Patrzcie! Jaka szprycha!
- Co dla ciebie, skarbie? - Piwo.
Matko, ale laska!
Angelita, nalej mi jeszcze winka.
I to samo dla niej.
Zdrówko.
Ángela, powiedz synowi i jego koleżce, że taki handelek
to nie u mnie w porcie.
Jasno mu to wyłóż, bo powtarzać nie będę.
Néstor…
- Słyszałeś pana Manchado. - Oddawaj płyty. Nie są twoje.
Victor, sza!
Że co, bachorze? W porcie wszystko jest moje.
Widzicie te drzwi?
No już.
Wypad.
Rocío, nie chowaj się.
Co tu robisz?
- Kieszonkowe starcza mi na tanie speluny. - Do domu.
- To źle, że mnie tu widują? - To nie miejsce dla ciebie.
Román, weź ją.
Chodź, siostrzenico.
Nie utrudniaj tego.
To on utrudnia.
To wasze, nie?
Czemu to robisz?
Mój ojciec wam to ukradł.
- Czego chcesz w zamian? - Może wejść do waszego biznesu.
Boicie się?
Kogo? Twojego ojca?
Nie.
Więc w czym problem?
W niczym.
Pani Manchado,
proszę potwierdzić, czy to Román i Ricardo Manchadowie.
Tak, to oni.
ŻELAZNA RĘKA
ROZDZIAŁ 7: ROZDROŻE
Co się dzieje? Proszę, nie!
- Przestańcie! - Zapalniczka.
Słuchaj, Borrás.
Wierz lub nie, ale cię lubię.
Wiem, że jesteś zaradny i potrafisz rozwiązać ten problem.
- Nie zmuszaj mnie do kolejnych kroków. - Nie, ja to załatwię.
Co jest? Co wy robicie?
Proszę, nie!
Nie!
DOWODY
WCZYTYWANIE KARTY SIM
BŁĄD ODCZYTU
Wiem. Rozmawialiśmy o tym wiele razy.
Tak musi być.
Wiem, ale tak trzeba zrobić i już. Na razie.
Jak się masz?
Wciąż nie mogę w to uwierzyć.
Nie rozumiem. Jak oni mogli posunąć się do…?
Taką tragedię trudno jest przetrawić.
Żaden z nich nie słynął z rozsądku.
Potrafili sobie coś umyślić i…
Wiem, że to nie jest dobry czas,
ale muszę ci powiedzieć coś ważnego.
Znaleźliśmy w porcie kreta.
- Kto to? - Dokerka, Núria.
Nie wiem, czy ją znasz.
- Cholera. - Przepraszam.
Rocío.
- Przepraszam. Tak? - Miki się wszystkim zajmie.
To nie może wpłynąć na dostawę.
Najpierw trzeba znaleźć towar.
Ja się tym zajmę.
Znów będzie jak dawniej.
Zaufaj mi.
Nie da się.
Co za uparta suka.
Twarde babsko.
Odpuśćcie jej na razie.
Niech odpocznie, bo ledwo dyszy. Jadę do Barcelony.
- Bądź spokojny. - Wieczorem znów spróbuję.
- Ostatnia szansa? - Jak nie będzie gadać…
Co jest?
Kluczyki.
DOM POGRZEBOWY ŚW. GERWAZEGO
Moje kondolencje.
Dzięki, że przyszedłeś.
- Co teraz będzie? - Wszystko pozostanie bez zmian.
Szczerze wątpię.
Jeśli chodzi o tych dwóch, my nie mamy z tym nic wspólnego.
Czyli nic nie wiedziałeś?
Nas też zdradzono.
Przypominam, że straciliśmy nie tylko pocztę.
Straciliśmy Joaquína.
Mnie zależy tylko na tym, żeby dotrzymać terminu.
Nie tylko twoja głowa jest na szali.
Możemy dać wam gwarancje.
Co to znaczy?
Jeśli nie dotrzymamy umowy, odpowiemy majątkiem.
Ale do tego nie dojdzie.
- Od kiedy to ty podejmujesz decyzje? - Mówię w imieniu Rocío.
Jest teraz głową rodziny.
Muszę coś załatwić.
Czekam na wieści od ciebie.
Armando, wybacz, że pytam cię o to tutaj, ale…
Umiesz odczytać dane z uszkodzonej karty SIM?
Raczej nie. Nie mam sprzętu.
Administrujesz systemem całego naszego terminalu
i nie masz sprzętu?
Dobra.
Znam kogoś, kto mógłby pomóc.
Jeśli chcesz, przekażę ci kontakt.
Sonia, wiesz, co się stało z moimi wujkami?
Mama mówi, że już nie ma ich z nami,
ale że nie powinniśmy się smucić,
bo tak jak gwiazdy, choć dawno temu umarły,
oni wciąż świecą na niebie.
Skoro tak mówi mama, to tak jest.
Zostań tu. Zaraz wracam.
Odłóż to natychmiast!
Przestraszyłeś mnie, kretynie.
Tak dbasz o dom?
Jak tu wszedłeś?
Skurwysyny, niczego im nie brakuje.
No.
Może jesteśmy bliżej, niż myślisz.
Trochę cierpliwości.
Jeszcze więcej?
Mam dość tej zabawy w rodzeństwo.
Tyle się nawąchałeś jego szyi, że się zauroczyłeś.
Mam zacząć używać jego perfum?
Co ty pieprzysz?
Ja? Nic.
Trochę szminki?
Co ty wyprawiasz? Spierdalaj.
Przyznaj, że to, co robisz, nawet ci się spodobało.
Zazdrosna jesteś?
A może chcesz się nim podzielić?
Ostatnio trochę mi ciebie brakuje, braciszku.
Hej, lasencjo.
Poczekaj, kociaku.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
W czym mogę pani pomóc?
Szukam Riada.
Riada?
Tak, Riad.
Nie znam nikogo takiego. Przykro mi.
Przysłał mnie Armando.
Riad…
Jasne, że go znam.
Proszę za mną.
Armando powiedział, że możesz mi pomóc.
Da się coś uratować?
Spróbujemy.
WCZYTYWANIE KARTY SIM
655 347 567.
Numer mojego ojca.
Da się odzyskać dane?
Nie wszystkie. Nośnik jest w złym stanie.
Proszę zrobić, co się da.
KOPIOWANIE DANYCH
Ma pani szczęście.
Tu jest wszystko.
Dziękuję.
Myślisz, że coś powie?
Nie wiem.
Cholera.
Núrio.
Núrio, ogarnij się!
Jestem Víctor Julve.
To ja.
Nic im o tobie nie powiedziałam.
Dobra.
Wyciągnę cię stąd.
Nie dam rady iść.
Pomogę ci.
- Hej. - Co?
- Słyszałeś? - Co?
- Chyba jakiś hałas. - Gdzie?
W szopie.
Daj mi nóż.
Sprawdzimy, co u niej. Chodź.
Daj mi nóż i się schowaj.
Schowaj się. Rób, co mówię.
Schowaj się.
Nikogo tu nie ma.
Może to ta dziwka za nami zatęskniła.
Co tam, księżniczki?
W porcie wszyscy wiedzą, że rżniecie się w dupę.
Który z was zapina drugiego?
A może się zmieniacie?
Ty mi wyglądasz na pasywa.
Nie pierdol, suko.
Ostatni raz pytam: Co powiedziałaś swoim szefom?
Gadaj i zakończmy to. Wyglądasz jak z krzyża zdjęta.
Pedały.
Co?
Mów wyraźnie, suko.
Pedały.
Víctor.
Pistolet.
Boże.
Ty skurwysynu!
- Którędy? - Ty idź tam.
Hej, psie!
Wyłaź, psie!
- Wyłaź! - Dawaj!
- Gdzie jesteś? - No już.
Julve, wyłaź!
Wybrałeś złą stronę!
Zapytaj swoją koleżankę.
Żałuję, że nie zdążyłem jej wyruchać.
Nie! Stój!
Stój!
Stój, skurwysynie! Stój!
Przepraszam. Wyjeżdżasz?
- Wyjeżdżasz? - Tak, zaraz.
Hej!
Łapcie dzieciaka!
Hej!
Nie!
Łapcie dzieciaka!
Zatrzymajcie go.
- Co się dzieje? - Okradł mnie!
Ten chłopak.
Nic mi nie jest.
Szlag by to.
Gdzie on jest?
Uciekł.
Pięć euro za sztukę.
Ta jest naprawdę fajna. Puszczają ją w kinach.
- Którą? - Tę na górze.
- Polecam. - Wezmę te dwie.
Dam ci trzecią za pół ceny.
Wezmę tą.
- Długo się znacie? - Víctor i ja?
Od małego.
- Zawsze byliście kumplami? - Dogadujemy się.
Tworzymy dobry zespół.
Teraz jeszcze lepszy. Brakowało wam mnie.
