Nie mogę o tym rozmawiać.
Dlaczego?
Jedno mogę powiedzieć. Przyjrzałem się swojemu życiu
i prawdę mówiąc, nieźle je spierdoliłem.
Nikogo nie winię, nie użalam się nad sobą,
po prostu taka jest prawda.
Co nieco zjebałem.
Dobrze.
Jak je zjebałeś?
To nieważne. Nie da się go naprawić.
To jest ważne.
Chcesz naprawić relacje z byłą żoną?
Nie, nie wróci do mnie.
Nie dziwię jej się. To moja wina.
A z synem?
Dlaczego nie chcesz rozmawiać?
Czujesz się bezradny?
Czuję się dobrze.
Chodzi o to...
Nie zawsze mogę odpowiedzieć. Postawię panią w trudnej sytuacji.
Albo umieści mnie pani na oddziale i ja będę w trudnej sytuacji.
Stanowisz dla siebie zagrożenie?
Nie dziś.
Co to znaczy, Rory?
Robię to, co do mnie należy.
Robię, co trzeba, i...
Już jakiś czas temu zrozumiałem, że nie będzie lepiej.
Dlatego postanowiłem,
że jeśli za rok wciąż będę się tak czuł,
to mogę się odmeldować z tego świata.
Kiedy obmyśliłeś ten plan?
Około rok temu.
Rory?
Na pewno próbowałeś wszystkiego?
Nie wszystkiego.
PODŻEGACZE
PIEKARNIA BOVA
Ważniak z ciebie, co?
Myślisz, że jesteś kimś?
Zacząłeś gadać o naszym towarze?
Coś ty sobie, kurwa, myślał?
A co, jeśli się wygadasz przed samymi wyborami?
Masz na to jakąś hipotezę?
Dałeś ludziom cynk i nikt nie chce pracować.
Wszyscy się boją.
I teraz ja mam przejebane.
Bo ja mam ten towar.
Jedyny w swoim rodzaju,
a nie mogę znaleźć nikogo, kto chce pracować,
bo narobiłeś bałaganu.
- Naprawię to! - Jak to niby zrobisz?
Mam chłopaków. Cały zespół. My się tym zajmiemy.
Pracujesz z czubami, którzy szorują podłogi w Quincy
i potrafisz spierdolić każdą akcję.
Jaki zdrowy na umyśle człowiek zechce to teraz robić?
Dmuchnij mocniej.
- Próbuję! - Jakbyś chciał nadmuchać balon.
Balon.
Nie wykryto alkoholu. Pojazd odblokowany.
Cobby Murphy!
- Co, do diaska? - Dobra.
Natychmiast go odprowadź!
Co się gapisz? Wracaj.
Cobby!
Zadzwonię po gliny, jeśli jeszcze się tu zjawisz.
- Terry. Hej. - Nie chcę...
Opowiedzieć ci dowcip?
Co?
Opowiedzieć ci dowcip, który słyszałem? Terry. Kolejny?
- Halo. - Joł. Jest Cobby Murphy? Mówi Scalvo.
Cobby Murphy. Daj Cobby’ego do telefonu.
Zaczekaj.
Nie chcesz usłyszeć dowcipu?
Cobby!
O chuj chodzi? Jezu Chryste.
Tak?
Co z tobą nie tak?
Podobało ci się w Walpole?
Chcesz tam wrócić?
Brakuje ci macanek z kolegami?
Jezu. Spokojnie, panie Kelly.
- Halo. - Mam robotę.
- Tak. - Jeśli chcesz, spotkajmy się za godzinę.
Tak, jasne. Dobra, na razie.
Jeśli to było to, co myślę, to w dupę sobie wsadź tę kartę do keno
i wynocha z mojego baru.
Dobra.
Życzę szczęścia.
Wiesz co?
Sam kreuję swoje szczęście.
Panie Kelly?
Pił pan dziś?
Kuzyn Brendy? Żołnierz?
- Tak. - Co teraz robisz?
Cyklinuję podłogi.
Były skazaniec?
Co to ma, kurwa, znaczyć?
Niby, kurwa, co?
Odsiedziałem swoje, ale nie obrzucaj mnie błotem.
Co to ma być? O chuj mu chodzi?
To komik. Nie pisnął słówka.
Prawdziwy ze mnie apologeta, co, Scalvo?
Zadbaliśmy o ciebie, prawda?
Dwa do trzech w Walpole.
- Osiemnaście miesięcy. - O 18 za dużo.
Jezu Chryste. Ja pierdolę.
Całe życie w tym biznesie
i to dostaję za swój trud?
Dwóch dzięciołów...
Bandę...
Uważasz, że to zabawne?
Pączki...
Mam wrażenie,
że jesteście świadomi, że za tydzień
w Bostonie odbędą się wybory na stanowisko burmistrza.
To już z góry przesądzone, że Miccelli zostanie wybrany ponownie.
Wygrywa co cztery lata.
Jeszcze cztery lata, jeszcze cztery lata.
Tak jest!
A impreza w wieczór wyborów
będzie kwintesencją politycznej zabawy w łapówki.
Pięćset, żeby w ogóle wejść.
Stara szkoła Miccelliego.
Płatny bar. Stówa za drinka.
Żadnych kart czy płatności mobilnych.
Gotówka.
Każdy, kto chce jakiś kontrakt,
przyjdzie z czarną torbą.
I nic z tego nie trafi na konto Demokratów w Massachusetts.
Gdzie ta impreza?
W The Wharf.
Będzie tam kasa, jakiej nigdy w życiu nie widzieliście.
I będzie leżeć bezpańska,
aż rano przyjedzie po nią opancerzona furgonetka.
Czyli mamy okraść burmistrza.
Zgadza się.
Ile?
Piętnaście minut pracy.
Każdy dostanie 10% z jakichś 300 patyków.
- A jeśli będzie więcej? - To dostaniecie więcej.
A jeśli będzie mniej?
To dostaniecie mniej. Tak działają procenty.
Potrzebuję 32 480.
A ja 40-centymetrowego chuja,
ale powiem ci to samo, co powiedział mi Bóg.
„Może następnym razem”.
Dobra. Miło było was poznać.
Ile potrzebujesz?
Dokładnie 32 480 dolarów.
A jeśli działka będzie większa?
Możesz ją zatrzymać.
- Tak. - Ale jeśli mniejsza...
Wiem. I tak dostaniesz kasę.
Tak.
- Umowa stoi. - Umowa stoi.
Mogę kontynuować?
Wejdziemy od strony wody.
Przywiążecie łódź pod dokami.
Wejdziecie schodami od tyłu.
Będzie tam czterech czy pięciu gości. Pewnie będą sprzątać.
Obok kuchni jest biuro. To w nim będzie hajs.
- Bingo. - Jak pójdzie dobrze,
to stamtąd wypłyniecie.
Scal przejmie pieniądze.
To więcej ich nie zobaczymy.
Posłuchaj. Okej? Siadaj.
Siadaj.
Jeszcze jedno skurwiałe słowo i pójdziesz się uczyć pływać.
Odstawimy was do doków.
Robicie swoje.
Za kilka dni odwiedzi was pan DeChico.
To jest pan DeChico.
I nigdy więcej się nie zobaczymy.
A co jeśli to Choi wygra wybory?
Co takiego?
Mark Choi, pretendent.
Nie relikt przeszłości, a wizja przyszłości.
Choi znaczy wybór.
Te same sztuczki.
Od lat ta sama korupcja.
- To dobry kandydat. - Co jeśli wygra?
- Chinol nie wygra. - Nie krzycz.
Mówię tylko, że jest sporo niewiadomych.
Zostawicie nas na chwilę?
Gdybyś miał hajs, kupiłbyś klub jachtowy?
To taki szwedzki stół dla dupków, co nie?
Tak to się zwykle odbywa?
To znaczy?
Cała ta akcja w środku.
To twoja pierwsza robota?
Wiem, co robię.
Późno na zmianę kariery. Ile ty masz lat? 60?
Nie zmieniam kariery.
To co to ma być?
Coś, co muszę zrobić.
Raz.
Nie spierdol tego.
Nie dotykają kasy.
Oczywiście.
I wyklucz tego idiotę.
Z przyjemnością.
To skomplikowane, więc uważajcie.
- Tu zadokujemy łodzie. - To aktualny plan?
Oczywiście.
Tu zadokujemy łodzie,
przywiążemy je, wejdziemy schodami.
- To jest plan kuchni... - To nieruchomość z Zillow?
Możecie słuchać, gdy do was mówię?
Co ty robisz?
Notatki.
- Notatki. - Tak...
- Na temat spisku? - To dużo informacji.
6.07. Pierwszy przystanek.
Są uzbrojeni i gotowi zostać bohaterami.
Czyli musimy się wynieść do 6.07.
6.07.
Gdyby któryś chciał odwalić Johna Wayne’a.
Okej.
Strażnik ma rewolwer kaliber .38.
W ciężarówce jest pistolet
i strzelba po stronie kierowcy.
Znasz ich?
- Co? - Znasz tych strażników?
Nie. Nie osobiście.
To co? Masz intuicję jak Jedi? Taki z ciebie Yoda?
Sprawdziłem ich.
Kierownik restauracji Wharf. Dave Wedge, 55 lat, dwoje dzieci.
Dwa labradory. Chodził do gastronomika.
Dziesięć lat w trattorii.
Życiowa pizda. Nie będzie przeszkadzał.
Tak.
Nie ma szans.
Hej, stul pysk.
Skąd wiesz, jak zareaguje?
Gastronomik? Mówisz poważnie?
To jego profil na LinkedIn.
Mamy obrobić knajpę.
To nie Afera Thomasa Crowna.
Pogadamy sobie, gdy skończymy.
Co o tym myślisz?
Nic.
Dobra. Czas nagli. Gotowi?
Jeszcze jedno. Ostatnie. Obiecuję.
Jeśli wydaję polecenia, a oni ich nie wykonują...
Powiedz: „Mam broń”.
Tak zrobię.
Jesteśmy gotowi.
LODOWISKO LAWRENCE’A LARSENA
Hej!
Spokojnie, Scal.
Chcesz to zrobić?
Ty jesteś kapitanem.
Nie jesteś zdenerwowany.
Nie jestem. 6.07.
Masz wszystkie klepki? Pod sufitem?
Masz?
Nie, ale jestem tego świadomy.
- Co to było? Nie ruszamy się. - Utknęliśmy.
- Pobujajcie łodzią. - Nie bujaj...
Trzesz o skały.
Próbuję nas uwolnić.
Bujajcie dalej.
Jezu Chryste. Toniemy.
SOS, sukinsynu. SOS, kapitanie.
- Toniemy. - Kurwa!
Woda ma 15 stopni. Sama radość.
Nabraliśmy wody.
Jak załatwiłeś sobie patent? Ja też tak chcę.
Płyniesz połowę trasy, a potem mówisz:
„Wysiadać i piechotą”.
Przynajmniej jest styczeń.
Jeśli nie zgarniemy kasy,
dostaniemy zapalenia płuc. Też spoko.
Zamknij się i skup.
To tylko ścieki. Chodźcie.
Schody, maska, drzwi, kuchnia. Na ziemię.
- Załóż maskę. - Wedge, sejf, kasa, 6.07.
- Trzy, dwa... - 6.07.
Czekaj! Szybkie pytanie. Ostatnie.
Pieprzyć pytanie.
Ruchy! Do kuchni!
- Już! - Na ziemię!
Włóżcie telefony do zlewu i na ziemię.
O cholera.
Kurwa!
Zwiążcie ich.
Mamy sześć trytytek, geniuszu.
To coś, kurwa, wymyśl.
Co ty odpierdalasz?
Przepraszam. Mama dzwoni.
Zabierzcie im telefony.
Na ziemię! Telefony do zlewu.
Wszyscy na ziemię.
Oto co zrobimy. Mój kolega, pan Longbaugh,
zaprowadzi was do zamrażarki.
Panie Longbaugh, krzywdzi pan ludzi?
Co?
Lubi pan krzywdzić ludzi?
Mam broń!
Tak, masz broń.
Ale nie chcesz musieć jej użyć, prawda?
Nie, wcale nie chcę jej używać.
Weźcie wdech, wstańcie,
wyjmijcie telefon, połóżcie na blacie.
- Idźcie do zamrażarki. - Telefony na blat.
Telefony na blat.
Weźcie, co chcecie. Jedzenie, napoje.
Bądźcie dla siebie mili. Poćwiczcie trochę.
- Ogrzejcie się. - Po kolei.
- Przeżyjecie. - Kiedyś zmywałem.
Koszmar. Pracowałem w kuchni.
- To męska szatnia z jedzeniem. - Idziemy.
Czemu jest was tak dużo?
Impreza trwa od wczoraj. Świętują, bo Choi wygrał.
Przesuńcie się. Co? Mark Choi wygrał wybory?
Myślałem, że nie miał szans.
Miccelli nie ustąpił.
Wciąż jest tam sporo ludzi.
- Co, kurwa? - Hej, Mark Choi.
Mówiłem, że ma szansę.
Gdzie ona jest? Gdzie, kurwa?
Było mnóstwo. Odbierali już dwa razy.
Napełnij torbę.
- Czym? - Napełnij ją.
Dać mniejszą torbę?
Gdzie jest kasa?
Wywieźli ją wczoraj, bo było jej tak dużo.
- Chwila. Nie ma kasy? - Nie ma, kurwa, kasy.
Wypierdalać!
Kurwa!
- Grozisz mi, skurwielu? - Hej. Dość. Wystarczy.
Pieprzę to.
Co ty odwalasz?
Mówiłeś, że to pewne.
Mówiłem: prawie.
Pieprz się.
Musisz ustąpić.
- Wymyka się to spod kontroli. - Stul pysk, Alan.
Jak powiedział wielki Benjamin Franklin:
„Musimy zawisnąć razem, bo jak nie,
to zawiśniemy osobno”.
Burmistrz zaraz wyjdzie.
Powitajcie go ciepło, gdy się zjawi.
Jeszcze cztery lata!
Gdy ten skośnooki weganin abstynent wejdzie do mojego biura
i choćby przejrzy rozrachunki,
to wszyscy pójdziemy siedzieć.
W prawo czy w lewo?
Na pewno miał dwa labradory?
Mówiłeś, że jest życiową pizdą.
Może miał tylko jednego.
Nic tu nie jest tak jak na mapie.
Kapitanie, możliwe, że schrzaniłeś rozeznanie?
Gadaj zdrów, lachociągu.
Na pewno nie chodził do gastronomika.
- Notatki się rozmazały. - Może na uniwerek.
Morda w kubeł.
To może w prawo?
Dobrze.
Pan burmistrz. Jak się pan ma?
Młody, mamy mnóstwo rozwiązań do wyboru.
Zamknij się. Ani, kurwa, słowa.
Opróżnijcie kieszenie. Ale już.
Wyciągać wszystko!
- Pierdolę to. - Wszystko do torby.
- Zabieraj to. - Daj spokój.
Zabieraj.
Wszystko. Biżuterię. Wrzucać do torby. Szybciej.
Do torby.
- Weź jego zegarek. - Nie mamy na to czasu.
Weź go. Tam. Weź zegarek.
- Dostałem go od żony. - Do torby.
Stać cię na nowy.
- Co odpierdalasz? - Dziękuję. Do torby.
To złoto?
To?
- Należało do dziadka. - Do torby.
Będę ci winny przysługę...
Wkładaj to do torby!
Wysoki sądzie.
Dziękuję.
- Chodźmy. - Idziemy.
- Co ty robisz?
Nie chcesz tego zrobić.
Ani się waż.
Co ty robisz?
Chodźmy.
Widział moją twarz. Wszyscy widzieli.
- Załatw tego gnojka. - Chodźmy.
Masz pojęcie, w co się wplątałeś?
- Sprawdź. - Rzuć broń. Odejdź.
Przestań ruszać rękami.
Zastrzelisz go, to wszyscy mamy przejebane.
Tylko sobie rozmawiamy.
- Odwróć się. - Wychodzimy.
- Rzuć broń. - Nie daj mu wyjść.
- Zrób to. - Rzuć broń, odejdź.
Joł, obrabowali nas.
Sprzątnij go.
Jezu.
Chodź. Szybko. Chodź.
O cholera.
Chodź. Co ty wyprawiasz?
O cholera.
Nic mi nie jest.
Jest 6.07.
Chcesz mnie zostawić?
Kurwa.
Przykro mi. Jest 6.07.
Cześć.
Hej!
Nigdy się nie spóźniają?
Daj mi kluczyki.
Ręce do góry.
Nie, ja pojadę.
- Wsiadaj! - Poprowadzę.
Ja jadę. Wsiadaj do auta!
Znowu mnie zostawisz? Tak, zostawisz mnie?
- Chryste. - Szybciej!
- Czemu ty prowadzisz? - Wiesz czemu.
Mam dwie sprawne ręce. Dwie skurwiałe ręce.
A ty tylko jedną.
„...6.07. Przepraszam”.
Skręć w prawo.
Jedź!
Samochód! Uważaj!
POLICJA
Uderzyłeś w radiowóz.
Mają ich więcej.
Teraz wiedzą, że mają gonić opancerzony wóz.
Konie? Myślą, że obrabowaliśmy pociąg?
Uważaj.
Patrz na drogę.
- Wiem, co robię. - Spokojnie.
Ja pierdolę. Spokojnie?
Prowadzę jedną ręką.
To się ze mną zamień.
Żebyś mnie rzucił lwom na pożarcie?
Wycieraczki.
Nie ma wycieraczek? Pomożesz?
Zajmę się tym.
Kolejna zaleta posiadania dwóch sprawnych rąk.
- Szlag. - Co?
Zapnij pasy.
Czemu szepczesz?
- Zapnij pasy! - Czemu szepczesz?
- Zapinaj! - Co, do kurwy nędzy?
Ja pierdolę!
Pojebało cię?
- Chodź! - Hej! Co robisz?
- Co się stało? - Z tyłu jest koleś.
Z tyłu jest koleś?
Wydaje mi się, że z tyłu jest koleś.
- Wydaje mi się... - Ilu ludzi widziałeś?
Co takiego?
Ilu widziałeś, gdy odjeżdżaliśmy?
- Był gość... - Widziałem jednego.
Widziałeś typa na rampie?
Nie... Jak...
Miało być dwóch. Widziałem jednego.
To gdzie jest drugi?
Może był tylko jeden.
Do odbioru forsy? Nie.
Mówisz, że jeden odbiera hajs,
a drugi chowa się w aucie
- i się w nim zamyka? - Myślę, że tak to robią.
- To nie ma sensu. - Tak to robią.
Myślę, że wsadzają czubka do tyłu,
dają mu broń
i każą zabić pierwszego, kto otworzy drzwi.
I dają mu Medal za Męstwo.
Nie dostaniesz medalu, John!
- Obrabowałeś kiedyś taki wóz? - Nie.
Słuchaj... Nie sądzę, że tak to robią.
To co przewróciło się w aucie?
Skąd mam wiedzieć? Może wielka torba kasy.
To nie była torba kasy.
Pierdolony John Wayne się tam przewrócił,
który tam siedzi i czeka, aż odstrzeli nam łby.
Wyjdź z podniesionymi rękami albo wjedziemy do wody!
Myślisz, że sobie tam czeka?
Tak, bo oblał testy do policji,
więc znalazł inną robotę, w której może nosić broń,
zamordować kogoś i zostać bohaterem.
Halo? Jest tam kto?
Nie sądzę, że to zrobi.
- Nikogo tam nie ma. - Musimy spadać.
- Może tam być kupa kasy. - Nic tam nie ma.
Muszę sprawdzić.
Jesteś, kurwa, niewiarygodny.
Dla 32 patyków?
Nie możemy tu siedzieć.
Dostaniesz kulkę w łeb.
Zrobię to szybko.
To nie kwestia techniki.
Do kurwy nędzy.
Zaczynamy.
Dobra, gotowy?
Raz, dwa...
- Czekaj. - Ja jebię.
Właśnie ocaliłem ci życie.
Słyszy nas i nasze odliczanie...
- Jego tam nie ma. - ...i strzeli ci w łeb.
To zrób znak.
Gotowy?
Raz.
Dwa, trzy.
- Walcie się! - O cholera. Jasna dupa!
- Oberwałeś? Trafił? - Nie.
Czułem, jak kula przelatuje mi obok głowy. Jezu Chryste.
- Trafiłem go? - Chybiłeś, dupku.
Wciąż tu jestem. Jeszcze stoję.
Chybiłeś, sukinkocie.
Mogłeś zostać bohaterem, a chybiłeś.
Otwórzcie drzwi
i lepiej chwyćcie za broń, skurwysyny.
Będę napierdalał tym, co mam.
- My też! Już nie żyjesz! - My też! Nie żyjesz!
Jebać twoją matkę!
Zabiję sukinsyna.
Zabiję cię, gnoju!
To otwórz drzwi.
Zróbmy to!
To ostatnie trzy sekundy twojego życia.
Ostatnie trzy sekundy!
Pomódl się.
- Dawaj! - Na trzy.
Raz!
Na pewno wiesz, co robisz?
Jestem z Quincy.
Odpalania auta na krótko uczono w szkołach.
Przesuń się.
- Ja prowadzę. - Nie ma mowy.
Prowadzę. Wsiadaj.
Musimy jechać.
Czemu nie mogę prowadzić?
- Bo mnie zostawisz. - Czemu miałbym cię zostawić?
Już to słyszałem.
Nie umiesz wrzucić biegu.
- Adios. - Wrzuć bieg.
Co mam zrobić?
Obrabowaliśmy burmistrza. Nie poszło zbyt dobrze.
Potrzebuję... Potrzebujemy, by te dwie łajzy z Quincy...
po prostu zniknęły, jasne?
Trupy.
I co ja mam zrobić? Zniknęli.
Miłego dnia.
Zadzwoń do tego psychopaty, z którym pracował Scalvo.
Kolejny popapraniec.
Kto? Booch?
Niech on to posprząta.
To oni wpakowali nas w to gówno.
Skurwiały, bezużyteczny lachociąg!
Każ mu ich znaleźć.
Odzyskaj pieniądze.
Jadę do mojego domku.
Nie, zapomnijmy o tym, że obrabowaliśmy burmistrza.
JEDNOSTKA SPECJALNA
Kto zabił komendanta?
Nie martw się tym.
Niech zajmą się tym zwierzęta, które tu pracują.
Ja...
wcieliłem cię do oddziału specjalnego.
Kto w nim jest?
Tylko ty, Francis.
W akcji zaginęła bransoletka mojego dziadka.
Bransoletka?
Hizzoner kocha swoją rodzinę.
Ma wartość sentymentalną.
- Rozumiesz? - Co mam zrobić?
Zrób to, co zwykle robisz.
Tym się zajmujesz.
Potrzebujesz czegoś?
Jakim cudem to jest niby mój problem?
Ty i twój szef nie chcieliście, bym brał w tym udział.
Bo jesteś ignorantem.
To czego ode mnie chcecie?
Mam ci pomóc zrobić flan?
Znajdź tych dwóch typów i pozbądź się ich, nim zaczną gadać.
Gdzie mam ich znaleźć?
Pewnie są w drodze do Montrealu.
Żółty dom.
Do kogo dzwonisz?
Chcę dostać swoją kasę.
Co powiesz?
„Nie ma hajsu. Twój kumpel nie żyje, a ja chcę 50 patyków”?
Chcę 32 480. Taka była umowa.
Dość tego.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Pan B będzie chciał cię zabić.
Wiesz, niedokończone sprawy.
Richie, przyzwoity z ciebie gość,
ale gołymi rękami urwę ci fiuta
i wrzucę go do rzeki.
Nie denerwuj się tak.
Proszę, nie mów nic konkretnego.
CYKLINIARZ
Jaja sobie robią. Tak?
Cześć.
Dzwonię w sprawie zamówienia, które złożyłem rano.
Był z nim problem.
Jaki problem?
Tort był zgnieciony.
Nie było świeczek.
Ktoś postrzelił ten cholerny tort.
Skończ pieprzyć o torcie. Co się dzieje?
Scalvo nie żyje. Cobby oberwał.
Chcę dostać swoją dolę, a ty musisz to naprawić.
Okej. Gdzie jesteście?
Salisbury Beach, Rincone Lane. Jedyny żółty dom.
Czekajcie tam.
Wyślemy lekarza.
Masz szczęście.
To dom pana Kelly’ego.
Kim jest pan Kelly?
Prowadzi mój bar.
Masz bar?
Nie. To jego bar. Ja tam piję.
To raczej jego bar.
ODDZIAŁ SPECJALNY
Kawy.
Słyszałem o Scalvo.
Był przystojny?
Trudno mi było stwierdzić, bo nie miał głowy.
Ja tylko robię pączki.
Gówno wiem.
Ale gówniarzy znasz, nie?
Problem w tym, że podczas zamieszania w The Wharf zabrano coś ważnego.
Zamieszania?
Złotą bransoletę.
Jestem tylko cukiernikiem.
O ile to nie jest oficjalne przesłuchanie, to mam robotę.
Richie, proszę.
Zginął gliniarz.
A ja przychodzę do ciebie.
I dostałem wolną rękę.
Rób, co musisz, Frank.
To miał.
Dzięki.
Ciepłe.
To nie mój dom.
- Daj mi na to spojrzeć. - Powoli.
To boli.
Co robisz?
- Sprawdzam drugą stronę. - Co?
Tak. Czekaj.
Nie widzę rany wylotowej.
I co teraz?
Trzeba ją wyjąć.
O kurwa. Dobra, zrób to.
Nie zamierzam tego ruszać.
Chwila. Jesteś żołnierzem.
Byłem mechanikiem.
Fantastycznie.
Zaczekamy na lekarza.
Wypiję skrzynkę ciepłego piwa i się wykrwawię.
Pan Kelly ma bar. Sądziłem, że będzie miał lepsze piwo.
Ma mnóstwo jednodolarówek.
Co jest, kurwa?
Ukradli bransoletkę.
Najwyraźniej wartościową.
Skoro jest wartościowa, to dlaczego mam ci ją oddać?
Wiesz dlaczego?
Wiesz, kto jej chce?
Pieprzony Frank Toomey.
Frank Too... Dobra. Rozumiem. Jest twoja.
Dobra decyzja.
Wręcz zajebista.
Widziałeś te konie, które nas goniły?
Zawsze chciałem być kowbojem.
Fajnie się gadało. Kowbojem, co?
Tak.
A ty kim chciałeś być?
Nauczycielem. Dlaczego? Lubię dzieci. Mają wolne wakacje.
Zaczynamy się lepiej poznawać.
Siedzimy w domu przy plaży. Co tu robić?
Może będę cię ignorował
i sam pójdę na romantyczny spacer po plaży.
Tak, zrób to. A ja się tu wykrwawię.
Czy ty się czasem śmiejesz?
Nie.
Powinieneś spróbować.
Życie jest pojebane. Śmiech cię uratuje.
Na przykład, najmilsze, co zrobiłem w życiu,
które się właśnie kończy, więc mogę to powiedzieć...
Przez najmilszą rzecz trafiłem na trzy lata do pierdla.
Pieprzeni kolesie.
Mój brat przez nich ćpa.
Dali mu fuchę.
Wszystko się spierdoliło.
Scalvo zostawił go na rogu z torbą w rękach.
Gnojek miał już dwa zarzuty,
więc dostałby od ośmiu do dziesięciu.
Ale wyglądamy tak samo.
Powiedziałem, że to ja.
Na pewno to docenił.
Nie wątpię.
Ale przedawkował, gdy siedziałem.
I robisz to dla nich?
Zabawne, nie?
O co chodzi z 32 000 dolarów?
Tyle potrzebuję.
Ale dlaczego akurat 32 480?
Bo nie mogę widywać się z synem.
Dlaczego?
Honorarium adwokata, zaległe alimenty, hipoteka, opłaty za szkołę,
pożyczka na sprzęt do hokeja z oprocentowaniem 10%.
Uwierz mi, wiem dokładnie, ile potrzebuję.
Możesz się z nim widywać.
Nie potrafię spojrzeć mu w oczy.
Dzieciaki mają w dupie pieniądze.
Najlepsze wspomnienie, jakie mam,
to jak siedziałem z bratem na ganku w śnieżycy.
Cała ulica zasypana śniegiem...
miasto ucichło, słuchaliśmy, jak śnieg spada na śnieg.
To była jak cisza, tylko lepsza.
Nie wyglądasz na kogoś, kto docenia ciszę.
Mówię, że kasa jest nieważna.
Ważne jest to, żebyś przyszedł na mecz hokeja.
- Tak? - Potrzebujecie lekarza.
- Jesteś lekarzem? - Tak.
A ja pielęgniarką.
Dobra. Chwileczkę.
Hej, joł, nie sądzę, że przysłali lekarza.
Hej, kutafonie.
Jak było w szkole medycznej?
Wysłali ciebie po tym, co dla nich zrobiłem.
Gdzie jest łup?
Pokaż mu wygraną.
- Hej, jak się masz? - Hej, Cobby.
Co to ma, kurwa, być? Napiwki dla striptizerki?
Jest tylko kilka tysi. Nie był tam hajsu.
Jest tam ładny zegarek, Booch. Z Zales.
Będzie pasował do kurtki.
O cholera. Mamy ją. Spójrz, Colani.
Ja pierdolę.
Dobra, zjeby. Obaj na kolana.
Booch, po co ten dramatyzm?
Zajmę się tym. Zaczekaj na zewnątrz.
Jesteś moim bohaterem, wiesz?
Wiem, że jesteś... Jakiego słowa używasz? Dowcipna?
- Dowciapna. - Wynoś się stąd.
Odpierdol się. Co za śmierdzący zjeb.
Pierdol się.
Cwaniaki, klękajcie.
Nikt nie będzie klękał, Booch.
Zaraz się przekonasz.
Obaj na kolana.
Daj spokój, nie czujesz? Nie czuje.
W tym domu jest tyle gazu,
że jeśli pociągniesz za spust, skończymy jak załoga Challengera.
Przeliczyłeś się. Ty też nie możesz strzelić.
I tak umieram. To bez znaczenia.
Oddaj nam kluczyki.
Nie weźmiecie mojego wozu.
Weź kluczyki.
Weź broń.
Powiedziałeś kluczyki.
Weź jedno i drugie. Bransoletkę też.
Trzyma ci kutasa, gdy sikasz?
Booch, dureń z ciebie.
Nie zabiłeś mnie, a już byłem ranny.
Spierdolisz to. Wiesz o tym?
Być może. Ale teraz nieźle cię wjebałem.
Dobra.
Ku...
To było niewiarygodne.
Hej, nowy.
Jak daleko dojdziesz z postrzelonym partnerem?
- Szukają was... - Nie wierzę, że to kupił.
Dorwie was policja z Vermont.
To cię nie rozśmieszyło?
Wszystko dobrze?
- Nie. - Hej, nic ci nie jest.
Jak leci?
Odmrażam sobie jaja. Skończył się olej opałowy.
Byłem na dworze w chinosach i butach ze skóry aligatora,
rąbałem drewno w cholernym śniegu, a temperatura spada.
Wpadł tu Toomey.
Jak źle jest?
Jest źle.
Jezu Chryste.
Zgadnij, kogo szuka.
Pieprz się, Richie.
Dwóch dżentelmenów z Quincy.
Zabrali coś burmistrzowi.
Coś, co bardzo chce odzyskać.
To nie wszystko.
Richie, zaraz dostanę ataku paniki,
jeśli nie skończysz zdania.
Nie zarobiliśmy ani grosza na, wiesz...
Kurwa jebana mać!
Niech to szlag!
Wróciłeś do Bostonu kradzionym autem?
Chryste, wariat z ciebie.
Wiesz, przez chwilę było miło i cicho.
Myślałem, że nie żyjesz.
Teraz muszę to zrobić.
Co?
Co chcesz zrobić?
Nie rozmawiasz ze mną...
Musimy pogadać. To pilna sprawa.
- Mam pacjenta. - Tak, przepraszam.
Jest pani lekarzem?
Hej, kolego...
- Spokojnie. - Rory, zaczekaj na zewnątrz.
Potrzebuję pani pomocy.
Zaczekaj na zewnątrz.
- Przepraszam. - W porządku.
To nagląca sprawa.
Oberwał kulkę w ramię.
Kula wciąż jest w środku.
Cześć.
To o tobie mówili w wiadomościach?
- Burmistrz? - Tak.
Zginął policjant.
Próbowaliśmy to powstrzymać.
Ten gość mnie postrzelił.
Z całym szacunkiem, ja też jestem ofiarą.
Zadzwoń po karetkę.
Aresztują go, a potem aresztują mnie
i żaden z nas nie dotrwa do procesu.
- Potrzebuje lekarza. - Pani nim jest.
Musi pani wyjąć kulkę, pozszywać go
i znikniemy. Koniec tematu.
Jeśli zrobiłabym to, o co prosisz, złamałabym prawo.
A jeśli panią porwę?
Za pani pozwoleniem.
Wtedy oficjalnie będzie pani zakładniczką
i będzie pani robić, co każę.
Mocno oberwał.
- Nikogo nie skrzywdzisz? - Nie.
- Siebie też nie? - Nie.
Oddasz się w ręce policji?
Gdy zrobię to, co muszę, oddam się w ręce policji.
Jestem waszą zakładniczką, jasne?
- Świetnie. Proszę wsiadać. - Powiedz to.
Jest pani zakładniczką.
Powiedz, że mnie zabijesz, jeśli nie pomogę.
Nie mam wyboru?
Masz wybór.
Właśnie go dokonujesz.
Jesteś dorosły. Sam odpowiadasz za swoje decyzje.
- Właśnie podejmujesz decyzję. - Dobrze.
Zabiję panią, jeśli mi pani nie pomoże.
Dobrze.
Co to za pojebana rozmowa?
Polubi go pani.
Okej.
O Boże, nie na kanapę.
Na stół.
- Czekaj. - Chwila.
Dobra.
Ta pani jest lekarzem?
- Tak. - Jakim lekarzem?
Nie martw się tym.
Hej. Robiła pani coś takiego?
Nie, ale odbyłam staż
na oddziale ratunkowym w Beth Israel.
Co tam szepczecie?
Uwielbiałam rany postrzałowe. Lubię znajdować kule.
Dobrze.
Cześć. Jak ci mija dzień?
Jest postrzelony.
Jestem doktor Rivera.
- Mogę spojrzeć? - Rób ze mną, co chcesz.
Okej.
To jest dziura.
Masz dobrą energię.
Uratował mi życie.
Jak się poczułeś, gdy to zrobił?
To jest czyste?
Całkiem nieźle.
Musiało to być pocieszające
mieć takie wsparcie w strasznej sytuacji.
Opowiedz mi o tym.
Miccelli musi odejść! Koniec z przestępstwami!
MICCELLI MUSI ODEJŚĆ
Próbowałem każdej kombinacji.
Mam przejebane, jeśli nie otworzą sejfu.
A wtedy myślisz, że ktoś w tym mieście nie będzie miał przejebane?
Ostrzą noże, żeby wbić mi je w plecy, Alanie!
Potrzebujemy czasu i szczęścia.
Szczęścia? Wyrzucają nas.
Udało się?
Miccelli musi odejść!
Niech otworzą ten sejf dla dobra twojego, mojego i wszystkich.
Działamy zgodnie z tym założeniem.
Hej, Victoria, próbowali 26 zamiast 28?
Tak. Nic z tego.
Jezu Chryste, co się stało z Bostonem?
Nie możemy znaleźć kogoś, kto otworzy skurwiały sejf?
Widziałem brezent, myślałem, że ktoś mnie pokroi.
Wciąż może.
Hej, zażartowałeś.
Zostawiła ci bluzę na stole.
Musimy iść.
Zabrałeś jej telefon?
Jest w porządku. Ona...
Dogadaliśmy się.
Musisz...
Radiowóz zaraz przyjedzie.
Zawiodę się?
Policja stanowa chce negocjować.
Mówiłam, że jestem zakładniczką.
Jako twoja lekarka dodałam, że podchodzisz pod kod 851,
co znaczy, że powiedziałeś mi
o myślach samobójczych i masz problemy ze zdrowiem
oraz że zmuszono cię do wzięcia udziału w napadzie.
Co czujesz?
Zawód.
- Oddajcie kluczyki. - Dzięki za bluzę.
- Taka była umowa. - Najpierw miałem coś zrobić.
- Nie pozwolę ci się zabić... - Szybciej.
...albo dać się zabić.
Dlatego powiedziałaś glinom, gdzie jesteśmy.
Nie. Zadzwoniłam do majora.
Pracuję dla nich. Nie okłamaliby mnie.
Słyszałeś? To zabawne.
- Chcą negocjować. - Mają nas za zabójców.
- Bo nimi jesteście! - Nie.
To był ktoś inny.
Dopadną nas.
Zginiemy przez ciebie.
Słucham? Ocaliłam ci życie.
Tak. Żeby ktoś inny mógł nas zabić?
Kurwa.
- Czym jest 851? - Nie to chcę zrobić.
- Chcesz się zabić? - Dałeś mi słowo.
A ty dałaś mi swoje.
Nikt nie dotrzymuje słowa.
Musisz mi zaufać.
Nie. Muszę coś zrobić.
Muszę to naprawić.
Najpierw to zrobię, potem pójdę na policję.
Dotrzymam słowa.
Może ja pojadę.
- Wsiadaj. - Patrząc na...
- Wsiadaj. - Pieprzyć to.
Rory.
- Co robisz? - Nie pozwolę ci umrzeć.
Nie mogę.
Robi się coraz lepiej.
Patrzcie, nasi negocjatorzy.
- Uważasz, że to zabawne? - Smutne nie jest.
- Cofaj, cofaj. - Póbuję zatrzymać.
Ręce do góry.
Wysiądźcie z auta.
Już!
Jedź, jedź, jedź.
To gliniarze z Rhode Island?
W ich stanie nic się nie dzieje?
Jak tu dotarli tak szybko?
Byli pierwsi.
W małym stanie chyba nie ma co robić.
Rory, prowadzisz nierozważnie.
Jestem w trakcie pościgu.
Pomyśl, jakie czyniliśmy postępy.
Pomyśl o tym, kim chciałeś być.
Kim chciałeś być?
Zmień piosenkę.
Zadaj sobie pytanie, jak ci to pomaga.
- To twoja playlista? - Zmień piosenkę.
- Nie wybrałam jej! - Okej.
Kierowca wybiera muzykę.
Wciśnij guzik. Po prostu ją zmień.
Proszę.
- Przeżywasz kryzys. - Wcale nie.
Sytuacja jest kryzysowa. Mnie nic nie jest.
Patrzcie na tych negocjatorów.
Widać, że chcą się dogadać.
Działasz wbrew wszystkiemu, co mi mówiłeś.
Kim chciałeś być? Jesteś psychiatrką, tak?
O Chryste. Ja pieprzę.
Masz psychiatrkę?
Operowałaś mnie, a nie jesteś lekarzem.
- Co? - Stary, chcesz się zabić?
Skąd jesteś?
- Z Lynn. - Tak. To ma sens.
Co to znaczy?
Z Lynn? Miasta grzechu?
- Tak. A ty skąd? - Chodziłem z laską z Lynn.
Lubiłam cię bardziej, gdy płakałeś.
Jesteś psychiatrką i nabijasz się z płaczących?
- Ja nie... - Nie płakałem.
Nie nabijam się. Mówiłam...
Płacisz jej za nabijanie się?
Nie jesteś moim pacjentem.
Wiesz co? Zjedź z mostu. Załatw nas.
Nie chcę się wstydzić wyrażania emocji.
Odetnijcie go z drugiej strony!
Zatrzymaj się. Zmierz się z problemami.
Ja optuję za niezatrzymywaniem się.
To policja stanowa.
Ścigają nas...
- Którą drogą? - Jedź 93.
Drogą 93?
Uwaga.
Auto podejrzanego wjechało do tunelu.
- Lecę z prawej. - Odetnij go!
Szlag.
Pójdziesz ze mną na kawę, jeśli przeżyjemy?
Nie wkurwiaj mnie.
Czyli nie?
Jedź, jedź, jedź.
POLICJA WORCESTER
- Co z tobą? - Wracaj do Vermont!
- Udało się. - Jedź do Quincy.
Quincy.
Tutaj.
Jedź do mojego baru.
Chwila, ty masz bar?
Czemu tak trudno w to uwierzyć?
Ze względu na odszkodowanie
lepiej, żeby auto było zniszczone.
- Tak. - Nie ma sprawy.
Nie będzie z tym problemu.
Czas spadać.
Trzydzieści lat w tym biznesie.
Nie wierzę, że uciekam do Kanady przez Cobby’ego Murphy’ego.
Bo nie umie zamknąć mordy.
Poza tym, że zamknął w Walpole.
Jak myślisz, co zrobi, gdy złapie go Toomey?
- Doniesie na nas. - Żebyś widział.
Będzie śpiewał jak jebana Billie Holliday.
Ten dom jest za blisko.
Uwielbiam syrop klonowy.
Neila Younga.
Hokej.
Spacery.
A umiesz to uwielbiać po francusku?
Co?
Au revoir.
Co, do diabła?
Da radę.
- Do środka i w prawo. - Wspaniale.
- Kolejne przestępstwo. - Rozkręciłeś się.
Nie mówiłeś, że to łazienka.
- To łazienka. - Kurwa.
Niby dlaczego ten pan Kelly nie wezwie policji?
Jestem jak syn, którego nie miał.
Nie miał czy nie chciał mieć?
Nie wyglądasz mi na lekarza.
A co? Wykrwawiasz się?
Słuszna uwaga. To co robisz?
Możesz przepisać leki czy tylko uspokajasz Rory’ego?
Myślisz, że będę rozmawiać o pacjentach?
Nie, ale czy oni nie potrzebują leczenia?
Nie da się zobaczyć wioski pełnej dzieci
zniszczonej przez pociski, a potem usłyszeć:
„Opowiedz mi o swoim dzieciństwie”.
Po pierwsze, jesteś idiotą.
Po drugie, Rory ma świetną opiekę medyczną.
I po trzecie, mam dyplom lekarki medycyny, czyli mogę przepisywać leki.
Okej. Nie wiedziałem.
Dzięki Bogu.
Rozgryzłabyś mnie, gdybym był twoim pacjentem?
Nie byłbyś.
Gdybyś musiała.
Ja nic nie muszę. Mam swoje granice.
Tak.
Biegasz z szumowinami
- i udajesz zakładniczkę? - Nie jesteś szumowiną.
Gdy tylko dotrze tu pan Kelly,
przyjmiemy każdą pomoc.
Rory...
Potem zrobię to, co muszę i oddam się w ręce policji.
To sam będę musiał jechać do Boliwii.
OPERACJE SPECJALNE
To pan Kelly?
Pan Kelly ma cysternę?
POLICJA
O cholera.
Kurwa.
Na ziemię. Nisko.
- Gdzie? - Jezu Chryste.
Opowiedz mi o tych granicach.
Wykonuję swoją pracę. Jestem tu dla Rory’ego.
Straciłaś pacjenta? O to chodzi?
Bądź cicho.
Tak.
- Rozumiem. - Nic nie rozumiesz.
- Wiele widzieli. - Cicho.
- Tracą nadzieję. - Dużo gadasz.
- Nie wiem, czemu wciąż żyjesz. - Nie gadam dużo.
Bądźcie cicho.
Chcę o coś spytać.
Co jest ze mną nie tak?
Mówię poważnie. Chcę wiedzieć.
Zaburzenie odhamowanego zaangażowania społecznego.
Pewnie wzięło się z zaburzeń przywiązania w wieku dziecięcym.
Czujesz się porzucony przez ludzi.
Nie, to nie to.
Uczucia porzucenia i osamotnienia są dla ciebie komfortowe.
Gdy ktoś mówi ci prawdę, gadasz, by jej nie usłyszeć.
Zaczynam rozumieć, czemu tylu pacjentów strzela sobie w łeb.
Jeśli chcesz mieć przyjaciela, bądź przyjacielem.
Cześć, Frank. Jak się masz?
To chyba gliny.
Każ Cobby’emu kopnąć się na górę.
Narobiłeś niezłego bałaganu, młody.
Panie K...
Zostawisz nas, John?
Jasne, Frank. Wyjdę.
Czuj się jak u siebie.
Nie nabałaganię.
Rób, co chcesz, Frank.
Mam ubezpieczenie.
Mam nadzieję, że na dom na plaży też.
Próbowałem ci pomóc, Cobby.
Bóg mi świadkiem.
Siadaj.
Mam broń.
Chcesz do kogoś z niej strzelać?
Nie.
Przepraszam.
Popełniłeś kiedyś przestępstwo?
Nie poważne.
Jeśli mogę mówić w imieniu tych...
Nie możesz.
Kim jesteś?
- Zakładniczką. - Naszą psychiatrką.
Nie twoją.
Za mało ci płacą.
Co pan nie powie.
To koniec? Jesteśmy aresztowani?
Nie przyjechał nas aresztować.
Gdzie to jest?
Gdzie jest co?
Mówi o tym.
Pozwól, że spytam.
Czemu burmistrzowi tak na tym zależy, że wysłał ciebie?
To nie moja sprawa.
A to znaczy, że to nie twoja sprawa.
Paniusiu, wychodzisz ze mną.
Jestem ich zakładniczką.
A ja cię ratuję.
Ręce na bar, gdy wejdą tu chłopcy z C-11.
Są uzbrojeni i piją dużo kawy.
- Nie ruszą się. - Ruchy.
- Cofnij się. - Sam się cofnij.
Niech zajmą się tym ci z Bostonu.
Co ty robisz?
Kazał położyć ręce na barze, to kładę.
Nie czujesz?
Czego?
O cholera.
Na co czekamy?
Spóźniliśmy się?
Szybko!
Ściągnijcie straż pożarną.
Gdzieś jest pożar.
Spory.
Taki konkretny.
Co teraz robimy?
Jedziemy do Montrealu.
- Do Montrealu? - Tak.
Będziemy tam bezpieczni.
Okej. Dlaczego?
Bo to w Kanadzie.
Wiem, gdzie jest. Ale...
Znasz tam kogoś?
Nie.
- Jak się tam dostaniemy? - Autostradą.
- Według znaków. - Z ogonem?
Jak przekroczymy granicę?
Nie wiem.
Zaparkujemy przy Niagarze i przejdziemy.
Tam jest -45 stopni.
I jakieś sześć metrów śniegu.
Jest środek zimy.
Potrzebujesz sań i zaprzęgu psów husky, by przejść przez granicę.
Chcesz iść w adidasach?
- Byłeś w Montrealu? - Nie, nie byłem.
Co za różnica?
To beznadziejny pomysł.
- Beznadziejny? - Tak.
To beznadziejny pomysł.
Czyli wszyscy się mylą co do Montrealu?
Obrabowałeś kiedyś bank?
Co?
Obrabuję bank.
Nie obrabujesz.
Potrzebuję kasy.
Niby jak obrabujesz bank?
- Jak? - Tak.
Wejdę. Włożę maskę.
Włożysz maskę po tym, jak wejdziesz?
Czy wcześniej?
Wcześniej.
Co z uzbrojonymi strażnikami?
Z zamkiem w skarbcu?
Z tym, że w szufladach nie mają więcej niż dwa tysie?
Zapomnij o sejfie.
Zginiesz na marne.
To beznadziejny pomysł. Jedziemy do Montrealu.
Montreal nie rozwiąże moich problemów.
Nie wrócę do więzienia.
Miłej zabawy w Montrealu.
Miłego rabowania banku.
DZIĘKI IMIGRANTOM AMERYKA JEST WIELKA
MOJE
Osiemnaście, 13, 87, 18, 20, 26, 71, 29, 80.
To cyfry na bransoletce burmistrza.
Chcesz 32 480 dolarów?
Tak.
NOWY BOSTON NOWY BURMISTRZ
MARK CHOI NA BURMISTRZA
Miccelli musi odejść!
RATUSZ MIEJSKI
Dwadzieścia pięć lat łapówkarstwa.
Burmistrz ma pewnie więcej kasy niż szach Iranu.
Jeśli Frank Toomey szuka bransoletki,
to jest wartościowa.
Te liczby to kombinacja do sejfu.
Sejf jest w biurze, dlatego nie odchodzi.
Chcesz znowu obrabować burmistrza?
Nie mówię, że za pierwszym razem się udało, ale...
nie pomyślą, że spróbujemy jeszcze raz.
Wszyscy trafią do pierdla, jeśli tego nie wyniesiemy.
Wsadź ten sejf na pierdolony wózek
i wywieź go stąd!
Burmistrz ci tego nie zapomni.
- Ruszcie dupy. - Mam ją.
- Pizdy! - Mam ją!
Koniec z przestępstwami!
PRZYWRÓĆCIE DEMOKRACJĘ
UPRZĄTNIJCIE BOSTON!
Miccelli musi odejść!
Koniec z przestępstwami!
STRAŻ POŻARNA
Zostawiają kluczyki?
Przyszliśmy po ciuchy. Chcesz zwinąć wóz?
Nie byłoby zabawnie?
Straż pożarna.
Wiesz, dokąd prowadzi?
Tutaj, potem tam i do góry.
Gdzie do góry? Skąd wiesz?
Prowadzi do budynku.
Uwierz mi, dokądś prowadzi.
Alan, to jest mój plan emerytalny.
Okej. Tak.
Czujesz to? Czujesz?
- Wykryto pożar. - Co?
- Proszę się ewakuować. - Ewakuować?
Tędy! Chodźcie!
Udało się.
Ciężkie te buty.
Wspomnij o Montrealu, to nas obu zabiję.
Tak tylko mówię. Palce mi się przypiekły.
Zgłoszono pożar w budynku.
- To nie ćwiczenia. - Szlag!
Proszę się ewakuować.
Muszę ewakuować pana i pańskich pracowników.
Dasz mi chwilę?
Tylko wykonuję swoją pracę.
- Jezu Chryste. - Szybko!
Co tu się odpierdala?
- Musimy iść! - Zabieraj łapy!
- Jestem burmistrzem. Nie możesz... - Idziemy! Szybciej!
Ruszać się!
A ty dokąd? Hej!
Wybuchł pożar!
- Nie wychodź bez nich. - Musimy iść!
Pilnuj się, Alan!
Wybuchł pożar.
Strażacy chodzą schodami.
Hej!
Co wy wyprawiacie?
Hej!
Idziemy schodami jak wszyscy.
Nie odchodźcie!
Spokojnie. Wyluzuj!
Hej!
- Szybciej. - Szybciej? Postrzelono mnie dziś.
Hej!
- Co za typ. - Odpierdol się.
Słucham?
Daj mi spokój. Walczymy z pożarem.
Odwróć się! Co mam zrobić?
Co tu się odpierdala? Stracicie robotę...
Nie mam wyboru.
Hej! A wy dokąd?
Trzymajcie się z daleka od mojego biura!
- Hej! - Spierdalaj!
Coś ty do mnie powiedział?
Ani kroku dalej!
Co ty sobie wyobrażasz?
- Zatrzymaj się! - Typ nie odpuści.
- Szybko! - Nie zamykaj drzwi!
Ani się kurwa...
Jezu Chryste.
- Co za zjeb. - Nie wierzę.
Bez jaj!
Czy każdy w tym mieście musi zgrywać bohatera?
Ja nie.
Hej, przestań!
Mamy zakładnika i zrzucimy go z balkonu!
Co ty robisz?
Kupuję nam czas.
To był napad.
Cztery do siedmiu lat.
Teraz możemy dostać 20 za porwanie.
Typ walił siekierą w drzwi.
Improwizowałem.
Co gorsza, to budynek federalny.
Obowiązuje ustawa o bezpieczeństwie narodowym.
Służby mogą strzelać, żeby zabić.
A do tego jestem urzędnikiem państwowym.
A to daje im kolejne możliwości.
Widzisz, co zrobiłeś?
Woda przestała się lać.
Przyprowadzą negocjatora.
Nie przy...
To pewnie negocjator.
To naprawdę duży sejf.
Szlag. Co za dzień.
Co się dzieje?
Pożar w ratuszu.
Dobrze, że zraszacze działają.
Totalny chaos.
Wezmę to na wynos.
POLICJA STANOWA
ZARZĄDZANIE NIERUCHOMOŚCIAMI
Kto tu dowodzi?
Hej!
Kto tu dowodzi?
Panie burmistrzu!
Mamy zagrożenie bezpieczeństwa.
Macie snajperów?
Rozstawiają się.
To bardzo proste, okej?
Zastrzelicie złoczyńców, wyprawię wam paradę.
Ruszcie głowami. Załatwmy ich.
Siedemdziesiąt jeden,
dwadzieścia dziewięć...
Osiemdziesiąt.
O Boże.
- Tak. - Niemożliwe.
Chwila. Co?
Jasna cholera.
Mówiłeś, że twoja działka wynosi 32 480 dolarów?
Mniej więcej.
Przepraszam. Proszę pana.
Proszę pana!
Chcę się dogadać i wskazać winnych.
Nie teraz.
Jesteśmy zajęci.
Domagam się immunitetu w zamian za współpracę.
Dwadzieścia lat dowodów.
Łapówki, zagraniczne konta bankowe.
Wiesz, że nie jesteśmy gliniarzami?
Ani strażakami.
Chcę, byście byli świadkami, że współpracowałem, gdy tylko mogłem.
Brawo.
Wszędzie cholerni bohaterowie.
To M82A1?
Tak. Nie dają mi go na strzelnicy.
Rzuć mi kawałek.
Rzuć mi piwo, Joe.
Rozwalmy ich.
Na co czekamy?
Istne oblężenie.
Hej, Bobby Orr podpisał ten kij.
To pewnie fałszywka. Jak większość.
Widziałem jego ostatni mecz.
- Tak? - Tak.
Ile ty masz lat?
Miałem wtedy siedem lat.
Miał rozwalone kolana. Grał beznadziejnie, ale oglądałem.
Powiedział, że mam nie zapomnieć.
Bobby Orr powiedział ci, że masz nie zapomnieć meczu?
Nie. Nie Bobby Orr. Mój ojciec mnie zabrał.
Sierra jeden ma czysty strzał.
Uważaj!
Strzelajcie! Do dzieła!
Szlag.
Dawaj, ruchy!
Zejdź mi z drogi!
Przestańcie! SWAT!
Mają zakładnika. Przestańcie strzelać!
I o tym właśnie mówię!
Z dala od okien!
Chryste! Kurwa mać!
Przestańcie strzelać!
Szlag! Jezu!
- Oberwałeś? - Tak.
A ty?
Chodzi ci o kulkę?
- Tak. - Tak.
Kurwa. Gdzie?
Ręka mnie boli. Chyba oberwałem.
Dziś już oberwałeś.
Nie wiem. Daj mi chwilę.
Kto kazał przestać strzelać?
Ja nic takiego nie mówiłem.
Pański prawnik tam jest.
- Kto? Alan? - Tak.
Wchodzi negocjator.
Wiesz, co robić?
Tak.
- Oberwałem. - Niemożliwe.
- To rana od kuli. - Nie.
A niby co? Skurcz?
Rozdarłeś bluzę, gdy się czołgałeś.
Mam rozwiązanie. Igła i nitka.
To załatwi sprawę.
Tylko ja dziś oberwałem, więc chyba wiem lepiej.
Nikt nie oberwał.
- To co to jest? - Nie rana od kuli.
- Dostałem za ciebie kulkę. - Za mnie?
Mogłeś oberwać na kanapie.
Oberwałem dwa razy. Przyznaj.
Czemu uważasz...
To zadrapanie.
Zajęte.
Rory, to ja. Dr Rivera.
Jestem sama.
Zaczekaj.
- Cześć. - Cześć.
Mogę wejść?
Hej.
Nic wam nie jest?
Mamy się świetnie.
Niestety ja oberwałem. Znowu.
Nie oberwał.
- Oberwałem. - Pani jest negocjatorką?
Tak.
Adwokat burmistrza, Alan Flynn. Ja współpracuję.
Alan to nowy zakładnik, ale woleliśmy ciebie.
Cześć, Alan.
Fajna kamizelka. Ładnie wyglądasz.
Co się dzieje, Rory?
Odbieram moje 32 480 dolarów.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Tak to zwykle wygląda?
Cobby, nie przeszkadzaj.
Ale nie, zwykle pacjent odpowiada na pytanie.
Masz kasę. To, czego chciałeś.
Czujesz się tak, jak oczekiwałeś?
Zaniosę je twojemu synowi. Wsadzę pod kamizelkę.
Wyjdę i mu je zaniosę.
Udało ci się.
Możesz... Jak to było? „Się odmeldować”.
Jakie to uczucie?
Nie chcę umrzeć.
Trzeba odwagi, by to powiedzieć.
Jestem z ciebie dumna.
Tak, Cobby.
Ja też nie chcę umrzeć.
To dobrze, Cobby.
Nie chcę umrzeć.
Nie bierzesz w tym udziału.
Okej.
Oddam się w ręce policji.
Oszalałeś? Zabiją cię.
Uciekaj.
Chwila. Od samego początku mówiłaś...
Ja to mówiłem.
Co mam powiedzieć? Że się myliłam?
- Poproszę. - Nie...
- To takie trudne? - Okej. Myliłam się.
Kurwa mać.
Co?
Chcę jechać do Montrealu.
Wychodzą mężczyzna i kobieta.
Wychodzą?
Tak. Zdecydowanie wychodzą.
Dobrze.
Było miło.
To było ciężkie.
Nie moje.
Stać! Cofnąć się!
Stać!
Jedź, jedź, jedź!
- Hej! - Pa. Jesteśmy strażakami. Do widzenia.
- Dobranoc. - Jasna cholera.
- Szlag! - O Boże.
Co ci mówiłem? No co?
- Nie myliłeś się. - Bycie strażakiem to dobry pomysł?
Jedziemy do Montrealu.
- Jedźmy! - Do Montrealu!
Kto prowadzi wóz strażacki?
Zobaczą wóz strażacki i nasz wpuszczą.
Jedziemy. Odsuńcie się.
Jadą amerykańscy bohaterowie.
- Ile jest do Montrealu? - 500 km.
Jak daleko jest do wolności? Montreal!
- Montreal. - Jedziemy wozem strażackim!
Nic go nie powstrzyma.
Nic. Nic!
O kur... O cholera.
Auto! Zahaczasz o samochody.
- O cholera! Nadjeżdża. - Jedź!
Dawaj! Przyśpiesz!
- Przyśpieszam! - Zwalniasz!
- Wrzuć bieg. - Wrzuciłem.
- Szybciej się nie da. - Wrzuć inny bieg!
Pchaj!
Co za dupek.
- Szybciej! - Przecież jadę!
- Zrób przeciwskręt! - Robię!
- Skręć w drugą stronę! - Próbuję...
Ja pierdolę!
O cholera!
Drzwi.
- Nie mogę otworzyć. - Otwieraj.
To zatrzask. To tylko...
Tam jest.
Ręce do góry, sukinsyny.
Odbiło wam już do reszty?
Jesteśmy na terapii, więc tak.
Wysiadajcie. Ręce na samochód.
Mam coś przy sobie.
Myślę, że cię to zainteresuje.
Co?
Mogę włożyć rękę do kieszeni i wyciągnąć?
To jest 20 lat łapówkarstwa.
Możemy to oddać w zamian za naszą wolność.
Proponuję, że wsadzisz to do kieszeni,
odwrócisz się i odejdziesz.
Nie będziesz musiał pracować,
- a my znikniemy. - Znikniemy.
Darmowa opieka medyczna, stomatolog,
fryzjer, grupy dla mężczyzn, „odwszanie”.
Robisz kroki dla zdrowia.
Nie zgubisz portfela.
Małżeństwo.
Próbowałem.
Nie ze mną.
Nie musisz wybierać ciuchów.
Jak Einstein.
Gość chyba co nieco ogarniał.
...lot 73 do Montrealu zaczyna przyjmować pasażerów przy bramce...
Burmistrz Miccelli?
Kto, ja?
MICCELLI, JOSEPH 180 CM 108 KG
Panie burmistrzu,
w pełni popieram pańskie dążenia antykorupcyjne.
Gdy oskarżymy tych dwóch mężczyzn z Quincy,
ich prawnicy przedstawią jako dowody dyski twarde
i zapisane na nich konta,
na których jest 100 milionów dolarów nie do wyśledzenia.
Zwrócimy 100 milionów dolarów stanowi,
choć moglibyśmy...
Proszę spojrzeć tutaj.
Ale jeśli ich nie oskarżymy,
te dyski nie staną się dowodami.
To wasz szczęśliwy dzień. Wychodzić!
Dawaj, kolego. No już.
Uwaga na głowę.
Ty też. Pośpiesz się. Uwaga.
Krok i na dół. Stój.
Miłych wakacji.
Dzięki uprzejmości burmistrza Choi.
Korzystajcie.
Hej, mieliśmy buty.
Zwrócono je straży pożarnej.
Tak, ale w tych butach były przedmioty osobiste.
Gotówka? Zabraliśmy ją.
Doceniamy to.
Ja nie... Co się właśnie stało?
- Co? - Po prostu idź. Idź.
Jesteśmy wolni?
- Tak. - Jesteśmy wolni.
Mark Choi, co?
Mówiłem. Niezły gość.
Przyznaję, tego się nie spodziewałem.
Brawo, Choi.
Choi czasem czeki czyści.
Nigdy cię nie rozśmieszyłem, co?
Rozśmieszyłeś.
Nie śmiałeś się.
- Śmiałem się. - Żartowałem.
- Nie śmiałeś się. - Śmiałem.
Kiedy?
Gdy oberwałeś drugi raz.
Niech cię szlag.
- Hej. - Co?
Nieważne.
Zachowuj się.
Tak, ty też.
Nie wykryto alkoholu. Pojazd odblokowany.
Nagabujesz mnie.
Umiesz dzwonić po pały.
MISTRZOSTWA 2014-2015
WIEK 11-12
PODŻEGACZE
Co, do chuja?
Kiepskie buty.
Napisy: Agnieszka Otawska