Veronika jest nieobecna.
Zaczęła mieć koszmary.
Nie chcę, żeby znowu stało się to samo.
Mówili, jak długo musi tu zostać?
- Może do poniedziałku. - Co?
To całkowicie normalne.
Mamo?
Cześć.
Już idziesz?
Chciałem się pożegnać.
Do zobaczenia później.
Simon.
Mieliśmy dać mamie trochę odpocząć.
Gdzie jest Liv?
Czeka w samochodzie.
- Do widzenia. - Pa.
OSKAR LIDMAN, DZIEWIĘĆ LAT UTOPIŁ SIĘ W STRUMYKU
16 PAŹDZIERNIKA 2017
Co robisz?
Muszę wziąć dezodorant.
Będziecie na imprezie Philipa?
Nie wiem. Pewnie tak.
Może. Zależy, kto przyjdzie.
Idziemy na stołówkę?
Jasne.
Co ty do cholery robisz?
Paskudny gnojek, zsikał się.
Obrzydliwe! Nalał sobie do buta!
Oblech, sika w majtki.
Co robicie?
Przestańcie! Co wy robicie?
- Obaj ze mną, natychmiast! - Ale to on zaczął!
Pracowaliśmy z akordami i znamy podstawowe nuty
plus cztery i plus trzy, to akord durowy.
A plus trzy i plus cztery, to akord molowy.
Zatem podstawową nutą jest D.
Będziemy liczyć, D, E pół tonu niżej, E, F...
Muszę odebrać.
Spróbujcie sami, zaraz wrócę.
Halo, tu Tomas.
Widziałaś Klasa?
Poszedł po coś do pokoju z dowodami.
Klas?
Mogę cię o coś zapytać?
Jasne, pytaj.
Myślałem, że masz dzień wolny.
Pamiętasz, co dokładnie stało się Oskarowi Lidmanowi?
Byłam chora, kiedy prowadziłeś śledztwo w tej sprawie.
Tak.
Straszna tragedia, chłopak naprawdę miał pecha.
Szedł do domu kolegi
tą samą drogą, co zawsze, przez most na rzece.
Chodził nim prawie codziennie.
Poślizgnął się i wpadł.
Przy moście jest silny prąd, nie miał szans.
Wiadomo, jak wpadł?
Nie da się tego stwierdzić.
Dziewięcioletni chłopcy nie są najmądrzejsi.
Kto wie, co robił?
To już nie ma większego znaczenia.
Ale to straszna tragedia.
TOMAS NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Dzień dobry, przepraszam.
Dzień dobry.
Świetnie, że mogłaś przyjść, Veroniko.
Słyszeliśmy o twoim wypadku. Mam nadzieję, że czujesz się lepiej.
Jestem trochę zmęczona.
Właśnie omawialiśmy to, co się dziś wydarzyło.
Rozumiemy, że zamykanie drzwi do łazienki
może być nieprzyjemne i dlatego tak się stało, ale...
Chyba znaleźliśmy rozwiązanie. Prawda, Simonie?
Co zrobisz następnym razem, gdy będziesz musiał iść do toalety?
Poproszę kolegę, żeby pilnował drzwi.
Właśnie, to bardzo łatwe.
Po prostu nie wiem, kogo poprosić.
Na pewno ktoś ci pomoże.
Nie ma tam nauczycieli?
Chyba nie mają...
Na pewno jest ktoś dorosły, mógłby popilnować drzwi
gdy będziesz w łazience.
Simon, myślę, że na dzisiaj skończyliśmy.
Dan i ja chcielibyśmy przez chwilę porozmawiać z mamą i tatą na osobności.
Mógłbyś poczekać na zewnątrz?
Nie może być tak dłużej.
To, co wydarzyło się dzisiaj, to eskalacja
incydentów z udziałem Simona.
A jeśli chodzi o przemoc, w tej szkole mamy zerową tolerancję.
Chcielibyśmy zasugerować badania.
- Jakie badania? - W kierunku ADHD.
Jeśli okaże się, że Simon zostanie zdiagnozowany, uzyskamy
dostęp do dodatkowych zasobów i wsparcia
co byłoby dla niego korzystne.
Myślicie, że ma ADHD, bo jest impulsywny?
Rozumiem, że to trudne
ale w mojej ocenie to ADHD.
Większość zachowań Simona spełnia kryteria.
Też jestem nauczycielem, znam się na tym.
Nie sądzę, że spełnia kryteria.
Dzisiaj chyba się nie dogadamy.
Idźcie do domu i przetrawcie tę informację.
Wskakuj.
To pójście na łatwiznę.
Postawią diagnozę, dadzą mu leki i będzie jak inni.
Wtedy wszystko będzie dobrze?
Sądzę, że powinni go zbadać.
Wtedy uzyska pomoc.
Gdzie do cholery byłaś?
Macie dobrze zacząć. Przygotujcie się.
Gotowi.
Jeszcze.
Tak! Głowa.
Niezły zwrot, dobra robota.
Dobrze, pamiętajcie o głowie.
Dobrze, Liv.
Nie, przecież już ci mówiłem.
Jesteś szalenie szybka.
Miałaś świetny początek.
Doskonale radzisz sobie w sztafecie.
- Dzięki. - Jesteś najmłodsza?
Tak, ja i Tindra.
A mimo to prawie wyprzedzasz Agnes.
Posłuchajcie.
Nie możecie zacząć zbyt wcześnie.
Kilkoro z was to robiło.
Czas reakcji jest kluczowy na pierwszych 15 metrach
ale jest zbyt wiele falstartów.
Proszę o spokój!
Jack, pomożesz mi z linkami?
Jasne, trenerze.
Dobra robota.
Liv...
Byłaś świetna, ale wiem, że stać cię na więcej.
Posłuchaj...
Spróbuj pójść na całość.
Musisz się skoncentrować.
Dobrze.
Świetnie.
Cześć, już jesteśmy.
Simon, mój Simon!
Witaj. Wezmę to.
Mam tu szachownicę.
Wszystko w porządku, Ninni?
Tak, dziękuję.
Dlaczego nie mieszkasz z nami?
Ninni jest tu dobrze, Simon.
Veroniko, wyglądasz na zmęczoną.
- Coś się stało? - Tak, uderzyła się w głowę.
O jej.
Twoja mama bardzo lubiła grać w szachy, kiedy była w twoim wieku.
Wyglądasz na zmęczoną.
Coś się stało?
Nie, Ninni, wszystko w porządku.
A tak przy okazji, jak sobie radzą Ann-Charlotte i Bengt?
Mama ma się dobrze, a tata zmarł dawno temu, wiesz o tym.
Ale właśnie z nim rozmawiałam...
Simon i ja wychodzimy, ty tu mieszkasz.
No tak...
Zobaczymy się jutro.
- Do widzenia, Simon. - Pa, Ninni.
Mamo, dlaczego babcia nigdy tu nie przychodzi?
Właściwie nie wiem.
- Cześć. - Cześć, Ivar.
Ale są siostrami.
Widzisz tamten kamień? Spróbuj go trafić. Jeden...
Nie wiem czy mogę.
Po prostu spróbuj.
Znowu masz tę minę.
Co masz na myśli?
Jakbyś chciał rozmawiać o nudnych rzeczach.
A ty nie chcesz?
Hej, mały...
Spróbuj nie przejmować się
tym co mówią inni.
Po prostu ich ignoruj ​​i udawaj, że nie istnieją.
I...
Spróbuj się nie złościć.
Mogę chodzić do twojej szkoły? Żebyśmy byli razem.
Byłoby super.
Ale to niemożliwe.
Wiem. Ćwiczmy dalej.
Tak.
Dobra.
W tempie, tak.
Dobranoc.
To tak...
To tak, jakby wszystko zależało ode mnie.
Muszę ogarniać wszystkie praktyczne sprawy
i wszystkie problemy w domu.
Mówiłem o tym wiele razy i zgodziliśmy się
że sytuacja musi się zmienić na lepsze albo...
Veronika się zachowuje...
Jakby nigdy nic.
Veronika mówiła, że mieliście spotkanie w szkole
w sprawie Simona i teraz rozważacie diagnozę ADHD.
- Dobrze zrozumiałam? - Rozważamy to?
Ledwo mieliśmy okazję o tym porozmawiać.
Ale szkoła chce, żebyśmy to zrobili.
Kto zna Simona najlepiej? Szkoła, czy my?
Simon... Nie jest mu łatwo.
Musi czuć się bezpiecznie.
Potrzebuje uwagi.
Uważasz, że w szkole nie dostaje tyle uwagi, ile potrzebuje?
Nie sądzę, że chodzi tylko o szkołę.
Musi czuć się słyszany i widziany również w domu.
Ja tego potrzebuję i dzieci tego potrzebują.
Musisz być obecna.
Mówię poważnie, nie możesz...
Jeśli nie...
Jeśli nic się nie zmieni, to nie wiem...
Muszę...
Nie może być tak jak ostatnim razem.
Sigge?
Cholera!
Sigge!
Sigge, chodź tutaj.
No chodź.
Cholera...
Chodź tu.
Stój!
Sigge!
Sigge.
Co robisz?
Sigge.
Trochę rosołu, na wzmocnienie.
Trzymaj ludzi z dala od zamkniętego obszaru.
Cześć.
Veronika, prawda?
- Tak. - Wszystko w porządku?
Jestem Nassir Hakim.
- Cześć. - Cześć, już się poznaliśmy.
Twój pies znalazł szczątki, prawda?
Często tu spacerujesz?
Tak.
Mamy coś nowego?
Tak, szczątki zostały starannie pochowane.
Co oznacza, że sprawca znał ofiarę
i była to osoba, na której mu zależało.
Prawdopodobnie to mężczyzna?
Może.
Ale jeszcze tego nie wiemy.
Zobaczymy, co znajdziemy, zanim stworzymy profil sprawcy.
Dobrze.
Nie wiedziałam, że jesteś.
Myślałam, że jestem sama.
Idę na trening pływania.
Czekaj, podwiozę cię.
- Mam cię odebrać? - Tak, pa.
Nie wzięłaś okularków.
Dzień dobry.
Dzięki.
Mamo?
Co ty tu robisz?
Cześć, tato.
Chciałem zobaczyć trening mojej ulubienicy.
- Klinika Nova. - Przyszłam do doktora Larsa.
Jest pani umówiona?
Tu Veronika.
Doktor Björklund nie ma wolnych terminów.
Muszę z nim porozmawiać.
Halo?
Proszę poczekać.
MAMY WIEŚCI O SZCZĄTKACH. BĄDŹ NA POSTERUNKU O 14:00
Dlaczego tabletki nie działają?
- Veronika... - Przepisałeś mi
ten Sobril, co zwykle?
Umów się na wizytę i porozmawiamy.
- Mam pacjentów. - Możesz odpowiedzieć?
- Ten, co zawsze. - Ale nie działa.
Co masz na myśli?
Wstrząśnienie mózgu może powodować halucynacje?
Może się tak zdarzyć, ale to niezwykle rzadkie.
Sobril ma zapobiegać
większej liczbie takich epizodów psychotycznych.
Dobrze. W takim razie przepisz mi więcej.
Zobaczę, co da się zrobić.
Cześć, Veroniko.
Cześć.
Jak się masz?
Muszę...
Szczątki należą do młodej kobiety.
14-20 lat. 168 centymetrów wzrostu.
Najprawdopodobniej zmarła w wyniku uduszenia
znaleźliśmy złamania kości gnykowej.
Ciało było zakopane przez co najmniej cztery lata.
Prawdopodobnie więcej.
Nie zgłoszono zaginięcia nikogo pasującego do tego opisu.
Czy coś wskazuje na to
że do morderstwa doszło gdzie indziej?
Nassir?
Nie. Jeszcze tego nie wiemy.
Z drugiej strony osoba, która ją zakopała, zrobiła to ostrożnie.
Była owinięta kocem
ręce miała skrzyżowane na brzuchu.
Ktoś to przemyślał.
Została pochowana, a nie po prostu porzucona.
Co wskazuje na to, że znała sprawcę.
To są kawałki kości szczęki.
Sprawdzamy dokumentację dentystyczną w okolicy
i wysyłamy fragmenty kości technikom do analizy.
Zobaczymy, co nam to da.
Potwierdziliśmy, że znaleźliśmy ciało w lesie
ale nic więcej.
Nikt nie może puścić pary, jasne?
- Tak. - Świetnie.
Veroniko, idź do domu i odpocznij, jeśli potrzebujesz.
Pieprzony psychopata.
Rasmus, musisz zrobić kopię przed lunchem.
Tak...
- Poradzę sobie. - Nie, Rasmus to zrobi.
Dobra.
Równie dobrze mógł to zrobić jakiś zbieracz jagód.
Przyjeżdżają do Szwecji, zbierają jagody
on ma dość żony, zabija ją, zakopuje i wraca
do Polski, Rumunii, czy skądkolwiek jest.
I mówi wszystkim, że została.
Mogę porozmawiać z osobą odpowiedzialną
za tę sprawę?
Nie masz prawa mi mówić... Nie dotykaj mnie!
Musisz stąd wyjść.
Nie mogę ci nic powiedzieć.
To takie trudne? Znaleźliście w lesie szczątki, prawda?
- Pomóc ci, Sofio? - Wszystko gra.
Wyjaśniłam Love’owi, że nie możemy mu teraz pomóc.
Nie chcę pomocy, chcę, żeby ktoś mnie wysłuchał.
- Chodź ze mną. - Tylko mówię
że może znaleźliście Hannę, ale mnie nie słuchacie.
Była moją przyjaciółką, nie odzywa się od pięciu lat.
Ile miała lat, kiedy zniknęła?
Miała 16 lat.
Nassir, myślę, że powinieneś go wysłuchać.
Dobrze.
Chodź ze mną.
Miałem przyjaciółkę. Nazywała się Hanna Hagman.
Mieliśmy jechać do Sztokholmu, ale zniknęła i...
Kiedy usłyszałem, że znaleźliście zwłoki dziewczyny
pomyślałem, że to może być ona.
Od kogo o tym wiesz?
Wszyscy o tym mówią.
Dobrze.
Załóżmy, że znaleźliśmy szczątki kobiety.
Ale nie zgłoszono zaginięcia Hanny Hagman.
To nie znaczy, że to nie ona.
Prawda?
Nie.
Rozumiem, że się martwisz...
Mam zdjęcie. Chwileczkę.
Tutaj. To Hanna.
Mieliśmy uciec do Sztokholmu.
Chciała zostawić wszystko za sobą. Zacząć od nowa.
Musimy stąd uciec.
Jasne.
Jedźmy do Sztokholmu i zostawmy za sobą tę gównianą dziurę.
Bała się.
- Czego? - Jego.
Chyba cię nie bije?
Co? Kto?
Wiesz, o kim mówię.
O czym ty mówisz? Kogo masz na myśli?
Alexa.
Coś jej wtedy dał.
Może nadzieję. Status. Alex gra w hokeja na lodzie, jest popularny...
Mówisz o Alexandrze Östbergu?
Tak.
Kto to jest?
Nasza gwiazda hokeja na lodzie.
Dobrze. Więc ty i Hanna postanowiliście jechać do Sztokholmu.
Tak po prostu?
Znaliście tam kogoś?
Nie. Myśleliśmy, że wszystko się ułoży, kiedy tam dotrzemy.
I co się stało?
Wystawiłem ją.
Mieliśmy się spotkać na przystanku, ale nie przyszedłem.
A ona?
Myślałem, że pojechała, ale teraz nie jestem pewien.
Nie wydało ci się dziwne, że się nie odzywała?
Nie wiem... Chyba myślałem, że była na mnie zła.
I miała mnie gdzieś.
Kiedy dokładnie wyjechała?
15 października 2017 roku.
Co powiedziałeś?
15 października 2017 roku.
Muszę... Ja tylko...
Dobrze.
Nie mam informacji na ten temat.
Zobaczymy, czy później coś się wyjaśni.
- Spójrz na to. - Popatrz.
16 PAŹDZIERNIKA 2017 AGENCJA MEDYCYNY SĄDOWEJ
Wszystko w porządku?
Co?
Nie powinnaś odpocząć?
Nie, wszystko w porządku.
Idź do domu.