Macie jeszcze jakiś horror?
Zwijamy się!
Cholera. Zbieramy się.
Spadamy!
Ej, ty!
Stój!
Nie uciekać!
Idź tam!
Ej, ty!
Stój!
Uwaga!
Ej, ty!
- Poszli sobie? - Tak.
Cholera. Było blisko.
Człowieku, starczy.
Podoba się wam niespodzianka?
Niezły.
Po taniości, ale i tak jesteśmy spłukani.
Wydaliśmy całą kasę. Na trzeci nie starczy.
Damy radę. Możemy cię zabierać na zmianę.
Albo ciebie. Nie masz prawa jazdy.
Nie potrzebuję prawa jazdy.
Patrzcie go, jaki chojrak…
Dzięki mnie potroiliście wpływy.
Trzeba ci to przyznać. Sprzedawać umiesz.
Dajcie mi się napić. Co tam macie?
Co jest?
- Mów ty. - Chłopaki.
- Co jest? - Obiecałaś, że na koniec lata wybierzesz.
Jeśli wybiorę jednego, drugi się wścieknie i się pokłócimy.
My się nie kłócimy.
To najlepsze lato w moim życiu. Nie psujmy tego.
Dałaś słowo. Trzy miesiące czekamy.
Trzy miesiące.
Dobra. Obiecajcie, że nadal będziemy przyjaciółmi.
- Obiecujemy. - Obiecujemy.
Mam propozycję.
Wybiorę tego, który wróci tu pierwszy.
Żartujesz.
Może.
A może mówię serio i właśnie tracicie szansę…
Nie wkurwiaj mnie, Carmona. Słuchaj.
Musisz się dowiedzieć, komu przekazywała informacje.
Jest twarda i nie chce puścić farby.
Tak. Ja pierdolę.
Nie, posłuchaj mnie.
Dobra.
Jak się czegoś dowiesz, daj znać.
Nie wierzę…
Lahoz, chodź na chwilę.
Sierżancie.
Spotykasz się z dokerką.
- I co? - Núria, tak?
Tatuaże ma.
Gadaj!
- Leciała na mnie. - Tak?
A co ty, Mister Hiszpanii?
Patrz na mnie.
Chyba ci nie odbiło i nie przyprowadziłeś jej tu?
Przyprowadził ją. Ja pierdolę.
Patrz na mnie, jak mówię.
- Puść mnie. - Patrz!
Gdzie ją przeleciałeś? W łazience? W szatni?
Mów gdzie.
Posuwałeś lalę w moim gabinecie, tak?
Co za głąb. Ja pierdolę.
Ty…
Sierżancie, nie!
- Ty zakuta pało. - Spokojnie.
- Już okej. - Spokojnie.
- Ty… Łapy precz! - Sierżancie.
- Spokojnie. - Jestem spokojny.
To nie jest burdel. Rozumiemy się?
Co u Sandry?
Śpi już. Zmęczona była.
Dobrze.
Dziękuję, że zostałaś. Jestem wykończona.
Nie ma sprawy.
To straszne, przez co pani przechodzi.
Bardzo mi przykro.
Wiesz, gdzie Néstor?
Nie.
Do jutra.
Niech żyją państwo młodzi!
Moja kolej.
- Nie. - Czemu nie?
Poczekasz na mnie.
- Poczekam? - Tak.
Dobra. Poczekam.
Néstor.
Piękny ślub.
Hej.
Co tu robisz?
Nic. A ty?
W porządku?
Tak. A co?
Wiesz, że alkohol źle na mnie działa.
Nie mogłam zasnąć.
A Néstor?
Na niego działa gorzej.
- Chcesz? - Dzięki.
Ponoć będziesz pracować w porcie.
Twój ojciec dostał to, czego chciał.
Na wieży kontrolnej. Ja się cieszę.
Ale owszem, Joaquín Manchado zawsze dostaje to, czego chce.
Nie widziałam cię na przyjęciu.
Byłem.
- Serio? - Tak, siedziałem tam.
Przepraszam.
Przy tylu gościach po prostu nie…
Pięknie wyglądałaś w sukni ślubnej.
Chodź.
Zatańcz ze mną.
Pannie młodej nie można odmawiać.
No dobra.
Zastanawiam się, co by było, gdybyś dotrzymała słowa.
Co masz na myśli?
Ten wyścig na motorach.
Coś ci powiem.
Ja też zadawałam sobie to pytanie.
Przepraszam.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka