DO PORTU W BARCELONIE CO ROKU TRAFIA 70 MILIONÓW TON TOWARÓW.
Z 6000 KONTENERÓW DZIENNIE SPRAWDZANYCH JEST TYLKO TYLKO 2%.
W 2023 ROKU SKONFISKOWANO TU 10 TON KOKAINY,
PRZEMYCANEJ W KONTENERACH POCHODZĄCYCH Z CAŁEGO ŚWIATA.
SZACUJE SIĘ, ŻE POLICJA WYKRYWA MNIEJ NIŻ 10%
PRZEMYCANEJ PRZEZ TEN PORT KOKAINY.
BARCELONA JEST JEDNĄ Z GŁÓWNYCH BRAM DO EUROPY
DLA DOCHODOWEGO BIZNESU PRZEMYTU NARKOTYKÓW.
PORT W BARCELONIE
To do poniedziałku.
- Navarro! - Cześć, Flaco.
Co tam? Późno dziś wychodzisz.
- Co? - Późno dziś robotę kończysz.
Ładunek dotarł z opóźnieniem, a trzeba było rozładować.
Wszyscy są wykończeni.
Nie idziesz na piwo z kolegami?
Dziś nie. Muszę być w domu. Córka przedstawi nam chłopaka.
Jasne. Podejdź no tu.
- Co jest? - Chcę pogadać.
Chodź no.
Co się dzieje?
Nic.
Sprawy dokerów.
- Co jest? - Wsiadaj.
- Ale czemu? - Bo ja tak mówię.
- Ale… - Mam cię zmusić?
Cholera, Flaco…
Ja pierdolę! Wsiadaj do auta.
Załatwmy to między nami.
Wsiadaj. Nic ci nie zrobimy.
No już. Tylko cicho.
- Flaco, proszę. - Nie becz nam tu.
- To boli. - Wsiadaj.
Nie wtrącaj się.
- Wsiadaj. - Ostrożnie!
Miał pan rację. Skurczybyk chciał nas wykiwać.
- Nie będziesz okradał Manchadów. - Starczy.
Panie Joaquínie, błagam, pan mi wybaczy.
Już zrozumiałem.
Wiem, że to, co zrobiłem…
Klnę się na duszę, że to się nie powtórzy.
Oczywiście, że nie.
Błagam pana.
Przez wzgląd na ojca.
Dlatego tu jestem.
Z szacunku do twojego ojca.
Twój ojciec był porządnym człowiekiem.
Nie dorastasz mu do pięt.
Otwieraj gębę, głupi chuju! No już!
Błagam, nie!
Łykaj to, sukinsynu!
Pij!
Nie ruszaj się!
Doigrałeś się, chuju.
Dziób otwarty i nie ruszaj się.
Pracuję w porcie 40 lat i wiele się zmieniło, ale jedno nie.
Szczury.
Szczury były, nim tu przyjechałem, szczury są dziś
i gdy mnie zabraknie, szczury będą.
Dlatego trzeba je tępić.
Roznoszą choroby.
Najgorszą z nich jest chciwość.
Na to nie ma lekarstwa.
Ktokolwiek się zarazi…
Jak nic z tym nie zrobisz,
zanim się obejrzysz, cały port będzie chory.
Kiedy zabijasz… szczura,
dajesz znać innym szczurom: „Uwaga. Nie wszystko wolno.
Nie możecie podgryzać chleba, który jest dla naszych dzieci”.
Są zasady.
Ale ty już o tym wiedziałeś.
Wiedziałeś, bo ojciec ci powiedział.
A jemu twój dziadek.
Spójrz na mnie.
Wiedziałeś.
Dlatego nie ma przebacz.
ŻELAZNA RĘKA
ROZDZIAŁ 1: PRAWO PORTU
- Dzień dobry. - Panie Manchado, czarna kawa?
Tak, dziękuję.
Co tam, Manuel? Ryby biorą?
Ryb mało, dużo plastiku.
- Co to się porobiło ze światem. - A łatwo nigdy nie było. Proszę.
- Nie… - To dla pana.
Świeżo złowione.
Bardzo dziękuję, że dał pan mojemu wnukowi szansę.
Trzeba sobie pomagać.
Jedziemy na tym samym wózku.
- Dziękuję, don Joaquínie. - Dziękuję.
Usmażcie mi sardynki. Zjem tutaj.
Młoda!
Podsmaż to szybciutko dla don Joaquína.
Sam nic nie rób.
Potem tam podjadę.
Przypomnij mu, że jest nam coś winien.
Na razie.
- Widziałeś mojego syna? - Ricardo stoi tam przy ciężarówce.
Zajęty?
Nie.
Już. Słucham.
To ja słucham.
- Co? - Nie było cię wczoraj.
No tak. Późno już było i zostałem w domu.
- Chodzisz na te spotkania? - Tak, co tydzień.
Słuchaj, jutro ważny dzień. Pamiętasz, że jest dostawa.
Bądź w formie. Nie zawiedź mnie.
Dobra?
URZĄD CELNY
Pospieszcie się.
Zapiszę do protokołu.
- Sztuk 24? - Nie, 18.
- W każdym pudle? - Tak.
Na paletach z tyłu to samo?
Sprawdzimy tylny rząd.
- Niezłe, co? - Ładne.
Tak, ładne.
Wszystkie czarne. A tu?
Rozmiar 40. Tutaj to samo.
- Otworzyć kolejne? - Tak, paletę z trójki.
To ta?
Z trzeciego rzędu.
Joaquín.
Wyjmujcie dalej.
Co tam?
Néstor, jesteś szefem celników.
Powinieneś dbać o swoich ludzi.
- Patrz. - Tanie nie są.
To nie są dokerzy. To urzędnicy.
- Pracują dla państwa. - Tym bardziej.
Nie mają swoich rodzin?
Nie sądzisz, że taki chciałby podarować żonie drogie perfumy?
Albo synom trampki Neymara?
Te żółte są fajne.
Nie widzę potrzeby.
Posłuchaj mnie.
Trochę już żyję i swoje wiem.
Fajne są.
Możecie wziąć po parze.
- Dzięki, szefie. - Nie ma za co.
Mogę wziąć dwie pary?
Mam dwóch synów.
Wziąć i tak wezmą.
Chodzi o to, by pytali i okazywali szacunek.
Tylko szybko.
- Dziś ważne spotkanie. - Wiem.
Przyjedzie Francés i Borrás. Omówimy szczegóły dostawy.
Do zobaczenia.
Do widzenia.
Mamy plan rozładunku Polarisa?
Spedytor jeszcze nie przesłał.
Daj im jedynkę. Mają pięć godzin.
- Cartagena już długo czeka. - Dobra.
Niech się pospieszą. Mamy dużą kolejkę.
- Co tam, córeczko? - Cześć, tato.
Jak idzie?
Mamy wąskie gardło.
Dwa statki czekają od ponad 24 godzin.
Już nie wiem, co im mówić.
Skieruj ich do mnie.
Co tam się dzieje?
Od wczoraj jest problem z żurawiem numer dwa.
Jak dziś nie naprawią,
trzeba przekierować statki do innego portu.
Co tu jest grane?
Co się tu wyprawia?
System sterowania nawala.
Nie można go odłączyć?
Nie powinno się. Tym bardziej przy silnym wietrze.
Rozwiązania.
Jak wiatr ucichnie, mogę sterować ręcznie.
Nie możemy czekać. Do jutra musi działać.
Zostaje wymienić konsolę.
- Ile to potrwa? - Jak będą części, to dwie godziny.
Gwarantujesz?
- Mówi, że będzie, to będzie. - Mój brat jest łatwowierny.
Części załatwię. Zacznij demontaż.
Dawajcie mi znać o takich sytuacjach.
Nie żartuj sobie. Potrzebuję na dziś.
Nie da rady. Brakuje mi kilku kluczowych części.
Na rynku są duże braki.
Nie masz innych źródeł?
Wszyscy dostawcy są w tej samej sytuacji.
Muszą ci wystarczyć pozostałe dźwigi.
Nie mów mi, co muszę, a czego nie.
Nie umiesz tego załatwić, to znajdę kogoś innego.
- Nie mogę nic obiecać. - Świetnie.
Debil.
- Co dla was? - Piwko, nie?
Wcześnie zaczynacie.
Braciszek zaczął wcześniej. Jemu nic nie mówisz.
- Słuchaj, Paco. - Co?
Dziś mamy wolne.
Drugi żuraw dalej nie działa.
Ponoć trzy statki stoją na kotwicy, a zaraz będzie czwarty.
Musi płynąć do Tarragony albo Marsylii. Tu nic nie poradzimy.
Nie znasz Joaquína. Założę się, że dziś to naprawią.
Gość ma rękę do biznesu, ale tylko jedną.
A ty co sądzisz? Będzie dziś robota?
Będzie.
- Serio? - Wyglądam, jakbym żartował?
Masz niezły tupet, Joaquín.
Wparadowałeś mi do gabinetu
i każesz mi unieruchomić mój dźwig, żeby dać ci brakującą część.
Potraktuj to jako przysługę.
Nie.
Przysługa to coś innego.
Przez te wszystkie lata pomagałem ci, jak tylko mogłem,
ale to zaszkodzi moim interesom.
Obaj wiemy, że dasz radę bez jednego dźwigu.
Masz żuraw wychylny, którego w ogóle nie używasz.
Ten mogę ci pożyczyć.
Potrzebuję żurawia suwnicowego.
To niemożliwe, Joaquín.
