เพราะมันเป็นช่องทางหาเงินเข้ามา
‎ดังนั้นกองทุนเฮดจ์ฟันด์จึงเป็นกองทุนรวม
‎ที่รวบรวมเงินจากนักลงทุน
‎แล้วส่งเงินนั้นมาที่เมดอฟฟ์ ‎ในนามของนักลงทุนเหล่านั้น
‎ดังนั้น คำถามก็คือกองทุนรวมเหล่านี้ ‎มีกี่กองทุนที่รู้เรื่อง
‎หรือว่าพวกเขาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
‎จงใจละเลยแล้วพูดว่า
‎"ตราบใดที่ฉันได้ผลตอบแทน ‎ฉันจะไม่ถามอะไรอีก"
‎แต่คุณต้องสงสัยว่า
‎พวกเขาคิดอะไรในขณะนั้น
‎ตอนที่ลงทุนกับเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎คุณเมดอฟฟ์สัญญากับลูกค้ารายใหญ่แต่ละคนว่า
‎จะได้ผลตอบแทนในอัตราที่สูงกว่า
‎คนเหล่านั้นคือลูกค้ารายใหญ่สี่ราย
‎คุณมีข้อตกลงกับนอร์แมน เลวี่ คาร์ล ชาพิโร…
‎ใช่
‎- และเจฟฟรีย์ พิคาวเวอร์ใช่ไหม ‎- ใช่
‎และกับสแตนลีย์ เชส
‎ใช่ ผมมีความสัมพันธ์ที่พิเศษมาก ‎กับลูกค้ารายใหญ่สี่คนนี้
‎พิคาวเวอร์ต่างออกไปนิดหน่อย
‎ฉันถามเมดอฟฟ์ว่าเขาคิดว่า ‎มีใครในกลุ่มนักลงทุนรายใหญ่
‎รู้ไหมว่าเขาทำอะไรอยู่
‎และเขาเอ่ยมาชื่อเดียวคือพิคาวเวอร์
‎เขาบอกว่า "ผมว่าเขารู้
‎เราไม่เคยพูดถึง ไม่เคยคุยกันตรงๆ"
‎(รวยที่สุดในโลก)
‎เจฟฟรีย์ พิคาวเวอร์ ‎เป็นลูกค้าเก่าแก่ของคุณเมดอฟฟ์
‎ย้อนหลังไปกว่า 30 ปี
‎เขาเป็นนักกฎหมาย เขาเป็นนักบัญชี
‎เขาเริ่มอาชีพโดยเสนอความคิดวิธีการลดภาษี
‎พิคาวเวอร์เป็นคนลึกลับ
‎เขาลงทุนไปกว่า 600 ล้านในบัญชีเมดอฟฟ์
‎แล้วในช่วงปี 1998 ถึง 2003 ‎พิคาวเวอร์ก็เริ่มถอนเงินออก
‎และจำนวนเงินที่เขาเอาออกไปก็เยอะมาก
‎ครั้งละหลายร้อยล้าน
‎หนึ่งพันล้านในหนึ่งปี
‎มันคงยากมากสำหรับเบอร์นี่ที่ต้องรับมือ
‎เขาต้องหาเงินมาครอบคลุม ‎การถอนเงินของพิคาวเวอร์ อันที่จริง
‎จนถึงจุดหนึ่ง เงินทั้งหมด ‎ที่แฟร์ฟิลด์กรีนิช กองทุนรวมนั้น
‎ส่งเข้ามาให้เบอร์นี่
‎เบอร์นี่ต้องเอาไปจ่ายเจฟฟรีย์ พิคาวเวอร์
‎ถ้าคุณดูความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งหมด
‎พิคาวเวอร์ถอนเงินเจ็ดพันล้าน ‎ออกจากธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุนของเบอร์นี่
