‎(เมื่อเราเข้าใจรัก)
‎เล่นเปียโนเป็นด้วยเหรอครับ
‎เล่นได้นิดหน่อย ศึกษาเองน่ะค่ะ
‎เล่นให้ผมฟังหน่อยสิครับ
‎อย่าดีกว่าค่ะ
‎ทำไมล่ะครับ ไม่มีใครอยู่สักหน่อย
‎(สถานีชองดงจิน)
‎ในวันนั้น…
‎เราเป็นเพียงนักเดินทางสองคน ‎บนชานชาลา
‎ราวกับนัดหมายกันไว้…
‎ไร้ซึ่งการเปิดอกพูดคุย…
‎เรื่องส่วนตัวของกันและกัน
‎ราวกับคนแปลกหน้าสองคน…
‎ที่เพียงใช้ช่วงเวลานั้นร่วมกัน
‎ที่คุณเล่นเมื่อกี้ ‎เป็นเพลงคลาสสิกใช่ไหมครับ
‎โชแปงเคยหลงรักหญิงสาวคนหนึ่งค่ะ
‎เขาเขียนเพลงนั้น ‎เป็นของขวัญให้เธอค่ะ
‎นักดนตรีนี่
‎แม้แต่ยามมีความรักก็โรแมนติกนะครับ
‎เขาคงรักผู้หญิงคนนั้นมากนะครับ
‎แต่พวกเขาก็เลิกกันค่ะ
‎ทำไมเหรอครับ
‎เพราะเผชิญหน้ากับความจริงค่ะ
‎สถานะทางสังคมที่ต่างกัน
‎ปัญหาเรื่องครอบครัวไม่ยอมรับ ‎และปัญหาอื่นๆ อีก
‎เพลงนี้ถึงได้ชื่อว่า ‎"วอลซ์แห่งการจากลา" ไงคะ
‎เป็นเพลงเศร้านี่เอง
‎วันนี้ขอบคุณมากนะคะ
‎เรื่องอะไรเหรอครับ
‎ทุกอย่างน่ะค่ะ
‎นานแล้วที่ฉันไม่ได้หัวเราะ ‎ฉันได้หัวเราะเพราะคุณแท้ๆ
‎มีความสุขดีไหมครับ
‎คะ
‎ก่อนหน้านี้คุณบอกผมไงครับ
‎ว่าคุณพยายามทำอย่างดีที่สุด
‎แล้วมีความสุขไหมครับ
‎รถไฟมาแล้วครับ
‎ฉันเลิกดีไหมคะ
‎ฉันควรเลิกไหมคะ กับคุณจงฮยอนน่ะ
‎(เมื่อเราเข้าใจรัก)
‎(ตอน 10)
‎ก่อนหน้านี้…
‎ที่คุณพูด…
‎หมายความว่ายังไงเหรอครับ
‎แล้วที่หัวหน้าฮาพูด ‎มันหมายความว่ายังไงเหรอคะ
‎ทำไมถึงถามฉันว่า ‎"มีความสุขไหม" ล่ะคะ
‎หัวหน้าฮาล่ะคะ เป็นยังไงบ้าง
‎มีความสุขดีหรือเปล่าคะ
‎ฉันไปนะคะ
‎คุณซูยอง จะกลับดึกเหรอครับ
‎เราน่าจะต้องคุยกันหน่อยนะครับ
‎ทำไมถึงออกมาอยู่ข้างนอกล่ะคะ
‎ยินดีที่ได้เจอนะ
‎- ชนแก้ว ‎- ชนแก้ว
‎ไม่ได้เจอรุ่นพี่นานแล้วจริงๆ นะ
‎เมื่อสองสามเดือนก่อนซังซูบอกฉัน
‎ว่าพวกนายทำงานอยู่สาขาเดียวกัน
‎ครับ ไปเจอซังซูมาเหรอครับ
‎อือ บังเอิญเจอกันที่ธนาคารน่ะ
‎ว่าแต่ทำไมวันนี้ซังซูไม่มาล่ะ
‎- ลูกค้าวีไอพีเสียชีวิตกะทันหันครับ ‎- อ๋อ
‎เลยต้องไปเคารพศพครับ
‎นี่
‎แต่พวกนายนี่เท่จริงๆ นะ
‎พอได้ยินว่าทำงานที่เดียวกันหมด
‎ฉันนี่ตกใจเลยนะ
‎ว่าแต่รุ่นพี่…
‎ได้พูดอะไรกับ ‎รุ่นพี่ซังซูหรือเปล่าคะ
‎หือ
‎- ถอยไป ‎- เดี๋ยวสิ
‎เธอโกรธอะไรนักหนาเหรอ
‎รุ่นพี่ซังซูรู้เรื่องเราหมดแล้ว
‎อ๋อ ใช่ แล้วมันยังไงเหรอ
‎เราเคยคบกันช่วงสั้นๆ สมัยเรียน
‎ไม่ได้คบกันจริงจังด้วยซ้ำ
‎"เรา" ไหนเหรอ
‎ฉันกับรุ่นพี่ซังซูต่างหากคือ "เรา"
‎ก็ได้ เข้าใจแล้ว
‎แล้วยังไง ‎จะรีบแจ้นไปหามันตอนนี้เหรอ
‎จะไปสารภาพบาปหรือไง
‎เป็นอะไรของรุ่นพี่เนี่ย
‎มันรู้มาตั้งกี่เดือนแล้ว
‎มันทำเป็นไม่รู้มาจนถึงป่านนี้
‎ไม่ว่าจะเพราะอะไร ‎แต่ซังซูมันก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องอยู่
‎มันก็ดีกับเธอแล้วไม่ใช่เหรอ
‎ขอโทษครับ
‎ผมไม่ควรทำแบบนั้นเลย
‎ผมรู้สึกผิดครับ ‎เมื่อคิดถึงสิ่งที่ทำลงไป
‎การที่คุณได้เห็นมุมที่แย่ๆ ของผม…
‎มันยากสำหรับผมครับ
‎เพราะอย่างนั้น…
‎ผมจะย้ายออกจากบ้านคุณซูยองครับ
‎ผมเก็บเงินได้บ้างแล้ว
‎สิ้นเดือนนี้ ผมจะสามารถ…
‎ย้ายกลับไปอยู่ ‎บ้านบนดาดฟ้าได้แล้วครับ
‎- คุณจงฮยอนคะ… ‎- ที่ผ่านมาขอบคุณมากครับ
‎เพราะผมแท้ๆ คุณเลยต้องอึดอัด
‎แล้วเรื่องสอบล่ะคะ
‎ผมยังไม่ถอดใจหรอกครับ ‎ไม่ต้องเป็นห่วง
‎สัญญาที่ผมเคยให้ไว้กับคุณซูยอง ‎ผมจะทำให้ได้ครับ
‎เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหมครับ
‎ฉันควรเลิกไหมคะ กับคุณจงฮยอนน่ะ
‎(พัคมีกยอง)
‎ว่าไง
‎รุ่นพี่ถึงบ้านหรือยัง
‎เพิ่งถึงนี่แหละ
‎ถ้างั้นเปิดประตูให้หน่อยสิ
‎- นั่งสิ ‎- อือ
‎ขอบคุณนะ
‎โชแปงนี่นา
‎อือ
‎ทำไมไม่เปิดไว้ล่ะ
‎ฉันก็ชอบเพลงนั้นเหมือนกัน
‎งั้นเหรอ
‎ฟังแล้วอบอุ่นและสดใสดี
‎แต่ชื่อเพลงมันคนละแนวเลยนะ ‎ชื่อ "วอลซ์แห่งการจากลา"
‎นั่นเป็นชื่อเพลงที่โชแปง ‎แต่งให้คนรักเก่า
‎ที่เขารักมากก่อนที่จะเลิกกันไป
‎โชแปงแต่งเพลงนี้ ‎ให้กับผู้หญิงที่เขารัก
‎แต่สุดท้ายมันก็กลายมาเป็น ‎"วอลซ์แห่งการจากลา" ซะได้
‎ว่าแต่…
‎ทำไมจู่ๆ ถึงฟังโชแปงล่ะ
‎หือ
‎รุ่นพี่ไม่เคยสนใจ ‎เพลงคลาสสิกเลยนี่นา
‎ก็ไม่มีอะไรหรอก
‎รุ่นพี่รู้หมดแล้วใช่ไหม
‎เรื่องฉัน…
‎กับรุ่นพี่กยองพิล
‎อือ
‎ทำไมที่ผ่านมาถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ
‎ก็มันผ่านไปแล้วนี่นา
‎แล้วเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดด้วย
‎แต่ฉันไม่ได้บอกรุ่นพี่ตามตรงนี่นา
‎ฉันไม่ซื่อสัตย์กับรุ่นพี่
‎แค่ไม่บอกกัน ‎ไม่ได้แปลว่าเธอไม่ซื่อสัตย์นี่นา
‎ไม่เป็นไรหรอก จริงๆ นะ
‎จบง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ
‎อะไรเหรอ
‎แปลกแฮะ
‎รุ่นพี่ไม่เป็นอะไรแท้ๆ
‎แต่ทำไมฉันถึงเจ็บล่ะ
‎งั้นฉันควรโกรธเธอเหรอ
‎รุ่นพี่เคยทำอะไรแบบนั้นบ้างไหม
‎หือ
‎เรื่องที่ไม่ได้บอกฉันน่ะ
‎ช่างมันเถอะ
‎วันนี้ฉันเหนื่อยจริงๆ
‎แล้วมีความสุขไหมครับ
‎ผมรักคุณนะ
‎เพื่อแสดงออกถึงอัตลักษณ์และ ‎ความคิดริเริ่มสร้างสรรค์…
‎ของพวกเราในฐานะ ‎พนักงานธนาคารเคซียู
‎นับแต่นี้ไปจะไม่มีการบังคับ ‎ให้แต่งเครื่องแบบแล้วครับ
‎บริเวณทางเดินจะมีกล่องสำหรับ ‎ให้คืนเครื่องแบบ นำชุดมาคืนได้เลย
‎หมายความว่าพวกเรา ‎สามารถใส่ชุดอะไรมาทำงานก็ได้เหรอคะ
‎โอ้โฮ สุดยอด
‎ใส่เครื่องแบบก็ดีอยู่แล้ว ‎ให้เลือกชุดทุกวันวุ่นวายตาย
‎ทำไมล่ะคะ
‎เราใส่ชุดสวยๆ ได้แล้ว ดีออกนะคะ
‎- ขอบคุณนะครับ ‎- ไม่ได้ลำบากอะไรนี่ครับ
‎ที่เมื่อวานไปส่งคุณซูยอง ‎ขอบคุณนะครับ
‎ผมเห็นรถคุณหน้าบ้านคุณซูยองน่ะครับ
‎ส่งมาเถอะครับ นี่หน้าที่ผม
‎ผมจัดการต่อเองครับ
‎- มาแล้วเหรอ ‎- อือ
‎ซังซู
‎ทำแบบนั้นทำไมเหรอ
‎เรื่องฉันกับพัคมีกยองน่ะ
‎นายรู้ทุกอย่างแล้ว ‎ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ
‎จะให้ฉันพูดอะไรล่ะ
‎ให้โมโหแล้วถามว่า ‎นายทำแบบนั้นทำไมเหรอ
‎รู้ด้วยสินะว่าฉันทำอะไร
‎มันเป็นอดีตไปหมดแล้วนี่นา
‎จะมากระอักกระอ่วนใจกันทำไม
‎ไม่ต้องกระอักกระอ่วนใส่กันหรอก
‎แค่ไม่เข้าใจเฉยๆ น่ะ
‎ที่ผ่านมา ทำไมนายถึงได้…
‎ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยล่ะ
‎นายชอบพัคมีกยองจริงๆ หรือเปล่า
‎แต่มันก็ไม่ใช่ ‎ธุระกงการอะไรของฉันนี่นะ
‎สงสัยคุณอันคงคืนเครื่องแบบละมั้ง
‎ทำไมเหรอ
‎เธอคงไม่ต้องใช้เครื่องแบบนั่นแล้ว
‎อ๋อ เมื่อเช้านายไม่ได้เข้าประชุม
‎จู่ๆ มันก็อย่างนั้นแหละ
‎เอาเครื่องแบบออกมาทำไมครับ
‎- ก็เอามาคืนไงคะ ‎- ทำไมครับ
‎เพราะฉันไม่จำเป็นต้องใช้มันแล้ว
‎จะพอแค่นี้จริงๆ เหรอครับ
‎- คะ ‎- ผมถามว่าจะลาออกจริงๆ เหรอ
‎เมื่อวานไม่เห็นบอกอะไรผมสักคำเลย
‎- หัวหน้าฮาคะ คือ… ‎- ทำไม…
‎จู่ๆ ถึงได้…
‎อ้าว ซังซูมาเหรอ