Na pewno?
Co to za pytanie?
Jak długo się znamy, Molina?
Za długo.
Więc powinieneś wiedzieć, że lepiej mieć we mnie przyjaciela.
Do czego zmierzasz?
Zaraz zobaczysz.
Co to ci wkłada w dupę?
Joaquín, proszę.
Wyłącz to.
Załatwimy to, tylko to wyłącz.
Lubię twoją żonę.
Oszczędźmy tego Mari Carmen.
Posłuchaj mnie.
Weź części, tylko proszę, skasuj to.
Trzeba sobie pomagać.
To jest biznes, Molina.
Jak poszło?
A jak miało pójść?
Masz dwie godziny na montaż.
Bo jest głupi jak but.
Nic dziwnego, że go złapali.
Śmiejcie się.
Zaciągnęli go do kuchni…
Słuchaj, młoda!
Żuraw już działa.
Do roboty.
Podaj mi kawę. Nie stój tak.
Towar wkrótce tu dotrze. Rozładunek w pierwszej kolejności.
Nie chcę żadnych błędów.
Wszyscy mają być czujni. Dobra?
Jedzie od ciebie alkoholem.
Spałeś w aucie?
Co ci do tego?
Nie możesz tak żyć. Znajdź sobie porządną babę.
Daj mi spokój. To moje życie.
Lepiej swojego syna przypilnuj.
Rób, co chcesz, ale w pracy masz być wypoczęty.
Albo jesteś na 100%, albo cię nie ma.
Działa!
- Czy to jasne? - Tak.
Do roboty!
Víctor!
- To do zobaczenia. - Na razie.
Cieszę się, że cię widzę.
- Nie wierzyłem, że się tu zatrudniłeś. - No.
Teraz wierzę.
Fajna fryzura.
Tak.
Ty nic się nie zmieniłeś.
Jestem bardziej elegancki, nie?
Widać, że dobrze ci się wiedzie.
Robię, co mogę.
Zobaczysz moje dziewczyny. Chodź!
- Zobacz, kogo fale wyrzuciły na brzeg. - Víctor!
Cześć.
Cześć, Rocío.
Co za spotkanie!
Chyba od wesela się nie widzieliśmy, nie?
- Serio? - Chyba tak.
Możliwe.
Kim jest ten pan?
To Víctor, przyjaciel mamy i taty.
- Jak masz na imię? - Sandra.
Miło cię poznać.
Musimy lecieć.
Bo się spóźnimy.
Idziemy.
Trzeba wyskoczyć na piwo. Jak za dawnych czasów.
Jasne.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Wysiada!
Panie Manchado, tutaj!
Panie Manchado, co pan sądzi o…?
Dobry wieczór.
Twój brat się odzywał?
Po scenie, którą urządził rok temu, raczej się tu nie pokaże.
Punktualnością nie grzeszy.
Przepraszam za opóźnienie. Wszystko to tyle trwa.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
- Co u starego? - W porządku. Pozdrawia cię.
Przekaż mu, że go odwiedzę.
Jestem mu winny koniak. Nie zapomniałem.
Javier.
Dziękuję za przybycie.
Czas nas goni.
Ładunek dotrze jutro wieczorem.
Jest na statku Tampico.
Popłynęli dłuższą trasą, by nie wzbudzić podejrzeń.
Przez Pacyfik, z przystankami w Indiach i Chinach.
- Będziemy gotowi. - Oczywiście.
Nasi meksykańscy przyjaciele zapakowali więcej niż zwykle.
Będziesz mieć, co prać.
- Mam sposoby. - Cieszę się.
Skoro Carfora ci ufa, ja też.
Dostawa odbędzie się pojutrze.
Połowa Europy czeka.
Klienci są wygłodniali.
Żaden problem.
Miło robić z tobą interesy.
Owszem.
Możemy porozmawiać?
W cztery oczy.
Zaczekaj na zewnątrz.
Podobno macie w porcie wąskie gardło.
Kilka statków na kotwicy,
opóźnienia w rozładunku…
Chcesz mi coś powiedzieć?
Kazałem ci kiedyś czekać?
Rozładunek Tampico pójdzie gładko.
Na to liczę.
OCEAN SPOKOJNY
Spróbuj nawiązać kontakt z wieżą.
Tu Tampico.
Pozycja: 2 stopnie, 2 minuty na północ,
49 stopni, 19 minut na wschód. Prędkość: 20 węzłów.
Widzimy motorówkę w odległości ćwierć mili.
Nie odpowiadają. Zagrożenie atakiem piratów.
Odwal się. Moja kolej już była.
Wszyscy mają pietra.
Kto następny?
- Szefowa! - Szefowa.
Szefowa!
No dobra.
O tak!
Polej tequili.
Zdrowie szefowej!
Dawaj, szefowo!
Dawaj!
Tak się to robi!
Który się odważy, kutafony? Co?
Co jest?
Co jest, szefowo? Widać coś?
Brać broń i na pokład.
- Już! - Idziemy!
Zginam dziś przed tobą kolana,
prosząc cię o ochronę
i opiekę.
Strzeż mnie przed niebezpieczeństwem
i uczyń czujnym wobec wrogów.
Nie pozwól mi się zagubić na tym łez padole.
Ariel!
Co jest, kuźwa?
Piraci.
Jacy piraci?
Trzeba chronić pocztę carską. Chodź!
- Piraci? Co ty pieprzysz? - Szybko!
- Lucía, kuźwa… - Ruchy!
- Towar zagrożony! - Lucía!
Kapitanie.
…natychmiast!
Pan tu zejdzie. Będziemy negocjować.
Stać!
Jaki jest plan, kapitanie? Co teraz?
Lepiej nie stawiać im oporu.
Pan nic nie rozumie.
Ładunek jest zbyt cenny. Te skurczybyki nie mogą go zabrać.
Nie narażę załogi!
Kapitanie.
Jest pan tam?
Czas się skończył.
Kurwa.
Chce pan dopłynąć żywy? To się pan dobrze schowa.
Poczta carska dotrze do Barcelony jutro.
Żeby nas zmylić, popłynęli naokoło.
Przez Pacyfik, z postojem w Chinach i Indiach.
Narkotyków pilnują Ariel i Lucía z klanu Pereirów.
Cztery tony pasty kokainowej poukrywane w matrioszkach.
Po przetworzeniu będą warte ponad 100 milionów euro.
Obstawimy wszystkie bramy wyjazdowe.
Musi pan ustalić numer kontenera z towarem.
- Da pan radę? - Tak.
Ale przed dostawą mogą podmienić kontener.
Proszę być czujnym, poruczniku.
Włożyliśmy w to bardzo dużo pracy.
Dam z siebie wszystko, pani sędzio.
Jeśli rozbijemy kartel Pereirów i zlokalizujemy Carforę,
będzie to największy sukces w walce z przemytem
w ciągu ostatnich dziesięciu lat.
- Był mój. - Skup się, kutafonie!
Do diabła z nim.
Niech się smaży w piekle.
Wciąż się stawiają.
Daj im popalić!
Ja ich zatrzymam, ty zajdź ich od tyłu.
Dawaj!
- Ty skurwysynie! - Zamknij mordę.
Zabiję cię, kutafonie!
- Puść mnie, chuju! - Morda w kubeł.
Pojmali szefową!
Każ im rzucić broń.
- Rozumiesz, co mówię? - Rzućcie broń!
Każ im rzucić broń!
Kurwa, rzućcie broń!
Posłuchajcie szefowej.
Dobrze, szefowo. Spokojnie.
Otoczcie czarnego.
Puść ją!
- Rozjebię ci głowę. - Puść mnie, chuju.
Zamknij się.
- Puść mnie! - Zamknij się, suko!
Zamknij się albo rozpierdolę ci głowę. Zrobię to.
- Zajebię cię, psie. - Milcz.
- Zajebię cię, psie! - Zastrzelę ją!
Kurwa, rzućcie broń albo ją zastrzelę!
Jesteś mi dłużna.
DOSTAWA ZA 48 GODZIN
Dobry wieczór państwu.
Konsorcjum Przedsiębiorczości,
najstarszy związek pracodawców w Europie, założony w 1771 roku,
przyznaje Nagrodę im. Martíego de Salata
wybitnym przedsiębiorcom i przedsiębiorczyniom
w uznaniu osiągnięć w minionym roku lub w ciągu całej kariery.
Dziękujemy za wsparcie ratuszowi i radzie miasta,
a także restauracji Regia Maris,
która po raz kolejny pięknie gości naszą galę.
Kapituła postanowiła przyznać nagrodę Przedsiębiorcy Roku
czołowej postaci Konsorcjum Morskiego.
Od ponad 30 lat jest on dyrektorem Terminalu A w porcie w Barcelonie.
Gromkie brawa dla tegorocznego laureata,
Joaquína Manchado Salasa.
Nagrodę wręczy Marina Casals.
Dziękuję.
Miguel Rosillo, alias Miki,
sierżant Gwardii Cywilnej, też macza w tym palce.
Może być zamieszanych więcej funkcjonariuszy.
Z pewnością jego najbliżsi współpracownicy.
Tak podejrzewałam.
Sieć Manchadów obejmuje nie tylko dokerów i celników.
Gwardia Cywilna pomaga im wywozić narkotyki z portu.
Owszem, widziałem to na własne oczy.
Jeśli przechwycimy towar i złapiemy ich na gorącym uczynku,
zakończymy 30-letnie rządy Joaquína Manchado w porcie w Barcelonie.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka