ZŁOMOWISKO WJAZD
Silva?
Co jest?
Ja pierdolę.
Co tu robisz?
Torturowali i zabili Nurię.
Wejdź.
Tato, dlaczego oni tak się nienawidzili?
O kim mówisz?
O wujkach Ricardo i Romanie.
Kto tak powiedział?
Po prostu to słyszałam.
Kłamstwo.
Nigdy więcej nawet tak nie myśl.
Po prostu bardzo się bali przez te kłamstwa. Dlatego ty zawsze mów prawdę.
Myślę, że zrozumiała.
Kto to zrobił?
Miki.
Jesteś pewien?
Próbowałem temu zapobiec.
Zabiłem dwóch jego ludzi.
Mogą cię obciążyć?
-Tylko to cię interesuje? -Spokojnie.
Jestem spokojny.
Sypała?
Nie.
Ale gdy znajdą ciała, domyślą się, że ktoś tam był.
-Musisz skurwiela aresztować. -I tak zrobię. Gdy dostarczą pocztę. To
nie pierwszy i nie ostatni skorumpowany glina. Jest niezbędnym pionkiem, ale
niczym więcej. Musimy rozbić całą organizację.
Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Wiedziałeś, na co się piszesz.
Na twoje kłamstwa? Za późno mi o niej powiedziałaś!
Żeby cię chronić. Oboje chcemy uderzyć w nich wszystkich. Nigdy we mnie nie wątp.
Czy Nuria wiedziała, gdzie jest poczta?
Nie.
Musisz ją znaleźć. Bez niej niczego nie mamy.
Roman i Ricardo Manchado zginęli.
Jak?
Pozabijali się. Za dwie godziny pogrzeb.
ŻELAZNA RĘKA
ROZDZIAŁ 8 KWESTIA KRWI
Zebraliśmy się tutaj w tej smutnej chwili, by pochować naszych braci, Romana
i Ricarda Manchadów.
Oraz by otoczyć uczuciem i modlitwą tych, którzy opłakują śmierć najbliższych.
I by prosić Boga o wybaczenie grzechów, które nasi bracia popełnili przed
śmiercią.
Przykro mi.
Dziękuję.
Wszystko gra?
Tak.
Bardzo mi przykro, Rocio.
Niechaj Bóg wysłucha naszych próśb i okaże im łaskę nim wyschną łzy płaczących.
Nestor.
Przyjmij moje kondolencje. Jak Joaquin?
Przykro nam z powodu twojej straty.
-Dziękuję. To był prawdziwy cios. -Wyobrażam sobie.
Rodzina jest najcenniejsza. Dlatego trzeba ją chronić.
Daj mi chwilkę.
Mów.
Cały ranek wydzwaniam! Mamy problem.
Spokojnie.
Suka nie była sama. Ktoś ją ratował i zabił dwóch naszych. Jednym był Silva.
Mogę?
Cześć.
Cześć, Sandra.
Nie jesteś smutny?
Co ty pierdolisz?
W porcie jest jeszcze jedna wtyczka. Słuchasz mnie?
Wiemy, czy czegoś się dowiedziała?
Sam jej spytaj. Nie żyje.
Musimy ustalić, kto jest szczurem.
Już działam. Carmona na pewno coś wie. Od razu dam znać. Tylko pilnuj telefonu.
Rocio.
Bardzo mi przykro.
Wiesz, że cenimy twoją rodzinę. Twój ojciec wiele dla nas zrobił.
Dziękuję.
We Włoszech mawiamy: „Im ciemniejsza noc, tym jaśniejsze gwiazdy. Im głębszy ból,
tym bliżej Boga".
Nestor!
-Nie wiem, gdzie jest Sandra! -Przecież była z tobą.
Widzieliście dziewczynkę?!
Sandra!
Dziewczynka!
Nestor! Rocio!
Zamykaj!
Przestań wierzgać!
Do auta!
Spokojnie…
-Jak stąd wyjechać?! -Nie wiem!
Gdzie ona jest?!
Szybciej!
Staram się.
