Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
New York, alkışlar Mumbai'den buraya gelen Vir Das için.
Teşekkür ederim. Çok teşekkür ederim.
Sakin olun. Teşekkür ederim. Biraz saldırgan oldu.
Daha sahneye çıkmadan korkuyordum zaten.
2022 yılında stand-up komedisi yapıyorum. Bu gece her şey olabilir.
Tutuklanma, saldırı, bıçaklanma, tokatlanma ihtimalim var.
Bir de Reddit'e malzeme olabilirim.
Gece ne yapacaksınız bilmem.
Belki eve gidince,
salgılanan dopamini depresyon ve anksiyeteyle
takas etmek için kurulmuş bir sahnede, gerçek bir tecrübe
yaşadığınızı kanıtlamak için fotoğraflarınızla oynarsınız,
içinde bulunduğunuz bu dünyada haberler yalan ama çizgi romanlar gerçek
ve bu gece hakkında emin olabileceğimiz tek şey,
futbolcu gibi parası, bakir enerjisi olan milyarder bir CEO'nun
küçük roketini ya bir mankene ya da uzaya veya ikisine de göndereceği.
Gösteriye hoş geldiniz.
Sizi eve götürmeyi çok isterim New York.
Eve gelmek ister misiniz?
Ne hoş!
Ama sizin eve! Beni kendi evime almayabilirler.
Karşımda kimler olduğunu anlayayım.
İyi gibisiniz.
Hintlileri görüyorum.
Hintlilerle yatanları görüyorum.
Vir Das'ın Alman olduğunu sanan beyaz insanlar görüyorum.
Sizi de görüyorum.
Afişe bakmamışsınız.
Güvenli olmayan bir dünyada yaşıyoruz, ev güvende olduğunuz yerdir.
-Mutabık mıyız? -Evet!
Daha yeni Londra, İngiltere'den döndüm. Hiç güvenli değil!
Merkez Londra'da, otelimden birkaç sokak ötede, öğlen saati,
yürüyüşe çıkmış 82 yaşında bir çift,
güpegündüz cinayet işlendi.
Evet!
Öldürdükleri adam çok gençti. Gerçekten.
Yaşlı adam herifi bıçaklarken kadın da soymaya çalışıyordu.
Çünkü İngiliz hanımlar normalde insan öldürmez.
Başkalarına öldürtür, şövalyelik verirler.
Onlar soyarlar, değil mi?
Çalıntı servet değil. Milli servet, değil mi?
Çok mu erken oldu?
Üzgünüm! Umurumda değil!
Sevdiğim tek kraliçe var, onun da adında "Evet" var.
Bunu diyeni severim.
Bunu diyen var mıdır?
Toplanırlar. Hanımefendi "William.
Aileyi birleştirmen lazım.
Kardeşinle barış."
William da "Evet Kraliçe!" der.
Bilmiyorum.
New York'a gelince
şehrinizle alakalı söylenenlerin kısmen doğru olduğu anlaşılıyor.
"New York'un şakası olmaz!
Kimse New York'u durduramaz!" deniyor. Çok büyük laflar!
Sonra üç dakika yağmur yağıyor.
Siz hayattan vazgeçiyorsunuz.
Adam akıllı yağmur da değil. Kıçı kırık Kuzey Amerika yağmuru.
Böyle…
İnsanın yüzüne amaçsızca gelen su damlaları,
sanki birkaç alkolik el kol hareketi yapa yapa konuşuyor gibi.
Bak, ben Mumbai'den geliyorum.
Mumbai'de muson yağmuru oluyor, değil mi?
O yağmur…
Tanrı'nın orgazmı.
Mumbai'de yılda üç ay boyunca yüzünüze geliyor.
Yağmur öyle kuvvetli ki işitme kaybı yapıyor. Biliyor muydunuz?
Hintliler böyle yapar, gördünüz mü?
O travma ırkçılar!
New York'un güvenli olmadığını söylediler. Katılmıyorum.
Amerika'da araba sürdüm ben.
Harika ormanların içinden geçiyorsunuz.
Yani sürekli izlediğiniz gerçek suç belgesellerinin
geçtiği yerler gibi.
Amerika ceset gömebileceğiniz koca bir yer.
Ceset tedariki için arada şehirler var.
Mumbai dünyanın en güvenli şehirlerinden biri. Peki neden?
Mumbai'de ceset gömecek yer yok. Ondan.
Cesedi üç metre derine gömersiniz.
Ertesi gün cesedin üstüne çamaşır asarlar.
Bollywood filminde figüran olur.
Çünkü Mumbai'de ölmek, işsizliğin bahanesi olamaz.
Ama küçük kasabalarda cemiyet bilincinizin olması güzel.
Değil mi? Mesela, üniversiteli genç ormanda kayboluyor.
Beş dakikaya bütün kasaba bir araya geliyor,
el ele tutuşup ormana çocuğu aramaya gidiyor.
Beş dakikada, "Angela!"
"Bu taraftan. Angela!"
Ne kadar para verirseniz verin, beyazlarla ormana gitmem.
Tarikatlar böyle doğuyor.
10 beyaz insan, bir savunmasız Hintli ve vahşi doğa.
Sana lider derim. Yemin ederim.
Mesela, bana gelip de "Vir, ormanda üniversiteli çocuk kayboldu" diyeceksin.
Hemen ne yaparım biliyor musunuz?
Hindistan'daki kuzenlerimi çağırırım.
Çünkü okulda kontenjan açıldı.
Arkadaşlar…
Biri ölür, biri okur. Demek istediğim bu.
Ama toplumunuz hakkında fikir veriyor,
bir şiddet eylemi kayda alınmaya değer, anormal bir durumdur,
norm değildir.
Beyazlar tehlikede olunca, herkes atağa geçiyor.
Ormana kamera gönderiyorlar.
Siyahiler ve Hintliler tehlikede olunca,
telefonlarımızı çıkarıp videoya çekiyoruz.
Siyahileri, Hintlileri içeren tüm suç belgeselleri,
titrek videolardan ibaret.
Çünkü gizem unsuru yok, değil mi?
Beyazların olduğu gerçek suçlarda katil bulunmuyor.
Siyahiler veya Hintliler söz konusuysa katil, üniformasıyla videoda görünüyor.
Arkadaşlar! Arkadaşlar!
Ben buraya et yemeye geldim, yarın gidiyorum, tamam mı? Sakin.
Bence her şeyi oturtmuş tek ülke Rusya.
"Ömür kısa, haydi parti" modundalar.
Bu yıl Prag'daki KGB müzesinde acayip sert bir Rus'la tanıştım.
Gitmediyseniz mutlaka gidin. Zaten müze değil.
Üçe üç bodrum, içinde de ırkçı bir Rus var.
Kapı açılırken etkileniyorsun.
Adam perdenin arkasından çıkıyor. "Merhaba!
KGB Müzesi'ne hoş geldiniz" diyor.
Sanki sır saklıyor.
Anında havaya girdim. "K dediğin an tamamdım" dedim.
Dönüşmüştüm.
İki hafta boyunca karımın peşinde çıplak gezip "KGB" dedim.
Bazılarınızın gece yapacağı gibi.
Kendi karınızla tabii.
Müzenin kilit noktası propaganda yapılması.
Adam "Herkes yaklaşsın. Size bir sır vereceğim.
İkinci Dünya Savaşı'nda Hitler'in 3,000 ton altını vardı.
Savaş bitince sadece 150 ton altın bulundu.
Kalanının nerede olduğu bilinmiyor.
Ama savaştan yıllar sonra Amerika en güçlü ülke oldu" dedi.
Bu konuşmanın hakkını ödemedim, modundaydım.
Çok hoş, ironik bir andı.
Bir Hintli olarak orada durdum, altının kayıp olmasını kınadım.
Nazi altınını komplo mu sanıyorsunuz?
Altıncı teyzeyi duymadınız galiba?
Buradaki tüm Hintli kadınların, kocalarının bihaber olduğu
banka kasaları var,
içindeki altını Indiana Jones bile bulamıyor lan.
Manju'nun kolyesini değil, Kutsal Kâse'yi bulursun, anladınız mı?
Ama ev, güvende hissettiğin yerdir. Mutabık mıyız?
Bunu düşünüyorum.
27 Kasım 2021'de, Air India'yla
Newark'tan Mumbai'ye eve uçuyorum.
Genç bir Air India hostesi var, 65 yaşında falan.
Yanıma geldi, bir kadeh cin ikram etti.
İstemedim. Kadın "Bay Das, için şu lanet cini" dedi.
Israr etmesinin sebebi, Mumbai'ye indiğimizde ikimizin de
benim tutuklanıp hapse atılacağımı düşünmemizden.
Hapse girmeden evvel kendimce hazırlanmam lazımdı.
Tıraş olmayı bıraktım, şınav çekmeye başladım.
Başımın belada olma sebebi,
Kennedy Center'da kendi ülkem hakkında video çekmiş olmam,
adı "İki Hindistan".
Şu an tepkiniz bu!
Video, milletimdeki ikilik hâli ve ışıkta birleşmemizin
gerekliliği hakkında.
Milletimde ikiliğe sebep oldu.
Ve insanlar bana kızmak için birleşti.
Ülkemde üç hafta boyunca bir numaralı trend oldum,
hakkımda yedi şikâyette bulunuldu,
yabancı toprakta kışkırtıcı konuşma, ülkemi itibarsızlaştırmakla suçlandım.
Ana haber bülteninde üç kanalda
bana terörist dendi.
O akşam annenizle enteresan bir konuşma yapıyorsunuz.
Haberleri izlerken
"Hani mesleğimi anlatmakta zorlanıyordun ya?" diyorsun.
Manşetlerde "Vir Das terörist" yazıyor.
Hakiki teröristlere hakaret sayılır bu diye düşündüm.
Teröristlerin ne hissettiğini düşünün. "Bu herif mi yani?
10 yıl öncesinden şiddet eylemleri hazırlıyoruz
ama demek ki sözlü performans yapmak lazımmış" diyorlardır.
New York, hiçbir terörist gruptan geri bildirim almadım, söz veriyorum.
Kimse telefonda "Hey Vir, biz IŞİD, hayranınız. İşlerine bayıldık.
Yeni stand-up komedin nerede?
Netflix'i denediğini biliyoruz ama bir de IŞİD'i dene.
Vir, bilmem biliyor musun
ama IŞİD'in Netflix'ten çok daha fazla üyesi var" demedi.
Aslında doğru, öyle.
Aile planları daha iyi.
IŞİD'in de Netflix'in de isteği aynı, patlamanızı istiyorlar.
Burada da haberlere çıktım.
CNN'deydim, "Bunlar ne ara haber yapmaya başladı?" dedim.
BBC'ye çıktım. Ana sayfadaydım.
Manşette "Komedyen toplumu kutuplaştırdı" yazıyordu.
İngilizlerin Hindistan'ı sen böldün demeleri için
nasıl sıçmanız lazım düşünün.
Saf Hintli olmadığım temeline dayanarak bazı partiler
vatandaşlıktan çıkarılmamı istedi.
Batılı düşünceler beni kirletmiş.
Saflığı önemseyen insanlara dikkat edin.
Tarihî bir şey bile değil bu. Harry Potter'da yazıyor.
Bir etiket başlattılar, "Vir Das köle olmuş!
Batı'nın kölesi!" yazdılar.
Normalde buna alınırdım ama benim soyadım Das.
Çevireyim. Korkmayın Hintli olmayanlar. Bendesiniz.
Das'ın kelime anlamı köle.
Ama adım Vir, yani cesur bir köleyim.
İyi de tüm köleler öyle değil mi? Siz hiç gamsız köle gördünüz mü?
"Evet, ben köleyim. Rahatım yerinde. Biliyorsun…
Evden çalışıyorum. Başkasının evi. Hashtag, şükür."
Alınsam da haksız sayılmazlar. Ben yurt dışında büyüdüm.
O yüzden kendimi hep sıkışmış hissettim.
Batı için çok Hintliyim, Hindistan için çok Batılıyım.
Anlayan var mı?
Alkışlamak kolay. Açıklayayım, tamam mı?
Şimdi bakın.
O kadar Hintli değilim ki kalkıp doktor olayım.
Hayır! Ama beyaz doktora gitmeyecek kadar da Hintliyim.
Üzgünüm.
Bu…
Beyaz doktor yerine Hintli mühendisi tercih ederim.
Bana tam tedavi lazım değil. Bana ucuz ve etkili çözüm lazım!
Sindirim sistemime probiyotik istemez.
Bana gazımı çıkartacak kemer lazım.
Haydi sikik, devam.
Tamam, peki. Gözüm Batı politikalarının üstünde,
Amerika'daki kürtaj kararının zırvalık olduğunu düşünüyorum.
Süresi 29…
29 haftanın öncesinde, kadının vücudu, kadının kararıdır.
Buna inanıyorum. Tamam mı? Ama Hintliyim de!
Yedi yaşın üstündeki canlıyı,
ebeveyni terlikle öldürebilir, buna inanıyorum.
Uzun vadeli kürtaj yanlısıyım.
Oylarınızı bekliyorum.
Uzun vadeli disiplin de mühim.
17 yaşındayken, en yakın arkadaşımla babasının arabasını çarptık.
Öz babası oğlunun toplarına tekme attı.
O akşam iki nesle birden disiplin verdi.
Arkadaşımın oğlu oldu.
Oğlanın ilk lafı "Özür dilerim baba."
Amerika'da sahne alıyorum, bu yüzden vurulmaktan korkuyorum.
Bence derhâl silah kontrol yasasına ihtiyacınız var.
Ama aynı zamanda Hintliyim.
O yüzden silahı olan en az bir kişiyle arkadaş olmak istiyorum.
Ne olur ne olmaz.
Pencap'ı arayıp "Manjeet, sana işim düştü" derim.
Tüm Pencap'lıların silahı olduğunu ima etmiyorum. Sakin olun.
Bazılarının bıçak ve kılıçları var. Çok daha hızlılar.
İnsanlar, hisleri olan meyvelerdir.
Ben önce İngilizce öğrendim o yüzden Hintçemden daha iyi
ama Hintçenin İngilizceden daha güçlü bir dil olduğunu düşünüyorum.
Hintçede İngilizcenin ifade etmekte zayıf kaldığı
çok güzel kelimeler var.
Şöyle çok güzel kelimeler…
Bu Hintçe bir kelime.
Hintli olmayanlar, bunu duydunuz, değil mi?
Yaklaşık 40 farklı anlamı var.
Haydi herkes benimle yapsın.
Mutluyum.
Üzgünüm.
Seni sikerim!
Beni siksinler!
Beyazlar bu sesi çıkaramıyor.
Yılların rutubeti ve kinizmi lazım.
Beyazlara 10 yıl daha iklim değişikliği ve Donald Trump verin,
hepsi ortada "Lanet olsun!" diye gezer.
Ama İngilizceme İngilizce seks yapacak kadar güvenmiyorum.
Hintçe seks yapıyorum.
Çünkü İngilizce seks öz güvenli. Değil mi?
"Haydi yavrum!" falan.
"O yanakları tokatlayacağım! Siktir!
Çok fena vuruşacağız yavrum!"
Öyle seks yapmıyorum.
Ben seks yaptığımda "Teşekkür ederim. Tanrı seni kutsasın" diyorum.
"Beni asla unutma" falan.
Hintli olmayanlar, sizlere çevirmeyeceğim tek espri bu.
Tamamen öz güvenim için.
Videomu viral yapan okullu çocuklar için
kampanya başlatmışlar.
Kampanyada "Kalabalıkların önünde konuşma şansı yakalarsanız
Swami Vivekananda olun, Vir Das değil" demişler.
Yan yana fotoğrafımızı koymuşlar.
Büyük baskı oluşuyor New York. Mutabık mıyız?
Komedyenlerle guruları karşılaştırıyorlar. Kimse tersini yapmıyor ama.
Gazetenin eğlence sayfasında şunları hiç okumadım.
"Dalai Lama, sandığımız kadar komik değildi."
"Hazreti İsa iyi komedyen değil, iyi sihirbaz."
"Musa sürekli aynı 10 şakayı tekrarlıyor. Yeni malzeme bul Musa!"
"Muhammed kitaba bayıldık, karikatürden nefret ettik."
Evet, ölüm tehditlerinden konuşalım.
Çok tehdit alıyoruz.
Aileme telefonlarını kapatmasını söyledim
çünkü binlerce ölüm tehdidi alıyoruz.
Bunu sempati veya kahramanlık kazanmak için söylemiyorum.
Ben kurban da değilim, kahraman da.
Tamam mı? Hintliler ölüm tehdidini pek sallamaz.
Amerikalının ailesini tehdit ederseniz atağa geçer.
Ama biz Hintlilere bakın, sizin için çevireceğim.
Hintlilere bakıp "Senin…
Çevirisi "Babanı öldürüp kanını içeceğim."
Hintliye bunu söyleyin "Tamam'!" der geçer.
Deneyin.
Ama salı yapmayın. O gün vejetaryen değiller.
Ayrıca 72 saatte sosyal medya platformlarının toplamında
18-25 yaş arası, 1,8 milyon takipçim olmuş.
Hayatımda gördüğüm en genç, büyük, ileri görüşlü
ve aptal seyirciyle karşı karşıyayım.
Burada mısınız? 18-25 yaş arası, ses ver.
Sizi aptal piçler, neden?
Dur. Paranıza bayılıyorum.
Ama sizin yüzünüzden diskodaki tuhaf amca gibi hissediyorum.
Bilmiyorlar ki. "Disko ne kanka?
"Sırt rahatsızlığı mı?" diyorlar. Değil!
Anne babanızın birbirine sürtündüğü oda.
Hepsi katılıyor. "Yanındayız Vir.
Bu bir uyanış" modundalar. Değil yahu.
Öbür elinle ananın yaptığı makarnayı yiyorsun.
Bu uyanış falan değil.
Sosyal medyada hayvanlar gibi davranarak
erdemli olmaya çalışıyoruz.
Sosyal medya bizi buna dönüştürüyor. Kükreyen aslan gördünüz mü?
Akabinde ne olur? Sürünün kalanı da…
Al sana retweet!
Ya saldıran Afrika antilobu?
Bilmiyorlar, neye saldırıyorlar,
liderleri kim ama devam.
Al sana etiket.
İki kuşun ötüşünü gördünüz mü?
Biri uçuyor… Biri iniyor.
Aynı ses, farklı hareket. Al sana TikTok.
Belki kuşlar daha havalı duyuyordur. Senin benim duyduğum…
Belki kuş dilinde manası…
Bu şarkıya bayılıyorum.
Ne zaman çalsa zihnimde bir influencer ölüyor.
Neden neslinizin dünyayı kurtarabileceğini düşündüğümü açıklayayım.
Duygusal açıdan asla kendinizi tutmuyorsunuz.
Her tecrübenizi, tecrübe sürecini illa dile getireceksiniz,
bir de tecrübeyi tamamlamadan tecrübenin onayını alacaksınız.
Aslında duygusal olarak bastırılmış değilsiniz yani.
Sırtınızda yük taşımıyorsunuz.
İfade ediyorsunuz.
Yeni bir şey hissediyorsunuz,
"Kendimi kadın olarak tanımlıyorum."
Bastırılmadınız. İnternete girip yazıyorsunuz,
"Kendimi kadın olarak tanımlıyorum."
İşte bu kadar yaşlıyım. İnternetin çıkardığı ses bence bu.
Dünyanın öbür ucundan biri "Ben de kendimi öyle görüyorum.
Şunları yap. Bir, iki, üçüncü adım" diyor.
Bu hem ayrıcalık hem de bir meziyet.
Bunu hafife almayın.
Bizim bunları konuşacak kimsemiz yoktu, tamam?
Bizim Hintli ebeveynlerimiz vardı.
Ebeveynlerimin odasına girip "Günaydın anne, baba.
Ben kendimi…
…kadın olarak tanımlıyorum" desem
Tamam, derler.
Ve derler ki "Sınavlarından iyi not alan bir kadın olarak tanımlasan?
O kızı evimizde çok isteriz.
Harvard'lı bir kadın olsun da önemli olan giriş, geçiş değil."
Ben de geçişini umursamıyorum.
Sosyal yapılanmaları bazı konular üzerinden yıkmak
her neslin yaptığı şey.
Sizin için bu cinsiyet. Yani buyurun.
Yıkın.
Ortaya güzel bir şey çıkabilir.
Umarım bu akışkanlığı, ebeveynlerinizin sadakatsizliği sevdiği kadar seversiniz.
Şimdi rahatsız olduk, ha?
Cinsiyetiniz olması gerekmiyor
ama anneyle babanızın prensip sahibi olması gerekiyor.
Ebeveynleriniz evlilikle zincirlendi, boşanma sektörünü yarattı.
Büyükanne ve büyükbabalarınız ise ırkla.
Onlar bunu yıktı. O bariyerleri.
Konuşmak şart değil.
Büyükannen Jamaika'ya her yaz balık yemeye gidiyor gibi davranabiliriz.
Büyüyün arkadaşlar!
Büyükanne ve büyükbabalarınız 60'larda 20 yaşındaydı.
En az bir kere grup seks yapmışlardır.
Böyle demiyorlardır.
Tombala gecesi falan diyorlardır.
Komünist partisi falan diyorlardır.
Benim neslimde, konu cinsellikti.
Anne babamız bizimle bunu konuşamadı.
Ben 13 yaşındayken, annem gizem çözmüş dedektif edasıyla geldi.
"Vir, kız arkadaşın yok.
Kadınlar seninle konuşmuyor.
Geysen hemen söyle. Doktora gidip seni düzelttirelim" dedi.
"Anne, ben gey değilim. Eziğim" dedim.
Birbirlerinin tam zıddı, değil mi?
Çünkü geyler başarılıdır. Çıtayı yükseltirler.
Arkadaşım Shashank. Biz böyle giyiniyoruz, o böyle.
Biz bunu yiyoruz, o… Bizden daha iyi rüya görüyor.
Her gece yüzünde tebessümle uyuyor.
Sabah kalkıyor, "Shashank, rüyanda ne gördün?" diyorum.
"Sorbe" diyor.
"Sorbe mi?
Rüyaların bile laktozsuz, orta yüksek sınıfa ait."
Ben…
Rüyamda hiç sorbe görmedim.
Hayatım boyunca rüyamda Toblerone gördüm.
Ve rüyamda o siktiğimin çikolatasını yiyemedim.
İçimde kaldı. Ama işte…
Bu espriye hep aynı tepki geliyor.
Sebebini bilmiyorum.
Espri dolambaçlı diye mi
yoksa Toblerone'un şekli yüzünden mi bilmem.
Çünkü biraz sürer, değil mi?
Daireye üçgen sokuyorsunuz. Anlatabildim mi?
Bunlar da benim rüyalar.
Platformumu da böyle kullanıyorum.
Ama…
Bir dönem cinsel eğilimimi merak ettim.
13 yaşındayken bir erkekle öpüştüm. Denedim.
Ve o beş…
O beş dakika içinde bize göre olmadığını anladık.
Yanlış gibi gelmedi ama doğru da değildi. Anlatabildim mi?
Üzerine asla konuşmuyoruz. Benim nesilde çok kişi konuşmuyor
çünkü Delhi Devlet Okulu'nda fen bilimi dersi gördük!
Bize öğretilen şey, tüm deneylerin başarıyla sonuçlanması gerektiğiydi.
Buradan bakınca heteroseksüel değilim.
Eş cinselliğe giriş sınavından kaldım.
SAT sınavını verdim, GEY'den kaldım.
Ama ilk öpücüğüm hetero bir erkekleydi.
Evet. Yani hanımlar, sizi anlıyorum.
Farklı amaçlar güdüyoruz, değil mi?
Sizin amacınız öpüşmek. Bizimkiyse keşfetmek.
Sanki ağzımın içi Dünya'ymış da düz olduğuna inanıyormuş gibi.
"Arkadaşım, biraz daire çizsen?" dedim.
"Yok, dibini görene kadar aynı yönde gideceğim" dedi.
Salon nasıl da rahatsız, baksanıza.
Üzgünüm Amerika. Hetero erkekleri mi eziyorum?
Batı'da komedi üzerine koyduğunuz kurallar bunlar, değil mi?
Kendinizden daha fazla ayrıcalığı olan insanlarla dalga geçeceksin.
Buna tırmalamak denir.
Senden dezavantajlı olan insanlarla dalga geçmeyeceksin.
Buna ezmek denir!
Bunu duymuş muydunuz?
Batı yapılanması ne saçma şey!
Çünkü Batı'da ayrıcalık, devamlılığı olan bir kavram.
Hindistan'da ayrıcalık, dalgalıdır.
Yukarı aşağı gider, rüzgârda uçan tüy misali.
Bir an Forrest Gump'sın, bir an Laal Singh Chaddha'sın.
Yukarı aşağı, yukarı aşağı!
Ayrıca Batı'da bir çoğunuz,
başkaları ayrıcalıklarınızı söylemeden kendiniz söylüyorsunuz,
böylece sessizce ayrıcalıklarınızın tadını çıkarmaya devam ediyorsunuz.
Bazılarınızın kafası karıştı. Beyazlar "Aha biliyor!" diyor.
Ayrıcalık meselesine ayrıntı eklediğiniz an konu dağılıyor.
Siz söyleyin.
Mesela ben, Hintli bir erkek, Ivanka Trump'la dalga geçebilir miyim?
Bu tırmalamak mıdır? Evet?
İzin var mı? Şimdi katman ekleyelim.
Ya Ivanka Trump, Suriyeli Müslüman bir mülteciyle evlenirse?
Olabilir yahu. Gönül bu.
Bebekle dalga geçebilir miyim?
Sizi zayıf piçler!
Yapmayın yahu. Müslüman mülteci Trump bebek çok komik.
Arkadaşlar…
Bebeği bir düşünün.
Inzamam-ul-Trump. Bir düşünün, tamam mı?
Boyu niye 60 santim bilmiyorum.
Beni ilgilendirmez. Şu bebeği bir düşünün.
Manhattan'da 75 binası var ama memleketi yok.
Evet, evet. Çok rahatsız edici.
Geri çekileyim.
Vladimir Putin. Dalga geçebilir miyim? Tırmalamış mı olurum?
Katman ekleyelim. Ya Vladimir Putin'de alopecia olsaydı?
Siz tek kel diktatör Jada sandınız herhâlde?
Putin üzgün, Kremlin'de başını sıvazlayarak oturuyor.
Rusya'da hiçbir şey yetişmiyor.
Lütfen beni linç etmeyin. Affedersiniz.
Lütfen! Linç edilmek istemiyorum.
Hapis cezamda büyük tesiri olur.
Batı'da komedyenler bundan şikâyetçi.
Amerikalı bir komedyenleydim.
"Vir, linç kültürü çok fena bir şey!
Geçen gün peşime çete düştü. Çete! Twitter'da!" dedi.
Tamam.
Yeni hadım olmuş birine toplarım kaşınıyor demek gibi bir şey.
Batı'da okuduğum en sinir bozucu makaleyi söylüyorum.
"Neden Hintli komedi içerikleri her konuya zarf atıyor?"
Ne diyorsun kaltak? Çünkü biz zarfın içine baktık!
İçinde mahkeme dosyaları var.
Zarfın üstünde duruşma tarihi yazıyor.
Güvenli içerik üretiyoruz, değil mi?
Mesela, hep Hindistan'ın Pakistan'ı yendiği filmler çekiyoruz.
Her ne olursa olsun!
Savaş, kriket, nefes çekmek, Uno! Hep kazanırız!
-Bu filmlere bayılıyoruz, değil mi? -Evet!
Yurt dışındayken aileye uygun, güvenli içerik üretiyoruz.
Güney Asyalı aile hakkındaki sitcom'a bakın.
Komşularıyla nasıl güzel geçiniyorlar.
Geceleri ne yapıyorlar?
Komşu öldürmekle ilgili Bollywood filmi izliyorlar.
Ama çok muhafazakârlar.
Evet! Yurt dışında yaşıyorlar.
Muhafazakâr Hintliler orada yaşar.
Yurt dışında.
Hintli çocuklarınızın 25 yaşında bakir olmasını istiyorsanız,
Yeni Delhi'de değil, New Jersey'de büyütün.
Acı ama gerçek. Yanlış mıyım?
Hayır!
Hintli anne babanın dışarıda yetişen çocukları?
Haydi ikinci nesil. Göreyim.
Benim de anne babam Hintli. Saygıyla söylüyorum.
Ebeveynlerinizin aklındaki Hindistan yok.
O eskidi, bitti!
Ayrıca Hindistan popüler kültürü tasviriniz de yanlış.
Şöyle yürüdüğümüz bir Hindistan…
Evde böyle konuşuyor muyuz?
Hayır!
Buradaki Hintliler öyle konuşuyor!
O ne biliyor musunuz? Amerikan aksanı.
Eve dönün! Haydi!
Eve dönün ve modern Hindistan'ı hem kaosuyla
hem de muhteşem güzelliğiyle deneyimleyin. Eve dönün.
Eve dönmeyecekseniz de yurt dışında oturup
Hintli olmak hakkında ahkâm kesmeyin.
Tüm Mumbai'lilerin dediği gibi
"Ya gel kapışalım ya da siktir git!"
Çevireceğim, korkmayın.
Ama çevirisi çok iyi değil. Dürüst olacağım.
Çünkü Hintçede gelen tepkiyi gördünüz.
Şöyleydi… Böyle.
Ama çevirisi tam manasıyla şu,
"Ya meydana çık ya da götüne bir şey sok."
O kadar iyi değil.
Ayrıca çok spesifik seçenek sunuyor.
Ben…
Nasıl bir durumdaysan artık bilmiyorum
ama iki seçeneğin var.
Nasıl bir meydanmış o, onu da bilmiyorum.
Savaş meydanı mı?
İki adam düşünün, "Pekâlâ çocuklar.
Zamanı geldi.
Ülkemiz ve toprağımız için savaşma zamanı.
O meydana çıkacağız,
savaş istiyorlarsa, sikerim öyle işi,
savaşacağız.
Benimle misiniz?"
"Yok, böyle iyiyim.
Ben götüme bir şeycik sokacağım."
Bilmiyorum.
Mesela, atletizm alanında düşünün,
diyorlar ki,
"Evet, ömrümüz boyunca bunun için çalıştık.
Meydana çıkacağız
ve Nijerya'ya altın madalya getireceğiz.
Benimle misiniz?"
Öbürü "Yok, ben çok yorgunum!
Götüme bir şey sokayım" diyor.
Ya da Amerikalı çiftçileri düşünün.
İki çiftçi var, "Evet Jim.
Amma mısır yetişmiş.
Tarlaya gidip hasat yapma zamanı."
"Hayır Paul!
Ben odun kesip götüme sokacağım."
"Pardon, niye bu kadar uzun sürüyor?"
"Biraz doğaçlama yaptık.
Kökünü bulmak lazım."
"Doğru diyor.
Kökünü bulmadan ilerleyemezsin."
"Tanrım, neyse bakın.
Üçten geri sayacağım ve ilerleyeceğiz.
İlerleyeceğiz lan.
Tamam mı Jim?"
"Tamam Paul."
"Tamam, bana uyar."
"Peki."
"Da."
"Sen de kimsin lan?"
"KGB!"
Gösteriye geri dönelim.
Başarısız analdan konu açılmışken aramızda anne baba var mı?
Bu bir geçiş süreci.
İşiniz, çocuklara yalan söylemek. Onları mucizelere inandırmak.
Tanrı, Diş Perisi, vergi iadesi. Çıbanın başı sizsiniz.
Gerçek dünyaya adım atıp anne babanızın moron olduğunu
fark ettiğiniz günü hatırlar mısınız?
Ben altı yaşındayım.
Babamla balkonda oturup yıldızlara bakıyorduk.
"Baba, yıldız nedir?" dedim.
Babam hiç teklemeden,
"Vir, cennette çok parlak ışık var.
O ışık insanları kör ediyordu.
Bu yüzden Tanrı, cennetle dünya arasına siyah karton koydu.
Sonra da kalemle kartonda delik açtı.
Cennet ışığı oldu" dedi.
"Babam harika bir adam" modundaydım.
Ve bu bilgiyle okula gittim.
Babamın uyuşturucu kullandığını fark ettim.
Öğretmenime boş yere pasif agresiflik yaptım.
Öğretmenim "Yıldızlar, yanan hidrojen kitleleridir" dedi.
Ben "Bu sürtük, kartonu bilmiyor!" modundayım.
Baban yanılıyor, dedi.
Babamın adını o sikik ağzına alma, dedim.
Sakin yavrum.
Öğretmene tokat atmam. Maaşları atıyor zaten.
Bu kadar porno ve Instagram'a maruz kalmadığımız zamanlarda
birinin vücuduna dokunmanın mucize gibi geldiğini
hatırlıyor musunuz?
İlk defa bir kızın tişörtünü çıkardığımda 16 yaşındaydım
ve inanıyordum ki…
…bir memeyi itersem öbürü büyür.
Yargılamayın. O da aynısını toplarım için düşünüyordu.
"Bunu sıkarsam komşunun evine gider" kafasındaydı.
Jeopolitik budur. Budur, değil mi?
Küçük kitleye baskı yap.
Büyük kitleyi genişlet ve göçe sebep ol. Bu kadar.
Evet! Evet!
Mucize avlıyoruz ve hâlâ mucizenin var olduğunu söylüyorum.
Beni bir dinleyin. New York, New Jersey.
Bu…
Bu mikrofon bir mucize. Bir dinleyin.
Mikrofon 144 sene önce icat edildi.
Dünyayı herkesten daha çok değiştirdi.
İkinci Dünya Savaşı'nı o başlattı.
Siyahileri mikrofon özgürleştirdi. Yahudileri mikrofon ezdi.
Dünyanın bazı yerlerinde büyük insanlar
bunun sayesinde küçük şeyleri konuşuyor.
Benim olduğum yerde ise küçük insanlar bu sayede büyük şeyleri konuşuyor.
Başımın sürekli belada olmasının sebebi…
…mikrofonun gücünü sekiz yaşında keşfetmiş olmam.
Bu gece New York, o hikâyeyi anlatmak isterim.
Dinlemek ister misiniz?
Bir sürü tuhaf olayın olduğu sikik bir yatılı okulda okudum.
Şiddet, Hint eğitim sisteminin ayrılmaz bir parçası.
Hintliler, dayak yedik mi?
Evet!
-Hem de objelerle? -Evet!
Kriket sopasıyla falan. İngiliz Çocuk İstismarı Oyunları. Cidden.
Bir keresinde pinpon raketiyle iki saat dayak yedim.
Nasıl bir yetenek ve dikkat gerekiyor biliyor musunuz?
Kurban bile "Çok etkileyici. Devam lütfen.
Pürtüklü tarafı kullan Ölü deri gitsin" diyor.
Okulda o kadar çok dayak yedik ki okula dair bir şey hatırlamıyoruz.
Tüm Hintliler işe yaramayan bir denklemi hatırlar,
o da meğer hayatımızın metaforuymuş.
Bir sebepten ötürü buradaki tüm Hintliler hatırlar,
(a+b)²…
Hazır mıyız? Tamam mı?
Derin nefes.
-Eşittir… -Daha değil!
Matematik musonu yaşıyoruz.
Beni bekleyin.
Tamam, başlıyoruz.
(a+b)² eşittir,
-a²+b²… -a²+b²…
-…+2ab. -…+2ab.
Bu niye aklımızda?
Bu dünyada üç tip insan vardır.
2ab'yi bilenler.
2ab'yi unutanlar.
Ve 2ab'nin büyülü olduğunu düşünenler.
Ve üçüncü tipteki adamı… Yok, yapamayacağım.
Okulda yaşadıklarınız ömür boyu sizinle kalır, değil mi?
-Evet. -Peki cinsel açıdan?
Yarı yolda bıraktınız. Ayıptır.
Seks hikâyesi anlatabilir miyim?
Şimdi bakın. Bir kızla takılıyorum, tamam mı?
Ne seversin falan diye sordum.
Kız "Vir, boğ beni" dedi.
Hayır, dedim!
"Fetişim bu. Beni boğmanı istiyorum" dedi.
Hayırdan anla ama, dedim!
"Ne yani? Bu kadar hassas mısın?" dedi.
"Hayır, ünlüyüm!" dedim
"Rıza gösteriyorum. Boğ beni" dedi.
İyi, dedim.
Üç hafta sonra avukatlar noter tasdikli gizlilik anlaşmasını falan
halletti.
Kız "Haydi artık" dedi. Böyle yaptım…
Boğan için de zor.
Haydi, erkek ol diyor kız.
İyi, dedim!
"Hoşuna gidiyor mu Bayan Patel?"
