Aleksander Östberg? Znałeś Hannę Hagman?
Nie...
Wiesz coś o Oskarze, prawda?
Muszę się z nim skontaktować.
Muszę mieć pewność, że w ten weekend wszyscy będą gotowi na 100%.
Tym razem nie popłyniesz.
Miałaś rację, powinniśmy zdiagnozować Simona.
Bengt nie miał wypadku. Wiedziałabym, gdyby tak było.
Chodziłam do psychologa, gdy byłam mała?
Zimno, dezorientacja, halucynacje.
Dlaczego o tym wspominasz?
Dzień dobry.
Wszystko w porządku?
Musisz dać mi znać, jeśli coś jest nie tak.
Hej, widzieliście mój nowy...
Nie, co robicie? Jesteście za starzy. Nie.
- Liv... - Widzieliście moje nowe dżinsy?
Tak, są w praniu, mogę je przynieść.
- Pa, widzimy się niedługo. - Pa.
Co?
Mamy spotkanie w szkole.
Jestem pewien, że poradzę sobie bez ciebie.
Nie, do zobaczenia później.
Hej?
Wszystko w porządku?
- Teraz wyzuluj. - Wiesz, że tak zrobię. Cześć.
Hej.
Pełny bak?
Tak, jak zwykle.
Dzięki.
Gdyby nie to, że Tommy cały czas bije żonę
byłoby mi go szkoda.
No wiesz, przez jego dzieciństwo.
Psychiatrzy dziecięcy, opieka społeczna i całe to gówno.
A zasoby w tamtym czasie były, delikatnie mówiąc, ograniczone.
Co to?
Utknęły w drukarce.
Byłaś zalogowana. Myślałam, że ich potrzebujesz.
Jestem pewien, że zaraz tu będzie.
Veronika, możesz przyjść?
Trzy lata temu w sąsiednim regionie zamordowano dziewczynę, Josefin Forss.
Mężczyzna został skazany.
Niklas Borsén, już go sprawdziłem.
Zobacz, co właśnie dostałem.
Jest ich więcej. Już go zabrali, czekają.
Chodź.
Zostawmy to na inny raz. Trzymajcie się.
- Dziękuję. - Simon, będzie świetnie.
Porozmawiamy po południu, kiedy mama będzie w domu.
Nie mogę wrócić z tobą?
Idę do pracy.
A ty musisz wracać na lekcje.
W porządku?
Będzie dobrze. Pa.
Kocham cię.
Simon i ja byliśmy na spotkaniu w szkole. Gdzie do diabła jesteś?
Powiedziałeś, że nie byłeś w związku z Hanną.
Mówiłeś, że jej nie znałeś.
Okłamałeś nas.
Tak, skłamałem.
Dlaczego?
Andrea tam była.
Jasne.
Nie pomyślałeś o skontaktowaniu się później, żeby powiedzieć nam prawdę?
Hanna i ja czasami uprawialiśmy seks.
To nie było nic wielkiego.
Andrea byłaby bardzo smutna, gdyby się dowiedziała.
Okej.
Może zabrzmię liberalnie, ale mówisz
że twoja obecna dziewczyna byłaby smutna, gdyby...
Jesteśmy zaręczeni.
Jasne, przepraszam.
Twoja narzeczona byłaby zła, że ​​pięć lat temu
uprawiałeś seks z inną?
Andrea i ja jesteśmy razem od liceum.
Oczywiście.
Gdzie uprawialiście seks?
Zawsze w chatce myśliwskiej mojego taty.
Gdzie jest?
Obok Jalmossen.
Tam były jej szczątki.
Widywaliście się tam i uprawialiście seks z podduszaniem.
Takie rzeczy łatwo mogą zajść za daleko.
Przepraszam, dlaczego zadajesz mu takie pytania?
Żeby ustalić związek twojego klienta z ofiarą.
Czy mój klient jest podejrzany o morderstwo?
Myślę, że mamy to, czego potrzebujemy, prawda?
Zostaniesz w areszcie, dopóki nie porozmawiamy z prokuratorem.
- Żartujesz, prawda? - Nie martw się, załatwimy to.
Oczywiście, że to załatwimy.
Hanna i ja uprawialiśmy seks. Nikogo nie zabiłem.
Pytajcie kogo chcecie.
Jest 11:46, kończymy.
Hej.
Jesteśmy z policji. Musimy zadać kilka pytań na temat Alexandra Östberga.
Tak myślałem.
Musimy potwierdzić miejsce jego pobytu w sobotę 15 października 2017.
Prawdopodobnie mieliśmy mecz.
O ile wiem, nigdy żadnego nie opuścił.
Można to w jakikolwiek sposób potwierdzić?
Posiadasz dokumentację dotyczącą meczów?
Tak, ale minęło wiele lat, musiałbym to sprawdzić.
Więc to zrób.
Matte, możesz sprawdzić gdzie byliśmy w sobotę...
15 października 2017 roku.
Sobota, 15 października...?
2017.
Jest, mecz wyjazdowy.
Wyjazd w sobotę w porze obiadowej, powrót w niedzielę rano.
Co to znaczy?
Nie grał, był kontuzjowany.
Ale to nie ma znaczenia, bo tam był.
Jesteś pewien?
Zapytaj któregoś z pozostałych chłopaków.
Możesz też zapytać Matte, drugiego trenera albo kierowcę autobusu.
Coś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Będę się odzywać. I proszę, wyślij mi to.
Dzięki.
Nie wierzę temu trenerowi.
Ma za sobą całą drużynę hokejową, która może potwierdzić
że Alexander Östberg tam był.
Tak, ale nie musiała zostać zabita 15-tego.
Mógł ją uwięzić i zabić później.
Jesteś przesądny?
Tak... Nigdy nie wiadomo.
Wychodzę, pa.
Czekaj, dokąd idziesz?
Śpię u Molly.
Zapomniałeś?
To dzisiaj?
- Dobra, na razie. - Poczekaj.
Mogę prosić o uścisk?
- Baw się dobrze. - Dzięki.
- Zadzwoń do mnie jutro. - Dobrze.
ÄLVSBRUK IK.
STRESZCZENIE
Cześć.
Cześć. Poproszę danie dnia.
Coś do picia?
Tylko woda.
Dobrze.
Tutaj jesteś.
Wracamy do domu, Simon.
Jedziemy do Danii.
Nie dzisiaj.
Idę do banku.
Muszę tam dotrzeć, zanim zamkną.
Nie możesz pojechać innego dnia?
Nie. Chcę, żeby wszystko było w porządku, zanim wyjadę.
Ale autobus nie przyjeżdża.
Przepraszam, że nie przyszłam dzisiaj na spotkanie.
W porządku, mamo.
Coś mi wypadło.
Tata tam był.
Dlaczego są tak różne?
- Kto? - Babcia i Ninni.
Są siostrami.
Właściwie nie wiem.
Czasem tak bywa.
Jakby były z różnych światów.
A my jesteśmy?
Nie.
Ty i ja, jesteśmy tacy sami.
Żartujesz, to było szalone.
Cholera, mój trener pływania tu mieszka.
Pieprzyć go, możesz się zabawić kiedy chcesz.
Idziecie? Impreza czeka!
Proszę.
- Toast? - Tak.
Trochę dla ciebie, dla ciebie i dla ciebie.
- Zróbmy to. - Gotowi?
Tato, kiedy kupimy nowe buty?
Już niedługo, dobrze?
Simon, podasz mi wodę?
Ciekawe, co robią Liv i Molly.
A jak myślisz?
Może... oglądają TikToka?
Tak, albo film.
Tak.
Dużo dzisiaj wypiłaś.
Już mi wystarczy.
- Daj spokój. - Pij!
Żyjesz tylko raz.
- Zróbmy to. - Spoko.
To było dobre.
Zagrajmy w nigdy przenigdy czy coś.
- Musimy nadrobić zaległości. - Dobra.
Ja zacznę.
Nigdy nie oglądałam porno.
Daj spokój. W porządku.
Naprawdę bardzo dobre.
Kłamiesz.
Wiesz to, prawda?
Już dobrze.
Przepraszam, jestem taka niezdarna.
Nic się nie stało, to tylko woda.
Wszystko w porządku.
Wszystko w porządku?
Tak.
Zimno.
Widziałeś Molly?
Nie, już jakiś czas.
- Będziesz rzygać? - Cześć, Jack!
Gdzie byłeś? Szukaliśmy cię całą noc.
- Byłem tu. - Cały czas?
Tak.
Do cholery, zapomnij o... Imprezujmy.
Dawaj...
Co do cholery, Liv?
Przepraszam.
Idź do domu.
- Będę spała u ciebie. - Idź już, dobra?
Przyjdę później.
Za dużo wypiłaś?
Spokojnie. Chcę cię tylko trochę rozgrzać.
Nie masz ochoty na przytulanie?
- Przestań. - Pierwszy raz się upiłaś?
Przestań, nie chcę.
Przykro mi, że nie będzie całowania.
Nie mam ochoty, na pewno to rozumiesz.
Możemy robić inne rzeczy.
Puść mnie!
Puść ją, to małolata.
Tylko żartowałem.
Veronika.
Tu Martin. Liv jest ze mną.
Znalazłem ją przed domem jak wymiotowała.
- Cześć. - Hej.
Co z nią?
Śpi tam. Wejdź.
Powiedziała, że będzie spać u koleżanki.
Wszyscy tak kiedyś mówiliśmy.
Posłuchaj...
Nie chcę się wtrącać, ale...
znam Liv...
To do niej niepodobne tak imprezować, prawda?
Tak.
Mam nadzieję, że to nie dlatego, że została usunięta ze sztafety.
Została wyrzucona z drużyny?
Nie powiedziała ci?
Nie.
Była roztargniona podczas ćwiczeń.
Rozumiem, że w tym wieku wiele się dzieje.
Ale na treningach potrzeba pełnego skupienia.
Niektórzy mogą myśleć, że jestem surowy, ale...
biorąc pod uwagę to, co przydarzyło się mojej siostrze Monice...
Właśnie w tym wieku wszystko zaczęło się dla niej pogarszać.
Rozumiem.
Liv ma duże szanse na odzyskanie miejsca w drużynie.
To jej kurtka.
Na górze jest łazienka, jeśli chcesz umyć ręce.
- Dziękuję. - Mogę przynieść worek.
Poproszę.
Wiedziałam.
Skontaktował się z tobą.
Czego on chce?
Musisz mi pomóc.
Przepraszam.
Śpi.
To przesada, że Martin wyrzucił ją z drużyny.
Nie zgadzam się.
Myślę, że on wie, co robi.
Tak, ale są różne sposoby.
Karanie to nie moja bajka.
Więc żadnych zasad i żadnych konsekwencji?
- Nie... - Nawet jeśli piła.
- I kłamała. - Nie o to mi chodziło.
Wiesz, że możesz ze mną porozmawiać, prawda?
Tak.
Nic się nie dzieje.
Jesteś pewna?
Tak.
No dobrze.
Po prostu cię kocham.
A ja ciebie.
Simon...
Simon? Czas spać.
Chodź.
Chodźmy do łóżka.
Chodź.
Cześć.
- Cześć. - Hej, chcę zapłacić.
Oczywiście. To wszystko?
- Tak. - Dzięki.
Hej, Tommy.
Cześć, co...
Co tam? Co zrobiłem tym razem?
Chciałabym z tobą chwilę porozmawiać.
Dobra, rozmawiajmy.
Kiedy byłeś mały, chodziłeś do psychologa, prawda?
Idź do diabła.
Chodziłeś? Do kogo?
Co to za bzdury?
Jeśli potrzebujesz psychologa, nie ma sensu mnie o to pytać.
Powodzenia.
Już, wszystko opłacone.
- Dziękuję. - Dzięki.
Cześć.
- Cześć, Veronika. - Cześć, Bettan.
Jak Tomas?
Przybiło go to? Mam na myśli zamordowaną dziewczynę, Hannę.
Pamiętam, że był dla niej bardzo oddany.
Robił wizyty domowe i naprawdę chciał, żeby poszła do szkoły.
Nie powiedział ci?
Może zapomniał, jak bardzo o nią walczył.
To trudne, wszyscy uczniowie, przychodzą i odchodzą.
Ciężko wszystkich zapamiętać.
A to było już jakiś czas temu.
Byłam pod ogromnym wrażeniem jego poświęcenia.
Naprawdę chciał jej pomóc.
To smutne, co się stało.
Pozdrów ode mnie Tomasa.
Jasne.
PSYCHOLOG DZIECIĘCY STEN LJUNGMAN
KYRKOVÄGEN 7.
Dzień dobry, Sten Ljungman?
- Nazywam się Veronika Gren. - Sten.
Czy mogę na chwilę wejść?
Tak.
- Dzwońcie, gdy coś wypłynie. - Dobrze.
Nie znaleźliśmy nic w domku letniskowym. Był czysty.
- Cholera. - Nie mamy nic na Östberga.
Dobra.
Jak tam?
Jak się współpracuje z Veroniką?
Tak naprawdę jeszcze się nie znamy.
Ale wszystko idzie dobrze.
Dobrze.
W czym mogę pomóc?
Zastanawiałam się, czy byłam tu jako dziecko.
Jako pacjentka?
Tak.
Jeszcze raz, jak się nazywasz? Zaraz sprawdzę.
Nazywałam się wtedy Veronika Löf.
Löf...
Nie.
Przykro mi, w naszych aktach nie ma nazwiska Löf.
Nie byłaś moją pacjentką.
A może pracował tu ktoś jeszcze?
Jestem kimś w rodzaju samotnego wilka, więc...
Nie.
Mój tata...
Zginął w wypadku przy pracy, kiedy byłam mała, byłam tam...
Miałoby sens, gdybym z kimś rozmawiała, prawda?
Zdecydowanie.
Czy oprócz pana w okolicy byli jeszcze jacyś inni
psycholodzy dziecięcy? Nie mogę nikogo znaleźć.
Nie sądzę. Niestety nie.
Byłam tu już kiedyś.
Nie, nigdy tu nie byłaś.
Gdybyś tu była, miałbym cię w rejestrze.
Wiem, że już tu byłam, pamiętam to miejsce.
Myślę że nadszedł czas, żebyś wyszła.
Proszę.
Wiesz kim jestem, prawda?
- Co? - Wiesz kim jestem.
Dlaczego kłamiesz?
Powiedz mi prawdę.
Dlaczego kłamiesz?
Dobrze. Twierdziłaś, że go widzisz.
Twojego ojca.
Mimo że był martwy.
- Moja mama wiedziała? - Tak. Dlatego tu przyszła.
Mówiła, że ​​jesteś maniakalna i trudno do ciebie dotrzeć.
Chciała szybkiego rozwiązania.
Nie była zainteresowana terapią.
Nie rozumiem, po co tu byłam, jeśli nie po pomoc?
Chciała, żeby ktoś ci pomógł. Żebyś wróciła do normalności.
Chciała, żebyś dostała leki. Środki uspokajające.
To nie było etyczne, ale twoja mama
była bardzo stanowcza.
I dała mi niezłą sumkę.
Nie jestem z tego dumny.
Tato!