‎แต่เบอร์นี่ยังต้องพึ่งพาพิคาวเวอร์
‎เพราะแม้ว่าพิคาวเวอร์ถอนเงินหลายพันล้าน
‎แต่เขาก็ใส่เงินเข้าไปด้วย แม้จะแค่ช่วงสั้นๆ
‎ในยามที่แผนฉ้อฉลเจอวิกฤต
‎เพื่อช่วยเมดอฟฟ์พ้นวิกฤต ‎เมื่อเขาต้องการความช่วยเหลือ
‎ดังนั้น พิคาวเวอร์จึงมีอำนาจในการรีดไถเบอร์นี่
‎จะเรียกว่าเขาเป็นทั้งผู้ช่วยชีวิตเบอร์นี่
‎และเป็นศัตรูตัวฉกาจของเบอร์นี่ก็ได้
‎เพราะเบอร์นี่ที่เป็นคนชอบควบคุมคนอื่น
‎กลับยอมให้ใครบางคนควบคุมเขาได้
‎ยกตัวอย่างเช่นในขณะที่ทำธุรกิจได้กำไร
‎พิคาวเวอร์จะเรียกร้องการขาดทุนปลอมๆ ‎จากแอนเน็ตต์ บองจิออร์โน
‎และพูดว่า "ผมต้องการขาดทุน
‎นี่มันปลายปีแล้ว ผมไม่อยากรายงานผลกำไร"
‎แล้วให้แสดงการสูญเสียปลอมๆ
‎เขาจะได้ไม่ต้องจ่ายภาษี ‎สำหรับเงินที่เขาถอนออก
‎ผมถามเบอร์นี่ว่า
‎"ทำไมคุณถึงปล่อยให้เขาควบคุมคุณ"
‎หลักๆ แล้วเขาพูดว่า "จิม เคยได้ยินไหม
‎'เก็บเพื่อนไว้ใกล้ตัว ‎และเก็บศัตรูให้ใกล้ตัวยิ่งกว่า'"
‎เบอร์นี่เพียงแต่สงสัยว่า
‎เจฟฟรีย์ พิคาวเวอร์ ‎สังเกตเห็นว่าเขากำลังทำอะไร
‎เข้าใจว่าเบอร์นี่ปฏิเสธเขาไม่ได้
‎และจะใช้ประโยชน์จากบัญชีเมดอฟฟ์ของเขา ‎ให้ได้มากที่สุด
‎และแน่นอนว่าไม่มีใครทำเงินได้มาก
‎ไม่มีใครรวยจากการฉ้อฉลแบบพอนซี
‎มากไปกว่าเจฟฟรีย์ พิคาวเวอร์ ‎แม้แต่เมดอฟฟ์เอง
‎ผมยอมรับว่าทำสิ่งที่น่าอายและผิดมาก
‎ที่ผมเสียใจ
‎แต่นี่เป็นฝีมือของผมเอง
‎ไม่มีใครบังคับ
‎คุณต้องเข้าใจนะ ถ้าคุณไม่รู้จักผม
‎และคุณรู้ความสัมพันธ์ของผมกับคนเหล่านี้
‎ลูกค้ารายใหญ่สี่คนของผมที่เป็นคนโลภ
‎ไม่เคยอยากปิดการซื้อขาย
‎(ปี 2000)
‎ฉันเป็นนักข่าว
‎ทำข่าวธุรกิจตั้งแต่ยุค 1990
‎แล้วย้ายมาทำงานที่นิตยสารบาร์รอนในปี 2000
‎และเริ่มอยากเขียนเกี่ยวกับเฮดจ์ฟันด์
‎ซึ่งไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตเท่าวันนี้
‎วันหนึ่งฉันได้รับสาย ‎จากคนที่เป็นแหล่งข่าวชั้นดีของฉัน
‎เขาบอกว่า "คุณควรเขียนเรื่อง ‎กองทุนเฮดจ์ฟันด์ของเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎มันไม่เคยเสียเงิน"
‎และนั่นทำให้ฉันสนใจมาก
‎เพราะไม่เคยมีกองทุนเฮดจ์ฟันด์ไหน
‎ที่ไม่เคยเสียเงินในวอลสตรีต
‎บริษัทออนไลน์เป็นหนึ่งในบริษัท ‎ที่หุ้นตกมากที่สุดในสัปดาห์ที่ผ่านมา
‎และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
‎หุ้นที่เคยราคาสูงๆ 30 40 50 ดอลลาร์ต่อหุ้น
‎ตอนนี้เหลือไม่กี่ดอลลาร์
‎ในช่วงต้นยุค 2000
‎ฟองสบู่ดอตคอมเพิ่งแตก
‎จู่ๆ ตลาดหุ้นก็ร่วง
‎ในขณะเดียวกัน
‎กองทุนเฮดจ์ฟันด์ของเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎กลับทำเงินได้อย่างต่อเนื่อง
‎ซึ่งก็แปลกเหมือนกัน
‎ทำไมกองทุนเฮดจ์ฟันด์ของเขา ‎ถึงเป็นคนเดียวที่ทำเงินได้
‎ฉันเลยอยากรู้ ‎เรื่องกองทุนเฮดจ์ฟันด์ของเมดอฟฟ์มากขึ้น
‎ในการค้นคว้าของฉัน
‎เราพบเอกสารเสนอขายให้แฟร์ฟิลด์กรีนิช
‎เอกสารเสนอขายเป็นแค่
‎หนังสือชี้ชวนหรือเสนอการลงทุน
‎ที่กองทุนให้กับลูกค้าที่มีศักยภาพ
‎โดยอธิบายกลยุทธ์การซื้อขาย
‎ดังนั้นในฤดูใบไม้ผลิปี 2001
‎ตอนนั้นคุณอาจไปที่ตลาดแลกเปลี่ยน
‎และลงไปที่ชั้นที่มีการซื้อขาย
‎และฉันสัมภาษณ์นักเล่นหุ้นว่า ‎"คุณเคยได้ยินชื่อผู้ชายคนนี้ไหม
‎มีใครเคยทำธุรกิจ ‎กับกองทุนเฮดจ์ฟันด์มูลค่าพันล้าน
‎ที่ดูแลโดยเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ไหม"
‎และส่วนที่แปลกคือ ‎ไม่เคยมีใครซื้อขายหุ้นกับพวกเขา
‎แล้วฉันก็เริ่มถามธนาคารเอกชนว่า
‎"นี่ คุณมีเศรษฐีที่ลงทุน ‎ในกองทุนเฮดจ์ฟันด์นี้ไหม"
‎และตลอดเวลานั้น
‎ฉันเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างที่แปลกมาก
‎ตัวอย่างเช่น ตอนที่ฉันสัมภาษณ์ลูกค้า ‎ของธนาคารเอกชน มีคนพูดว่า
‎"เคยมีคนบอกเราว่า ‎เราลงทุนกับกองทุนเฮดจ์ฟันด์ของเบอร์นี่ได้
‎แต่เราห้ามบอกใครว่า ‎เขาเป็นผู้จัดการเงินของเรา"
‎มันเป็นสัญญาณอันตราย ‎เมื่อผู้จัดการเงินบอกคุณว่า
‎"อย่าบอกใครนะว่าผมดูแลเงินให้คุณ" เพราะ
‎ผู้จัดการเงินส่วนใหญ่ ‎อยากจะคุยอวดเรื่องผลตอบแทนของพวกเขา
‎ฉันไปกินมื้อเที่ยงกับคนที่ทำงานที่เมอร์ริลลินช์
‎และเขาเป็นนายธนาคารให้คนรวย เขาพูดว่า