‎ซังซู
‎ได้เวลาเฉิดฉายในสไตล์ของเราแล้ว
‎เฮ้อ
‎- มาแล้วเหรอ ‎- เอาเครื่องแบบมาคืนสิ
‎จะพอแค่นี้จริงๆ เหรอครับ
‎ทำไมจู่ๆ ถึงได้…
‎(ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า)
‎รุ่นพี่ เอากาแฟหน่อยไหม
‎อือ
‎ขอบใจนะ
‎ขอบใจอะไรกัน
‎มีกยอง
‎หือ
‎วันนี้ว่างหรือเปล่า
‎ทำไมถึงอยากมาที่นี่ล่ะคะ
‎เราไม่ได้มาออกเดตข้างนอกกัน ‎นานแล้วนี่ครับ
‎ก็แค่อยากรู้ว่า ‎ที่ที่คุณซูยองมาบ่อยๆ เป็นแบบไหน
‎(ชาซอนแจ)
‎ทำไมไม่รับสายล่ะคะ
‎ไม่ใช่สายสำคัญอะไรน่ะครับ
‎ไม่ใช่เพื่อนที่คุณไปไหนด้วยกัน ‎บ่อยๆ เหรอคะ
‎อาจเพราะยังเด็กเลยทำตัวไม่รู้จักโต
‎ชอบถามอะไรนั่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย
‎ทั้งที่ในหนังสือก็มี
‎แต่ก็ตอบเขาทุกคำถามนี่คะ ‎เป็นพี่ที่ดีจัง
‎นี่เหรอที่ที่อยากมา
‎รู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นสมาชิกที่นี่
‎- ฉันทำนัดสัปดาห์หน้าให้แล้วค่ะ ‎- ค่ะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎ยินดีต้อนรับ…
‎ตายแล้ว
‎สวัสดีครับ
‎แม่มาทำอะไรที่นี่เนี่ย
‎รุ่นพี่ชวนแม่มาเหรอ
‎ผอ.ฮันเป็นเพื่อนใหม่ของแม่
‎เธอออกไปข้างนอกเดี๋ยวเดียว ‎แม่เลยมาดูร้านแทนให้
‎นี่จะมานวดเป็นคู่เหรอ
‎ก็ดีเลยสิ
‎ถึงจะดูซอมซ่อไปหน่อย ‎แต่บริการทุกระดับประทับใจเลยนะ
‎อันที่จริง…
‎โอ๊ะ ผอ.ฮันมาแล้วเหรอ
‎ทักทายสิ
‎จำที่บอกได้ใช่ไหมว่า ‎ลูกสาวฉันมีแฟนแล้ว
‎เป็นไงบ้าง ดูใช้ได้ใช่ไหมล่ะ
‎- คือว่า… ‎- สำหรับฉัน ดูวิเศษไปเลยค่ะ
‎แล้วฉันก็ภูมิใจในตัวเขามากด้วย
‎ตายแล้ว ทำไมพูดอะไรแบบนั้นล่ะ
‎ใครมาได้ยินเข้า ‎คงคิดว่าพูดกับลูกชายอยู่นะเนี่ย
‎ท่านเป็นคุณแม่ของผมครับ
‎ที่นี่เป็นร้านของแม่ฉันเอง
‎หา
‎ไม่ได้
‎อะไรอีกล่ะ
‎ฮาซังซู ห้ามคบกันต่อ
‎แม่พยายามเต็มที่แล้วนะที่จะเปิดใจ
‎ฮาซังซูดูสุภาพและระมัดระวังตัวดี
‎เขาดูอบอุ่น มีมนุษยสัมพันธ์ดีแต่…
‎แต่เเจ้าของตึกนั้น ‎เป็นเพื่อนแม่นี่นา
‎แล้วทำไมเขาต้องมาเป็นลูกชาย ‎ของคนที่มาเช่าตึกเพื่อนแม่ด้วยล่ะ
‎- แม่… ‎- ไม่เอา
‎เรื่องนี้มันเกินมือแม่ไปแล้ว
‎ศักด์ศรีแม่ย่อยยับหมดแล้ว
‎โอ๊ย
‎ทำไมเขาถึงได้เป็น…
‎หนูเป็นฝ่ายชอบเขามากกว่า
‎ชอบเขามากๆ เลย
‎เพราะงั้นแม่ก็ลืมศักดิ์ศรีไปก่อน
‎ยังไงหนูก็ไม่เลิกกับรุ่นพี่
‎จู่ๆ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ
‎คิดอะไรถึงพาเธอมาที่นี่
‎เธอดูสับสนไปหมดเลย
‎ผมแค่คิดว่ามันควรแก่เวลาแล้ว
‎ชอบเธอมากไหม
‎หือ
‎ก็นะ
‎จากนิสัยแก ถ้าพาเธอมาแนะนำที่นี่
‎แกก็น่าจะชอบเธอมาก
‎ทำไมถึงชอบเธอล่ะ
‎คบแล้วสบายใจครับ
‎เราเคยเรียนมหาลัยเดียวกัน ‎แลวก็เข้าใจกันดี
‎ผมเข้ากับเธอได้ง่าย ‎ก็เลยไม่เคยทะเลาะกัน
‎เธอได้รับการยอมรับ ‎และความเคารพที่ทำงานด้วย
‎ทำไมเหรอ
‎เปล่าหรอก มันเหมือน…
‎แกกำลังชื่นชมเพื่อนร่วมงานมากกว่า
‎ไม่ใช่ผู้หญิงที่แกชอบ
‎จะพอแค่นี้จริงๆ เหรอครับ
‎- คะ ‎- ผมถามว่าจะลาออกจริงๆ เหรอ
‎ว่า
‎รุ่นพี่น่าจะบอกกันก่อนสิ
‎วันนี้ฉันทำตัวไม่ถูกเลย
‎ไม่อยากให้เธอประหม่าน่ะ
‎การไปเจอพ่อแม่ของผู้ชายที่ชอบ
‎ประหม่ากันบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร
‎แต่ยังไงก็ขอบคุณนะ
‎จริงๆ วันนี้ ‎ฉันประทับใจรุ่นพี่มากเลย
‎เป็นครั้งแรกเลยที่ ‎รุ่นพี่ก้าวนำฉันไปก้าวหนึ่งแล้ว
‎ตอนนี้
‎อยากให้ฉันไปหารุ่นพี่ไหม
‎ตอนนี้เหรอ
‎อือ
‎มันดึกแล้วนี่นา ‎เจอกันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน
‎งั้นก็ได้
‎ฉันก็พูดไปงั้นแหละ
‎รุ่นพี่ก็น่าจะเหนื่อยเหมือนกัน ‎พักผ่อนเถอะ
‎อือ
‎ฝันดีนะ
‎ดีใช่ไหมล่ะ
‎- หือ ‎- มีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ
‎- อะไรเหรอ ‎- อยู่บ้านเดียวกันแล้ว
‎แต่ก็ยังมีอะไรให้คุยกันอีก
‎อ๋อ ก็มีความสุขดีนะ
‎ดีแล้ว ข้าวใหม่ปลามันก็งี้แหละ
‎ฮัลโหล
‎อ๋อ คุยได้ๆ
‎โอ้ เจ้าบ่าวป้ายแดง ‎อย่าเข้างานสายนะ
‎มันมีความสุขออกหน้าเลย ‎วันนี้นายมาไวนะ
‎เมื่อวานนั่นมันอะไรเหรอ
‎อะไรล่ะ
‎นายจงในพูดให้ฉันเข้าใจผิด
‎เข้าใจผิดอะไรเหรอ
‎อ๋อ นาย…
‎ตกใจเพราะคิดว่า ‎คุณอันซูยองจะลาออกงั้นเหรอ
‎บางครั้งฉันก็เกลียดความเจ้าเล่ห์ ‎ของนายจริงๆ
‎เลิกหลอกล้วงลูกฉันแบบนั้นได้แล้ว
‎ไม่ว่ายังไงมันก็ชวนให้เคืองนะ
‎เข้าใจแล้ว
‎โทษที
‎ฉันมาถึงแล้วนะ
‎(เดี๋ยวรีบลงไป)
‎ลูกพี่ลูกน้องเธอรออยู่ข้างนอกแน่ะ
‎- รู้ได้ยังไง ‎- รู้อะไร
‎ก็ฉันไม่เคยแนะนำให้รู้จัก ‎แล้วรู้ได้ไงว่าเป็นญาติฉัน
‎ฉันจะไปรู้จักได้ยังไง
‎ก็เธอเคยแนะนำแล้วไง
‎แต่มันก็นานแล้วละ ‎เธอคงจะจำไม่ได้เอง
‎สำหรับไตรมาสที่ผ่านมา ‎ขอบคุณนะครับ
‎เพราะท่านแท้ๆ ยอดของสาขาเรา ‎ถึงได้เพิ่มขึ้น
‎และยังรักษาหน้าผมไว้ด้วยครับ
‎งั้นก็ควรขอบคุณเขาแทนแล้วละ ‎ผมตกลงทำไปเพราะเขา
‎ว่าแต่วันนี้มีอะไรเหรอครับ
‎ขนาดรองผู้จัดการพัคที่งานรัดตัว ‎ที่สำนักงานใหญ่ยังมา
‎ผมว่าจะมาปรึกษา ‎เรื่องแต่งตั้งกำลังคน
‎ที่สาขาย่อยในม.ซอกวังน่ะครับ
‎ส่วนผม…
‎มาดูให้เห็นชัดๆ น่ะ
‎เห็นอะไรชัดเหรอครับ
‎กาแฟได้แล้วค่ะ
‎ให้ท่านประธานพัคก่อนเลยครับ
‎ได้ยินว่าลูกสาวผมคบหาใครอยู่
‎อ๋อ หัวหน้าฮาน่ะเหรอครับ
‎ครับ เขาคบหากับผู้ช่วยพัคอยู่ครับ
‎หัวหน้าฮาซังซูของเรา ‎เป็นพนักงานที่ยอดเยี่ยมเลยครับ
‎ถึงจะไม่เท่าผู้ช่วยพัคก็เถอะ
‎แต่ก็เชื่อถือได้และมีหลักการครับ
‎ผลงานก็ทำได้ดีเยี่ยมครับ
‎คุณซูยองมาแล้ว
‎คุณซูยอง
‎ประธานบริษัทก่อสร้างแดซอง ‎เป็นพ่อผู้ช่วยพัคเหรอ
‎ส่วนลูกพี่ลูกน้องก็เป็นรองผู้จัดการ ‎อาวุโสฝ่ายวางแผนกลยุทธ์เหรอ
‎ก็รู้หรอกนะคะว่าผู้ช่วยพัค ‎เป็นลูกเศรษฐีแต่นี่มันสุดยอดเลย
‎ตอนแรกก็อิจฉาผู้ช่วยพัคนะ ‎ที่ได้คบกับหัวหน้าฮา
‎แต่ตอนนี้ชักจะอิจฉา ‎หัวหน้าฮาแทนแล้ว
‎ซินเดอเรลล่า ‎เวอร์ชั่นผู้ชายชัดๆ จริงไหม
‎พวกเขาพากันมาที่นี่แบบนี้
‎พวกเขาอาจจะแต่งงานกันก็ได้
‎ก็อาจจะใช่นะ
‎พอรวยแล้ว ‎เรื่องแต่งงานก็เป็นเรื่องง่าย
‎คุณแบ มานี่เดี๋ยวได้ไหมครับ
‎- ฉันเหรอคะ ‎- ครับ
‎ตอนนี้ยังไม่ได้ยอมรับหรอกนะ
‎ฉันมาเพราะนี่เป็นครั้งแรก ‎ที่แกเอ่ยปากขอ
‎หนูรู้ค่ะ
‎แล้วเป็นอะไรของแก
‎เมื่อก่อนแค่พ่อเฉียดใกล้ธนาคาร ‎แกก็หลบหน้าจะแย่แล้ว
‎แกเป็นฝ่ายไล่ตามเขาเหรอ
‎กลับไปเถอะค่ะ
‎อะไรที่ฉันซื้อให้ไม่ได้ ‎แกก็ต้องไขว่คว้าเอาเอง
‎ไว้พามาแนะนำเป็นทางการอีกที
‎ค่ะ
‎กลับกันแล้วเหรอ
‎อือ
‎ตกใจใช่ไหมล่ะ
‎พ่อฉันก็แบบนี้แหละ
‎คงได้ยินจากแม่แล้วอยากเจอบ้างน่ะ
‎อึดอัดหรือเปล่า
‎ไม่หรอก
‎แต่ฉันดีใจนะ
‎เพราะเราได้เจอพ่อแม่กันแล้ว
‎คงได้เป็นครอบครัวเดียวกัน
‎ฉันอยากกินข้าวเที่ยงด้วย ‎แต่ต้องไปทำงานนอกสถานที่
‎เสร็จงานตรงนั้นฉันก็จะเลิกงานเลย
‎ฉันก็มีตรวจสถานประกอบธุรกิจ
‎เลิกงานแล้วไปดื่มไวน์ที่บ้านฉันไหม
‎ได้สิ เสร็จแล้วจะโทรหานะ
‎อือ โทรมานะ
‎นั่นเถ้าแก่เนี้ย ‎ร้านกุกบับไม่ใช่เหรอ
‎ขาเธอไม่ดีเลยขายแบบสั่งกลับแทน
‎โธ่เอ๊ย จริงด้วยนะ ‎สามีรับหน้าที่ส่งอาหาร
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีค่ะ
‎แม่
‎เมื่อกี้เรียกว่าแม่ใช่ไหม
‎ค่ะ
‎- แม่ ‎- เป็นอะไรไหมครับ
‎แม่ ไม่เป็นไรใช่ไหม
‎- ทำยังไงดี ‎- เป็นอะไรไหมครับ
‎- จะทำยังไงดี ‎- บาดเจ็บเหรอครับ
‎ขอหนูดูหน่อยนะ แม่
‎แม่ไม่เป็นไร
‎จะไม่เป็นไรได้ยังไง ‎แม่เลือดออกอยู่เห็นๆ
‎ร้านกุกบับหอยนางรม ‎อยู่ในตลาดน่ะเหรอคะ
‎ค่ะ
‎ไม่อยากจะเชื่อเลย ‎เธอไม่เคยปริปากบอกสักคำ
‎ตอนที่เดินผ่านหน้าร้าน ฉันยังไม่รู้
‎เลยพูดเรื่องเถ้าแก่เนี้ยเดินไม่ไหว ‎เพราะขาไม่ดี
‎โอํย ทีนี้เลยรู้สึกผิดเลย
‎เธอคงมีเหตุผลแหละค่ะ
‎ยังไงรบกวนอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้ ‎กับใครนะคะ
‎แน่นอนอยู่แล้วละค่ะ
‎ทั้งฉัน หัวหน้าซอแล้วก็หัวหน้าฮา ‎เก็บความลับเก่งอยู่แล้ว
‎อ้อ
‎หัวหน้าฮาเป็นคนพาเถ้าแก่เนี้ย ‎ไปโรงพยาบาลค่ะ
‎(เขตหวงห้าม ห้องฉุกเฉิน)
‎ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‎ทำไมยังไม่กลับไปอีกล่ะคะ
‎ผมเป็นห่วงน่ะครับ
‎กลับไปเถอะค่ะ คุณมีงานตรวจนี่คะ
‎รอไปพร้อมกันดีกว่าครับ
‎แต่นี่มันเวลางานนะคะ ‎ฉันยังจำเป็นต้องอยู่ต่อด้วย
‎ผมค่อยไปตรวจวันอื่นก็ได้ครับ
‎ยังต้องตรวจอีกนิดหน่อยน่ะค่ะ ‎น่าจะใช้เวลาพอสมควรเลย
‎ขอบคุณมากนะคะ
‎จะทำยังไงกันดีล่ะ
‎ดูเหมือนเพื่อนร่วมงานลูก ‎คงได้ยินที่ลูกเรียกแม่กันหมดแล้ว
‎ก็แม่เป็นแม่หนูนี่นา
‎ให้หมอตรวจขาแม่เถอะ
‎จะได้รักษากัน
‎แม่ไม่เป็นไรหรอก
‎แต่หนูเป็นไง
‎หนูไม่โอเคเลย
‎(ธนาคารเคซียู)
‎ว่าไง มีกยอง
‎รุ่นพี่
‎ยังอยู่โรงพยาบาลเหรอ
‎หือ อือ
‎หัวหน้าแบเล่าให้ฟังแล้ว
‎ว่าคุณแม่คุณซูยองได้รับบาดเจ็บ
‎ไม่ใช่อุบัติเหตุใหญ่อะไรหรอก
‎ว่าแต่เรื่องคุณอันน่ะ ‎เป็นไปได้ไหม ถ้าจะไม่บอกคนอื่น…
‎รุ่นพี่เห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ย
‎ไม่ต้องห่วงหรอก ‎ฉันเพิ่งบอกหัวหน้าแบไปเหมือนกัน
‎งั้นก็ขอบใจนะ
‎รุ่นพี่ขอบคุณฉันทำไมเหรอ
‎นั่นสินะ ฉันก็พูดไปเรื่อย
‎- ขอบคุณครับ ‎- ครับ ขอตัวก่อนนะครับ
‎(อันซูยอง)
‎(ช่องบริการไม่ว่าง)
‎คุณซูยอง
‎ไปพักเที่ยงเหรอครับ
‎มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ
‎(ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน)
‎ซูยอง
‎แม่ล่ะ แม่เขาไม่เป็นไรใช่ไหม
‎เป็นอะไรมากหรือเปล่า
‎บาดเจ็บตรงไหนบ้าง
‎รู้หรือเปล่า
‎ว่าขาแม่ปวดเพราะสภาพจิตใจ
‎เส้นประสาทไม่มีปัญหา
‎แต่แม่ก็ไม่ยอมเข้ารับการรักษา
‎ตอนหนูย้ายจากทงยอง ‎แม่ยังดีๆ อยู่เลย
‎แล้วมันเกิดอะไรขึ้น
‎มีอะไรที่หนูไม่รู้อีกหรือเปล่า
‎นอกจากเรื่องที่พ่อมีคนอื่น
‎หรือเห็นผู้หญิงคนนั้น…
‎แล้วซูฮยอกต้องตายไป ‎ในอุบัติเหตุวันนั้น
‎มีอะไรที่หนูยังต้องรู้อีกไหม
‎พ่อทำทุกอย่างพังหมด
‎ค่ะ คุณจงฮยอน
‎เปล่าค่ะ
‎ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‎ค่ะ
‎(ตลาดท้องถิ่นยองโพ)
‎วันนี้ขอบคุณมากเลยนะคะ
‎คุณแม่ค่อยยังชั่วหรือยังครับ
‎ค่ะ
‎ไม่ขึ้นรถเหรอครับ
‎ค่ะ คือ…
‎อยากเดินรับลมหน่อยไหมครับ
‎เมื่อวานเป็นอะไรเหรอคะ
‎ตอนที่ฉันเอาเครื่องแบบไปคืนน่ะค่ะ
‎เจ้ากยองพิลมันแกล้งผมน่ะครับ
‎มันพูดเหมือนว่าคุณซูยองจะลาออก
‎ถ้าฉันลาออกจริง ‎คุณจะตกใจขนาดนั้นเลยสินะ
‎แล้วจะลาออกเหรอครับ
‎ถ้าทนต่อไปไม่ไหวก็คงใช่ค่ะ
‎แต่ยังไม่ใช่เร็วๆ นี้หรอก
‎เหนื่อยเหรอครับ
‎เหมือนโดนคุณหลอกเลย
‎ไม่เห็นเตือนกันก่อนเลย ‎ว่าต้องมาปีนเขา
‎แล้วมาปีนเขากันทำไมเนี่ย
‎นี่เป็นทางไปมหาลัยผมเองครับ
‎รู้แล้วค่ะว่าคุณจบจากที่นี่
‎คงภูมิใจน่าดูเลย ‎ถึงกับพาฉันมาดูถึงที่นี่
‎ภูมิใจสิครับ
‎จากความพยายามอย่างหนัก ‎นี่คือความสำเร็จแรกของผม
‎นักศึกษาทุกคนสุขภาพดีแย่เลย ‎ต้องขึ้นเนินอย่างกับปีนเขาทุกวัน
‎เราเรียกมันว่า ‎เนินเขาแห่งการลืมเลือนครับ
‎ทำไมเหรอคะ
‎เพราะพอเราขึ้นไปถึงจุดสูงสุดแล้ว
‎เราจะเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออกเลย
‎ดีจังเลยค่ะ
‎เพราะจะได้ลืมทุกอย่าง ‎แล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
‎คุณซูยองก็ทำได้เหมือนกันนะครับ
‎อยากให้ฉันลืมอะไรเหรอคะ
‎วันที่ยากลำบาก
‎เร็วเข้าครับ
‎ใครถึงทีหลังต้องเลี้ยงข้าวนะ
‎เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถ ‎ติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาฝากข้อความ…
‎(คนของฉัน)
‎(อันซูยอง)
‎ร้านคงปิดแล้วมั้งคะ
‎ที่นี่ทงคัตสึอร่อยด้วยสิ
‎ทงคัตสึที่ไหนก็อร่อยหมดนั่นแหละค่ะ
‎แต่ที่นี่อร่อยสุดๆ จริงๆ นะครับ
‎เหมือนศูนย์ฝึกทหารเลยนะคะ
‎ฝึกเหนื่อยแทบตาย แต่ไม่มีข้าวให้กิน
‎เราลองไปร้านอื่นดูไหมครับ
‎ให้เดินลงเนินอีกรอบเหรอคะ
‎ประตูหลังมีทางเดินไปถนนหลักครับ
‎แล้วทำไมเราถึง ‎ไม่มาจากทางนั้นตั้งแต่แรกคะ
‎ทำไมต้องเดินขึ้นเนินมาด้วย
‎นั่นสินะครับ
‎คุณจบจากที่นี่แน่เหรอคะ
‎แน่นอนสิครับ
‎ฉันว่าไม่น่าใช่นะ
‎จริงๆ นะครับ
‎ถ้าไม่เชื่อละก็ ‎ลองไปถามกยองพิลกับมีกยองได้เลยครับ
‎ไปกันเถอะค่ะ
‎ส่งฉันลงตรงนั้นก็ได้ค่ะ
‎เดี๋ยวเข้าไปในซอยอีกหน่อยครับ
‎ไม่เป็นไรค่ะ ฉันลงแค่ตรงนั้นก็ได้
‎ขอบคุณนะคะ
‎ว่าแต่…
‎เราจะไปกินข้าวด้วยกันตอนไหนครับ
‎เราต้องไปกินข้าวด้วยกันด้วยเหรอคะ
‎มีเหตุผลให้เราไม่ควรทำด้วยเหรอครับ
‎แค่ข้าวมื้อเดียวจะเป็นอะไรไป
‎ก็จริงนะคะ
‎งั้นเป็นพรุ่งนี้ดีไหมคะ
‎ช่วงสุดสัปดาห์คุณไม่สะดวกเหรอคะ
‎เปล่าครับ ไม่มีปัญหา
‎- งั้นฉันไปนะคะ ‎- ครับ
‎(สายที่ไม่ได้รับ พัคมีกยอง)
‎รุ่นพี่อยู่ไหนน่ะ
‎ฉันโทรหาตั้งหลายรอบ
‎อ๋อ
‎อือ
‎รุ่นพี่ พอดีฉันออกมาเจอใครคนนึง
‎เสร็จแล้วเดี๋ยวไปหาที่บ้านนะ
‎อือ
‎คุณซูยอง
‎มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ
‎ฉันมีของมาให้น่ะ
‎ขอแวะเข้าไปแป๊บนึงได้ไหม
‎เข้ามาเลยค่ะ
‎ขอโทษนะ ที่ปุบปับก็มา
‎ฉันโทรมาก่อนแล้วแต่คุณไม่รับสาย
‎ทำไมถึงอยากเจอฉันเหรอคะ
‎เอาชุดพวกนี้มาให้น่ะ ‎เราไม่ต้องสวมเครื่องแบบแล้วนี่นา
‎ของใหม่เลยนะ ‎ฉันอยากเอามาให้คุณซูยอง
‎ไม่ต้องก็ได้ค่ะ
‎ใส่ให้สวยๆ เลยนะ
‎ขอบคุณมากค่ะ
‎คุณแม่ไม่เป็นไรมากใช่ไหมคะ
‎- คะ ‎- หัวหน้าแบบอกฉันน่ะ
‎แต่ฉันบอกไปแล้วว่า ‎อย่าไปบอกใคร ไม่ต้องห่วงนะ
‎ค่ะ แม่ไม่เป็นไรแล้วค่ะ
‎โล่งอกไปที
‎เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลเหรอ
‎ค่ะ
‎อย่างนี้นี่เอง
‎กาแฟค่ะ
‎ขอบคุณนะ
‎กับคุณจงฮยอนล่ะ คบกันดีไหม
‎มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
‎เปล่าค่ะ เราก็คบกันดีค่ะ
‎คุณสองคนยังไม่มีแผนจะแต่งงานกันสินะ
‎แต่ก็นะ
‎คุณจงฮยอนก็อายุยังน้อย
‎คุณซูยองก็ยังไม่ได้คิดเรื่องแต่งงาน
‎แต่พออายุเท่าฉันละก็
‎พ่อแม่ก็จะเอาแต่พูดถึงเรื่องแต่งงาน
‎เหมือนที่พ่อฉันไปธนาคารวันนี้แหละ
‎ท่านอยากเจอรุ่นพี่ซังซูจนอดใจไม่ไหว
‎เมื่อวาน ‎ฉันก็ไปเจอคุณแม่ของรุ่นพี่มา
‎พวกท่านคิดว่าถึงเวลาอันสมควรแล้ว
‎ที่เราจะคิดเรื่องแต่งงาน
‎แต่ฉันกับรุ่นพี่ยังไม่ได้คุยกันเลย
‎ไหนๆ ก็จะแต่งทีหลังแล้ว ‎คุณซูยองจะรับช่อดอกไม้ฉันใช่ไหม
‎ถ้าคุณรับได้ก็คงจะดี
‎กลับมาแล้วเหรอคะ
‎ดื่มมาเหรอคะ
‎อือ นิดหน่อย
‎ทำไมดื่มหนักนักล่ะคะ
‎ดึกแล้วนะ ทำไมไม่กลับบ้านไปพักละ
‎ก็แค่อยากเจอน่ะ
‎ฉันจอดรถรุ่นพี่ไว้ที่ลานจอดแล้วนะ
‎มีกยอง
‎นั่นไม่ใช่รถฉันนะ
‎ฉันรู้
‎ฉันเข้าใจความรู้สึกรุ่นพี่ดี
‎แต่ฉันซื้อมาแล้วนี่นา
‎ไม่อยากจอดทิ้งไว้เป็็นเดือนๆ
‎จนฝุ่นเกาะหนาเตอะ
‎เราก็คุยเรื่องนี้กันไปแล้ว ‎ทำไมยังเอากลับมาอีก
‎แล้วทำไมรุ่นพี่ยังเตรียมตัวสอบอยู่
‎ทำไมถึงยังอยากย้ายไปสำนักงานใหญ่
‎เพราะรุ่นพี่อยากมีบ้านดีๆ อยู่ ‎มีรถดีๆ ขับ
‎มีเสื้อผ้าดีๆ ใส่นี่นา
‎ไหนๆ รุ่นพี่ก็อยากได้มันอยู่แล้ว
‎- ฉันให้พี่เองไม่ได้เหรอ ‎- มันฟังเข้าท่าอยู่เหรอ มีกยอง
‎พรุ่งนี้
‎จะยังไปออกรอบอยู่ใช่ไหม
‎อือ
‎งั้นก็ตามนั้น ฉันไปก่อนนะ
‎มีกยอง
‎เอารถกลับไปด้วย
‎รุ่นพี่
‎จะทิ้งหรือจะเก็บไว้ ‎รุ่นพี่จัดการเอาเลยนะ
‎ฉันไม่อยากต้องทนเห็น ‎มันจอดอยู่แบบนั้นทุกวัน
‎เพราะมันทำให้รู้สึก…
‎เหมือนถูกปฏิเสธ
‎ขอโทษนะ
‎(ชาซอนแจ)
‎(แม่)
‎จงฮยอน ขอบคุณและขอโทษด้วยนะ
‎ค่ารักษาพยาบาลที่เหลือ แม่จะจ่ายเอง
‎(ต้องการปิดบัญชีใช่หรือไม่)
‎(ใช่)
‎คุณซูยอง นี่มันอะไรกันครับ
‎ฉันไม่ได้ตั้งใจจะดูหรอกค่ะ
‎แต่ก็เห็นข้อความที่ ‎คุณแม่คุณส่งมาเมื่อวานแล้ว
‎แล้วยังไงครับ
‎เอาเงินนี่ไปให้ท่านเถอะค่ะ
‎ฉันไม่ได้รวยอะไรหรอก ‎และไม่ได้ไปกู้มาด้วย
‎เป็นเงินที่ฉันดันได้มันมา ‎มันไม่ควร…
‎เป็นของฉันมาตั้งแต่แรก
‎มันฟังเข้าท่าอยู่เหรอครับ
‎คุณจงฮยอน ฉันน่ะ…
‎มันทำให้ฉันโมโหนะคะ ‎ที่เราต้องลำบากลำบน
‎กับสิ่งที่คนอื่น ‎เห็นเป็นเรื่องธรรมดา
‎เราดิ้นรนไขว่คว้าแทบตายในสิ่งที่ ‎ดูเหมือนเล็กน้อยในสายตาคนอื่น
‎นี่คือวิธีให้ฉันปลดปล่อยค่ะ
‎ฉันขอไปงีบพักสักนิดนะคะ
‎ฉันจะวางเงินไว้ตรงนี้
‎ฉันอยากให้คุณรับไปก็จริง
‎แต่ถ้าคุณจงฮยอนไม่สบายใจ ‎ก็ทิ้งไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะ
‎ไม่เป็นไรแน่เหรอครับ
‎ถ้าผมรับเงินนี้ไป
‎ผมคงจะรู้สึกผิดต่อคุณซูยองอีก
‎แล้วเราก็จะ…
‎กลับไปมีปัญหาเดิมๆ อีก
‎เรื่องนั้นคุณจงฮยอนตัดสินใจเลยค่ะ
‎คุณพ่อเสียตั้งแต่คุณยังเด็กสินะ
‎- ครับ ‎- ฉันเองก็เหมือนกัน
‎เพราะคุณพ่อเสียก่อนวัยอันควร
‎ฉันเลยต้องหาเลี้ยงครอบครัว ‎ตั้งแต่อายุ 15 ปีได้
‎ตั้งแต่นั้นฉันเลยตัดสินใจว่า…
‎ตัวเองจะต้องเป็นพ่อลูกพึ่งพาได้ ‎และเป็นพ่อที่ใจดี
‎ต้องมอบความรักให้ลูกได้ ‎อย่างไม่มีเงื่อนไข
‎เพราะงั้นฉันจึงเป็น ‎พ่อที่พึ่งพาได้ของลูก
‎ฉันใช้ชีวิตมาแบบนั้น ‎และจะยังคงทำต่อไป
‎แฟนของมีกยองจะเข้าตาฉันหรือไม่
‎หรือมาจากครอบครัวแบบไหน ‎ฉันไม่ได้สนใจเลย
‎เพราะฉันเติมสิ่งที่เขาขาดได้
‎แค่ครอบครัวเขาไม่ได้ก่อคดีอะไร ‎แค่นั้นพอ
‎ความรู้สึกนาย ฉันก็ไม่สนด้วย
‎เพราะไม่ว่าอะไรที่มีกยองต้องการ
‎ฉันจะหามาให้เธอทุกอย่าง
‎เมื่อกี้คุยอะไรกับพ่อเหรอ
‎ฉันคิดว่าท่านรักเธอมากเลย
‎ไม่น่าใช่นะ
‎พ่อเอาแต่แสดงความรักผ่านเงิน
‎แต่ไม่เคยเป็็นคุณพ่อที่อบอุ่นเลย
‎ไปกินข้าวเย็นด้วยกันเถอะ
‎ทำไม รุ่นพี่มีนัดเหรอ
‎(จองจงฮยอน)
‎ขอโทษนะครับ คุณซูยอง ‎ผมจะหามาคืนให้ได้ครับ
‎(ยอดเงินของคุณถูกโอนเรียบร้อย)
‎ผมมาถึงแล้วครับ
‎(หัวหน้าแผนก ฮาซังซู)
‎ขอโทษนะคะ ‎พอดีฉันลืมว่านัดกับคุณจงฮยอนไว้
‎ค่ะ ตอนนี้อยู่ด้วยกันค่ะ
‎คุณไม่ต้องเลี้ยงข้าวฉันหรอกค่ะ
‎แค่นี้นะคะ
‎ดูอะไรอยู่เหรอครับ
‎นี่น่ะค่ะ
‎เส้นทางเดินรถเมล์
‎ชีวิตคนก็เป็นเหมือนแบบนี้เลย
‎วนเป็นวงกลม
‎เราแค่หลอกตัวเองว่า ‎กำลังไปที่ไหนสักแห่ง…
‎แต่สุดท้ายก็กลับมาที่เดิม
‎แค่วนเป็นวงกลมกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎ทั้งชีวิตของเราเป็นเพียงวงกลมวงโต ‎ที่ไม่มีจุดสิ้นสุด
‎ทำไมไม่ถามอะไรเลยล่ะคะ
‎คุณจับได้แท้ๆ ว่าฉันโกหกคุณ
‎ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหมครับ
‎คราวก่อนก็พาไปไต่เนิน
‎คราวนี้คือฝึกอดทนต่อความเย็นเหรอคะ
‎ผมสนิทกับผู้จัดการที่นี่น่ะครับ
‎ผมแวะเวียนมาทำความสะอาดบ้าง
‎แลกกับการมาที่นี่เมื่อไรก็ได้
‎แล้วฉันต้องมาเป็นส่วนหนึ่งใน ‎ข้อตกลงลับๆ นั่นด้วยเหรอ
‎ที่นี่ก็เย็นสบายดีออกครับ
‎ไม่เห็นเหรอคะ ว่าแก้มฉันแดงแล้ว
‎ไม่ใช่แบบนั้นสิครับ
‎การทำความสะอาดที่นี่กับพื้นทั่วไป ‎มันแตกต่างกันเลยนะครับ
‎เพื่อให้ผิวหน้ามันเรียบ ‎คุณต้องค่อยๆ ทำอย่างอ่อนโยน
‎แบบนี้ คิดซะว่ามันเป็นเด็ก ค่อยๆ
‎แบบนี้
‎เรื่องแค่นี้ก็ยังจะอวดสินะคะ
‎รู้ค่ะว่าหัวหน้าฮาเก่งไปหมด
‎ส่วนคุณอันซูยองที่เก่งไปซะทุกเรื่อง
‎ดูเหมือนจะยังไม่รู้ ‎วิธีเล่นสเกตนะครับ
‎มันทำให้คุณพอใจสินะ
‎ผมสอนให้เอาไหมครับ
‎คุณเรียนรู้เร็วนะเนี่ย
‎ฉันเก่งแต่เกิดไงคะ ‎แค่ไม่มีโอกาสได้เรียนรู้เฉยๆ
‎ไม่เห็นจะยากอะไรเลย
‎งั้นเรามาแข่งกัน ‎สเกตไปถึงตรงนั้นดูไหมครับ
‎คุณเล่นไอซ์ฮอกกี้มาเป็นสิบปีแล้ว ‎ยังอยากแข่งกับฉันอีกเหรอคะ
‎ครับ
‎ก็ได้ครับ
‎ผมจะใช้เท้าข้างเดียว ‎คุณซูยองใช้สองเท้าได้เลย
‎ต่อเวลาสิบวิด้วยค่ะ
‎เอาสิครับ
‎เอาละนะ
‎เตรียมตัว
‎ระวัง ไป
‎อย่าเพิ่งออกตัวนะคะ
‎ยังไม่ถึงสิบวินาทีนะ
‎ทำไมไม่มาล่ะคะ
‎ผมแพ้แล้วครับ
‎แต่คุณยังไม่ได้ลองเลยนะคะ
‎ผมแค่…
‎อยากให้คุณซูยองชนะน่ะครับ
‎วนเป็นวงกลม
‎เราแค่หลอกตัวเองว่า ‎กำลังไปที่ไหนสักแห่ง…
‎แต่สุดท้ายก็กลับมาที่เดิม
‎ฉันหลอกตัวเองว่า ‎กำลังไปที่ไหนสักแห่ง
‎แต่ฉันก็อยู่ตรงนี้
‎สุดท้าย…
‎ก็วนกลับมาที่เดิม…
‎อีกครั้งหนึ่ง
‎ฉันสเกตเก่งเลยใช่ไหมคะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎ผมคงไม่อาจ…
‎ทำแบบนี้ต่อไปได้แล้ว
‎สุดท้ายก็กลับมา…
‎ที่อันซูยอง
‎(เมื่อเราเข้าใจรัก)
‎ผมว่าผมคิดดีแล้ว ‎ผมชอบคุณอันซูยองครับ
‎ฉันก็ชอบหัวหน้าฮาค่ะ ‎รู้สึกชอบตั้งแต่แรกเจอเลย
‎สองคนนั่น ไปเจอกันใช่ไหม
‎(พัคมีกยอง)
‎เวลาที่อยู่กับหัวหน้าฮา ‎ฉันก็ลืมปัญหาต่างๆ ไปหมดเลยค่ะ
‎คุณซูยอง ผมมีอะไรอยากถามครับ
‎เป็นเพราะผมเหรอครับ ‎ที่ผมพูดเมื่อวานเหรอ
‎เป็นอะไรไหมครับ
‎วันนี้ว่างไหม ‎ฉันมีอะไรจะบอกน่ะ
‎จะเลิกกันไหม กับพัคมีกยองน่ะ
‎คำบรรยายโดย หนึ่งฤทัย โพธิ์แดง