Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
หนังเรื่องนั้น
มีชื่อว่าลุคกิ้งฟอร์พาราไดซ์ เอ่อ…มีความยาวแค่ห้านาทีเป็นผลงาน
ของนักศึกษาค่ะ แล้วตอนนั้น ผู้กำกับบง…ไม่ใช่ผู้กำกับบงอย่าง
วันนี้
เรื่องนั้นเอ่อ…มัน ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ
เรื่องนั้น…ถ้าหากมองว่า…เอิ่ม เทียบกับสารคดีเรื่องนี้ก็…น่าจะไม่
สักช่วงต้นก็เป็นช่วง กลางๆค่ะไม่ใช่ช่วงท้ายๆ
มาวันนึง…ผู้กำกับบง…ก็ถูกเรียก ว่าจุนโฮๆแล้วกันแล้วหลังจากนั้น…เขา
ก็ได้เริ่ม…หาเงินด้วยการออกไปสอ นพิเศษน่ะค่ะซึ่งฉันเองก็ไม่แน่ใจว่า
เป็นหนึ่งเดือนหรือว่าสองเดือนนี่ แหละค่ะแล้วก็เอาเงินไปซื้อกล้อง
แล้วก็ใช้ห้อง…นั่งเล่น…ทำเป็น
ฉากหลังและสร้างเป็น…คอนเซ็ปต์ที่ ว่า…หนอนกำลังตามหาสวรรค์อยู่น่ะค่ะ
แล้วสุดท้ายเจ้าหนอนตัวนั้น ก็ได้เกิดทะเลาะกับลิง…ที่อยู่ใน
ห้องนั่งเล่นก่อนที่จะ เดินทางต่อไปยังสรวงสวรรค์ล่ะค่ะ
แต่ว่ามันยอดเยี่ยมมากและ ตกใจมาก ตอนนั้นฉันทึ่งมากๆเลยค่ะ
ไม่ใช่จุนโฮที่ฉันเคย รู้จักค่ะน่าจะยาวแค่ห้านาที
-เอ่อ -ค่ะ
เห็นว่า23นาทีน่ะครับ
แล้วก็…เรื่อง ตัวเอก…กับวายร้ายสลับกัน
ค่ะอ๋อฉันจำผิดเหรอ ตัวเอกไม่ใช่หนอนหรอกเหรอคะ
กอริลล่าครับ
ฉันคิดว่าเป็นหนอนซะอีกค่ะ อ๋อกอริลล่าเหรออย่างนี้นี่เอง
ผม…เจอกล่องไม้สนเพาโลเนียที่ ไม่ได้เห็นมาแล้วน่าจะเกิน20ปีได้
โอ้
ผมได้เก็บอะไรไว้ในนี้เอาไว้เมื่อ นานมากแล้วแต่มันเป็นของที่ปราบเซีย
-นมากๆเลยนะครับ -โอ๊ะแปดมิลนี่อ่า
เป็นฟิล์มภาพแปดมิลที่เราเคย ถ่ายด้วยกันในเยลโลว์ดอร์แล้วนี่
-อ่าฮะเออเออๆเออนี่ๆๆๆๆ -โอ้
-นี่หมดเลยมีอยู่ในนี้ทั้งหมด -นี่ๆๆ
ว้าว
มีหลายอย่างเลยผมก็จำไม่ได้เหมือน กันว่ามีอะไรบ้างนะเราถ่ายอะไรกันไป
เรื่อยเปื่อยมากๆเลย
นี่เป็นของที่น่าทึ่งมากเลยนะครับ ซึ่งผมก็หวังว่ามันคงจะ…เป็นประโยชน์
-มากเลยนะครับมีหมดเลย -อ่าฮะ
ไม่ทราบว่ามี กอริลล่าอยู่ด้วยไหมครับเนี่ย
นั่นสิ กอริลล่า
ถึงจะมีอยู่
ทำเป็นว่า…ทำเป็นว่าหายไปแล้วเถอะนะ
แหมคิดแล้วก็น่าอายชะมัดเลยเอ้อ
ผมนึกถึงผลงานเดบิวต์ที่ถูก ซุกซ่อนเอาไว้และก็ไม่เคยบอกให้ใคร
ได้รู้
ก่อนเรื่องสั้นไวท์แมนที่ผมเคยบอก ว่าเป็นผลงานแรกสุดผมเคยสร้างแอนิเม
ชั่นเรื่องสั้นชื่อ ลุคกิ้งฟอร์พาราไดซ์
ผมเป็นคนสัมภาษณ์ ผู้กำกับบงจุนโฮในเดอะเดบิวต์
เขาทำเหมือนเอ่อเป็นสายลับ…แล้วก็ บอกกับผมอย่างลับๆว่าความจริงแล้วเขา
เคยมีผลงานแบบนี้มาก่อนแล้วก็พูดไป พร้อมกับมองซ้ายมองขวาไปผมก็เลยคิด
ว่า…ควรจะตัดบทสัมภาษณ์ส่วนนี้ออก เพราะคิดว่าน่าจะไม่น่าสนใจเท่าไหร่
แต่พอฟังแล้วสนุกดีครับ
ในปาร์ตี้คริสมาสที่เยลโลว์ดอร์เ นี่ย…มีผู้เข้าชมอยู่ประมาณ20คนครับ
งานเปิดตัวรอบปฐมทัศน์แรกใน ชีวิตได้เริ่มขึ้นพร้อมใบหน้าแดงก่ำ
ยังไงก็ตามคนที่อยู่ในโลกนี้และเคย เห็นผลงานนั้นก็มีแค่คนที่เคยอยู่ที่
นั่นในเวลานั้นเท่านั้น
ได้ยินไหมครับพี่จงแท
-อ้าวไง -ครับเห็นชัดไหมครับ
เออเห็นชัดเลย
ช่วงนี้ยุ่งไหมครับ
-ก็…เอ่อ -ได้ยินว่าหนังใกล้ฉายแล้วใช่ไหมครับ
มันก็…เอ่อ…ก็ใช่แหละพอ เป็นหนังเล็กเลยยุ่งกว่าเดิม
-เพราะต้องสร้างอะไรให้มากขึ้น -พี่เซบอม…น่าจะทำสีผมมานะ
-ไม่คุยกันนานเลยนะครับ -ไง พวก
ไงพี่เซบอมได้…ทำสี ผมไหมครับ สีผมตอนนี้
ก็ต้องทำสิถ้าไม่ทำ ก็ขาวทั้งหัวแล้วตอนนี้
วันนี้เหมือนมาในลุครัฐมนตรีเลยนะ ครับแบบว่า…เหมือนเป็นรัฐมนตรี
กระทรวงการคมนาคมเลยครับ
-โอ้อือ -โอ๊ะพี่บยองฮุนโอ๊ะ
นี่
อ้าวบยองฮุนเหรอฮะๆ
-โอ๊ยพี่บยองฮุนเห็นไหมครับ -บยองฮุนมองไม่เห็นเหรอไม่เห็นสินะ
ต้องเห็นสิ
-โอ้ เห็นสิ -นี่ บยองฮุน
-ได้ยินไหมครับ -โอเคๆ
กี่โมงแล้วเหรอครับ ที่นั่นเที่ยงคืนหรือยัง
-ที่นี่ห้าทุ่มกว่าแล้ว -ห้าทุ่มเหรอ
-อ๋อยอดเลย -โอ้
ว่าแต่นายพูดภาษาเกาหลี ไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่เลยนะฮะ
ไม่…คือ
คุยอังกฤษดีไหมคุยอังกฤษดีไหมครับพี่
-โอ้คือ -แคนยูสปีกอิงลิช
-หวัดดี -มินฮยาง
-โอ้ -พี่คะ
-พี่คะพี่คะ -นี่
นี่มันเมื่อไหร่เหรอเนี่ย
-ว่าแต่ทำไม -โฟกัสถึง
อ่าแต่ก่อนผมจะไม่ยอมเรื่องแบบนี้แน่
ทั้งที่เราเป็นชมรมภาพยนตร์นะ
โฟกัสไม่ชัดเลย
ตลกชะมัดใครเป็นคนถ่ายเนี่ย
ต้องหาคนร้ายให้เจอ
ผมไม่ได้ถ่ายนะครับผมอยู่ในภาพด้วยนา
ผมก็เหมือนกันครับ
ผะ…ผมหายไปไหน
นั่นผมเหรอ
ทำไมถึงได้…เอาแต่ถ่ายหมากฝรั่ง
น่าจะ…ทดสอบการโฟกัสอยู่
มันเป็นตอนที่เรายังไม่รู้หลักการ การใช้กล้องสักเท่าไหร่น่ะครับการ
เปิดกล้องรูรับแสงชัตเตอร์สปีดรวม ถึงโฟกัสเอ่อมันเป็นเวิร์คช้อปเพื่อ
-ช่วยให้เราคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้ -เอ่อทดสอบการโฟกัส
อยู่ใช่แล้วครับครับ
เบสิคสุดๆเลย
ไม่มีความอาร์ตเลยสักนิดน่าจะมี แต่รูปภาพที่ถ่ายกันไปเรื่อยเปื่อย
-เท่านั้น -นี่…บ้านคุณคิมฮเยจานี่
ใช่นั่นบ้านของอาจารย์คิมฮเยจาถ้า มองจากหน้าต่างที่อยู่ตรงหน้าออฟฟิศ
ของเรา…ก็จะมองเห็น…สวน บ้านอาจารย์แบบนี้แหละครับ
-ทำไมตอนนั้น -ใช่ๆใช่ๆๆ เห็นประตูใหญ่ข้างหน้า
กำแพงหินตรงนั้นสวยมากเราเลยไป ถ่ายกันตรงนั้นเยอะมากเลยครับสมาชิก
เยลโลว์ดอร์
อืม
ฮ่าพี่แดยอบโพสท่าเซ็กซี่จัง
ตอนนั้นถ้ารู้ว่ามีชมรมอะไรมาล่ะก็ ฉันคงจะเหลียวมองพวกเขาอีกสักครั้ง
ฉัน…เอาแต่คิดว่าพวกเขาคงจะมอง เห็นบ้านของเราได้จากชั้นบนนั้น
ก็เลย…ใครจะไปรู้ล่ะคะเรื่องอนาคต
เอ่อ…เรื่องที่…ฉันอบอุ่น หัวใจที่สุดเกี่ยวกับจุนโฮ
คือหลังจากที่ฉายภาพยนตร์…เรื่อง ฆาตกรรมความตายและสายฝนเขาก็โทรมาหา
ฉันตอนประมาณสามสี่ทุ่มน่าจะได้
-เออ -แล้วเขาก็บอกว่ารู้ไหมอยู่ไหน
ตอนนี้ผมอยู่หน้าตึกคยองซอฮะพูดแบบ ไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยนะตอนนั้น
ครับ
นายคงอารมณ์ดีเพราะภาพยนตร์ที่ได้ ฉายมันไปได้ดีก็เลยทำให้…คิดไปถึง
-ช่วง…ที่เคยลำบากกันมาน่ะ -ตึกคยองซอครับ
ตรงนี้มันเคยเป็นบ้าน เดี่ยวแต่ถูกเปลี่ยนเป็นแบบนี้แล้ว
ใช่ครับ
ผ่านไป30ปีแล้ว
นี่คือเส้นทาง…ตอน ไปทำงานที่เยลโลว์ดอร์
ใช่ครับ
แต่ว่า…ตอนนั้นที่เราไป…เยลโลว์ ดอร์เหมือนมันเป็นการไปปิคนิค
-มากกว่าไปทำงานอะไรสักอย่างนะครับ -พอเลี้ยวไปหน่อย
ว่าแต่ทำไมเป็นตึกคยองซอหรือ ว่ามันเคยเป็น…ออฟฟิศของพี่จงแท
คือเอ่อ…คือพี่จงแท…ได้พักการเรียน ไป…จากม ทงแดแล้วก็ได้ออฟฟิศเพื่อที่
จะเริ่มธุรกิจกับเพื่อน…โดย ทำเป็นเหมือนเอเจนซี่น่ะครับ
ก้าว…ก้าวแรกที่ได้ไปเรียนผม ก็ผิดหวังมากนะครับมหาลัยอะไรกัน
มัน…ไม่มีอะไรให้เรียนเลย
นี่ผมยังจำได้อยู่นะ…คือที่มอ มี กล้อง16มิลอยู่ผมอยากให้สอนเกี่ยวกับ
วิธีการใช้กล้องนั่นแต่พวกเขา กลับบอกว่านี่กล้อง16มิลแล้วให้ดู
เฉยๆ
แค่นั้นเลยเหรอครับ
แค่นั้นล่ะครับ
แล้วตอนนั้น…เอ่อ…ดงฮุน…ผม ก็ได้เจอกับคุณ…อีดงฮุนครับ
ตอนนั้นผมทำงานพิเศษอยู่ที่ ร้านหนังสือวันนี้…ที่อยู่ตรงหน้า
มหาวิทยาลัยยอนเซ
ตอนนั้นยังไม่มีมือถือหรือเพจเจอร์ ที่ร้านก็จะมีบอร์ดทิ้งข้อความไว้ว่า
อยู่ไหนให้รีบมา ติดเต็มไปหมดเลยนะครับ
ผมอยากรู้จัก…ใครสักคนที่ทำงาน ภาพยนตร์แล้วผมก็ได้เอ่อ…รู้จักกับ
ผู้กำกับชเวจงแทที่พัก การเรียน…จากมหาลัยทงแด
เขามาบอก…ให้ผมช่วยสอนเขาหน่อย ผมก็…บอกเขาไปว่า…งั้นก็…เรียกมาสิ
มันน่าทึ่งมากๆเลยนะครับบอกตามตรง ว่าสมัยนี้มีใครบ้าง…ที่จะไป…ฮะสอน
เกี่ยวกับภาพยนตร์ให้คนอื่นแต่ว่า …เอ่อ…วัฒนธรรมเกี่ยวกับมหาวิทยาลัย
หรือชมรมสมัยนั้นมันก็ยัง…ไม่ได้ เลือนลางขนาดนั้นมันเป็นธรรมชาติ
มากๆนะ
ชีวิตของผม…ก็คง…เปลี่ยนไปเยอะมากๆ แบบว่านี่มัน…อาจเปลี่ยนไปในทางที่ก็
ดีอาจจะ…เปลี่ยนไป ในทางที่ดีกว่านี้อีก
ผมไม่เคยคิดแบบ…จริงๆจังๆว่าจะ ต้องทำอะไรแต่ก็…ตามตื๊อไม่หยุด
วุ่นวายมากๆ
ดงฮุนก็เลยบอกว่า…มีรุ่นพี่ที่ รู้จักอยู่คนนึง…และถามว่ามาด้วยได้
ไหมผมก็บอกว่าได้
ผมคิดว่าจะโดนคนเดียวไม่ได้ก็ เลยลากผู้กำกับบงจุนโฮไปด้วยกันครับ
ผมชอบภาพยนตร์มาตั้งแต่สมัยที่ เรียนประถมหรือมัธยมต้นน่ะครับแล้ว
ก็…ฝันอยากเป็นผู้กำกับตั้งแต่ ตอนนั้นไม่รู้เหมือนกันนะว่าทำไม
เหมือนครอบครัวของผมจะเอาแต่ดู ทีวีไม่ทำอะไรอย่างอื่นกันเลยน่ะครับ
ไม่ไปท่องเที่ยวไม่ไปเล่นกีฬาอะไร กันเลยคนในครอบครัวเอาแต่ดูทีวีแล้ว
มันก็มักจะมีผลงานที่ ทำเอาทึ่งได้โดยที่ไม่มีบริบท
สมัยประถมมีเรื่องเลคเวจเจสออฟเฟียร์
เรื่องจอมโจรจักรยาน…ตอนเด็กผมเคย มีประสบการณ์ทำจักรยานหายก็เลยอิน
มากๆหนังที่ผมอินสุดๆก็เลยเป็น เรื่องนี้ซึ่งไม่ว่าจะเป็นวิตตอรีโอ
เดซีกาหรือสัจจนิยมใหม่…ผมก็ไม่รู้ จักเลยครับเลยกลายเป็นผลงานที่น่า
ทึ่งสุดๆไปเลย
แต่นั่นเป็นครั้งแรก…ที่…ผมได้ เริ่ม…พูดคุย…เรื่องภาพยนตร์และก็
ศึกษาเรื่องนี้แล้วผมก็ดูหนังเรื่อ ยๆถึงผมไม่ได้เรียนเอกภาพยนตร์แล้วก็
ไม่เคยทำงานอยู่ในสถานที่ถ่ายหนัง แต่นั่นมันก็เป็นครั้งแรกที่ผมสามารถ
คลุกคลีกับภาพยนตร์ อย่างจริงจังได้ครับ
ผมให้ไอ้บงจุนโฮกับอีดงฮุนนั่งลง แล้วก็เริ่มจากความเข้าใจ…ในภาพยนตร์
นั่นเป็นครั้งแรกที่หนังสือเกี่ยว กับภาพยนตร์เริ่มตีพิมพ์สมัยนี้นี่
ที่ร้านหนังสือจะมีชั้นที่เกี่ยวกับ ภาพยนตร์อย่างเดียวเลยแต่ว่าสมัยก่อน
หนังสือที่เกี่ยวกับหนัง เป็นอะไรที่…ยังใหม่…อยู่มากเลย
-ใช่ครับตอนนั้นยัง…เอ่อ -ความจริงแล้ว…หนังสือทฤษฎีเริ่ม
จากความเข้าใจในภาพยนตร์ของหลุยส์จิ อันเน็ตตี
กับประวัติภาพยนตร์โลกของแจ็คซี เอลลิสมีแค่สองเล่มไม่มีเล่มอื่นเลย
ใช่ครับใช่แค่นั้นนอกนั้นก็เป็น มันเป็นช่วงที่เริ่มมีร้านสะดวกซื้อ
แล้วนะครับ
-อ่า -เพราะงั้นตอนนั้นผมเลย
ช่วยตัดที่บอกว่าเริ่มมีร้าน สะดวกซื้อออกทีนะครับฟังดู…มันฟังดู
-…แต่ก่อนไม่มีจริงๆเหรอวะเนี่ย -อืม
ไม่มีครับ
จะว่าไปก็จริงตอนนั้นเรา ไปกินกาแฟที่ร้านโดโตร์สินะ
ใช่แล้วครับโดโตร์ตอนนี้ไม่มีแล้ว
ผมควรจะทำอะไรเพื่อพวกเขาหน่อยแต่ ก็ไม่มีอะไรที่จะทำได้แล้วตอนนั้นบง
จุนโฮ…ทำงานพิเศษ…เป็น ผู้ดูแลที่ร้านอ่านหนังสือ
ผมเลยบอกเขาว่าในเมื่อมีเวลา…ก็ อย่ามัวแต่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าแต่
ให้ถอดความหมายประวัติหนังโลก
อืมแต่ผมไม่เคยถอด ความหมายของมันเลยนะครับ
ผู้กำกับบงน่าจะทำน่า จะทำนะอืมประวัติหนังโลก
แต่ผมไม่ได้ทำผมไม่ ได้ทำผู้กำกับบงน่าจะทำ
นี่มันเป็นความเข้าใจผิดแบบ…อย่าง ใหญ่หลวงมากเลยมันหนาจะตายผม…ผมจะไป
ถอดความหมายได้ไง
ไม่รู้ผมไม่รู้จริงๆ
ผมไม่สามารถเชื่อใจใครได้อีกแล้ว
ผู้…ผู้กำกับบงจำไม่ได้เหรอ
ผมตั้งใจอ่านครับพี่บอกให้อ่านผมก็ เลยตั้งใจอ่านไปแต่ผม…ผมไม่ได้เขียน
นะครับ
จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า เหมือนนายจะเอาโน้ตให้ฉันดู
-จริงเหรอครับ -คือคือ…เอ่อฉันจำโน้ตนั่นได้เลย
ว่าคิดว่านายทำมันไม่งั้นฉันคงไม่รู้ เรื่องนั้นหรอก
เดี๋ยวแป๊บนะ
ใช่อันนี้หรือเปล่าครับ
-อือๆๆใช่ -ประวัติหนังโลกแจ๊คซีเอลลิส
นายทำอยู่นะฉันจำ ได้ว่าเคยเห็นโน้ต ใช่ๆ
เอ่ออ๋อแค่บางส่วน
-ครับ -นายคงทำแค่ช่วงแรกๆ
คงเกี่ยวกับหลักการใช้ทูใน หนังสือแกรมม่าภาษาอังกฤษมั้งครับ
ใช่เหมือนการ…ใช้ ทูน่าจะเป็น…ประมาณนั้นแหละ
คนเกาหลีรู้จักหลักการใช้ทูดีนี่ครับ
มันเป็นช่วงแรกสุดครับที่ผู้กำกับบง จุนโฮผม…กับผู้กำกับชเวจงแทมีอะไรบาง
อย่างที่ตรงกัน
อยู่มาวันนึงฉันก็นอนในบ้านแบบนี้ แล้วจู่ๆฉันก็…มีความคิด…วูบเข้ามา
ว่าอยากเรียนเกี่ยวกับภาพยนตร์เอา มากๆตั้งแต่นั้นฉันก็เลยนอนไม่หลับ
เลยค่ะ
-พี่อิมฮุนอาเป็นสมาชิกแรกๆครับ -ใช่ครับใช่
ตอนนั้นฉันมีเพื่อนคณะจิตวิทยา ที่ชอบฟังเพลงอยู่คนนึงค่ะเธอบอกว่า
มีคนที่ชื่อบงจุนโฮอยู่คณะสังคมคน นั้น…บอกว่าชอบภาพยนตร์และบอกให้ฉัน
ลองโทรไปหาคนนั้นดู
ฉันเลยคิดว่าชื่อเขาแปลกดีเลยคิด ว่าน่าจะเรียกว่าบงชูร์ได้เลยจำเอา
ไว้แบบนั้นแล้วจากนั้นฉันก็โทรไปหา เขาเขาเลยบอก…ให้ไปที่ไหนสักที่หน้า
ฮงแด
จำที่พี่จงแท นายกับฉันแล้วก็พี่ อิมฮุนอาเป็นสี่คนดูหนังแล้วสัมมนา
กันครั้งแรกสุดได้ไหมที่แต่ละ คน…เอาหนังที่…อยากดูมาคนละเรื่อง
อืมๆๆใช่
ตอนนั้นพี่จงแทเอาเรื่องแลนด์สเค ปอินเดอะมิสต์ของธีโอแองเจโลปูลอส
-ส่วนฉันฟร็องซัวทรูว์โฟ -ใช่ๆแลนด์สเคปอินเดอะมิสต์
เรื่องนั้น-ที่ฟร็องซัวทรูว์โฟเล่น เป็นผู้กำกับเดย์ฟอร์ไนท์ใช่
เดย์ฟอร์ไนท์ๆ
นายเรื่องอะไรนะ
ตอนนั้นผมคงไม่ตั้งใจ เรียนถึงได้จำอะไรไม่ได้อือ
ตอนนั้นเราเลยดูหนังกันไปสี่เรื่อง
-ใช่ครับอืม -เพราะงั้นเอ่อ…เรา…ก็สลับกันดู
หนังที่แต่ละคนแนะนำแล้วก็พูดคุย กันไปด้วยกระหนุงกระหนิง
คุยกัน ใช่ครับใช่
มาวันนึง…ฉันเดินไปตามถนนแพคยางโร แล้วก็…ได้เจอเพื่อนคนหนึ่งที่ฉัน…จะ
ชอบบังเอิญเจอกันบ่อยๆเดินมา จากที่อีกฝั่งของถนนน่ะค่ะอืม
เราก็คุยเรื่องหนังกันค่ะเพราะตอน นั้นคิดแต่เรื่องหนังก็เลย…บอกว่า
ช่วงนี้สนใจเรื่องหนังเธอก็
โอ๊ะฉันอยู่ชมรมภาพยนตร์แล้ววันนี้ เราก็จะมีดูหนังตุรกีเรื่องเดอะเวย์
กันและถามว่าอยากไปดูด้วยกันไหมฉัน ก็เลยไปแล้วก็พบว่าเป็นเยลโลว์ดอร์
นี่แหละค่ะเพื่อนคนนั้น ก็คืออิมฮุนอานั่นเองค่ะ
อืมค่ะพอได้ยินแล้ว…ก็เริ่มจำได้ค่ะ ความจริงแล้วฉันรู้จักมินฮยางตั้งแต่
ก่อนหน้านั้น
คณะอักษร…มีจัดการแสดงมีนักศึกษา ที่ดู…เท่มาก…รับบทเป็นพระเยซูค่ะ
การแสดงชื่อว่าจีซัสออฟโกลด์คราวน์
ฉันรู้สึกประทับใจกับมันมากๆคน ที่รับบทนั้น…ก็คือมินฮยางล่ะค่ะ
ความจริงแล้วตอนนั้น…เรายังไม่ ได้มีอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง
ที่ฉันจำได้ก็คือทุกคนมาเพราะมี ความมุ่งมั่นเดียวคือชอบภาพยนตร์และ
อยากจะเรียนรู้เกี่ยวกับมันน่ะค่ะ
ที่นึกขึ้นได้เกี่ยวกับพึ่อึนชิม คือวันหนึ่ง…เธอเอารูปปั้นชายครึ่ง
ตัวสำหรับใช้…ตอนสเก็ตภาพมาค่ะ
แล้วจู่ๆก็พูดว่ามาสเก็ตภาพกันเถอะ มาวาดภาพด้วยเส้นกันเถอะแบบไม่มีปี่
มีขลุ่ยเลยล่ะค่ะจู่ๆ…ก็ คิดว่าเธอเอารูปปั้นมาทำไม
แต่ก็มีคนวาดภาพจริงๆ ค่อนข้าง…มีคนแปลกๆเยอะเลยค่ะ
เป็นห้องเล็กๆครับมันเป็นห้องเล็กๆ แล้วก็มีโต๊ะวงกลมตั้งอยู่เอ่อนั่ง
สักเจ็ดคนก็เต็มหมดแล้วก็แค่…นั่ง ดูภาพยนตร์แล้วพูดคุยเกี่ยวกับ
สิ่งที่เราพอจะรู้กัน
อยากฟังอะไรก็มาพูดคุยกันแล้วก็ พูดถึงความคิดของตัวเองมันก็แค่
นั้นเอง
รุ่นพี่ชเวจงแทที่เป็นหัวหน้าไม่ได้ มีแผนอะไรเลยครับพอไม่มีแผนอะไรผมเลย
ชอบที่มันไม่มีรูปแบบครับ ทุกคนเหมือนเป็นพวกอินโทรเวิร์ต
ครับแก๊งของชเวจงแทกับอีกห้าหน่อ
คนที่มีสถานะเหมือนของเหลวมารวมกัน แล้วก็ก่อร่างสร้างตัว…เป็นความฝัน
ที่เหมือนกับแก๊ส
ทำไมนะช่วงต้นปี90ทุกคนต่าง ก็ศึกษาเรื่องภาพยนตร์กันแทบตาย
แต่ว่า…ถ้าหาก…ลองคิดโดยใช้ ความรู้สึก…ตอนนั้นเต็มไปด้วย
การเคลื่อนไหวทางสังคมแต่น่าจะเจอ กับทางตันทั้งเปเรสตรอยคาหรือกลัสนอ
สต์แล้วก็โซเวียตล่มสลาย
ฟังดู…มีความรู้มี วิสัยทัศน์…แบบสุดๆเลยนะเนี่ย
งั้นเหรอ
-แต่ว่า -แต่ตอนนี้มีหลายกลุ่มเลยที่รวมตัว
กันและเรียนเกี่ยวกับภาพยนตร์ซึ่งก็ ไม่รู้ว่าทำไม
มีคน…ผมก็…ไม่รู้แต่ถ้าถามผม…ผม เลือกเรียนภาพยนตร์เพื่อค้นหาตัวเอง
-แค่นั้นเลย -เพื่อค้นหาตัวเองเหรอ
ใช่แล้วครับอยาก…ที่ จะค้นหาว่าตัวเองชอบอะไร
ตอนนั้นผู้คน…ต่างก็ยุ่งอยู่กับการ โค่นล้มเผด็จการหรือต่อต้าน
รัฐธรรมนูญเหมือนกับทุกคนต่างก็ รู้สึกถึงความว่างเปล่าหลังจากที่
ได้ผ่าน…งานเลี้ยงไปถึง ฉันจะไม่ได้ทำการใหญ่อะไรก็เถอะ
เพราะอย่างงั้นเลยไม่รู้ว่าควรไปไหน
ก็เลยมีพลังเหลือเฟือเอ่อ…และ ไม่รู้ต้องทำยังไงแล้วก็
การเคลื่อนไหวก็ได้จบลงมันก็เลย เหมือนเป็นฝุ่นเล็กๆน้อยๆที่มา
รวมตัวกันเอ่อ…แล้วก็…ถ้าให้พูด ดีๆ…มันก็กลายเป็น…ช่อองุ่นสุกน่ะค่ะ
งานภาพยนตร์ช่วงต้นถึงกลางปี2000เ นี่ยจะมีคนถามบ่อยมากว่าทำไมจู่ๆหนัง
เกาหลีถึงได้
ถึงโด่งดัง
ปี2000มีภาพยนตร์ออกมาไม่หยุดได้ รับความสนใจในเทศกาลหนังผู้กำกับ
โผล่มาพร้อมกันทีเดียวจาก ไหนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย
ฉันก็เลยบอกว่ามาจากเยลโลว์ดอร์ ความจริงเท่าที่ฉันคิด…เราคือรุ่น
-แรกของคนที่รักหนัง -เออ
ฉันคิดว่ายุคสมัยของเราเนี่ย ยุคสมัยของคนที่ชื่นชอบหนังและทำความ
เข้าใจ…เรื่องหนังจนเป็นผู้กำกับ น่าจะเป็นยุคแรกๆของอุตสาหกรรมเลยก็
-ว่าได้ -ใช่ครับแรกๆเลยอืม
ถ้า…ฉันพูดออกไปแนวนี้จะทำข่าวง่าย ขึ้นไหมนะเพราะงั้น…ก็เลยพูดไปแบบนี้
-ไงเคยมียุคสมัยแบบนี้ -ครับ
ตอนนั้นจางซันกดแมอยู่ ระดับซูเปอร์สตาร์เลยครับ
เอ่อ…ทุกปีจะมีแฟนคลับ มากมายที่รอชมผลงานพวกเขา
ชองนยอนเองก็เหนียวแน่นมาก
ซีเนมาเทค1895ก็ถูกเปลี่ยนชื่อ เป็นซิกแอนท์ซิกเอ้เป็นโรงภาพยนตร์
ที่โด่งดังและมีประวัติศาสตร์ยาวนาน
แล้วก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกับว่าจู่ๆ ก็มีคนรักหนังที่ซ่อนตัวอยู่ได้เปิด
เผยตัวขึ้นอย่างกะทันหัน
ตอนนั้น…เหมือนเป็น สถานการณ์…บ้าคลั่งที่เกิดขึ้นในปี90
ผมสรุปแบบนี้ละกันครับ
รัฐบาลตอนนั้น…ใส่ยาในน้ำประปาที่ ทำให้…คนทั้งประเทศชื่นชอบหนังกันล่ะ
มั้งครับ
ตอนนี้ถ้าให้เทียบกับกลุ่มพวกนี้ เยลโลว์ดอร์ก็…เป็นกลุ่มแปลกๆที่
เข้าใจยาก
จางซันกดแมคือพรีเมียร์ลีก
ใช่ครับ
ส่วนจองจีอูจากชองนยอนก็เปรียบ เหมือนบุนเดสลีกาส่วนเราก็คือ…ทีม
-มือสมัครเล่นเฉยๆ -เราก็แค่มือสมัครเล่น
ตอนนั้นผมกำลังจะจ่ายค่าลง ทะเบียนเทอมสี่แต่ก็รู้สึกเสียดายฮึ
ก็ค่าลงทะเบียนบัณฑิตวิทยาลัย สามารถเอาไป…ซื้อ…อุปกรณ์ดีๆได้ครบ
ครันเลยก็เลยคิดก่อเรื่อง …อย่างเป็น…ทางการจากนั้น
ผมก็ก่อตั้งศูนย์วิจัย…ภาพยนตร์ขึ้น
แน่นอนว่าที่บ้านไม่รู้ครับ
ตอนนั้นเนี่ย…ศูนย์วิจัยเยลโลว์ ดอร์นั้น…อยู่ชั้นสองของย่าน…ซอคโย
ซี๊ดลักษณะ…เป็นตึกสี่เหลี่ยมผืน ผ้าแบบนี้แหละครับตรงกลางเป็นทางเดิน
ซึ่งศูนย์วิจัยเยลโลว์ดอร์ จะมีประตูอยู่ตรงนี้ล่ะครับ
ปกติแล้วพอเปิดประตูเข้าไปทางด้าน ซ้าย…จะมีโต๊ะกลมตั้งอยู่ส่วนใหญ่จะ
เห็นจุนโฮนั่งเรียนตรงนั้น
จากนั้นก็ที่ตรงข้างหน้าก็จะมี ทีวีเครื่องเล็กตั้งอยู่ซึ่งเราก็ดู
วิดีโอกันที่นั่นไปเยอะมากๆ
เฟอร์นิเจอร์พวกนั้น ถูกทาด้วยสีเหลืองนี่ครับ
ตอนนั้นพี่แดยอบไม่ได้ช่วยกันทา ด้วยหรอกเหรอครับผมจำได้ว่าพี่จงแท
กับพี่ซื้อสีมาด้วยกันตอนแรกมัน ไม่ใช่สีแบบนั้นแต่พี่ๆบอกว่าจะ
ทำให้เป็นสีเหลือง
ก็เลยทาสีไปไม่ใช่เหรอ
ช่วงเวลานั้น…แปลกมากที่ผมชอบสี เหลืองแล้วก็ต้องเป็นสีเหลืองเข้ม
แค่เห็นก็รู้สึกว่ามันสวยมาก
เท่าที่ผมจำได้เนี่ย…สีเพนท์ที่เรา มีก็คือสีเหลืองครับผมไปทำงาน
ก่อสร้างที่อื่นแล้วก็มีสีทาบ้าน ที่เหลือนิดหน่อย…ก็ดันเป็นสีเหลือง
โดยบังเอิญน่ะครับเลยคิดว่าไม่ จำเป็นต้องซื้อแล้วก็ทาเป็นสีเหลือง
ซึ่งไม่ได้…มีความ หมายอะไรพิเศษหรอกนะครับ
ตอนแรกมันไม่ได้ชื่อว่าเยลโลว์ดอร์
ใช่ครับใช่
-แต่เป็นศูนย์วิจัย…ภาพยนตร์ -วิจัยภาพยนตร์
แล้วเราก็เริ่มศึกษา…เกี่ย วกับสัญวิทยาแล้วก็กลายเป็นเยลโลว์
ดอร์
ใช่ครับ
เราเริ่มพูดคุยและถกเถียงกัน เรื่องความสำคัญและความหมายสัญญะ
ที่มัน…น่าอายชะมัด
แล้วเรา…ก็ค่อยใส่ความหมายให้กับมัน
-มันถูกแต่งเติมไปแบบนั้นน่ะครับ -ใช่แล้วล่ะใช่แล้ว
เรามักจะมาพูดคุยกันถึงหัวข้อ ที่เรียนแบบความรู้งูๆปลาๆเท่านั้น
ความสำคัญกับความหมายตรงกัน แบบจู่ๆก็กลายเป็นเยลโลว์ดอร์
นั่นสิ
เพราะงั้นพวกแผนกวิจารณ์เลยเรียก กันว่าซิกๆสินะซิกนิฟิแอนท์กับซิ
-กนิฟิเอ้ -ใช่ครับน่าจะเป็นแบบนั้นแหละ
ใช่ครับน่าจะเป็นแบบนั้นครับ
ซิกแอนท์ซิกเอ้ก็เหมือนกันนี่ครับ
-ใช่แล้วล่ะ -อืมซิกนิฟิแอนท์ซิกนิฟิเอ้
โรงหนังชื่อดังที่อยู่ในย่านแด ฮังโนพวกเขาก็มีชื่อนี้เหมือนกัน
-ครับครับ -ตอนนั้นเราแทบไม่ได้คุยกัน
-เรื่องซิกนิฟิแอนท์กับซิกนิฟิเอ้เลย -ใช่แล้วล่ะครับ
เพราะว่าตอนนั้น…คำว่าซิกนิฟิ แอนท์กับซิกนิฟิเอ้ยังเป็นคำศัพท์
-ที่ค่อนข้างแปลกใหม่มากๆ -ใช่ๆใช่แล้วล่ะ
เราคงจะภูมิใจในตัวเอง มากๆที่รู้แนวคิดแบบนั้น
ทำไมตอนนั้นสัญ วิทยาถึงได้บูมขนาดนั้น
ตอนนั้นทั้งสัญวิทยาหรือจะเป็น …แนวคิดหลังยุคนวนิยมรวมไปถึงหลัง
โครงสร้างนิยมแล้วก็โรล็องด์บาร์ ตส์ก็เป็นอะไรที่…บูมมากๆในตอนนั้น
หลังยุคนวนิยม
ทั้งที่ไม่ค่อยเข้าใจนะแต่ก็ฝืน ตั้งวงกันแล้วก็สัมมนาไปบ่อยมากเลย
ครับเออ
ไม่รู้สมัยนี้จะเป็นไหมนะมันจะมี ร้านนั้นน่ะเอ่อ…มีร้านถ่ายเอกสาร
ชื่อดังอยู่ตอนนั้นก็จะมี…สำเนา ต้นฉบับที่ถูกถ่ายเอกสารตั้งอยู่
เป็นกองโตๆเลยแล้วก็จะมีเกี่ยวกับ สรรนิพนธ์ซึ่งพี่จงแทก็บอกว่าเอาอัน
-นี้ๆๆๆแล้วพวกเราก็จะ -ถ่ายเอกสารเราก็
ไม่ๆๆๆไม่ใช่ฉันไม่ได้บอกอันนี้ ฉันบอกว่าเอาหมดเลยเพราะไม่รู้
เนื้อหาของมัน
ก็เลย…ก็เลยเหมามาหมดนั่นแหละ
แล้วเราก็เลือกหนึ่งในสรร นิพนธ์นั้นมาครับตอนนั้นพวกเราคือ
เราเคยอ่านหนังสือของดัดลีย์เอ่อ …แอนดรูว์…ด้วยกันด้วยล่ะครับเลย
ดัดลีย์แอนดรูว์
-ดัดลีย์แอนดรูว์ -ทำเอาเราไปไม่เป็นนะนั่นน่ะ
เราแปลจนหัวแทบจะระเบิด
ความจริง…พี่มินฮยางค่อนข้างจะ เก่งอังกฤษพี่จบเอกภาษาอังกฤษนี่
ฉัน…ก็แค่เรียนจบเฉยๆ
ส่วนสมาชิกคนอื่น…ก็ไม่ได้ เก่งภาษาอังกฤษกันเท่าไหร่นัก
ตอนนั้นที่เซบอมอยู่ที่ เยลโลว์ดอร์นายเรียนป เอกปีไหนนะ
ตอนนั้นเป็นตอนก่อน ที่จะเรียนปริญญาเอกอีก
อ๋อก่อนเรียนอีกเหรอ
แต่ตอนนั้นเราก็เรียก ว่าด็อกเตอร์พันๆกันหมดเลย
ใช่ๆๆๆเรียกว่าด็อกเตอร์พัน
ยังไม่ได้เรียนแต่ก็ คิดว่าฉันจะเป็นด็อกเตอร์
ทำไมนะ
ตอนนั้นเราตั้งฉายาแปลกๆให้ กับพี่ด้วยนิรุก…นิรุกติศาสตร์
นิรุกติศาสตร์
ตอนนั้นพวกเรา…จริงด้วยจำได้แล้ว ตอนสัมมนาเราก็จะมาแปล…แบ่งกันแปล
แล้วพอมีจุดที่แปลผิดพี่ก็จะมาจี้ ว่าจุดนี้แปลผิดไปคำศัพท์คำนี้แปลผิด
ฉันมักจะจี้เกี่ยวกับความหมายของคำ ศัพท์ตรงนี้ๆแล้วก็สอนว่าควรจะแปลยัง
ไงจนได้ฉายาว่านักนิรุกติศาสตร์
เวลาที่เราได้มาพูดคุยเกี่ยวกับ ทฤษฎีและเหมือนจะดูจริงจังแต่ว่า…พอ
เวลาผ่านไปก็แทบจำอะไรไม่ได้
ตอนนั้นนายยังได้ร่วมงานกับแผนก ควบคุมการแสดงของผู้กำกับคิมซองซู
-ด้วยใช่ไหม -ใช่ครับเคยทำครับตอนนั้นเราได้
ทำหนังสั้นกันเยอะมากโดยเฉพาะหนัง สั้น16มิลอย่างที่รู้กันอยู่
อืม
พี่แดยอบ…รู้จักบีท ใช่ไหมครับ บีทของจองอูซอง
ค่ะๆๆรู้จักค่ะ
ซอกอูได้ไปเป็นผู้ช่วย ผู้กำกับเรื่องนั้นครับ
-อ๋าอย่างนี้นี่เอง -แผนกควบคุมการแสดงของผู้กำกับคิม
ซองซู…ต่างก็กลายเป็น…ทีมโด่งดัง เพราะต่างก็ทำงานกันหนักมากคนที่
สามารถ…ผ่านงานนั้นมาได้เกือบทุกคน ก็ได้เป็น…เอ่อ
ซอกอูได้ลงสนามจริงเป็นคนแรก สุดในบรรดาคนที่เรารู้จักสินะ
เพราะงั้น…ในความคิดของนายคงดู สนุก…ตลก…จะว่าตลกก็ตลกนะพอนายได้ลง
สนามจริงบ่อยๆแล้วเนี่ยแล้วมาที่ เยลโลว์ดอร์ก็…ผู้คนก็พากันร้องไชโย
แล้วก็มาพูดคุยเกี่ยวกับหนังสือกัน พยายามทำเป็นวิชาการแต่นายว่ามันน่า
ตลกหรือเปล่าถ้าถามความเห็นนาย
แบบเอาแต่พูดอะไรแปลกๆ…เป็นอังกฤษ มีพี่เซบอมคอยขีดเส้นใต้ตอนเรียนนาย
-คิดว่าไง -ตอนนั้นก็…ถ้าให้มองดีๆก็
เหมือนเป็นมือสมัครเล่นแหละครับ
-ใช่ไหมล่ะ -มือสมัครเล่น
ทำเอาผมภูมิใจในตัวเองชะมัดเลย
แต่ผมก็รู้สึกผิด ที่คิดอย่างงั้นนะครับ
ไม่ใช่แบบนั้นเอ่อ…คือว่าฉัน…ค่อน ข้างร้อนใจอยากจะทำหนังสั้นแต่
ความจริงฉันกลับไม่รู้อะไรสักอย่าง และก็ไม่เคยทำเลยสักครั้งเลยคิดว่า
ควรคลุกคลีกับซอกอูแล้วก็พึ่งพาซอก อูสักหน่อย…นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดตอน
นั้น
ส่วนพี่ก็…ตอนนั้นพี่ก็ได้ เข้าเรียน…ป โทแล้ว…ใช่หรือเปล่า
ตอนฉันอยู่เยลโลว์ดอร์ ฉันเรียนป โท…เทอมที่สอง
ตอนนั้นพี่ก็คิดจะ ไปเรียนเมืองนอกใช่ไหม
ตอนนั้นฉันแต่งงานแล้วล่ะค่ะ
จริงเหรอ
เพราะแบบนั้น…ความจริงตอนนั้น…ฉัน เพิ่งแต่งงานไม่กี่ปีทั้งที่ก็ขยัน
มากตอนอยู่ที่เยลโลว์ ดอร์แต่ขยันกว่านั้นไม่ได้
เพราะ…เพราะแบบนั้นพี่เลย…พี่เอง ก็เป็นเหมือนกับ…พี่แดยอบเป็นกลุ่ม
ผู้ใหญ่ตอนนั้น…เหมือนที่เยลโลว์ ดอร์จะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มคือ
กลุ่มผู้ใหญ่กับ กลุ่มที่เป็นนักศึกษา
เพราะชีวิตฉันค่อนข้างยุ่ง คือว่า…หลังจากที่จบไป…ใช่แล้วค่ะ
เพราะอย่างงั้นเนี่ย…ตอนที่เรา คุยกัน…เอ่อ…ฉันก็พูดเป็นกันเองกับ
คุณยุนอาไม่ได้ไม่เกี่ยวกับสนิท หรือไม่สนิทเพราะรู้ว่าแต่งงานแล้ว
ก็เลยทำตัวเหมือนตอน เจอผู้ใหญ่แบบนั้นแหละ
ไรเนี่ย
อะไรเนี่ย
-เชิญเลยครับ -เดี๋ยวนะฉันขอ…ขอถาม
หน่อยมีแต่ฉันที่จำได้เหรอ
พวกเรา…มักจะสั่งอาหาร มื้อเที่ยงมากินกันบ่อยๆใช่ไหม
อืมๆแล้วจากนั้นที่เรา…เริ่มเรียก กัน…ว่าเยลโลว์ดอร์ก็มาจากร้านอาหาร
จีน
ตอนนั้นเราต่อเติมห้อง…แล้วก็สั่ง อาหารเราก็จะบอกว่ามาประตูสีเหลือง
ตรงชั้นสองได้เลยเลยเป็นเยลโลว์ดอร์
อ๋าเลยกลายเป็นเยลโลว์ดอร์
ใช่เวลาที่มีใครมาหาก็จะบอกว่า เอ่อ มีประตูสีเหลืองอยู่เข้ามาทาง
ประตูนั้นได้เลยเพราะอย่างงั้นเ นี่ย…จงแทเลยบอกว่างั้นตั้งชื่อว่า
เยลโลว์ดอร์แล้วกันจากนั้น เราก็เลยใส่ความหมายให้กับมัน
ตอนเราพูดถึงภาพยนตร์ก็จะมีการยก ตัวอย่างอะนะแต่เราไม่เคยพูดหนังที่
ถูกยกตัวอย่างเลย ทำให้ไม่เข้าใจสิ่งที่พูด
อย่างหนังเยอรมันเรื่อง…โลกวิปริต ของคาลิการี่แล้วในหนังสือ…ก็จะมีภาพ
หนึ่งฉากจากในเรื่องเพราะเรา ไม่สามารถดูมันได้เราเลยทำได้แค่
เรียนพร้อมนึกภาพตาม
อย่างเรื่องดิอะไรวัลออฟอะเทรนใน ยุคที่ยังไม่มียูทูปเราก็ต้องก็อป
หรืออัดใส่วิดีโอเพื่อเอามา ให้นักศึกษาได้ดูแต่ตอนนี้มีหมด
แล้วมีอะไรอีกส่วนใหญ่เราจะต้องดู หนังกันและการ…มา…แนะนำหนังให้
รู้จัก…ก็เป็นภารกิจที่สำคัญที่สุด ของศูนย์วิจัยถ้าเรารู้ว่า…ที่ไหนมี
ภาพยนตร์ให้ดูเราก็จะเอามันมาอัด และก็อปปี้เก็บไว้นั่นเรียกได้ว่า
เป็น…งานที่ใหญ่…ที่สุดของ ศูนย์วิจัยหนังซึ่งงานนั้น…ผู้กำกับ
บงจุนโฮเป็นคนทำ
ตอนนั้นมีแค่ไม่กี่ที่เท่านั้นที่ สามารถเช่าภาพยนตร์มาดูได้นะครับแล้ว
ภาพยนตร์ที่ถูกเรียกว่าเป็นอาร์ต ฟิล์ม…ผู้กำกับบงก็ไปหามาเช่าจน
ได้เลยนะครับ
เวลาที่เราจะก็อปปี้หนังสักครั้ง มันไม่ใช่แบบดิจิตอลระหว่างที่ก็อปก็
เลยต้องดูไปด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ อะนะเราจำเป็นต้องดูไปด้วยถ้าต้องอัด
สองครั้งก็ต้องดูสองรอบ
เพราะงั้นพอเราต้องก็อปปี้เป็นสาม ถึงสี่ครั้งเป็นการก็อปปี้จาก…วิดีโอ
ต้นฉบับอีกทีทำให้ภาพต้นฉบับเสีย หายเวลาก็อปปี้วิดีโอที่มาจาก
อเมริกาก็จะเห็นคำ เตือนจากเอฟบีไอด้วยค่ะ
วิดีโอเกาหลี…พูดถึงเรื่องเสือ และโรคฝีดาษและห้ามคัดลอกผิดกฎหมาย
เด็กสมัยก่อนต่างหวาด กลัวเสือและโรคฝีดาษมากที่สุด
สงครามเป็นหายนะที่น่ากลัวที่สุด
และถ้าไม่ก็อปปี้แบบ ผิดกฎหมายก็คงหา…ดูไม่ได้
ชื่อเรื่อง…จะถูกเขียนเอาไว้บนเทป คือเราจะเขียนชื่อเรื่องบนสติกเกอร์
แล้วติดเอาไว้แต่ถ้าเขียนด้วย มือแบบนั้นก็จะดู…ไม่ค่อยเท่ครับ
ผมก็เลยเขียนชื่อเรื่อง หนังของกอดาร์เป็นภาษาฝรั่งเศส
ทั้งที่เขียนเกาหลีก็ได้แต่ผมกลับ เขียนแบบตามใจตัวเองด้วยภาษาฝรั่งเศส
ผมสะกดเป็นนะ
เอบีโอยูทีดีอีเอสโอยูเอฟเอฟแอลอี อ่านว่าอะบูเดอซูฟไหมนะผมก็ไม่แน่ใจ
คนรู้ฝรั่งเศสน่าจะรู้
พอปริ้นท์ออกมาบนกระดาษเอสี่ผมก็จะ เห็นมันแล้วผมก็จะมองในที่ที่สว่าง
แล้วก็ติดสติกเกอร์นั้นครับ
จากนั้นก็ใส่กลับเข้าไปใหม่ใน เครื่องปริ้นท์แล้วก็ปริ้นท์ชื่อ
เรื่องให้ชัดๆแล้วก็แปะไป
เป็น…ช่วงที่…ผม ยังไม่มีเทคนิคอะไรเลย
ถ้าหาก…เห็นเทปของเยลโลว์ดอร์ตอน นั้นก็จะเห็นว่ามีที่เขียนด้วยมือ
แล้วหลังจากนั้นก็จะเห็นได้ว่ามี ที่ปริ้นท์ออกมาอย่างสะอาดสะอ้านด้วย
นอกจากเรื่อง…ก็อปปี้…การที่เรามี วิดีโอภาพยนตร์เพิ่มขึ้นทีละม้วนสอง
ม้วนแบบนั้นมันทำให้ ผมรู้สึกดีมากๆเลยครับ
การหมกมุ่นคือสิ่ง กระตุ้นความชอบนะครับ
ใครที่ไม่ชอบก็จะมองคนที่ คลั่งไคล้ด้วยความรู้สึกแปลกๆ
แต่ว่าตัวเรา…จะได้รับแรงกระตุ้น อย่างเป็นธรรมชาติมากเลยนะครับพอมี
ความกระหายเกี่ยวกับหนังก็ ยิ่งทำให้หมกมุ่นมากยิ่งขึ้น
เราตั้งตาจดบันทึกทีละเรื่องทั้งที่ สมัยนี้แค่พิมพ์ใส่เอ็กเซลก็จบเรื่อง
แล้ว
ซึ่งฉัน…ใช่ค่ะฉันน่าจะได้เรียน วิธีการใช้เม้าส์มาจากจุนโฮแหละค่ะ
ตอนนั้น
เขาบอกให้ฉันรู้ว่านี่มันหน้าตา เหมือนหนูเลยถูกเรียกว่าเม้าส์ค่ะ
ตั้งแต่ปี1992
รายชื่อวิดีโอที่รวบรวมไว้
ผู้จัดเรียงบง
-มีนี่ด้วย -ดอกจันนี่อะไร
-นั่นสิ -แปลว่าห้ามลืมหรือเปล่านะ
น่าจะ…เป็นแบบนั้นก็ได้หรือว่า
เรือประจัญบานโพเทมกิ้น
บีฟอร์เดอะเรฟโวลูชั่นมีหมดเลย
นี่ดอกจันเอาไว้ใช่แบบนั้นหรือเปล่า
-ห้ามยืมงั้นเหรอ -ใช่ครับใช่น่าจะอะไรประมาณนั้นอือ
เรื่องดักฟังอันตรายของ คอปโปลาที่ดูด้วยกันที่ตอนนั้น
จำได้สิครับครับ
เราเคยซื้อเทปเอาไว้ด้วยนี่
-เอ่อ…ที่เราไปย่านฮวังฮักด้วยกัน -ใช่ๆที่นั่นเป็น…ร้านขายส่ง
มันมีร้านขายส่งอยู่เต็มแล้ว ก็มี…ที่วางขายอยู่ริมทางด้วย
ตอนนั้นวิดีโอของแถว ย่านฮวังฮักราคา2 500วอน
2 500
เหมือนตามหาสมบัติเอ่อ…ในกองที่ เต็มไปด้วยหนังแปลกๆมีผู้กำกับคิมกี
-ยองกับ…กับของดูซานมาคาเวเยฟ -ใช่ครับใช่ครับอืม
แล้วก็ของแอเบลเฟอรารา
-ผู้กำกับแอนด์เจซวาจดา -คิงออฟนิวยอร์กของแอนด์เจซวาจดา
ซ่อนอยู่…ภายในกองพวกนั้นแล้วก็ดัน ถูกเปลี่ยนเป็นชื่อแปลกๆ
-นั่นสิครับ -คือมันต้องมี
เซนส์ถึงจะตามหาได้เจอนะ
ชื่อเรื่อง…ภาพยนตร์เหล่านั้นและ คนที่ให้ข้อมูลและเคล็ดลับมากมายคือ
ผู้กำกับคิมฮงจุน
งั้นเหรอครับ
คนรักหนังรุ่นบุกเบิกซึ่งตอนนี้ได้ เป็นผู้อำนวยการคลังเก็บภาพยนตร์แล้ว
เขาได้เขียนหนังสือด้วยนะ
ชื่ออะไรนะที่เป็นประโยคยาวๆ
สองถึงสามอย่างที่ อยากรู้เกี่ยวกับภาพยนตร์
เป็นหนังสือที่ขายได้เยอะมากๆใน ช่วงต้นปี90คนในวงการเดียวกับเรา
-ซื้อไปเยอะเลยล่ะ -อ๋อใช่ครับใช่แล้วล่ะครับใช่ครับใช่
ในยุค60-70ที่ผู้คนไม่มีทางได้ดู ภาพยนตร์ที่ถูกกล่าวถึงในหนังสือ
ได้เลยบางที…หนังสือนั่นอาจกลาย เป็นสิ่งที่ไม่มีประโยชน์และถ้าหาดู
ได้ง่ายเหมือนสมัยนี้ข้อมูลมากมาย ในหนังสือนั้นก็คงจะไม่ได้มีประโยชน์
ขนาดนั้นแต่ว่า…หนังที่ถูกฉายในโรง หนังได้มีข้อจำกัดอยู่มากแล้วก็เป็น
ช่วงที่วิดีโอกำลังมีการพัฒนาทำให้ เกิดเป็นภาพยนตร์มากมายจนแยกไม่ได้
ว่าเรื่องไหนดีเรื่องไหนไม่ดีครับ
เขาจะบอกให้เราได้รู้หลายๆเรื่อง เกี่ยวกับผลงานน่าทึ่งของผู้กำกับคน
นี้ได้ถูกตีพิมพ์แบบนี้ ชื่อเรื่องเป็นอะไรที่เหลวไหล
ใช่ครับอืม
ความรักบลาๆแต่ความจริงแล้วมัน …ถ้า…ได้ศึกษาจากหนังสือเล่มนั้น
-เป็นพื้นฐานเลย ใช่แล้วล่ะครับ -เป็นอะไรที่เรา
สามารถไปหาได้ที่ย่านฮวังฮัก
น่าจะเป็นนามปากกาผู้กำกับคิมจงฮุน หนังสือเล่มนั้นไม่ใช่ชื่อคิมจงฮุนคู
-อะไรสักอย่าง -ใช่ครับ
คูฮเวยอง
-คูฮเวยองๆใช่ครับใช่ -คูฮเวยอง
-คนรักหนังที่มองย้อนกลับไปปี90 -คูฮเวยอง
นั่นเป็นครั้งแรกเลยครับที่ผมได้ เขียนหนังสือขึ้นมาเกี่ยวกับ
ภาพยนตร์แบบนั้นเพราะงั้นผมก็เลย กลัวและไม่อยากเขียนด้วยชื่อจริงของ
ผมผมเลยตั้ง นามปากกาซึ่งก็คือคูฮเวยอง
ภายหลังก็มีคนขยายความว่าเป็นคนรัก หนังที่มองย้อนกลับไปปี90และคิดว่าผม
พยายามทำให้ดูเท่ซึ่งไม่ใช่เลย
ผม…แค่อยากจะมีนามปากกาก็เลยคิดว่า จะเอาอะไรดีแล้วก็ไปเจอหนังสือพิมพ์
ครับแล้วก็เห็นข่าวคนตาย…และเห็น ชื่อว่าคูยองฮเวผมก็เลย…สลับชื่อ
เป็นคูฮเวยองครับ
ภาพยนตร์ไม่มีสถานะทางวัฒนธรรม…ที่ มองเห็น…ได้ในสังคมที่เราอยู่กัน
เอ่อ…การที่เรา…ประกอบอาชีพที่ เกี่ยวข้องกับภาพยนตร์ก็…เลยถูกมอง
ว่าเป็นเรื่องที่ น่าอับอายในตอนนั้นครับ
มันจะเป็นยังไงนะลองนับ ดูกันว่าจะมีสักเท่าไหร่
อ่า
นายเก่งเลขนี่นา
ครับ…เท่าที่…มองดูคร่าวๆ
300…400ไหม
-เอ่อ…4…27เรื่องได้อืมๆ -น้อยกว่าที่คิดไว้อีก
หนึ่งหน้ามีกี่บรรทัดเหรอ
-มี30บรรทัด -ตัวอักษรอะ
ตัวอักษรมี26ตัว
-ต้องนับถึงจะหายคาใจสี่ห้า -สักประมาณ20ได้
แปด
เก้าสิบ
11ครึ่ง
-ผมเดาๆว่า -น่าจะสัก1717คูณสาม
-งั้นก็ได้510 -สามหก510มีเทปอยู่ประมาณ500ม้วนครับ
สัก500ได้
แค่ที่มีบันทึกไว้แต่ เราก็เลิกบันทึกกลางคัน
ใช่แล้วล่ะครับ
ตอนแรกที่ผม…ไปเยลโลว์ดอร์ ครั้งแรกคุณได้วาด…ตารางเอาไว้ใน
-กระดาษ…ด้วยนี่ครับ -ครับ
ตารางเหรอ
ครับคือว่า…นั่นเป็น เรื่องที่คุณถนัดนี่ครับใช่ไหมฮะ
รายชื่อคนไม่ออกเงินเหรอผมเป็นคน ที่ชอบหมกมุ่นสิ่งใดสิ่งหนึ่งก็เลย
เหมาะกับหน้าที่นั้นมากๆครับเรียกไง ดีเทียบ…กับโรงเรียนสมัยก่อนก็เหมือน
เป็นเวรอือเป็นเหมือน เวรประจำห้องตลอดทั้งปีเลย
ประมาณนั้นครับ
เหมือนกับเป็นคนที่มีหน้าที่ เขียนชื่อคนคุยคนที่ไม่คืนวิดีโอ
ถ้าไม่จัดการให้ดีต่อให้รวบรวม เป็นปีก็พร้อมที่จะหายไปหมดเลยใน
หนึ่งเดือน
พอได้ยินแบบนั้นผมก็คอยตาม จิกกัดแบบไม่คิดชีวิตเลยครับ
แล้วก็ทำหน้าที่จริงจังและก็ดุดัน มากถามว่าทำไมไม่คืนหนังกอดาร์ก็
ประมาณนั้นครับ
คืนมาเดี๋ยวนี้ยืม ไปสองอาทิตย์แล้วนี่
ผมจริงจังมากที่…อยาก จะรักษาเทปพวกนั้นเอาไว้
คุณหมายความว่ายังไงกัน
อะไรเหรอ
ว้าวยอดเลย
ที่ให้เรามาดูภาพยนตร์…แล้วก็ ต่างคนต่างมาวิเคราะห์…กันสินะ
วิเคราะห์ฉากที่แตกต่างกันไป
จงเขียนชื่อเรื่อง…คนแต่ง และแนวคิดลงในที่ว่างด้านล่างนี้
ทำอย่างกับว่าเราจะ ทำแบบนี้กันได้งั้นแหละ
ทั้งที่ไม่ค่อยรู้อะไรสักอย่างเลย แล้วก็เขียนว่าจะวิเคราะห์กันเป็น
ฉากๆไปด้วย
เขียนว่าจะ วิเคราะห์กันเป็นฉากๆไปด้วย
-จ็อกชัตเทิลเพิ่งออกมาครั้งแรก -ใช่ครับใช่
สมัยนี้แค่…ตัดต่อ…โดยการใช้แอป พลิเคชั่นไอโฟนหรือว่าแอปพลิเคชั่น
โทรศัพท์
อืมๆๆ
มันคงดูเชยในยุคนี้ที่เราสามารถใส่ ได้แม้กระทั่งเอฟเฟกต์แต่เราดีใจมากๆ
-ตอนมีจ็อกชัตเทิลออกมาครั้งแรก -ใช่แล้วครับใช่ครับอืม
เพราะว่า…เราสามารถย้อนหรือกดข้าม ภาพยนตร์ได้แล้วก็วิเคราะห์ฉากเป็นเฟ
รมๆได้เพื่อดูว่าพวกเขาตัดต่อกัน ยังไงแล้วก็ใส่ดับเบิลแอคชั่นกันยัง
-ไงได้ด้วย -สามารถย้อนหรือข้ามดูได้เป็นเฟรมๆ
ใช่ครับ
มีคนที่รักหนังรุ่นก่อนหน้าเรา อย่างเช่นอาจารย์จองซองอิลหรือ
-ผู้กำกับคิมฮงจุน -ใช่อืม ใช่ครับอืมๆ
เอ่อ…พวกเขาไปศูนย์วัฒนธรรมของ เยอรมันและฝรั่งเศสและดูเฉยๆพวกเขา
-ไม่มีทางกดย้อนกลับไปดูได้ -ไปศูนย์วัฒนธรรมฝรั่งเศสใช่ครับ
ใช่ครับใช่ใช่
แต่ว่าเราสามารถ…วิเคราะห์ ภาพยนตร์ได้…ด้วยจ็อกชัตเทิล
เหมือนจะได้ทำแบบนี้เราจะมา วิเคราะห์บทความในรอบแรกกันซึ่งฉัน
ทำเรื่องนักชกเลือด อหังการ์กับซิติเซนเคนมั้ง
มันต่างก็เป็นหนังที่เคยดูทั้ง นั้นทั้งซิตี้ไลท์รวมถึงเซคริไฟซ์
เอ่อ…ใช่น่าจะได้ วิเคราะห์กันไปแหละมันยังอยู่ดีไหม
ครับมีครับๆ
-จริงเหรอ -ครับใช่ครับ
อ่า…เพราะงั้นเราเลยทำนี่ค่ะ
ฉันไม่ได้ทำเองคนเดียวแต่ทุกแผนก ต่างร่วมแรงกัน…ปะติดปะต่อ…กันทีละ
ส่วนแบบนี้ถึงจะ เล็กแต่ก็ได้มาแบบนี้ค่ะ
ความจริงฉันคิดว่าฉบับที่หนึ่งนี้ มีความสำคัญมากแต่เราไม่ได้ทำอย่าง
ต่อเนื่องค่ะ
ฮ่านี่มัน
ผมพยายามตามหามัน…แทบ ตายเลยนี่เอามาจากไหนครับ
รุ่นพี่คิมยุนอา…พี่ยุนอาครับ
-อ่าพี่ยุนอาเก็บเอาไว้เหรอ -ใช่ครับใช่
นึกแล้วในนี้มีที่ วิเคราะห์เดอะก็อดฟาเธอร์ของคอปโปลา
ครับ
-นี่ผมเป็นคนวาดเองนะ -ครับ
หนังเรื่อง…เดอะก็อดฟาเธอร์เป็น หนังที่คล้ายกับตำราและมีรูปแบบที่
เข้มงวด
ทำเหมือนรู้ดีพูดอะไรไร้สาระจริงๆ
อ่านี่เป็นเนื้อหาที่ เราสัมมนากันใช่ไหมครับ
ใช่ครับๆใช่
อืม…ผมดู…ขยันมากๆเลยนะครับ
เอาล่ะ
นี่…เอ่อ…น่าสงสัย
นี่คือที่ผู้กำกับอี…พูดถึงนี่ ครับที่เกี่ยวกับการควบคุมข้อมูลเป็น
ข้อมูลในมุมมองของคนดูเท่านั้น ครับเพราะงั้นก็เลยทำให้มันดูน่า
-สงสัย -ใช่ครับใช่
ใช่ครับทำให้เกิดความสงสัยขึ้น
ครับถูกสร้างขึ้น
ผมควรเอานี่ให้ ผู้กำกับคอปโปลาดูผมไปพูดเฉยๆ
มีเทศกาล…หนังที่เอ่อ ถูกจัดที่เมืองลียงครับ
ที่นั่นจะ…ได้มีการ
ในทุกๆปีจะมีการเชื้อเชิญบุคคล สำคัญที่อุทิศชีวิตและเป็นเอกลักษณ์
ของประวัติศาสตร์ ภาพยนตร์พระเอกคือผู้กำกับคอปโปลา
ที่นั่นจะมีการมอบรางวัลประมาณว่า เชิดชูคุณงามความดีซึ่งผมได้เป็นผู้
มอบ
พอขึ้นไปบนเวทีผมก็เลยพูดว่าตอนที่ ผมเรียนเนี่ยผม…ก็ได้ศึกษาค้นคว้าจาก
ภาพยนตร์ของคุณแล้วก็บอกให้เขารู้ ด้วยว่าได้วิเคราะห์ฉากๆนี้ในเรื่อง
เดอะก็อดฟาเธอร์แล้วก็…เรื่อง
ทำไมกล้องถึงได้อยู่ตรงนั้น ทำไมถึงได้เปลี่ยนฉากตรงนั้น
ทำไมต่อจากฉากนี้ถึงเป็นฉากนี้
ทำไมนักแสดงถึงได้มองไปทางโน้น
ผมตั้งคำถามแบบนั้นกับตัวเอง แล้วก็ลองวาดฉากนั้นๆ…ของเรื่องเดอะ
ก็อดฟาเธอร์ดูครับ
ตอนนี้ผมก็ยังคงตื่นเต้นมากๆครับ
ผมได้พบ…ตัวจริงได้ขึ้นเวทีเดียวกัน และก็ได้พูดอะไรแบบนั้นก็ทำให้รู้สึก
แปลกใหม่ครับเป็น ความรู้สึกที่น่าทึ่งมากด้วยล่ะครับ
แม้แต่ตอนนี้พอได้กลับไปดูหนัง อีกครั้งมันก็…ทำให้เห็น…การตัดฉาก
แต่ละฉากของหนังและไฟของฉากนั้นเข้า มาจากตรงไหนการจัดฉากเป็นไงทำให้…ฉัน
มองเห็นได้ถึงสิ่งเหล่านั้นค่ะ
ความจริง…ตอนแรกฉันรู้สึกดีมากๆ แต่พอนานๆไปก็ไม่ค่อยดีเพราะคิดว่า
ฉันต้องเรียนภาษาไปพร้อมๆกับ วิเคราะห์ฉากทุกครั้งเลยงั้นเหรอไม่
ชอบไม่สนุกซะเลยฉันคิดแบบนั้นแหละ
การที่ต้องมานั่งวิเคราะห์แต่ละ ฉากๆแบบนั้นมันไม่เรียกว่าเป็นการดู
หนังนี่คือพลังที่ได้รับจาก ภาพยนตร์เป็นสิ่งที่เราก็ไม่รู้ตัว
เวลาที่ดูหนังด้วยกันที่ชอบคือ…มัน ทำให้ฉันรู้สึกได้ว่ามีเพื่อนที่อยาก
ดูหนังเหมือนกันกับฉัน
เยลโลว์ดอร์คือแบบนั้นแหละครับมา รวมตัวกัน…ได้พูดคุยและก็รู้ใน
สิ่งที่ไม่รู้
เอ่อ…สิ่งที่ผมจำได้เอ่อ…คือ นักแสดงได้จุดเทียนขึ้นหนึ่งเล่ม
แล้วเขาคนนั้น…ก็เอามือป้องเพื่อ …ไม่ให้มันดับแล้วก็เดินไปทางโน้น
นั่นเป็นหนังของทาร์คอฟสกี้ที่ ตอนนี้มันคงจะน่าเบื่อแต่ฉันไม่รู้
ว่าทำไมถึงได้ปักใจค่ะ
พอได้ดูก็คิดว่า…ภาพยนตร์คือ ศิลปะเป็นสิ่งที่ฉันพร้อมทุ่มเทชีวิต
เหมือนซีนนั้นจะยาว ไม่ต่ำกว่าห้านาทีเลยครับ
ทำเอาผมคิดว่าโลกนี้มีหนังอะไรแบบ นี้…อยู่ในโลก…ของเราด้วยอย่าง
งั้นเหรอ
จุนโฮเขา…ค่อนข้างจะ ชื่นชอบ…มาร์ตินสกอร์เซซี
ต้นฉบับ…คือนักชกเลือดอหังการ์แต่ บริษัทที่ปล่อยวิดีโอออกมา…ตั้งชื่อ
ว่ากำปั้นแห่งความโกรธ
วิดีโอม้วนนั้นมีปัญหาเรื่องซับ เกาหลีด้วยครับแต่ถึงจะ…เป็นแบบนั้น
แต่ถ้าดูเรื่องการเรียง ลำดับของการต่อยมวยเนี่ย
มันก็…เป็นอะไรที่โดดเด่นมากๆผมจำ ได้ว่านั่นเลยทำให้ทุกคนดูกันอย่าง
เมามันแล้วตอนนั้นผู้กำกับอี…ก็ พูดถึงการตัดต่อและการใช้กล้องไป
เยอะมากด้วยครับ
ตอนนั้นก็เป็นช่วงแรกๆที่ผมได้ ศึกษาเกี่ยวกับภาพยนตร์ผมก็เลยคิดว่า
เป็นการถ่ายที่ค่อนข้างยุ่งยากและ มีแต่ฉากดีๆที่เต็มไปด้วยการใช้กล้อง
ที่ซับซ้อนมากๆด้วยล่ะครับ
แต่ว่า…ฉากนั้นมัน เรียบง่ายมากๆเลยล่ะครับ
-แกนอนกับเมียฉัน -"แกนอนกับเมียฉัน"
แกนอนกับเมียฉัน
ฮะ
ฉันรู้นะ
ทั้งที่เรียบง่ายแล้วก็หวาดเสียว
-ใช่ครับใช่ๆ -แล้วก็ตลกแต่พอจบ
-ฉากนั้นไปก็เศร้ามากๆ -ถามแบบนั้นได้ยังไง
ผมเป็นน้องของพี่นะ
และเห็นหน้าของโจเปสซีพอถ่ายฉับๆไป แบบนั้นเนี่ยก็มีการแพนกล้องไปแบบนี้
ตอนที่เดอนีโรเดินขึ้นบันไดไปมันน่า กลัวมากครับระหว่างที่เขาขึ้นไปมันก็
…เกิดเป็นความรุนแรง ที่โหดร้ายแล้วก็…ทารุณมากๆ
-โหดมากๆเลย -ตอนนั้น…สิ่งที่ผม
จำได้ตอนเราคุยกันเนี่ย
คือเริ่มด้วยฉากที่ทีวี เสียใช่ไหมครับฉากนั้นครับๆ
ใช่แล้วเดอนีโรกำลังซ่อนมันอยู่
ซึ่งนั่น…เอ่อ…ผมจำได้ว่าคุณบอก ว่านั่นคือฉากที่สร้างบรรยากาศ
ทั้งหมดแล้วผมก็คิดไปว่า อ๋อแบบนี้เองสินะใช่ไหมครับ
-เราเคยคุยเรื่องนั้นด้วยอ๋อ -ครับโธ่ทั้งที่…คุณผู้กำกับ
จำอะไรไม่ได้เลยขนาด เรื่องเมื่อวานนี่ยังจำไม่ได้เลย
มันมีแอนิเมชั่นเรื่องหนึ่ง ที่มีชื่อเรื่องว่า…คนปลูกต้นไม้
ผมรู้สึกว่าผม…ฮะ ไม่มีเรี่ยวแรงเอาซะเลย
ฮุนอาก็บอกว่า
พี่…เวลาเหนื่อย…หรือตอนที่สิ้นหวัง
ลองดูหนังเรื่องนี้
มัน…จะช่วยได้เยอะมาก
มันดีมากจริงๆ
อ่าฉัน…ชอบพูดอะไรล้ำเส้นอยู่ เรื่อยฉันคิดว่า…พี่จงแทเป็นคนบอก
ฉันซะอีกนะคะ
ฉันคิดว่าเขาแนะนำหนังดีๆให้ฉัน ได้รู้จักความจริงแล้วหนังเรื่องนั้น
มันดีมากค่ะ หลังจากนั้นก็ยังดูอีกหลายรอบเลย
เป็นหนังในดวงใจเลยล่ะค่ะอ่า น้ำตาฉันไหลเพราะสายตายาวน่ะค่ะค่ะ
อ๋อ
คงจะจำคลาดเคลื่อนสินะครับทั้งคู่เลย
ค่ะเป็นสภาวะราโชมอน
เห็นประตูสีเหลืองด้วยนะครับ
-นั่นแหละประตูสีเหลือง -นั่นสิจริงด้วย
-กำลังกำกับกันอยู่สินะแบบว่า -ทำอะไรกันอยู่
เอาแต่แสดงออกมาแบบแข็งทื่อ
ครับ
นี่คือฟิล์มแปดมิล
มันอยู่ในกล่องต้นสนเพาโลเนียในบ้าน ฉันมากว่า30ปีแล้วถ้าหาก…มองแบบนี้ก็
จะเห็น
สมัยนั้นการใช้กล้อง เป็นเรื่องที่ยากมากๆเลยนะ
ใช่ครับอืมๆ
โดยเฉพาะวิดีโอ…ฟิล์มมันแพงมากๆ
ใช่ครับอืม
เราถ่ายกันแบบมือไม้สั่นเลย
อืม
24เฟรมหนึ่งวิเป็นอะไร ที่น่าสยองขวัญ…เอามากๆเลย
ตอนนั้นผม
น่าจะสักปี92ได้นะ ที่ได้…ก้มหน้าเก็บเงิน
ผมเอาเงินจากการทำงานพิเศษที่ร้าน อ่านหนังสือตอนนั้นผมน่าจะได้เงิน
เดือน…ประมาณสามแสนวอนได้
เขามาถามผมว่า…เงินแค่นี้พอจะซื้อ กล้องดีๆได้ไหมสมัยนั้น…ถ้าไปตามร้าน
ค้าที่อยู่แถวคลองชองกเยชอน…ก็ จะมีอุปกรณ์อิเลคทรอนิกส์มากมาย
ตอนนั้นมันแพงมากๆเลยนะ ครับฮิตาชิ8200ซูเปอร์วีเอชเอส
ผมได้ไปซื้อมันแล้วก็ถือ ไปที่เยลโลว์ดอร์ในวันต่อมา
ขณะสัมมนาผมก็เอาแต่นั่งกอดมัน แบบนี้กล้องค่อนข้างใหญ่เลยล่ะครับ
แล้วก็…เปิดหน้าหนังสือด้วยท่าทาง แบบนี้แล้วก็เอาแต่…ลูบคลำมันไม่หยุด
พูดยังไงดีเป็นความประหม่ามันเป็น อุปกรณ์ตัวแรกเลยทำให้รู้สึกถึงความ
ประหม่า
ผมใช้กล้อง8200นั้นรับงานพาร์ต ไทม์มากมายอย่างเช่นถ่ายวิดีโองาน
แต่ง
ผมเที่ยวไปรับจ็อบพาร์ตไทม์มากมาย ไม่ว่าจะเป็นงานแซยิดงานครบรอบหนึ่ง
ปีหรือคลิปงานแต่ง
-อยู่กันครบเลย -นี่ๆ
-อืมๆ -ถ่ายออกมาได้ดีเลยดีมาก
พี่บยองฮุนกับซอกอู ตัวติดกันขนาดนี้เลยนะ
มีข่าวลือว่าพี่บยองฮุน เลิกทำหนังก็เพราะผมด้วยนะ
ซอกอูบอกว่ารู้สึกผิดกับพี่ด้วย
-รู้สึกผิดทำไมเหรอฮะ -ตอน…ที่ถ่ายหนังสั้นกันเขาก็หัว
เสียและตะโกนเสียงดังก็เลยรู้สึกผิด
ส่วนพี่จุนโฮก็แอบอยู่ข้างหลัง
อืม
-อะไรเนี่ย -อืม
แต่ผมไม่รู้ว่ามันเป็นช่วงไหนนะ
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนั้นทำไม เราถึงได้ถ่ายรูปกันไม่ใช่ว่าบังเอิญ
ถ่ายหรอกเหรอ
แต่ว่าทุกคนดูแต่ง ตัวดี…เกินกว่าจะบังเอิญนะ
ฮ่าฮุนอา
-จริงด้วยวันเดียวกัน -จริงด้วยๆ
นั่นไม่ใช่ท่าคุกเข่าคำนับหรอกเหรอ
เหมือนกำลังทำพิธีเซ่นไหว้
-นั่นสิอือๆ -มองเห็นข้างหลัง
ของกล้องฮิตาชิ8200ด้วย
งานเปิดตัวนี่เอง
-อาจริงด้วยสิเป็นงานเปิดตัวนี่เอง -มีเขียนอยู่ตรง
นั้นว่างานเปิดตัวครับ
-อ๊าฉันจำรูปหมูที่อยู่ตรงนั้นได้ -น่าจะใช่ครับ
อืม
เพราะเราไม่มี…เงินซื้อหัวหมูก็ เลยเขียนเป็นรูปหัวหมูบนกระดาษแทน
อืมๆ
นั่นเป็นภาพที่ผม วาดเองด้วยนะผมจำได้
-จริงด้วย จุนโฮเป็นคนวาดเอง -ลำดับพิธีเปิดนั่นผม
เป็นคนเขียนเองนะป้ายขนาดใหญ่
-จริงเหรอ -อ๋อเหรอ
-ลายมือซอกอูนี่เอง -ใช่ครับ
นี่เหรอ
-นั่นไม่ใช่ลายมือของผม -ลายมือผมเอง
-อืมมีเขียนตรงนั้นว่า…กอริลล่าเอ่อ -ตรงนั้นเขียนอยู่ว่ากอริลล่า
-สองใช่แล้วกอริลล่าสอง -อืม
-กอริลล่าสอง -กอริลล่าสองเหรอ
อืม
กอริลล่าสองก็คือลุค กิ้งฟอร์พาราไดซ์ไงครับ
ใช่ ลุคกิ้งฟอร์พาราไดซ์
มัน…น่าอายชะมัดที่ดันตั้งว่า กอริลล่าสองอย่างกับเป็นซีรีส์ยาว
ชมรมที่ผู้กำกับชเวจงแท…สร้างขึ้น และเป็นศูนย์รวมของคนหนุ่มสาวที่
คลั่งไคล้ภาพยนตร์
ได้ยินว่าปลายปีจะมีงานฉายภาพยนตร์
ชเวจงแทอูฮยอนแล้วก็มีอันแนซัง ตอนนี้ทั้งสองคน…กลายเป็นดาราคิวทอง
ไปแล้วพวกเขากลายเป็นสหายสามคนและ เอ่อ…รุ่นพี่อูฮยอนกับรุ่นพี่อันแน
ซังมาบ่อยๆครับมาดื่ม เหล้ากันที่เยลโลว์ดอร์บ่อยๆ
อืม
งานฉายหนังพอได้ยินก็คิดว่าจะ อลังการที่ไหนได้…เป็นห้องขนาดเล็ก
ผมจำได้ว่าพวกเขา…เปิด งาน…ฉายหนังในห้องออฟฟิศ
ตอนนั้นผมรู้สึกว่ามันค่อนข้างน่า เบื่อเลยล่ะครับจนทำให้คิดไปว่า…นี่
พวกเขาทำอะไรอยู่กันแน่นะเนี่ย
แล้วผลงานของบงจุนโฮก็ฉายขึ้นตอนแรก …มัน…มันอะไรเนี่ยทำเอาผมเนี่ยหยุดดู
ไม่ได้เลย
จริงเลยคิดแล้วก็…อยากดูอีกครั้ง
นาย…ทำอะไรตอนทำแอนิเมชั่น
ตอน…กอริลล่าเหรอ
ใช่นาย…เป็นคน…คุมตุ๊กตาเหรอ
น่าจะทำหลายอย่าง
นายอยู่ตรงกล้องส่วน ฉันอยู่ตรงตุ๊กตางั้นเหรอ
ไม่ใช่มีคน…ที่ค่อนข้างจะเหนื่อย ง่ายสุดรับหน้าที่ในการกดกล้องและ
-ถ่ายส่วนคนที่มีพลังเยอะ -ไปๆมาๆเหรอ
นายแรงเยอะใช่ไหม
จะคอยขยับตุ๊กตาแล้วมันก็มีที่ต้อง ห้อยข้างบนแล้วก็ปีนขึ้นบันไดด้วยนี่
-ครับ -อ่า
ใช่ๆนายทำส่วนที่เสี่ยง
ส่วนใหญ่ผมจะทำแบบนั้นแหละ
ปีนขึ้นไปบนท่อ
อืมผมก็…คิดว่าคงน่าสนุกดีดูน่าสนุก
ตอนแรกเหรอ
อืมในตอนแรกแต่ว่า…เราถ่ายไปประมาณ สองวัน…เราได้ถ่ายกันในที่ที่มีท่อ
ที่เคยเห็นใน เรื่องADogofFlandersที่อยู่
ห้องใต้ดินของแดริมอพาร์ตเมนต์
ตอนนั้นเรา…ค่อนข้างเหนื่อยกันมาก เพราะต้องถ่ายพร้อมกับขยับกอริลล่า
ทีละนิด
กล้องฮิตาชิ8200เต็มไปด้วยลูกเล่น ต่างๆมากมายที่ซับซ้อนทำได้ทั้งถ่าย
แลDHะตัดต่อแถมยังสามารถใส่ซับได้ ด้วยครับแต่ว่าเป็นลูกเล่นการใส่ซับ
ไตเติลภาษาอังกฤษไม่ใช่เกาหลี
เพราะงั้นเราก็เลยทำได้แค่ถ่าย เป็นหนังที่ไม่มีเสียงแล้วก็ใส่ซับ
เป็นภาษาอังกฤษอย่างเดียว
กอริลล่า…กอริลล่าที่เป็น ตัวเอก…ได้ขึ้นไปขี้บนหินใช่ไหมครับ
-อ่าหินใช่มีหินอยู่ด้วย -ใช่ไหมครับพอมันขึ้นไปขี้บนหิน
นั่นเป็นเสียงของ ผู้กำกับบงจุนโฮเสียงตอนที่มันขี้
เอ่อ…แล้วขี้นั้นก็ได้กลาย เป็นหนอนแล้วก็จู่โจมกอริลล่า
-แล้วจากนั้นก็เป็น -แค่อธิบายก็ทำเอาอายชะมัดเลย
แต่จะว่าไปมันก็เป็นหนังเกี่ยวกับ ปีศาจแหละที่มีสัตว์ประหลาดเอ่อ…มัน
เป็นปีศาจหนอนเราทำ ขึ้นมาจากดินสีขาวครับ
ถ้าทำจากดินสีน้ำตาลก็กลัวจะทำให้ รู้สึกยี้เกินไปกลัวจะดูน่าขยะแขยงไป
จากนั้นมันก็โจมตี และต่อสู้กับกอริลล่า
เป็นเรื่องราวที่มันจะไปยัง ที่ที่ไม่มีสัตว์ประหลาดแบบนั้น
กอริลล่าที่อยู่ในห้องใต้ดินที่ ทั้ง…มืดและก็สกปรกมันพยายามที่จะ
ออกไปจากที่นั่นอย่างเช่นสวรรค์ เพราะงั้นชื่อเรื่องก็เลยฟังดูเด็กๆ
เป็นลุคกิ้งฟอร์พาราไดซ์
กลางท้องทุ่ง…มีต้นไม้สีเขียวอยู่ กอริลล่า…เลยเริ่มฝันว่ามันได้ไป
เด็ดผลกล้วยสดๆที่ อยู่บนต้นไม้นั้นกินค่ะ
ทั้งที่ปกติแล้วมันควรจะปีนขึ้นไปบน ต้นไม้แต่มันกลับฝันว่าได้…ปีนขึ้นไป
บนท่อที่ทำจาก…เหล็กสีเทาๆที่ อยู่ในห้องใต้ดิน…เพื่อที่จะได้หนีไป
พอได้เห็นเจ้าลิงกอริลล่าตัวนี้ขยับ ร่างกายและพยายามที่จะทำอะไรสักอย่าง
เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้นมันก็ ทำให้ผม…คิดว่ามันเป็นเรื่องราวที่
ค่อนข้างจะเรียบง่ายแต่กลับมีความปะ ติดปะต่อกันและมีความเป็นภาพยนตร์ไม่
น้อยเลยนะผมก็…เลย รู้สึกว่ามันเจ๋งมากๆเลยครับ
ไม่รู้สิคงเพราะ…ผมไม่ได้เข้า ร่วมการถ่ายทำครั้งนั้นผมก็เลยไม่
ค่อยรู้สึกถึงความยากลำบากที่เกิด ขึ้นระหว่างการถ่ายทำเท่าไหร่เลยครับ
แต่ผมก็ไม่กล้าพูดว่าไม่โอเคฮะ
เพื่อนๆที่ศึกษาเรื่องภาพยนตร์ ต่างก็วิจารณ์ในแง่ดีอะนะผมเลยไม่
กล้า…วิจารณ์และได้แค่…อืม…ก็ไม่ เลวนี่นั่นน่าจะเป็นผลงานที่ผมมอง
ข้าม…และไม่ได้วิจารณ์อะไรครับ
ผมค่อนข้างเป็นคน…ขี้โม้อยู่แล้ว
ผมก็เลยไม่ค่อยคิดอะไรหรอกครับ
ก็…เอ่อ…มันมีหนังประเภทสต็อปโม ชั่นนี่ครับบางครั้งก็เรียกว่าสต็อป
เฟรมผมคิดว่าถ้าเป็นกล้อง
เอ่อ…ที่มีลูกเล่นก็คงจะ ไม่สนใจเพราะใครๆก็คงจะถ่ายได้
มันเป็นอะไรที่น่าอายมากตอนเปิดใน งาน…ส่งท้ายปีหน้าผมก็แดงก่ำไปถึงหู
เลยล่ะครับ
เอ่อ…นั่นน่าจะเป็นครั้งแรกด้วยที่ ผมลองใส่คำบรรยายลงไปตอนนั้นก็…มีคน
เข้าร่วมอยู่ประมาณ15-20คนได้ เรียกว่าเป็น…ผู้ชมก็คงไม่ผิดนะครับ
มัน…เป็นงานเลี้ยงส่งท้ายปีทั้งที่ ทุกคนอยากจะรีบๆดูให้จบจะได้รีบๆกิน
เลี้ยงกันแท้ๆเลย
แต่มีแค่ผมที่รู้สึกตื่นเต้นอยู่คน เดียวจำได้เลยว่าหน้าผมแดงไปถึงหูเลย
ครับตอนนั้น
แอนิเมชั่นนั้นคือจุดเริ่มต้นที่ ทำให้ฉันเลิกเดินเส้นทางแอนิเมชั่น
และก็หันไปมุ่งกับ การถ่ายหนังที่มีคนแสดง
อ๋า
เพราะเป็นแอนิเมชั่นที่ถ่ายให้ ตุ๊กตาค่อยๆขยับทีละนิดหลังจากนั้น
ความรู้สึกของฉันที่มีต่อตุ๊กตา นั้นก็ไม่ค่อยจะน่ารื่นรมย์เท่าไหร่
ฉันเอาแต่คิดให้มันลองขยับเองสัก หนึ่งก้าวเพราะงั้นก็เลย…เปลี่ยน
เส้นทางเลยเพราะนักแสดงขยับเองได้
-เพราะงั้นเลย -ใช่แล้วครับนั่นสิ
ถ้าลองมองกลับไปล่ะก็ผมก็คิด ว่าตอนนั้นเราน่าจะไม่ค่อย…ปกติ
เพราะเรา…ต้องถ่าย กันที่นั่นยันเช้ามืดเลย
อืมเพราะเรา…เริ่มจัด ฉากกันตั้งแต่ประมาณสองทุ่ม
ตอนนั้นมันร้อนหรือหนาวนะ
ผมจำไม่ได้ครับผมรู้ สึกอินถึงขนาดจำมันไม่ได้
-น่าจะเป็นตอนอากาศหนาวนะ -น่าจะหนาวหน่อยๆ
เราน่าจะถ่ายตอนที่ใส่เสื้อโค้ทกัน
แล้วตอนนั้น…เอ่อ…คุณแม่รุ่นพี่
-อ๋อแม่ฉันเดินลงมา -เดินลงมาตอนเช้ามืดแล้วก็
มองเราด้วยสายตาที่รู้สึกสมเพช
-ถามว่ายังไม่เสร็จเหรอ -ถามว่ายังไม่เสร็จเหรอ
แล้วเรา…ตอนนั้นเป็นตอนที่ ฉันเพิ่งกลับมาจากกรม…ทหารด้วย
ใช่แล้วครับ
ท่านลงมาเห็นลูกชายที่โตเป็น ผู้ใหญ่กำลังถ่ายตุ๊กตากอริลล่าอยู่
ที่ห้องใต้ดิน
ใช่ครับ
แม่คงจะรู้สึกหัวเสียมากๆแล้วก็ คงจะรู้สึกแบบ…อึดอัดมากๆด้วยอะนะ
ตอนนั้นที่…เราได้ดู…เรื่อง กอริลล่าผมก็มอง…ว่าแก่นสำคัญของ
หนังของผู้กำกับบงจุนโฮอยู่ในนั้น
ภาพยนตร์ของเขาจะต้อง…มี ฉากที่อยู่ชั้นใต้ดินเสมอ
อือเชิญลงไปทำธุระส่วน ตัวที่ชั้น…ใต้ดินได้เลย
เพราะห้องน้ำสำนักงาน ค่อนข้าง…จะไกลจากที่นี่มากๆ
เรื่องนี้เกิดขึ้น ตอนที่สร้างอพาร์ตเมนต์
แต่ตอนนั้น
ปี88การก่อสร้าง อพาร์ตเมนต์ก็เติบโตมากๆ
แปลว่า…ตั้งแต่หลังจากที่นาย ปลดประจำการและมาโรงงานแถวนี้
เรื่องราวที่นี่ก็เกิดขึ้นมาเรื่อยๆ
ผมไม่คิดว่ามันจัด ฉากหรือเป็นเรื่องผิด
ปีหน้าผมจะเข้ามหาลัยให้ได้
โอ้นายมีแผนการด้วยสินะ
เขา…คงทำได้
อืม
ผมก็พอจะดูออกแต่ไม่คิดว่าขนาดนี้
แล้วเขาก็…เขาเป็นคน…ที่คำนวณได้ เร็วมากๆไม่ใช่คนที่จะใช้เงิน
ฟุ่มเฟือย
ได้ยินว่าครั้งแรกที่ผู้กำกับบง จุนโฮ…เอ่อ…ได้เงินทุนสร้างหนัง
ครั้งแรกตอนถ่ายหนัง สั้น…เรื่องไวท์แมนใช่ไหม
จำได้ว่าเหมือนนายจะให้ เงินทุนไปประมาณสามล้านวอน
-ไม่เลยไม่ใช่ๆ -เท่าไหร่เหรอ
ไม่เลยฉันเองก็จำไม่ค่อยได้
จำไม่ได้เหรอ
ส่วนหนึ่ง
-ส่วนหนึ่งเหรอ -ฉันจำได้ว่าแค่ส่วนหนึ่ง
แต่ได้ยินว่ามีการจดเอาไว้
อ่า
ห้าแสนวอน
ห้าแสนวอนงั้นเหรอ
อืม ห้าแสนวอน
นายเคยบอกฉันว่าให้สามล้านวอนนี่
ใช่เหรอ
โม้ล่ะสินะ
รุ่นพี่อูฮยอนก็ร่วมงานเลี้ยงส่ง ท้ายปีแล้วเขาก็ได้ดู…แอนิเมชั่น
นั่นเลยทำให้ตอนผมถ่ายเรื่องไวท์ แมนเอ่อ…ได้ร่วมลงทุนด้วยส่วนหนึ่ง
เอ่อ…เขาได้ให้เงินผม ครับตอนที่ถ่ายหนังสั้น
(กองควบคุมการแสดง:ซองซุนยง อีซังจุน
อูฮยอนฮีเหรอจุนโฮ ไม่รู้จักชื่อฉันแฮะ
อ่า
ฮ่า
ตอนนี้ก็ยังด้วยเออ่ เขารู้ชื่อนายแล้วสินะ
อ่า ไม่รู้ว่าควรจะพูดแบบนี้ดีไหม หลังจากที่ได้สนับสนุนในครั้งนั้นไป
แล้วเอ่อนั่นก็เป็น ครั้งแรกที่ไม่รู้สึกเสียใจ
ตอนนั้นไม่เสียใจเลย
แต่พอผ่านไปหลายๆปี
เขาถ่ายเรื่องMemoriesofMurder
หลังจากที่ได้ดูหนังเรื่องนั้น ภายในใจ…ฮ่า…ก็หนักอึ้งมันอัดอั้น
แล้วก็รู้สึก…เต็ม ไปด้วยความตื่นตันใจ
ในใจคิด
ควรออกหมด
ควรควักเงินให้ทั้งหมด
ทำไมฉัน…ถึงได้ขี้เหนียวและออกเงิน ให้เขาแค่นั้นกันฮะผมคิดแบบนั้นจริงๆ
ตอนท้ายที่สุดของเรื่องมันก็จะมี ต้นไม้อยู่หนึ่งต้นด้วยแต่ชื่อ
เรื่องคือลุคกิ้งฟอร์ พาราไดซ์พอมาลองคิดดูตอนนี้
ฉันก็รู้สึกว่าทุกคนคงจะมี สิ่งที่ต้องการ…เอ่อ…จะตามหาอยู่ค่ะ
สุดท้ายมันก็เดินทางไปถึงต้นไม้ นั้นกอริลล่ายืนอยู่หน้าต้นไม้นั้น
เรากำลังมองด้านหลังของกอริลล่าอยู่ แต่ว่า…พอกล้องค่อยๆถ่ายออกมาไกลขึ้น
ต้นกล้วยต้นนั้น…เราก็ได้เห็นว่า มันเป็นต้นไม้ที่ปรากฏอยู่ในทีวีนั่น
แหละค่ะ
หลังจากนั้นฉันน่าจะร้องไห้ด้วยนะคะ
เพราะมันสามารถถ่ายทอดอารมณ์ ของกอริลล่า…ได้ดี…มากๆเลยค่ะ
ตอนนั้น…เราไม่สามารถไป ไหน…ไกลจากละแวกม ได้เลย
เอ่อ…ยังหาเงินไม่ได้ และยังว่างงานอยู่ด้วย
และ…เราก็ยังคงไม่รู้แน่ชัดว่าอยาก จะทำอะไรแล้วก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ
ว่าควรจะต้องทำอะไรแต่เราก็ได้ รู้แล้วว่าไม่ต้องการจะไปที่ไหน
เพราะงั้นพอคิดๆดู
เราก็เหมือนกอริลล่าเลย
ล่ะค่ะ
ตอนภาพยนตร์ครบรอบร้อยปี เมื่อปี95ก็ได้เกิดการบูมขึ้น
บางทีเรื่องนอสตัลเจีย…ในเกาหลีน่า จะทำเงินในบ็อกซ์ออฟฟิศของเกาหลีได้
พอๆกับรัสเซียส่วนเซค ริไฟซ์…น่าจะสักหกหมื่นคน
ทุกคนต่างก็ไปดูกันพอดูแล้วก็
กลับมาบ่นกันว่าปวดหัวมากเลย
เป็นช่วงที่นิตยสารซี เน21หรือคีโนเพิ่งวางขายเป็นฉบับแรก
เราต่างก็ดูหนังและอ่านบทความของ อาจารย์จองซองอิลจนวุ่นวายกันไปหมด
หลายปีก่อนภาพยนตร์จากอเมริกา อย่างเรื่องจูราสสิคพาร์คได้ทำเงินไป
มากกว่ารายได้จากการ ส่งออกรถทั้งปีของเกาหลี
ฉันคิดว่า…พอผ่านช่วงกลางและปลาย ปี90อุตสาหกรรมภาพยนตร์…ก็เริ่มมีการ
พัฒนาจู่ๆใครบางคนก็โด่งดังจู่ๆ ทั้งนิตยสารหรือทีมตัดต่อก็ด้วย
เหมือนกัน
บริษัทใหญ่ได้ เริ่มลงทุนในอุตสาหกรรม
ฉันคิดว่าพอเรา…ได้ดูแล้วก็น่า จะได้แรงบันดาลใจมาบ้างเหมือนกันค่ะ
ช่วงปี70-80เป็นปีที่…คนหนุ่มสาว ที่รักภาพยนตร์ต่างก็มารวมตัวและแสดง
ความรู้สึกเสียดาย
ทำไมเกาหลี…ไม่มีเทศกาล หนังทำไมเกาหลี…ไม่มีสอนทำหนัง
ทำไมเกาหลี…ไม่มีการ สนับสนุนในการผลิตหนังสั้น
บางที…สวรรค์…ของหนังคงจะอยู่นอก ประเทศนี้และผมก็อยากจะไปที่นั่นดู
แต่มาวันหนึ่ง
เอ่อ…ตอนนั้นฉันต้องไปๆมาๆเพราะ ต้องเขียนวิทยานิพนธ์ซึ่งมันก็
เกี่ยวกับภาพยนตร์ด้วยน่ะค่ะ
แต่ว่า…เราได้เจอกันที่สถานีคังนัม เลยถามจุนโฮว่ามาทำอะไรเพราะเรา
เจอกันหน้าฮงแดตลอดพอเจอที่สถานี คังนัมก็เลยตกใจมากๆเขาบอกว่าจะไป
เรียนสถาบันภาพยนตร์
เอ่อแต่ว่า
ถ้าจะเรียนที่นั่นก็ต้องสอบภาษา อังกฤษเขาเลยต้องไปเรียนภาษาอังกฤษ
ที่สถาบันสอนวิชาภาษา อังกฤษอีอิกฮุนที่อยู่แถวนั้นค่ะ
ตอนนั้นฉันก็เลยแอบตกใจอยู่ค่ะด้วย ความที่ยังเด็กก็เลยคิดว่าจุนโฮคงจะ
คิดจริงจังกับ…ภาพยนตร์มากจริงๆ สินะภาพยนตร์สำหรับฉัน…เป็นเหมือน
ความโรแมนติกแต่เขา กลับคิดว่ามันเป็นอาชีพ
นี่เป็นสิ่งที่ผมได้รับรู้หลังมอง กลับไปตอนนั้น…เราได้ดูหนังด้วยกัน
ที่ศูนย์เยลโลว์ดอร์เอ่อ…ได้พูดคุย กันและคิดว่า…แค่นั้นมันก็เพียง
พอแล้ว
เอ่อ…ผมไม่รู้ความ…รู้สึกของทุกคน แต่ที่…สำคัญ…ก็คือพวกเขาอยากสร้าง
หนังกันสินะอยากจะ ถ่ายทำหนังกันนี่เอง
ในบรรดา…ผู้คนที่อยู่รวมกันเป็น กลุ่มๆเรียกว่าขัดแย้งทางความคิดได้
ไหมนะเอ่อ…ไม่ว่าจะเป็นการศึกษา หรือทิศทางที่อยากจะไปก็ตามต่างคน
ต่างก็มีความคิดเพราะงั้น…พอ ความคิดเห็นไม่ตรงกันหลังจากนั้นก็
เลย…ต่างฝ่ายต่างก็ รู้สึกอึดอัดกันครับ
ไม่ว่ายังไง…พอมัน…เลยช่วงที่ รุ่งเรืองที่สุดไปแล้วก็ทำให้รู้สึก
ปวดใจได้นะคะ
เยลโลว์ดอร์ไม่ใช่ สิ่งที่มีชีวิตสักหน่อย
แต่รู้สึกว่ามัน…หมดแรง…เหมือน มีชีวิตซึ่งฉันก็ได้เฝ้ามองมันอยู่
เพราะอย่างงั้น…ต่างคนต่างก็มี ความชอบของตัวเองถึงจะเป็นเยลโลว์
ดอร์แต่ความจริงแล้วต่างก็ยอมรับ ว่าต่างคนต่างก็มีฝันของตัวเองมันมี
สิ่งที่ไม่สามารถมัด รวมเป็นหนึ่งเดียวกันได้
เอ่อ
เราเลยจะยุบวงแล้วก็…แยกย้าย
แต่ว่าจากนั้น
ก็แอบเศร้าครับเรา…ต่างก็มี ความฝันและสร้างผลงานกันไปเยอะมากๆ
แต่แล้วจู่ๆ…มันก็กลับพังทลาย ลงไป…ในพริบตาทันที…ที่มันพังลง
คนก็หายไปเหมือนกระแสน้ำลง
เราไปเที่ยวกัน
ผมชวน
ผมชวนพวกเขาไป เที่ยวกันที่ทะเล…คังวอนโด
คนที่จะไปก็มารวมตัว กันที่สถานีชองนยังนี
เรามาเจอกัน…มันดีมากเลย ครับตอน…ทริปเที่ยวคราวนั้น
มันยัง…ผมยังคงจำมันได้ชัดเจนมากๆ ตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นมาบนฟ้าตอนเช้า
มืดตอนเรากำลังผ่านจองดงจินบนรถไฟ ก็เปิด…เพลงมูนไลท์โซนาต้ามันดีมากๆ
ครับ
แล้วรถไฟก็ประกาศกว่าใกล้ถึงสถานี สุดท้ายพร้อมกับเปิดเพลงมูนไลท์โซนา
ต้าแล้วรถไฟก็วิ่ง เลียบไปตามทะเลเรื่อยๆ
ช่วงเวลาของศูนย์วิจัยเยลโลว์ดอร์ ถ้าเทียบกับละครก็เหมือนกับเป็นละคร
ฉากหนึ่งครับแต่ว่าเรื่องนี้ ไม่ว่ายังไงละครฉากเหล่านั้น…ก็ต้อง
สิ้นสุดลงเพื่อที่ให้ฉากต่อๆไป…ได้ เริ่มขึ้น…เป็นฉากสองฉากสามฉากสี่ต่อ
ไปร่วมกับวันเวลากว่า30ปีในชีวิตเรา
ซึ่งชีวิต…เหล่านั้นของเรา…ก็จะยัง ดำเนินต่อไปสิ่งที่ขาดไปและได้เรียน
รู้ในฉากแรกๆเหล่านั้นก็จะได้ถูกนำ ไปใช้ในฉากใหม่เพื่อ…ให้สามารถก้าวไป
ข้างหน้าได้แบบนี้ ชีวิตผม…ก็เหมือนกัน
รู้อะไรไหมคะมันดีมาก…ที่…เราได้เจอ ใครและสนิทกันฉันรู้สึกดีมากแต่พอได้
จับมือไปด้วยกันเราก็ไปกันตลอดไม่ ได้ก็ต้องปล่อยมือในสักวันพอปล่อย
มือก็ทำอะไรไม่ถูก เหมือน…จะรู้สึกแบบนั้นด้วยค่ะ
ส่วนตัวของผมแล้ว
คนที่ไร้เดียงสาได้มาร่วมตัวกัน แล้วก็…แยกย้ายกันไปก็ดีแล้วนะถ้า
หากเรามีเป้าหมายเกี่ยวกับเงิน หรือมีเป้าหมายอะไรสักอย่างล่ะก็
เราก็น่าจะทำอะไรเป็นรูปเป็น ร่างเพื่อที่จะได้ตามหาสิ่งใหม่ๆครับ
ไม่นาน
ฉันก็เลิกดูหนัง
หนังตอนที่ได้ดูในเยลโลว์ดอร์กับ หนังตอนฉันออกมาแล้วมันต่างกันมาก
เลยค่ะ
ถึงขนาดที่ฉันคิดว่าฉันชอบอะไรแบบ นี้เหรอน่าแปลกที่หนังที่ดูในเยลโลว์
ดอร์เหมือนมันจะมี ความหมายแฝงไปมากกว่านั้น
แต่หนังที่ฉันควักเงินซื้อตั๋วมาดู หลังจากออกมาอยู่ในโลกแห่งความจริง
ฉันกลับไม่รู้สึก อะไรแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว
อืมตอนนั้น…ฉันก็รู้สึกเสียดายมากใน ช่วงแรกๆถึงฉันจะแอบอยากให้มันมีอยู่
ต่อไปเรื่อยๆไปนานๆก็เถอะแต่มัน…ก็ เหมือนจะกลายเป็นความทรงจำที่ดีและ
ที่ยาวนานจนถึงตอนนี้ค่ะอืม
พอผมอายุ40-50ปี
ก็รู้สึกเสียใจมาก
เอ่อ
ช่วง…เวลานั้น
ช่วงเวลา…ที่หายไปแบบนั้น
ฉันเก็บความชอบ…ในเส้นทางหนังเอา ไว้ในใจมานานตั้งแต่ช่วงเวลานั้นจน
กระทั่งถึงตอนนี้
แต่การค้นหาเส้นทางก็มีความหมาย
มันอาจจะเป็นกล้วยที่อยู่ในทีวีก็ เป็นได้นะแค่ได้เฝ้ามองดูมันสักครั้ง
นึงก็น่าจะทำให้เราได้ตระหนัก…และ รับรู้แต่คนที่…ไม่ลองไปถึงจุดนี้เ
นี่ย…ก็คงทำได้แค่ เชื่อว่ามีกล้วยอยู่ข้างบน
ถ้าลองมองดีๆช่วงเวลาหนึ่ง
ก็เหมือนฉันจะเห็น ต้นไม้ที่อยู่ในจอด้วยล่ะค่ะ
เพราะงั้น…ถึงฉันจะไม่รู้ว่า เหลือเวลาอีกเท่าไหร่ก็เถอะแต่ฉัน
ว่า
ฉันรู้สึกเหมือนว่าจะสามารถเดิน เข้าไปใกล้ต้นไม้นั้นและสามารถ
สัมผัสได้
ถึงจะน่าอาย…แต่ฉันก็เริ่มวาดภาพ และภาพที่ฉัน…เผลอวาดออกมา…ก็มีความ
คล้ายกับฉากสุดท้ายที่ปรากฎในหนัง สั้น…เรื่องลุคกิ้งฟอร์พาราไดซ์…ที่
เคยดูฉันได้วาดภาพเด็กหญิงคนหนึ่ง ที่กำลังหาอะไรบางอย่างอยู่ความจริง
ฉันก็ไม่ได้คิดถึงเยลโลว์ดอร์ขณะวาด
แต่พอได้มาที่นี่มันก็ทำ…ให้ฉันคิด …ว่าฉันคงวาดไปแบบนั้นเพราะอยากที่จะ
ตามหาอะไร…สักอย่างค่ะ
การที่พวกเราเคยมี…เรื่องราวในอดีต ร่วมกันเมื่อ30ปีก่อนกาลครั้งหนึ่ง
เราเคย…มาเจอกันโดยที่…ไม่คิดถึง เรื่องในอนาคตการที่เราได้มาสนุกกัน
เหมือนเป็นชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ครับ
เรื่องราวที่ผมเล่าให้ฟังจนถึงตอนนี้
เป็นเรื่องราวเมื่อ30ปีก่อนนะ ครับอ่าแต่ว่านี่มัน…พอพูดถึงวันเวลา
กว่า30ปีแล้ว
ผมก็แทบไม่อยากจะเชื่อเลยครับ
เหมือนเป็นเปลวไฟที่ลุกโชนน่ะครับ ปี92-93แต่ว่า…แต่ละคนต่างก็จดจำมัน
ในแบบที่ต่างกัน เพราะมีคนที่อยู่แค่ไม่นาน
แล้วก็มีคนที่อยู่มานานแล้วก็…มีคน ที่อยู่ท่ามกลางความวุ่นวายเหมือนกับ
พี่จงแทต่างคนต่าง ก็…จดจำแบบที่ต่างกัน
ไม่มีช่วงเวลาไหน
ที่ผมตั้งใจ
และคลั่งไคล้ภาพยนตร์ได้…เหมือน ช่วงเวลานั้นอีกแล้วครับพอลองคิดดู
มันเป็นช่วงที่ทำให้ฉัน…ได้เริ่ม
เป็นเวลาที่อยากจดจำ แล้วก็…ถึงจะออกมาแล้ว
มันก็ทำให้ฉันยังคงสามารถเดิมตาม เส้นทางนั้นต่อไปได้ให้ฉันได้เริ่ม
ต้น
เยลโลว์ดอร์
ถ้าตอนนี้มาเริ่มกันใหม่จะทำได้ดีไหม
เกี่ยวกับศูนย์วิจัยหนังเยลโลว์ดอร์
ศูนย์วิจัยหนังเยลโลว์ดอร์…เป็น ชมรมสำหรับคนที่ต้องการศึกษาเรื่อง
ภาพยนตร์การศึกษาไม่ได้เป็นสิ่งที่ จะทำได้ด้วยการพยายามเพียงฝ่ายเดียว
เท่านั้น
เราต่างมาแลกเปลี่ยนข้อมูลกันและมา รวมตัวกันทีละคนสองคนจนตอนนี้ก็มีไม่
ต่ำกว่า30คน
ตอนนี้…ถึงจะเคอะๆเขินๆ…แต่เราก็ จะตั้งชื่อว่าเป็นศูนย์วิจัยภาพยนตร์
ที่ศูนย์วิจัยมีเส้นทางสายภาพยนตร์ ที่ต้องการไม่ว่าจะแผนกวิจารณ์ควบคุม
การแสดงหรือบทละคร
ปัจจุบันได้มี…การแบ่งเป็นแผนก ต่างๆและทำกิจกรรมกันอย่างหลากหลาย
ส่วนสมาชิกของเรา…ในศูนย์วิจัย ประกอบไปด้วยคนที่มีความรู้พื้นฐาน
หรือนักศึกษาปริญญาโทเอกภาพยนตร์ ตลอดจนถึงคนที่กำลังศึกษาในระดับชั้น
ปริญญาเอกสาขามนุษยศาสตร์
ทว่า…เราทุกคนนั้น…ต่างก็มีความ มุ่งมั่นร่วมกัน…ที่จะให้ภาพยนตร์
เป็นตัวนำทางชีวิตของเรา
เพื่อตอบสนองความต้องการและระดับ ต่างๆที่หลากหลายทางศูนย์วิจัยจึง
กำลังเตรียมโปรแกรมที่มีความเหมาะ สมกับแต่ละคนอยู่เราจึงคิดว่านี่เป็น
สถานที่ที่เหมาะสำหรับผู้คนที่ ต้องการเข้าถึง…ภาพยนตร์ในทางทฤษฎี
เป็นอย่างยิ่ง
และ…แน่นอนว่าเราได้มีการจัดสร้าง โปรแกรมที่จำเป็นและมีอยู่จริงร่วม
กับแผนกต่างๆในศูนย์วิจัย
ศูนย์วิจัยหนังเยลโลว์ดอร์กำลัง ตั้งตารอนักศึกษาวัยหนุ่มสาวที่มี
ความปรารถนาอันแรงกล้า
มาเคาะประตู…ที่ประตูสีเหลือง ของศูนย์วิจัยและเปิดประตูแห่งวงการ
ภาพยนตร์…ของเกาหลี…และชีวิต ในเส้นทางภาพยนตร์ให้สุดแรงเกิด
ว้าว
เฮ้ยอลังการมากๆ
ยิ่งใหญ่มากเลยค่ะ
เขียนได้ดีเลย
โอ้เท่ดีจริงๆ