‎"ผมไม่สามารถดูบัญชี ผมไม่สามารถสอบทานใดๆ
‎แต่ถ้าผมบอกลูกค้าว่า
‎ผมอยากดึงพวกเขาออกจากกองทุนของเมดอฟฟ์
‎พวกเขาจะไล่ผมออก"
‎สถานการณ์นี้เกิดขึ้นซ้ำๆ
‎ส่วนหนึ่งในรายงานของฉัน ‎ฉันโทรหาแฟร์ฟิลด์กรีนิช
‎ฉันได้คุยกับเจฟฟรีย์ ทักเกอร์
‎เขาพูดตัดบทฉันว่า
‎"ไม่มีเหตุผลให้คุณควรเขียน ‎นี่เป็นกองทุนส่วนบุคคล
‎มันไม่เปิดรับนักลงทุนรายย่อย ‎หรือนักลงทุนทั่วไป"
‎และบาร์รอนเป็นนิตยสารที่คนทั่วไปอ่าน
‎แต่นักลงทุนบางคนก็เลี่ยงเมดอฟฟ์
‎อย่างเช่นโกลด์แมนแซคส์
‎ซาโลมอน บราเธอร์ส
‎พวกเขาไม่ทำธุรกิจกับเมดอฟฟ์
‎พวกเขาบอกว่า "เราไม่รู้ แต่มันมีอะไรแปลกๆ"
‎ฉันคาดหวังว่าจะขอสัมภาษณ์เบอร์นี่ได้ง่าย
‎เพราะผู้จัดการเงินส่วนใหญ่อยากให้สัมภาษณ์
‎เรียกว่าประสบความสำเร็จในอาชีพ
‎ถ้าคุณได้ลงในนิตยสารบาร์รอน
‎แต่ฉันติดต่อเขาไม่ได้
‎ฉันลองประตูหลัง ลองประตูหน้า
‎ฉันไม่สามารถขอสัมภาษณ์เขา
‎สองสามวันก่อนตีพิมพ์
‎ฉันทิ้งข้อความไว้ว่า
‎"เราจะเขียนเรื่องนี้ ‎ไม่ว่าคุณจะคุยกับฉันหรือไม่"
‎และ
‎จู่ๆ เขาก็โทรมา
‎เท่าที่ฉันจำได้เบอร์นี่ เมดอฟฟ์เนียนมาก
‎ดูแปลกใจที่ฉันสนใจจะเขียนเรื่องกองทุนของเขา
‎เขาพูดเชิงปฏิเสธฉันว่า
‎"ผมบอกคุณเรื่องกลยุทธ์ไม่ได้ ‎มันเป็นความลับบริษัท"
‎แล้วก็ปลอบฉันแล้ววางสายไป
‎และเพราะฉันไม่ได้รับคำตอบจากเขา
‎เราเลยทำได้แค่ตั้งคำถาม
‎เขาทำได้ยังไง
‎เขาหาเงินได้ยังไง
‎กลยุทธ์คืออะไร
‎ทำไมเขาถึงบอกคนอื่นว่า ‎อย่าบอกใครว่าเขามีเฮดจ์ฟันด์
‎ทำไมเขาถึงไม่เก็บค่าธรรมเนียม
‎ฉันมีลางสังหรณ์ว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
‎แต่ตอนนั้นฉันมีแค่นั้น
‎หลังจากบทความออกมา ‎ในเดือนพฤษภาคมปี 2001 ฉันคิดว่า
‎"เย้ ฉันได้รางวัลพูลิตเซอร์"
‎แต่ฉันไม่ได้รับโทรศัพท์เลย
‎ฉันนึกว่าฉันอาจจะได้รับการตอบโต้ที่โมโห
‎จากเบอร์นี่หรือทนายของเขา
‎แต่มันเงียบสนิท
‎สิ่งที่ฉันไม่รู้คือ
‎เบอร์นี่ถือบทความฉัน ‎ไปที่ชั้นซื้อขายหุ้นและพูดว่า
‎"ผู้หญิงคนนี้โง่
‎ผมไม่อยากได้ยินอะไรเรื่องนี้ ‎เหลวไหลทั้งเพ เราเลิกพูดถึงมัน"
