- Zrobiłaś ze mnie cholerną lekomankę! - Dałam ci życie, Veronika.
Hej, Sofia, tu Veronika. Myślę, że muszę dzisiaj wziąć wolne.
Skąd masz ten naszyjnik?
Należał do Josefin.
Oddała mi go.
Rozmawiałem z Johanem Rutfjäll'em.
- Alexa tam nie było. - Przyprowadźmy go.
Hanna żyła w szopie. Często lubiła być sama.
To śledztwo Nassir'a. Ty mu tylko asystujesz
a nie robisz swoje własne. To ostrzeżenie.
Co czujesz?
Czy on tam jest?
MAMA JEST NAPRAWDĘ WKURZONA
MAMA
TATA
Powiedział, że nikt nie może o nas wiedzieć.
Ale ja dalej chcę z nim być.
ALE JA DALEJ CHCĘ Z NIM BYĆ
WIEM, ŻE TO MOŻE... ALE WIEM, ŻE...
ALEX
ALEX NAPRAWDĘ MNIE KOCHA.
Gdy jestem z Alexem, T nigdy się nie ośmieli.
Wtedy T nie dobierze się do mnie.
On potrzebuje wsparcia i dodatkowej pomocy.
To nigdy nie jest łatwe. Trzeba rozważyć tak wiele pytań i tyle uczuć.
Jestem pewna, że potrzebujemy bardziej kompleksowego...
To złożona kwestia.
Przepraszam, co powiedziałaś?
Mówiłam, że z testu wynika, że Simon nie ma ADHD.
Jak to możliwe? Przecież on odpowiada niemal każdemu kryterium.
To nie takie proste.
Nie może usiedzieć w miejscu, ma problemy ze skupieniem
ciężko mu nawiązać kontakt z rówieśnikami.
Tak, też to zauważyliśmy.
To prawda, że Simon pokazuje pewne pasujące wzorce
które często kojarzone są z neuróżnorodnością
ale jego zachowanie jest sprzeczne.
Jak to?
To tak, jakby on postanawiał tak się zachowywać.
Tak, jakby to była strategia.
- Jak to "postanawia"? - Zazwyczaj w takich sytuacjach
bierzemy pod uwagę podłoże takich zachowań
na podstawie rozmów z Simonem.
Także na podstawie obserwacji
i na podstawie odpowiedzi...
opiekunów.
I?
Jest dla nas jasne, że Simon napędzany jest przez silny niepokój.
Niepokój? W związku z czym?
Ten niepokój dotyczy przede wszystkim ciebie.
Mnie?
Tak.
- Jak to? - No cóż...
Twoja praca w policji wiąże się z brakiem poczucia bezpieczeństwa.
"Co może stać się mamie w pracy?"
Zauważyliśmy, że bardzo szybko jest gotów ciebie bronić.
Co oznacza, że niewiele trzeba by jego myśli błądziły
co może sprawiać wrażenie, jakby był rozproszony.
Nie widzę, żeby praca Veroniki była problemem dla Simona.
Albo dla Liv, w tej kwestii.
Nasze dzieci mają bezpieczny i dobry dom.
Tak. Nie jesteśmy tutaj by was przesłuchiwać.
Jesteśmy tutaj by pomóc Simonowi.
Dziękuję.
Za co?
Za to, że wstawiłeś się za mną.
Ostatnie czego potrzebuję
to by opieka społeczna robiła nam teraz dochodzenie.
Potrafię zadbać o swoją rodzinę.
Gdybyś tylko była bardziej obecna.
Czekaj.
Czy to ty, opisałeś mnie jako złego rodzica?
- Nie odpowiadałam na żadne pytania. - Nie, spokojnie.
Po prostu powiedziałem prawdę.
Dla Simona, dobra?
Myślisz, że to moja wina?
- Hej. - Hej.
- Wiesz gdzie jest Julia? - Jest w szopie.
Dobrze, dziekuję.
Hej.
Hej, Julia.
Hej.
Anity tu nie ma.
Nie, chcę porozmawiać z tobą.
O tym naszyjniku.
Czy naprawdę nie masz pojęcia, skąd Josefin mogła go mieć?
Czy mogła sama go kupić? Czy ktoś może jej go dał?
Nie mam pojęcia.
Julia, proszę. Pomóż mi.
Hej...
Uprawiała sugardating w sieci.
Chce zobaczyć moją cipkę za Ralpha Laurena.
Myślę, że jestem warta nieco więcej, kolego.
Co zrobisz z tymi wszystkimi pieniędzmi?
Przekażę je organizacji broniącej praw zwierząt.
Nie, kupię sobie własnego konia, którego mama nie będzie kontrolować.
Pieprzony oblech.
- Co? - Nic.
Hej...
Weź to.
Jako podziękowanie za pożyczenie mi swojego komputera i...
- Serio? - Mhm.
Czy Niklas Borsén mógł dać jej ten naszyjnik?
Nigdy nie sprzedała by się za to.
Nie wiesz może, czy jakiś jej kontakt nie zaczynał się na T?
Nie mam pojęcia, nigdy nie rozmawiałyśmy o tym kim oni byli.
Nigdy nie przyszło ci do głowy, żeby powiedzieć o tym policji?
- Nikt nie pytał. - A ty nie pomyślałaś by to zrobić?
Nie.
Nie, nie pomyślałam.
Więc, jeśli to wszystko, muszę już lecieć.
Mam pracę do zrobienia.
Tak, teraz to ty prowadzisz stajnie.
ARESZTOWANO PODEJRZANEGO O ZAMORDOWANIE 17-LATKI
- Hej. - Hej.
Hej. Gdzie byłaś?
Na spotkaniu w szkole.
Dobrze, mamy teraz przesłuchanie
dobrze by było, gdybyś na nim była. Chodź.
Zanim zaczniecie zadawać pytania
mój klient chciałby zmienić swoje wcześniejsze zeznania.
Proszę, Alex.
Spałem z Hanną.
Dobrze. Już to wiemy.
Widzieliśmy się tamtego dnia, gdy chciała wyjechać.
Kiedy?
Nie pamiętam dokładnie, ale później tego samego dnia.
Uprawialiście seks?
Odpowiedz mi wyraźnie.
Tak.
Wiedziałem, że wyjeżdża i po prostu chciałem się pożegnać.
Wygląda na to, że widywaliście się regularnie.
Tak. Byłem z Andreą, ale...
Z Hanną, to było coś innego, to był...
To był ktoś, kogo mogłeś wykorzystać?
Nie musisz na to odpowiadać.
Według Love Gran, Hanna bała się ciebie.
- Czemu tak myślicie? - Hanna nie bała się mnie.
Czemu niby miałaby się bać? Nigdy nawet nie spotkałem tego Love'a.
Z nagrań jasno wynika, że robisz jej krzywdę.
Byłem młody i nie jest to coś, z czego byłbym dumny, ale...
Słuchaj, kochałem Hannę.
Jeśli wrócimy do dnia morderstwa.
Spotkaliście się i uprawialiście seks.
Gdzie się spotkaliście?
Zawsze w domku myśliwskim mojego ojca.
W domku niecały kilometr od miejsca, gdzie znaleziono zakopaną Hannę?
Spójrzcie, rozumiem, że myślicie, że ja...
Ale to nie... Nic nie zrobiłem.
Jeszcze nie powiedziałeś nic, by przekonać mnie bym myślał inaczej.
Nie opuściłeś nawet jednego meczu od siedmiu lat.
Ale tego konkretnego dnia, postanowiłeś nie grać. Czemu?
Mówię wam, kochałem Hannę, a ona wyjeżdżała.
Więc chciałem przekonać ją, by tego nie robiła i ja...
Ale nie miało znaczenia co mówiłem, ona już postanowiła...
Czy dałeś coś Hannie?
Nie.
Naszyjnik?
- Ze złotym motylem? - Nie.
Czy Hanna spotykała się z innymi mężczyznami?
Co? Nie.
- Spotykała się? - Nie.
Czy spotykała się z innymi mężczyznami?
- Czy spotykała... - Już odpowiedział na to pytanie.
Czy poznała kogoś w sieci lub gdziekolwiek indziej?
- Czy spotykała się z kimś innym? - Zrobimy teraz przerwę.
Możesz tutaj zostać, zaraz wrócimy.
Czekaj.
Zadałam te pytania nie bez powodu.
Pamiętasz jak mówiłam ci o mordercy Josefin?
Jak możemy być pewni, że to nie ten sam sprawca?
Veronika, mamy tutaj podejrzanego
bez alibi, który na video uprawia seks z ofiarą i ją poddusza.
Przyznał, że widział się z nią dnia, kiedy prawdopodobnie zmarła
w obszarze, w którym znaleziono ciało.
Wytłumacz mi, co takiego wiesz, czego ja nie wiem?
Hanna i Josefin miały identyczne naszyjniki.
- Identyczne naszyjniki. - Dostały je od niego.
To może być mężczyzna skazany za morderstwo Josefin lub ktoś inny.
Jak wiele dziewczyn lubi motyle? Co?
Sprzedają je w każdym sklepie z biżuterią.
- Tak, ale... - Żadnych, ale. Starczy.
Nic, co powiedziałaś mnie nie przekonało.
Chcę byś wzięła sobie wolne do końca dnia.
- Co? - Idź do domu.
- Hej. - Hej.
- Jasne, mogę tutaj podpis? - Tak.
- Tak? - Hej, to ja.
Wiem, że nie chcesz ze mną teraz rozmawiać
ale jestem teraz w domu opieki i autobus nie przyjeżdża.
Prowadzisz?
Możesz mnie odebrać? Teraz?
Katrin.
Hej, musisz dać mi spróbować jeszcze raz.
Nie, nie mogę.
- Proszę, daj mi spróbować jeszcze raz. - Nie chcę.
- Hej. - Hej.
Czy coś się stało?
Nie, po prostu chcę do domu.
Dobrze...
Okej.
Na razie.
- Hej. - Hej.
Rasmus przekazał mi, że chcesz ze mną rozmawiać.
Tak, zgadza się, słyszałem, że miałeś z Veroniką
dyskusję lub nazwij to jak chcesz.
Czy to coś, o czym powinienem wiedzieć?
Nie. To nic takiego.
Wywlekła jakąś starą sprawę, która jej zdaniem
może być powiązana ze sprawą Hanny Hagman.
Josefin Forss?
- Tak. - Też mi o tym mówiła.
Mama Josefin dzwoniła kilka dni temu mówiąc
że Veronika tam była i zadawała jakieś pytania.
Okej.
Słuchaj...
Jeśli mam być szczery.
Nassir, wiedz jedno o Veronice
miała okresy niestabilności umysłowej.
Dwukrotnie była na zwolnieniu i dwukrotnie hospitalizowana.
Naprawdę, mam nadzieję, że tym razem to nic w tym stylu.
- Tak. - Więc chciałbym...
Więc, jeśli coś zauważysz, od razu do mnie przyjdź.
- Tak, oczywiście. - Dobrze.
Hej, posłuchaj... Czekaj chwilkę.
Możemy...
Skoro jesteśmy tutaj tylko we dwoje, porozmawiamy chwilę?
Tutaj?
Tak, tutaj jest dobrze, prawda?
Zajrzałem do garderoby.
Byłem dość zaskoczony.
To wyglądało jak rzeczy dotyczące twojej pracy.
Na posterunku.
Myślałam, że mamy rozmawiać o Simonie.
Czy prowadzisz swoje własne śledztwo z domu?
Naprawdę chciałbym wiedzieć co się dzieje.
Hej?
Czym się do cholery zajmujesz teraz w pracy?
Veronika?
Maj-Britt!
Co ty tutaj robisz?
- Zaczęło padać. - Tak, nawet zaczęło padać.
Veronika?
Co się stało?
Muszę z tobą porozmawiać.
Liv, mogłabyś, proszę, pójść do swojego pokoju?
Muszę porozmawiać z mamą sam na sam. Okej?
Chcę ci teraz powiedzieć.
I chcę byś mi uwierzył.
Okej.
Tomas...
Widzę ludzi, których już tu nie ma.
Oni pokazują się mi.
- Veronika... - Nie jestem szalona.
To prawda. Przysięgam.
- Ona jest tutaj teraz. - Kto?
Dziewczynka tam za tym drzewem. Widzisz tego ptaka?
Widzisz go?
Tak, widzę go.
Tomas, posłuchaj mnie.
To prawda, przysięgam. Proszę, wiem jak to brzmi, nie jestem szalona.
- Proszę, musisz mi uwierzyć. - Okej.
Okej.
Wierzę ci.
Kochanie.
Wierzę ci.
Okej?
Oczywiście, że ci wierzę.
Chodź, usiądź.
Dziękuję. Cieszę się, że mi powiedziałaś.
Nie jesteś sama.
Nigdy nie jesteś sama.
Pójdę po plastry.
Cześć, tu Tomas.
Tak, rozmawiałem z nią o tym.
Myślę, że masz rację. Tak pewnie będzie najlepiej.
Okej, spotkasz się z nami, gdy będziesz w szpitalu?
- Veronika. - Tato?
- Tato, co się dzieje? - Veronika, czekaj.
- Hej, tu Tomas. - Witam, nazywam się Saga Morén.
Dzwonię z...
Tak.
Hej, lekarz może teraz z tobą porozmawiać.
Tak jak mówiłam, obyło się bez większych obrażeń
ale była w stanie psychozy, gdy przyjechała.
Daliśmy jej środek uspokajający, więc w nocy będzie spała.
Co się stało?
Okoliczności są niejasne
ale najwyraźniej wjechała prosto w drzewo.
Ona...
była nieco wytrącona z równowagi.
Wchodząc do samochodu była zdenerwowana i...
no cóż, zdezorientowana.
Widzę, że była wcześniej dwukrotnie hospitalizowana
i że wystąpiła u niej kiedyś psychoza.
Tak, te stany występowały już znacznie wcześniej.
Miała urojenia już nawet jako dziecko.
Mówiła wtedy, że widzi zmarłych ludzi.
Że kontaktują się z nią.
Mi też to powiedziała.
Zanim weszła do samochodu.
Mój Boże...
Kiedy mama wróci do domu?
- Nie wiem. - Powiedziałeś, że nie jest ranna.
Tak, ale...
Czasami człowiek potrzebuje dodatkowego odpoczynku.
Nie rozumiem jak możesz to wszystko tolerować.
Zawsze coś się z nią dzieje.
Czemu nie może być normalną, kurwa, mamą.
Liv.
Wiecie, że was kocham, prawda?
Tylko raz?
Nie, wiele razy. Miliony razy.
Dzień dobry, Veroniko.
Jak się czujesz?
Pozwól mi.
Spokojnie.
Dasz nam dwie minuty?
Oczywiście.
Dziękuję.
Czy próbowałaś się zabić?
Co?
Czy próbowałaś się zabić?
Nie. Nie, to był wypadek.
Martwię się o ciebie.
Nie jest z tobą dobrze. Jesteś chora.
Tomas to był wypadek, to był...
Byłam w samochodzie i...
Ale teraz jesteś tutaj, tak?
I dostaniesz wsparcie, tym razem takie jak trzeba.
Więc wszystko...
Wszystko będzie dobrze.
Powiedziałeś, że mi wierzysz.
A potem za moimi plecami...
Ale...
duchy nie istnieją.
Veronika.
Wyjdź.
Witam, tu Nassir.
Cześć, to ja.
Cześć. Jak się czujesz?
Halo?
Nie powiedziałam ci wszystkiego.
Możesz tutaj przyjechać?
Tu do szpitala.
- Cześć. - Cześć.
Usiądź.
Słyszałem o wypadku.
Mam pamiętnik Hanny.
Jaki pamiętnik?
Pamiętnik Hanny.
Nie potrafię wyjaśnić jak, ale posłuchaj mnie.
Napisała w nim, że kocha Alexa.
Ale jest też ktoś jeszcze.
Ktoś kogo się boi, kogo nazywa T.
Nie wiem kim on jest.
Ale myślę, że to może być zabójca.
Być może Niklas Borsén, ale na pewno nie Alex.
Wiem, że morderstwa Hanny i Josefin są ze sobą połączone.
Wiem to.
Jedynie Oskar tutaj nie pasuje.
Okej, a kim jest Oskar?
Oskar Lidman.
Mały chłopiec, który wpadł do rzeki i utonął pięć lat temu.
Był w lesie, gdy Hanna zmarła.
Mogę to udowodnić.
Cześć Veronika, nazywam się Mona.
Jestem z oddziału psychiatrycznego, chciałabym byś ze mną poszła.
- Co? Nie. - Obawiam się, że nie masz wyboru.
Poczekaj, jeszcze nie skończyliśmy.
Jedź do mnie do domu, wszystko jest w mojej szafie.
Nagrania, dziennik Hanny... Powiedziałam, że jeszcze nie skończyliśmy.
- Porozmawiamy, gdy wrócisz. - Nie, teraz.
Musisz się temu przyjrzeć.
To nie Alex.
Pojedź do lasu, w którym znaleziono Hannę i poszukaj w pobliżu kalosza
to kalosz Oskara.
Zgubił go uciekając stamtąd.
Co jest do diabła? Puść mnie.
Słyszałeś? Powiedziałam, puść mnie.
Puść mnie.
Puśćcie mnie.
Nassir!
Puśćcie mnie. Nassir!
Powiedz im, że to nieporozumienie!
Puśćcie mnie! Nie!
Nie!