‎เราได้ยินคนพูดกันว่า ‎คนที่ลงทุนกับเมดอฟฟ์แค่โลภมาก
‎และคาดหวังผลตอบแทนเยอะๆ
‎แต่ถ้าคุณดูตัวเลข นั่นไม่ใช่เรื่องจริง
‎มันดูเป็นการลงทุนที่ดีและมั่นคง ไม่มีอะไรพิเศษ
‎ผมทำงานหนักมากกว่าจะได้เงินจำนวนนี้
‎ผมจึงสอบทานบริษัท
‎ก่อนจะลงทุนกับเมดอฟฟ์
‎ผมตรวจสอบเมดอฟฟ์โดยให้บริษัทหลักทรัพย์
‎ที่ให้บริการตรวจสอบผู้จัดการเงินแก่ประชาชน
‎และพวกเขาบอกผมว่าไม่มีอะไรผิดปกติ
‎แต่หลังจากนั้นผมก็ยังติดตาม ‎ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเมดอฟฟ์
‎เพราะเขาเป็นคนลึกลับ
‎ผมจะเจอบทความที่ยกย่องเมดอฟฟ์
‎นี่เป็นบทความในนิตยสารฟอบส์
‎และในดิอีโคโนมิสต์และอื่นๆ
‎เขาเป็นคนสำคัญ
‎ทั้งหมดนั้นผมเลยคิดว่า "ผู้ชายคนนี้เก่ง"
‎แต่ประเด็นคือกลต.ก็จับเขาไม่ได้เหมือนกัน
‎และพวกเขามีโอกาสมากมาย
‎ความฝันเกี่ยวกับการเกษียณและอนาคตที่คุณมี ‎ทั้งหมดนั้นหายวับไป
‎ส่วนหนึ่งของเหตุผลที่เราเจ็บปวดก็คือ
‎รัฐบาลของเรา กลต.น่ะ ‎ไม่ทำหน้าที่ของพวกเขา
‎มันเป็นการทรยศมาก
‎(MADOFF: ปีศาจแห่งวอลล์สตรีท)
‎(พฤศจิกายน ปี 1999)
‎ผมเข้าร่วมบริษัทจัดการการลงทุนแรมพาร์ต ‎ในบอสตัน
‎เพราะพวกเขาต้องการพนักงานขายภายใน
‎เราจัดการเงินเก้าพันล้านของลูกค้า
‎และนั่นเป็นเงินมหาศาล
‎พวกเขาจ้างผมเพื่อหาลูกค้าเพิ่ม
‎และเพื่อคิดค้นผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ ให้พวกเขาด้วย
‎ต้องมีคนขายใช่ไหมล่ะ และนั่นคืองานของผม
‎ผมเองก็กำลังหาโอกาสใหม่ๆ
‎ผมเลยขึ้นเครื่องบิน ไปนิวยอร์ก
‎และผมได้พบกับ ‎เธียร์รี่ มากอน เดอลาวิลเลฮูเชต์
‎มหาเศรษฐีที่เป็นนักลงทุน
‎และเป็นสะพานเชื่อมนักลงทุน ‎กับคนที่รวยที่สุดบางคนในยุโรป
‎และเขาบอกว่าเขาเป็นชนชั้นสูงจากบริตตานี
‎เขามีปราสาทขนาด 100 ห้อง ‎ที่เป็นของตระกูล
‎เขาไปล่ายิงไก่ป่ากับเจ้าชายต่างๆ ของยุโรป
‎และผมคิดว่า
‎ถ้าผมทำให้วิลเลฮูเชต์พาผม ‎เข้าธนาคารบริหารความมั่งคั่งของยุโรปได้
‎ก็จะเป็นการเปิดตลาดใหม่ให้ผม
‎แต่ปัญหาคือ
‎วิลเลฮูเชต์มอบสำเนาคำยืนยันการซื้อขายหุ้น
‎ที่ส่งมาทางไปรษณีย์ทุกวันให้ผมดู
‎และเขาได้ลบ ปิดชื่อบริษัทที่อยู่ด้านบน
‎ด้วยปากกาเมจิกสีดำ
‎วิลเลฮูเชต์บอกว่า ‎"ผมมีผู้จัดการกองทุนเฮดจ์ฟันด์ลับ
‎ผมบอกคุณไม่ได้ว่าเป็นใคร
‎เพราะถ้าผู้จัดการรู้ว่าผมบอกชื่อเขา
‎เขาจะไล่ผมออกในฐานะลูกค้า"
‎แต่ใช่ ผมจ้างคนคนนี้
‎และเขาสร้างผลตอบแทน ‎เดือนละหนึ่งเปอร์เซ็นต์ไม่เคยขาด"
‎ผมรู้ในโลกของการเงินว่ามันเป็นไปไม่ได้
‎เขาจึงเริ่มเล่าให้ผมฟังว่าชายคนนี้ทำอะไร
‎และมันเกี่ยวข้องกับการซื้อขายแบบออปชั่น ‎ที่ผมเคยทำกับหุ้นแต่ละตัว
‎แต่เธียร์รี่บอกว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยขาดทุนเลย
‎ผมพูดกับตัวเองว่า
‎"นี่มันบ้าสิ้นดี เป็นไปไม่ได้"
‎และผมถามเธียร์รี่ว่า
‎"คุณมีเงินเท่าไหร่กับผู้จัดการลับคนนี้"
‎และเขาบอกว่า "320 ล้านดอลลาร์ ‎เงินของผมกับเงินของลูกค้าในยุโรป"
‎ผมเดาโดยอัตโนมัติว่าผู้จัดการคนนั้น
‎ต้องดูแลเงินมากกว่านั้นเป็นสิบเท่า
‎ผมคาดการณ์ว่าผู้จัดการลับคนนี้ ‎ดูแลเงินกว่าสามพันล้านดอลลาร์
‎ผู้จัดการกองทุนเฮดจ์ฟันด์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ‎ที่ไม่มีใครรู้จัก
‎ถ้าผมทำเงินได้ ‎เดือนละหนึ่งเปอร์เซ็นต์ไม่เคยขาด
‎หน้าผมคงปรากฏบนป้ายโฆษณาทุกแห่ง ‎จากบอสตันไปถึงนิวยอร์กซิตี้
‎ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงเป็นความลับ
‎แน่นอนว่าผมอยากรู้ว่าผู้จัดการลับคนนี้เป็นใคร
‎แล้วเธียร์รี่หันไปคุยกับใครบางคน
‎และผมทำสิ่งที่ไม่สมควรทำนิดๆ
‎ผมพลิกคำยืนยันหนึ่งบนโต๊ะ ‎เพื่ออ่านชื่อที่อยู่ด้านบน
‎"บริษัทหลักทรัพย์เบอร์นาร์ด เมดอฟฟ์"
‎ทำไมคนสำคัญในวอลสตรีทคนนี้
‎ต้องแอบดูแลเงินของเธียร์รี่
‎และเธียร์รี่บอกผมว่าเขาไม่คิดค่าธรรมเนียมด้วย
‎ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
‎ในใจผมคิดว่า "เป็นไปไม่ได้"
‎หลังการพบปะครั้งแรกกับวิลเลฮูเชต์
‎ผมกลับไปบอสตัน ‎และประชุมกับเหล่าผู้บริหารของแรมพาร์ต
‎เหล่าผู้บริหารเข้าใจทันทีว่า
‎ถ้าผมใช้เธียร์รี่เป็นสะพาน เป็นลูกค้า
‎เพื่อให้ผมเข้าถึงมหาเศรษฐีในยุโรป
‎เราก็อาจทำเงินได้หลายพันล้านดอลลาร์
‎แต่ผมต้องแข่งกับผู้จัดการลับคนนี้
‎และกลยุทธ์ที่เขาบอกว่าเขาใช้ ‎ก็ไม่สมเหตุสมผลเลย
‎เหล่าผู้บริหารบอกว่า ‎"เราต้องคิดย้อนกลับว่าเขาทำยังไง
‎เราเอาไปให้แฮร์รี่ มาร์โคโพโลส ‎ผู้จัดการพอร์ตโฟลิโอดูกัน
‎เขาเป็นนักคณิตศาสตร์ เขาจะคิดออกทันที"
‎ผมเชี่ยวชาญเรื่องอนุพันธ์ ‎ซึ่งต้องอาศัยคณิตศาสตร์มาก
‎คุณต้องมีพื้นฐานด้านแคลคูลัสและสถิติ
‎และคณิตศาสตร์ส่วนใหญ่ก็ซับซ้อน
‎แฟรงค์กลับมาพร้อมกับเอกสารหนึ่งหน้า
‎ของกองทุนรวมเมดอฟฟ์ที่มีผลตอบแทนที่ยอดเยี่ยม
‎แต่แฟรงค์เป็นนักการตลาด
‎เขาอยากรู้ว่าบางอย่างได้ผลและจะขายได้
‎แฮร์รี่หงุดหงิดที่ถูกเรียกออกจากออฟฟิศ ‎เพื่อมาคุยกับผม
‎พนักงานขาย
‎และเขามองดูผลตอบแทนี้แป๊บนึง แล้วพูดว่า
‎"แฟรงค์ คุณเชี่ยวชาญด้านออปชั่น ‎คุณก็รู้ว่านี่มันเป็นไปไม่ได้"
‎และผมบอกว่า "ใช่ เขาไม่ได้ใช้ออปชั่น
‎เขาทำได้ยังไง"
‎มันเป็นเอกสารหนึ่งหน้าที่มีตัวเลขผลตอบแทน ‎ที่เหลือเชื่อ แทบจะไม่เคยขาดทุน
‎ผมมองดูลักษณะของพอร์ตและพูดว่า
‎"ดูสิ ผลตอบแทนเป็นแบบนี้ ‎เป็นเส้นตรง 45 องศา"
‎เขาพูดว่า "ผมบอกได้ทันทีเลย ‎ว่านี่เป็นการต้มตุ๋น
‎และอาจเป็นการฉ้อฉลแบบพอนซี"
‎การหารือนี้ใช้เวลาทั้งหมดสี่นาที
‎และผมพูดกับแฮร์รี่ว่า
‎"พระเจ้า อย่าใช้คำว่า 'พอนซี'
‎เรียกผู้ชายคนนี้ว่าต้มตุ๋นไม่ได้นะ ‎อย่าว่าแต่การฉ้อฉลแบบพอนซี"
‎ผมบอกว่า "บริษัทหลักทรัพย์เมดอฟฟ์
‎ครองตลาดหุ้นสหรัฐฯ อยู่เจ็ดถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ‎ของปริมาณทั้งหมด
‎ผมไม่เชื่อหรอก"
‎ถึงผมจะบอกว่าผลตอบแทนพวกนี้เป็นไปไม่ได้
‎แต่เจ้านายผมก็พูดว่า ‎"เราอยากให้คุณพัฒนาสินค้าที่เหมือนเมดอฟฟ์
‎คิดดูสิว่าเมดอฟฟ์ทำยังไง ‎เพื่อที่เราจะได้ส่วนแบ่งตลาด"
‎ผมเลยต้องใช้เวลาสองสามชั่วโมง ‎ในการจำลองผลตอบแทน
‎ผ่านไปสองสามชั่วโมง ‎คุณก็มองออกอย่างรวดเร็วว่า
‎มันไม่สะท้อนถึงอะไรที่เกี่ยวข้องกับวอลสตรีท ‎หรือตลาดหุ้นสหรัฐฯ เลย
‎อันที่จริงมันดูเหมือนตลาดหุ้นแค่หกเปอร์เซ็นต์
‎จากนั้นคุณก็ทบยอดทุกเดือน
‎และเห็นว่า 96.4 เปอร์เซ็นต์เป็นบวก
‎(อัตราส่วนผลตอบแทนส่วนเกิน)
‎มันไม่มีแบบนั้นในทางการเงิน
‎ตัวเลขของเขาดีเหลือเกิน
‎ผู้คนถึงได้แห่กันไปที่เมดอฟฟ์
‎เพราะผลตอบแทนของเขาสม่ำเสมอมาก
‎ผมต้องแข่งกับผู้ชายคนนี้
‎แต่คุณแข่งกับคนโกงไม่ได้หรอก
‎ผมเลยอยากให้คนที่เล่นโกงออกไปซะ
‎นี่คือเอกสารที่ผมส่งให้กลต.ครั้งแรก ‎ลงวันที่ 1 มีนาคม 2000
‎"ในเวลาไม่เกิน 25 นาที
‎ผมจะพิสูจน์หนึ่งในสามสถานการณ์ที่เกี่ยวกับ ‎การดำเนินงานกองทุนเฮดจ์ฟันด์ของเมดอฟฟ์"
‎"หนึ่ง พวกเขาเก่งมากและหรือไม่ก็โชคดีมาก
‎และผมมันโง่ที่ทำให้คุณเสียเวลา"
‎"สอง ผลตอบแทนเป็นเรื่องจริง
‎แต่มันมาจากกระบวนการอื่นที่ไม่ใช่อย่างที่โฆษณา
‎เช่นนั้นแล้ว ต้องมีการสืบสวน"
‎"สาม
‎เงินทั้งหมดล้วนเป็นการฉ้อฉลแบบพอนซี"
‎(การฉ้อฉลแบบพอนซี)
‎ผลตอบแทนกว่า 100 เดือน ขาดทุนเจ็ดเดือน ‎การขาดทุนรายเดือนที่มากที่สุด…
‎ตอนที่แฮร์รี่ มาร์โคโพโลส ‎พยายามโน้มน้าวกลต.
‎ว่าการฉ้อฉลแบบพอนซีที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
‎กำลังดำเนินการโดยเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎เขากำลังเผชิญกับความท้าทายครั้งใหญ่
‎เพราะกลต.อาศัยเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎เป็นแหล่งความรู้ของวอลสตรีท
‎เขามีชื่อเสียงอย่างมาก ‎ว่าเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญของวอลสตรีท
‎ไม่ใช่แค่การพัฒนาที่เขาช่วยเปิดตัว
‎การเปลี่ยนแปลงในวงการที่เขาช่วยกำหนด
‎แต่เขายังใช้เวลามากมาย
‎ทำงานกับกลต.และหน่วยงานรัฐอื่นๆ ‎ในคณะกรรมการ
‎และช่วยเรื่องวิธีการกำกับดูแลธุรกิจด้วย
‎ผมขอเริ่มด้วยสมมติฐานที่ว่า
‎ผู้ดำเนินธุรกิจส่วนใหญ่ในวงการของเรา
‎มาที่บริษัทตอนเช้าโดยต้องการทำตามกฎ
‎ต้องการสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูกค้า
‎แฮร์รี่ มาร์โคโพโลส ‎ทุ่มเทเวลาและความพยายาม
‎ในการโน้มน้าวให้กลต. ‎ทำสิ่งที่ถูกต้องเรื่องเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎และแฮร์รี่ไม่ได้ไปที่นั่นแค่ครั้งเดียว
‎เขาไปที่นั่นครั้งหนึ่ง ถูกปฏิเสธ ‎เขาไปครั้งที่สอง ถูกปฏิเสธ
‎ถ้าเป็นคนอื่นก็คงพูดว่า "ยอมแพ้"
‎เราคิดว่าเบอร์นี่
‎มีทรัพย์สินประมาณสามถึงเจ็ดพันล้านดอลลาร์ ‎ในการบริหาร
‎และผมไปหา กลต. และพวกเขาดูตัวเลข
‎แล้วเพิกเฉย
‎(ธันวาคม ปี 2000 ‎มูลค่าการฉ้อฉล 30,100 ล้าน)
‎กลต.ไม่เคยติดตามเรื่องที่เราเขียนเลย
‎แฮร์รี่จึงโทรหาหนังสือพิมพ์รายใหญ่ๆ
‎แต่พวกเขาบอกว่า "เราจะไม่ท้าทายเมดอฟฟ์
‎จากการคาดเดาของนักคณิตศาสตร์คนหนึ่ง
‎เราต้องการหลักฐานที่ชัดเจน"
‎แฮร์รี่จึงบอกผมว่า
‎"แฟรงค์ คุณต้องหานักข่าวสืบสวนด้านการเงิน"
‎คุณจะไปหามาจากไหน
‎แล้วบังเอิญว่า
‎ช่วงประมาณปลายปี 2000
‎ผมต้องไปพูดที่บาร์เซโลนา ‎ผมเลยพาภรรยาไปด้วย
‎เราอยู่ที่สนามบินและเราเรียกแท็กซี่
‎และมันเป็นแท็กซี่คันสุดท้าย
‎แล้วก็มีผู้ชายดูเคร่งเครียด ‎ยืนอยู่กับกระเป๋าเดินทาง
‎ทุบกระจกรถฝั่งผู้โดยสาร… ‎"คุณกำลังไปที่งานประชุมหรือเปล่า"
‎และผมตอบว่าใช่
‎เขาพูดว่า "เรานั่งแท็กซี่ไปด้วยกันได้ไหม"
‎เขาพูดว่า "สวัสดี ผมชื่อไมเคิล โอครานต์" ‎จากที่นั่งด้านหน้า
‎"ผมเป็นนักข่าวสืบสวนคดีฉ้อโกงทางการเงิน"
‎ผมเงยหน้าพูดว่า "ขอบคุณพระเจ้า"
‎ผมพูดว่า "ไมเคิล
‎ผมขอวางเดิมพันกับคุณ ‎เป็นมื้อค่ำสำหรับผมและภรรยาที่บาร์เซโลนา
‎ว่าผมสามารถบอกชื่อ ‎ผู้จัดการกองทุนเฮดจ์ฟันด์ลับคนหนึ่ง
‎ที่จะชนะผู้จัดการคนไหนๆ ของคุณขาดลอย
‎ในแง่ของขนาดสินทรัพย์ ‎และอัตราผลตอบแทนหลังความเสี่ยง"
‎เขาบอกว่า "ผมรับเดิมพัน"
‎ผมพูดว่า "เบอร์นี่ เมดอฟฟ์"
‎เขางงเป็นไก่ตาแตก ‎ผมจึงรู้ว่าผมได้นักข่าวสืบสวนแล้ว
‎และผมบอกเขาว่า
‎"ผู้ชายคนนี้ขายหุ้นหนึ่งวันก่อนหุ้นตก
‎และเขาซื้อหุ้นในวันที่หุ้นขึ้น ‎หรือหนึ่งวันก่อนหน้าเสมอ"
‎ไม่มีผู้จัดการคนไหนในโลกนี้ ‎รู้จังหวะเวลาได้ดีเท่านี้
‎ไม่มีใครรู้ภาวะตลาดล่วงหน้า
‎แล้วไมเคิล โอครานต์ก็พูดว่า ‎"ผมต้องเขียนบทความ"
‎เราให้ชื่อนักเล่นหุ้นแบบออปชั่น
‎ในตลาดหุ้นสหรัฐอเมริกา
‎และหัวหน้าฝ่ายอนุพันธ์ของธนาคารใหญ่ๆ
‎และเขาคุยกับทุกคน
‎โอครานต์แทบไม่อยากเชื่อเลย ‎ตอนที่เขาคำนวณตัวเลข
‎เขากำลังจะตีพิมพ์บทความและเขาโทรหาผม
‎เขาพูดว่า
‎"ผู้ชายคนนี้ทำเงินได้มากกว่า
‎คนดูแลเฮดจ์ฟันด์ที่ใหญ่ที่สุดที่แจ้งผมมา ‎ถึงสองเท่าครึ่ง
‎เขาทำแบบนั้นได้ยังไง"
‎บทความถูกตีพิมพ์
‎"เมดอฟฟ์ขึ้นแท่นอันดับหนึ่ง ‎นักเล่นหุ้นอยากรู้วิธี"
‎พวกเราที่แรมพาร์ตต่างดีใจ
‎ตอนนี้มันเป็นที่สนใจของสาธารณชน
‎ได้แนวร่วมแล้ว
‎หลังจากที่บทความปรากฏ ‎ในหนังสือพิมพ์มาร์เฮดจ์สักพัก
‎เจ้าหน้าที่อาวุโสของกลต.ในวอชิงตัน
‎ก็ตัดสินใจว่าควรมีการซักถาม
‎มันเป็นเรื่องน่าแปลกใจ
‎ที่เบอร์นี่ เมดอฟฟ์บริหารเงินจำนวนมากขนาดนั้น
‎โดยไม่ได้จดทะเบียนธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน ‎กับหน่วยงานกำกับดูแลของรัฐบาลกลาง
‎แต่วิธีที่เธอเลือกทำคือ ‎ยกหูโทรศัพท์แล้วโทรหาเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎เธอรู้จักเขาเพราะแน่นอนว่า ‎เขาเป็นที่รู้จักในวงการนี้
‎เธอโทรหาเขาแล้วพูดว่า
‎"สวัสดีเบอร์นี่ เราขอตรวจตราหน่อย"
‎เราจะถามคำถามเกี่ยวกับเฮดจ์ฟันด์ของคุณ"
‎และเขาบอกว่า "ผมไม่มีเฮดจ์ฟันด์"
‎เธอพูดว่า "ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ"
‎แล้วเขาก็พูดว่า "โอเค"
‎ถ้าเขาทำธุรกิจเฮดจ์ฟันด์
‎เขาก็ต้องลงทะเบียนเป็นที่ปรึกษาการลงทุน
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎ไม่อยากลงทะเบียนเป็นที่ปรึกษาการลงทุน
‎เพราะเมื่อคุณลงทะเบียนเป็นที่ปรึกษาการลงทุน
‎คุณจะต้องถูกกลต.ตรวจสอบตลอดเวลา
‎ฉันชอบตอนนั้นมาก
‎เพราะมันแสดงได้ดีกว่าสิ่งอื่นใด
‎ถึงความนับถือที่กลต. มีต่อเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎ความเชื่อใจในตัวเขา
‎"เราโทรไปถามเขาว่าเขาทำอะไรผิดไหม
‎เขาจะพูดความจริง"
‎เมดอฟฟ์โชคดีในเรื่องศัตรู ‎พอๆ กับที่โชคดีในเรื่องเพื่อน
‎และเขาโชคดีในเรื่องเวลา
‎ย้ำอีกครั้ง รายงานเบื้องต้นเหล่านี้ ‎เพิ่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ
‎มีเครื่องบินขนาดเล็กพุ่งชน ‎ด้านข้างของตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎มีอีกลำหนึ่งครับ เราเพิ่งเห็นอีกลำหนึ่ง
‎ฉันจะไม่มีวันลืมเลย
‎ฉันจะไม่มีวันลืมว่าดูตึกทั้งสองหลังนั้น
‎ถล่มลงมาและราบเป็นหน้ากลอง
‎คนทั้งเมืองหวาดผวามาก
‎ฉันจำได้ว่าวันเวลาเหล่านั้นมันโกลาหลแค่ไหน ‎เป็นสัปดาห์เป็นเดือนหลังเหตุการณ์ 11 กันยายน
‎แน่นอนว่าวอลสตรีท ‎อยู่ใกล้กับเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์มาก
‎ตลาดหุ้นนิวยอร์กที่อยู่ห่างออกไปสองช่วงตึกถูกปิด
‎ทุกอย่างในตัวเมืองถูกปิดไปหลายวัน
‎(เชส)
‎แล้วเกิดมีความรู้สึกที่ดีที่จะเปิดตลาดอีกครั้ง
‎ทอม คอสเตลโลยืนรออยู่ที่ตลาดแนสแด็ก ‎ทอม ว่าไง
‎อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ‎แนสแด็กกำลังจะเปิดการซื้อขาย
‎และอย่างที่ผมกล่าวไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว
‎เช้านี้ในการแสดงความสามัคคีที่ไม่ธรรมดา
‎วิค ซิมมอนส์ ซีอีโอของแนสแด็ก ‎จะอยู่ที่ตลาดหุ้นนิวยอร์ก
‎พวกเขาจะเปิดตลาดนี้ด้วยกัน
‎ตลาดแนสแด็กต้องแสดงให้เห็นว่ามันทำงานได้
‎หลังจากเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงนี้
‎และเบอร์นี่ก็ช่วยทำให้มันเกิดขึ้น
‎สอง หนึ่ง
‎แต่มันก็มีความสำคัญอีกอย่างสำหรับเบอร์นี่
‎ที่ไม่มีใครชื่นชมจนกระทั่งสายเกินไป
‎การโจมตีโดยเจตนาและร้ายแรง
‎ที่เกิดขึ้นกับประเทศของเราเมื่อวานนี้
‎เป็นมากกว่าการก่อการร้าย
‎มันคือการทำสงคราม
‎แหล่งข้อมูลที่เคยอยู่ในนิวยอร์กซิตี้ ‎หน้าประตูวอลสตรีท
‎ที่เคยทำข่าวการใช้ตำแหน่งโดยมิชอบ ‎การฉ้อโกง
‎ก็ถูกขับออกไป
‎ถูกให้ไปทำข่าวการต่อต้านการก่อการร้าย ‎และการสนับสนุนการเงินให้การก่อการร้าย
‎สำหรับกลต.แล้ว นี่ทำให้ปัญหาที่มีอยู่รุนแรงยิ่งขึ้น
‎อันเป็นผลมาจาก ‎โครงการผ่อนปรนการกำกับควบคุม
‎ที่เริ่มพร้อมกับการเลือกตั้ง ‎ของโรนัลด์ เรแกนในปี 1980
‎ในวิกฤตปัจจุบัน
‎รัฐบาล ไม่ใช่ทางออกของปัญหา
‎รัฐบาลคือปัญหา
‎กฎหมายที่พวกเขาสามารถใช้
‎เพื่อทำการสืบสวนได้ถูกจำกัด
‎และงบประมาณก็ถูกตัดแล้วตัดอีก
‎ผลที่ตามมาจากเหตุการณ์ 11 กันยายนคือ
‎การขาดแคลนต่อเนื่องเป็นเวลานาน
‎ให้ความสำคัญต่ำ
‎และการเปลี่ยนแปลงทางกฎหมาย ‎ที่ทำให้พวกเขาทำงานได้ยากขึ้น
‎ดังนั้นในแง่หนึ่ง สำหรับเมดอฟฟ์แล้ว ‎เหตุการณ์ที่น่าเศร้านั้น
‎หมายถึงมีการตรวจสอบกฎระเบียบน้อยลง
‎ในเวลาที่เขาต้องการมันมากที่สุด
‎เมดอฟฟ์ไม่ใช่คนเดียวที่ได้ประโยชน์ ‎จากการค่อยๆ ตัดงบประมาณ
‎ที่กลต.ประสบ
‎แต่เขาเป็นคนที่ได้ประโยชน์มากที่สุด
‎เมื่อดูจากขนาดการฉ้อโกงของเขา
‎(ธันวาคม ปี 2001 ‎มูลค่าการฉ้อฉล 36,800 ล้าน)
‎ฉันคิดว่ามีความแตกต่างอย่างมาก ‎ระหว่างบุคลิกที่เบอร์นี่นำเสนอต่อโลก
‎กับบุคลิกที่เกิดขึ้นในบริษัท
‎มันเป็นการแสดงเพื่อสร้างธุรกิจ ‎และตัวตนของเขา
‎เขามีลูกๆ ที่เหมาะมาก
‎เป็นคนอเมริกันเต็มตัว ‎มีการศึกษาสูง รักครอบครัว
‎เบอร์นี่ใช้แอนดี้กับมาร์ค ‎เป็นเกราะกำบังเวลาที่คนเข้ามา
‎"นี่เป็นธุรกิจครอบครัว
‎ลูกชายผม มีการศึกษาสูง ‎พวกเขาดูแลการซื้อขายหุ้น"
‎แต่ถ้าคุณทำงานให้บริษัทนี้ ‎ทุกอย่างถูกแบ่งเป็นแผนก
‎ทุกอย่างเลย
‎เรามีแผนกสร้างตลาด ‎ซึ่งดูแลโดยมาร์ค ลูกชายผม
‎เรามีแผนกการซื้อขายกรรมสิทธิ์
‎ซึ่งดูแลโดยแอนดี้ ลูกชายผม
‎ส่วนธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน ‎หรือที่เรียกกันว่าชั้น 17
‎ดูแลโดยแฟรงค์ ดิปาสคาลีเป็นหลัก
‎แผนกต่างๆ ห้ามพูดคุยกัน
‎(15 มิถุนายน 2016)
‎ดังนั้นมาร์คและแอนดี้ ลูกชายผมไม่มีสิทธิ์รู้
‎เกี่ยวกับผลกำไรหรือขาดทุนของแต่ละแผนก
‎มาร์คกับแอนดี้ไม่เคยลงไปข้างล่าง ‎ที่ธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน
‎และเมื่อลูกค้าเข้ามา
‎มาร์คหรือแอนดี้จะมาที่โต๊ะฉัน ‎แล้วพูดว่า "คนพวกนั้นเป็นใคร"
‎พวกเขาไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นเป็นใคร
‎ฉันคิดว่าเบอร์นี่ตัดบทพวกเขาทันที
‎เมื่อไม่อยากคุยอะไรกับพวกเขา
‎และพวกเขาเรียนรู้ตลอดหลายปี ‎ว่าอย่าซักไซ้เบอร์นี่มากเกินไป
‎ฉันจำได้ว่าเข้าไปคุยกับเบอร์นี่ว่า
‎"บริษัทคุณเป็นเจ้าของคนเดียว
‎มันจะจบลง เมื่อคุณตาย
‎ลูกๆ กับน้องชายคุณจะต้องขอใบอนุญาตใหม่
‎พวกเขาจะต้องเปิดบัญชีธนาคารใหม่
‎มันต้องใช้เวลาสักพัก ‎กว่าบริษัทนี้จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม"
‎เขาบอกว่า "ผมมีทนาย 30 คน ‎กำลังจัดการเรื่องนี้อยู่ ไม่ต้องห่วง"
‎แล้วก็ตัดบทฉันเลย
‎ฉันบอกว่า "โอเค" ‎ฉันไปบอกมาร์ค เมดอฟฟ์
‎แล้วเขาก็เข้าไปคุยกับเบอร์นี่ แต่ถูกปฏิเสธ
‎และฉันว่ามันทำให้เขาไม่พอใจอยู่หลายปี
‎ที่เขาคุยกับเบอร์นี่เรื่องแบบนั้นไม่ได้
‎เบอร์นี่ต้องการเป็นคนที่วอลสตรีทยกย่อง ‎เป็นราชาแห่งวอลสตรีท
‎ชื่อเขาอยู่บนประตู
‎และไม่มีอะไรสำคัญในชีวิตเบอร์นี่มากไปกว่า
‎การรักษาหน้า
‎การที่เขายังทำธุรกิจ ‎ที่ประสบความสำเร็จอย่างเหลือเชื่อที่ชั้น 19
‎แต่ความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่เขาแสดงให้เห็น
‎คุณเริ่มหมดตัวตอนไหน
‎น่าจะเป็น…
‎ในช่วงต้นยุค 2000
‎ในปี… อาจจะ…
‎ระหว่างปี 1998 ถึง 2002
‎ใช่ ผมเริ่มมีปัญหาต่างๆ ใช่ ผมว่านะ
‎ในตอนนั้น
‎การแข่งขันเพื่อกระแสการซื้อขาย
‎จากสถาบันยักษ์ใหญ่ ‎ที่เขารับมือในธุรกิจถูกกฎหมาย
‎เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
‎และนั่นหมายความว่า ‎จำนวนเงินที่คุณได้รับจากการซื้อขายเหล่านั้น
‎ยิ่งเล็กลงและน้อยลง
‎ดังนั้นกำไรจึงเริ่มน้อยลง
‎ในตอนนั้น ธุรกิจที่ถูกกฎหมาย
‎ไม่ได้ทำเงินอย่างที่คนคิดว่าทำเงินได้
‎ในระหว่างปี 2002 ถึง 2008
‎เงินประมาณ 800 ล้าน
‎ถูกโยกย้ายจากธุรกิจที่เป็นการฉ้อฉลแบบพอนซี
‎มายังธุรกิจที่ถูกกฎหมาย
‎คุณดิปาสคาลีรับเงินจากชั้น 17 ‎ของธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน
‎เงินนั่นถูกส่งไปยังลอนดอน ในต่างประเทศ
‎แล้วเงินนั่นก็ถูกส่งกลับมายังชั้น 19
‎สองชั้นขึ้นไปเหนือชั้น 17…
‎ให้ดูเหมือนการลงทุน
‎ตั๋วเงินคลังสหรัฐฯ
‎ถ้าธุรกิจที่เรียกว่าถูกกฎหมาย
‎ไม่ทำเงินได้อย่างที่คนคิดว่าทำได้
‎งั้นคุณก็ดูไม่ดีอย่างที่คุณอยากให้คนคิด
‎และนี่จะเป็นวิธีที่เมดอฟฟ์ ‎ปกป้องชื่อเสียงของเขาในวอลสตรีท
‎ความจริงก็คือในช่วงต้นยุค 2000
‎ธุรกิจที่ถูกกฎหมายนั้นคงล้มละลายไปแล้ว
‎ถ้าไม่ได้เงินอัดฉีด 800 ล้าน ‎จากธุรกิจฉ้อฉลแบบพอนซี
‎และเหตุผลก็คือการซื้อขายหุ้นน่ะได้กำไร
‎แค่เฉพาะในส่วนนั้น
‎แต่เบอร์นี่มีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่าย
‎เขาแบกรับค่าใช้จ่ายมากเกินไป ‎และบริษัทกำลังขาดทุน
‎ผมทำการสืบสวนเอง
‎หลักๆ แล้ว ‎เขามีนักเล่นหุ้นประมาณ 35 ถึง 50 คน
‎ซึ่งสร้างกำไรจากการซื้อขาย
‎แต่บริษัทมีพนักงานกว่า 150 คน
‎เบอร์นี่จ้างเพื่อนพนักงานคนสำคัญมากมาย
‎บางคนไม่ได้ช่วยทำเงินมากนัก
‎เขามองว่าตัวเองเป็นคนใจบุญ เป็นคนเอาใจ
‎เป็นคนที่พึ่งพาได้
‎เขาต้องทำให้ได้ เขาต้องมีผลงาน
‎และเรารู้ว่าในขณะเดียวกัน ‎เขาก็ใช้บริษัทนี้เป็นแหล่งสะสมเงิน
‎เขาซื้อเรือยอชต์
‎เขามีบ้านที่ฝรั่งเศส
‎เขามีเครื่องบินส่วนตัวที่ใช้ร่วมกัน
‎สีของมันตรงกับสีของสำนักงาน
‎รูธยุ่งกับการจัดการงานเลี้ยงการกุศล ‎อาหารค่ำ และงานต่างๆ
‎บ่อยครั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่เบอร์นี่
‎เบอร์นี่ให้เงินแก่ครอบครัวเขาเยอะมาก
‎ทั้งมาร์คและแอนดรูว์ได้รับเงินกู้จำนวนมาก
‎เงินหลายล้านดอลลาร์ที่ไม่มีวันได้คืน
‎เขาซื้อบ้าน ซื้อของขวัญให้พนักงาน…
‎ทั้งหมดนั้นมาจากธุรกิจ
‎ผมหงุดหงิดในที่ทำงาน
‎เมื่อเห็นว่าคนที่ผมทำงานด้วย ‎ไม่เชื่อว่าเมดอฟฟ์เป็นคนหลอกลวง
‎และหลังจากที่ผมส่งเรื่องให้คณะกรรมการ ‎กำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
‎กองทุนเฮดจ์ฟันด์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกก็เป็นข่าว
‎หลักๆ คือเรียกเมดอฟฟ์ว่า ‎เป็นการฉ้อฉลแบบพอนซี
‎แต่ไม่มีใครกล้าถามตรงๆ
‎และผู้คนรับได้กับคำตอบครึ่งๆ กลางๆ ‎หรือไม่มีคำตอบ
‎และผมยังคงถูกเพิกเฉย
‎แต่ผมโดนเจ้านายที่บริษัทเร่งรัดอยู่เรื่อยๆ
‎ให้เลียนแบบกลยุทธ์ของเขา ‎เราจะได้แข่งกับเขาและได้ส่วนแบ่งตลาด
‎ผมเลยคิดบางอย่างขึ้นมาที่จะแข่งกับเมดอฟฟ์ได้
‎ปัญหาคือ
‎ผมอาจทำให้คุณสูญเงินครึ่งหนึ่งในหนึ่งเดือน
‎นั่นคือความเสี่ยง ความเสี่ยงที่รู้กัน
‎แต่เธียร์รี่ เดอลาวิลเลฮูเชต์ ‎แห่งแอกเซส อินเตอร์เนชันแนล
‎คิดว่ามีตลาดสำหรับมัน ‎โดยเป็นทางเลือกของลูกค้าของเมดอฟฟ์
‎ผมจึงไปกับเธียร์รี่ เดอลาวิลเลฮูเชต์
‎เพื่อประชุมหลายครั้ง ‎ที่ลอนดอน ปารีส เจนีวา และซูริค
‎วิธีหนึ่งที่จะอธิบายว่า ‎เธียร์รี่ เดอลาวิลเลฮูเชต์เป็นใครก็คือ…
‎ผมอยู่ในแท็กซี่ และเรากำลังแล่นผ่าน ‎ประตูชัยแห่งฝรั่งเศสในปารีส
‎เขาก็พูดกับผมว่า "แฮร์รี่ ดูที่ส่วนโค้งของประตู ‎และดูชื่อพวกนั้นสิ"
‎ผมก็ตระหนักว่า ‎ชื่อเหล่านั้นคือคนที่ผมนัดเจอในปารีส
‎ความสัมพันธ์ในครอบครัวนั้น ‎ย้อนกลับไปหลายชั่วอายุคน
‎นายธนาคารส่วนตัวชั้นสูง
‎ที่บริหารเงินให้ราชวงศ์ในยุโรป
‎คนพวกนี้แต่งตัวดี
‎พูดจาฉะฉาน มีมารยาทดีเยี่ยม
‎รู้จักไวน์ต่างๆ เป็นอย่างดี
‎เธียร์รี่ เดอลาวิลเลฮูเชต์ ‎เริ่มการพบปะเหมือนกันทุกครั้ง
‎"แฮร์รี่และแรมพาร์ตก็เหมือนเมดอฟฟ์ ‎เพียงแต่ความเสี่ยงสูงกว่า ผลตอบแทนมากกว่า
‎และแทนที่จะใช้หุ้นรายตัว ‎พวกเขาใช้ดัชนีของหุ้น
‎นอกนั้น คล้ายกันมาก
‎และนั่นคือเหตุผลที่คุณต้องการบริษัทนี้ ‎เพื่อกระจายความเสี่ยงจากเมดอฟฟ์"
‎ในการนัดพบกันครั้งแรก เขาพูดว่า
‎"นี่เป็นกลยุทธ์ที่น่าสนใจมาก แฮร์รี่ ‎ที่คุณคิดขึ้นมาน่ะ
‎มันทำเงินได้มากกว่าเมดอฟฟ์ ‎แต่ก็อาจทำให้สูญเงินด้วย
‎ถึงแม้ว่าคุณพูดว่า คุณควบคุมความเสี่ยงไว้แล้ว
‎แต่เราลงทุนกับเมดอฟฟ์มาแล้ว ‎และเขาไม่ทำให้สูญเงินเลย
‎ฉะนั้น เราจะลงทุนกับคุณทำไม"
‎พวกเขาไม่อยากได้ยินเรื่องความเสี่ยงจริง ‎ความเสี่ยงที่เป็นไปได้ หรือความเสี่ยงใดๆ
‎พวกเขารู้แค่ว่าเมดอฟฟ์ไม่มีความเสี่ยง
‎และพวกเขาจะไม่ไว้ใจ ‎ผู้จัดการคนอื่นที่มีความเสี่ยง
‎ธนาคารแรกบอกว่า ‎"เมดอฟฟ์ไม่รับใครแล้วนะ
‎แต่เราที่เอกซ์วายซีในเจนีวา ‎และมีแค่เราเท่านั้น
‎ที่เข้าถึงผู้ชายคนนี้ ‎เขารับเงินของเราและเงินของเราเท่านั้น"
‎ถ้าคุณเคยได้ยินครั้งหนึ่ง คุณอาจจะเชื่อ
‎สองครั้ง สามครั้ง มันอาจเป็นเรื่องบังเอิญ
‎สิบสี่ครั้งจากการประชุม 20 ครั้ง ‎กับนายธนาคารส่วนตัวทั่วยุโรป
‎เขาได้ยินเรื่องเดียวกัน
‎"เราลงทุนกับเมดอฟฟ์ เขารับแต่เงินของเรา"
‎ผมกลับจากทริปยุโรปอย่างหงุดหงิด
‎ไม่มีใครเลือกที่จะลงทุน นอกจากลูกค้าไม่กี่ราย
‎ผมเลยใช้กลยุทธ์นี้ไปสักพัก แล้วมันก็ค่อยๆ ลดลง
‎หลังจากทริปนั้น แฮร์รี่เริ่มวิตกกังวลมาก
‎เพราะเขาตระหนักทันทีว่า
‎การฉ้อฉลในยุโรปลุกลามยิ่งกว่าในสหรัฐฯ
‎ผมพบว่าเมดอฟฟ์ ‎มีเงินหลายพันล้านดอลลาร์ในยุโรป
‎มีคนพูดบ่อยๆ ว่าเขามีบัญชีในต่างประเทศ
‎อยู่ที่หมู่เกาะเคย์แมน
‎เงินในต่างประเทศที่หมู่เกาะเคย์แมน ‎เป็นเงินที่ถูกควบคุมน้อยมาก
‎ที่คนรวยมักจะเอาเงินไปไว้ที่นั่นเพื่อเลี่ยงภาษี
‎และเป็นที่เก็บเงินทุจริต
‎ที่อาจมาจากการค้ายาเสพติด
‎หรือเงินของผู้มีอำนาจที่จำเป็นต้องฟอกเงิน
‎แล้วเงินนั้นก็จะไปอยู่ในกองทุนของเบอร์นี่
‎เมื่อคุณรู้ว่าเบอร์นี่กำลังบริหารเงิน
‎ให้กลุ่มคนที่อันตรายที่สุดในโลก
‎คุณก็เริ่มวิตกว่า
‎ถ้าพวกนั้นรู้ว่าคุณพยายามเปิดโปงเมดอฟฟ์
‎มันอาจทำให้แก๊งยาเสพติด ‎และพวกรัสเซียสูญเงินจำนวนมาก
‎เงินที่พวกเขาไม่อยากสูญ
‎ดังนั้นตัวผมจึงเสี่ยงไปด้วย
‎เพราะผมดูเหมือนเป็นคนเดียว
‎ที่ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ว่าเมดอฟฟ์หลอกลวง
‎ผมจึงเริ่มพกปืน
‎และเริ่มตรวจหาระเบิดในรถผม
‎ระหว่างที่เราสร้างความสัมพันธ์ทางธุรกิจด้วยกัน
‎ผมก็เริ่มสนิทกับเธียร์รี่
‎และเราดื่มค็อกเทลในห้องทำงานของเขา
‎มีครั้งหนึ่งผมไปเจอเขาตอนที่ผมไปนิวยอร์ก
‎เราคุยกันนิดหน่อย
‎และผมพูดขึ้นมาบ่อยๆ ว่า
‎"ถ้าเกิดแฮร์รี่กับผม และเมดอฟฟ์นี้ มันไม่…"
‎และเขาพูดว่า "ให้ตายสิ คุณกับเมดอฟฟ์ ‎พอกันทีกับเรื่องนั้นได้ไหม"
‎"ให้ตายเถอะ" เขาพูดว่า ‎"คุณก็รู้ว่าผมทำการบ้าน
‎และผมไว้ใจผู้ชายคนนี้อย่างเปิดเผย
‎เราวิเคราะห์ลายมือเขาด้วย ‎และเขาก็ผ่าน
‎จะให้ผมทำอะไรอีก"
‎ผมบอกว่า "แต่ถ้าแฮร์รี่กับผมคิดถูกและคุณคิดผิด
‎คุณจะเป็นยังไง"
‎เขาบอกว่า "ผมจะพูดแบบนี้แล้วกันนะแฟรงค์
‎ผมลงทุนเงินผมทั้งหมดในนั้น
‎ผมลงทุนเงินส่วนใหญ่ของครอบครัวอยู่ในนั้น
‎ผมมีนายธนาคารส่วนตัวทุกคน ‎ที่ผมดูแลความสัมพันธ์
‎ในยุโรปอยู่ในนั้น
‎และผมอาจมีเชื้อพระวงศ์ ‎ครึ่งหนึ่งของยุโรปอยู่ในนั้น
‎ผมไม่มีทางรอดถ้าผมคิดผิด
‎ถ้าคุณกับแฮร์รี่คิดถูกและผมคิดผิด…
‎ผมตายแน่"
‎เมื่อเวลาผ่านไป
‎เบอร์นี่เริ่มจู้จี้กับเรื่องต่างๆ มากขึ้นเรื่อยๆ
‎และฉันคิดว่าเป็นเพราะความกดดันที่เพิ่มขึ้น
‎เพราะมีหลายอย่างที่เขาต้องควบคุม
‎ฉันคุยกับเขาทางโทรศัพท์ทุก 15 นาที
‎เขาต้องรู้เสมอว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เขาพูดว่า "ผมไม่สนถ้าปีเตอร์…
‎ผมไม่สนว่าใครโทรมา ผมต้องการรู้ทันที"
‎เบอร์นี่เป็นเจ้าของบริษัท
‎เขาอยากให้ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นคนคุม ‎เขาคือกฎหมาย
‎ปีเตอร์…
‎ปีเตอร์เป็นเหมือนลุงคนโปรดของทุกคน
‎ปีเตอร์เป็นคนชอบสังคม เขาทำตัวเรียบๆ
‎และเขาทำให้ฉันรู้สึกฉลาด มีประโยชน์ ‎และมีประสิทธิภาพตั้งแต่ต้น
‎เบอร์นี่เป็นพี่ชายของปีเตอร์และ…
‎เบอร์นี่รังแกเขา พูดจาดูถูกเขา
‎ปีเตอร์ไปหาจิตแพทย์ด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม
‎และเมื่อเบอร์นี่รู้เข้า แทนที่จะให้กำลังใจ
‎เขากลับวิจารณ์ปีเตอร์
‎เขาพูดว่า "นายเป็นอะไร เครียดเหรอ ‎ถึงขั้นต้องหาจิตแพทย์"
‎เขาเริ่มตะคอกใส่ปีเตอร์ ‎และล้อเลียนเขาต่อหน้าพนักงาน
‎ในใจฉันคิดว่า "ดูสิ เขาเป็นคนแบบนี้ ‎ฉันไม่ได้คิดไปเอง"
‎แต่ฉันว่าน้องชายเขากับลูกๆ เขารับไม่ได้
‎พวกเขาจึงทำตัว
‎เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เขาอาละวาด
‎มีช่วงหนึ่งปีเตอร์มีส่วนร่วมในการทำตลาด
‎ผมไม่แน่ใจเรื่องวันที่
‎และเขาจัดการเรื่อง ‎การปฏิบัติตามกฎระเบียบและระบบต่างๆ
‎น้องชายผม เขาทำหลายอย่าง
‎ฉันไม่รู้ว่าการปฏิบัติตามกฎของเขาคือ
‎การทำเป็นมองไม่เห็นสิ่งที่เบอร์นี่ทำที่ชั้น 17
‎และไม่รู้จริงๆ มากแค่ไหน
‎เจ้าหน้าที่ฝ่ายกำกับดูแลคือคนที่เซ็นอนุมัติว่า
‎คุณทำตามกฎทุกอย่าง
‎คุณได้ทำตามกฎระเบียบของกลต.
‎คือคนที่รับมือกับกลต.
‎และเป็นคนที่ออกรับหน้าแทนเบอร์นาร์ด เมดอฟฟ์
‎แต่เบอร์นี่เป็นคนชอบควบคุมทุกอย่าง
‎ถึงแม้ว่ากลต.ไม่เคยจัดตั้ง
‎การสืบสวนเมดอฟฟ์อย่างจริงจัง
‎แต่ก็มีเบาะแสเข้ามา ‎หรือไม่แฮร์รี่ มาร์โคโพโลสก็เข้ามาฟ้องอีก
‎นอกจากคำร้องเรียนของแฮร์รี่ มาร์โคโพโลส ‎ในปี 2000 2001 แล้ว
‎ก็มีคำร้องเรียนจำนวนมากจากคนอื่นๆ
‎ที่ถูกนำเข้ามาในกลต. ‎เกี่ยวกับเบอร์นี่ เมดอฟฟ์หลายต่อหลายครั้ง
‎ปลายปี 2004
‎พวกเขากำลังตรวจสอบอีกบริษัทหนึ่ง ‎และพบอีเมลเหล่านี้
‎ที่คนสองคนในบริษัทอื่นนี้
‎กำลังพูดถึงเรื่องที่พวกเขาคิดว่า ‎เมดอฟฟ์กำลังฉ้อฉล
‎และพวกเขาก็พูดถึงปัญหาเดียวกันนี้
‎เรื่องผลตอบแทนที่เป็นไปไม่ได้
‎(มกราคม ปี 2005 ‎มูลค่าการฉ้อฉล 45,200 ล้าน)
‎ในที่สุดกลต.ก็ตัดสินใจตรวจสอบ
‎และมอบหมายให้ผู้ตรวจการรุ่นเยาว์สองคน
‎ไปที่สำนักงานของเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎และทำการตรวจสอบ
‎วันที่ผู้ตรวจสอบรุ่นเยาว์ที่เพิ่งเรียนจบ ‎สองคนนี้มาถึง
‎พวกเขาถูกพาเข้าไป ‎ในห้องประชุมของเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎และบอกว่าคนที่จะคุยกับพวกเขา ‎ตลอดการตรวจสอบนั้น
‎จะไม่ใช่คนที่มีหน้าที่กำกับดูแล ‎อย่างที่ควรจะเป็น
‎ในการตรวจสอบอื่นๆ ‎และทุกอย่างที่พวกเขาคุ้นเคย
‎แต่พวกเขาจะได้คุยกับเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎ซึ่งไม่เคยมีมาก่อน
‎ถ้าคุณไปตรวจสอบแอปเปิล
‎ทิม คุกจะไม่มาเดินตามคุณสองอาทิตย์หรอก
‎คุณจะไม่ได้เดินคุยกับเจฟฟ์ เบโซสของแอมะซอน
‎ตอนคุณกำลังตรวจสอบ
‎ทางเบอร์นี่ไม่รู้ว่า
‎พวกเขากำลังตรวจสอบอะไร ‎เพราะพวกเขาไม่ได้บอกให้ชัดเจน
‎และความจริงก็คือ
‎ผู้ตรวจสอบสองคนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎ผู้ตรวจสอบสองคนนี้ที่เพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ
‎ต้องเผชิญหน้ากับเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ทันที ‎และเป็นคนเดียวในบริษัทที่จะคุยด้วย
‎เบอร์นี่เป็นคนมีเสน่ห์
‎เขาจะเล่าเรื่องและล้อเล่นกับพวกเขา
‎และที่จริงมีอยู่ช่วงหนึ่งเขาบอกพวกเขาว่า
‎เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คน ‎ที่กำลังจะได้เป็นหัวหน้ากลต.คนต่อไป
‎และมีอีเมลระหว่างผู้ตรวจสอบรุ่นเยาว์สองคนนี้ ‎กับหัวหน้าของพวกเขา
‎ที่หัวหน้าพูดเล่นกับพวกเขาว่า
‎"บางทีคุณอาจได้เป็นผู้ช่วยของเบอร์นี่ ‎เมื่อเขามาดูแลกลต.ก็ได้"
‎ฉะนั้นพวกเขาทึ่งตั้งแต่แรกแล้ว
‎มันจึงยากมากที่พวกเขาจะจดจ่อกับสิ่งที่ต้องทำ
‎ในเมื่อพวกเขามีความสุข ‎ที่ได้นั่งคุยกับเบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎และเรียนรู้สิ่งต่างๆ
‎ที่พวกเขาเองไม่รู้เกี่ยวกับกลต.ด้วยซ้ำ
‎ทุกคนรู้ว่าตอนที่เรากำลังถูกตรวจสอบ
‎เบอร์นี่จะทำตัวแปลกมาก
‎เขาจะเฝ้าดูทุกอย่าง
‎เขาจะคอยจับตาดูพวกเขา
‎เขาจะทำให้แน่ใจว่าพวกเขาไม่เพ่นพ่านไปไหน
‎ว่าเราคอยจับตาดูพวกเขา
‎ถ้าพวกเขาออกมาถ่ายเอกสาร ‎เราก็จะเสนอตัวทำให้
‎และเราจะจดว่าพวกเขาถ่ายเอกสารอะไร
‎ฉันเคยคิดว่าเขาเป็นคนขี้ระแวง
‎พวกเขาก็แค่ตรวจสอบบัญชี แต่แน่นอนว่า
‎เขาวิตกมาก
‎ขณะที่เจ้าหน้าที่สืบสวนของกลต. ‎ยังคงตรวจเอกสาร
‎ตรวจบัญชีความสัมพันธ์ ข้อตกลงที่เมดอฟฟ์มีอยู่
‎อารมณ์ต้อนรับขับสู้และความสง่างาม ‎ในตอนแรกของเขาก็เริ่มจางลง
‎เขามีสองวิธี
‎ถ้าพวกเขากำลังตรวจพื้นที่ที่เขาอยากให้ดู
‎เขาก็จะเป็นมิตรมาก ‎คุยกับพวกเขาและชมพวกเขา
‎แต่ถ้าพวกเขาหันเหจากพื้นที่นั้น
‎ถ้าพวกเขาหันไปตรวจอีกพื้นที่หนึ่ง ‎ที่มีการฉ้อฉลแบบพอนซี
‎เขาก็จะหงุดหงิดมาก
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ผลักดันพวกเขา ‎ไปทางการซื้อขายแบบตัดหน้า
‎การซื้อขายแบบตัดหน้าคือการที่เบอร์นี่ใช้ ‎ปฏิบัติการสร้างสภาพคล่อง โบรกเกอร์-ดีลเลอร์
‎ในรูปแบบของการซื้อขายโดยใช้ข้อมูลวงใน
‎เพื่อขับเคลื่อนตลาดเพื่อให้ได้ผลตอบแทนดีขึ้น
‎เขาอยากให้พวกเขาสนใจเรื่องนั้น ‎เพราะเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ทำแบบนั้น
‎ที่จริงเขาคิดว่า ‎จะติดเครื่องดักฟังในห้องทำงานดีไหม
‎แต่สิ่งที่เขาตัดสินใจคือ
‎เมื่อผู้ตรวจสอบสองคนนั้นออกไปพักกลางวัน
‎เบอร์นี่พุ่งเข้าไปในห้องประชุมที่มีกระจก
‎และค้นกระเป๋าเอกสารของพวกเขา
‎และพบว่าพวกเขา
‎มีบทความที่เป็นการรายงานสืบสวนแรกๆ
‎ที่เอริน อาร์เวดลันด์และไมเคิล โอครานต์เขียน
‎ซึ่งเป็นการตั้งข้อสงสัยว่า
‎ผลตอบแทนจากกองทุนเฮดจ์ฟันด์ของเบอร์นี่ ‎ดีเกินจริงหรือไม่
‎เขาจึงรู้ว่าผู้ตรวจสอบ ‎อาจกำลังสืบสวนเรื่องการฉ้อฉลแบบพอนซี
‎และนี่ทำให้เบอร์นี่โกรธมาก
‎เขาเผชิญหน้ากับผู้ตรวจสอบ
‎เขาพูดว่า "พวกคุณกำลังหาอะไรกันแน่"
‎แล้วพวกเขาพูดวกไปเวียนมานิดๆ ‎และในที่สุดก็พูดออกมาว่า "เฮดจ์ฟันด์"
‎"เราอยากรู้ว่าคุณทำธุรกิจอะไร ‎กับเฮดจ์ฟันด์พวกนี้"
‎เขาพูดว่า "แหม
‎ผมคุยเรื่องนั้นไปแล้ว ‎กับเจ้านายคุณเมื่อหลายปีก่อน
‎พวกเขารู้เรื่องนั้นทั้งหมด
‎ฟังนะ ผมไม่ได้บริหารกองทุนเฮดจ์ฟันด์
‎ผมซื้อขายหุ้นให้กองทุนเฮดจ์ฟันด์ ‎อย่างที่ผมอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎โทรไปวอชิงตันสิ พวกเขาจะบอกคุณเอง"
‎พวกเขาเสียความมั่นใจทันที
‎ปรากฏว่าเขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นในกลต. ‎มากกว่าพวกเขา
‎และหลังจากนั้นไม่นาน ‎พวกเขาก็ตัดสินใจยุติการตรวจสอบ
‎ด้วยความแน่วแน่ว่าไม่มีหลักฐานว่า
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์ได้ทำอะไรที่ไม่เหมาะสม
‎และไม่มีการส่งต่อให้คนอื่นในกลต.
‎เมดอฟฟ์ไม่มีประวัติด่างพร้อยเลย
‎เขามีบริษัทโบรกเกอร์ ‎ที่ประสบความสำเร็จและถูกกฎหมาย
‎และทุกคนคิดว่า ‎คนที่มีอำนาจและชื่อเสียงขนาดนั้น
‎คงไม่ยอมเสียเกียรติไปคดโกง
‎และนั่นทำให้ผมหัวเสียมาก ‎เพราะผมรู้ว่ามันเป็นการฉ้อฉลแบบพอนซี
‎(เป็นไปไม่ได้)
‎(สิงหาคมปี 2005)
‎เงิน 440 ล้านเหรียญหายไปเฉยๆ ได้ยังไง
‎นั่นคือสิ่งที่กลต. อัยการสูงสุดแห่งคอนเนตทิคัต
‎และนักลงทุนที่ไม่พอใจจำนวนหนึ่งอยากรู้
‎ซามูเอล อิสราเอล อดีตซีอีโอสารภาพผิด
‎ในข้อหาสมคบคิดและข้อหาฉ้อโกง
‎เขาบอกศาลว่าเขารู้ว่าเขาทำอะไรที่บายู
‎เขารู้ว่ามันผิด
‎ในช่วงปลายฤดูร้อนปี 2005
‎วอลสตรีทสั่นสะเทือนจากการเปิดโปง
‎ผู้จัดการกองทุนเฮดจ์ฟันด์ขี้โอ่
‎ซึ่งถูกเปิดโปงว่าทำการฉ้อฉลแบบพอนซี
‎มันส่งผลสะเทือนไปทั่ววงการนักลงทุนเฮดจ์ฟันด์
‎ธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุนของเมดอฟฟ์ ‎มีเงินไหลเข้าน้อยลง
‎มีเงินไหลออกเร็วขึ้นนิดหน่อย
‎ไม่นานเบอร์นี่ก็เจอปัญหาเรื่องขาดเงิน
‎เขามีเงินเหลือ 13 ล้านดอลลาร์ ‎ในบัญชีเจพีมอร์แกน
‎บัญชีธนาคารที่ใช้ในการฉ้อฉลแบบพอนซี
‎และเขามีคำขอแลกหุ้นเป็นเงินสด ‎กว่า 100 ล้านดอลลาร์แล้ว
‎เขาขอยืมเงินจากลูกค้ารายใหญ่ๆ ของเขา ‎ที่รู้จักกันดีที่สุดคือเจฟฟรีย์ พิคาวเวอร์
‎ซึ่งรวบรวมมาได้ 125 ล้านดอลลาร์ ‎อย่างรวดเร็ว
‎เบอร์นี่ต้องพึ่งพิคาวเวอร์โดยสิ้นเชิง
‎เพราะเมื่อมีปัญหาเรื่องเงินเกิดขึ้นเป็นพักๆ
‎และการฉ้อฉลแบบพอนซีจวนจะถูกเปิดโปง
‎เจฟฟ์ พิคาวเวอร์ก็อัดฉีดเงิน ‎เพื่อให้แน่ใจว่าธุรกิจจะอยู่รอด
‎และเขามีซอนย่า โคห์น
‎นักการเงินชาวออสเตรียที่เก่งกาจ
‎ท่านผู้หญิงแห่งเวียนนา
‎ผู้เดินกรีดกรายเข้าไปในห้องทำงานของเบอร์นี่ ‎และทำให้ทุกคนขำด้วยเสียงรัวของเธอ
‎และนำเงินจำนวนมหาศาลมา
‎บางคนบอกว่าเธอคือเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎เวอร์ชั่นผู้หญิง
‎เธอไม่เพียงระดมเงินมาให้เขามากมาย
‎แต่แปลกเหลือเกิน ‎เธอดูเหมือนเบอร์นี่ เมดอฟฟ์มาก
‎ดูเหมือนจนอาจเป็นพี่น้องกันได้
‎ฉันเคยเจอเธอหลายครั้ง
‎เป็นผู้หญิงที่ดีมากๆ
‎เธอเป็นแบบคุณยายทั่วไป
‎เธอมักสวมสิ่งหนึ่งในชุดที่โดดเด่น
‎เช่น มีครั้งหนึ่งที่เธอใส่เสื้อกั๊กขนฟู
‎ฉันแบบว่ามันมาจากไหน
‎และเธอจะเข้าไปในห้องทำงานของเขา ‎เขารอเธออยู่
‎พวกเขามักจะปิดประตู
‎เขาไม่ได้ทำแบบนั้นกับทุกคน
‎พวกเขาคุยกันและฉันไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับอะไร
‎เธอตั้งเครือข่ายกองทุนรวมไปทั่วยุโรป
‎กองทุนที่สำคัญที่สุดคือกองทุนเฮรัลด์
‎อาจพูดได้ว่าถ้าไม่มีเฮรัลด์ฟันด์
‎เบอร์นี่ก็คงจบเห่ในปีนั้น
‎เงินที่ซอนย่า โคห์นนำเข้ามาในกองทุนเดียว
‎ทำให้เขารอดพ้นจากวิกฤตนั้น ‎และกลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง
‎พวกเขาเริ่มเป็นหุ้นส่วนที่สร้างรายได้หลายล้าน
‎และในที่สุดก็หลายพันล้านให้เบอร์นี่ เมดอฟฟ์
‎และส่วนแบ่งไม่น้อยให้ซอนย่า โคห์น
‎เธอสร้างสิ่งที่เรียกว่าธนาคารเมดิชี
‎ฟังดูเป็นสถาบันที่รุ่งโรจน์และมีมานาน
‎มันมีตัวตนอยู่ประมาณ 15 นาที
‎แต่เพราะความเป็นไปในโลกขณะนั้น
‎เพราะโลกาภิวัฒน์ที่กำลังขยายตัว
‎โดยเฉพาะการผลักดันของธนาคารยุโรป
‎เพื่อให้ใหญ่ขึ้นเพื่อจะได้ต่อสู้บนเวทีโลก
‎ธนาคาเมดิชีที่เล็กกระจิริด
‎ก็ถูกรวบกิจการโดยธนาคารขนาดใหญ่ ‎อย่างธนาคารออสเตรีย
‎แล้วธนาคารออสเตรียก็ถูกควบกิจการ
‎โดยยูนิเครดิต กลุ่มธนาคารอิตาลีที่ใหญ่กว่า
‎ฉะนั้นเธอไม่ได้ทำอะไรเลย
‎แต่ตอนนี้เธอเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของวงการธนาคารชั้นหนึ่งในยุโรป
‎ด้วยการเข้าไปพ่วงกับสถาบันต่างชาติเหล่านี้
‎เบอร์นี่จึงสามารถล้วงมือ
‎เข้าไปในกระเป๋าของคนทั่วโลก
‎เท่าที่ฉันรู้
‎ไม่เคยมีการฉ้อฉลแบบพอนซีไหน ‎ที่ทำได้แบบนั้นมาก่อน
‎มีคนหลายพันคนที่เกี่ยวข้องกับการขายสินค้านี้
‎ให้ลูกค้ามากมายในหลายประเทศ
‎ในสหรัฐอเมริกาเรามีแค่ 79 กองทุนรวม
‎ในยุโรปมีมากกว่า 200 กองทุน
‎ธนาคารฝรั่งเศสใหญ่ๆ
‎ธนาคารเยอรมันใหญ่ๆ ‎ธนาคารสวิสใหญ่ๆ ธนาคารอังกฤษ
‎ล้วนเกี่ยวข้องกับการขายเมดอฟฟ์จำนวนมาก
‎และน่าเสียดายที่เมื่อคดีลุกลามขนาดนั้น
‎เมื่อคุณมีเงินหลายพันล้านเป็นเดิมพัน
‎กลับไม่มีใครอยากเชื่อว่า ‎จริงๆ แล้วเมดอฟฟ์มีแต่เปลือก
‎คนที่ให้เงินเขาไม่ได้ถามอะไร
‎เพราะพวกเขาชอบเงินที่ได้มาทุกเดือน
‎มันกลายเป็นพันธนาการที่ทำเงินได้มาก
‎จนผู้จัดการกองทุนเฮดจ์ฟันด์ไม่อยากซักไซ้เบอร์นี่
‎ที่เขาไม่เปิดเผยข้อมูล
‎ที่เขาปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือ ‎ในการสอบทานธุรกิจ
‎และทุกสิ่งทุกอย่าง
‎ที่โดยปกติคงจะเป็นสิ่งผิดปกติที่เห็นเด่นชัด
‎เงินอยู่ไหน ทรัพย์สินอยู่ไหน ใครถืออยู่
‎มันอยู่ในธนาคารไหม มันอยู่ไหน
‎ใครเป็นผู้สอบบัญชี ใครดูแลบัญชีต่างๆ
‎มันทำให้ผมกลัวมากที่ไม่มีใครถามคำถามพวกนี้
‎แต่ที่น่าเศร้าก็คือผมไม่แปลกใจเลย
‎พวกเขามีหน้าที่รับผิดชอบ ‎ที่ได้รับมอบหมายต่อลูกค้า
‎แต่กี่ครั้งแล้วที่เราเห็นคนในวอลสตรีท
‎ที่มีหน้าที่ต่อคนอื่น
‎แต่สุดท้ายแล้ว พวกเขาคิดว่า ‎พวกเขามีหน้าที่ที่แท้จริงต่อใคร
‎ต่อตัวเองไง
‎ผมนั่งอยู่ในธนาคารที่ใหญ่ที่สุดบางแห่ง
‎และพวกเขาพูดถึง ‎กระบวนการสอบทานธุรกิจระดับโลก
‎แต่พวกเขาก็ขายเมดอฟฟ์
‎ผมคิดว่ามันบ้ามาก
‎ที่พวกเขาไม่ตระหนักว่ามันเป็นการฉ้อฉลที่ชัดเจน
‎แรงจูงใจของแฮร์รี่ในการแจ้งกลต. ‎เป็นเรื่องทางธุรกิจล้วนๆ
‎และเขาก็จดจ่อกับเป้าหมายเดียว
‎และนั่นคือเหตุผลที่เราไม่ลดละอยู่ห้าปี
‎เขาเหมือน… ‎ตอนเด็กๆ เวลาคุณขี่จักรยานไปตามถนน
‎แล้วมีหมาปักกิ่งวิ่งออกมาเห่าใส่คุณ
‎และกัดข้อเท้าคุณไม่ยอมปล่อย
‎แต่คุณก็ปั่นจักรยานต่อไป ‎และมันก็หมุนติ้วๆ
‎ถ้าคุณมีประสบการณ์แบบนั้น
‎นั่นแหละคือแฮร์รี่ หมาปักกิ่งตัวนั้น
‎เขากัดไม่ปล่อย
‎อีเมลที่ผมเขียนถึงเมแกน ชาง
‎หัวหน้าสาขาในสำนักงานภาคสนาม ‎ระดับภูมิภาคในนิวยอร์กของกลต.
‎เมื่อวันจันทร์ที่ 7 พฤศจิกายน 2005 ‎เวลา 13.49 น.
‎หัวข้อคือ "กองทุนเฮดจ์ฟันด์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ‎เป็นการฉ้อโกง"
‎แฮร์รี่ มาร์โคโพโลสเข้ามาในปี 2005
‎พร้อมกับเอกสารยาวมาก ‎ที่มีสิ่งผิดปกติเกือบ 30 ข้อ
‎สิ่งที่แฮร์รี่ออกมาเผยคือ
‎กลยุทธ์การซื้อขาย ‎ที่เบอร์นี่ เมดอฟฟ์บอกว่าเขาใช้
‎ไม่ใช่สิ่งที่จะได้ผลตอบแทนขนาดนั้น
‎เขาบอกว่า " ดูตัวเลขสิ ‎ดูผลตอบแทนที่เขาทำออกมาได้
‎มันเป็นไปไม่ได้ ‎ที่เขาจะซื้อขายในปริมาณที่เขาบอก"
‎ประเภทของออปชั่นที่เบอร์นี่อ้างว่าเขาซื้อขาย ‎ถูกซื้อขายในที่เดียว
‎และในการแลกเปลี่ยนนั้นมีแค่ 1,500 ล้าน
‎ของออปชั่นต่างๆ ที่มีอยู่โดยเฉลี่ยแต่ละเดือน
‎เบอร์นี่ต้องทำอีกหลายเท่า
‎และมันไม่มีอยู่จริง
‎และไม่มีผู้ตรวจสอบอิสระที่บริษัทเมดอฟฟ์
‎ซึ่งก็เป็นสิ่งผิดปกติ
‎น้องชายของเบอร์นี่เป็นเจ้าหน้าที่กำกับดูแล
‎เท่ากับว่ามันถูกควบคุมโดยครอบครัวเดียวกัน
‎นั่นเป็นส่วนหนึ่งของการฉ้อโกงที่เห็นได้ชัด
‎มันน่าหัวเราะ
‎หนึ่งในสิ่งผิดปกติที่เห็นได้ชัดคือ ‎การไม่มีคู่สัญญา
‎ในการซื้อขายทุกครั้ง ‎จะต้องมีคู่ค้าหรือฝ่ายตรงข้ามกับการซื้อขายนั้น
‎แต่ไม่มีใครสามารถหาฝ่ายคู่ค้า ‎ของการซื้อขายของเมดอฟฟ์ได้
‎เขาอ้างว่ามีการซื้อขายสามหมื่น ‎สี่หมื่น ห้าหมื่นล้านดอลลาร์
‎คุณต้องมีคู่ค้าสิ
‎และ ณ จุดนั้น
‎ด้วยหลักฐานมากมาย ‎ที่แฮร์รี่ มาร์โคโพโลสหยิบยกมา
‎กลต.จึงตระหนักว่า ‎พวกเขาต้องทำการสืบสวนเต็มรูปแบบ
‎(มกราคม ปี 2006 ‎มูลค่าการฉ้อฉล 48,600 ล้าน)
‎การสืบสวนครั้งนี้ไม่เหมือนเมื่อปี 2005
‎กลต.จะตรวจลูกค้ากองทุนเฮดจ์ฟันด์ของเบอร์นี่
‎กลต.จะตรวจลูกค้าที่เขาว่าเขาทำธุรกิจด้วย
‎เพื่อดูว่าจะได้รู้อะไรบ้าง
‎พวกเขาจึงเริ่มติดต่อ
‎บรรดาคนที่เคยทำธุรกิจกับเบอร์นี่มาหลายปี
‎พวกเขาโทรหากองทุนรวมแฟร์ฟิลด์กรีนิช
‎เบอร์นี่ เมดอฟฟ์รู้เข้า
‎แล้วก็มีการคุยโทรศัพท์
‎ระหว่างเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ ‎กับเจ้าหน้าที่กำกับดูแลของแฟร์ฟิลด์
‎โดยที่เบอร์นี่บอกเจ้าหน้าที่กำกับดูแลว่า
‎ให้พูดอะไรบ้างเมื่อคุยกับกลต.
‎ก่อนอื่นเลยนะ ‎การสนทนานี้ไม่เคยเกิดขึ้น เข้าใจไหม
‎แน่นอน
‎เอาละ สิ่งที่พวกเขาทำคือ ‎เมื่อกลต.ถามคำถาม
‎พวกเขาจะพยายามดึงข้อมูลออกมา
‎ยิ่งคุณรู้น้อยเท่าไหร่ ‎ว่าเราดำเนินการอย่างไรและอื่นๆ
‎ก็ยิ่งดี
‎ให้คุณพูดว่า "ฟังนะ ‎เมดอฟฟ์อยู่ในวงการมา 45 ปีแล้ว
‎เขาเป็นโบรกเกอร์ชื่อดัง
‎เราจึงคิดว่าเขาทำทุกอย่างถูกต้อง"
‎กลต.มีความแคลงใจ ‎เมื่อคุยกับเจ้าหน้าที่กำกับดูแลคนนี้
‎ว่าเขาถูกบอกมาว่าให้พูดอะไร
‎แต่นั่นก็ไม่มีผลต่อวิธีที่กลต.ดำเนินการสืบสวนต่อ
‎สำหรับเบอร์นี่ เมดอฟฟ์เรื่องนี้ไปไกลพอแล้ว
‎เรื่องนี้เริ่มทำให้เขาอึดอัด
‎แล้วเขาทำอะไรน่ะเหรอ
‎เขายกหูโทรศัพท์ ‎แล้วบอกกลต.ว่าอยากเข้าไปคุยด้วย
‎และเขาก็ไป คนเดียว
‎ไม่มีคณะทนาย ไม่มีพนักงานสักคน
‎ไม่มีแม้แต่คนหิ้วกระเป๋าเอกสารของเขา
‎ไม่เคยเป็นแบบนี้ในวอลสตรีท
‎เขาเดินเข้าไปในสำนักงานกลต.ที่นิวยอร์ก…
‎และพูดว่า "ถามผมมาได้ทุกอย่าง
‎ถามคำถามมาเลย คุณอยากรู้อะไร"
‎กลต.กดดันเขาด้วยคำถาม
‎"คุณซื้อขายออปชั่นเหล่านี้ ‎ที่เป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ของคุณที่ไหน"
‎เขาเขียนรายชื่อธนาคาร
‎และพวกเขาบอกว่า "อ้อ เราอยาก ‎ตรวจสอบบัญชีกับสำนักหักบัญชีของคุณ
‎พูดง่ายๆ คือทุกครั้งที่มีการซื้อขาย ‎จะมีการบันทึกไว้
‎ที่หน่วยงานอิสระภายนอกที่เรียกว่าดีทีซี
‎มันเป็นวิธีให้หน่วยงานกำกับดูแลหรือคนอื่น
‎ตรวจสอบว่ามีการซื้อขายเกิดขึ้นจริงหรือไม่
‎"เราต้องการเลขบัญชีของคุณ ‎เราจะได้ตรวจสอบ" พวกเขาบอกเบอร์นี่
‎เขาเขียนมันออกมา
‎เขารู้ว่าบ่ายวันศุกร์นั้น
‎ถ้ากลต.โทรหาธนาคารพวกนั้น
‎โดยหวังว่าจะได้ยินว่า ‎พวกเขาซื้อขายออปชั่นกับเขา
‎หรือถ้ากลต.ตรวจสอบบัญชีกับสำนักหักบัญชี
‎โดยคาดว่าจะเจอทรัพย์สินหลายพันล้านดอลลาร์ ‎ที่ควรจะอยู่ที่นั่น
‎แต่ไม่อยู่…
‎การฉ้อฉลก็จบเห่
‎ฉันไม่รู้ว่าเบอร์นี่คิดอะไรตอนนั้น
‎แต่เขายื่นกระดาษนั้นให้กลต.
‎แล้วก็เดินออกมา…
‎และใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ ‎ลุ้นว่าความจริงจะเปิดเผยเมื่อไหร่
‎วันจันทร์ก็แล้ว
‎วันอังคารก็แล้ว
‎วันพุธก็แล้ว
‎ความจริงไม่เคยเปิดเผย
‎กลต.ถามคำถาม
‎กลต.ได้ข้อมูล กลต.ได้เลขบัญชี
‎แต่ไม่เคยโทรไป
‎ไม่น่าเชื่อเลย และผมไม่เคยได้คำตอบ ‎ที่สมเหตุสมผลเลย
‎จากคนที่เราถาม ‎ภายใต้คำสาบานว่าจะให้การตามจริง
‎เกี่ยวกับเรื่องนี้
‎พวกเขาลืม พวกเขาพลาดพลั้ง
‎แต่มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‎กลต.ได้ตรวจสอบ
‎สอบสวน ทบทวน และวิเคราะห์ ‎การทำงานของเบอร์นี่ เมดอฟฟ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎แต่ไม่เคยตรวจสอบหรือสอบสวน ‎อย่างมีประสิทธิภาพ
‎ไม่เคยพบการฉ้อฉลที่โจ่งแจ้ง
‎พวกเขาสรุปแค่ว่าเขาให้ข้อมูล
‎ที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน
‎แฮร์รี่เขียนข้อวินิจฉัย ‎เกี่ยวกับสิ่งผิดปกติ 29 ข้อถึงกลต.
‎สิ่งเหล่านี้ไม่ถือว่าหมิ่นประมาท
‎ทุกอย่างถูกแจกแจงเป็นข้อๆ
‎แต่กลต.เพิกเฉย
‎ผมเอาข้อมูลใส่พานให้แล้ว ‎แต่กลต.ก็ยังมองการฉ้อฉลแบบพอนซีไม่ออก
‎และสิ่งที่น่าเศร้าคือกลต.เคยจัดการเมดอฟฟ์
‎ในช่วงฤดูร้อนปี 2006
‎กลต.บังคับให้เขา ‎จดทะเบียนเป็นที่ปรึกษาการลงทุน
‎และเขาใช้จุดนั้นทำการตลาดกับเหยื่อในอนาคต
‎โดยบอกว่า "กลต.เคยเข้ามาที่นี่ ‎กลต.ไม่พบว่ามีสิ่งผิดปกติ
‎พวกนักลงทุนเลยคิดว่า "ว้าว กลต.รับรอง
‎เรามาลงทุนกับเมดอฟฟ์มากขึ้นกันเถอะ ‎เขาถูกกฎหมาย"
‎น่าเศร้าที่ในระหว่างปี 2006 ‎กับตอนที่มันล่มสลายในปี 2008…
‎(ธันวาคม ปี 2007 ‎มูลค่าการฉ้อฉล 69,000 ล้าน)
‎มีเงินหลายพันล้านดอลลาร์ ‎หลั่งไหลเข้ามาในปีท้ายๆ นั้น
‎นี่คือฟองสบู่ตลาดสินเชื่อที่อยู่อาศัย
‎นี่คือช่วงปีทองของปี 2006 ‎ปี 2007 และต้นปี 2008
‎ที่คุณทำเงินได้สบายๆ
‎มันเป็นช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์
‎และเมดอฟฟ์ก็ได้ประโยชน์จากช่วงนั้น
‎ถ้ากลต.จับการฉ้อฉลนั้นในปี 2006
‎ก็คงจะช่วยลดความเสียหายของนักลงทุนได้ ‎หลายพันล้านดอลลาร์
‎แต่พวกเขาไม่ทำ
‎มันดำเนินต่อไปจนกระทั่งถึงจุดจบ
‎ไม่มีอะไรที่ทีมของผมทำหยุดยั้งเมดอฟฟ์ได้
‎ไม่มีอะไรที่รัฐบาลทำหยุดยั้งเมดอฟฟ์ได้
‎เขาล่มสลายเพราะตลาดล่มสลายในปี 2008
‎ตลาดหุ้นสะเทือนไปทั่วโลก หุ้น…
‎หุ้นดาวโจนส์ร่วง 778 จุด ‎ทำให้หุ้นดาวโจนส์เลวร้ายที่สุด…
‎ความแตกตื่น ความรู้สึกกลัว ‎และความโกลาหลเข้าครอบงำ
‎นี่ทำให้รากฐานของวอลสตรีทสั่นคลอน
‎ตอนนี้มันเป็นวิกฤตเต็มรูปแบบ ‎และแน่นอนว่ามันเริ่ม…
‎และการขอเบิกถอนก็เริ่มเข้ามา
‎หลั่งไหลเข้ามา
‎แล้วก็ถาโถมเข้ามา
‎เศรษฐกิจสหรัฐฯ ‎อยู่ในภาวะวิกฤตที่สุดในศตวรรษ คำเหล่านั้น…
‎สถานการณ์มันชัดเจน
‎เบอร์นี่เริ่มจะไม่มีเงิน
‎(ซอนย่า โคห์นปฏิเสธการกระทำผิดทั้งหมด ‎ที่เชื่อมโยงกับเมดอฟฟ์)
‎(โดยกล่าวว่าเธอก็เป็นเหยื่อของแผนการฉ้อฉล)
‎(ในปี 2013 ศาลสหราชอาณาจักรตัดสินว่า)
‎("ความซื่อสัตย์สุจริต" ของโคห์น ‎ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าถูกต้อง)
‎(คำบรรยายโดยสุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช)