SERIAL JEST FIKCYJNY I W ŻADEN SPOSÓB NIE JEST POWIĄZANY
Z PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI, MIEJSCAMI, OSOBAMI I ORGANIZACJAMI
GRUDZIEŃ 2003
NIEZWYKLI
Rety, blokuje pani walizką przejście.
Przepraszam.
Co podać?
MENU: WOŁOWINA, KOTLET WIEPRZOWY, KIMBAP
Poproszę kotlet wieprzowy.
Smażenie chwilę potrwa.
To nic, poproszę.
Jasne.
Nie można mieć nawet wypadku.
Kręci się pełno wozów policyjnych.
Dlatego twierdzę, że to zamach stanu.
Zamach stanu, akurat.
Bongseok.
Mamusia jest zmęczona.
Tędy.
Tam jest wejście.
Wchodźcie.
Zaczekaj.
Będziesz tu mieszkała sama z dzieckiem?
Tak.
Zapłacę ci 300 000 wonów.
Tylko 300 000 czynszu? To stanowczo za mało.
Nie pokryje dzierżawy działki.
Zapłacę z góry za trzy lata, 10,8 miliona wonów w gotówce.
Wielkie nieba.
- Mam jeden warunek. - Warunek?
Nie przychodź tu więcej.
Co?
To mój budynek. Mogę tu zaglądać.
To samowola budowlana.
Trzeba będzie ją rozebrać,
jeśli zostanie zgłoszona.
- Jeśli nie chcesz, to nie. - Dobra.
Tylko trzy lata.
Dbaj o niego. Dostałem za mało pieniędzy.
Cholera, to całkiem dobry budynek, ale jakiś dupek musiał to zgłosić.
Co za dupek.
Synu, mamy tu sporo miejsca, prawda?
Teraz to nasz nowy dom.
Nie jest za duży, żeby go nosić?
Jest niepełnosprawny czy co?
Myślisz, że nie wie?
O czym?
Jak na niego patrzysz. Co o nim mówisz.
Niby jak na niego patrzę? Co takiego powiedziałam?
Mój syn nie jest niepełnosprawny.
A nawet jeśli, co z tym zrobisz?
Mamo.
- Gdzie to położyć? - Wróciłeś.
Schowaj wieprzowinę do lodówki,
a krowie nóżki do zamrażarki.
Wieprzowina – zamrażarka. Krowie nóżki – lodówka.
Znowu ci się pomieszało.
Wieprzowina, zamrażarka… Lodówka! Nóżki, lodówka… Zamrażarka!
Mamo, coś tu nie gra.
Jest mało cukierków. Ile mogę zjeść?
Możesz zjeść dwa. Świetnie się dziś spisałeś, mój drogi.
Wracaj do domu, synu.
Dobra robota.
Zapraszam ponownie.
Przepraszam.
Nie wygłupiaj się.
Za co przepraszasz?
Z pewnością źle zrozumiałaś moje spojrzenie.
Pomyślałam tylko, że może jest mu tam trochę za ciasno.
Za mocno go związałaś.
Spójrz.
Nie wiedziałaś?
Byłaś zbyt zajęta, by spojrzeć w lustro.
Dziecko przechodzi trudny okres.
Ale jego matka również.
Musisz zachować bezpieczny dystans.
Kieruje tobą matczyna duma.
Ale kiedy dziecko dorasta, musisz dać mu odetchnąć.
To pozwoli mu dorosnąć.
Bongseok,
nie zapomnij.
Musisz nosić to cały czas, żeby nie odlecieć.
Proszę.
Teraz ty spróbuj.
Bardzo dobrze.
Spróbujmy jeszcze raz.
Musisz do tego przywyknąć.
Lewa, prawa.
Nauka chodzenia zajęła mi dużo czasu.
Lewa.
Ilekroć próbowałem iść,
unosiłem się i spadałem.
Doskonale. Świetnie ci idzie.
Gdy odkryła, że emocje wpływają na moje ciało,
przestała się do mnie uśmiechać.
Świetnie ci poszło.
Wspaniale, kochanie.
Zrobiłeś dziś 20 kroków.
Brawo, Bongseok.
Gdy się uśmiechała lub śmiała, czułem się szczęśliwy.
Byłem szczęśliwy również, gdy mnie przytulała.
DZIEŃ DZISIEJSZY, ROK 2018 KOTLETY WIEPRZOWE Z NAMSAN
Kim Bongseoku!
Wstawaj!
Tak być nie może.
ODCINEK 2 BOYANG: RODZINNE WSPARCIE, LEWITACJA
Czemu, u licha, twój nos…
Nieważne.
W twoim wieku to możliwe.
Jesteś zdrowy jak koń.
Jedz.
Nie o to chodzi.
Uderzyłem głową w sufit.
No jasne, głową.
Masz nos na czubku głowy?
Nie, po prostu kilka razy uderzyłem głową i oberwałem w nos.
Mamo,
zgodnie z definicją „głowa” to górna część nad szyją,
a więc również moje oczy, nos i uszy.
- A więc cała twarz. - Taki jest mądry,
a oceny takie sobie.
Gdy ktoś mówi o głowie, ludzie myślą o włosach…
Dobrze. Jedz.
Mamo. Nie za dużo tego?
Uderzasz głową w sufit, bo schudłeś.
Zjedz wszystko.
To i tak za dużo.
Chcesz spać z workami z piaskiem?
Zjadaj wszystko.
Powoli. Wszytko porządnie przeżuj.
Zjedz wszystko.
Spakuję ci torbę.
KOTLETY WIEPRZOWE Z NAMSAN
Rany, pada.
O matko! Pościel!
- Hej! - Mamo!
Po co idziesz na górę?
Idź jeść!
KWIECIEŃ 2007
Mamo, nasz dom to teraz restauracja?
Tak.
Muszę jakoś zarabiać.
Wydałam na ten dom całe oszczędności.
Jesteśmy spłukani.
Bongseok.
Przeczytaj to.
KOTLETY WIEPRZOWE Z NAMSAN
„Kotlety wieprzowe z Namsan”.
Dlaczego tak się nazywają?
Bo kotlety wieprzowe w Namsan są naprawdę dobre.
Dziękujemy za przybycie!
Po szkole wracałem prosto do domu.
Spędzałem czas przed telewizorem.
Dla kogoś takiego jak ja
Bungaeman był prawdziwym bohaterem.
Bohater.
- Nauczył mnie, kim jest bohater. - Jest ekstra.
Witajcie, przyjaciele!
CENTRUM KULTURY
Krzyknijcie ze mną z całej siły: „Moc błyskawic”!
- Moc błyskawic! - Błyskawic!
Bohater to ktoś, kto potrafi lecieć tam, gdzie pragnie jego serce.
Pomyślałem, że może też mógłbym tak latać.
Błyskawica! Błyskawica!
Moc błyskawic!
Chciałem być jak on.
Chciałem być bohaterem.
Co ty wyprawiasz?
To niebezpieczne. Złaź stamtąd.
Jesteś za wysoko.
- Zeskocz! - Nie, zejdź na dół.
- Skacz! - No dalej, skacz!
Moc, moc, moc błyskawic!
- Kim Taehyun! - Kim Taehyun!
Nikt z was tego nie potrafi.
- Nie bałeś się? - Jesteś super!
- Nieprawda. - Jest super.
- Dam radę. - Ale fajnie.
Co? Serio? Rozpłaczesz się, gdy tam wejdziesz.
Wcale nie.
Nie masz odwagi tam wejść.
- Wejdę tam. - Jak to zrobiłeś?
Powiedz nam.
Patrzcie na niego!
- Co? - Wspiął się wyżej niż ty!
Co on robi?
Błyskawica! Błyskawica!
Moc błyskawic!
Jak to możliwe?
- Ale super! - Jak to zrobiłeś?
- Zrób tak jeszcze raz! - Jeszcze raz!
- Tylko raz. - Powtórz to.
