Çeviri: Şener KALKANCI sener72@gmail.com
Gerçekten tuhaf bir rüyaydı. Büyük bir ovadaydım.
Annem vardı.
Onun... Üzerinde bir elbisesi vardı.
Hayattayken giydiği elbisenin aynısıydı.
Ve hepsinden önemlisi kocaman bir şey vardı... Büyük bir geyik sürüsü.
Bilirsin...Geyik...
Orman hayvanı.
Ve aniden sesler.. Anladın mı?
Annemin kafasında geyik boynuzları büyümeye başladı.
Garip bir duyguydu gerçekten.
Ama onu tanıdım.
Hiçbir şey değişmemişti.
Ama kafasında...
...boynuzları vardı.
Çok güzel, geyikti. Hiç gerçek geyik gördün mü?
Çok güzeldi ama aynı zamanda kendi kendine şöyle diyorsun: “Ama neden?"
"Neden boynuzları çıkıyor?"
Boynuzlar, diş gibidir. Rüyada boynuz görmek...
-...ölüm korkusunu yansıtır. - O kim?
O bizim stajyerimiz!
- Stajyerimiz mi var? - Tabii, evet.
- Onun adı ne? - Ona sorman yeterli, ha!
- Adın ne? - Hugo.
- Hugo, neden bana kahve getirmedin?
Hayır ama bu...
Pardon.
- Ne yapıyorsun? Dursana!
- Sakin ol! Sakin ol! - Tamam, tamam. Hadi.
Hadi! Sakin ol!
Dur, Hugo!
Kahretsin! Hugo, dur!
Ne yapıyorsun sen? Kes şunu!
Hadi, hadi! Dışarı!
Bizi çok yordu değil mi?
Bir anda ne oldu anlamadım.
Peki, her halükarda
şikayette bulunmanın bir anlamı yok, bu bize birçok soruna neden olur.
Bu nasıl bir stajyer?
- İstersen insan kaynaklarıyla bu konuyu konuşabilirsin. - Hayır, hayır. Gerek yok.
- Nasılsın ? - İyiyim.
- Eminsin, değil mi? - Evet.
- Hey. - Merhaba!
Yanağına ne oldu?
- Leo, Lea, yemeğe! - Hey. Topunuz!
İyi günler.
Hayat zor
Gülmeyi bilmelisin.
Devam ediyoruz. Görüyorsun, işte gidiyorsun.
İşte, açık mutfak. Ve yumurta...
- Yumurta mı bu? - Evet.
- Peki neden burada bir yumurta var? - Burası bir restoran! Bu da kızarmış yumurta.
- Oldukça beğendim. - Ama restoranın adı...
- Newton... - Evet. Ne olmuş ?
- Orada yumurta değil elma olmalı. - Hayır, tavuk yemekleri yapıyorlar.
Ama bu isim, yumurtayla eşleşmiyor. Newton, elmayı çağrıştırır.
- Umrumda değil. - Mesajı karıştırır.
Hayır. Bir elma, bilmiyorum...
Elma, diyeti çağrıştırır. Anlıyor musun?
- Bir hata mı var? -Hayır - Bir kutu Kellogg's'a benziyor.
Kes şunu!
Dur!
- Dur! - Neler oluyor?
Kahretsin!
Neler oluyor?
Yves!
Ben...Yves'in saldırısına uğradım.
Ofisimdeydim ve beni defalarca bıçakladı.
- Bir kalemle. - Kalemle mi?
- Evet. - Peki...
Sonra devam etti.
Şöyle bir izlenim edindim...
- Grafiker misiniz? - Evet, öyle - Siz de mi Grafikersiniz?
- Ben projeleri takip ediyorum. - Takip etmek mi?
- Sen bir muhasebecisin. - Ve biraz da muhasebe.
Peki...Grafikerlerle muhasebeciler arasında bir gerginlik var mı yok mu? - Hayır.
Şirketlerde çalışma arkadaşları arasında rekabet olabilir.
Gözünüzü morartan da bu beyefendi miydi?
- Hayır.. - Oh, hayır! Hayır, hayır.
- Hayır. Görüntülere de bakın. - Tamam..
Olayı bir meslektaşım filme aldı.
Gösterebilir miyim?
- Görüyor musunuz? - Hayır, henüz değil ama göreceğim.
- Buraya mı basmalıyım? - Ortaya, doğru.
Ah evet doğru. Ah orada!
- Ah evet, bu bey... - Ama orada...
normal bir durumda olmadığımı görüyorsunuz.
- Normal durumunuzu bilmiyorum. - Evet.
Ve size şunu söyleyebilirim ki... Hiçbir şey hatırlamıyorum.
- Üstelik buna herkes şahit. - Oldukça utanç verici.
Bunu sizden saklamayacağım. Buna saldırı deniyor değil mi?
- Bunu neden yaptığımı bilmiyorum. - Ağlamayın bayım.
- Sebebini bilmiyorum. - Anlamaya çalışacağız.
Bilmiyorum, belki de bir anlık kendini kaybetmektir.
Olur ya!
Herkese... Sıklıkla...
- Sanırım bu kadar...Evet. - İşteki baskıdan dolayı...
..günümüzde oluyor, böyle yani.
Onu size geri vereyim.
- Şikayette bulunmak ister misiniz? - Hayır, hayır.
Hayır. Bulunmuyorsunuz. Peki siz, şikayetçi olacak mısınız?
Hayır.
- Peki o zaman. - Teşekkürler
O zaman el sıkışın.
Tamamdır.
Gidin ve birlikte için. Meslektaşlarımız arasında bunu böyle yapıyoruz.
Ah evet. Bu güzel olurdu, evet.
Nasıl hissediyorsun ?
- Daha iyi. - Öyle mi?
Evet, artık acımıyor.
Mevcut durumu tartışmamız gerektiğini tahmin etmişsindir.
Ve olayların sakinleşmesi için...
-...bir çözüm bulmamız gerekiyor. - Evet...
- Bunu Yves'le konuştuk... - Tamam.
- Şikayette bulunmadım. - Tamam. Bir ara bana...
evden çalışmayı tercih ettiğini söylediğini hatırlıyorum, doğru mu?
- Hayır.. - Evet, bunu bana söylemiştin!
- Hayır, bunu asla söylemedim. - Peki. Önemli değil.
Bunun şimdi bir adım geri atma fırsatı olarak kullanabilirsin bence.
- Sorun değil, iyiyim. - Evet.
Yani kendini iyi hissediyor olabilirsin. Ancak...
...bu herkes için geçerli olmayabilir.
Takım kendini iyi hissetmiyor mu?
Hayır, bu çok açık. Kötü durumda.
- İstersen müşterileri durdururum. - Gerek yok...
Masamda sessizce çalışabilirim.
Elbette ama evden çalışman daha da iyi olurdu.
Yanlış anlama. Bu kesinlikle sana karşı değil.
Senin hakkında ne düşündüğümü ve sana olan saygımı çok iyi biliyorsun.
Ama bunun herkesin iyiliği için olacağına inanıyorum. Tamam mı?
Bu hala burada mı?
Evet, stajı hafta sonunda bitiyor.
Hugo Monnier. Blois'deki Jean Jaurès Lisesi'ne gitmiş.
Rennes'te EMFPA'da okumuş.
Ve EPSL'de stajyermiş.
Hayır, Varte'de... Varte'de stajyermiş.
Yves'de Varte'de değil miydi?
- Bilmiyorum. - Bu sana bir şey ifade ediyor mu?
Hakkımda dedikodular dönüyor gibi görünüyor.
- Kimse sana benim hakkımda bir şey söyledi mi? - Hayır..
- Eminsin ? - Mhm-mhm.
Merhaba.
- Vincent. - Lena.
Nasılsın?
Evet, iyiyim.
- Geciktiğim için özür dilerim. - Hayır, önemli değil
- Herşey yolunda mı? - Evet...
Şey... Profil resmimi güncellemeye zamanım olmadı.
Birileriyle...kavga mı ettin yoksa?
Hayır, bizim şirkette çalışan bir stajyer...
bana laptopla vurdu.
- Cidden mi ? - Ben ciddiyim.
Bir de muhasebecimiz var.
O da beni şişledi.
Evet...
- Benimle dalga mı geçiyorsun ? - Hayır, bu doğru.
Ama sebebi neydi ki?
Bilmiyorum. Hiç bir şey anlamadım.
Peki...
Sen uzun zamandır mı yalnızsın?
Çok uzun süredir değil. Eski sevgilimle çalışıyorum.
- Ama sorun değil, iyi gidiyor. - Tamam. Ama işyeriniz olaylıymış.
- Değil mi? - İdare ediyoruz.
- Eski sevgilin, stajyer olan mı... - Peki sen ? Ne yapıyorsun ?
Ben bir proje yöneticisiyim.
- Otomotiv sektöründe. - Nasıl peki?
Evet. İşim iyi! Seninkinden daha sakin.
Birbirimize saldırmıyoruz.
Eski sevgilim burada değil.
Her şey yolunda, sakin.
Peki sen işinde...
Çalışmaya devam edecek misin?
Bu seni rahatsız etmiyor mu?
Üzgünüm, eve gitmem gerekiyor.
18, rue des Tables.
Hayır, yazılımı güncellemek imkansız.
Ne olduğunu biliyorsun. Tam bir karmaşa.
Peki şirkette durumlar nasıl?
Alex'in bana bilgileri göndermesi gerekiyordu.
Thermox'un bilgilerini mi?
- Bana ulaşan bir şey yok. - Ah...
- Seni aramadılar mı? - Hayır.. Bana bir şey söylemeleri mi gerekiyordu?
Hayır, bilmiyorum.
Şu anda bir telaş var.
Nasıl olduğunu bilirsin. Tam bir karmaşa.
- Alo Vincent? - Seni duyuyorum.
Kahretsin! Kahretsin!
Ele geçirme öfkesi
Öfke şiddeti
şiddet patlaması
Ele geçirilen bir adam, çalıştığı restorana daldı; bir çok müşteriye ve çalışana ciddi bir şekilde saldırdı.
Son zamanlarda kendinizi öfkeli hissettiğiniz oldu mu?
Evet.
Kime karşı?
Bana inanmayan herkese karşı.
Sana saldıranlara karşı değil mi?
Açıkça görüyorum ki...
Nasıl anlatılır ? Onlara, ama aslında onlara değil.
Boş boş bakıyorlar ve...
- ...birden saldırıyorlar. - Bana şaşırtıcı gelen şey...
insanlarla, kızgın olmadan kavga etmeniz.
Kavga eden ben değilim. Saldırıya uğradım.
Bir köpek başka bir köpek tarafından saldırıya uğradığında...
...artık diğer köpeklerden de korkmaya başladığını biliyor musunuz?
Bu çok normal.
Bu durum diğer köpeklerin
sinirlenmesine yol açar. Ve çok sık olarak,
köpek hemen ardından saldırıya uğrar.
- Evet ama ben köpek değilim. - Hayır ama...
..bence aslında size saldıran insanların ilgisini bekliyorsunuz.
Siz ne düşünüyorsunuz?
Saldırganlığın başlangıcı: Göz teması.
Saldırganlığın sonu ?
Saldırganlığın başlangıcı: Göz teması.
Saldırganlığın sonu: Görsel temasının sonu
Kahretsin...
Dur!
Beni öldürmek mi istiyorsun ?
Benden ne istiyorsun orospu çocuğu, ha?
Ne?...
Ne istiyorsun? Ha?
Şerefsiz!
Kahretsin!
Ah, kahretsin!
Ne oluyor, ne yapıyorsun ?
- Kapa çeneni! Pislik! - Ne oldu?
Thierry!
- Vincent, aç. Kapıyı aç. - Hayır!
- Anlat, ne oldu? - Bana saldırdılar!
Hayır, onlar çocuk.
- Sorun ne? - Kavga etmişler.
Çocuklarımı dövmüş.
Vincent, kapıyı aç.
Bir şeyler yapalım mı?
- Neler oluyor? - Ne yapıyorsun?
Ne yapıyorsun Vincent? Aç şu kapıyı!
- Lanet kapıyı aç! - Bence... kapıyı kırın!
- Ne yapacağız ? - Aç!
- Aç şu kapıyı! - Hayır....
- Vincent, polisi arıyorum. - Hemen ara!
Sorun değil, sakin olun.
- Onu öldürmeyeceğiz, değil mi? - Belki başka bir yol vardır?
Yemin ederim polisi arayacağım. Bu iş burada bitmedi..
- Hadi gidelim. - Kapıyı kırmak lazımdı.
- İyi akşamlar. Villeurbanne. - İyi akşamlar.
- Burada ne yapıyorsun ? - Merhaba baba.
Nasılsın... Yaralandın mı?
- Mühim değil. Çarptım. - Birisine mi yoksa bir şeye mi?
- Ah... Gölgenden göremiyorum baba. - Pardon.
- Peugeot 504'ün anahtarlarına ihtiyacım olacak. - Anahtarlar her zamanki gibi orada.
- Uyuyor muydun? - Evet uyuyordum.
Vincent, en azından gelmeden önce...
- ...geleceğini haber verebilirdin. - Zamanım yoktu.
Pélan'daki evin anahtarlarını da alıyorum.
Tamam, tamam.
Doğada biraz vakit geçirmem gerekiyor.
İçeride biri mi var ?
Jos.
-Jos mu? - Evet.
- Yoga yapan mı? - Evet.
- Birlikte mi yaşıyorsunuz? - Evet.
Doğada olmak istediğine göre, bu artık robotla birlikte olmadığınız anlamına mı geliyor?
- Audrey'i mi? - Evet.
Hayır, şu anda biraz karmaşık.
Aptalca bir şey mi yaptın?
Hayır, aptalca bir şey yapmadım. Biraz yorgunum.
Neyse iyi geceler baba. Ve uyandırdığım için özür dilerim.
Nereye gidiyorsun?
- Odama. - Artık odan yok.
Demek istediğim, hala odan var...
-..ama şu anda orada yoga çalışılıyor. - Sorun değil, sadece bir gece kalacağım.
Evet ama bu durum bir karmaşaya sebep olur.
Çünkü Jos'un, yoga dersleri için
- çok daha fazla alana ihtiyacı var. - Peki ya eşyalarım?
Her şeyini kutulara koydum. Kutular da garajda.
İstediğin zaman onları alabilirsin.
Burası senin de evin ama...
...bu yaşta böyle haber vermeden
ortaya çıkamazsın, anladın mı? Kanepede uyuyabilirsin.
- Yok, önemli değil. - Neyse haklısın.
Eğer Pélan'a gideceksen, gece araba kullanmak zorundasın, orası kesin.
Ama yollar da boş olur.
Hadi, yolculuk için sana güzel bir
- kahve hazırlamamı ister misin? - Hayır, hayır.
Çok naziksin ama ben gidiyorum.
Oraya gitmen sana iyi gelecek. Ama dikkatli ol, tamam mı?
Merak etme.
Merhaba.
Hayır endişelenme.
Otur.
- Sadece seni gördüm ve... - Ne gördün?
- Sandviçini aldın ve... - Ha?
- Ne? - Kasiyerden kaçtın.
Onunla yüz yüze konuşmadın.
- Ne demek istiyorsun? - İyi biliyorum.
Ayrıca sana bakılmasından da kaçınmalısın.
Yalnız olmadığımızı bilmek garip.
"Yalnız", hangi anlamda?
Sandviçinin içinde ne var?
Ton balığı ve mayonez.
Yiyebilir miyim?
Tabi...Tut...
Teşekkürler.
Bana bakabilirsin.
Aynı şeyi ben de yaşıyorum.
Aynı bataklık, aynı güçlük.
- Ne zamandan beri? - Ne, ne zamandan beri?
Seni kim öldürmek istiyor?
Seni de mi öldürmek istiyorlar?
Biriyle karşılaşıyorsun...
Sana bakıyor...
Sonra da sana saldırıyor mu?
Evet. Yedi aydır böyle.
Bu bir virüs mü?
Bilmiyorum. Tek bildiğim şey, sayımızın giderek arttığı.
Ve bunun hakkında konuşan siteler ve bloglar var.
Ve en ciddisi de "Nöbetçiler" web sitesi.
- Bu askeri bir site mi? - Hayır, değil.
Daha çok hayatta kalma odaklı bir site.
Bununla nasıl yaşayabileceğimizden
nasıl uyum sağlayabileceğimizden bahsediyor.
Kendini nasıl dikeceğini biliyor musun?
- Derimi tekrar dikmek mi? - Evet.
Hayır..
Öğrenmelisin. Kendine dikkat etmelisin.
Hastaneler çok tehlikeli. Kimse sana yardım edemez.
Ama... bu neden bizim başımıza geldi?
Soru "Neden" değil; "Ne kadar zamanımız var?"
Beni böyle gördüğünde benzetemezsin ama ben üniversitede profesördüm.
- Ben gidiyorum! - Bekle, sana saldırmaya devam ediyorlar mı?
- Temasta kalalım mı ? - Beni Nöbetçiler web sitesinde bulabilirsin.
Takma adım: JoachimDB.
Ve bir köpek al; bu çok önemli.
Sana saldırmazlar ve sana saldıracakları önceden hissederler.Teşekkürler!
Benim adım Vincent. Takma adınız neydi?
JoachimDB.
Nöbetçiler
NÖBETÇİLER
SİTEYE GİRİŞ
Nöbetçi olduğunuzu mu düşünüyorsunuz?
Şimdi bize katılın.
BİZ NEDEN NÖBETÇİYİZ?
Artık saldırılara maruz kalmak istemiyoruz. Yaşamak istiyoruz, kendimizi savunmalıyız!
Merhaba; sitenizi JoachimDB sayesinde keşfettim. Söyler misiniz bana: Kaç kişiyiz?
Ne zamandan beri? Bu bir virüs mü? Bir tedavisi var mı? Sadece Fransa da mı yoksa tüm dünyada mı var?
Tüm istekleriniz için lütfen profilinizi oluşturun Güvenlik protokününü takip etmeye dikkat edin.
TÜM SOSYAL HESAPLARINIZI SİLİN MEVCUT E-MAİL HESABINIZI SİLİP YENİSİNİ OLUŞTURUN CEP TELEFONUNUZU YOK EDİN VE YENİSİNİ ALIN BU FORMU DOLDURUN Nöbetçiler Sitesi takma adı:
Profili sil
Gittiğiniz için üzgünüz. Yine bekleriz.
Hesabı sil
Hesabınızı kalıcı olarak silmektesiniz.
SEÇİMİMİ ONAYLIYORUM
Hesap Silme
DİKKAT ARTIK E-POSTALARINIZA ERİŞEMEYECEKSİNİZ
Nöbetçiler takma adı:
KAYIT OLUYORUM
Talebiniz işleniyor. Doğrulama şu kişi tarafından gerçekleştirilir. LaVigilante Yönetici
Nobetçilere Hoşgeldiniz Dave17
- Kargonuz var. - Evet.
Hayır, hayır...
- Evet, oraya bırakabilirsin. - Buraya mı ?
- İyi günler. - İyi günler.
Kolay gelsin!
Vincent? Ah Süper!
- Bana geldi zannettim. - Benim.
- Uzun zamandır burada mısın? - Hayır, o kadar uzun değil.
Evet! Seni görürdüm, bu doğru.
- Jeanne'i ile tanıştın mı? - Hayır..
- Merhaba der misin Jeanne? - Merhaba.
Yazı birlikte geçirdik
ve birlikte pek çok şey yaptık.
- Babası Yvan'ı tanıyor muydunuz? - Hayır..
Kazadan önce bile mi?
- Hayır.. - Burada kimseyi görmeyeli uzun zaman oldu!
Tatilde misin?
- Evet. - Bu akşam gelip bizde yemek ye.
Gelemem.
Başka bir gün o zaman. Eğer gelirsen, ben hemen arkadaki evdeyim.
- Orayı kiraladım. - Tamam, tamam, tamam...
Eğitim çiftliğim işe yaramadı.
Bir kaza oldu.
Ne zaman istersen gel.
Hayır, Jeanne. Bırak gitsin!
Ne yapıyorsun ?
- Gitmek zorundayım. - Ne zaman istersen gel. Oh evet !
Foseptik tankınızda bir sorun var, bahçeme kadar sızmış. Kokuyor !
- İğrenç. - Ben ilgileneceğim.
Yarın gelebilirsin.
- Tamam. Ne zaman istersen gel! - Evet.
Jeanne, kapıyı bıraksana.
Merhaba, ben benzin istasyonundan Vincent. Orada mısınız?
Adınızı söylemeyin. Her zaman takma adınızı kullanın.
Bildirim almak için, uygulamayı telefonunuza yükleyin.
Kırsaldayım, izole edilmiş durumdayım. Burada da devam ediyor.
İnsanları görürseniz devam edecektir. KİMSEYİ görmek zorunda değilsiniz.
Bu artık senin hayatın. Sadece mesaj yoluyla konuşun.
Eğer almadıysanız bir köpek satın alın!
Ah! Kahretsin...
Günaydın.
- Günaydın. - Orada birinin olduğunu biliyordum.
Orada Peugeot 504'ü gördüm. O çok güzel.
- Foseptik sorunu mu var? - Evet.
Bu beş yıl önce benim de başıma geldi.
Sana gönderdiğim taahhütlü mektubu aldın mı?
Evin sahibi ben değilim.
- Sen kiracı mısın? - Hayır, burası babamın evi.
Güzel! O zaman burası bir bekar evi.
İyi günler!
Dur!
Lütfen !
Bayım!
Şerefsiz!
Bu senin yüzünden! Lanet olsun!
Gel!
Böyle. Evet!
Sen güçlüsün, değil mi? Bırak, bırak!
Hadi bırak. Aferin.
Sultan! Sultan!
Sultan!
Buraya gel. Zıpla!
Otur.
Böyle.
Yeni şok cihazını aldık.
Şiddetin toplumumuzda giderek yaygınlaştığını düşünüyorsunuz, değil mi?
Evet. İstatistikler ve sosyologlar toplumumuzun...
...hiç bugünkü kadar şiddete meyilli olmadığını söylüyorlar.
ancak kabalık olarak adlandırdığımız şeylerden bahsetmiyorlar...
Ve nedensiz şiddetteki artışın genellikle mağdurlar açısından birçok sonucu vardır.
- Evet. -Onlar da söylemiyor...
- Alo? - Alo...
- Evet? -Evet, iyi akşamlar, bekleyin.
Alo?
Beni daha iyi duyabiliyor musunuz?
Peki... "Diner chez Arnold" mu?
Paket servis siparişi vermek istiyorum.
- Uzakta değilim, tam karşınızdayım. - Karşısında derken ne demek istiyorsunuz?
- Ama hareket edemiyorum. - Ne?
Ben... ben engelliyim.
Evet. Harika. Evet o zaman siparişim:
Beş biftek, mümkünse üçü çiğ.
On hamburger, üç patates kızartması. Hayır, beş patates kızartması. Ve üç kola.
- On dakikaya hazır. - On dakika içinde mi ?
Peugeot 504'le otoparkınıza geliyorum. Görünce tanırsınız.
Evet, sizin otoparka. Teşekkürler
..Ayrıca kentsel şiddet de var.
Evet, kentsel şiddet, ama bu oldukça yetersiz bir ifade.
- İyi akşamlar. - İyi akşamlar.
504'teki restorana gelemeyen beyefendi siz misiniz?
Evet benim.
Bu bir.
Ve iki.
Bunların hepsi sizin için mi? Yani hepsini siz mi yiyeceksiniz?
- Tek başınıza mı yiyeceksiniz? - Evet.
Hayır, hayır...
- Geldiğiniz için teşekkür ederim. - Hayır, işimiz bu.
Böylece işe biraz ara da vermiş oldum.
Ah evet, tamam! Aslında...
-Köpek için miydi? -Ha?
Çiğ biftekler. Hepsi senin için değil.
- Köpek için mi? - Evet. Bunlar Sultan için.
Çünkü biraz tuhaf. Sipariş olarak çiğ biftek vermek.
Adınız ne?
Vincent.
Peki senin? Yazıyor ama?
Evet.
Margaux.
- Size bir soru sorabilir miyim? - Evet.
Engeliniz nedir?
Engelli değilim. Evime teslimat yapmıyorsunuz.
İçeri girmek de sinir bozucu.
Ah, tamam.
Bu hiç de hoş değil!
- İnsanları görmekten hoşlanmıyorum. - Evet. Bunu anlayabiliyorum!
Makbuzda ne kadar yazdığını söyleyebilir misiniz?
Ah evet, tamam.... 79.90.
- Tamamdır ! - Tamam ! Ah...
- Kartla mı? - Hayır, nakit olacak. Mümkün mü?
Ah...Tamam.
Buyur.
Teşekkürler.
Burada...
-Yirmi euro fazla var, işte buyurun. - Hayır, sende kalsın, sorun değil.
- Hayır, hayır! - Evet, o kadar getirdin, sorun değil.
Memnuniyetle.
Hayır...Sen beni ne zannetin?
- Neyse... özür dilerim.
- Neyse ne ? - Nasıl?
Git kendini becer.
Ama ne? Peki, her şey yolunda mı?
İlk vuruş.
İkinci vuruşta parmaklarınızla gözlerine hamle yapıyorsunuz.
Üçüncüsü, aşağıdan yukarıya doğru, sağduyulu, meşru müdafaadır.
Orada hassas uzuvlar üzerine çalışıyoruz...
- Ama dur! — Üst uzuvlar...
Bana öyle vuramazsın! Dur Jeanne! Yeter artık !
- Görüş hizasında... -Dur! Kes şunu!
- Tamam, çok basit. -Dur!
Beni duyuyor musun, evet mi hayır mı?
Ama bu mümkün değil! Ah! Bana böyle vurmayı bırak!
Senin derdin ne? Ah!
Dur, bana bak! Dur Jeanne. Duracaksın, değil mi?
Bu doğru değil !
- Dur dedim! - Sonra tuş vuruşları var.
Etli kısım, çekiç yumruk.
Giderek daha da kötüleşiyor. Bizi saklamaktan bahsediyorlar.
Dağlarda sığınacak yerler bulun.
Ormanda. Süper güvenli yerler.
Orada hiçbir risk olmazdı. Daha az yalnız kalırdık.
Sana sormak istiyorum, hiç biriyle tanıştın mı?
Yani başladığından beri...
Bir kızla falan?
Hayır, evliyim.
Hiçbir şey söylemeden evden ayrıldım. Bazen onu aramak istiyorum.
Bu belki de en kötü kısmı. Peki sen?
Dur polis!
Motoru durdurun!
İyi akşamlar. Pencereyi aşağı indirin lütfen.
- İyi akşamlar. - İyi akşamlar.
- Gözlerimin içine bakın lütfen. - Evet.
- Gözlerimin içine bakar mısınız lütfen? - Evet.
Yol kapalı.U dönüşü yapın ve D22'ye dönün.
- Beni anlıyor musunuz? - Evet, anladım. Teşekkürler.
- Hoşçakalın efendim. - Hoşçakal.
- Merhaba! - Merhaba!
Evet...Geçen gece için üzgünüm.
Seni kırmak istemedim.
Buyurun...Bu yeni siparişiniz.
- 47 tane. - Evet.
-Bir sigara içeceğim. - Tamam.
Ne yapıyorsun?
Beni sakla.
Arkana dönme.
Gidebilir misin lütfen?
Uzaklaş!
Nasılsın ?
Motosikletçiler yüzünden mi?
Şey... Evet, evet.
Önemli bir şey değil, sinir bozucular. Sadece onlardan kaçınmam gerekiyor, hepsi bu.
-Peki bu sana sık sık oluyor mu? - Ne oluyor mu?
Kaçınılması gereken insanların olması?
Şey... Hayır.
Aslında evet. Yani, ben de herkes gibi düşünüyorum.
Senin de kaçınman gereken bazı insanlar olduğu hissine kapılıyorum.
Ha?
Bay “engelli”...
Senin motorsikletçiler gitmiş olabilir.
Seni işine geri götüreyim mi?
Bilmiyorum. Artık burada olduğumuza göre, ben...
Hayır, ben susadım.
Bir bira içerim. Buradan sağa dön.
Tam burası!
- Hadi gidelim - Oraya mı?
- Evet! - Bilmiyorum.
Burada kalamaz mıyız?
Gidip içkileri alıp, buraya getirmemi mi istiyorsun?
Tamam, ne istiyorsun?
Şey... sen ne içiyorsan.
Bira.
Tamam. Bir bira.
- Burada iyi olacağız, değil mi? - Evet.
Sadece birer içki içeceğiz, hepsi bu.
- Basit yani. - Ah, evet !
- Birbirimize hiçbir şey anlatmıyoruz. - Evet.
- Başka bir şey yok. Tamam mı? - Evet.
Görüşürüz.
Fransa'da şu an herkes şaşkın.
Ve sonra Lyon, Grenoble, Marsilya gibi diğer şehirlerde
polis daha önce hiç sabıka kaydı olmayan kişileri tutukladı.
Daha önce hiç sabıkası olmayan insanlar.
Hâlâ neler olduğunu anlamaya çalışıyoruz.
Eş zamanlı terör eylemleri olasılığı
henüz göz ardı edilmedi.
- Teşekkürler - Bir şey değil...
- Oraya oturabilir miyim? - Evet tabii.
Bazen tüm dünyanın sana kızgın olduğunu hissettiğin oluyor mu?
- Evet... evet, bazen.
Buralı değilsin, değil mi?
Hayır..
Çok belli.
Buradaki insanların hepsi küflü.
Ben de, tamamen küflendim. Burada doğmuş biri olarak bunu söyleyebilirim.
Kötü bir okuldaydım.
İlk mopedim bile tamamen küflüydü...
- Ama buradan ayrılmak istiyorum. - Her yer aynı, ha.
- Kahretsin... - Onlar mı ?
Evet.
Onu burada bulacağımı biliyordum.
- Serseri! - Merhaba Margaux!
- Bu akşam çok endişelendik! - Hala da endişeliyiz!
Ulaşılamaz, görünmez kadın!
Nerede buluyoruz? Burada, Bar des arrachés'in otoparkında.
Sen kim olduğunu sanıyorsun? Daha ödemeni yapmadın.
- Buraya gelmiş içki içiyorsun. - Sakinleş. Raph, sakin ol.
- Gelecek hafta sana ödeyeceğim. - Tabii, tabii. Ne kadar da cesursun.
Bir orospu gibi davranmaya devam ediyorsun. Seni bir güzel dövmeliyiz. Kapa çeneni !
Bu kim ?
Kim bu iri adam? Bu senin erkek arkadaşın mı Margaux?
Paran var mı?
Bu zengin arabası!
- Küçük fahişenin borcunu öde! - Fahişe!
- Kapa çeneni. - Şimdi dayağı yiyeceksin!
Ah! Karpatlar'ın dehşeti geldi! Bunu nereden buldun?
Uzaklaş, kafam atmadan defol buradan...
Kahretsin!
Gel, gel, gel, gel!
- Onlara borcun çok mu? - Hayır bilmiyorum.
400, 500... euro. Mühim değil. Benim için çok...
hala...
Kes şunu! Lanet olsun, kes!
Kahretsin!
Bırak!
Dur!
Kahretsin!
Neredeyim?
Oh, hayır...
Ah, kahretsin!
Ah, lanet!
Margaux?
- Nasılsın ? - Sen misin Vincent?
Evet.
- Neredeyiz ? - Babamın evinde.
Dün gece bana saldırdığını hatırlamıyor olabilirsin.
- Sana saldırdım mı? - Ama bunu bilerek yapmadın.
Affedersin, benim için kapıyı açabilir misin?
Çünkü açamıyorum.
- Kilitli sanırım. - Tabii ki senin için açacağım.
Seni evine bırakacağım. Merak etme.
Ama gözlerini kapatmalısın.
Ne için ?
Çünkü eğer bana bakarsan, bana tekrar saldırmak isteyeceksin.
Sonra seni bağlamak zorundayım. Aksi takdirde tehlikeli olur.
- Beni bağlamak zorunda mısın? - Evet ama daha sonra seni çözeceğim.
Tamam, kapıyı açıyorum.
- Gözlerini kapatır mısın? - Evet, şu an gözlerim kapalı.
Tamam. Gözlerini sıkıca kapatıyorsun ve sonra her şey yolunda gidecek.
Bu çok iyi.
Böyle devam et...
Aslında bundan pek hoşlanmadım. Hayır.. Bunu yapmak zorunda mıyım?
Evet. Seni bağladıktan sonra gözlerini açabilirsin.
Böyle iyi. Güzel.
İnsanları sık sık böyle bağlar mısın?
Başka seçeneğim yok.
Köpek iyi mi?
Evet.
- Peki o ne zamandan beri sende? - Bana bakmayı bırak!
Ben olsam dişi bir köpeğe "Sultan" ismini koymazdım.
Her neyse, kedi sana daha çok yakışırdı.
Lanet olsun, benimle aptalmışım gibi konuşmayı bırak!
Neden bir köpeğim olduğunu bilmek ister misin?
Şu adamı görüyor musun?
İyi bak.
Bak şimdi ne olacak!
Bayım!
Lütfen! O deli, o deli!
Bana bak!
- Hayır ama sorun değil. - Bana bak! Devam et.
- Ne oluyor? - Bak!
İşte, bana bak lütfen. Gözler! Göz teması. Bak.
Lanet olsun, bana bak! Bak!
Bak, bak!
Bekle.
İzle ve gör.
Kahretsin! Kahretsin!
Hadi gidelim!
Lanet olsun, burası cehennem!
Orada ne yaptın?
Bilmiyorum !
Gidelim!
Kahretsin! Kahretsin! Ah! Sen kimsin?
- Bu şey nedir ? - Birisi bana baktığında bunu yapıyor.
Anlıyor musun ? Şimdi görüyor musun? Ama bu çok fazla!
Anlamıyorum. Bekle, nasıl saldırdıklarını gördün mü?
Ben de onlar gibi seni öldürmeye mi çalıştım?
Bana baktın ve böyle oldu. Ama yalnızdın.
- Bunu hiç yaşamamıştım, kahretsin! - Lanet olsun, bu çok çılgınca!
Seni nereye bırakayım? Arnold'un otoparkına mı?
Hayır!
Hayır, hayır, benim evime gidelim.
Açıyorum!
Teşekkürler!
Tam orada, bak. Benimki kırmızı olan.
- Eee... orada mı yaşıyorsun? - Evet!
- Teknede mi yaşıyorsun? - Evet!
Gelsene?
Devam et.
Tamam.
İşte bu kadar. Şurası...
benim mutfağım.
Ön tarafta oturma odası var.
Ve burası da banyo.
İşte böyle. Ve burası da benim yatak odam.
Evim burası.
Hoşuna gitti mi?
Fırtına falan mı vardı?
Kusura bakma, toparlayamadım.
Aslında bu tekne, büyükbabam Albert'ten miras kaldı bana.
Ve bu çok iyi çünkü her ay ödemem gereken sadece
tekneyi bağlama ücreti.
- Ve istediğim zaman gidebilirim. - Daha önce nereye gittin?
Hımm... henüz hiçbir yere.
- Bağlamak ister misin? - Hayır, hayır.
- Seni yalnız bırakacağım. Ben kalmıyorum. - İstersen biraz şarabım var.
Harika bir şişe Bourgogne'um var.
- Bira, portakal suyu? - Sadece bir bardak bira.
Pek soğuk değil ama iyidir.
Gerçekten harika.
Umarım bardak vardır.
Kahretsin!...
Bekle, sana bir bardak vereyim.
Ah, peynirim var! Biraz ister misin? Bir tepsim olmalı.
- Hayır, çok aç değilim. - Evet, evet. Al.
Camembert; koyun ve keçi peyniri.
İşte...
Burada olmana sevindim.
İşte bu kadar.
Çıkarmak ister misin....Montunu?
Hayır, fazla kalmayacağım.
Ah... Köpek nerede?
Sultan!
Sanırım dışarıda iskelede olmalı.
Ben...
Kelepçelerini çıkaracağım.
Ah evet, evet! Bunu tamamen unutmuştum. Affedersin.
- Teşekkürler - Diğer tarafı da...
- Hayır. - Bağışla. Affedersin.
- Bu çok riskli. - Evet, evet. Anladım.
- Bekle. Şunu takalım. - Bağışla. Tamam, tamam.
- Tak! Hop! - Bu iyi.
Özür dilerim.
Bekle. Aslında... Belki de yapmamalıyız...
Bekle...
- Pardon. - Kusura bakma, kötü bir durumdayım.
Bir sigara içmek istiyorum.
Eğer istersen arabamda sigara var.
- Gerçekten mi? - Evet. Getireyim.
- Hayır. Oraya kadar gitme. - Hayır, endişelenme.
Oraya gidiyorum, geri döneceğim.
Beni geri ara. Lütfen.
- Alo? - Evet, beni duyabiliyor musun?
- Evet. Peki sen? - Evet.
- Sanırım iyileştim. - Bekle.
"İyileştim" derken neyi kastediyorsun?
İyileştim! Ah...Artık kimse bana saldırmıyor.
Aslında köpeğin artık kimseye hırlamadığını farkettim.
- Evet - Bunu garip buldum.
Bu yüzden şehre gittim ve insanlara bakmaya başladım.
-Hiçbir şey olmadı. - Gözlerinin içine baktın mı?
Tabii ki.
Ama bunu durdurmak için bir şey yaptın mı?
Hayır, hiçbir şey yapmadım, söyledim ya. Daha yeni oldu.
-Ben de anlayamadım. -Peki bundan kimseye bahsettin mi?
Hayır, hayır. Şimdi karımı görmem, ve onunla konuşmam lazım.
Neredesin?
Evin önünde. Yani kendi evimizde. Bekle, bak.
Çok güzel.
Bak, ışık açık. Demek ki orada...
Onu son gördüğümden bu yana neredeyse bir yıl geçti. Çok korkuyorum..
- Ona ne diyeceğimi bilmiyorum. - Bunun bir önemi yok.
- Doğru kelimeleri bulacaksındır. - Ya benimle konuşmak istemezse?
Öncelikle önemli olan onu bir yıl sonra tekrar görebilmendir.
Her şey yoluna girecek.
- Ben gidiyorum. Kendine dikkat et. - Tamam.
- Seni sonra arayacağım. Görüşürüz. - İyi şanslar!
- Görüşürüz ! - Teşekkür ederim!
Merak ediyordum da... kimse seni iki kere öldürmeye çalıştı mı?
Hayır.
Peki korkmuyor musun?
- Senden mi? - Hayır, benden değil.
- Genel olarak demek istedim. - Evet, her zaman.
Biliyor musun, bir zamanlar bir köpeğim vardı.
Çok tatlıydı ama bir sorunu vardı.
Yani o çok... Çılgındı, saldırgandı.
Büyükbabam bir şey keşfetti.
Köpek biraz çılgınlaşmaya ve saldırganlaşmaya başladığında...
kıçına parmağını sokardı ve bu onu hemen sakinleştirirdi.
Ve?
Ve evet! Ben de kendi kendime dedim ki,
bak belki sana saldıranlara bunu yapmak zorundasındır.
Sen de benzer bir şey bulmalısın.
Gerçekten ne olacağını bilmiyoruz, değil mi?
Vincent?
Bekle, bekle.
- Başım çok kötü ağrıyor. - Bana göster ?
Ah evet, kanıyor.
Başaracağımıza inanıyor musun?
- Bu nedir ? - Şey, ben... bilmiyorum.
- Hollandalılara benziyorlar. -Ha?
Hollandalılar; teknelerini çok uzakta olmayan bir yere demirlemiş birkaç adam.
Gitmek zorundayız.
Buradan çıkmalıyız. Hızlıca !
Bu da ne?
Lanet olsun!
- Gidip bakalım. - Bekle! İnmeyelim...
Onu tanıyor musun ?
Kıpırdamayın!
- Baba, neden buradasın? - Kapa çeneni !
Kıpırdamayın.
Baba, benim!
- Peki ya kız? - Margaux, bir arkadaşım.
- Merhaba... - Kapa çeneni !
Baba!
Sakin ol. Yüzüne ne oldu?
Onlar...Hepsi...
İstasyona geldiler.
İstasyonda ne oldu?
Onu öldürdüler. Ne olduğunu anlamadım.
Tüfeğini indir.
Yoksa seni anlamıyorum. Böyle.
Dikkatli ol.
Böyle...
Onu öldürdüler! Jos'umu...
Kahretsin!
Neler oluyor ? Ha? Neler oluyor?
Sadece yoga yapmak istiyordu, sadece.. Ama şimdi...
Her şey yoluna girecek...
- Nereye gidiyorsun ? - Gidip bir sigara içeceğim.
Merhaba Dave17. Bir mesajınız var.
Küçük bir elveda mesajı.
Karımla işler pek iyi gitmedi.
Artık beni öldürmek istemiyorlar ama... Ben artık hayatta olmak istemiyorum.
O yüzden buna son vereceğim.
Senin için tehlike devam ediyorsa,
sana Nöbetçi sığınaklarının koordinatlarını gönderdim.
Selamlar.
Merhaba, bu Joachim'in telesekreteri.
Mesaj bırakın.
Kamp alanında saldırıya uğradılar. Bazılarının durumu ciddi.
- GPS ne diyor? - 150 kilometre.
Son dakika haberleri birazdan.
Gerçeklerin özeti.Benzeri görülmemiş bir şiddet dalgası.
İçişleri Bakanlığı insanlara sokağa çıkmamalarını şiddetle tavsiye ediyor.
Ve tüm seyahatlerini ertelemelerini ve evde kalmalarını öneriyor.
Bu şiddet karşısında ülke genelinde bölünme hüküm sürüyor.
Cumhurbaşkanı birkaç dakika içinde konuşacak.
Normalliğe dönüş beklenirken sokağa çıkma yasağı konuşuluyor.
Cumhurbaşkanı olası seçenekleri değerlendirmek üzere...
..İçişleri Bakanıyla birlikte.
Şiddetteki bu artıştan daha önce bahsetmiştik.
Kabalık ve gereksiz saldırıların artışından...
On dakika içinde Collège de France'tan bir profesörü kabul edeceğiz.
- Bekle, şimdi ne yapacağız? - Peki ne yapıyorlar?
- Geri dönemez misin? - Hayır, hayır. Arkamız da kapalı.
- Sola dön. - Bunları tanıyorum.
- Hayır, sıkışıp kaldım! - Evet, gizlice içeri girenler...
Onlar !
Baba, sakin ol!
- Burada kalamam! - Sakin ol!
Size onlar olduğunu söylüyorum! Onları tanıyorum!
Baba! Ne yapıyorsun? Kahretsin!
- O ne yapıyor? Nereye gidiyor? - Bilmiyorum. Geliyorum !
Hayır bekle! Vincent!
Baba !
- Dur! Burada kal! - Babamı göreceğim, bırak beni.
Bırak beni, kahretsin!
Baba !
Baba!
Baba !
Baba!
Vincent!
Baba !
Vincent! Vincent!
- Vincent! Ne yapıyorsun ? - Onun nerede olduğunu bilmiyorum!
- Gidelim? - Babam!
- Hadi hemen gidelim! - Babam olmadan gitmiyorum!
- Eğer kalırsak öldürüleceğiz. - Ama onu bulamadım!
- Hadi gidelim! - Ama dur, bak!
- Artık kimse bana saldırmıyor! - Kes şunu!
- Bak! - Sakin ol!
Bak! Kimse bana saldırmıyor.
Üzgünüm.
Belki de tekrar yola çıkmalıyız.
Hayır mı?
Ne düşünüyorsun?
Vincent?
Bekle!
Vincent?
Dur!
Bekle.
Bu da ne?
Ne?
- Margaux? - Evet.
- Gidin buradan. - Gidelim.
Kahretsin.
Bekle, bekle!
- Ne yapıyorsun ? - Bekle. Bir saniye...
Tamam. Ah... Sultan! Gel. Oraya!
Çeviri: Şener KALKANCI sener72@gmail.com