"Bayan Patel kim lan?" dedi kız.
"Dokuzuncu sınıftaki matematik öğretmenim."
"Cinsel açıdan cazip mi geliyor?" dedi.
"Hayır, adalet. Ama zevkler tartışılmaz" dedim.
Bir keresinde iki hafta boyunca gözetmen hoca beni hokey sopasıyla dövdü.
Adını söylemeyeceğim.
Hukuki açıdan bela istemiyorum. Mohit Singhal'dı…
Okulda münazara vardı. Oğlan benden 10 yaş büyüktü.
Sahneye çıktı ve münazaraya espriyle başladı.
Espri şuydu.
"Herkese iyi akşamlar.
Ormanda yürüyorsunuz ve aslanla karşılaştınız.
Ne zamanı gelmiştir?
Kaçma zamanı."
Neden el kaldırdığımı hâlâ bilmiyorum.
Soru sormak için sahneye çıktım.
Mikrofonu tuttuğumda daha önce hiç hissetmediğim
bir şey hissettim.
Güç.
Oturmayı bile beceremezken ayakta duruyordum.
Benden 10 yaş büyük o çocuğa bakarken
hiç görmediğim bir şey gördüm. Korku.
İçimi doldurmasına izin verdim.
İster cesaret deyin ister başka bir şey. Tamam mı?
Bir anda ağzımdan şunlar döküldü, "Bir şey diyeceğim,
Mohit Singhal…
…ormanda yürürken
aslanla karşılaşırsan kaçma zamanı değil, ölme zamanı gelmiştir."
Okul komple güldü! Ama ne güldüler.
Hayatımın en önemli dersini almıştım,
kelimelerin manaları vardı.
Kelimeler, şiddeti doğurur ve bitirir. Kelimeler unutulmaz.
O akşam yemeğe giderken mutluluktan uçuyordum.
Çalıdan bir şey çıktı ve beni içine çekti.
Mohit Singhal'dı.
"Ne zamanı geldi?" dedi.
"Ölme zamanı" dedim.
Beni iki saat dövdü ama yüzümdeki tebessümü silemedi.
Yerde yatıyordum, her yerim kan içindeydi ama gülüyordum
çünkü "Bunu hak ettim.
Ama çok komik.
Sahnede gözümün önüne espri geliyor. Hoşuma gitti" diyordum.
Ben yerde olmalıyım. Yer, benim yuvam.
Bu da özgürlük. Yemin ederim.
Öyle! Düşündüğüm, taktığım şey,
özgürlük, bunlar aklıma Air India'yla Newark'tan…
…Mumbai'ye giderken geldi.
Air India hostesi cin ikram etti.
İstemedim. "Bay Das, gelin" dedi.
Uçağın ön tarafına gittik.
Uyuyan yolcuların sessizliğinde
bu yaşlı kadın bana sarıldı ve ben ağlamaya başladım.
Beni alanında uzman gibi teselli etti.
Sanki Air India'da her gün bu yaşanıyor.
Muhtemelen etli yemeklerden sonra oluyordur.
"Videonu izledim. Bayıldım.
Ne olursa olsun dik dur oğlum.
Ne yaşadığını biliyorum" dedi.
"Teyze, saygıda kusur etmek istemem
ama bildiğini sanmam" dedim.
"Saçmalama. İkimiz de aynı işi yapmıyor muyuz?
İkimizden de sinirli amcalara hizmet etmemiz bekleniyor" dedi.
Bazen hayatta tek gereken şey, böyle bir teyzedir.
Ben kibirli değilim New York.
Amcaların niye kızgın olduğunu biliyorum. Anlıyorum.
Ülkelerini seviyorlar. Kimseyi bu yüzden yargılamam.
Ülkenizi seviyor musunuz?
Çoğu insan ülkesini sever.
Gerisi de ulusalcıdır…
Ama onu da çözeceğiz.
Dünyadaki tüm ülkelerde, yurtseverler ve ulusalcılar vardır.
Yurtseverler, ülkesini sever, ülkeleri için çalışır.
Ulusalcılar, kendilerini ve mensup oldukları örgütü sever,
bunu duyurmak için ülkelerini kullanır.
Narsisizmin elde bayrak tutan hâli.
Ülkenizi nasıl seveceğinizi söylemelerine izin vermeyin.
Bu dediklerimi
bir partide anlatıp kendi fikrinizmiş gibi söyleyeceksiniz sanki.
Sorun yok ama tehlikeye düşerseniz,
insanlar sizi dövüp
"Bu zırvalık nereden çıktı?" derse
adımın Aziz Ansari olduğunu unutmayın Tamam mı?
Ya da Hasan Minhaj.
Aynı pasaport.
Cinden sarhoş hâlde Mumbai'ye geldik. Tebrikler teyze.
Havaalanında bizi bekleyen 200 paparazzi var.
Ben o kadar meşhur değilim.
Bizi havaalanında sessizce takip ettiler.
Evimizin önünde 10 gün boyunca sessizce beklediler.
Safi sessizlik vardı.
10 gün sonunda avukatlarımı aradım, "İyi miyiz?" diye sordum.
"Evet, zenginiz sürtük" dediler. "Siz değil! Ben iyi miyim?" dedim.
"Vir, dosyalar poliste.
Suçlama yapılıp yapılmayacağına onlar karar verecek" dediler.
Bitmek bilmeyen 35 gün.
Hindistan'da yedi farklı karakolda,
yedi farklı şehirde
polislere videomu izlettiler.
Hepsi "Bunda sorun yok.
Bu adama katılıyoruz. Harekete geçmeyeceğiz" dedi.
Ben…
Düşününce insanın nefesi kesiliyor.
Komedyenler cesur değil.
Ama polise bakın! İşte bu tırmalamaktır!
Kendi ülkemde terörist yaftası yediğim gün
Emmy Ödülü'ne aday gösterildim.
Ben…
Vir Das: For India, Emmy'ye aday olduğu için New York'taydım,
bu gösteri yüzünden davalık olmuştum.
Kırmızı halıya çıkana dek yedi davam daha oldu.
Numara yapmalıydım.
Kırmızı halıdaydım,
"Vir, Amerika'da olmak nasıl bir his?" diye sordular.
"Hindistan'da olmamak güzel. Yalan yok.
Seyahat etmek hoş."
"Sence Hindistan halkı heyecanlı mıdır?"
"Sakin olmadıkları kesin."
"Kazanırsan ne söyleyeceksin?"
"İmdat! Ne bileyim!"
Yoğun bir utanç hissettiğimi hatırlıyorum.
"Tanrım, ne olur kazanmayayım. Çok kızacaklar, lütfen!
Ne olur kazanmayayım. Çok kızacaklar."
Kazanamayınca da ben kızdım.
Fransız programına karşı kaybettim,
inanılmaz yakışıklı Fransız erkekler etrafta geziyordu
ve olanları duyduk, dediler.
Yanıma gelip "Başına gelenleri duyduk.
Çok streslisindir.
Akşama kalabalık grupla seks yapacağız.
Sen güzel adamsın. Katılabilirsin.
Stresini alırız" dediler.
"Emmy'nizi kutlamak için grup seks mi yapacaksınız?" dedim.
Hayır, bugün pazartesi, dediler.
Dedim ki "Teklifiniz için teşekkür ederim
ama yakalanırsam hakkımda çok fena manşet çıkar.
Vir Das, iki ülke tarafından dışlandı ve sodomize edildi."
Çok farklı iki kazık.
Adam da "Yok, istemiyorsan anlarım,
yan tarafta tarla var" dedi.
Ne zaman bir ödüle aday olsam bir bok oluyor.
10 sene önce Filmfare Ödülleri'ne aday oldum.
İronik tepkiniz makul.
Filmfare Ödülleri çok mühimdir.
Bizim Oscar'ımız gibi.
Ama Oscar satın almak çok daha pahalı tabii.
Hiç törene gitmedim.
Filmfare, arabanın içine yapışan bir giriş kartı gönderdi.
Kartta yazan V-V-V-VIP.
Tam hâli VVVVIP!
Ben bilmiyorum tabii, kartı ön camın dışına yapıştırdım.
Western Express Otoyolu'ndayım.
Göz ucuyla, V-V-V-VIP kartının vip diye uçtuğunu gördüm.
TukTuk'a yapışıp siktir olup gitti.
Hintli ayrıcalığı derken kastım bu.
Çok dalgalı.
Bu esnada, Filmcity'nin kapısında güvenlik görevlisini
oyuncu olduğuma ikna etmek için debeleniyorum.
Bana baktı ve kelime kelimesine şunu dedi,
"Siz oyuncuysanız ben de oyuncuyum."
Güvenlik görevlisini kendisinin de oyuncu olabileceğine
ikna etmek için bir saat uğraştım.
Adam "Hayır efendim, siz oyuncuysanız
ben de oyuncuyum" diyor.
Ne, dedi. Ne, dedim.
İçeri girdim. Jedi'yım ben.
Filmfare Ödülleri'ne girdim, yapımcım Aamir Khan'ın
töreni boykot ettiğini öğrendim.
Adaylığım anons edilirken
oynatılacak videoyu vermemiş.
Evet!
Bu oyuncuları tanımıyor olabilirsiniz
ama acayip yetenekliler.
Adaylığı hak ediyorlar.
Işıklar karardı. Anons başladı, "Şimdi
en iyi yardımcı oyuncu adaylarını açıklıyoruz,
Manikchand Pan Pasand'da…
…seyahat partneri Expedia, saç partneri Elidor,
makyaj partneri L'Oréal, evlilik partneri Shaadi.com,
herpes partneri Durex Filmfare Ödülleri'nde
Zindagi Na Milegi Dobara'dan Farhan Akhtar."
Adamın oynadığı 20 saniyelik harika bir klip iki ekranda gösterildi.
Zindagi Na Milegi Dobara'dan Abhay Deol.
Adamın oynadığı 20 saniyelik harika bir klip iki ekranda gösterildi.
Ve Delhi Belly'den Vir Das.
Biyometrik fotoğraf çıktı!
20 saniye boyunca fotoğraf orada durdu.
Çıt yoktu!
Canlı gösteride 20 saniye sessizlik resmen işkence, siktiğimin…
Ölmüşüm gibi oldu.
Sanki saygı duruşu yapılıyordu.
Herkes üzgün falan.
Ayağa kalktılar. "Tanrım, ne gençmiş" dediler.
Bu kim, dediler.
Kamerayı bana çevirdiler. Ne yapacağımı bilemedim.
Kendimin yasını tuttum. "Gitti, gitti" falan oldum.
Daha ölmedi. Bu gece intihar edecek.
O gece bunu düşündüm. Emmy gecesinde bunu düşündüm.
Bakın.
Ülkeni…
…yarı yolda bırakmış gibi hissetmek, düşmanımın başına gelmesin.
Gelmesin.
Ve ben…
O gün de kafam netti, bugün karşınızda da kafam net.
Kendim için mikrofona dokunamayacağım
bir dünya yaratırsam yaşamakla işim olmaz.
Orada duruyordum…
New York'ta The Beekman diye şatafatlı bir oteldeydim.
Ortası boş, katlardan bakınca lobi görünüyor.
Kaldığım katta durup kendi kendime düşündüm,
"İçine sıçtım.
Bana bir daha asla… Ben atlayayım.
Hem üstümde Emmy kıyafeti de var.
Böylece gömerler. Mis gibi" dedim.
Ama sonra karımın odada uyuduğunu hatırladım
ve çok tuhaf ayrılış olacaktı.
Hem otelden.
Hem de hayattan.
Ayrıca otel New York'ta. Lobiye çakılacaktım.
En az üç ülke benim yüzümden altına sıçardı, değil mi?
Bir İngiliz, "Evet, Netflix'in var mı?
Affedersiniz. Lobide ölü bir Hintli var.
Ne oluyor? Yine bağımsızlık mı istiyorlar? Nedir?" derdi.
Barda Amerikalı iki kız.
"Angela, o adam seni hak etmiyor.
Onu terk et.
Ama hayat da kısa işte.
Ormana git sen. Bir şey olmaz."
Lobide Instagram'a bakan bir çocuk olsun. Bir anda…
Dedim ki "Hayır, karanlığa gömülmeyeceğim.
Gidersem adam gibi aydınlıkta giderim."
O yüzden sigara içiyorum, Tanrı'nın kartonuna bakıyorum…
Gece Hindistan'dan menajerim aradı.
Ne kadar yapımcı, yönetmen, film stüdyosu, arena, sponsor,
müşteri varsa hepsi benimle ilişiğini kesti.
Dedim ki "Tamam, anlıyorum ama…
Benim…"
"Vir, şu anda kimse seninle çalışmaz.
Ama sosyal medyada takipçilerin var. Belki de…" dediler.
"Ben influencer mı oldum?"
"Sikerim aydınlığını. Atlıyorum."
Kariyerinin bittiğini anlayan her sanatçının
yapacağı şeyi yaptım.
Uyuşturucu kullandım.
Pilot oldum. Ot içmiştim.
Ve içince aslında neden içmediğimi hatırladım.
Çünkü ot beni rahatlatmıyor. Kaldırıyorum ve korkuyorum.
En sevmediğim kaldırma biçimi.
Ama en sevdiğim korku hâli…
Tuhaf bir kombinasyon, değil mi?
Bu yüzden… Azgın ve korkmuş.
Bu yüzden festivallerde uyuşturucu kullanmıyorum.
Coldplay konserinde "Yıldızlara bakın!" demek istemiyorum.
Artık intihar da edemiyordum çünkü aklımda dönen tek şey,
ya atladıktan sonra yere çakılıp ölmezsem?
Kardeşim…
Ölsem de korkunç bir ölüm ilanı yazacaklar.
"Vir Das çıplak, yalnız, korkmuş ve ölü vaziyette
New York'ta bir otelin lobisinde yarım ereksiyonla bulundu.
Sonuna dek ayaktaydı."
İki ay üstüne telefonlarımızı açmamıza izin verdiler.
Telefonlar patladı.
Nefret değil, sevgi yağıyordu.
Dünyanın dört bir yanından milyonlarca nazik mesaj gelmişti.
Hem de
direkt mesajlardı.
Sonra beş dakikada tüm biletler satılıyor.
Bollywood'dan herkes arayıp sizinle çalışmak…
Nereye giderseniz gidin, insanlar sizi saygı, yakınlık ve nezaketle karşılıyor,
siz ise onlara şüpheci ve içerleyen bir tavırla karşılık veriyorsunuz.
Durum bu çünkü "Size ihtiyacım varken neredeydiniz lan?
Dünyam yanıyordu, aileme saldırıyorlardı,
niye sesiniz çıkmıyordu?
Yoksunuz sandım!" diyorsunuz.
Sonra birazcık
büyüyorsunuz.
Kendinize acımaktan vazgeçiyorsunuz.
Ve fark ediyorsunuz ki…
…nefret haykırılır ama sevgi hissedilir.
İnsanların sevgiden haykırmasını beklemek haksızlık.
Böyle hissettikleri için müteşekkir olmalı,
sevginin nefretten daha uzun ömürlü olacağına inanmalısınız.
Tarihî bir şey bile değil bu. Harry Potter'da yazıyor.
Nefrete maruz kalırsanız, milletinizin nefrette
boğulduğunu hissederseniz, ailemden size bir tavsiye vereyim,
sevgi nefretin hemen altında duruyor.
Sadece o karanlıkta bunu duymuyorsunuz.
Aydınlığa kadar dayanın sonra duyacaksınız.
Narindir ama zayıf değildir. Söz veriyorum.
Sorun şu, ikisi de aynı anda oyunda oluyor.
Sanki geldiğimiz yer iki…
Espri tekrar etmem ben.
Peki sonra? Hiçbir şey olmamış gibi bunu yapmaya
devam ediyorsunuz ama bir şey oldu.
Kariyerimin yasını tuttum. Sizi bir daha göremeyeceğimi sandım.
Sizlerle bir daha aynı salonda olmayacaktım.
Yürekten şükrettiğim
ve olmasını planlamadığım bir lütuf bu.
Ama farklı işte. Kaybedecek hiçbir şeyim kalmadı.
Etkileyeceğim kimse kalmadı.
Bir daha asla popüler ve havalı olmayacağım. İşim bitti.
Ama özgürüm.
Uzun süre boyunca beraber var olduk, değil mi?
A + b!
Sonra bir şey oldu, biri karemizi aldı.
Kendimi b² gibi hissediyorum
ve tek istediğim, hislerinizin karesini almak.
Daha sonra ne olursa olsun, kahkahalarınızın sesi 2ab'dir.
Beraber sihir yapıyoruz.
Bir daha asla yabancı topraklarda Hindistan'a dil uzatmayacağım.
O yüzden artık yanımda Hindistan toprağı taşıyorum.
Bu gece Mumbai'li bir komedyeni, yanında taşıdığı
Juhu Plajı kumunda izliyorsunuz.
Bu gece ülkemle dalga geçtiğim her an
Hindistan toprağında durdum.
Kelimeleri adımıma göre ayarladım.
İnanmadınız mı? Gösteriyi tekrar izleyin.
Gümrükte çok tuhaf bir konuşmaya sebep oluyor.
"Efendim, neden bir bavul dolusu kumla seyahat ediyorsunuz?" diyor.
Yurtseverlikten, diyorum!
Bavul dolusu kumla seyahat etmenize izin veren çok hava yolu yok.
Ama bir tane var!
Buradan nereye gidersem gideyim, Mumbai kumu benimle gelecek.
Air India'yla uçuyoruz hanımlar beyler.
Emirates'le uçtuysanız
bu nasıl bir fedakârlıktır bilirsiniz.
Hiç Emirates'le uçtunuz mu?
Belki siz uçmamışsınızdır.
Kusura bakmayın.
Duygulandım. Çekilmem gerekti. Affedersiniz.
Kesin bir gün uçarsınız.
Çok çalışın yeter.
Ya da bu adamlarla yatın.
Şimdi gecenin son hikâyesi geliyor. Çok ayrıcalıklı bir hikâye.
Ama anlatımım boyunca kendimi sevdireceğim.
Hazır mıyız? Tamam mı?
Emirates'te birinci sınıfta uçuyordum.
Oranın koltukları muhteşem. Hiç gördünüz mü?
Oradan geçiliyor, şeye giderken…
Hostes hayatımda gördüğüm en güzel kadınlardan biri.
Yanıma geldi. "Bay Das, uçakta duşumuz var.
İnmeden bir saat önce mi iki saat önce mi
duş almak istersiniz?" dedi.
Güzelliğine öyle hayran kaldım ki onunla duş alacağım sandım.
"Hanımefendi, dünyanın birinci hava yolu bu.
UNESCO birinci seçti" dedim.
Birinci sınıfa geçiyorsunuz. Orada banyo var!
Banyo, daire büyüklüğünde! Sizin daireniz kadar. Yine de…
Size havlu veriyorlar. Soyunuyorsunuz.
Başladım böyle…
Öyle duş almıyorum. Affedersiniz.
Bollywood filmindeki Hintliler gibi yıkanmıyoruz.
O iş öyle olmuyor.
Sabunu aldım, tamam mı? Başladım jhaaging'e ve…
Ne oluyor lan?
Jhaaging demiyorsanız ne diyorsunuz?
-O kelime ne? -Köpüklenmek.
Köpüklenmek? Köpüklenmek mi hanımefendi? Köpüklenmek?
Saygısızlık olmasın ama… Tamam mı?
Çok özür dilerim. Amacım…
Ama yani köpüklenmek kelimesinde
"Benim adım Sandeep ama bana Sandy deyin" enerjisi var.
Şimdi yeşil ışık var.
Kırmızı olduğunu görmüyorum. Arkam dönük yıkanırım.
Öyle yıkanmam. Böyle yıkanırım.
Böyle seviyorum.
Yok artık? Bir ben mi? Başkası yok mu?
Siz mi hanımefendi? Alın işte.
Yüzüme sıcak sıvı fışkırmasını sevmiyorum.
Götümden aşağı akmasını seviyorum. Hanımefendi? Hanımefendi?
Çünkü ben…
Özür dilerim. Ben çocukken duşumuz yoktu, kovamız vardı.
Kovada sıcak ve soğuk su musluğu var.
Sıcaklığı kendin ayarlıyorsun.
Ayarı tutturmak için hem termal mühendis hem de müneccim olman lazım.
Hep 40 derece daha sıcak olur. Peki biz ne yapardık?
Güvenli pozisyon. Bardağı al. Sırtından aşağı dök.
Sırtından aksın ki testislerine temas etmeden soğusun.
Bu bilimdir!
Su sadece 10 dakikalığına veriliyormuş. Hostes bana bunu söylemedi.
Duşun zirvesine gelmişim, ışık kırmızı oldu, su kesildi.
Bir bulutun tecavüzüne uğramış gibi görünüyorum.
Duştan çıktım, lavaboya gittim,
zaten marşmelov gibiyim.
Kuş banyosu gibi bir şey yapıyorum.
Ama boyum çok uzun değil ki takımı lavaboya doğru tutup
yıkayayım. Tamam mı?
Avucumla su alıp karanlık bölgeleri yıkıyorum.
Banyoyu seller götürüyor.
Sırılsıklam.
Ama ben banyoyu o hâlde bırakan
Hintli adam olmayacağım.
Çıplak hâlde dizlerimin üstündeyim, elimde havlu,
Emirates'in birinci sınıf banyosunu siliyorum.
Tertemiz ediyorum!
Neden? Ülkem için!
Bir de bana hain diyorsunuz?
Ben hademeyim!
Bana köle mi diyorsunuz? Ben temizlikçiyim.
Mis gibi iş çıkardım.
Hostes bana öbür banyoyu da yapar mısın diye sordu.
"Bay Das, dağılmışsınız. Ama yerde çok iyi iş çıkarmışsınız" dedi.
"Hanımefendi, ben burayı seviyorum. Buradan espri yaratıyorum.
Ben yere aitim. Yer benim yuvam" dedim.
Benim adım Vir Das.
Karşınızda olmak benim için onurdu.
PLAJA HOŞ GELDİNİZ
"WATSON İÇİN"
Alt yazı çevirmeni: Azra Özay