Tato, widziałeś moje okularki pływackie?
Liv, idziemy, chodź.
Simon?
Wyłącz to, musimy jechać.
Simon?
- Tak. - Dzień dobry.
Dzień dobry. Liv, chodź.
Widziałeś moje okularki?
Nie. Prosiłem cię wczoraj, żebyś je przygotowała.
- Pa. - Idziesz do Susanny?
- Dobrze. - Do zobaczenia.
Liv, już jedziemy!
O Boże, idę!
Pa.
Tomas?
Drzwi!
POLICJA
Mając wszystko na uwadze
cechowała cię długa i lojalna służba.
Mamy...
Chcemy ci dać mały prezent
od wszystkich na posterunku, w ramach podziękowania.
Ole, będziemy mieć szczęście, jeśli zastąpi cię ktoś w połowie
tak dobry jak ty.
Ale mamy nadzieję, że twój następca
nie będzie nam wyjadał ciasteczek.
Dziękuję wam wszystkim.
Co myślisz? Czas iść?
To był cholernie brutalny mecz.
Dwa do jaja po trzech tercjach plus dogrywka.
Karne zawsze wydają się niepotrzebne, ale dobrze wyszło.
Kiedy Östberg wykonał ten ruch pod koniec trzeciej tercji
myślałem, że będzie gol.
Że już po wszystkim.
Ale tak nie było.
Nadążasz?
Tak.
Jednostka do Vasagatan 56
otrzymaliśmy telefon w sprawie podejrzenia awantury w domu.
34-50, przyjąłem. Jedziemy, jesteśmy w pobliżu.
No proszę, Kling i Klang. Wejdźcie.
- Jak się macie? - Wszystko w porządku.
Robiłeś zakłady?
Co? Obchodzi cię to?
- Sąsiad znowu dzwonił. - Pieprzeni idioci.
Tommy, wyjdźmy na zewnątrz i porozmawiajmy.
Dobrze, chodźmy.
Rozgość się.
- Hej, Saro. - Hej, Veroniko.
Co ci się stało?
Nic takiego.
Mogę zobaczyć?
Sprzątałam i...
Podnosiłam coś z podłogi i gdy wstałam
- Uderzyłam twarzą w... - Szafę?
Tak.
Jasne. W porządku.
- Bądź spokojny. - Ty też.
Jestem.
Czekaj, pomogę ci.
Wszystko w porządku?
Tak.
34-50, skończyliśmy na Vasagatan.
Veronika jest...
Zawsze nieobecna.
Tak jakby...
odpływała.
Próbuję podtrzymać dobry nastrój, ale Veronika...
Dobrze wiem, że ona...
Wiem, że próbujesz.
Ale widzę, że coś cię gryzie.
Ona ma...
Zaczęła mieć koszmary.
Masz koszmary?
Czasami.
Co o tym myślisz, Veroniko?
Myślisz, że te sny mogą coś znaczyć?
Chcesz przyjrzeć się czemuś bliżej?
Każdy czasem miewa koszmary.
Veronika była chora już wcześniej.
Nie chcę, żeby sytuacja się powtórzyła.
Potem wskakujesz na nowy poziom, na którym walczysz, żeby przejść dalej.
Słuchasz?
Tak, słucham.
- Cześć, Veroniko. - Cześć.
Simon, nie gap się.
Dlaczego?
Bo jest wrażliwa.
Usiądź na swoim miejscu.
- Stary, jak było w szkole? - Nie jestem stary.
Trochę. Ja jestem starym człowiekiem, ty też.
W grze, w którą gram, jest stary człowiek.
Jest straszny i śmierdzi.
Jak tata.
Dzięki.
Chodzi w ten sposób.
Dobra.
Simon.
Simon, jemy.
Nie taki stary człowiek. Nie to mam na myśli.
Liv, jak było w szkole?
Mieliśmy test ze szwedzkiego.
Pisałam go długo, ale...
Mój nauczyciel... Simon.
- Mój nauczyciel powiedział Gabbe... - Simon.
Simon.
Simon. Proszę.
Nie możemy po prostu zjeść?
Skończyłem.
Jasne. Świetnie, dzięki.
Cholera!
Liv.
Wiem, wiem.
W porządku.
Zajmę się tym.
Simon...
Rozumiem, że chcesz nam opowiedzieć o swojej grze.
Ale czasami po prostu trzeba...
zachować spokój i pozwolić mówić innym.
Tak jak w twojej szkole.
Myślałam, że możemy...
Zrobić razem coś fajnego.
Pojedziemy na ryby?
Dobra.
I na piknik. Całą rodziną.
Jutro?
- Jutro? - Proszę.
Dobrze.
Teraz śpij.
Nie gaś światła.
Dobrze.
Ale wiesz, że nie ma strasznych starców, co?
Którzy brzydko pachną.
Przynajmniej nie w domu.
Śpij.
Skończyłaś?
Idziesz?
Hej?
Idziesz?
Tak.
Wszyscy czekamy na dole.
Dobrze.
Cholera, nie wyłączyłam ekspresu do kawy.
Hej...
Jestem pewien, że ja go wyłączyłem.
W porządku.
Będzie fajnie.
Właśnie tak.
Trzymaj to w górze. Zamień je.
Świetnie.
Liv, odłóż telefon.
Nie żartuję.
Liv.
Chodź i spróbuj.
Tylko raz, idź.
Dasz radę.
- Odłóż to. - Chodź.
W porządku.
Może być ślisko, bądź ostrożna.
Przytrzymaj tutaj i nawiń żyłkę.
Tak. Pociągnij.
- Coś złapałeś. - Rybę!
- Tato, chyba złowiłem rybę! - Świetnie!
Veroniko, siatka!
- Szybko! - Idę!
Brawo, Simon!
- Patrz, tato! - Brawo!
- Mamo, szybciej! - Tak, poczekaj na siatkę.
Jaka wielka!
- Dobrze! - Musisz to zobaczyć.
Czekaj. Tak, dobrze.
Veronika?
Tutaj jesteś.
Cześć.
Co z nią? Dowiedziałeś się czegoś?
Nie, robią jej tomografię komputerową.
Przez dłuższy czas była nieprzytomna.
Dzieci, babcia przyszła.
- Cześć, babciu. - Cześć, kochanie.
Co się stało? Coś mówiła, kiedy się ocknęła?
Nie, to był wypadek. Takie rzeczy się zdarzają.
Zrobili prześwietlenie, możesz iść do Veroniki.
Co z nią? Wszystko w porządku?
Tak.
Przepraszam, zostaniesz tu z dziećmi?
Tak, oczywiście. Idź.
Jezu.
Kochanie.
Nic mi nie jest.
Jak ci idzie pływanie?
Dobrze.
Usiądź jak trzeba, Simon.
Chcę wrócić do domu, to dla mnie typowe.
Mogło się przydarzyć każdemu.
Dobrze...
Widzisz? Lepiej odpocznij.
Odpocznę, ale potem chcę wrócić do domu, dobrze?
Tak. Ale najpierw odpocznij.
Możemy wejść?
Oczywiście.
Bardzo boli?
Nie, wcześniej rana krwawiła, ale chyba już przestała.
Powinni się tym zająć lekarze.
Veroniko, wystraszyłaś nas.
Mówili, jak długo musi tu zostać?
Przynajmniej do jutra, ewentualnie do poniedziałku.
Co?
Dobrze.
To całkowicie normalne.
Dobrze, dzieci.
Powinniśmy dać mamie odpocząć, jutro znów ją zobaczymy.
- Cześć, mamo. - Pa, skarbie.
Liv.
Jutro, kiedy mnie odwiedzisz...
Przyniesiesz mi moją kosmetyczkę?
- Tak. - Świetnie.
Pa.
Będzie dobrze.
Bardzo boli mnie głowa. Możesz mi coś dać?
Oczywiście.
Proszę.
Co to?
Paracetamol.
Weź oba na raz, zobaczysz, że pomogą. Dobrze?
Gotowi.
Dobrze.
Mocno.
Dawaj, Leo. Dobrze.
Pilnujcie głowy.
Jeszcze mocniej.
Dobrze, Liv, mocno. Szybciej!
Kilkoro z was nadal jest zbyt nisko w wodzie.
Powinniście być zrelaksowani, zachowując przy tym skupienie.
Poza tym, dobra robota.
Dziękuję za dzisiaj, porozmawiamy jutro.
Jack, pomożesz mi z linkami?
Liv.
Tak?
Świetne tempo.
Jeśli potrafisz je utrzymać, na następne zawody wejdziesz do sztafety.
- Jasne? - Tak.
Dobrze. Pozdrów rodzinę.
Dzień dobry.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Już wstałaś?
Czuję się dużo lepiej.
Przyniosłem, zobaczmy...
Szczoteczkę do zębów, krem i szczotkę do włosów.
Mówiłam, że chcę kosmetyczkę.
Wracam z tobą do domu.
Myślę, że ta sytuacja
powinna ci uświadomić, że ​​musisz...
bardziej o siebie dbać.
To był wypadek, sam tak mówiłeś.
Tak, po prostu się o ciebie martwię.
Lekarka powiedziała,
że masz jeść i pić jak zwykle.
Trzymaj się z daleka od ekranów.
A jeśli poczujesz się gorzej i ból głowy się nasili
musimy ich poinformować.
Dobrze?
Słuchasz?
Tak, dobrze.
Idziemy?
Cholera.
Jesteśmy w domu.
Mama też?
Jest na górze, odpoczywa.
- Co tam? - Kupię mydło, skończyło się.
Powinnaś odpoczywać.
Veronika.
Wydaje mi się, że to ta żółta.
Tu jest. Nie, nie ta.
Tak, to ta.
Zobaczmy, co przepisał lekarz.
Dziękuję.
Dzień dobry, muszę coś odebrać.
Zobaczmy. Sobril, tak?
Recepta jest nieważna.
Co? To niemożliwe.
Tak tu jest napisane.
W takim razie...
Proszę porozmawiać z lekarzem, żeby przepisał nową.
Witamy w Klinice Nova,
nasze godziny otwarcia są od poniedziałku do piątku, od 9:00 do...
Ty tutaj? Już cię wypisali?
Tak, to był tylko lekki wstrząs mózgu.
Muszę coś zabrać.
Veronika.
Nie powinnaś być w domu?
Wpadłam tylko coś zabrać.
Rozumiem.
To Nassir Hakim. Nasz nowy śledczy, przejmie obowiązki po Ole.
Chciał dziś poznać miejsce pracy.
Veronika urodziła się tu i wychowała, możesz ją pytać o wszystko.
- Pójdę już... - Dobrze. Przejdźmy dalej.
Tak.
Musisz cały czas patrzeć w ekran?
Mama śpi.
Pójdę do swojego pokoju.
Dobrze, zaraz przyjdę.
OSKAR LIDMAN