Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Saro! - Prawie skończyłam.
- Dłużej nie wytrzymam. - Skorzystaj z drugiej łazienki.
Muszę na trochę wyjechać.
Co?
Oboje wiemy, że to prawda.
Już między nami nie gra.
Pojadę do Malagi z Pederem.
Jedziesz na wakacje z Pederem?
Potrzebuję czasu, żeby pomyśleć.
Dobrze?
Dobranoc. Idę spać.
Elliot, skarbie, pora wstawać.
Daniél?
DZIĘKUJĘ I PRZEPRASZAM
Szympans jest najbliższym krewnym człowieka.
Musimy cofnąć się w czasie…
- Dzień dobry. - Gdzie on jest?
- Tam. - Dziękuję.
Nie wyczuwam pulsu.
Widzisz?
I jest zimny.
Bardzo sztywny.
Musiał być martwy od wielu godzin.
Na to wygląda.
Pogadasz z rodziną?
Dobra.
Cześć, Helen.
Tu Sara.
Wiem, że jest wcześnie, ale dzwonię, bo…
Daniél… Próbowałam go obudzić,
ale się nie obudził.
Tak.
Mamusiu, wiesz, że ludzie byli kiedyś małpami?
Dinozaury umarły,
a małpy zamieniły się w jaskiniowców.
Też byłem małpą. Możesz być teraz małpą, mamo?
IFK Norrköping prowadzi 1-0
w meczu otwarcia Allsvenskan. David Moberg Karlsson strzela gola.
Dobra. Dostaniesz jednego.
Jednego.
Nie, więcej nie dostaniesz.
Na pewno nie.
Dobra. Masz.
- Cześć, tato. - Lindo, gdzie moje kapcie?
- Że co? - Moje kapcie!
Potrzebuję ich.
Czy personel nie może ci pomóc poszukać kapci?
Ja pierdzielę. To czuby.
Ciągle śpiewają „Clap Your Hands” jak idioci.
- Musisz tu przyjechać. - Już jadę. Dobrze?
Dobrze.
Dobra. Pa.
No cóż.
- Tam. - Jasne.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jestem Ivan, lekarz dyżurny.
Helen. Matka Daniéla.
Ojciec Daniéla.
Dobrze.
Jestem tu po to…
Chyba lepiej to nagram.
W szoku trudno sobie przypomnieć, co zostało powiedziane.
Widzę to w mojej pracy jako psycholog.
Tak, oczywiście.
No to tak…
Najbardziej prawdopodobne jest to,
że jego serce przestało bić, gdy spał.
Na ciele nie widać śladów walki z agonią.
Przeprowadzimy autopsję, by ustalić przyczynę zgonu,
ale najprawdopodobniej była to niezdiagnozowana choroba serca.
Spałam na kanapie.
Jasne.
Spałaś na kanapie?
Ciężko mi się śpi z powodu brzucha.
Zwykle śpię na kanapie, żeby Daniél mnie nie budził.
Trudno mi z powrotem zasnąć. Dlatego spałam na kanapie.
Nie mogłaś nic zrobić.
Musisz to zrozumieć, Saro.
O rany!
Ładnie tu.
- Tak myślisz? - Tak. Zdecydowanie.
- Zlatan! - Że jak?
Cześć, skarbie.
- Nie żartuj! Masz psa? - Tak.
- Cześć! - To Zlatan. Mój pies.
Zawsze chciałem mieć psa.
- Świetnie. - Maluchu.
- A ja mam. - Jesteś grzeczny, Zlatan?
Pewnie.
Mam dla nas wodę.
Niestety nie mam lodu.
- Proszę. - Dziękuję.
Włączę muzykę.
Gotowe.
Co tu robisz?
Masz chłopaka?
Zerwaliśmy.
- Serio? - Chciałeś odpocząć.
Powiedziałeś:
„Aby naprawdę być sobą w tym związku,
muszę przez jakiś czas pobyć sam”.
Jak się nazywasz?
Ludde.
- Ludde. - Ludvig.
Jestem Jasse.
Pójdę już.
Powiedziałem, że nie mogę wyczuć, czego ona chce.
Trudno mi, gdy ktoś nie mówi, czego chce.
Chcę wiedzieć, czego inni potrzebują.
Poznałem wiele kobiet, których nie umiałem wyczuć.
Dobra…
- „Wyczuwasz” mnie, prawda? - Nie powinnaś mnie teraz dotykać.
Nie.
- Wychodzę. - Dobra.
Zadźgam cię i zamorduję!
Boli! Litości!
Mam cię!
Kiedy tatuś wróci, to cię pożre.
Umówiłam się z pastorką.
Prosiła cię o wybranie pieśni żałobnych.
Lubię „Dzień po dniu, z każdą chwilą”.
Rozmawiałaś z Elliotem o pogrzebie?
Powiedziałam mu, że Daniél wyjechał.
Mogę powiedzieć za ciebie.
Nie wiem, co mu powiedzieć.
Nie. Możesz chwilę się z tym wstrzymać.
Zacznę dzwonić do ludzi.
Dźgnę cię!
PRZEPROWADZKI
Cześć.
Przywiozłeś swoje rzeczy?
Źle mi się mieszkało z Mają. Znowu nie wyszło.
Jak to „znowu”?
Dawałem ci trochę przestrzeni.
Chodź.
Trzeba było o tym najpierw porozmawiać.
Tęskniłem za tobą.
Dzwonił mój tata.
Mąż mojej młodszej siostry nie żyje.
Masz siostrę?
Młodszą, Sarę. Chyba ci o niej mówiłam.
Wyprowadziłam się z tatą po rozwodzie.
Znalazłem idealne awokado.
Tak jak lubisz.
Jej mąż właśnie umarł. Tak po prostu.
Kicha.
Tata uważa, że powinnam iść na pogrzeb, ale…
Bo on i Sara… On nie może pójść.
Nie wiem, co robić.
Co się stało?
Nie spytałaś mnie, jak się czuję.
- Nie dotykaj mnie teraz. - Jasne.
Chodź.
O Boże. Przepraszam.
- Nigdy się nie spóźniam. - W porządku.
Dzień dobry. Proszę usiąść.
- Może pomogę? - Nie.
Dobrze. Chciałam się dowiedzieć, jaki był Daniél.
- Jaki był? - Tak.
Mam coś opowiedzieć na pogrzebie?
Może być wszystko, duże lub małe.
Pobraliśmy się po narodzinach Elliota.
Poznaliśmy się na studiach prawniczych. Zamieszkaliśmy tu w zeszłym roku.
Daniél chciał być bliżej rodziców.
Rozumiem.
I dla dobra dzieci, oczywiście.
Ludzie mówili, że to tylko 30 minut jazdy autobusem.
Że będą odwiedzać. Ale nie odwiedzali.
Ale przynajmniej jest świeże powietrze,
duży trawnik i mąż, z którym można się tym dzielić.
Ale on nagle znika.
Nie ma go. To obrzydliwe zachowanie.
A twoi rodzice? Mama, tata? Masz rodzeństwo?
- Starszą siostrę, ale nie mamy kontaktu. - Jasne.
A rodzice?
Nie żyją.
- Co rysujesz? - Świnię. Jest smutna.
Ma tylko jednego przyjaciela, grubego, starego szopa.
Widzę.
Też ci smutno?
Tęsknisz za tatą?
Możemy do niego zadzwonić.
Nie możemy.
Bo jest jak ten ptaszek, którego zakopaliśmy w ogrodzie.
Tatuś nie żyje?
Tak.
Nie wróci w przyszłym tygodniu?
Nie.
Możesz być małpą?
Głośniej.
Dużo głośniej.
Głośniej!
Głośniej.
Głośniej, mamo! Głośniej!
Głośniej!
- Pomóc? - Nie.
- Patrz, mamo! Pies! - Nie teraz, Elliot.
Tak!
- To twój pies? - Tak.
- Jak się nazywa? - Co? Zlatan.
Nazywa się Szatan?
- Nie, Zlatan. - Szatan?
- Zlatan. - Szatan!
- Idziesz, Saro? - Szatan!
Elliot, babcia i dziadek na nas czekają.
Musimy iść.
- Chodź. - Nie.
Ma być u ciebie stypa?
Tak.
Daniél uwielbiał czekoladę.
Pamiętam, jak kupiłam kawałek ciasta czekoladowego.
Postawiłam go na stole w kuchni,
poszłam się krzątać, a potem do łazienki…
- Cześć. - Cześć.
Uwielbia piłki.
Chcesz spróbować?
Chodź tu, Zlatan.
Nie możemy mieć psa, bo mama ma alergię.
Jasne.
Mój tata będzie spalony.
Wejdzie do wielkiego pieca.
Idziemy na huśtawkę?
- Tak. - Dobra.
Wiesz, że twoja mama uwielbiała się huśtać?
- Cześć. - Cześć.
Wyżej!
No to jazda!
Ja latam!
Wszystko świetnie zorganizowane, Saro.
Tak, bardzo dobrze.
Nie!
Elliot!
Wiedziałam.
- Boli. - Chodź.
No już. Trzymaj głowę do tyłu.
- Przepraszam za Olle. - Elliota.
Elliota. Jasne.
Nie wiedziałam, że się nie trzyma.
Ale ma się dobrze?
Jego ojciec umarł, więc nie ma się dobrze.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Trzymaj się. - Jasne.
Na razie.
- Skąd dowiedziałaś się o Daniélu? - Helene…
- Helen. - Helen.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Moje kondolencje. - Dziękuję.
Helen zadzwoniła do taty.
Właśnie byłam u niego na odwiedzinach.
- Bardzo chciał przyjść. - Możesz już iść.
Pinto pinto gorgorito ¿Dónde vas tú tan bonito?
Pim, pam, pum
Pinto pinto gorgorito…
- Dziadku? - Tak?
- Widziałeś tego psa? - Jak się wabił?
- Nazywał się Szatan. - Zlatan.
- Jest żółtozłoty. - Tak. To prawda.
Dobrze…
Pinto pinto gorgorito…
Rozumiem, że nie miałaś z Lindą za wiele kontaktu.
Ale musiałam zadzwonić do twojego taty. Jesteście rodziną.
W takich chwilach rodzina jest potrzebna.
Dobrze by było, gdybym się tu wprowadziła.
Z Elliotem nie zrobisz wszystkiego sama.
Niedługo pojawi się dziecko.
Zrobię sobie wolne w klinice,
żebym mogła być z wami cały czas.
Nie trzeba.
Saro, rozumiem, że jesteś bardzo smutna.
Mnie też smutno.
Obie go straciłyśmy.
Ale ja straciłam swoje dziecko.
Mojego syna.
Idę spać. Elliot musi jutro wcześnie wstać.
Wezwę taksówkę.
José, wezwę taksówkę.
Helen?
Telefon rozpozna cię bez uśmiechu.
Gdy ci dobrze i wesoło W dłonie klaszcz
- Pychota. - Tak.
Zwykle kupuję inne.
To kupne? Nie upiekłaś sama?
A uczyłeś mnie piec?
Zamknijcie się, do cholery!
W każdy poniedziałek, środę,
każdego pieprzonego dnia przez trzy godziny.
Klaszcz.
Byłam u Małej po pogrzebie.
Zrobiłam kilka zdjęć.
To jej ogród.
To jej syn, Elliot.
Odwiedzisz ją jeszcze?
Patrz. Jasse dzwoni.
Mogę… Nie, tato.
Nie mów, że się z nim spotykasz?
Daj mi to.
Cześć.
- Cholera, Lindo. - Nie mogę rozmawiać. Jestem…
Ty pieprzony, zadufany w sobie dzieciuchu!
Nie, jestem w metrze. Jakiś dziwny Fin krzyczy.
- Masz najmniejszego fiuta świata! - Co?
Jest naprawdę nieprzyjemny.
Niedługo będę w domu.
Do zobaczenia. Dobra, buziaki.
Tato!
Chcę wracać do domu.
Tato, teraz tu mieszkasz. Pamiętasz?
Twoja mama tu mieszka.
Mamusiu!
- Elliot! - Mamusiu!
Elliot?
Mamusia tu jest. Co się stało?
Śniło mi się, że tatuś zakopał cię na trawniku.
Kochanie.
Nie zakopał, jestem tutaj.
Połóż się.
Zaśpiewajmy razem.
Pa, pa, pa pojadę
Skąd on tutaj…
Kto puka?
Nie wiem.
Będzie musiał przyjść jutro.
…wziął się?
Przejechałam drogą Turku
Szlakiem wołowym do Tavastii
Hej!
- Co robisz? - Pukałam, ale nie otwierałaś.
Chciałem zobaczyć, co z nosem Elliota i…
Wiesz, która godzina?
- Wpół do dziewiątej. - Elliot śpi.
- Co? Już? - Ma pięć lat. Chodzi spać o 19.30.
Mogę?
Nie możesz go wprowadzić. Wiesz, że mam alergię.
- Mama to zmyśliła. - Co?
Kłamała.
- Co? - Nie, Zlatan. Hej!
Kazała mi obiecać, że ci nie powiem.
Miałam ci nie mówić.
Dlatego ci nie mówiłam.
Zlatan!
- Dzięki. Ty nie pijesz? - Nie.
- Nie wolno ci. - Nie, nie wolno.
- Pewnie niedługo masz termin. - Za cztery tygodnie.
Nie mam własnych dzieci, ale mam Zlatana.
A Zlatan to prawdziwy urwis. Ciągle coś kombinuje.
Usiądziesz?
Nie wierzę, że mama kłamała, że mam alergię.
Zawsze chciałam mieć psa.
Myślę, że ona bardzo nie chciała.
- Zawsze wymyślała wymówki. - Miała pełne ręce roboty.
Z facetem, który ją zdradzał i chował alkohol po całym domu.
Jak sobie radzisz?
- Co u ciebie? - Żartujesz?
Nie. Dawno się nie widziałyśmy.
Na pogrzebie mamy.
To nie tak, że nie chciałam cię widzieć, ale myślałam,
że ty nie chcesz widzieć mnie.
Dlaczego?
Bo powiedziałaś,
że nie chcesz mnie więcej widzieć.
To był trudny dzień.
- Twój pies ugryzł księdza. - To nie był Zlatan.
To był mój pierwszy Zlatan. Ten drugi Zlatan, znaczy ten inny…
Powinnaś już iść.
Rozumiem.
Słuchaj…
przepraszam, że tak cię nachodzę bez zapowiedzi.
Ale jest jeszcze coś.
Chodzi o tatę.
Nie jest z nim najlepiej. Zaczął zapominać.
Czasem jest sobą, więc może przyjdziesz go odwiedzić.
Chodź.
Możesz spać na sofie, żeby go nie budzić.
Gdzie jest Elliot?
Jest wpół do ósmej, musimy iść.
Już wyszedł.
Co?
Wyszli wcześniej. Bardzo chciał iść z Lindą i psem.
Z Lindą?
Poszedł z Lindą?
Tak dzisiaj wyszło.
Ale ja miałam z nim iść.
Tak.
To wspaniałe, że możemy tu być razem. Potrzebujemy siebie.
Zdecydowanie.
Patrz. Jest zły smok.
Tak.
- Nie jest zły, tylko miły. - Tak, pięknie.
Jesteśmy tu codziennie.
- To bestia o imieniu Red. - Oczywiście. Bardzo smutne.
Nie zostawimy ich.
- Niedługo załapiesz, dziadku. - Rozumiem.
Tak. Mogę oddzwonić?
Umówiłyśmy się, że w środy odprowadzam go do przedszkola.
Zgadza się.
Nie zna jej.
Czemu pozwalasz obcej osobie…
Nie jest obcą osobą. To moja starsza siostra.
Ale Elliot nigdy jej nie spotkał. Wyrzekłaś się jej.
Ale relacje między rodzeństwem są często bardzo złożone.
- Widzę to w mojej pracy jako psycholog. - Linda u nas nocowała.
Elliot kocha jej psa.
Elliot nie potrzebuje kogoś, kto przychodzi tylko, gdy mu pasuje.
Potrzebuje stabilności i bezpieczeństwa.
Nie ma już ojca, co wywołuje u dziecka wiele niepokoju.
Jesteś w żałobie i wszystkiego nie zrobisz sama.
Za miesiąc będziesz miała kolejne dziecko. Ledwo dajesz sobie radę z jednym.
Że co?
Nie umiem zajmować się Elliotem?
Mówisz w ogóle o Daniélu?
Nie.
Mój syn nie żyje, a ja nie mogę nawet pochować go w jednym kawałku.
Chciał być skremowany. Mówiłaś, że wystarczy, jeśli będzie nagrobek.
Chcę, żeby mój Daniél był tam cały.
Daniél już nie istnieje.
Czemu jesteś taka zła?
Opłakujesz go w ogóle?
Może tego właśnie potrzebuje Elliot. Widzieć, jak jego mama jest smutna.
Słuchaj…
Jestem tu, bo rzuciłam telefonem w głowę mojej teściowej.
- Jest ranna? - Ma dwa szwy.
Mówi, że jestem zła.
Że źle przechodzę żałobę.
Jest wiele sposobów na żałobę.
Myślę, że wszyscy się z tym zgadzają.
- Prawda? - Tak.
Żałoba to miłość, która straciła dom.
Nie rozumiem, czemu mamy tu siedzieć i o tym rozmawiać.
Nieważne, wciąż ich tu nie ma.
Nie wrócą nagle. To bez sensu.
Spędziłem z Rickardem cztery lata.
To były najszczęśliwsze lata mojego życia.
Zawsze byliśmy razem. Wszystko robiliśmy razem.
Kiedy zadzwonili i powiedzieli mi, że nie żyje…
nogi mi się ugięły.
Odrzucałem wszystkie zaproszenia.
W każdy weekend byłem sam, nawet w święta.
Pewnego dnia mój młodszy brat do mnie przyszedł.
Kazałam mu odejść, ale nie posłuchał.
Krzyczałem, żeby poszedł do piekła.
A potem odszedł. I nigdy nie wrócił.
Nie wiem, czemu to opowiadam…
Złapię cię.
Łap piłkę! Dawaj ją.
Może spotkamy się jutro? I pojutrze?
I popojutrze. I popopojutrze.
- Jak mama się zgodzi. - Lindo?
- Przepraszam. - Za co?
Myślałam, że zrobiłam coś nie tak.
Chcesz się do nas wprowadzić?
I pomagać mi, zanim…
I potem. Tylko jeśli chcesz.
Chcesz, żebym jakiś czas z tobą pomieszkała?
Tak.
Ze mną i Elliotem.
I z nowym dzieckiem.
I ze Zlatanem.
Tak.
Mogę dzwonić.
Nie dotykaj mnie.
Jasne.
Chodź, Zlatan.
Pa!
Lindo. Potrzebujesz pomocy?
Dam sobie radę.
- Chodź. - Dzwoni mi telefon.
Halo. Właśnie wyjeżdża.
Miło, że pytasz, jak się czuję.
Ciężko pracowałem, żebyśmy mieli dobre życie.
Wydaje mi się, że nie inwestuje w nasz związek tyle, co ja.
Bardzo mnie to boli. Bardzo ją kocham.
Woda pasuje do wszystkiego.
Pyszne.
- Zamówiliśmy. - Smakuje jak odbyt.
- Elliot! - Zabroniłam mu mówić „gówno”.
Lindo, czym się zajmujesz?
Wygrałam na loterii.
- Co? - Co?
Dwa lata temu. 548 000 koron.
To musi być miłe, prawda?
Tak.
Ale miałaś pracę, zanim wygrałaś na loterii?
Tak, w domu starców.
Nadal masz kontakt z waszym ojcem?
Tak.
Ale odwiedzam go tylko od czasu do czasu. Nie jest z nim najlepiej.
Wóda wyżarła mu mózg.
- Komu? - Dziadkowi.
- Mam innego dziadka? - Nie.
- Pyszne. - Jak uszkodził sobie głowę?
- Alkoholem, skarbie. - Helen.
Popełniasz wielki błąd, Saro.
Teraz tu mieszka.
Wezmę to. Wiem, gdzie odstawić.
Czemu nigdy nie poznałem tamtego dziadka?
Bo nie chce mnie widzieć.
Kiedy byłam w twoim wieku, siadałam na huśtawce i czekałam na niego.
Ale nie przychodził.
Chciałbym go poznać.
Cześć!
Nie dam rady.
Dać Elliotowi miłego dzieciństwa.
Dać mu mamy i taty.
A niedługo…
Będę odpowiadać za dwa dzieciństwa…
Nie dam rady.
Chodź tu.
Masz na sobie koszulę Daniela.
Przepraszam.
- Moje ubrania były… - Nie szkodzi.
…brudne.
Pa, pa, pa pojadę
Skąd on tutaj wziął się?
Szlakiem wołowym
Do Tavastii
Czy Zlatan umrze?
Tak.
Czy ty umrzesz?
Tak, ale dopiero gdy skończę sto lat.
Razem ze Zlatanem.
Właśnie tak.
Lubię cię, wujku Lindo.
Też cię lubię.
- To nowe pigułki? - Jest już trzecia?
Za kwadrans. Są nowe?
O trzeciej w jadalni podają kawę i ciasto.
Zwykle tam nie chodzimy.
Sama to kupiłam.
Jeszcze nie ma 15.00.
Nie.
- Co cię bawi? - Czemu dodałeś truskawki do herbaty?
Tak jest smacznie.
Jasne.
Wiem, że jest na mnie zła.
Twoja młodsza siostra.
- Lubię truskawki w herbacie. - Co?
Nie!
Babciu!
Cześć, kochanie.
Cześć, skarbie.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
To tatuś?
Tak, to prochy twojego taty.
„Najlepszy ojciec świata, mąż Sary i nasz ukochany syn”.
Nie to ustaliliśmy?
Świetnie, Helen. Jest super.
- Teraz moja kolej? - Tak.
Masz latarkę, więc nie będziesz się bał ciemności.
Tu narysowałem ciebie, mnie i mamusię,
wujka Lindę i Zlatana.
A to babcia i dziadek.
I masz banana, jakbyś zgłodniał.
Pięćdziesiąt jeden, siedem, osiem…
Helen robi zawody w tym, kto bardziej to przeżywa.
…sto siedem.
- Razem to… - Jeden plus jeden, plus jeden.
To tyle, co trzy nogi.
Dzwoniłem do ciebie tysiące razy.
Zgubiłem klucze.
To Jasse.
A to Sara, moja młodsza siostra.
Cześć.
A ty jesteś…
- Nie mówiłaś jej o mnie? - Mówiłam.
Mieszka ze mną.
- I jest moim chłopakiem. - Jesteśmy razem od czterech lat.
Tak.
Chociaż raz wprowadziłeś się do tej dziewczyny z jogi.
Mentalnie byłem z tobą.
Byłeś.
Można być z kimś fizycznie, ale wysyłać swoją energię komuś innemu.
Można?
- Tak. - Ale nie było mi łatwo.
Lindo, kiedy wracasz do domu?
Nie mogę być sam.
Ile on ma lat?
Za dwa tygodnie 39 lat.
Zgadza się.
Weź moje klucze. Proszę.
- Potrzebujesz pieniędzy? - Dajesz mu pieniądze?
Mogę pożyczyć 2000?
Jasne.
To na taki kurs.
Dla ludzi, których zraniła miłość.
To Zranieni wojownicy.
„Zranieni wojownicy?”
- Saro. - Tak?
Dobra.
O Boże, tyle negatywnej energii.
Właśnie zmarł jej mąż.
Mogłaby być milsza.
Tęsknię za tobą.
Też za tobą tęsknię.
Wrócisz wkrótce do domu?
Jak tylko urodzi się dziecko.
Do kogo piszesz?
Do Jasse.
Lubi seks oralny.
Jako strona czynna.
Nauczył się tego na jakimś kursie.
Leży tam, a kiedy skończy, patrzy o tak.
Jakby chciał, żeby go chwalić. Wygląda jak…
pies przy misce z wodą.
Ale jest bardzo miły i troskliwy.
Chyba po prostu
miał dziś zły dzień.
To dobry facet.
Czemu zawsze
usprawiedliwiasz ludzi?
Nie wszyscy są mili. Można kogoś nie lubić.
- Ale jego lubię. - O to mi chodzi. Jesteś głupia.
Co? Ty na pewno też lubisz ludzi.
Na przykład kochasz Elliota.
Ale to zupełnie co innego. To dziecko.
- Kocha się je nawet w gniewie. - No dobra.
A Daniél?
Kochałaś Daniéla.
Nie planowałam zajść w ciążę z Elliotem.
A Daniél…
nie chciał mieć dzieci. Nie wtedy.
Wiesz, co powiedział?
„To najgorsze, co mogłaś powiedzieć”.
I choć żałował, że to powiedział,
daliśmy sobie życie, którego żadne z nas nie chciało.
- Jesteś na mnie zła. - Co?
Jesteś na mnie zła.
Ale jestem tu, bo chcę ci pomóc.
Z Elliotem i wszystkim, czego potrzebujesz.
Chcę być przy tobie, ale przestań się na mnie gniewać.
Boli!
- Jesteś moją starszą siostrą. - Ale nie możesz mnie bić!
Hej!
Mnie też nie wolno ci bić!
Przestań!
- Przestań! - Ty przestań!
Nie.
Przestań!
Mogłaś zostać ze mną i mamą po rozwodzie, ale tego nie zrobiłaś.
Wprowadziłaś się do niego.
Byłaś już na tyle duża, ale ja miałam tylko dziesięć lat
i tęskniłam za tobą.
Gdybym tego nie zrobiła, tata byłby sam.
Co z tego? Był dorosły i miał to w dupie!
I to wszystko była jego wina!
Musisz sobie uświadomić, że czasem ludzie to dupki
i możesz tylko ich zostawić!
Nie chodziło mi o teraz.
Proszę.
To było u taty, ale ty powinnaś to mieć.
Obchodzi go, Saro.
Odwiedź go, zanim będzie za późno.
Obiecuję, że możesz na mnie liczyć.
Saro?
Dobranoc.
Będzie wyglądał w tym na robota?
Jasne.
Zapomniałam o Halloween w przedszkolu.
Mogę go podrzucić, jeśli chcesz.
Nie ma potrzeby.
Chciałam cię zapytać, czy mogłabyś go dziś odebrać.
Mam wizytę u położnej, a przedszkole zamykają o 14.00.
Mogę go podrzucić i odebrać.
Dobra.
Albo zadzwonię i powiem, że jest chory.
Jestem gotowy!
Świetnie wyglądasz. Jesteś…
Jestem wujkiem Lindą.
- Mam wąsy? - Tak.
Cukierek czy psikus?
- Nie mam cukierków. - No to psikus.
- Nie. - Tak.
Nie!
Przestań.
Jesteś taki niegrzeczny.
- Pa, skarbie. - Pa.
Pa.
- Kojarzysz żółwie? - Tak?
Są powolne, ale ten w bajce jest bardzo szybki.
- Aż tak? - Nie, tak!
Wezmę to.
Zobaczmy.
- Może się pani położyć? - Tak.
Proszę.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Zobaczmy, co u maluszka.
Czy raczej „malutkiej”?
- Wie pani, że to dziewczynka? - Tak.
- Może pani podnieść bluzkę? - Tak.
Rozepnę to.
Poszukam główki. Wdech.
I wydech.
Tu jest. Dobrze.
Zobaczmy, czy znajdziemy serce.
Będzie trochę zimno.
Zobaczmy.
Muszę poszukać.
I gotowe. Jest.
Słyszy pani?
Brzmi bardzo zdrowo.
Dobrze.
Proszę.
Przepraszam.
Przepraszam. Zapomniałam, że tam jesteś.
Przepraszam.
Halo?
Cześć.
Gdzie jest Linda?
Nie ma jej.
Cześć, kochanie.
Cześć.
Nie przyszła.
Co się stało? Gdzie jest Linda?
Elliot, skarbie. Porozmawiam z twoją mamą. Zaraz wracam.
- Nigdzie nie idę. - Dobra.
Chodź.
Linda nie przyszła. Myślał, że nie żyje.
Przedszkole nie mogło cię złapać, więc wezwali mnie.
Linda jest nieodpowiedzialna. Nie możesz jej ufać.
Pocieszam go od godziny.
Takie wydarzenia głęboko ranią. Widzę to w mojej pracy jako psycholog.
Cześć.
Dzwoniłam. Dlaczego nie odbierałaś?
Gdzie byłaś?
Przepraszam. Byłam z tatą.
To miała być krótka wizyta, ale zanim tam dotarłam, uciekł.
Szukaliśmy wszędzie.
Przestraszyłam się, że coś mu się stało.
Mógł wyjść prosto na ulicę.
Ale go znaleźliśmy.
Nic mu nie jest.
Elliot myślał, że nie żyjesz.
Ale żyję.
Pogadam z nim.
Tylko mu powiem, że nie umarłam.
Idź sobie.
Helen miała rację. To błąd.
Mała, Elliot nie może iść przez życie, myśląc, że ktoś umarł,
bo spóźnili się pięć minut.
Ale tak jest. Ludzie umierają!
Wszyscy odchodzą. Nikomu nie można ufać.
Wszyscy zawodzą i wszystko musisz robić sama!
Obiecałaś, że będziesz ze mną i Elliotem.
Obiecałaś, a potem wybrałaś jego! Znowu wybierałaś jego, a nie mnie!
Pa, pa, pa pojadę
Skąd on tutaj wziął się?
Przejechałam drogą Turku
Szlakiem wołowym do Tavastii
Mamo? Gdzie wujek Linda?
Śpi u siebie w domu.
- Ze Zlatanem? - Ze Zlatanem.
- Zmyjemy to? - Nie!
Nie powinieneś w tym spać.
Tęsknię za wujkiem Lindą.
Linia prosta.
Nie jesteś prosto.
Prosto.
Zlatan!
Halo?
Cześć, tu Helen García. Rozmawiałaś z Sarą? Wiesz, gdzie jest?
Nie mam pojęcia, gdzie jest.
Wiesz, gdzie może być?
- Nie rozmawiałyśmy od… - Nieważne.
- Dobra. - Pa.
Dobra. Pa.
- Co tu robisz? - Tylko spacerujemy.
Sara wczoraj zaczęła rodzić.
Poszła dziś do położnej.
- Cztery centymetry rozwarcia. - Dobra.
Więc ją przyjęli.
Dzwonili z oddziału. Zniknęła.
Powinnam się domyślić, że nie radzi sobie za dobrze.
To moja pieprzona praca.
Wezmę auto, żeby jej poszukać.
Gdzie moje kluczyki?
Tutaj.
Może Zlatan ją znajdzie?
Szukaj, Zlatan!
- Gdzie Sara? Zlatan! - Idziesz czy nie?
Idę.
- Zabierzesz to coś? - Zlatan, połóż się.
Leżeć!
Czym go karmisz?
Przepraszam.
Ciągle myślę o sytuacji z Elliotem.
Wiem, że kiepska ze mnie siostra.
Wcale nie.
Jestem starsza.
Powinnam opiekować się Sarą, ale nie wiem jak.
Ale Mała wie. Zawsze wiedziała, co robić. Wszystko.
Mój terapeuta mówi, że nie byłam dla was szczególnie pomocna,
gdy próbowałyście odnowić więź.
I że bywam wrogo nastawiona.
- Chodzisz do terapeuty? - Tak.
- Myślałam, że jesteś terapeutką. - Ale jesteśmy tylko ludźmi.
- Dobra. - To część naszej pracy.
Mówił, że w kryzysie trzeba mieć bezpieczne miejsca i ludzi.
Jesteś jednym z nich.
Mimo braku kontaktu.
Rety.
Sara!
- Helen… - Sara!
Helen?
Wiem, gdzie może być.
Skręć w prawo.
Po co by tu przyszła?
- Bawiłyśmy się tu w dzieciństwie. - Co?
Stój.
- Tutaj? - Sprawdźmy. Chodź.
- Dzięki Bogu! - Proszę.
Mam go zabrać?
Saro?
Huśtasz się?
Nie mogę.
Dobra.
Wracajmy do szpitala.
Nie chcę.
Ale…
Zaraz urodzisz.
Twoja córeczka zaraz tu będzie.
Śniło mi się, że urodziłam Daniéla.
A jeśli wygląda jak Daniél?
Wszystkie noworodki wyglądają jak ziemniaki.
A jeśli…
okaże się taka jak on?
Będzie mówić i zachowywać się jak on, mówić te same słowa.
Będzie taka jak on.
Nie zniosę tego.
Żadna z nas nie przypomina rodziców.
- Przypominamy. - Nie jesteś taka jak mama.
Nie chodziło mi o mamę.
Jestem jak tata!
Jestem jak on.
Chodźmy, Saro.
Jestem jak on.
Jestem równie samolubna jak on.
Jestem równie niecierpliwa i zgorzkniała.
Jesteś też miła i zabawna jak tata.
Odpycham wszystkich, tak jak on.
A teraz jestem sama, tak jak on.
Ale ja nie jestem jak mama?
Jesteś dobra dla wszystkich.
Niepewna siebie. Boisz się konfliktu.
Jesteś z facetem, który traktuje cię jak gówno.
Nie, wcale nie jak mama…
W porządku.
Jestem jak mama.
Lubiłam mamę.
Też ją lubiłam.
Tęsknię za nią.
Ja też.
Dobrze.
Już dobrze.
Już.
Przyj.
Jeszcze trzy skurcze i wyjdzie.
- Świetnie ci idzie. - Coś nie tak. Czuję to.
Dobrze ci idzie, Saro. Czuję główkę. Już niedługo.
- Alarm! - Włączam alarm.
Serce dziecka nie bije tak, jak powinno. Musi natychmiast wyjść.
Dobrze, chodźmy.
Alarm.
Biegniemy.
Sonja?
- Usiądź, Helen. - Dobrze.
Trochę się denerwuję.
Boję się.
Ja też.
Myślałam, że najgorsze za nami.
Z Daniélem.
Ale nie.
Babciu!
Elliot, cześć.
Zabrali ją nagle na cesarskie cięcie.
Możecie przyjść i zobaczyć się z mamą i córką. I młodszą siostrą.
Chodźcie.
Chodź, Lindo.
O rany.
Jaka urocza.
Cześć, siostrzyczko.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć…
osiem, dziewięć, siedem.
Sześć!
Chcesz ją potrzymać?
Mogę?
Proszę.
Cześć, skarbie.
- Tęskniłam za tobą. - A ja za tobą.
- Jest piękna. - Tak.
Dziękuję.
Muszę coś zrobić.
- Mamo? - Co?
Cześć.
Lindo?
Co się dzieje?
Nie można być z kimś i wysyłać swojej energii komuś innemu.
Co się dzieje?
Nie można być z kimś i wysyłać swojej energii komuś innemu.
Zabierz to stąd.
Kocham cię.
- Nie czuję się z tym dobrze. - Dotknę cię.
- Lindo… - Do widzenia.
Cześć.
Wiem, że teraz bardzo się zezłościsz,
ale będziesz szczęśliwa później.
- A może i nie będziesz… - O czym ty mówisz?
Dziś jest dobry dzień.
To twoja córeczka?
Tak.
- Witaj, mała Saro. - Ma na imię Saga.
Tylko żartowałem.
Zabawne.
Ale
wygląda jak ty, Mała.
Proszę, tato. Zrobiłam dla ciebie zdjęcie.
Zjemy pizzę?
Może powinnyście
odpocząć.
Dobry pomysł. Położę je tutaj.
Dziękuję.
I przepraszam.
Jasne.
Chodź.
Lindo!
Tato, zaczekaj.
Kiedy wrócisz do domu?
Do domu?
Znaczy się tu.
- Wygląda jak ty. - Nieprawda.
Wygląda jak ziemniak.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz