Szczątki należą do młodej kobiety.
Ciało było zakopane co najmniej cztery lata.
To, co się wydarzyło, to tylko eskalacja
incydentów z udziałem Simona.
Sugerowalibyśmy wizytę u specjalisty.
Dzieci tego potrzebują.
Jeśli nic się nie zmieni, nie wiem...
Podobno znaleźliście szczątki dziewczyny. To może być ona. Bała się.
- Czego? - Alexa.
Kiedy zniknęła?
15 października 2017 roku
Cześć.
- Cześć. - Wiesz, gdzie jest Liv?
Na zewnątrz, rozmawia z jakimś chłopakiem.
Z kim?
Nie wiem.
Wiesz, że jutro odwozisz Simona, prawda?
Skończą wcześniej.
Wrócą do domu i Simon jedzie na przyjęcie.
Racja. Wiem.
Zapomniałaś.
- Dam radę. - Nie, ja się tym zajmę.
Veroniko...
Dostaliśmy odpowiedź od Centralnego Biura Śledczego.
I...
Mamy to.
Love miał rację, to Hanna Hagman, którą znalazłaś w lesie.
Nie rozumiem, jak ta rodzina
mogła nie zauważyć, że ich córka...
Musimy z nimi porozmawiać.
Najpierw z nimi, potem z Alexandrem Östbergiem
dowiemy się, czy był w związku z Hanną, jak twierdzi Love.
Nassir, musisz natychmiast ich powiadomić. Nie możesz iść sam.
Potrzebujesz partnera na czas śledztwa.
Ja jadę do Larssonów, w sprawie włamania.
- Muszę tam być. - Racja.
Veronika, ty masz mało na głowie.
Tak, albo...
Będziesz pracować z Nassirem.
Mam sporo do...
Znakomicie, postanowione.
Cześć. W domu jest mama lub tata?
Dzień dobry.
Jestem Nassir. To moja partnerka, Veronika.
Jesteśmy z policji. Możemy wejść do środka i porozmawiać?
Możemy porozmawiać tutaj. O co chodzi?
Chodzi o Hannę.
O Hannę? Co z nią?
Bardzo mi przykro, ale Hanna została znaleziona martwa.
Co? Chwileczkę. Ona nie żyje?
Tak, my...
Zmarła pięć lat temu.
Jak to pięć lat temu?
Czy mogę zapytać...
Dlaczego nigdy nie zgłoszono jej zaginięcia?
Ona...
Napisała list, w którym... Chwileczkę.
Proszę...
Napisała to.
Pisze, że chce wyjechać, że powinniśmy ją zostawić i...
Nie szukać jej.
I zrobiliście jak chciała.
Zostawiła telefon, co mieliśmy zrobić?
Co się stało?
Zamordowali ją?
Będzie lepiej, jeśli zostawimy szczegóły na inny raz.
Wciąż macie jej telefon?
Hanna mieszkała w stodole, lubiła przebywać sama.
To jej telefon i kilka rzeczy.
Dziękuję.
Przejrzymy zawartość pudełka
i damy znać, gdy odkryjemy coś więcej.
Nassir.
Nassir!
- Co robisz? - Drzwi się zatrzasnęły.
Nie mają zamka.
Damy znać.
Wszystko dobrze?
W porządku.
Dzięki.
- O czym myślisz? - O mamie.
- O mamie? - Współczuję jej.
Dlaczego?
Bo znalazła w lesie zwłoki.
Rozumiem.
Ale mama jest przeszkolona.
Jest policjantką.
Przyjechali.
Pora na imprezę. Cześć.
Cześć, Simon. Gotowy?
Dzięki, że go podwieziesz.
Jasne, nie ma sprawy.
Przyjadę po ciebie po przyjęciu.
Baw się dobrze.
Możesz wsiąść do samochodu.
Posłuchaj...
Podobno osobą, którą Veronika znalazła w lesie, była Hanna Hagman.
Chyba była twoją uczennicą?
Nie sądzę, że już potwierdzili tożsamość.
Jasne, po prostu tak słyszałam.
- Do zobaczenia. - Pa.
Pa.
Cześć. Alexander Östberg?
- Tak. - Jesteśmy z policji.
Nassir Hakim, to moja partnerka, Veronika Gren.
Musimy ci zadać kilka pytań.
Trochę się spieszymy, jedziemy do mojej mamy.
Nie może się doczekać spotkania z młodym.
Znałeś Hannę Hagman?
Nie, nie znałem jej.
Otrzymaliśmy zeznanie, że ją znałeś.
I że byliście w związku
jakieś pięć lat temu.
Nie mam pojęcia.
Ludzie mnie kojarzą.
Czasami udają, że mnie znają.
To bywa dość nieprzyjemne.
Ale wiesz, kim jest?
Nie.
Przez hokej poznaję tyle osób, że nie da się wszystkich pamiętać.
Jasne.
Ja chyba wiem, kim ona jest.
Jej mama ma zrujnowaną farmę.
Nie mają pieniędzy, ale mają mnóstwo dzieci.
Chyba wiem, o którym gospodarstwie mówisz.
Ale nie wiemy nic więcej.
Rozumiem.
Więc nigdy nie miałeś
żadnego związku ani kontaktu z Hanną Hagman?
Nie. Musimy iść.
- To wszystko? - Tak, dziękujemy za poświęcony czas.
- Miłego dnia. - Nawzajem.
Może powinnam porozmawiać z przyjaciółmi Hanny.
- Ja to zrobię. - Jesteś pewny?
Od razu zbadam telefon, spiszesz raport?
Cześć. W czym mogę pomóc?
Poproszę dzisiejsze danie dnia.
Jasne.
Na komendzie mówili, że można tu brać na wynos.
- Oczywiście. - Świetnie.
- Witamy. - Cześć.
Nowy w mieście?
- Zgadza się. - No proszę.
Zobaczymy, jak długo zostanie.
Jak masz na imię?
Pozostali z komendy zwykle otwierają rachunek
i płacą na koniec miesiąca.
Zapłacę od razu, dzięki.
Dobra.
Dzięki.
Chyba niezbyt długo.
Zgaduję.
- Halo, tu Tomas. - Cześć Tomas, tu Malin.
Powinieneś przyjechać po Simona.
Doszło do pewnej sytuacji i nie do końca wiem...
Jasne, bez obaw. Przyjadę po niego.
- Dobrze... - Tak.
- Do zobaczenia wkrótce. - Cześć.
Cześć.
Hej.
Coś wiesz.
Wiesz coś o Oskarze, prawda?
Pokazał ci się.
Czuję to.
- Nie. - Tak, muszę się z nim skontaktować.
Naprawdę muszę.
Muszę go zobaczyć. Gdybyś tylko mogła...
Chodź, usiądziemy.
Veronika!
Nie może o tym zapomnieć.
Stoi w miejscu.
Nadal myśli o Oskarze.
Rozumiem.
Veronika...
Jeśli chcesz lepiej siebie zrozumieć...
Jeśli chcesz
zmienić schematy lub zachowania
które nie są zrównoważone bądź produktywne...
Będzie to wymagało trochę pracy.
I będzie to trudne.
Ale twoja obecność tutaj to duży krok.
Mierząc się z wyzwaniami w małżeństwie
zwykle znajdujemy odpowiedź w nas samych.
Wierzę, że te sny mają swój klucz.
A może miały go już nawet wcześniejsze epizody.
O czym teraz myślisz?
Coś się w tobie dzieje, kiedy to słyszysz?
Mam wrażenie, że niesiesz coś z przeszłości.
Nie zamknęłaś tego tematu.
Mój tata zmarł, gdy miałam sześć lat.
To był wypadek przy pracy. Byłam tam.
Chcesz powiedzieć więcej?
Niewiele pamiętam.
Nie pamiętam nawet, jak wyglądał.
Dobrze.
Pamiętasz, jakie wsparcie ci zaoferowano?
Mam na myśli kroki, jakie podjęto.
Pamiętasz sesje terapii dziecięcej?
Chciałabym czegoś z tobą spróbować, jeśli to dla ciebie w porządku.
Wiesz, czym jest hipnoza?
Rozumiem, że to brzmi trochę dziwnie.
To, czego doświadczyłaś jako dziecko...
Wywarło wpływ na to, kim jesteś dzisiaj.
Jeśli uda nam się wrócić do wydarzenia
które prawdopodobnie ukształtowało cię w znacznym stopniu
to możemy tam znaleźć klucz.
Pozwoli nam to pójść dalej i pracować z blokadami, których dzisiaj doświadczasz
w twoim życiu i relacjach.
Myślę, że to nie dla mnie.
Dobrze.
Najważniejszy jest
twój komfort i bezpieczeństwo we wszystkim, co robimy.
Jasne.
- Ann-Charlotte, słucham. - Cześć, to ja.
Veronika? Cześć.
Muszę cię o coś zapytać.
Dobrze.
Chodziłam na terapię, gdy byłam mała?
- Czemu pytasz? - Chodziłam?
To twoja terapeutka kazała ci w tym grzebać?
Możesz odpowiedzieć na pytanie?
Veronika, proszę, musisz...
Nieważne.
Głowa.
Jack, głowa.
Dobrze, Jack.
Mocno, do końca!
Dobrze, Liv, dawaj!
Trzymaj tempo, Liv.
Spisaliście się.
Liv, dobra końcówka.
Dziękuję.
Ale nadal nie jestem pewien, czy jesteś wystarczająco skupiona.
W ten weekend muszę mieć pewność, że wszyscy popłyną na 100%.
Dlatego tym razem nie popłyniesz.
Wydajesz się naprawdę silna.
Mogłabyś przyspieszyć nawroty, ale...
Nadal musisz pracować, dobrze?
Hej, Pelle!
Nic się nie stało. Dobrze?
Cześć, Liv. Jak trening?
Wszystko w porządku?
Co robisz?
Nic! Mogę przez chwilę pobyć sama?
Możesz być sama, ile chcesz, ale nie trzaskaj drzwiami. Dobrze?
Podniesiesz ręcznik? Mama i ja nie jesteśmy twoimi służącymi.
Boże, wiem o tym!
Zadowolony?
Jakby mama kiedykolwiek tu sprzątała, przecież nigdy nic nie robi.
Znowu robi się dziwna, tylko ja to widzę?
TRAGICZNA ŚMIERĆ GÓRNIKA. CZY MIEJSCE PRACY JEST NIEBEZPIECZNE?
PRZEMYSŁ WYDOBYWCZY POCHŁANIA KOLEJNE ŻYCIE.
CIĘCIA MENADŻERÓW W PRZEMYŚLE WYDOBYWCZYM ZBIERAJĄ ŻNIWA.
PRACOWNIK NIE ŻYJE...
Simon, mógłbyś mi przynieść zdjęcia? Dziękuję.
Znowu się pakujesz, Ninni?
Tak, niedługo wyjeżdżam.
Dobrze poczekać z pewnymi rzeczami, aż nadejdzie czas.
Chodziłam z kimś rozmawiać, gdy byłam mała?
Do kogo?
Do psychologa albo terapeuty.
O czym mielibyście rozmawiać?
O wypadku taty.
- Nie miał wypadku. - Chodzi mi o jego śmierć.
Bengt nie miał wypadku.
Wiedziałabym, gdyby miał.
Simon, tata niedługo kończy.
- Dobrze. - Przyjdę jutro, Ninni. Do zobaczenia.
Dobrze.
Uważajcie na tempo.
Dobra robota, do zobaczenia za tydzień.
Uważajcie na tempo i sprawdźcie tekst w ostatnim wersie.
- Dziękuję. - Dobrze się spisałaś.
Skończyłeś?
Tak.
Jak było u Susanne?
Dobrze.
Muszę zajechać na posterunek, żeby zostawić broń.
Pojedziesz po Simona? Jest u Ninni.
Jasne. Widzimy się później.
- Tak. - Hej...
Coś jest nie tak z Liv.
Wiem, że jest nastolatką i w ogóle, ale coś się zmieniło.
Może powinniśmy być dla niej trochę milsi.
I...
Dla siebie też.
Dobrze.
I jeszcze...
Miałaś rację. Myślę, że powinniśmy wysłać Simona do specjalisty.
Do zobaczenia.
Wszystkie trzy się przyjaźniłyście? Wy i Hanna?
Nie do końca była to przyjaźń, ale ją znałyśmy.
Rozumiem. Wiecie, czy Hanna była w związku, zanim zniknęła?
Ma pan na myśli Love?
Według mnie, Hanna się puszczała.
Brała, co mogła.
Pyta pan o związek,
ale z nikim nie była.
A z Alexandrem Östbergiem?
Dobre. Jest pan zabawny.
Na waszym miejscu przyjrzałabym się Love.
Alex nie spojrzałby na dziewczynę taką jak Hanna.
Ale Love... Jest dziwny.
Pokaż, co ci wysłał.
Serio, jest nienormalny.
Mam też zdjęcia.
To ja.
Jest świrem.
Musimy iść.
Radzę przyjrzeć się Love.
Dzięki.
Halo?
Jest tu ktoś?
Cześć.
ZMARŁA: JOSEFIN FORSS
PRZYCZYNA ŚMIERCI: SILNE UDERZENIE W GŁOWĘ
DATA ŚMIERCI: 2019-03-06
Hej.
Cześć.
Rozmawiałem z Lollo i Gabriellą.
Nic nie wiedzą o związku Hanny i Alexandra.
Pokazały mi zdjęcia.
Zrobiłeś je Gabrielli.
Musisz mi odpowiedzieć na kilka pytań.
Kochałem Hannę.
Odkąd zniknęła, nie mam nikogo.
Nikogo, kto mnie rozumie. Nikogo, kto się mną przejmuje.
Nie jestem głupi, wiem, że tylko się ze mną droczyły.
Ale wysyłały miłe wiadomości i...
Tak bardzo chciałem w to wierzyć,
że przestało być ważne, czy robiłem z siebie głupka.
Utknąłem tutaj.
Jak pieprzony idiota.
Dla każdego jestem obcy.
Alexander twierdzi, że nigdy nie poznał Hanny.
Kłamie.
Kłamie jeden z was.
Będziemy w kontakcie.
Cześć.
Dzień dobry.
Chciałabym zobaczyć moją dokumentację medyczną.
Nie ma problemu. Poproszę adres.
Teraz.
Poproszę dowód tożsamości.
Dziękuję.
Proszę sprawdzić 15 października 2017 roku i 6 marca 2019 roku.
Dobrze. 15 października...
Pacjentka przychodzi z podejrzeniem ataku paniki.
Zdezorientowana. Była na obserwacji psychiatrycznej.
Czy w marcu 2019 też zostałam przyjęta?
Może pani sprawdzić?
Tutaj.
Wychłodzenie, dezorientacja, halucynacje.
Dziękuję.
Miałaś więcej snów?
Chcesz mi powiedzieć?
Chcę po prostu to zrobić.
Dobrze.
W takim razie zaczynamy.
Usiądź wygodnie w swoim fotelu.
I weź kilka głębokich oddechów.
Dobrze.
Kiedy poczujesz się gotowa, zamknij oczy.
Wdech, wydech.
I puść to wszystko.
Jedyne, co musisz robić, to słuchać mojego głosu.
Poprowadzę cię krok po kroku.
Jeśli trudno ci zamknąć oczy,
spróbuj patrzeć w punkt na podłodze przed sobą.
Skup się na tym punkcie i oddychaj, dopóki nie poczujesz się
na tyle bezpiecznie, aby ponownie zamknąć oczy.
Dobrze.
Rozluźnij ramiona...
I szczękę.
Wpuść powietrze do brzucha.
I puść wszystko.
Dobrze.
Wdech, wydech.
Możesz pozwolić swoim myślom wędrować, gdzie chcą.
I skieruj uwagę na oddech.
Wszystko, co musisz robić, to słuchać mojego głosu.
A kiedy słyszysz mój głos, wiesz, że jesteś bezpieczna.
Kiedy słyszysz mój głos, możesz się zrelaksować.
Już zaraz wrócimy do dawnych wspomnień.
Kiedy usłyszysz, że mówię trzy...
Chcę, żebyś wróciła do swojego dzieciństwa.
Do wspomnienia z dzieciństwa.
Jeden...
Dwa...
Trzy.
Zwróć uwagę, co widzisz i słyszysz.
Poznajesz to miejsce?