Nie widzę ich.
Tam są!
Daj trzy.
Przepraszam. Bardzo dziękujemy.
-Mamy komplet. -Źle się czuje. Musimy dotrzeć do hotelu.
Prosimy. Nie możemy tu sterczeć 40 minut.
Dziękuję. Bardzo przepraszamy.
-Stójcie! -Juan, zatrzymaj ich.
Porwali naszą córkę!
Mają naszą córkę!
-Nic nie mogę. Za 10 minut będą w porcie. -Do portu!
Victor, zabrali ją do portu!
Przyśpiesz! Nie daj im uciec!
Jadą za nami!
Za nim!
Kurwa!
Przyśpiesz!
Podjedź do nich!
Uwaga!
Trzech skurwieli depcze nam po piętach.
Zamknij się.
Zaraz będziemy. Przygotuj wszystko.
-Ostrożnie! -Uwaga!
Wal w niego!
Wal drania!
Hamuj!
Jedź, kurwa!
Ciężarówka!
Jedź!
Kurwa mać!
Z drogi, debile!
Z drogi!
Z drogi, kurwa!
Szybko.
Nie widzę motoru.
Tam jest!
-Stój! -Wiem.
Ruszaj!
Nie…
-Co zrobiłeś naszej córce?! -Spokojnie. Oddychaj i
słuchaj, bo nie będę powtarzał.
Mam w dupie waszą stratę. Dość czekania. Chcę kokę.
I to teraz.
Pokaż dziewczynkę.
Sandra.
Co jej zrobiliście.
Na razie nic. Ale jeśli do jutra nie otrzymam przesyłki, następnym razem nie
będzie śpiąca, tylko martwa.
Dotarło? Macie 24 godziny.
I co teraz?
Victor, zostań z nią.
Później zadzwonię.
Nestor…
Idę odzyskać pocztę.
Ale jak?
Posłuchaj.
Zaufaj mi.
Zaufaj.
Odzyskamy ją. Wszystko będzie dobrze.
Dobry.
Spokojnie.
Wiesz coś o tym?
-Nie. Czego chcesz? -Żebyś z nimi pogadał.
Chodzi o życie mojej córki.
Dobrze. Ale to nic nie da, jeśli nie spełnisz ich żądań.
Spełnię. Spełnię.
Muszę o czymś wiedzieć?
Tylko że jutro rano wszystko będzie gotowe. Zadzwoń i ustal dostawę.
Dobrze. Ale po wszystkim wyjaśnisz mi kilka kwestii.
Po wszystkim.
Przekaż, że jeśli skrzywdzą moją córkę, nie spocznę, dopóki ich nie zabiję.
Jak myslisz?
Może być.
Zaniosę ją na górę. Pa, głąbie.
Francuz.
Co tam, Francuz?
Co jej zrobiłeś?
Dziewczynce nic nie jest.
Postąpiłeś wbrew kodeksowi.
Mam to w dupie. Niczego nie jesteśmy im winni. To oni stracili mój towar.
Wystarczy. Manchadowie zapewnili, że jutro wrócą z pocztą. Ale ostrzegam.
Jeśli dziewczynce coś się stanie, kończymy interesy. Jasne?
Jasne. Pozostanie nietknięta przez kolejne 24 godziny. Później, nie wiem.
Liczę, że wywiążecie się ze swojej roli.
Jak zawsze.
To na razie.
Połóż ją na łóżku.
Ostrożnie.
Nie bój się. Nic ci się tu nie stanie.
Poszukam czegoś do jedzenia. Zaraz wracam.
Musimy zadzwonić do taty.
Mam dość informowania go o wszystkim.
Od teraz ja podejmuję decyzje.
Jasne?
Zgoda.
Musimy pogadać.
Oddzwonię. Co jest?
Idziemy. Ten duży tutaj.
Gdzieś ty był? Wydzwaniam od wczoraj. Bałam się.
-Później wyjaśnię. -Ruchy, nie ma czasu.
Co ci się stało?
Miałem wypadek. Uwaga na rogi. Ramy też są cenne.
-Powiesz mi w końcu, co tu się wyrabia? -Reinwestuję.
Co to znaczy?
Że potrzebuję gotówki.
-To prezent od ojca. Nie możesz. -Wszystko można sprzedać.
One nie są twoje.
Majątek małżeński. Na dobre i złe.
Do cholery!
Nie każdemu to pasuje. Szczególnie mnie. Dlatego chciałem cię ostrzec.
Jakiś konsensus?
Nic nie mogłem zrobić.
Rozumiem twoje położenie, ale oni widzą tylko oznaki niesprawiedliwości.
Pozbawią mnie uprawnień?
Spróbujemy temu zapobiec. Zostawisz tę sprawę.
Komu ją przekażą?
Komu muszą. Straciłaś kilku oficerów i zaginął agent z wydziału wewnętrznego.
Minister chce to wyjaśnić. Przykręcili nam śrubę.
Mogą?
Pewnie. Chcesz zachować pracę, rób, co mówię. Uciszę wszystko i może wyjdziesz z
tego bez szwanku.
Dobrze.
Po przypisaniu nowego sędziego, chcę dostawać wszystkie informacje.
Przez osoby trzecie. Ty nie zbliżasz się do portu!
Niezły, nie?
Zawsze mi się podobał.
Będzie twój za 800.
Mogę dać 500.
To nawet nie jedna trzecia ceny.
-Jachty szybko tracą na wartości. -Jesteśmy kumplami? Nasze żony są blisko.
Przyjaźń to jedno, interesy drugie. Nie można ich mieszać. Twoje słowa.
Skurwiel.
Chciałbym pomóc, ale… Mogę dać tylko pół miliona. Czekam na odpowiedź.
Chwila. Pogadajmy.
-Jordi! -Co tam, Pepe?
Kopę lat.
Mogę porozmawiać z zięciem?
Jasne. Przemyślisz to?
Co tam, Jordi?
Dlaczego nie odbierasz? Irene zadzwoniła w sprawie obrazów. I jachtu.
Nie używaliśmy go.
Dałem go córce. I ona go sprzeda, jeśli zechce.
Po co ci pieniądze?
Mam problem. Duży.
O jakiej kwocie mówimy?
Milion. W gotówce.
Za dużo.
Ostrzegałem ją przed tobą. Obyś nie ochlapał tym gównem mojej córki i wnuka.
Mam problem, ale go rozwiążę. Również bez twojej pomocy. Dobrze wiesz, że w
interesach można przeholować.
Nie idź tą drogą.
Pożyczę ci forsę. Ale nie mam tyle w Hiszpanii. Musisz jechać do Andory.
Nestor dzwoni. Stój. Mów.
Rozmawiałem z Francuzem.
O niczym nie wiedzieli. Nic się jej nie stanie.
Dali nam dobę. Chodzi o jej życie.
-Znajdę towar. -Jak? Przecież zniknął!
Twój wuj zostawił kilka tropów.
-Nie wiemy, czy to on! -Rocio…
Łapcie go!
-Co jest? -To on ukradł mi torebkę!
-Stój! -Cuco!
Zostaw mnie!
Spokojnie. Masz jej torebkę?
Przysięgam, że nie.
Wyciągnąłeś mi ją z auta!
-To nie ja. -Ty.
Wszystko zniosę, ale nie kłamstwa przyjaciela.
Była tam karta SD. Pieniądze i reszta są twoje.
-Tyle zachodu o kartę? -Jest na niej pamięć z telefonu ojca.
Nie został zniszczony?
Nie.
Jak ją zdobyłaś?
Dostałam od Nurii. Nestor twierdzi, że była gliną. Dała ją mnie, córce Joaquina.
-Jest na niej coś ważnego. -Poszukajmy jej.
Jest. Spytam go.
Ufasz mu?
Tak. Nie ma łatwego życia. Matka ćpa, a on robi, co może.
Kradnie.
Nie więcej od innych.
Ufam mu, bo wiem, ile ryzykuje dla swoich.
Przepraszam. Nie powinnam go oceniać.
I?
Valle wziął forsę, a torebkę sprzedał.
Co zrobił z zawartością?
Ohyda.
Jest.
Masz?
Tak.
Dobra robota. Dziękuję. Na razie.
Na co liczysz?
Na coś, co wyjaśni wypadek ojca.
Ostatnia otrzymana wiadomość.
CHCESZ ODZYSKAĆ POCZTĘ, PRZYJDŹ NA POŁUDNIOWY DZIEDZINIEC. SAM.
Poczta carska.
Dlatego poszedł sam. To była pułapka.
Odtwórz. Może coś nam umyka.
Tutaj.
Co widzisz?
Wygląda na logo. Rozpoznajesz?
Navil Cotrans, logistyka. Współpracowaliśmy kilka razy. To sektor
42.
Co tam?
Tędy nie przejdziemy.
Chodźmy na około.
Rocio. Chodź.
Poczta carska. Tam jest.
To był Miki.
Skurwiel.
Idziemy.
Rzuć pudło!
Rzucaj!
-Czego chcecie? -Rzuć to pudło!
Dobra…
Co się dzieje?
-Albo go aresztują, albo okradają. -Ruchy!
Spokojnie. Już odkładam. Chyba nie macie pojęcia, z kim zadzieracie. Nie widziałem
waszych twarzy. Nie wiem, kim jesteście, i mam to w dupie. Odwrócicie
-się… -Zamknij ryj i otwieraj karton!
Dobra…
Ruchy!
Wyrzuć go.
-Kluczyki! -Pytanie. Jak się o tym dowiedzieliście?
Kluczyki do vana.
Dawaj kluczyki! Spokojnie. Kluczyki. Weź je sobie.
Ojej, przepraszam.
Do vana. Spieprzamy!
Spierdalamy!
Szybciej!
Szczur.
Szczur. To byłeś ty…
Nie żyje?
Tak.
Co powiedział?
Nie zrozumiałem.
Kto to był?
Wiadomo tylko, że nie współpracowali.
Miki? Gdzie jesteś i dlaczego nie odbierasz? Odzyskałeś pocztę?
Miki?
Skurwiel.
To wszystko jego wina.
Byłby do tego zdolny?
Narazić własną córkę?
Nie sądziłam też, że byłby zdolny zabić mojego ojca.
Chodźmy już stąd.
Rocio, musimy iść. Wszystko będzie dobrze. Zaufaj mi.
ANDORA
FRANCUZ
Dobry wieczór.
Cel podróży?
Narty.
Dokumenty poproszę.
Przepraszam, na pewno są w torbie, w bagażniku. Mogę?
Proszę.
Wpisałem jego numer do bazy…
Szybko! Zarządzić przeszukanie lasu! Biały, 45 lat…
To skurwiel!
Dobrze poszło?
-Zajebiście. -Macie gdzie to przechować?
Wszystko pod kontrolą.
Przyniosę ci ręcznik.
Rocio.
Dlaczego wyjechałeś?
Czułem, że muszę się wyrwać.
Od was. Z portu.
Od ciebie.
Szukałam cię.
Byłam gotowa zostawić to wszystko.
Tu było twoje miejsce.
Z rodziną.
Przy ojcu.
Sandra również zasługuje, by być przy swoim.
Przy tobie.
Nie wychodź spod łóżka choćby nie wiem co. Szybko.
Roman, nie…
Jestem Joaquin Manchado.
Dziękuję ci za wszystko, Andres. Co mu obiecaliśmy?
Lokal w Can Tunis.
Pasuje tu cytat z Juliusza Cezara. "Zdradę kocham. Zdrajców nienawidzę".
Dziś dźgasz Salazarów.
Jutro zaczniesz Manchadów.
Nie możemy na to pozwolić.
Proszę, nie!
Niech żyją Manchadowie!
Niech żyje Jednoręki!
Niech żyją Manchadowie!
Niech żyje Jednoręki!
Spalić wszystko!
Tato!
Victor…
Tato, wstawaj. Chodźmy…