‎ฉันบอกเบอร์นี่ว่า "แต่มันอยู่ในหนังสือพิมพ์ ‎คนจะพูดถึงมัน"
‎เขาพูดว่า "เราจะไม่คุยเรื่องนี้"
‎เบอร์นี่ไม่เคยอยากเกี่ยวข้องกับข่าวอื้อฉาว
‎ทุกครั้งที่นักข่าวโทรมา ‎หรือเขียนข่าวเกี่ยวกับเบอร์นี่
‎เขาจะเครียดมาก
‎(กลยุทธ์ทางเลือกสามอย่าง ‎ที่ธนาคารการลงทุนขนาดใหญ่บอกบาร์รอน)
‎เขาก็เป็นแบบนี้แหละ
‎ในใจเขาถ้าเราไม่พูดถึง
‎ก็ไม่เป็นไร มันไม่ใช่เรื่องจริง
‎นั่นแหละ ไม่มีใครพูดถึงมัน
‎(เมดอฟฟ์เรียกข้ออ้างเหล่านี้ว่า "ไร้สาระ")
‎จนกระทั่งฤดูใบไม้ผลิปี 2001
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์หาทางจัดการ ‎ทำให้ธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุนของเขา
‎เป็นความลับจากสาธารณชนได้เกือบทั้งหมด
‎เขาเก็บงำทุกอย่าง อำพรางมิดชิด
‎จนกระทั่งนิตยสารบาร์รอน ‎เผยข้อมูลที่น่ากลัวออกมา
‎สิ่งสำคัญคือต้องสังเกตว่า
‎เรื่องราวนี้ไม่ได้กล่าวหาว่า ‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ทำอะไรผิดกฎหมาย
‎แต่มันทำให้เกิดคำถามในหมู่นักลงทุน
‎หลังจากบทความของฉันออกมา
‎มันทำให้เจฟฟรีย์ ทักเกอร์ ‎จากแฟร์ฟิลด์กรีนิชตกใจมาก
‎เขาเริ่มสงสัย
‎เขาเลยเรียกประชุม
‎นี่เป็นช่วงเวลาที่อันตราย ‎ทั้งต่อเจฟฟรีย์ ทักเกอร์และเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎เพราะพวกเขามีความสัมพันธ์ที่โยงใยกัน
‎ทักเกอร์และแฟร์ฟิลด์กรีนิชลงทุนไปหลายพันล้าน
‎และเบอร์นี่ก็ควรนำเงินหลายพันล้านนี้ไปลงทุน
‎การประชุมนั้นเป็นการเผชิญหน้าที่น่าอึดอัดใจ
‎"เบอร์นี่ ผมจำเป็นต้องคุยกับคุณ ‎เรื่องในข่าว"
‎เขาจำเป็นต้องทำให้ทักเกอร์มั่นใจ
‎แต่เมดอฟฟ์ใช้วิธีการเดิม
‎เขาทำให้ทักเกอร์มั่นใจ ‎ด้วยการไม่แสดงความวิตกแม้แต่น้อย
‎และเบอร์นี่มีแฟรงค์ ดิปาสคาลี ‎มือขวาของเขาอยู่ด้วย
‎พวกเขาเอาบันทึกการซื้อขายหุ้นให้เขาดู
‎ที่แสดงถึงการซื้อขายหุ้นต่างๆ ‎ที่เกิดขึ้นในบัญชีพวกเขามานาน
‎เจฟฟรีย์ ทักเกอร์น่ะ เขาไม่ได้อ่อนประสบการณ์
‎เขาเคยเป็นผู้กำกับดูแล เขาเคยเป็นทนาย
‎ใครก็สามารถพิมพ์เอกสาร ‎ที่ระบุว่ามีการซื้อขายบางอย่าง
‎เขาต้องการมากกว่านั้น
‎เมื่อถึงจุดนั้นเบอร์นี่กับแฟรงค์ก็เปิดคอมพิวเตอร์
‎และแสดงให้เขาดูว่า ‎พวกเขามีบัญชีกับผู้กำกับดูแลที่เรียกว่าดีทีซี
‎ซึ่งก็คือบริษัทรับฝากหลักทรัพย์
‎นี่คือบัญชีธนาคาร ‎ของโบรกเกอร์ทุกคนในวอลสตรีต
‎พวกเขาพูดว่า "ถ้าคุณกังวลมากว่า ‎เงินของคุณอยู่ที่ไหน
‎ก็ขอให้รู้ว่าเรามีบัญชีนี้ ‎และคุณเช็กพอร์ตโฟลิโอของคุณได้ทุกเมื่อ"
‎เบอร์นี่พูดว่า "ถ้างั้นเลือกหุ้นมาหนึ่งตัว ‎เลือกการซื้อขายหุ้นไหนมาก็ได้
‎คุณอยากเช็กหุ้นไหน"
‎"งั้นเช็กการซื้อขายหุ้นเอโอแอล" "ได้สิ"
‎แฟรงค์พิมพ์ดีดสองสามที
‎แล้วสิ่งที่ดูเหมือนหน้าธุรกรรม ‎หุ้นเอโอแอลของแฟร์ฟิลด์กรีนิชก็โผล่ขึ้นมา
‎แสดงจำนวนหุ้นที่เจฟฟรีย์ ทักเกอร์คาดว่าจะเจอ
‎เสียงถอนหายใจโล่งอกดังไปทั่วโลก
‎ทุกอย่างอยู่ครบ
‎ไม่มีอะไรต้องห่วง
‎และเขากลับไปอย่างสงบและมั่นใจ
‎แต่ในความเป็นจริง
‎ทั้งหมดเป็นเรื่องหลอกลวง
‎นี่เป็นบัญชีดีทีซีที่ใช้ตบตา
‎สิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ คือ
‎แฟรงค์ ดิปาสคาลีขโมยข้อมูลจริง ‎จากสำนักหักบัญชี
‎จากบริษัทจริงที่อยู่ข้างบน
‎และสอดแทรกการซื้อขายปลอมเข้าไป
‎เพื่อที่เขาจะได้เรียกมันขึ้นมา ‎ให้เจฟฟรีย์ ทักเกอร์ดู
‎และทำให้เขามั่นใจว่า ‎หุ้นเอโอแอลของเขาปลอดภัยดี
‎เขาได้สร้างการจำลองที่สมบูรณ์แบบ
‎เมดอฟฟ์กับดิปาสคาลีมีความสัมพันธ์ที่น่าทึ่งมาก
‎โดยที่ดิปาสคาลีนั้นสามารถหยั่งรู้ว่า
‎เมดอฟฟ์จะต้องการอะไร
‎และอะไรคือสิ่งที่เมดอฟฟ์จะใช้ปกปิด ‎การหลอกลวงของเขาได้ดีที่สุด
‎มีตอนหนึ่งที่น่าทึ่งมาก
‎ที่นักบัญชีของกองทุนถามดิปาสคาลี
‎เพื่อขอดูบัญชีซื้อขายสำหรับวันหนึ่ง
‎และดิปาสคาลีบอกว่า "อ๋อ ได้สิ"
‎และบอกว่า "เราต้องการบัญชีการซื้อขาย"
‎ลูกน้องของเขาที่นั่นก็รีบลนลานทำ
‎พวกเขาสร้างบัญชีการซื้อขายปลอม
‎มันพิมพ์ออกมาจากเครื่องพิมพ์เป็นตั้งใหญ่
‎แต่เดี๋ยวนะ มันใหม่เกินไป สะอาดเกินไป
‎พวกเขาโยนกระดาษปึกนั้นไปรอบออฟฟิศ ‎อย่างกับลูกบอลชายหาด
‎จนมันดูมอมแมม ถูกพลิกอ่าน ‎และผ่านการใช้มาเยอะ
‎แต่เดี๋ยวนะ มันร้อนจากเครื่องพิมพ์
‎นั่นแหละปัญหา
‎พวกเขาจึงแช่มันในตู้เย็นที่ทำงาน
‎และแน่นอนว่ามันทำให้นักบัญชีเชื่อสนิท
‎การจัดฉากแบบนี้ คุณเรียกเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้
‎มันดูเหมาะเหม็งมาก
‎ที่จะเป็นสิ่งที่เมดอฟฟ์ต้องการ ‎เพื่อทำให้นักลงทุนของเขาสบายใจ
‎ก่อนที่เมดอฟฟ์จะรู้ว่า ‎เขาต้องการอะไรเองเสียอีก
‎(20 ธันวาคม 2016)
‎"ผมยืนอยู่ตรงนี้เพื่อบอกว่า ‎ตั้งแต่ต้นยุค 1990 จนถึงธันวาคมปี 2008
‎(คำให้การของแฟรงค์ ดิปาสคาลี)
‎ผมช่วยเบอร์นี่ เมดอฟฟ์และคนอื่นๆ
‎ทำการฉ้อฉลที่ทำร้ายผู้คนเป็นพันๆ คน
‎มีความจริงอย่างหนึ่งที่เบอร์นี่ เมดอฟฟ์รู้
‎ที่ผมรู้ และคนอื่นรู้
‎แต่เราไม่เคยบอกลูกค้า
‎และเราไม่ได้บอกผู้กำกับดูแลอย่างกลต.
‎ไม่มีการซื้อหรือขายหุ้นในบัญชีของพวกเขา
‎ทุกอย่างล้วนปลอม ทั้งหมดเป็นสิ่งสมมติ
‎มันเป็นเรื่องผิด และตอนนั้นผมรู้ว่ามันผิด"
‎การหลอกลวงนี้ดำเนินมาหลายสิบปี
‎แต่ถ้าไม่มีเอกสารที่เหมาะสม
‎เรื่องทั้งหมดก็คงถูกเปิดเผยอย่างรวดเร็ว
‎ใบแจ้งรายการเดินบัญชี
‎คำยืนยันการซื้อขาย
‎รายงานสำหรับลูกค้า ‎เมื่อพวกเขาต้องการรายงาน…
‎ทางเดียวที่ทำได้คือใช้คอมพิวเตอร์
‎และคุณจะออกไปซื้อซอฟต์แวร์ ‎เพื่อการซื้อขายปลอมๆ ไม่ได้
‎คุณต้องสร้างซอฟต์แวร์ของตัวเอง ‎เพื่อทำให้มันเกิดขึ้น
‎โปรแกรมเมอร์อย่าง ‎จอร์จ เปเรซและเจอร์รี่ โอฮาราจึงสำคัญยิ่ง
‎ในการช่วยเมดอฟฟ์ให้หลอกลวงได้นาน
‎เจอร์รี่กับจอร์จไม่ได้ใช้ชีวิตแบบเดียวกัน
‎กับพนักงานชั้น 17
‎แฟรงค์มีเรือราคาสองล้านดอลลาร์
‎โจดี้มีบ้านที่เจอร์ซีย์ชอร์
‎พวกเขาไม่มีแบบนั้น พวกเขาใช้ชีวิตเรียบง่าย
‎แต่พวกเขารู้ว่าสิ่งที่พวกเขาทำมันผิด
‎พวกเขารู้ว่าพวกเขาสร้างรายงานปลอม
‎และเมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็เริ่มไม่สบายใจ
‎(ปี 2006)
‎จอร์จกับเจอร์รี่กังวลนิดหน่อย ‎ว่าพวกเขาจะถูกจับได้
‎เพราะพวกเขาอยู่ในความเสี่ยง
‎พวกเขาเริ่มเผชิญหน้ากับแฟรงค์ ดิปาสคาลี
‎และมันแทบกลายเป็นการข่มขู่ที่ตลก
‎เพราะพวกเขาเริ่มพูดว่า ‎พวกเขาต้องการเงินเพิ่มเพื่อทำเรื่องนี้
‎และพวกเขาไม่อยากให้ดูเหมือนว่า ‎จู่ๆ ก็ได้เงินเพิ่ม
‎พวกเขาจึงขอให้จ่ายเป็นเพชร
‎ซึ่งนั่นแฟรงค์คิดว่า "บ้าไปแล้ว"
‎แล้วพวกเขาก็เขียนโน้ตว่า
‎"เรากังวลเรื่องรายงานที่เรากำลังทำ
‎และเราไม่รู้ว่าชีวิตเรา ‎อาจตกอยู่ในอันตรายหรือไม่"
‎และพวกเขาอยากให้บันทึกเรื่องนี้
‎มันเขียนว่า "ผมบอกแฟรงค์ ดิปาสคาลี ‎เจ้านายผมแล้ว
‎ผมไม่อยากทำโครงการที่ผมไม่สบายใจ
‎ผมไม่รู้ว่าเจ้านายผมมีใครบ้าง ‎ผมได้สื่อสารความไม่เต็มใจแล้ว
‎แต่ใช้เวลาไม่นานมันก็ถึงหัวหน้าใหญ่
‎ผมกลัวเรื่องงาน ครอบครัว ‎และอนาคตของผม"
‎และเซ็นชื่อจอร์จ เปเรซ
‎แล้วพวกเขาก็เผชิญหน้ากับเบอร์นี่
‎เบอร์นี่ไม่ยอมและพูดว่า
‎"อย่างนี้ใช่ไหม ก็ได้ ได้เลย
‎จะเอาอะไรก็เอาเลย" ‎เบอร์นี่จะเล่นไม้แข็งกับพวกเขา
‎พวกเขาเข้าไปในห้องทำงานของเมดอฟฟ์ ‎พร้อมกับแฟรงค์
‎และพูดประมาณว่าพวกเขาอึดอัดใจ
‎"และยิ่งไปกว่านั้น เราคิดว่าคุณ
‎ควรปิดธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน"
‎ซึ่งแน่นอนว่าทำให้เบอร์นี่เข้าสู่โหมดอันธพาล
‎เขาถมึงตาข่มพวกเขา
‎มันเป็นสถานการณ์ที่อันตรายสำหรับทั้งสองฝ่าย
‎เพราะหนุ่มพวกนี้ ‎ไม่ได้รับมือกับเบอร์นี่โดยตรงทุกวัน
‎ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาเพิ่งข่มขู่ชายคนนี้
‎ซึ่งคือคนที่เป็นเจ้าของบริษัท ‎และเป็นตำนานในวอลสตรีท
‎ออกไปให้พ้น เดี๋ยวนี้
‎และในที่สุดเมดอฟฟ์ก็เจรจาเรื่องนี้ผ่านแฟรงค์
‎และแฟรงค์ต่อรองให้พวกเขาได้เงินมากขึ้น
‎สุดท้ายพวกเขาได้เงินเพิ่มอีกหกหมื่น
‎ซึ่งในขอบเขตของคดีนี้ หกหมื่นนี้ไม่มากเลย
‎จริงๆ พวกเขาน่าจะรีดไถเบอร์นี่ ‎ในจำนวนเท่าใดก็ได้
‎และยังทำงานต่อไปได้
‎หนุ่มๆ ยอมรับเงินเดือนขึ้นธรรมดานี้
‎และเบอร์นี่ก็รอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิดอีกครั้ง
‎ชั่วคราวนะ
‎(คำบรรยายโดยสุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช)