Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
หนังเรื่องนั้น
ชื่อ "ลุคกิ้ง ฟอร์ พาราไดซ์"
เป็นหนังสั้นแค่ห้านาที
เป็นผลงานระดับนักศึกษาน่ะค่ะ ตอนนั้นผู้กำกับบง
ยังไม่ใช่ผู้กำกับบงที่ทุกคนรู้จักในตอนนี้
ได้ดูหนังเรื่องนั้นตอนไหนคะ
ถ้าคำนวณจากอายุขัยของเยลโลว์ ดอร์
ฉันคิดว่าน่าจะประมาณ
ช่วงเริ่มตั้งไข่หรือช่วงกลางๆ ของชมรมมั้งคะ
ไม่ใช่ช่วงบั้นปลายของชมรมค่ะ
มีอยู่วันนึงผู้กำกับบง
ที่ตอนนั้นทุกคนเรียกว่า "จุนโฮ"
เอาเงินที่ได้จากการสอนพิเศษ
น่าจะสอนอยู่เดือนนึง หรือสองเดือนนี่แหละ
เขาเอาเงินที่ได้จากการสอนพิเศษ
ไปซื้อกล้อง
ใช้ห้องนั่งเล่นในบ้านตัวเอง เป็นฉากในการถ่ายทำ
เล่าเรื่องหนอนผีเสื้อที่ตามหาสรวงสวรรค์
เขาทำหนอนผีเสื้อตัวเล็กๆ ขึ้นมา
ใช้การถ่ายทำแบบสต็อปโมชั่น เลยต้องถ่ายหนึ่งคัตแล้วขยับหนึ่งครั้ง
ถ่ายหนึ่งคัตแล้วค่อยขยับหนึ่งครั้ง แบบนั้นไปเรื่อยๆ น่ะค่ะ
จนในที่สุดหนอนผีเสื้อ
ก็ต้องไปต่อสู้กับตุ๊กตาลิงในห้องนั่งเล่น
แล้วเดินทางมุ่งหน้าไปสู่สรวงสวรรค์ค่ะ
แต่มันยอดเยี่ยมมาก
ฉันนี่อึ้งไปเลยค่ะ
ตอนนั้นอึ้งทึ่งสุดๆ เลยค่ะ
เหมือนไม่ใช่จุนโฮที่ฉันรู้จักเลยค่ะ
หนังยาวประมาณห้านาทีได้มั้ง
นั่นแหละค่ะ
ยาว 23 นาทีครับ
แล้วก็ตัวเอกกับตัวร้ายสลับกัน
(ตัวร้าย ตัวเอก)
อ้าว สลับกันเหรอคะ
หนอนผีเสื้อไม่ใช่ตัวเอกเหรอคะ
ตัวเอกคือกอริลล่า
(ตัวเอก)
ฉันเข้าใจว่าหนอนผีเสื้อเป็นตัวเอกค่ะ
เป็นกอริลล่าหรอกเหรอคะ
อย่างนี้นี่เอง
ฉันเจอกล่องไม้เพาโลเนียในรอบหลายปี น่าจะยี่สิบปีเลยมั้ง
เมื่อก่อนฉันเก็บของไว้ในนี้เยอะแยะเลย
และนี่คือสิ่งที่ฉันเจอล่ะ
ฟิล์มแปดมม.เหรอ
ฟิล์มแปดมม.ที่เราใช้ตอนเวิร์กช็อป ในเยลโลว์ ดอร์ไง
อันนี้
- โอ้โฮ - อยู่ในนี้หมดเลย
- มีเยอะขนาดนี้เลย - โอ้โฮๆ
มีทุกอย่างอยู่ในนี้
จำไม่ได้แล้วว่าทำอะไรกันไปบ้าง
เราถ่ายอะไรก็ไม่รู้ไปเรื่อย
ถ้าเล่ากันคนละอย่างเหมือนใน "ราโชมอน"
หลักฐานพวกนี้นี่แหละ
ที่จะช่วยเราได้ครับ อยู่ในนี้หมดเลย
ตอนนี้ยังมีกอริลล่าตัวนั้นอยู่มั้ยครับ
นั่นสินะ กอริลล่า
มีอยู่นะ
แต่ช่วยทำเหมือนมันหายไปแล้วแล้วกันนะ
ผมอายน่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่ามันอยู่ตรงไหน คือ…
(Yellow Door: ชมรมหนังยุค 90)
(บงจุนโฮ)
"มันทำให้ผมนึกถึงผลงานเรื่องแรกแบบลับๆ ที่ผมไม่เคยพูดถึงที่ไหนมาก่อน"
"ที่ผ่านมาผมพูดว่าผลงานแรกของผม
คือหนังสั้นเรื่อง 'ไวท์แมน' แต่จริงๆ ผมเคยทำหนังสั้นแอนิเมชั่น
เรื่อง 'ลุคกิ้ง ฟอร์ พาราไดซ์' มาก่อน"
(จูซองชอล)
(ผู้เขียนหนังสือรวมบทสัมภาษณ์ผกก.เกาหลี)
ผมเคยสัมภาษณ์ผกก.บงจุนโฮเพื่อเขียนหนังสือ เรื่อง "เดอะ เดบิวต์" ครับ
ตอนนั้นท่าทางเขาเหมือนสายลับ
ที่กำลังเปิดเผยข้อมูลลับ
เขามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวังตอนพูดว่า จริงๆ เขาเคยมีผลงานอีกเรื่องนึงก่อนหน้านี้
ตอนนั้นผมก็คิดว่า "เรื่องนี้คงต้องตัดออก"
"อันนี้คงจะเขียนลงในหนังสือไม่ได้"
แต่พอได้ฟังแล้วมันสนุกมากเลยครับ
"ตอนปาร์ตี้คริสต์มาสของเยลโลว์ ดอร์
ผมเชิญคนมาประมาณ 20 คน
เพื่อเปิดตัวฉายภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์ ครั้งแรกในชีวิตด้วยใบหน้าแดงก่ำ"
"เพราะฉะนั้นคนบนโลกที่เคยได้ดูผลงานเรื่องนั้น
จึงมีแค่กลุ่มคนที่มาร่วมงานในวันนั้นเท่านั้น"
พี่ ได้ยินผมมั้ยครับ พี่จงแท
เฮ้ย ว่าไง
เห็นชัดมั้ยครับ
เออ ชัดๆ
ช่วงนี้ยุ่งใช่มั้ยครับ
- ก็นะ - ไม่กี่วันหนังก็จะฉายแล้ว
- ใช่มั้ยครับพี่ - ก็นะ
ก็ใช่ หนังโปรดักชั่นเล็กเลยยิ่งยุ่งน่ะ
ต้องทำนู่นทำนี่เยอะเลย
ผมว่าพี่เซบอมย้อมผมมานะ
- ไม่เจอกันนานเลยครับพี่ - อ้าว บัน
พี่เซบอม ย้อมผมมาหรือเปล่าครับ ผมพี่ดู…
ต้องย้อมสิ
ถ้าไม่ย้อมนี่หงอกขาวโพลนเลยนะ
วันนี้พี่ดูเหมือนรัฐมนตรีอะไรสักอย่างเลย
รมว.กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐานและการขนส่ง
ดูทรงนั้นเลยวันนี้
อ้าว พี่บยองฮุน
เฮ้ย!
บยองฮุนเองเหรอ
พี่บยองฮุน เห็นชัดมั้ยครับ
บยองฮุนไม่เห็นเราเหรอ
- ไม่เห็นแน่เลย - เห็นสิๆ
- บยองฮุน - พี่ได้ยินมั้ยครับ
- เห็นครับ - โอเคๆ
ที่นั่นกี่โมงแล้วครับ พี่
- เที่ยงคืนแล้วมั้ยครับ - ที่นี่ใกล้จะห้าทุ่มแล้ว
ห้าทุ่มเหรอ
- ใช่ - อ้อ
- อ๋อ - โอ้โฮ
ภาษาเกาหลีของนายแย่ลงนะ
ไม่เอาน่า
งั้นคุยเป็นภาษาอังกฤษมั้ย พี่ เราคุยภาษาอังกฤษกันมั้ยครับ
"แคน ยู สปีค อิงลิช"
หวัดดีจ้า
มินฮยาง
พี่
- พี่ - ว่าไง
พี่!
ตายแล้ว นี่ใครเนี่ย
อันนี้ถ่ายเมื่อไหร่นะ
อุ๊ยต๊ายตาย นี่ใครกันบ้างเอ่ย
แต่ทำไมไม่โฟกัสเลยเนี่ย
เมื่อก่อนฉันหงุดหงิดเรื่องนี้ตลอดเลย ไม่ได้เลย
เราเป็นชมรมภาพยนตร์นะ
รูปออกมาเบลออีกแล้ว
ตลกจริง รูปนี้ใครเป็นคนถ่ายนะ
หาตัวคนร้ายกัน
ผมไม่ใช่คนถ่ายนะครับ ผมอยู่ในรูปครับ
ผมก็อยู่ในรูปครับ
ฉันสินะ ฉันไม่อยู่ในรูป
นั่นฉันเหรอ
ทำไมถึงเอาแต่ถ่ายหมากฝรั่งนะ
- น่าจะเพราะทดสอบโฟกัส - ทดสอบโฟกัสแหละ
ตอนนั้นเรายังไม่รู้เรื่อง การตั้งค่ากล้องเลยด้วยซ้ำ
พวกเรื่องพื้นฐาน
อย่างการเปิดรับแสง รูรับแสง
- ใช่ครับ - ความเร็วชัตเตอร์
หรือว่าโฟกัส
- เรื่องพื้นฐาน… - เป็นตอนเวิร์กช็อป
ที่เราพยายามเรียนรู้เรื่องพื้นฐาน
รูปทั้งหมดที่ออกมาก็เลย
เป็นรูปที่ถ่ายไปเรื่อยตามใจ ไม่มีความเป็นศิลปะอะไรเลย
นี่บ้านคุณคิมฮเยจาไม่ใช่เหรอ
ใช่ นี่บ้านของอาจารย์คิมฮเยจา
- ด้านหน้าสนง.ของเรา - ตอนนั้น…
ถ้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
- จะมองเห็นสวน - ใช่ๆ
- ของบ้านคุณคิมฮเยจาไงครับ - ใช่
ใช่ๆ มองเห็นประตูรั้วหน้าบ้านด้วย
กำแพงหินอันนี้สวย
สมาชิกของเยลโลว์ ดอร์ เลยไปถ่ายรูปข้างหน้านี้กันประจำเลยครับ
พี่แดยอบโพสท่าเซ็กซี่แบบนั้นอีกแล้ว
ถ้าตอนนั้นฉันรู้ว่ามีชมรมอะไรอยู่ตรงนั้น
ฉันคงหยุดมองดูสักครั้ง
ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่า ชั้นบนตึกนั้นมองเห็นบ้านฉันหมดเลยสินะ
(คิมฮเยจา นักแสดงนำ "มาเธอร์")
ก็อย่างนี้แหละค่ะ
ตอนนั้นฉันจะรู้ได้ยังไงคะ ว่าจะมีโอกาสได้ร่วมงานกัน
ความทรงจำเกี่ยวกับจุนโฮ
ที่ฉันประทับใจที่สุด
ตอนเรื่อง "ฆาตกรรม ความตาย และสายฝน" เข้าโรง วันนั้นน่าจะตอนสามทุ่มกว่ามั้ง
นายโทรมาหาฉันตอนประมาณสี่ทุ่ม
- นายโทรมาว่า - ใช่ครับ
"พี่รู้มั้ยครับว่าตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน"
แล้วนายก็บอกว่า "อยู่หน้าตึกคยองซอครับ"
- โทรมาแบบนี้เลย - ใช่ครับ
บางที
คงเพราะนายรู้สึกดีใจที่หนังประสบความสำเร็จ
เลยไปรำลึกความหลังถึงสมัยที่ยังล้มลุกคลุกคลาน
ตึกคยองซอ ใช่ครับ
ที่ตรงนี้เคยเป็นบ้านเดี่ยวมั้งนะ
- แต่ตอนนี้เป็นแบบนี้แล้ว - ใช่ๆ
ก็ผ่านมาตั้ง 30 ปีแล้วนี่นะ
นี่คือทางที่พวกเราเดินไปเยลโลว์ ดอร์
ใช่
แต่เอาจริงๆ นะ
ตอนนั้นพวกเรา
ไม่ได้ทำอะไรจริงๆ จังๆ ในชมรม
แต่เหมือนไปปิกนิก ไปเล่นด้วยกันมากกว่าอีก ว่ามั้ยครับ
ว่าแต่ทำไมถึงเป็นตึกคยองซอ
เพราะพี่จงแทมีออฟฟิศอยู่ตรงนั้นพอดีหรือเปล่านะ
ตอนนั้นพี่จงแทพักการเรียนปริญญาโท ที่มหาวิทยาลัยดงกุก
แล้วจะตั้งบริษัทโมเดลลิ่งกับเพื่อนๆ
ก็เลยเช่าออฟฟิศเอาไว้น่ะครับ
ตอนนั้น
พอเข้าเรียนคาบแรก แล้วผมผิดหวังอย่างแรงเลยครับ
ปริญญาโทมันเป็นแบบนี้เหรอ
(ชเวจงแท ก่อตั้งเยลโลว์ ดอร์)
รู้สึกไม่ค่อยได้เรียนรู้อะไรเลยครับ
สิ่งที่ผมยังจำได้แม่นคือ
ที่มหาวิทยาลัยมีกล้อง 16 มม.อยู่ตัวนึงครับ
ผมก็นึกว่าเขาจะสอนวิธีใช้กล้อง
แต่เขาแค่บอกว่า "นี่คือกล้อง 16 มม." แล้วก็ให้เราดูเฉยๆ เลย
- แค่นั้นเลยเหรอครับ - แค่นั้นเลยครับ
แล้วช่วงนั้น
ดงฮุน
ผมก็ได้เจอกับคุณอีดงฮุนครับ
ตอนนั้นผมทำงานพิเศษที่ร้าน "หนังสือวันนี้" ที่หน้ามหาวิทยาลัยยอนเซ
(อีดงฮุน สมาชิกเยลโลว์ ดอร์)
สมัยนั้นยังไม่มีทั้งมือถือทั้งเพจเจอร์
เพราะงั้นถ้าดูกระดานข้อความ หน้าร้าน "หนังสือวันนี้"
จะเห็นกระดาษโน้ตติดเต็มเลยว่า รออยู่ที่ตรงไหน ให้มาตรงนี้
ผมขอให้ช่วยแนะนำคนที่ทำหนังให้ผมรู้จักหน่อย
ก็มีคนแนะนำผู้กำกับชเวจงแท ที่ตอนนั้นพักการเรียนปริญญาโทสาขาภาพยนตร์
ที่มหาวิทยาลัยดงกุก
มีคนมาขอให้ผมช่วยสอนเรื่องหนัง
ผมเลยบอกว่าให้ลองมาเจอผมได้ครับ
เป็นเรื่องน่าประหลาดใจเหมือนกันนะ
ถ้าเป็นสมัยนี้
ผมคงถามว่าทำไมผมต้องสอนเรื่องหนัง ให้คนแปลกหน้าด้วย
แต่ว่าในสมัยนั้น
วัฒนธรรมของชมรม หรือความสัมพันธ์ต่างมหาวิทยาลัย
มันแน่นแฟ้นกว่านี้ พวกเราเลยได้รู้จักกันง่ายมาก
ถ้าตอนนั้นไม่มีใครมาบอกผมว่า มีคนอยากเรียนรู้เกี่ยวกับภาพยนตร์
ชีวิตผมคง
แตกต่างจากตอนนี้มากแน่ๆ
อาจจะแตกต่างในทางที่ดี
อาจจะชีวิตดีกว่าตอนนี้ก็ได้
ผมไม่ได้คิดว่า จะต้องสร้างหนังหรือทำอะไรแบบจริงจัง
ผมแค่ไปเรียนรู้ในสิ่งที่อยากรู้ครับ
ดงฮุน เจ้าหมอนั่น
เขาบอกผมว่าเขามีรุ่นพี่อยู่คนนึง
ให้มาเรียนด้วยได้มั้ย ผมก็บอกให้มาเลย
ผมคิดว่าจะไม่ยอมเจอแบบนี้คนเดียว
เลยลากผู้กำกับบงจุนโฮ มาร่วมชะตากรรมเดียวกันครับ
ผมชอบดูหนังมาตั้งแต่สมัยประถม มัธยมต้น
แล้วผมก็อยากจะเป็นผู้กำกับ
ไม่รู้เหมือนกันครับว่าทำไม
(บงจุนโฮ)
อาจจะเพราะเอาแต่อยู่บ้านดูทีวีมั้งครับ
บ้านผมไม่ทำกิจกรรมอะไรกันเลยครับ
ไปเที่ยวก็ไม่ไป กีฬาก็ไม่เล่น
ทุกคนในครอบครัวดูแต่ทีวี
มีบางอย่างที่ผมได้ดูแบบไม่รู้บริบทเลย แล้วก็ช็อกไปเลยครับ
ตอนประถมผมดูเรื่องเวจเจส ออฟ เฟียร์
(อองรี จอร์จ คลูโซ กำกับ)
แล้วก็เรื่อง "จอมโจรจักรยาน"
จักรยานผมเคยหายตอนเด็ก
(วิตโตรีโอ เด ซิกา)
ผมเลยดูหนังด้วยความอินสุดๆ
ตอนดู "จอมโจรจักรยาน"
ผมไม่รู้จักวิตโตรีโอ เด ซิกา ไม่รู้จักทฤษฎีสัจนิยมใหม่
ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย เลยเป็นครั้งแรกที่ผมช็อกหนักมาก
แต่ตอนนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิต
ที่ผมได้พูดคุยเกี่ยวกับหนัง ได้เรียนรู้เรื่องหนังอย่างจริงจังตามที่ต้องการ
และได้ดูหนังครั้งแล้วครั้งเล่า
ตอนนั้นผมไม่ได้เรียนสาขาภาพยนตร์
แถมไม่เคยทำงานในกองถ่ายมาก่อน
แต่ที่นั่นเป็นที่แรกที่ผมได้เริ่มทำอะไรสักอย่าง เกี่ยวกับหนังอย่างจริงจัง
ผมให้บงจุนโฮกับอีดงฮุนนั่งลง
แล้วเริ่มสอนด้วย "ความเข้าใจในภาพยนตร์" ครับ
ตอนนั้นหนังสือเกี่ยวกับหนัง เพิ่งเริ่มออกมาเป็นครั้งแรก
ใช่ครับ
แต่เดี๋ยวนี้ในร้านหนังสือคโยโบมีเป็นโซนนึงเลย
- เมื่อก่อนน่ะ - ตอนนั้น
การที่มีหนังสือเกี่ยวกับหนังออกมา เป็นเรื่องใหม่มากๆ
เชิงทฤษฎีก็ "ความเข้าใจในภาพยนตร์" ของหลุยส์ จิอันเน็ตตี
กับของแจ็ค ซี. เอลลิส
- แค่สองเล่ม - ใช่เลย
มีแค่นั้นเลย
- เล่มอื่น… - ไม่มีเลย
น่าจะออกมาตอนที่เพิ่งเริ่มมีร้านสะดวกซื้อครับ
- อือ - ตอนนั้นผมก็เลย…
ช่วยตัดตอนที่พูดว่า "ตอนที่เพิ่งเริ่มมีร้านสะดวกซื้อ" ออกด้วยนะครับ
อันนี้มันฟังดูแบบว่า…
ตอนนั้นยังไม่มีร้านสะดวกซื้อจริงเหรอ
ไม่มีนะครับ
นั่นสินะ ตอนนั้นพวกเรา
กินกาแฟกันที่ร้านโดโทรุอะไรแบบนั้นนี่นะ
ใช่ครับๆ โดโทรุ เดี๋ยวนี้ไม่มีแล้ว
ผมรู้สึกว่าต้องสอนอะไรสักอย่าง
แต่ก็ไม่รู้จะสอนอะไร
ตอนนั้นบงจุนโฮ
ทำงานพิเศษเป็นผู้จัดการห้องอ่านหนังสือ
เลยมีเวลาว่างเยอะ
ผมเลยบอกเขาว่าอย่าปล่อยเวลาไปเฉยๆ
เอาเวลาตอนนั้นแหละ
ไปคัดหนังสือ "ประวัติภาพยนตร์โลก"
ใช่ แต่ผมไม่เคยคัด "ประวัติภาพยนตร์โลก" นะ
ผมว่าผู้กำกับบงน่าจะทำนะ
คงนั่งคัด "ประวัติภาพยนตร์โลก"
ผมไม่ได้ทำครับ ผมไม่ได้คัด
แต่ผมคิดว่าผู้กำกับบงทำนะ
นี่ไงปรากฏการณ์ราโชมอนเต็มๆ เลย
หนังสือเล่มหนาขนาดนั้น ผมจะไปคัดไหวได้ยังไง
ข้าไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ
("ราโชมอน" คุโรซาวะ อากิระ กำกับ ปี 1950)
ข้าสูญสิ้นความเชื่อใจในมนุษย์
ผู้กำกับบงจำไม่ได้เหรอ
ผมก็พยายามอ่านนะครับ เพราะพี่บอกให้อ่าน
ผมตั้งใจอ่านมากเลยแต่ไม่ได้จดอะไรนะครับ
แต่รู้สึกว่านายเคยเอาสมุดจดให้ฉันดูนะ
อ้าว จริงเหรอ
ใช่ ฉันจำสมุดจดนั่นได้
- เดี๋ยวนะ - เลยรู้ว่านายจดไงล่ะ
ไม่งั้นฉันจะรู้ได้ยังไง
อันนี้ใช่มั้ย เล่มนี้
"ประวัติภาพยนตร์โลก"
- แจ็ค ซี. เอลลิส - ใช่
นายจดอยู่นะ
- ฉันจำได้ว่าเคยดูสมุดนาย - แค่บางส่วน
- ครับ - คงจดแค่ช่วงหน้าแรกๆ
เหมือนจบที่ไวยากรณ์แรกในหนังสือรวมไวยากรณ์
- อะไรแบบนั้นมั้ง - กริยาไม่ผัน ทู อินฟินิทีฟ
คงประมาณนั้นแหละ
คนเกาหลีทุกคน แม่นไวยากรณ์ทู อินฟินิทีฟสุดอยู่แล้ว
ช่วงนั้นเพิ่งเป็นช่วงริเริ่มครับ
เริ่มแรกก็มีผู้กำกับบงจุนโฮ ผม ผู้กำกับชเวจงแท
ช่วงแรกมีกันแค่สามคน หลังจากนั้น
(บลูเวลเวท)
มีอยู่วันหนึ่งตอนที่นอนอยู่ในบ้าน
อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกอยากเรียนรู้เกี่ยวกับหนัง
แบบไฟลุกขึ้นมาเลยค่ะ ไฟที่ไม่รู้โผล่มาจากไหน
(อิมฮุนอา)
ตั้งแต่วันนั้นฉันนอนไม่หลับเลยค่ะ
พี่อิมฮุนอาก็เป็นสมาชิกรุ่นแรกเลยนะ
ใช่ครับ ใช่
ตอนนั้นฉันมีเพื่อนเรียนอยู่สาขาจิตวิทยา
ที่ชอบดนตรีเหมือนกันกับฉันบอกว่า
"มีคนชื่อบงจุนโฮที่อยู่สาขาสังคมวิทยา ชอบดูหนังเหมือนกันนะ
ลองโทรไปหาเขาดูสิ”
ตอนนั้นฉันก็ เอ๊ะ ชื่อบงจุนโฮเหรอ ชื่อแปลกดีจัง
งั้นจำว่าชื่อ "บองชูร์" แล้วกัน
ฉันเลยจำว่าเขาชื่อ "บองชูร์"
ทีนี้ฉันก็โทรหาเขาค่ะ พอคุยกันแล้วเขาก็บอกว่า ให้ไปเจอตรงไหนที่หน้ามหาวิทยาลัยฮงอิก
พี่จงแท นาย ฉัน พี่อิมฮุนอา พวกเราสี่คน
จำสัมมนาครั้งแรกที่เราดูหนังด้วยกันได้มั้ย
ที่เลือกหนังที่อยากดูมาคนละเรื่อง
- พี่จงแทเลือกหนังของเธโอ แองเจโลปูลอส - "แลนด์สเคป อิน เดอะ มิสต์"
ฉันเลือกหนังของฟรองซัวส์ ทรุฟโฟต์
เรื่องที่ทรุฟโฟต์เล่นเป็นผู้กำกับในเรื่องด้วย
- "เดย์ ฟอร์ ไนท์" - "เดย์ ฟอร์ ไนท์"
- ของนายเรื่องอะไรนะ - ตอนนั้นผมคงไม่ค่อยตั้งใจเรียน
- ผมจำไม่ได้เลย - เราดูหนังไปสี่เรื่อง
- ตอนนั้นน่ะ - ใช่ๆ
แล้วก็
เราดูหนังที่แต่ละคนแนะนำ
ดูจบแล้วก็แค่พูดคุยกัน
- ว่าอย่างนั้นอย่างนี้ - ใช่ครับ ใช่
วันนึงตอนที่ฉันกำลังเดินไปตามถนนแพคยังโร
ฉันก็เจอกับเพื่อนคนนึงที่ฉันบังเอิญเจอบ่อยๆ
กำลังเดินลงมาจากอีกฝั่ง
เราได้คุยกันเรื่องหนังค่ะ
ตอนนั้นฉันหายใจเข้าออกก็เป็นหนัง เลยบอกไปว่า
(คิมมินฮยาง)
"ช่วงนี้ฉันสนใจหนังนะ"
แล้วเพื่อนคนนั้นก็บอกว่า
"อ้าว ฉันอยู่ในชมรมหนังนะ
วันนี้จะดูหนังตุรกีเรื่อง 'โยล' กันแหละ
ไปดูด้วยกันมั้ย"
ฉันก็เลย "เอาสิ ไปๆ"
ที่ที่ไปกันตอนนั้นก็คือเยลโลว์ ดอร์ค่ะ
และเพื่อนคนนั้นคืออิมฮุนอา
ค่ะ
พอพูดมาแบบนี้ก็เริ่มจะนึกออกแล้วค่ะ
ที่จริงฉันรู้จักมินฮยางตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้วค่ะ
ตอนนั้นคณะอักษรมีละครเวที
มีนักศึกษาสุดเท่คนนึง
เล่นเป็นพระเยซูค่ะ
ละครเวทีตอนนั้นคือเรื่อง "มงกุฎทองของพระเยซู"
ฉันดูแล้วรู้สึกประทับใจมากๆ
แล้วคนที่แสดงบทนั้นก็คือมินฮยางนั่นแหละค่ะ
ตอนนั้นในชมรมยังไม่มีอะไรพร้อมสักอย่างเลย
(จางอึนชิม)
แต่ฉันจำได้ว่าทุกคนเข้ามาในชมรม
ด้วยความคิดแบบเดียวกันว่า
ชอบดูหนังและอยากจะเรียนรู้เกี่ยวกับหนัง
ถ้าพูดถึงพี่อึนชิม สิ่งที่ฉันนึกถึงก็คือมีอยู่วันนึง
พี่เขาโผล่มาพร้อมกับรูปปั้นผู้ชายครึ่งตัว
ที่ปกติใช้เวลาฝึกดรออิ้งน่ะค่ะ
แล้วพี่เขาก็บอกว่าเรามาฝึกดรออิ้งกันเถอะ
อยู่ๆ ก็ชวนวาดรูปเฉยเลยค่ะ
ไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยค่ะ
ฉันก็สงสัยว่าทำไมพี่เขา ถึงแบกรูปปั้นปูนปลาสเตอร์มาด้วย
แต่ก็มีคนวาดด้วยจริงๆ นะ
ฉันเลยแอบคิดนิดๆ ว่า
ที่นี่มีแต่คนแปลกๆ น่ะค่ะ
เป็นพื้นที่เล็กๆ เองครับ
ในพื้นที่เล็กๆ นั้นมีโต๊ะกลมตัวนึง ที่นั่งได้เจ็ดคนพอดีครับ
เราแค่คุยนู่นนี่กันไป
พอดูหนังจบแล้วก็พูดเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองรู้
เล่าเรื่องที่เคยได้ยินมาจากที่อื่น
บรรยายความคิดของตัวเอง อะไรประมาณนั้น
หัวหน้าของพวกเราอย่างรุ่นพี่ชเวจงแท ไม่มีแผนอะไรเลยครับ
พอไม่มีแผน
ก็เลยไม่มีข้อจำกัด ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเราชอบมากครับ
เรียกว่าเป็นพวกนอกกรอบมั้ยนะ
ครับ
นี่คือวงชเวจงแทแอนด์เด็กห้าคน
เป็นการรวมตัวกัน ของคนที่ยืดหยุ่นเหมือนของเหลว
ที่มีความฝันลอยละล่องเหมือนแก๊ส
ไม่รู้ทำไมช่วงต้นยุค 90 คนถึงแห่กันไปเรียนรู้
เรื่องหนังเยอะมากเลยครับ
ผมรู้สึกว่าอย่างนี้นะ
การเคลื่อนไหวทางสังคม
ในช่วงนั้นกำลังคึกคักมาก แต่มันก็เหมือนเจอทางตัน
ทั้ง "เปเรสตรอยคา" "กลาสนอสต์" แล้วก็การล่มสลายของสหภาพโซเวียต
- วิเคราะห์ยิ่งใหญ่มาก - งั้นเหรอ
วิเคราะห์แบบยิ่งใหญ่ไฟกะพริบ
- แต่ว่า… - แต่ว่ามีหลายทีมเลย
ที่รวมตัวกันเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับหนังน่ะ
- ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม - ใครนะ
เอ่อ อันนี้ความคิดส่วนตัวของผมนะ
การกระโดดเข้ามาร่วมชมรมหนัง ก็เพื่อค้นหาตัวเอง
- แบบว่า… - "ค้นหาตัวเอง" เหรอ
ใช่ ประมาณว่า
อยากจะค้นหาสิ่งที่ตัวเองชอบน่ะ
ในตอนนั้นผู้คน
กำลังมุ่งมั่นกับการล้มเผด็จการ การแก้รัฐธรรมนูญ
แต่หลังจากนั้นแล้วก็เหมือนงานเลี้ยงเลิกรา
แล้วทุกคนน่าจะรู้สึกห่อเหี่ยวกันมั้งคะ
ตอนนั้นฉันก็ไม่ได้ทำเรื่องยิ่งใหญ่น่ายกย่องอะไร
แต่มันเหมือนไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี
พลังยังพลุ่งพล่านอยู่
แต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี
ขบวนการนักศึกษาก็สิ้นสุดไปแล้ว
พวกเราเลยมารวมตัวกัน เหมือนฝุ่นที่ลอยมากองรวมกัน
ถ้าพูดให้ดีหน่อย
ก็เหมือนลูกองุ่นสุกที่อัดแน่นกันเป็นพวงน่ะค่ะ
ตอนไปเทศกาลภาพยนตร์ ในต่างประเทศช่วงปี 2000
ฉันเจอคำถามนี้บ่อยเลย
ว่าทำไมอยู่ๆ ภาพยนตร์เกาหลีถึง…
ดังขึ้นมาน่ะเหรอ
ช่วงปี 2000 มีหนังออกฉายเยอะมาก แถมได้รับความสนใจในเทศกาลภาพยนตร์
ผกก.เหล่านี้ไปอยู่ไหนมา ทำไมถึงโผล่มารัวๆ ช่วงนี้
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ฉันเลยพูดเรื่องชมรมเยลโลว์ ดอร์ไปน่ะสิ
ตัวอย่างเช่น
ในความคิดฉันนะ รุ่นเราคือคนรักหนังรุ่นแรกเลย
พอมาคิดดูแล้ว คนรุ่นเราน่ะ
เป็นรุ่นแรกที่ได้เรียนรู้เรื่องหนังอย่างจริงจัง
- รุ่นแรกเลยครับ รุ่นแรก - คนรักหนังรุ่นแรกที่กลายเป็นผู้กำกับ
น่าจะเป็นรุ่นแรกที่เริ่มก้าวเข้าสู่ ความเป็น "อุตสาหกรรม" เลยมั้ง
ฉันคิดว่าถ้าตอบไปแบบนั้น
พวกเขาจะได้เขียนบทความได้ง่ายๆ
ฉันก็เลยบอกไปว่า "มันมีอะไรอย่างนี้นะ"
มันมี "ยุคสมัย" แบบนี้นะ อะไรแบบนี้
รัฐบาลสั่งห้ามฉายภาพยนตร์ฟิล์ม 16 มม.
เรื่อง "เดอะไนท์บีฟอร์เดอะสไตรค์" โดยคณะกรรมการต่อต้าน…
(ภาพยนตร์ของจางซันกดแม)
จางซันกดแมในตอนนั้นคือซูเปอร์สตาร์เลยครับ
มีแฟนคลับมากมาย ที่รอดูผลงานของจางซันกดแมทุกปี
สตูดิโอชองนยอนก็แข็งแกร่งนะ
(ซีเนมาเทค 1895)
ซีเนมาเทค 1895 ที่เปลี่ยนชื่อเป็น "ซิยองซิเย่"
ถือได้ว่าเป็นโรงหนังเอกชน ซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานที่สุด
และเป็นที่รู้จักกันดี
เหมือนกับว่าอยู่ๆ คนรักหนังที่เคยซ่อนตัว ก็โผล่ออกมาเดินพึ่บพั่บเต็มท้องถนน
รู้สึกแปลกๆ อยู่เหมือนกัน
("เดอะไนท์บีฟอร์เดอะสไตรค์" โดย จางซันกดแม)
("โฮโม วิดีโอคุส" โดย บยอนฮยอก อีแจยง ปี 1990)
ผมว่ามันเป็น
สถานการณ์หลุดโลกในยุค 90 แหละครับ
(ถ่ายรูปด่วนหนึ่งใบ 3,000 วอน)
ผมคิดว่าอย่างนี้ครับ
รัฐบาลในตอนนั้นใส่ยาลงในน้ำประปา
เพื่อทำโครงการ เปลี่ยนประชาชนให้เป็นคนรักหนัง ทำนองนั้น
(จางซันกดแม)
(ซีเนมาเทค 1895)
(สมาคมภาพยนตร์อิสระ)
ถ้าเทียบกับทีมที่ว่ามาข้างต้น
เยลโลว์ ดอร์
เหมือนเป็นตัวละครลับที่แปลกๆ
จางซันกดแมคือพรีเมียร์ลีก
ใช่เลยครับ
ส่วนสตูดิโอชองนยอนของจองจีอู
คงเหมือนบุนเดสลีกา
- ส่วนพวกเรา - ใช่ๆ
- ฟุตบอลแถวบ้าน - ฟุตบอลแถวบ้าน ถ้าเทียบกับทีมอื่น
ตอนนั้นผมกำลังจะจ่ายค่าเทอมเทอมที่สี่
แต่รู้สึกเสียดายเงินมากเลย
ค่าเทอมปริญญาโทเนี่ย
คงใช้ซื้ออุปกรณ์
ได้หลายอย่างมากเลยครับ
ผมเลยคิดว่า
หาเรื่องให้ตัวเองสักหน่อยดีกว่า ผมก็เลย
(หน้าม.ฮงอิก)
เริ่มก่อตั้งสถาบันภาพยนตร์ครับ
(ทางเข้าฮงแด)
แน่นอนว่าที่บ้านผมไม่รู้ครับ
(ห้อง 202 ชั้นสอง ตึกคยองซอ สถาบันภาพยนตร์ เยลโลว์ ดอร์)
ตอนนั้นที่ทำการของเยลโลว์ ดอร์
(คิมแดยอบ สมาชิกเยลโลว์ ดอร์)
อยู่ที่ชั้นสองของตึกในย่านซอกโยดง
รูปร่างของห้อง
เป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบนี้ครับ
ตรงกลางเป็นโถงทางเดินครับ
แล้วห้องของเยลโลว์ ดอร์
ก็มีประตูอยู่ตรงนี้ครับ
ปกติถ้าเปิดประตูเข้าไป
จะมีโต๊ะกลมอยู่ทางซ้ายมือ
(โต๊ะกลม)
ส่วนใหญ่จุนโฮจะนั่งอ่านอะไรอยู่ตรงนั้น
แล้วตรงประตูทางเข้า
(เครื่องบันทึกเทป)
มีทีวีเล็กๆ อยู่เครื่องหนึ่ง
เราดูมิวสิกวิดีโอ ดูนู่นนี่ด้วยกันเยอะแยะเลย
(ทีวีขนาด 25 นิ้ว)
เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดทาสีเหลืองนี่ครับ
(คลังวิดีโอ)
ตอนนั้นพี่แดยอบก็มาทาสีด้วยกันใช่มั้ยครับ
ผมจำได้ว่าพี่แดยอบกับพี่จงแทไปซื้อสีมา
ตอนแรกเฟอร์นิเจอร์ไม่ใช่สีนี้เลย
ตอนนั้นพี่บอกว่า "เราจะทาสีเหลืองให้หมด" แล้วทาทุกอย่างเป็นสีเหลืองหมดเลยนี่ครับ
ช่วงนั้น
ผมชอบสีเหลืองมากแปลกๆ ครับ ต้องเป็นสีเหลืองเข้มด้วยนะ
สีเหลืองสวยมากสำหรับผม
ผมจำได้ว่ามันเป็นสีที่ผมมีอยู่แล้วครับ
ผมมีงานตกแต่งภายในของที่อื่นแล้วมันมีสีเหลืออยู่
สีที่เหลืออยู่บังเอิญเป็นสีเหลือง
ผมไม่อยากเสียเงินซื้อสีอีก
ก็เลยเอาสีเหลืองนั้นมาใช้ต่อ
ไม่มีความหมายอย่างอื่นเลยครับ
- ตอนแรกไม่ได้จะชื่อเยลโลว์ ดอร์ครับ - ใช่ครับ
- "สถาบันภาพยนตร์" - สถาบันภาพยนตร์
แล้วพอเราเรียนรู้เรื่องสัญศาสตร์
- ก็กลายเป็นประตูสีเหลืองใช่มั้ย - ใช่
"ซินิฟิยอง" กับ "ซินิฟิเย่" คืออะไร
- พวกเราเคยคุยเรื่องนี้กัน - จริงด้วย
- แบบว่า… - อายจัง
คุยนู่นนี่กันแล้วเอาสองคำนี้มาใส่
ให้ดูมีความรู้ไว้ก่อน
ใช่ๆ ใช่เลย
พวกเราแค่เรียนรู้แบบผิวเผินสุดๆ แต่ก็ยังมั่นหน้าจะคุยเรื่องนี้กัน
"ดูสิ รูปสัญญะกับความหมายสัญญะตรงกัน"'
"มีประตูสีเหลืองอยู่จริงๆ นี่ไงครับ" อะไรแบบนี้
ใช่
(คิมยุนอา สมาชิกชมรม)
แผนกวิจารณ์เลยชื่อ "ซิซิ" เพราะอย่างนี้แน่เลย
เพราะ "ซินิฟิยอง" กับ "ซินิฟิเย่"
น่าจะอย่างนั้นครับ
- "ซิยองซิเย่" ก็เหมือนกันนี่ครับ - ใช่ครับ
"ซินิฟิยอง" "ซินิฟิเย่"
โรงหนังชื่อดังในแทฮังโน
คงเอาชื่อมาจากอันนี้เหมือนกันครับ
ตอนนั้นพวกเราคุยอะไรก็ลากไป "ซินิฟิยอง" "ซินิฟิเย่" ตลอดเลยนี่คะ
ใช่ครับ
เพราะว่า
คำศัพท์อย่าง "ซินิฟิยอง" "ซินิฟิเย่"
- เป็นคำที่เราไม่คุ้นเคยเลยสักนิด - ใช่ๆ
พอได้รู้จักแนวคิดนี้แล้วเราเลยภูมิใจกันสุดๆ
ทำไมตอนนั้นเราถึงได้หมกมุ่นกับสัญศาสตร์กันนะ
- ช่วงนั้นก็มีสัญศาสตร์ แนวคิดหลังสมัยใหม่ - แนวคิดหลังสมัยใหม่
แนวคิดหลังโครงสร้างนิยม
ใช่ๆ
โรล็องด์ บาร์ตส์ อะไรทำนองนี้
ตอนนั้นฮิตกันสุดๆ เลยนี่ครับ
ตอนนั้นเราก็ไม่เข้าใจเรื่องพวกนั้นหรอก แต่ก็ฝืนนั่งสัมมนากันตั้งหลายครั้งนี่ครับ
ไม่รู้ว่าสมัยนี้ยังมีอยู่มั้ยนะ
ที่หน้ามหาวิทยาลัย
มีร้านถ่ายเอกสารที่ดังๆ อยู่ครับ
ที่ร้านนั้นมีฉบับถ่ายเอกสาร ของหนังสือภาษาอังกฤษดังๆ เป็นตั้งเลยครับ
อย่างพวกหนังสือรวมบทประพันธ์
ตอนนั้นพี่จงแทก็ชี้เลยว่า "เอาเล่มนี้ เล่มนั้น"
"ต้องอ่านเล่มนี้"
ไม่ๆ
ฉันไม่ได้เลือกเล่มนี้ เล่มนั้น แต่บอกว่า
"เอาหมดเลยครับ" เพราะฉันก็ไม่รู้เนื้อหาเหมือนกันไง
เลยซื้อมาทั้งหมดเลย
เราเลือกจากหนังสือพวกนั้นแล้วก็มาอ่านด้วยกัน
เราอ่านหนังสือของดัดลีย์ แอนดรูว์ด้วยกันนี่ครับ
ดัดลีย์ แอนดรูว์
ดัดลีย์ แอนดรูว์ที่ทำให้เราลำบาก
ตอนแปลหนังสือเล่มนั้นปวดหัวแทบระเบิด
อันที่จริงรุ่นพี่มินฮยางเก่งภาษาอังกฤษ
ก็เอกอังกฤษนี่นา
เอกอังกฤษแบบไหนก็ไม่รู้
ส่วนสมาชิกคนอื่นรู้ภาษาอังกฤษระดับพอใช้ได้
ตอนเซบอมอยู่เยลโลว์ ดอร์
(บันเซบอม)
ตอนนั้นเรียนปริญญาเอกมากี่ปีแล้วนะ
ตอนนั้นคือ ก่อนจะเริ่มเรียนปริญญาเอกเลยต่างหาก
- ก่อนหรอกเหรอ - ใช่ ก่อน
แต่เราทุกคนเรียกพี่ว่า "ด็อกเตอร์"
- ดร.บัน - ใช่ ดร.บัน
คิดกันว่าฉันจะเรียนจบ ได้เป็นดร.แน่ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม
เราตั้งฉายาแปลกๆ ให้พี่ด้วยนะ
- อรรถกถาจารย์ - อรรถกถาจารย์
- พวกเรา…
เออใช่ นึกออกแล้ว ตอนเราสัมมนากัน
เราแบ่งหน้ากันไปแปลมา
เวลาเจออะไรที่ผิด พี่จะจี้ทีละจุดเลย
- "อันนี้แปลผิดนะ" - พอจี้ดูทีละคำ
ดูความหมายของแต่ละคำ
แล้วอธิบายว่าควรแปลว่ายังไง ก็กลายเป็นอรรถกถาจารย์เฉยเลย
สัมมนาเนื้อหาแบบทฤษฎีน่ะ
ตอนทำมันก็ดูเหมือนจะได้อะไรนะ
แต่พอเวลาผ่านไปก็จำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว
ตอนนั้นนายทำงานอยู่ฝ่ายกำกับของผกก.คิมซองซู
หรือว่าทำงานในสายนั้นอยู่แล้วใช่มั้ย
ใช่ครับ ทำแล้วครับ
(คิมซอกอู)
ทำหนังสั้นมาหลายเรื่องแล้วครับ
ตอนนั้นส่วนใหญ่เป็นหนังสั้นฟิล์ม 16 มม.
พี่แดยอบ รู้จักเรื่อง "บีท" ใช่มั้ยครับ ที่จองอูซองเล่น
ค่ะๆ ฉันก็รู้จักค่ะ
เรื่องนั้นซอกอูเป็นผู้ช่วยผู้กำกับครับ
งั้นหรอกเหรอ
ฝ่ายกำกับของผกก.คิมซองซูนี่ขึ้นชื่อเลยครับ
ว่างานหนักโหดหินสุดๆ
คนที่ผ่านกองถ่ายนั้นได้ก็ค่อนข้าง…
ในบรรดาคนที่เรารู้จัก
ซอกอูเป็นคนแรกที่ได้ไปออกกองถ่ายจริงๆ สินะ
งั้นจากมุมมองคนมีประสบการณ์อย่างนาย
ชมรมเราน่าสนุก…
จะบอกว่าน่าขำก็ยังไงอยู่
จากที่ไปออกกองถ่ายมาตั้งเยอะ
แต่พอมาเยลโลว์ ดอร์
แล้วเจอคนในชมรมเฮฮาลั้ลลา
มีสัมมนาจากการอ่านหนังสือทฤษฎี
ถ้าพูดให้ดูดีก็เป็นแนววิชาการแหละ
แต่ถ้าพูดตรงๆ มันก็น่าขำอยู่ใช่มั้ยล่ะ
ในมุมมองของนายน่ะ
มีสัมมนาประหลาดๆ อ่านหนังสือภาษาอังกฤษ
อ่านไป ขีดเส้นใต้ประโยคไปกับพี่เซบอม
ตอนนั้นนายคิดยังไง
คือว่า ตอนนั้นก็รู้สึกว่า
ชมรมนี้ยังเป็นมือสมัครเล่นกันอยู่เหมือนกันครับ
- ใช่มั้ยล่ะ - มือสมัครเล่น
ในใจผมตอนนั้นอีโก้ผมสูงเสียดฟ้าเลยครับ
ที่พูดอยู่นี่ผมก็รู้สึกผิดที่เคยคิดแบบนั้นนะครับ
ไม่ๆ ไม่ใช่อย่างนั้น
ฉันอยากถ่ายหนังสั้นมากๆ เลย
แต่ฉันไม่รู้อะไรเลย แล้วก็ไม่เคยทำมาก่อนด้วย ก็เลยคิดว่า
"ถ้าตามติดซอกอู
ถ้าพึ่งพาอาศัยซอกอู
คงน่าจะได้เริ่มทำหนังสั้น" อะไรทำนองนั้น
ตอนนั้นพี่เข้าเรียนปริญญาโทหรือยังนะ
ตอนเข้าเยลโลว์ ดอร์ ฉันเรียนปริญญาโทเทอมที่สอง
ตอนนั้นพี่ก็จะไปเรียนต่างประเทศไม่ใช่เหรอครับ
ตอนนั้นฉันแต่งงานแล้วค่ะคุณ
อ้าว จริงเหรอ
ตอนนั้นฉันเพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน
ฉันก็พยายามเข้าร่วมกิจกรรมของชมรมนะ แต่ก็พยายามมากกว่านั้นไม่ได้แล้ว
- เพราะงั้นพี่… - เพราะชีวิตฉันยุ่งมาก
พี่ก็เหมือนกับพี่แดยอบ
คืออยู่กลุ่มผู้ใหญ่ในตอนนั้น
- ถ้าให้แบ่งกลุ่มน่ะนะ - ใช่
- กลุ่มผู้ใหญ่กับกลุ่มเด็ก - ใช่ๆ
กลุ่มเด็กนักศึกษา มีสองกลุ่มในชมรม
เพราะอย่างนี้เวลาคุยกัน
เวลาคุยกับคุณยุนอา ฉันพูดแบบไม่มีหางเสียงไม่ได้เลย
ไม่เกี่ยวกับตอนยังไม่สนิทหรือสนิทกันนะ
แต่พอรู้ว่าแต่งงานแล้ว
ฉันเลยคุยด้วยแบบคุยกับผู้ใหญ่น่ะ
อะไรล่ะนั่น
เชิญพูดเลยครับ
ฉันมีเรื่องจะถาม
มีแค่ฉันที่จำได้หรือเปล่านะ
เราสั่งอาหารมากินที่ชมรมบ่อยมาก
ใช่ๆ แล้วเราก็เลย
เริ่มเรียกชมรมเราว่า เยลโลว์ ดอร์ ตอนเราสั่งอาหารจีน
ตอนที่สั่งอาหารมาช่วงที่ตกแต่งภายในที่นั่น
ก็บอกไปว่า "ห้องที่อยู่ชั้นสอง ประตูสีเหลือง
ไปส่งที่นั่นได้เลยครับ" เลยกลายมาเป็นชื่อ เยลโลว์ ดอร์ นี่แหละ
อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง
ใช่ เวลามีใครจะมาหา
ก็บอกว่า "ที่ประตูสีเหลืองน่ะครับ"
"เข้าประตูสีเหลืองมาได้เลยครับ"
จงแทเลยบอกว่างั้นเราใช้ชื่อ เยลโลว์ ดอร์ไปเลย
แล้วเราค่อยหาความหมายมาใส่ทีหลัง
เวลาเจอคำอธิบายที่ยกตัวอย่างชื่อหนังน่ะครับ
แต่มันเป็นหนังที่เราไม่เคยดู
ก็เลยไม่เข้าใจว่าหมายความว่ายังไง
เช่น พูดถึงเยอรมัน เอ็กเพรสชั่นนิสม์
แล้วยกตัวอย่างเรื่อง "ตู้ลับของดร.คาลิการี่"
ในหนังสือก็จะมีภาพนิ่งจากหนังแค่รูปเดียวค่ะ
ตอนนั้นเราหาหนังดูไม่ได้
(โรเบิร์ต วีน กำกับ)
ตอนอ่านก็ต้องจินตนาการเอาค่ะ
ตอนจะให้นักศึกษาดูเรื่อง "การมาถึงของรถไฟ" สมัยที่ยังไม่มียูทูบ
ก็ต้องลำบากอัดลงวิดีโอ
เพื่อเอาไปให้นักศึกษาดู
แต่เดี๋ยวนี้มีหมดเลยค่ะ
("การมาถึงของรถไฟ" พี่น้องลูมิแอร์ กำกับ ปี 1895)
แล้วทีนี้ต้องทำยังไง สิ่งที่เราต้องทำส่วนใหญ่คือดูหนัง
การรวบรวมหนังมาเก็บไว้
เลยเป็นภารกิจที่ใหญ่ที่สุดของสถาบันเราครับ
เราไปตามหาหนังจากทุกที่
ไปยืมมาแล้วก็ก๊อปปี้วิดีโอเก็บไว้
เป็นงานใหญ่ที่สุดของเราเลย
แล้วผู้กำกับบงจุนโฮก็เป็นคนทำหน้าที่นั้นครับ
ตอนนั้นที่ที่เราจะยืมวิดีโอได้
มีอยู่ไม่กี่ที่เองครับ
อย่างพวกหนังสายศิลปะ หนังอาร์ต
ผู้กำกับบงก็ไปหามาจนได้
ตอนก๊อปปี้วิดีโอใส่อีกม้วนนึง
ตอนนั้นไม่ใช่แบบดิจิตอล
ยังไงก็ต้องนั่งดูจนกว่าจะก๊อปปี้เสร็จครับ
ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องดู
ถ้าก๊อปปี้สองครั้ง ก็ต้องดูสองครั้ง
เราก๊อปปี้วิดีโอไว้สามสี่ม้วนต่อหนึ่งเรื่อง
เพราะเป็นการอัดจากวิดีโอต้นฉบับ
วิดีโอที่ออกมาก็จะเป็นลายๆ ค่ะ
ถ้าก๊อปปี้วิดีโอของอเมริกา
ตอนแรกสุดจะมี "คำเตือนจากเอฟบีไอ" ขึ้นค่ะ
ส่วนวิดีโอเกาหลี
จะมีเรื่องปีศาจเสือ โรคฝีดาษ พูดเรื่องน่ากลัวเพื่อบอกว่าห้ามก๊อปปี้วิดีโอ
วิดีโอแค่หนึ่งม้วน
สามารถเปลี่ยนอนาคตของคนๆ หนึ่งได้
แต่ในความเป็นจริงคือถ้าไม่มีการแอบก๊อปปี้วิดีโอ
ก็ไม่รู้จะไปหาดูได้ที่ไหนค่ะ
(ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานการผลิต ของโมโนแกรม พิคเจอร์ส)
เวลาเขียนชื่อเรื่องติดบนวิดีโอเทปน่ะครับ
ผมเขียนชื่อเรื่องบนสติ๊กเกอร์แล้วติดแบบนี้
แต่ผมรู้สึกว่าแค่เขียนด้วยลายมือ
มันไม่เท่เท่าไหร่ครับ
("เบรธเลส" ฌอง-ลุค โกดาร์ กำกับ ปี 1960)
ผมตั้งใจเขียนชื่อหนังของโกดาร์ ด้วยภาษาฝรั่งเศส
ทั้งที่เขียนเป็นภาษาเกาหลีก็ได้
จะเขียน "เบรธเลส" เฉยๆ ก็ได้ แต่ก็ดันทุรังจะเขียนเป็นภาษาฝรั่งเศส
(เบรธเลส)
ผมจำตัวอักษรได้
เอ บี โอ ยู ที ดี อี เอส โอ ยู เอฟ เอฟ แอล อี
อ่านว่า "ออ บู ดี โซฟือ" หรือเปล่านะ
ผมยังไม่รู้เลยว่าออกเสียงยังไง คนที่พูดฝรั่งเศสได้น่าจะรู้แหละ
ผมพิมพ์ชื่อเรื่องใส่กระดาษเอสี่แล้วปรินต์ออกมา
จากนั้นก็เอาไปส่องที่มีแสง
แล้วแปะสติ๊กเกอร์ที่ติดวิดีโอเทปลงไปบนนั้นครับ
แล้วก็ใส่กลับไปปรินต์ใหม่อีกครั้ง ให้ตำแหน่งตรงกัน
จะออกมาอย่างเนี้ยบเลยครับ แล้วก็เอาไปติด
(เบรธเลส)
ใช้ทักษะต๊อกๆ แต๊กๆ ในการทำงานนั้นครับ
ถ้าเห็นวิดีโอเทปของเยลโลว์ ดอร์ตอนนั้น
บางม้วนก็เขียนด้วยลายมือ
แต่หลังจากนั้น ไม่แน่ใจว่าตั้งแต่ตอนไหน
ที่เป็นตัวพิมพ์อย่างเนี้ยบติดอยู่แทนครับ
พอก๊อปปี้วิดีโอไป
ทีละม้วนสองม้วน
ยิ่งทำไปเรื่อยๆ
ก็ยิ่งเอาจริงเอาจังกับมันมากขึ้นน่ะครับ
ความหมกมุ่นคือพลังของโอตาคุนั่นแหละ
เวลาคนนอกมองพฤติกรรมของโอตาคุ ก็คงคิดว่าแปลกสุดๆ แหละครับ
แต่เจ้าตัวคงรู้สึกว่าพลังขับเคลื่อนในตัว
เป็นเรื่องปกติไงครับ
ความกระหายอยากมีวิดีโอหนัง ทำให้เราหมกหมุ่นกับมันแหละครับ
ถ้าเป็นสมัยนี้แค่ใช้โปรแกรมเอ็กเซลก็ได้แล้ว
แต่ตอนนั้นต้องมานั่งเขียนทีละอันๆ
ฉันว่า
ฉันเรียนรู้วิธีใช้เมาส์มาจากจุนโฮแหละค่ะ
ตอนนั้น
"พี่ อันนี้รูปร่างเหมือนหนูก็เลยเรียกว่าเมาส์น่ะ" เขาบอกว่าอย่างนั้นตอนสอนค่ะ
- ตั้งแต่ปี 1992 - ตั้งแต่ปี 92
"บัญชีรายการคลังวิดีโอ"
"ผู้ดูแล: บง"
- มีอันนี้ - ที่มีดอกจันนี่อะไรเหรอ
- น่าจะ… - อันที่ห้ามหายเด็ดขาดเหรอ
ก็น่าจะใช่นะ
"แบทเทิลชิป โปเทมคิน"
"บีฟอร์ เดอะ เรฟโวลูชั่น" ของแบร์โตลุคชี่ก็มี
เรื่องที่มีดอกจันหมายถึงอย่างนั้นหรือเปล่า
หมายถึงห้ามยืมเหรอ
ใช่ๆ อารมณ์ประมาณนั้น
"ดักฟังอันตราย" ของคอปโปลา ดูด้วยกันจำได้มั้ย
ดูด้วยกันครับ ใช่ครับ
เราไปซื้อวิดีโอเทปด้วยกันด้วย
ไปแถวย่านฮวังฮักดง
ใช่ มีร้านค้าขายส่งแถวนั้น
มีร้านขายส่งเยอะมาก
มีวิดีโอถูกๆ ที่วางขายบนถนนด้วย
ตอนนั้นม้วนละ 2,500 วอน
วิดีโอเทปที่ขายแถวฮวังฮักดง
- เหมือนกับตามล่าขุมสมบัติ - ใช่ครับ
ท่ามกลางหนังแปลกๆ บ้งๆ
- เจอหนังของผกก.คิมกียอง - ใช่ครับ
ของดูซาน มาคาเวเยฟ
อาเบล เฟอร์รารา
อันด์แชย์ ไวดา
"คิง ออฟ นิวยอร์ก" อันด์แชย์ ไวดา อะไรแบบนั้น
ซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นตรงนี้
แต่เพราะชื่อเรื่องแปลออกมาแปลกๆ
- ใช่ๆ - ต้องใช้เซนส์ในการหา
ถึงจะหาเจอ
คนที่คอยบอกรายชื่อของหนังใหม่ที่จะออก
บอกข้อมูล บอกเคล็ดลับให้พวกเราตลอด คือผู้กำกับคิมฮงจุน
ใช่ๆ
ตัวพ่อของคนรักหนังรุ่นแรก
ตอนนี้ดำรงตำแหน่งเป็น ผอ.คลังเก็บภาพยนตร์เกาหลี
(คิมฮงจุน)
ผมมีหนังสือที่เขาเขียนด้วย
ที่ชื่อยาวๆ ชื่อหนังสืออะไรแล้วนะ
"สองถึงสามอย่างที่อยากรู้เกี่ยวกับภาพยนตร์"
- เป็นหนังสือขายดีเลยช่วงต้นยุค 90 - ใช่ครับๆ
คนคอเดียวกับพวกเราซื้อหนังสือเล่มนั้นเยอะเลย
ถ้าเป็นช่วงยุค 60 หรือ 70 ที่คนไม่สามารถดูหนังที่พูดถึงในหนังสือได้
หนังสือเล่มนั้นก็คงไม่มีประโยชน์เท่าไหร่
หรือถ้าอยู่ในยุคนี้ที่ทุกอย่างหาดูได้ง่าย
ข้อมูลมากมายในหนังสือเล่มนั้น ก็คงไม่มีประโยชน์เช่นกันครับ
ตอนนั้นมีหนังที่เข้าฉายในโรงอยู่แค่ไม่กี่เรื่อง
แต่วิดีโอมีใช้กันแพร่หลายในสังคมแล้ว
ทำให้มีหนังมากมายทะลักเข้ามา จนเลือกดูไม่ทันว่าเรื่องไหนดีหรือไม่ดีน่ะครับ
(นักชกเลือดอหังการ์)
"ทุกคนอาจจะไม่รู้
แต่ผลงานหนังระดับขึ้นหิ้งของผู้กำกับคนนี้ออกมา
และชื่อหนังที่ใช้โปรโมทก็แปลกมาก"
เช่น ความรักของอะไรๆ ทั้งที่ชื่อต้นฉบับมันไม่ใช่
แต่ถ้าอ่านหนังสือเล่มนั้นมาก่อน
- ความรู้พื้นฐาน - พอไปฮวังฮักดงก็จะหาเรื่องที่ต้องการเจอ
รู้สึกว่าผู้กำกับคิมฮงจุนใช้นามปากกานะครับ
ชื่อผู้เขียนไม่ใช่คิมฮงจุน
ไม่ใช่ชื่อคิมฮงจุนครับ
- ใช่ - "คู" อะไรสักอย่าง
- "คูฮเวยอง" - ใช่ๆ
ย่อมาจาก "คนรักหนังที่รำลึกถึงยุค 90"
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมเขียนหนังสือ เกี่ยวกับหนังออกสู่สายตาคนทั่วไปครับ
ผมก็เลยกลัว
รู้สึกว่าไม่อยากใช้ชื่อจริงของตัวเอง
ก็เลยตั้งนามปากกาขึ้นมาครับ ชื่อว่า "คูฮเวยอง"
มีคนตีความว่าชื่อนี้ย่อมาจาก "คนรักหนังที่รำลึกถึงยุค 90"
ตีความออกมาได้ดูเท่สุดๆ แต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้นเลยครับ
ตอนที่ผมกำลังคิดชื่อนามปากกาว่าจะชื่ออะไรดี
ตอนนั้นข้างตัวผมมีหนังสือพิมพ์ฮันคยอเรล่ะมั้ง
ผมเห็นที่คอลัมน์ข่าวมรณกรรม
มีชื่อ "คูยองฮเว" ผมก็เลยตั้งเป็น "คูฮเวยอง"
ไม่ได้คิดเยอะอะไรเลยครับ
ยุคนั้นในสังคมของเราไม่ได้ให้คุณค่ากับหนังเลย
ในตอนนั้นการทำอาชีพในสายงานภาพยนตร์
ถือว่าเป็นเรื่องน่าอับอายของวงศ์ตระกูลเลยครับ
อันนี้มันยังไงแล้วนะ
ลองนับดูสิครับ ว่ามีอยู่ทั้งหมดเท่าไหร่
นายนับเก่งนี่นา เก่งเรื่องตัวเลข
ครับ เท่าที่ดูแบบผ่านๆ
สามร้อย สี่ร้อยอันมั้ง
น่าจะ 427 เรื่องมั้ง
ไม่เยอะเท่าที่คิดนะ
อันนี้หน้านึงมีกี่บรรทัด
หน้านึงประมาณ 30 บรรทัดครับ
ตัวอักษรมี 26 ตัว
ต้องนับละ จะได้หายคาใจ
สี่
- ตีว่าประมาณยี่สิบ - ห้า
แปด
เก้า สิบ
สิบเอ็ดครึ่ง
- ผมว่า… - ประมาณ 17 หน้า เอา 17 คูณด้วยสาม
- ได้ 510 - มี 510 อัน
มีวิดีโอเทปประมาณ 500 อัน
ที่ลิสต์ลงในนี้น่ะนะ
- แต่เราทำลิสต์ไปสักพักก็หยุดใช่มั้ย - ใช่ครับ
ตอนผมไปเยลโลว์ ดอร์ครั้งแรก
คุณผู้กำกับกำลังทำตารางบนกระดาษแผ่นใหญ่ครับ
- "ตาราง" เหรอ - ครับ
คุณผู้กำกับทำตารางเก่งนี่ครับ
ลิสต์ค่าปรับคนคืนช้าน่ะเหรอ
ผมเป็นคนประเภทที่มีความหมกมุ่น
เลยเหมาะกับการทำหน้าที่นี้มาก
เรียกว่าอะไรนะ ถ้าเป็นในห้องเรียนสมัยก่อน ก็คือเวรประจำสัปดาห์มั้ยนะ
แต่เหมือนเป็นเวรรับผิดชอบตลอดหนึ่งปีน่ะ
อารมณ์ประมาณนั้น
ไม่ก็คนที่จดชื่อเพื่อนที่คุยในห้องเรียนน่ะครับ
พวกคนที่ไม่เอาวิดีโอมาคืน
พอมีคนพูดว่าถ้าไม่จัดการให้ดี
สิ่งที่ใช้เวลารวบรวมมาเป็นปี อาจจะหายวับไปภายในไม่ถึงเดือน
ได้ยินแบบนั้นแล้วผมนี่ไฟลุกเลย วิ่งสู้ฟัดไล่ตามคนไม่คืน
ทำหน้าตาขึงขังสุดๆ เลย
ไล่ตามถามว่า "ทำไมไม่คืนหนังของโกดาร์"
ผมทำแบบนั้นบ่อยเลย
"เอามาคืนด้วย" "ยืมไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อนใช่มั้ย"
ความตั้งใจจะดูแลรักษาวิดีโอพวกนั้น แรงกล้ามากจริงๆ
อะไรเหรอ
(แผนกควบคุมการแสดง สัมมนาเขียนบทวิเคราะห์ ครั้งที่ 1)
โอ้โฮ สุดยอด
อันนี้คือที่แต่ละคนเลือกดูหนัง
แล้วก็เขียนบทวิเคราะห์ออกมา
"การวิเคราะห์ซีนของแต่ละสถานการณ์"
"ใช้กรอบการวิเคราะห์แบ่งตามประเภท ผู้เขียนบท และการเคลื่อนไหว"
อย่างกับว่าทำอย่างนี้ได้จริงๆ
รู้ไม่จริงแต่ก็เขียนได้เป็นเรื่องเป็นราวเลยครับ
ในนี้เขียนว่า "วิเคราะห์จากซีนในภาพยนตร์" ครับ
"วิเคราะห์จากซีนในภาพยนตร์"
จ็อก ไดอัล วีทีอาร์
เซฟ! เอาท์!
- เซฟ! - เอาท์!
ลองเช็กด้วยจ็อก ไดอัล
จ็อก ไดอัล หยุดได้ชัดทุกช็อต
ตอนนั้นจ็อก ไดอัลเพิ่งออกมาครับ
ใช่ๆ
สมัยนี้
เป็นยุคที่ใช้แอปพลิเคชั่นในไอโฟน
ใช้แอปพลิเคชั่นในมือถือตัดต่อก็ได้
ใช่ๆ
ใส่วิชวลเอฟเฟกต์ก็ยังได้
อันนี้เหมือนพูดเรื่องยุคดึกดำบรรพ์เลย
แต่ตอนที่จ็อก ไดอัลออกมา พวกเราตื่นเต้นกันมาก
ใช่ครับ จริงครับ
- เพราะเวลาดูหนังจะกรอไปหน้าไปหลังก็ได้ - ไปหลังก็ได้
- วิเคราะห์ทีละเฟรมได้ - ดูทีละเฟรมได้
เราดูได้ว่าตัดต่อยังไง ทำดับเบิ้ล แอคชั่นยังไง ตอนนั้นเรากรอดูอะไรพวกนั้นได้เลย
แต่คนรักหนังรุ่นก่อนพวกเรา
อย่างอาจารย์จองซองอิล ผู้กำกับคิมฮงจุน รุ่นคนเหล่านี้
ต้องไปที่สถาบันเกอเธ่หรือศูนย์วัฒนธรรมฝรั่งเศส
ดั้นด้นไปเพื่อดูหนังเลยนี่นา
ยุคของพวกเขาต้องดูหนังแบบกดย้อนกลับไม่ได้
- ใช่ๆ - แต่รุ่นพวกเรา
เป็นรุ่นแรกที่ได้หมุนจ็อก ไดอัล เพื่อกรอดูหนังแล้ววิเคราะห์
ฉันจำได้ว่า
ตอนนั้นเราตัดสินใจจัดสัมมนาเขียนบทวิเคราะห์
ฉันทำ "นักชกเลือดอหังการ์" เหรอ
กับ "ซิติเซ่น เคน" ด้วยเหรอ
เป็นหนังที่ฉันเคยดูหมดเลย
"แสงสว่างของเมือง" "แซคริไฟซ์"
สองเรื่องนี้ฉันก็เคยวิเคราะห์นะ
- มีบทวิเคราะห์อยู่มั้ย - มีครับ
- จริงเหรอ - ครับ
เราก็เลยได้ทำสิ่งนี้ออกมาค่ะ
(เยลโลว์ ดอร์ ฉบับที่หนึ่ง ฤดูใบไม้ผลิ 1993)
ไม่ใช่ผลงานของฉันคนเดียว แต่ทุกคนร่วมมือกัน
แต่ละแผนกเขียนบทวิเคราะห์แล้วเอามารวมกัน
(คิมยุนอา สมาชิก แผนกวิจารณ์)
อาจไม่ยิ่งใหญ่แต่เราก็ทำจนได้ค่ะ
ฉันคิดว่าฉบับแรกมีความสำคัญมาก
แต่เราไม่สามารถทำออกมาได้อย่างต่อเนื่องค่ะ
โอ้โฮ นี่มัน
(บงจุนโฮ สมาชิก แผนกกำกับ)
ผมก็ตามหาเล่มนี้อยู่เหมือนกัน
หายากมากเลย ได้เล่มนี้มาจากไหนครับ
รุ่นพี่คิมยุนอา พี่ยุนอา
พี่ยุนอามีอยู่นี่เอง อย่างที่คิดเลย
ในนี้มีบทวิเคราะห์ ของเรื่อง "เดอะ ก็อดฟาเธอร์" นี่นา
- อันนี้ผมวาดเองแหละ - ใช่ครับ
"เดอะ ก็อดฟาเธอร์"
"เดอะ ก็อดฟาเธอร์ เป็นภาพยนตร์ที่มีรูปแบบเคร่งครัด
และเหมือนหลุดมาจากทฤษฎีในหนังสือแบบเรียน"
เขียนเหมือนรู้มากจริงๆ เขียนอะไรก็ไม่รู้
อันนี้เนื้อหาของสิ่งที่เราทำตอนสัมมนาใช่มั้ยครับ
ใช่ครับๆ
ผมตั้งใจทำอันนี้มากเลยครับ
("เดอะ ก็อดฟาเธอร์" เอฟ. คอปโปลา)
("เดอะ ก็อดฟาเธอร์" ปี 1972 ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา กำกับ)
ไฟแช็ก
(ย้อนกลับ หยุดชั่วคราว)
ลุ้นระทึก
นั่นคือสิ่งที่ผู้กำกับอีเพิ่งพูดถึงเลยครับ
เกี่ยวกับการควบคุม "ข้อมูล"
สายตาตรงนี้เป็นข้อมูลที่ผู้ชมเท่านั้นที่มองเห็นครับ เพราะอย่างนี้เลยเกิดความลุ้นระทึก
- สร้างความลุ้นระทึกได้ - ใช่ครับ ทำให้ลุ้นไปด้วย
(สายตา ลุ้นระทึก ควบคุมข้อมูล)
ตอนเจอผกก.คอปโปลา ผมน่าจะได้เอาอันนี้ให้เขาดู
ได้แค่เล่าให้ฟังเฉยๆ
มีเทศกาลหนังที่ลียงครับ
ทุกปีจะมีอีเวนต์หลักของเทศกาล
คือการเชิญคนใหญ่คนโต ที่เป็นตำนานของวงการภาพยนตร์
เพื่อแสดงความยกย่องชื่นชม
ปีนั้นพระเอกของงานก็คือผกก.คอปโปลา
ในงานมีการมอบรางวัลโล่ประกาศเกียรติคุณ เขาก็ให้ผมไปเป็นคนเชิญรางวัล
พอขึ้นเวทีไปผมก็เลยพูดไปครับ
ว่าตอนสมัยมหาลัย ผมก็ศึกษาเรื่องหนังจากหนังของคุณ
เล่าว่าวิเคราะห์ซีนไหน ใน "เดอะ ก็อดฟาเธอร์"
ผมเล่าไปประมาณนั้นครับ
"ทำไมกล้องต้องอยู่ตรงนั้น
ทำไมเปลี่ยนช็อตตรงนั้น
ทำไมหลังฉากนี้ถึงต้องมีฉากนี้
ทำไมจังหวะนักแสดงถึงต้องมองไปทางนั้น"
ผมถามคำถามเหล่านั้นกับตัวเอง ในขณะที่วาดแต่ละฉาก
ของเรื่อง "เดอะ ก็อดฟาเธอร์" ลงไปครับ
ตอนนี้ใจผมยังเต้นแรงมากอยู่เลยครับ
การได้เจอตัวจริง
ได้ยืนอยู่บนเวทีเดียวกัน ได้พูดคุยเล่าเรื่องราวพวกนี้ให้เขาฟัง
เป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่มากครับ
มันเหลือเชื่อมากครับ เหมือนความฝันมากกว่าความจริง
ตั้งแต่เข้าชมรมมาจนถึงตอนนี้ เวลาดูหนัง ฉันจะมองออกเป็นคัทๆ เป็นช็อตๆ เลย
มองออกว่าช็อตนี้แสงมาจากทางไหน
การจัดองค์ประกอบภาพเป็นยังไง
เวลาดูหนังแล้วมองเห็นเลยค่ะ
ตอนแรกมันก็สนุกมาก
แต่หลังจากนั้นสิ่งที่แย่ก็คือ
ฉันเริ่มคิดว่า "ฉันต้องเรียนภาษา
พร้อมกับวิเคราะห์ซีนในหนังทุกครั้งที่ดูด้วยเหรอ
ไม่เอาหรอก แบบนั้นไม่สนุกเลย"
ฉันรู้สึกว่าการต้องดูหนังแล้ววิเคราะห์ทุกอย่าง
มันไม่ใช่ทางของฉันเลย
นั่นคือพลังของหนังต่างหาก
คือการดึงดูดเราเข้าไปในนั้นโดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่ฉันชอบในการดูหนังด้วยกันกับคนอื่น
คือการที่ได้รับรู้ว่า มีเพื่อนที่อยากดูหนังแบบนี้เหมือนกันกับฉัน
เยลโลว์ ดอร์ เป็นสถานที่ที่เรารวมตัวและพูดคุยกัน
ต่างคนต่างก็ได้เรียนรู้สิ่งที่ตัวเองไม่เคยรู้มาก่อน
ผมจำได้ว่า
ในหนังเรื่องนี้มีฉากที่ตัวละครจุดเทียน
นักแสดงพยายามเอามือบังไว้แบบนี้ เพื่อไม่ให้เทียนดับในขณะที่เดินไปอีกฝั่งครับ
("นอสทัลเจีย" ปี 1983 อันเดรย์ ทาร์คอฟสกี กำกับ)
เป็นหนังของทาร์คอฟสกี ที่ตอนนี้ฉันคงไม่ดูแล้วเพราะดูมาจนเบื่อ
ตอนนั้นทำไมถึงชอบเรื่องนี้มากก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ
ตอนนั้นดูไปก็คิดว่า "หนังคือศิลปะ ฉันน่าจะอุทิศชีวิตเพื่อสิ่งนี้ได้"
ซีนนั้นน่าจะยาวเกินห้านาทีครับ
"โอ้โฮ นี่มันอะไรกัน โลกของหนังมันเป็นแบบนี้เหรอเนี่ย"
ตอนนั้นผมคิดว่าอย่างนั้นครับ
(นักชกเลือดอหังการ์)
จุนโฮชอบมาร์ติน สกอร์เซซีมากเลยค่ะ
ชื่อต้นฉบับของหนังคือ "เรจจิ้ง บูล"
แต่บริษัทที่ผลิตวิดีโอตั้งชื่อแปลกๆ ว่า "นักชกเลือดอหังการ์"
(นักชกเลือดอหังการ์)
ซับไตเติ้ลของวิดีโอหนังเรื่องนี้ มีปัญหาเยอะมากครับ
แต่ถึงอย่างนั้น
การลำดับภาพของพวกฉากต่อยมวย
ก็ดึงอารมณ์ของหนังได้สุดยอดมาก
ผมจำได้ว่าทุกคนดูหนังเรื่องนี้แบบอินกันสุดๆ
ตอนนั้นผู้กำกับอี
ก็พูดถึงเรื่องการตัดต่อ เทคนิคมุมกล้องเยอะเลยนี่ครับ
ตอนนั้นผมก็เพิ่งเริ่มต้นศึกษาเกี่ยวกับหนัง
ผมเคยคิดว่ายิ่งมีคัทยากๆ ซับซ้อนเท่าไหร่
เทคนิคมุมกล้องยิ่งยากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้งานออกมาดีครับ
แต่ซีนในเรื่องนั้นมันเรียบง่ายมากเลยครับ
เอากับเมียฉันเหรอ
"ยู ปี๊บ มาย ไวฟ์"
- แกเอากับเมียฉันเหรอ - ว่าไงนะ
แกเอากับเมียฉันเหรอ
เรียบง่ายแต่ทรงพลัง
- ใช่ครับ - และฮาด้วย
แต่หลังซีนนั้นจบแล้วเศร้ามากเลยครับ
ถามงั้นได้ไงวะ ฉันเป็นน้องแกนะ
ถามมาได้ไง
เป็นช็อตใบหน้าของโจ เพชชีขึ้นมา
แล้วถ่ายสลับไปมาอย่างนี้
แล้วก็แพนกล้องทีเดียวครับ แบบนี้
ตอนเดอ นีโรเดินขึ้นบันได
น่ากลัวมากเลยใช่มั้ยครับ เขาเดินขึ้นบันไดไป
แล้วความรุนแรงอันโหดเหี้ยม น่าสะพรึงกลัวก็เกิดขึ้น
- ขนลุกเลย - ตอนนั้น
มีเรื่องนึงที่ผู้กำกับเคยพูด
เรื่องที่เริ่มฉากด้วยทีวีเสีย
ใช่ครับ เดอ นีโรกำลังซ่อมทีวีอยู่ครับ
ผู้กำกับบอกว่าการที่ทีวีเสีย เป็นตัวกำหนดบรรยากาศของทั้งซีน
ผมจำได้ว่าตอนนั้นได้ยินแล้วก็รู้สึกว่า "อ๋อ มีอะไรแบบนี้ด้วยแฮะ"
- เราเคยคุยกันเรื่องนั้นเหรอครับ - ครับ ก็ผู้กำกับพูดเองนี่
จำอะไรไม่ได้เลย
ผมจำเรื่องเมื่อวานไม่ได้ด้วยซ้ำ
("คนปลูกต้นไม้" เฟรเดอริค แบค ปี 1987)
มีแอนิเมชั่นเรื่อง "คนปลูกต้นไม้"
ตอนนั้นผมคง
ดูซึมๆ หงอยๆ มาก
ฮุนอาเลยบอกผมว่า
"ลูกพี่ เวลาเหนื่อยหรือท้อแท้หมดหวัง
พี่ลองดูหนังพวกนี้นะ
มันช่วยได้มากเลย"
มันดีมากจริงๆ
ฉันนี่มัน
พูดจาอวดดีจังเลยนะคะ
ไม่สิ ฉันคิดว่า ลูกพี่จงแทเป็นคนบอกให้ฉันดูมากกว่านะ
ตอนนั้นฉันก็คิดว่าหนังที่ลูกพี่แนะนำมามันดีมากเลย
เป็นหนังที่ยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ
หลังจากวันนั้นฉันก็ดูซ้ำอีกหลายต่อหลายครั้ง
เรื่องนี้คือที่หนึ่งในใจฉันเลยค่ะ
อันนี้ไม่ได้ร้องไห้นะ ตาคนแก่ล้าแล้วน้ำตาไหล
ความทรงจำคุณสองคนไม่ตรงกันเลยนะครับ
ค่ะ นี่มัน "ราโชมอน" เต็มๆ เลยค่ะ
เห็นประตูสีเหลืองเลย
ประตูสีเหลืองนั่นแหละ
นั่นสิ จริงด้วย
- กำลังกำกับอะไรอยู่ - ทำอะไรอยู่สักอย่าง
เล่นด้วยแอคติ้งแข็งเป็นหินวนไป
อันนี้ฟิล์มแปดมม.
มันอยู่ในกล่องไม้เพาโลเนีย ที่บ้านฉันมาตลอด 30 ปี
มองเห็นทุกอย่างเลย
ตอนนั้นโอกาสได้จับกล้องมีน้อยมากเลยครับ
จริงครับ ใช่ๆ
โดยเฉพาะสำหรับกล้องวิดีโอ
- ฟิล์มแพงมาก - ใช่ครับ
- ตอนถ่ายคือมือสั่นพั่บๆ - ใช่
การเห็นฟิล์มหมุน 24 เฟรมในหนึ่งวินาที มันน่ากลัวสุดๆ
ตอนนั้นผม
น่าจะปี 1992 นะ ผมพยายามเก็บเงิน
เขาเอาเงินที่เก็บได้จากการทำงานพิเศษ ที่ห้องอ่านหนังสือ
น่าจะได้เดือนละสามแสนวอนมั้ง เขาใช้เงินก้อนนั้นแหละ
เขาถามผมว่า "พี่ เงินเท่านี้พอซื้อกล้องดีๆ ได้ไหมครับ"
(บันเซบอม แผนกวิจารณ์)
สมัยนั้นพวกสินค้าอิเล็กทรอนิกส์มีขายเยอะ ที่ศูนย์การค้าเซอุน แถวชองกเยชอน
มันเป็นกล้องที่ราคาแพงมากในตอนนั้นครับ "ฮิตาชิ 8200 ซูเปอร์ วีเอชเอส"
ผมซื้อกล้องตัวนั้น
แล้ววันรุ่งขึ้นก็เอาไปที่เยลโลว์ ดอร์
นั่งสัมมนาไปก็นั่งกอดไปอย่างนี้เลย
กล้องก็ตัวใหญ่เบ้อเร่อ
แต่ผมก็ยังนั่งกอดอยู่อย่างนั้น เปิดหน้าหนังสือไป
ลูบกล้องไปด้วย
จะเรียกว่ายังไงดี ความเกร็งล่ะมั้ง
เป็นกล้องตัวแรกนี่นา ความรู้สึกเกร็งๆ กับกล้องตัวแรก
ผมทำงานพิเศษอย่างรับถ่ายวิดีโอ ในงานแต่งงานด้วยกล้องนั้นครับ
ด้วยเจ้า 8200
ผมรับงานถ่ายทุกอย่างเลย
จะงานเลี้ยงแซยิด วันเกิดปีแรก งานแต่งงาน
ผมถ่ายมาเยอะเลย
- อยู่นี่กันครบเลย - อันนี้ๆ
รูปนี้ออกมาดีเลย ดีจัง
พี่บยองฮุนกับซอกอูตัวติดกันเลย ดูสิ
มีคนพูดว่าพี่บยองฮุนออกจากวงการหนังเพราะผม
(อีบยองฮุน ม.ยอนเซ)
ซอกอูบอกว่ารู้สึกผิดกับพี่แหละครับ
รู้สึกผิดทำไม
เขาบอกว่ารู้สึกผิด ที่ขึ้นเสียงใส่พี่บ่อยมากเลยตอนถ่ายหนังสั้น
พี่จุนโฮ หลบอยู่ข้างหลังนี้
- อือ - อะไรล่ะนั่น
แต่รูปนี้จำไม่ได้เลยครับว่าถ่ายตอนไหน
ฉันก็ไม่รู้
วันนั้นทำอะไรยังไงอยู่ถึงได้ถ่ายรูปนี้นะ
แค่อยู่ๆ นึกอยากถ่ายก็ถ่ายหรือเปล่า
แต่ในรูปนี้เราแต่งตัวดีกันกว่าปกตินะ
ฮุนอานี่นา
- ใช่ค่ะ รูปวันเดียวกัน - จริงด้วย
นี่ฉันกำลังโค้งคำนับอยู่ไม่ใช่เหรอ
- น่าจะทำพิธีบวงสรวงอยู่หรือเปล่า - นั่นสิ
แอบเห็นหน้ากล้อง ของเจ้าฮิตาชิ 8200 โผล่มาด้วยนิดนึง
พิธีเปิดนี่นา
- งานนี้นี่เอง - เขียนอยู่ตรงนั้น
- พิธีเปิด - วันนั้นนี่เอง
- น่าจะอย่างงั้นครับ - ฉันจำหัวหมูนั่นได้
อือ
เราไม่มีเงินซื้อหัวหมู
ผมเลยวาดลงในกระดาษ
- ลายเส้นแบบนี้ของผม - ใช่ จุนโฮเป็นคนวาด
- ลำดับพิธีอันนั้นผมเป็นคนเขียนนะ บนป้ายใหญ่ - จริงเหรอ
ลายมือซอกอูนี่เอง
- อันนี้เหรอ - อือๆ
อันนี้ไม่ใช่ลายมือผม
ที่เขียนว่า "กอริลล่า" ตรงนั้นน่ะ
ใช่ "กอริลล่า สอง"
"กอริลล่า สอง"
"กอริลล่า สอง" เหรอ
- หมายถึง "ลุคกิ้ง ฟอร์ พาราไดซ์" ใช่มั้ยครับ - ใช่ นั่นแหละ
อย่างกับจะทำเป็นซีรีส์ได้
ช่างกล้าที่จะบอกว่า "กอริลล่า สอง" น่าอายจริงๆ
ผู้กำกับชเวจงแทก่อตั้งชมรมนี้กับวัยรุ่นกลุ่มนึง
ที่มีแพสชั่นในหนังมารวมตัวกัน
เขาบอกว่าจะจัดงานฉายหนังปลายปี
ชเวจงแท อูฮยอน แล้วก็อันแนซัง
ตอนนี้อีกสองคนเป็นนักแสดงที่งานชุกมาก
พวกเขาเป็นสามทหารเสือ
รุ่นพี่อูฮยอนกับรุ่นพี่อันแนซัง แวะมาที่เยลโลว์ ดอร์บ่อยครับ
ตอนนั้นตั้งวงกินเหล้าด้วยกันบ่อย
ใช่
"งานฉายหนัง" เหรอ
ผมก็คิดว่างานใหญ่แน่ครับ
(อันแนซัง นักแสดง)
(อูฮยอน นักแสดง)
แต่จริงๆ งานจัดในห้องเล็กๆ ในออฟฟิศเล็กๆ เอง
ผมจำตอนที่ไปดูได้ครับ
ผมรู้สึกว่ามันไม่ค่อยสนุก ออกจะน่าเบื่อ
ตอนนั้นผมคิดว่า "พวกเขาก็คงทำได้เท่านี้แหละ"
ผมแทบจะหมดความสนใจในงานไปแล้ว
แต่พอผลงานของบงจุนโฮฉายขึ้นมา พอดูช่วงแรกแล้วผมก็คิดว่า
"นี่มันอะไรเนี่ย" มันมีพลังดึงดูดจนผมละสายตาไม่ได้เลย
อยากดูอีกรอบเลยครับ จริงๆ
(ขอขอบคุณดงฮุนเป็นพิเศษ)
ตอนทำแอนิเมชั่นนายทำอะไรนะ
ตอน "กอริลล่า" เหรอ
นายเป็นคนคุมตุ๊กตาหรือเปล่า
น่าจะสลับกันนะ
นายเป็นคนจับกล้อง ฉันจับตุ๊กตาเหรอ
- เปล่า - สลับกันไปมา
คนแรงน้อยเป็นคนดูแลกดปุ่มกล้อง
- ส่วนคนแข็งแรง - นายแข็งแรงล่ะสิ
ต้องขยับตุ๊กตาตลอดนี่ครับ แถมยังต้องเอาตุ๊กตาไปแขวนไว้ที่สูงๆ
ต้องปีนบันไดขึ้นไป
- ใช่ นายรับหน้าที่เสี่ยงตาย - ส่วนใหญ่ผมเป็นคนทำ
- ต้องเอาไปแขวนบนท่อ - ใช่
ผมคิดว่ามันคงจะสนุกมากครับ น่าจะสนุกดีครับ
- ตอนแรกใช่มั้ย - ใช่ แค่ตอนแรก
เราอยู่ที่ชั้นใต้ดิน ของแดริมอพาร์ทเมนท์ประมาณสองวัน
ที่มีท่อที่อยู่ในเรื่อง "เห่าไม่ว่า อย่าให้ข้ารำคาญ" ด้วย
เราถ่ายกันอยู่สองวัน
เราขยับตุ๊กตากอริลล่าทีละนิดแล้วก็ถ่าย วนๆ ไปอย่างนั้นอยู่ที่นั่น เหนื่อยมากจริงๆ
(ฉันอยากเห็นท้องฟ้า และ)
(ป่าเขียวขจี และสูดอากาศบริสุทธิ์)
ฮิตาชิ 8200 มีฟังก์ชั่นอยู่เยอะมากเลยครับ
ผมทั้งถ่ายทั้งตัดต่อด้วยกล้องนั้น
ในกล้องมีฟังก์ชั่นใส่คำบรรยายได้ด้วยครับ
แต่ไม่ใช่ภาษาเกาหลี ต้องเป็นภาษาอังกฤษ
มีฟังก์ชั่นใส่ซับไตเติ้ล
ผมก็เลยต้องทำเป็นหนังเงียบ
แล้วใส่คำบรรยายภาษาอังกฤษข้างล่างแทน อย่างไม่มีทางเลือกครับ
(และฉันอยากกินกล้วยทุกวัน)
ตัวเอกอย่างกอริลล่า
ปีนขึ้นไปบนก้อนหินแล้วก็อึครับ
- เออใช่ มีหินด้วย - ใช่ครับ
ปีนขึ้นไปบนก้อนหินแล้วก็อึ
(อืม อืม โอ้ อึ๊)
เสียงนั้นคือผู้กำกับบงจุนโฮครับ
เสียงตอนเบ่งอึ
แล้วอึก้อนนั้นก็กลายเป็นหนอนพยาธิ แล้วมาโจมตีกอริลล่านี่ครับ
แล้วทีนี้…
แค่เล่าเนื้อเรื่องเฉยๆ ยังอายเลย ให้ตายเถอะ
แต่จะว่าไปมันก็ออกแนวหนังสัตว์ประหลาดนะ
ที่มีสิ่งมีชีวิตประหลาดออกมา
สัตว์ประหลาดหนอนตัวนั้น
ทำจากดินเหนียวสีขาวครับ
ถ้าทำด้วยดินเหนียวสีน้ำตาลอมเหลือง เดี๋ยวจะกินข้าวไม่ลงกันเปล่าๆ
มันจะน่าขยะแขยงเกิน
แล้วทีนี้
หนอนโจมตีกอริลล่าที่เป็นตัวเอกแล้วก็สู้กัน
แล้วก็จะเป็นเรื่องราวของกอริลล่า ที่จะไปอยู่ในที่ที่ไม่มีสัตว์ประหลาดครับ
กอริลล่าที่อยู่ในห้องใต้ดินที่ทั้งมืดและสกปรก
พยายามจะหนีไปจากที่นั่น
เพื่อไปตามหาสรวงสวรรค์ ตามชื่อเรื่องแบบโต้งๆ ซื่อๆ เลย
"ลุคกิ้ง ฟอร์ พาราไดซ์"
มีต้นไม้สีเขียวยืนต้นอยู่กลางทุ่ง
กอริลล่าเริ่มฝันถึง
การเด็ดกล้วยสดที่ออกผลอยู่บนต้นมากินค่ะ
กอริลล่าควรจะต้องได้ปีนต้นไม้
แต่กอริลล่าตัวนี้ปีนท่อเหล็กสีเทา ที่พาดผ่านเพดานชั้นใต้ดิน
แล้วก็ฝันที่จะหนีออกไปจากที่นี่
ตอนที่กอริลล่าขยับเคลื่อนไหวไปเรื่อยๆ
ทำให้มองเห็นถึงความพยายาม เพื่อจะบรรลุเป้าหมายของตัวเอง
ผมดูแล้วก็รู้สึกว่า "แปลกจัง
ทั้งที่พลอตเรื่องกับเนื้อเรื่องเรียบง่ายมาก
แต่พอเอามาร้อยเรียงกัน
แล้วเติมด้วยจินตนาการ เล่าเรื่องและภาพแบบหนัง
ทำให้ผลงานออกมาดูเจ๋งมากเลย"
คงเพราะผมไม่ได้มีส่วนร่วมกับงานโปรดักชั่น
เพราะอย่างนั้นผมเลยนึกภาพไม่ออกว่า การถ่ายทำมันยากอะไรขนาดไหนครับ
จะให้ไปพูดว่า "อันนี้ก็งั้นๆ"
ในขณะที่พวกเพื่อนที่ศึกษาเรื่องหนัง วิจารณ์ว่าดีกันทุกคน
ผมก็เลยแสดงความคิดเห็นอะไรไม่ค่อยได้
รู้สึกว่าผมพูดเกี่ยวกับหนังเรื่องนั้นไปแค่ว่า "ถ่ายออกมาได้ดีเลย" ประมาณนั้นมั้งครับ
อย่างที่บอกไปว่า
ตอนนั้นผมมีอีโก้สูงมาก
ผมคิดว่ามันไม่ได้เจ๋งอะไรขนาดนั้นครับ
(วอลเลซ แอนด์ กรอมมิท)
มันเรียกว่า "สต็อป โมชั่น" ใช่มั้ยครับ
หรือเรียกอีกอย่าง "รีลีส ชู้ทติ้ง"
ตอนนั้นผมดูแล้วก็คิดแค่ว่า
"ถ้ากล้องมีฟังก์ชั่นนั้น ใครๆ ก็ถ่ายได้แหละ"
ผมอายมากเลยครับ
ตอนฉายเรื่องนี้ในงานเลี้ยงส่งท้ายปี
หน้าผมนี่แดงก่ำไปถึงหู
น่าจะเป็นครั้งแรกเลยที่ผมลองทำ หนังแบบที่มีบรรยาย
แล้วก็
ในงานเลี้ยงมีประมาณ 15 หรือ 20 คนมั้งครับ
ก็คือถือว่ามีคนดูด้วยครับ
มันเป็นงานเลี้ยงส่งท้ายปี
ทุกคนก็อยากรีบดูให้จบแล้วจะได้รีบกินเหล้ากัน
ทั้งๆ ที่บรรยากาศเฮฮาแบบนั้น
มีแค่ผมที่ประหม่าจะตายอยู่คนเดียว
ผมจำได้เลยว่าหน้าผมแดงก่ำลามไปถึงหูเลยครับ
แอนิเมชั่นเรื่องนี้ ทำให้ฉันยอมแพ้เรื่องทำหนังแอนิเมชั่น
แล้วเบนเข็มมาทางหนังที่คนแสดง
มันเป็นหนังแอนิเมชั่นจากตุ๊กตา ที่ต้องขยับทีนึง ถ่ายทีนึงวนๆ ไป
พอถ่ายเสร็จแล้วความรู้สึกที่มีต่อตุ๊กตา
ความรู้สึกที่มีต่อตัวละครเอกมันแย่ลงน่ะ
"แกก็ขยับเองสักก้าวบ้างได้มั้ยล่ะ"
ฉันรู้สึกแบบนี้เลย ก็เลยเปลี่ยนใจมาทางหนังที่ใช้คนแสดง
นักแสดงขยับของเขาได้เองไง
- ใช่ครับ - ก็นั่นแหละ
แต่ตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว
สมัยนั้นพวกเราก็บ้าเหมือนกันนะ
ที่ถ่ายหนังอยู่ในนั้นกันทั้งคืน
พวกเราไปถึงตอนแปดโมงแล้วก็เซ็ทติ้ง
ตอนนั้นฤดูหนาวหรือฤดูร้อนนะ
อันนั้นจำไม่ได้ครับ
ผมอินไปกับงานมากจนลืมไปเลยครับ
น่าจะฤดูหนาวนะ
ค่อนข้างหนาวครับ
รู้สึกว่าใส่เสื้อโค้ทถ่ายนะ
แล้วตอนนั้น
- คุณแม่พี่ - ใช่ แม่ฉันเดินลงมา
ลงมาในตอนเช้ามืด
มองพวกเราด้วยสายตาสมเพชเวทนา
- ถามว่ายังไม่เสร็จอีกเหรอ - ถามแบบนั้น
ตอนนั้นฉันเพิ่งปลดประจำการจากเกณฑ์ทหาร
ใช่ครับ
การต้องมาเห็นลูกชายที่อยู่ในวัยผู้ใหญ่
เดินถือตุ๊กตากอริลล่าตอนเช้ามืดในชั้นใต้ดิน
- นั่นสิครับ - แม่จะปวดหัวขนาดไหน
แม่จะหงุดหงิดขนาดไหน
ผมคิดว่าเรื่องกอริลล่า
มีองค์ประกอบสำคัญ ในผลงานของผู้กำกับบงจุนโฮมาตั้งแต่ตอนนั้น
("อินโคฮีเรนซ์" บงจุนโฮ 1994)
ในหนังของผู้กำกับบง มักจะมีฉากของชั้นใต้ดินเสมอครับ
ลงไปที่ชั้นใต้ดิน
แล้วจัดการให้เรียบร้อย
ห้องน้ำของสำนักงานดูแลตึกอยู่ไกลเกิน
เรื่องนี้คือตอนที่อพาร์ทเมนท์นี้ถูกสร้าง
(เห่าไม่ว่า อย่าให้ข้ารำคาญ)
ในปี 1988
ช่วงที่การก่อสร้างอพาร์ทเมนท์กำลังเฟื่องฟู
(ฆาตกรรม ความตาย และสายฝน)
แปลว่าหลังจากที่นายเกณฑ์ทหารจบ แล้วมาอยู่โรงงานในเมืองนี้
ก็มีคดีเกิดขึ้นเรื่อยๆ ไงล่ะ
(ชนชั้นปรสิต)
สำหรับผม นี่ไม่ใช่ของปลอมนะครับ
ปีหน้าผมจะเข้ามหาวิทยาลัยนี้ให้ได้ครับ
แกวางแผนไว้แล้วสินะ
- ผมรู้ว่าเขาจะไปได้ไกล - ใช่
ผมรู้แหละ แต่ก็ไม่คิดว่าจะไปได้ไกลขนาดนี้
เขาพูดงั้น แต่อูฮยอนน่ะ
เขาเป็นคนเก่งเรื่องตัวเลข แถมไม่ใช่คนที่จะใช้เงินไปกับเรื่องไร้สาระ
หมอนี่น่ะ ตอนผู้กำกับบงจุนโฮ เริ่มทำหนังสั้นเรื่องไวท์แมน
หมอนี่เป็นคนออกทุนให้ครับ
ฉันคิดว่านายช่วยไปประมาณสามล้านวอน
- ไม่ๆ - เท่าไหร่ล่ะ
ไม่ๆ ฉันจำไม่ค่อยได้แล้ว
- จำไม่ได้เหรอ - แค่ส่วนนึง
จำได้ว่าแค่ส่วนนึง แต่เขาบอกว่าจดตัวเลขไว้น่ะ ห้าแสนวอน
- ห้าแสนวอนเหรอ - อือ
แต่นายเคยบอกฉันว่าสามล้านวอนนะ
- จริงเหรอ - โกหกกันสินะ
รุ่นพี่อูฮยอนอยู่ในงานเลี้ยงส่งท้ายปีด้วยครับ
ก็เลยได้ดูแอนิเมชั่นเรื่องนั้นด้วยครับ
เลยเป็นโชคดีของผมที่ตอนถ่ายเรื่องไวท์แมน
รุ่นพี่ช่วยลงทุนด้วยส่วนนึง
(ไวท์แมน)
(นักแสดง อันแนซัง)
รุ่นพี่ให้เงินมาตอนที่ผมถ่ายหนังสั้นครับ
(ผู้ช่วยผู้กำกับ คิมซอกอู)
(สนับสนุนการผลิต อูฮยอนฮี)
"อูฮยอนฮี" เหรอ
บงจุนโฮจำชื่อฉันไม่แม่นสินะ
- โอ้โฮ - เดี๋ยวนี้ก็ยังจำอย่างนี้ ไม่สิ คงจำได้แล้วแหละ
พูดไปอาจจะฟังดูแปลกๆ นะ
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมช่วยเหลือใคร
แล้วรู้สึกเสียใจเป็นครั้งแรกเลยครับ
ตอนนั้นไม่เสียใจเลยนะ
แต่พอหลายปีผ่านไป
เรื่อง "ฆาตกรรม ความตาย และสายฝน"
ตอนดูหนังจบแล้วออกมา
หัวใจผมเต้นแรง หนักอึ้ง อึดอัด
ความรู้สึกตื้นตันใจเอ่อล้นขึ้นมา
ตอนนั้นคิดขึ้นมาว่า
"น่าจะลงทุนให้หมดเลย"
"น่าจะออกเงินให้หมดเลย"
"ทำไมขี้เหนียวขี้งกออกเงินให้แค่นั้น"
ตอนนั้นผมคิดแบบนี้จริงๆ ครับ
ตอนท้ายสุดของเรื่องมีต้นไม้ปรากฏขึ้นมา
เป็นต้นไม้หนึ่งต้น
ชื่อหนังก็คือ "ลุคกิ้ง ฟอร์ พาราไดซ์"
ตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว
ทุกคนก็คงมีสิ่งที่อยากตามหาให้เจอกันอยู่
ฉันคิดว่าอย่างนั้นค่ะ
ในที่สุดกอริลล่าก็ไปถึงที่ต้นไม้ค่ะ
กอริลล่ายืนอยู่หน้าต้นไม้ค่ะ
สิ่งที่เราเห็นคือภาพด้านหลังของกอริลล่า
แต่พอกล้องค่อยๆ ขยับซูมออกมา
ต้นกล้วยต้นนั้น
เป็นต้นกล้วยที่อยู่ในจอทีวีค่ะ
ตอนจบทำให้ฉันน้ำตาไหลเลยค่ะ
เป็นหนังที่ทำออกมาได้ดีมาก จนรู้สึกอินไปกับกอริลล่าด้วยเลยค่ะ
(จบ)
ตอนนั้นฉันยังไม่สามารถ ไปอยู่ไกลจากแถวมหาลัยหรือแถวบ้าน
เป็นช่วงที่ฉันยังหาเงินไม่ได้ ยังเป็นคนว่างงาน
ไม่รู้แน่ชัดว่าตัวเองอยากทำอะไร
ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าต้องทำอะไร
แต่ฉันรู้แน่ชัดว่าตัวเองไม่อยากไปที่ไหน
เพราะอย่างนั้นฉันเลยรู้สึกว่า
ตัวเองคล้ายกับกอริลล่าในหนังค่ะ
นั่นแหละค่ะ
"ลุคกิ้ง ฟอร์ พาราไดซ์"
ท่ามกลางวัฒนธรรมภาพยนตร์ที่เฟื่องฟู
โรงหนังที่กำลังจะเปิดให้บริการในวันพรุ่งนี้
ถือว่าเป็นการปฏิวัติที่ไม่ธรรมดาจริงๆ ค่ะ
ฉันได้ลองไปเยี่ยมชมมาแล้วค่ะ
ช่วงปี 1995 ทุกอย่างระเบิดตู้มเลยครับ
ครบรอบ 100 ปีของภาพยนตร์
โรงภาพยนตร์สำหรับภาพยนตร์ศิลปะ แห่งแรกของประเทศจะเปิดให้บริการวันพรุ่งนี้
"นอสทัลเจีย" ของทาร์คอฟสกี
รวมการทำรายได้จากทั่วโลกแล้ว รายได้ที่เกาหลีน่าจะเป็นรองแค่รัสเซีย
"เดอะ แซคริไฟซ์" ก็มีคนดูหกหมื่นคน
(หนังศิลปะผลิบาน)
ทุกคนพากันไปดูหนัง แต่พอดูเสร็จก็
ออกมาปวดหัวกันใหญ่
นิตยสารอย่าง "ซิเน 21" "คิโน" ก็เริ่มออกฉบับแรก
ทุกคนอ่านบทความของอ.จองซองอิลในนิตยสาร
แล้วก็คลั่งกันไปเลย
สถิติรายงานว่าภาพยนตร์เรื่อง "จูราสสิค พาร์ค" ของสหรัฐอเมริกา
สามารถทำรายได้สูงกว่า มูลค่าการส่งออกรถยนต์ของเกาหลีในหนึ่งปี
ฉันคิดว่าหลังจากช่วงกลางถึงปลายยุค 90
(คิมฮยองอ๊ก)
ธุรกิจภาพยนตร์เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นค่ะ
บางคนอยู่ๆ ก็ดังขึ้นมา
บางคนก็กลายเป็นบรรณาธิการของนิตยสาร
พอได้เห็นอะไรแบบนี้
กลุ่มบริษัทใหญ่ก้าวสู่ธุรกิจภาพยนตร์
พวกเราเองก็
พอมองภาพเหล่านั้น
แล้วก็เหมือนได้รับแรงกระตุ้นน่ะค่ะ
ช่วงยุค 70 ยุค 80
วัยรุ่นรักหนังในรุ่นของผมเคยรวมตัวกัน
แล้วบ่นเกี่ยวกับวงการนี้ครับ
ว่า "ทำไมในเกาหลีไม่มีเทศกาลหนัง
ทำไมในเกาหลีไม่มีสถาบันสอนเกี่ยวกับหนัง
(เปิดสาขาภาพยนตร์)
(เทศกาลหนังสั้น)
ทำไมในเกาหลีไม่มีเงินทุนสนับสนุนการทำหนังสั้น
สวรรค์สำหรับวงการหนัง
คงอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่ในประเทศนี้
ถ้าได้ไปที่นั่นดูสักครั้งก็คงจะดี"
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศเกาหลี
ได้มีพิธีเปิดอย่างอลังการในคืนวันนี้
แต่มีอยู่วันนึง
ช่วงนั้นฉันยุ่งอยู่กับการเขียนวิทยานิพนธ์ป.โท
หัวข้อที่เขียนก็เกี่ยวกับหนังนั่นแหละค่ะ
แล้วตอนฉันอยู่แถวสถานีคังนัม ก็บังเอิญเจอกับเขาค่ะ
ฉันก็ถามว่า "จุนโฮ มาทำอะไรแถวนี้"
เพราะปกติเจอกันแถวหน้าฮงแด
พอมาเจอกันที่สถานีคังนัมเลยประหลาดใจมากค่ะ
เขาบอกว่าเขาตั้งใจจะเข้าสถาบันภาพยนตร์
แต่ว่า
จะเข้าที่นั่นต้องสอบภาษาอังกฤษด้วย
เขาเลยมาเรียนสถาบันสอนภาษาอีอิกฮุน
เขาเรียนพิเศษภาษาอังกฤษอยู่ค่ะ
ตอนนั้นฉันก็ตกใจเหมือนกันค่ะ
ตอนนั้นฉันยังเด็ก
ฉันคิดแค่ว่า "จุนโฮคิดถึงหนัง ในฐานะโลกความจริงของเขาสินะ
แต่สำหรับฉัน หนังเหมือนเป็นแค่จินตนาการเท่านั้นเอง
แต่เขามองว่าหนังทำเป็นอาชีพได้สินะ"
ตอนนี้พอมองย้อนกลับไปแล้วถึงได้รู้
ตอนนั้นพวกเราดูหนังด้วยกันที่เยลโลว์ ดอร์
พูดคุยกัน
ผมคิดว่าแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ผมไม่รู้ใจของสมาชิกในชมรมเลยครับ
จุดใหญ่ที่สุดที่ผมมองพลาดไป
คือเรื่องที่พวกเขาอยากทำหนัง ที่พวกเขาอยากถ่ายหนัง
มีบางเรื่องที่ความคิดเห็นของสมาชิกขัดแย้งกัน
เช่น เรื่องแนวทางการศึกษา แนวทางต่อยอดในอนาคต
ต่างคนต่างก็มีความคิดเห็นของตัวเอง
พอความคิดเห็นไม่ลงรอยกัน
หลังๆ ก็เลยมีช่วงที่มีความอึดอัดต่อกันน่ะครับ
ไม่ว่าอะไรก็ตาม พอเห็นว่าช่วงเวลาอันรุ่งโรจน์ได้ผ่านเลยไปแล้ว
ยังไงก็ปวดใจทั้งนั้นแหละค่ะ
ถึงเยลโลว์ ดอร์จะไม่ใช่สิ่งมีชีวิต
แต่ก็มีช่วงวัยที่ร่วงโรยเหมือนกันค่ะ
ฉันเองก็เฝ้ามองมาตลอดค่ะ
ทุกคนต่างก็มีรสนิยม มีความชอบที่แตกต่างกัน
เราเป็นส่วนหนึ่งของเยลโลว์ ดอร์
แต่ความจริงแล้ว ทุกคนต่างก็มีความฝันของตัวเองค่ะ
ไม่ว่ายังไงก็จะมีบางอย่างที่ทำให้ ไม่สามารถผูกมัดเราไว้เป็นหนึ่งเดียวกันได้
(เบรธเลส)
คือว่า
เราคุยกันว่าควรพอเท่านี้
แต่ว่าหลังจากนั้น
รู้สึกขมขื่นอยู่เหมือนกันนะครับ
เราวาดฝันด้วยกันอย่างเต็มไปด้วยพลัง เราทำผลงานสำเร็จด้วยกันมามากมาย
เราเคยเป็นแบบนั้น
แต่ทุกอย่างพังครืนลงมาในพริบตาเลยครับ
พอทุกอย่างพังครืนลงมา
ทุกอย่างก็หายวับไปเหมือนกระแสน้ำลงเลยครับ
แล้วหลังจากนั้น
ก็มีทริป
ผมชวนว่าไปเที่ยวด้วยกันสักครั้ง
ไปคังวอนโดฝั่งที่ติดกับทะเลตะวันออก
คนที่จะไปก็มารวมตัวกันครับ
นัดรวมตัวกันที่สถานีช็องนยางนี
เป็นทริปที่ยอดเยี่ยมมากเลยครับ
ความทรงจำตอนนั้นยังชัดเจนอยู่เลย
ตอนที่รถไฟวิ่งผ่านจองดงจิน แล้วดวงอาทิตย์กำลังจะขึ้น
ในรถไฟก็เปิดเพลง "มูนไลท์ โซนาต้า" ครับ
ดีไปหมดเลยครับ
เสียงประกาศบอกว่ากำลังจะถึงสถานีปลายทาง
เสียงเพลงมูนไลท์ โซนาต้าดังคลอไปด้วย
ในขณะที่รถไฟก็วิ่งเลียบชายหาดไปเรื่อยๆ
ผมคิดว่าช่วงเวลาที่ใช้ในเยลโลว์ ดอร์
เปรียบเหมือนกับองก์หนึ่งในละครเวทีครับ
ไม่ว่ายังไง
องก์นั้นก็จะต้องจบลง
เพื่อให้สามารถเล่นองก์ถัดไปได้
ไปสู่องก์สอง องก์สาม องก์สี่
กับชีวิตในช่วงเวลาอีก 30 ปีข้างหน้า
ในขณะที่ชีวิตของเราดำเนินต่อไป
สิ่งที่ขาดหายไปในองก์ที่หนึ่ง สิ่งที่ได้เรียนรู้ในองก์ที่หนึ่ง
ก็เอามาประยุกต์ใช้
เพื่อที่จะสามารถก้าวไปข้างหน้าต่อไปได้
ชีวิตผมก็เหมือนกัน
เข้าใจความรู้สึกนี้มั้ยคะ
เวลาที่รู้สึกดีมาก เมื่อได้พบกับใครสักคนและสนิทกัน
ทุกอย่างดีไปหมด
ได้จับมือเดินไปด้วยกัน
แต่เราไม่สามารถจับมือกันได้ตลอดเวลา ถึงจุดนึงก็ต้องปล่อยมือจากกัน
แต่พอปล่อยมือกันแล้วกลับรู้สึกอึดอัด
อารมณ์ประมาณนั้นแหละค่ะ
ส่วนตัวผมคิดว่า
การที่คนไร้เดียงสามารวมตัวกัน แล้วแยกจากกันเมื่อถึงเวลาเป็นเรื่องที่ดีซะอีก
ถ้าเรารวมตัวกันเพื่อเงิน
หรือว่ามีเป้าหมายที่ชัดเจน
เราคงต้องคอยสร้างกฎหรือกรอบขึ้นมา
แล้วทำตามเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการครับ
ช่วงนั้น
ฉันเลิกดูหนังไปเลยค่ะ
หนังที่ฉันดูตอนอยู่ในเยลโลว์ ดอร์
กับหนังที่ฉันดูหลังจากออกมามันต่างกันมากเลยค่ะ
จนต้องถามตัวเองว่าเคยชอบอะไรแบบนี้เหรอ
น่าแปลกคือหนังที่ดูในเยลโลว์ ดอร์
มักจะมีความหมายลึกซึ้งกว่าที่เห็น
แต่พอออกมาสู่โลกความจริง หนังที่ฉันซื้อตั๋วเข้าไปดูในโรงหนัง
ฉันกลับไม่เคยรู้สึกอย่างนั้นอีกเลยค่ะ
ช่วงแรกๆ ที่ชมรมเพิ่งแตก มันเป็นความรู้สึกเสียใจมาก
พอหลังจากนั้นก็เป็นความคิดถึงวันเวลาเก่าๆ วนเวียนอยู่อย่างนั้น
แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลายเป็นความทรงจำที่สวยงาม
ที่ยังหลงเหลืออยู่
พออายุเข้า 40-50
ผมรู้สึกปวดใจมากครับ
ที่ช่วงเวลาเหล่านั้น
เลือนหายไปแบบนั้น
ฉันมีความฝันที่จะเดิน บนเส้นทางสายภาพยนตร์มานานแล้วค่ะ
นับตั้งแต่ตอนนั้นเนิ่นนานมาจนถึงตอนนี้
แต่การตามหาเส้นทางของตัวเอง มีความหมายมากครับ
ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้ว สิ่งที่เจอจะเป็นแค่ต้นกล้วยในจอทีวีก็ตาม
ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่การลองมองเข้าไป
ก็คงเป็นขั้นตอนหนึ่งของการตระหนักรู้
แต่คนที่ไม่แม้แต่จะลองออกไปจากชั้นใต้ดิน
ก็จะเชื่ออยู่อย่างนั้นว่าข้างบนนั้นมีต้นกล้วยอยู่
เพราะอย่างนั้น บางครั้งฉันก็รู้สึกว่า
มองเห็นต้นไม้ในจออยู่ข้างหน้าฉันจริงๆ ค่ะ
("โร้ด ฟีเวอร์" คิมมินฮยาง)
ฉันไม่รู้ว่ายังมีเวลาเหลืออยู่อีกแค่ไหน
แต่ฉันรู้สึกว่าฉันสามารถเดินเข้าไปใกล้ และสัมผัสต้นไม้ต้นนั้นได้
ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันน่าจะทำได้
เขินที่จะพูดเหมือนกัน แต่ตอนที่ฉันเริ่มวาดรูป
ฉันเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน
แต่รูปที่ออกมาดันคล้ายกับ ฉากสุดท้ายใน "ลุคกิ้ง ฟอร์ พาราไดซ์"
รูปที่ฉันวาด
เป็นรูปที่เด็กผู้หญิงคนนึง กำลังตามหาอะไรบางอย่างค่ะ
ตอนที่วาด ฉันไม่ได้นึกถึงเยลโลว์ ดอร์เลยค่ะ
แต่พอมาคิดดูตอนนี้
บางทีฉันอาจจะ
วาดความปรารถนาที่จะค้นหาอะไรบางอย่าง ออกมาเป็นรูปภาพก็ได้ค่ะ
เมื่อ 30 ปีก่อนเรามีประสบการณ์ ที่เรียกได้ว่าเป็นครั้งหนึ่งในชีวิต
พวกเราในตอนนั้น
ไม่มีความกังวลเกี่ยวกับเรื่องอนาคต
แค่ใช้ชีวิตทุกวันอย่างสนุกสนาน
เหมือนเป็นจิ๊กซอว์ตัวหนึ่งในชีวิตครับ
เรื่องที่ผมเล่ามาทั้งหมด
เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นราวๆ 30 ปีก่อนครับ
แต่พอคิดว่าผ่านมา 30 ปีแล้ว
ก็ไม่อยากเชื่อเลยครับ
เหมือนกับพลุที่สว่างวาบน่ะครับ
ปี 1992 ปี 1993
แต่ทุกคนก็คงจะจดจำเรื่องราวที่นี่ ในเวอร์ชันที่ต่างกันไปครับ
คนที่เข้ามาอยู่แค่ช่วงสั้นๆ ก็มี
คนที่อยู่นานหน่อยก็มี
แล้วก็มีคนแบบพี่จงแท
ที่อยู่ท่ามกลางพายุ
ทุกคนคงจะมีความทรงจำที่แตกต่างกันไปครับ
พอมองย้อนกลับไปแล้ว
ผมคิดว่า
ไม่มีช่วงไหนในชีวิต ที่ผมมีแพสชั่นกับหนังเท่ากับตอนนั้นแล้วครับ
มันเป็นช่วงเวลาที่เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับฉัน
ช่วงเวลาที่อยากจดจำเอาไว้
และถึงแม้ว่าจะจากมาแล้ว
แต่ที่นั่นแผ้วถางเส้นทางให้ฉันได้เดินต่อมา
ที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของฉัน
เยลโลว์ ดอร์
ถ้าเราทำชมรมใหม่อีกครั้ง เราจะทำได้ดีมั้ยนะ
(เยลโลว์ ดอร์ ฉบับที่หนึ่ง)
"เกี่ยวกับสถาบันภาพยนตร์เยลโลว์ ดอร์
สถาบันภาพยนตร์เยลโลว์ ดอร์
เป็นชมรมของคนที่ ต้องการศึกษาเกี่ยวกับภาพยนตร์"
"การศึกษาเกี่ยวกับภาพยนตร์
ไม่สามารถทำได้ด้วยความพยายามตามลำพัง
จากการรวมตัวพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน ของคนสองสามคน
กลายเป็นมีสมาชิกมากกว่า 30 คนโดยไม่รู้ตัว"
"ถึงแม้ว่าจะยังไม่ประสีประสา
แต่ตอนนี้พวกเรา ก็เรียกตัวเองว่าสถาบันภาพยนตร์
เราแบ่งแผนกออก ตามความสนใจของงานในสายภาพยนตร์
ได้แก่ แผนกวิจารณ์ แผนกกำกับ แผนกเขียนบท"
"โดยที่แต่ละแผนก มีการจัดกิจกรรมต่างๆ ของตัวเอง
สมาชิกของสถาบันมีหลากหลาย
ตั้งแต่คนที่เพิ่งเรียนรู้ เรื่องพื้นฐานเกี่ยวกับภาพยนตร์
นักศึกษาป.โทสาขาภาพยนตร์
ไปจนถึงนักศึกษาป.โท ป.เอกในสายมนุษยศาสตร์"
"แต่สิ่งที่พวกเรามีเหมือนกัน
คือความปรารถนาที่จะก้าวไปบนเส้นทางชีวิต พร้อมกับสื่ออย่างภาพยนตร์"
สถาบันจัดเตรียมโปรแกรมไว้อย่างหลากหลาย เพื่อให้ตรงตามความต้องการ
และเหมาะสมกับระดับของสมาชิก
เราเชื่อว่าที่นี่เป็นพื้นที่ ที่เหมาะกับคนที่ต้องการเริ่มเรียนรู้
เกี่ยวกับภาพยนตร์ในเชิงทฤษฎี"
"แน่นอนว่าแต่ละแผนกในสถาบัน
ก็มีโปรแกรมการสร้างสรรค์ผลงาน ที่จำเป็นต้องลงมือปฏิบัติเช่นกัน"
สถาบันภาพยนตร์เยลโลว์ ดอร์
กำลังเฝ้ารอผู้สนใจศึกษาภาพยนตร์ เลือดใหม่ไฟแรงและมีความสามารถ
เคาะประตูสีเหลืองของสถาบัน
แล้วเปิดประตูบานใหญ่
เข้าสู่เส้นทางชีวิตภาพยนตร์ และโลกของภาพยนตร์เกาหลีกันเถอะ"
อึ้งเลย
ยิ่งใหญ่มากครับ
ยิ่งใหญ่มากจริงๆ ค่ะ
เขียนดีมากเลย
เท่สุดๆ เลย
(คิมแดยอบทำธุรกิจตกแต่งภายใน)
(คิมมินฮยางเป็นนักแอบเขียน รวมถึงวาดรูป และถ่ายภาพ)
(คิมซอกอูผู้ชอบภูเขาและพายเรือแคนู ทำธุรกิจเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม)
(คิมยุนอาสอนวิชาภาพยนตร์ และการเล่าเรื่องอยู่ในมหาวิทยาลัย)
(คิมฮยองอ๊กเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์)
(บันเซบอมสอนจิตวิทยาในมหาวิทยาลัย ถ่ายภาพบ้างในเวลาว่าง)
(บงจุนโฮ ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องที่แปดเสร็จแล้ว)
(อีดงฮุนทำธุรกิจเกี่ยวกับการสอนหมากรุก)
(อีบยองฮุน ทำธุรกิจอุปกรณ์การแพทย์ในสหรัฐอเมริกา)
(อิมฮุนอาทำงานเป็นนักบำบัดการพูด สำหรับเด็กและวัยรุ่น)
(จางอึนชิมสอนคณิตศาสตร์ให้กับนักเรียน)
(ชเวจงแทเปิดตัวภาพยนตร์ห้าเรื่อง และกำลังเขียนนิยายเรื่องที่สี่)
(คิมฮเยจา คิมฮงจุน อันแนซัง อูฮยอน จูซองชอล)
คำบรรยายโดย อภิชญา บุญรินทร์