Jesteś Bungaemanem.
Nie jestem nim.
- Przestańcie. - Pokaż nam jeszcze raz.
Bongseok trochę przesadził z wygłupami w szkole.
Skoczył daleko i oszukał kolegów, że potrafi latać.
Dzieci mają niezłą wyobraźnię.
Ale z uwagi na regulamin szkoły dotyczący zapobiegania wypadkom,
musiałam panią wezwać na rozmowę.
Przepraszam.
Czy rannemu dziecku nic nie jest?
Bongseok, mógłbyś na chwilę wyjść?
Muszę porozmawiać z twoją mamą.
Niestety odniósł poważne obrażenia.
Naprawdę mi przykro.
CHWILOWO NIECZYNNE PRZEPRASZAMY
KOTLETY WIEPRZOWE Z NAMSAN
Pierwszy się popisywał.
Udawał, że umie latać, a nie umie.
Bongseok. Posłuchaj mnie uważnie.
Nigdy więcej tego nie rób.
Dlaczego?
Dlaczego nie mogę?
To ja mam supermoc.
I co z tego?
Prawdziwą supermocą jest empatia.
Największą mocą jest zdolność rozumienia serc i emocji innych ludzi.
Co za bohater łamie innym serca?
To ma być bohaterstwo?
Twój przyjaciel zebrał się na odwagę, by coś zrobić,
a ty popisywałeś się przed innymi,
jakbyś był od niego lepszy.
To, co zrobiłeś, wcale nie było godne podziwu.
Bohater?
Nie.
Jeśli nie rozumiesz innych,
to jest bez znaczenia.
Bongseok!
Już dobrze!
Mamo!
Już dobrze, Bongseok!
Mama jest przy tobie!
Boję się!
Nigdy cię nie puszczę!
- Już dobrze! Trzymaj się! - Mamo!
W porządku. Patrz na mnie!
Nie rozglądaj się! Tu jestem!
Już dobrze, Bongseok.
Mama cię trzyma. Wszystko w porządku.
Mamo.
Mamusia przeprasza. Przepraszam cię.
Będę cię chroniła, Bongseok. Tak bardzo cię przepraszam.
Przepraszam.
Booyang, opiekować się i wspierać.
BOOYANG
Booyang, lewitować.
Dzięki wsparciu mamy
nigdy nie lewitowałem.
Dzień dobry.
Co tak stoisz? Nie wsiadasz?
Odjeżdżam.
Przepraszam.
- Przejazd. - No tak.
Czekałeś na tę dziewczynę z wczoraj.
- Przejazd. - Na pewno już pojechała.
Słucham?
Nie, jesteśmy w tej samej klasie.
Nie miała naszego mundurka.
„Naszego”?
Jest tu nowa.
Tak?
Przyjaźnicie się?
Tak.
MIESZKANIE NA SPRZEDAŻ
NAZWISKO: JEON YOUNGSEOK KRYPTONIM: BONGPYEONG
„Bongpyeong”.
AGENCJA KONTROLI NADPRZYRODZONEJ MISJA: ZABÓJSTWO
Rety, tu nie można zawracać.
- Nic wam nie jest? Wybaczcie. - Co się dzieje?
Odliczam od dziesięciu i zamykam bramę!
Dziesięć, dziewięć, osiem,
siedem,
sześć, pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden!
Czas minął.
Spóźnialscy sprzątają.
Zaraz kończymy szkołę.
A ja was wychowuję.
Nie może nam pan odpuścić?
Musicie przestrzegać zasad.
- Rety. - Tak.
Ma pan rację.
Zasady są najważniejsze.
Porządek musi być zachowany, żeby społeczeństwo mogło…
- Cicho. - Cicho.
Co tu się wydarzyło?
Waży połowę tego, co ty, a odleciałeś tak daleko?
Co ma pan na myśli? Ważę jedną czwartą.
Zderzyłeś się z dzikiem? Nie przesadzaj.
Oboje macie dziś dyżur.
Co? Panie Choi.
Nie będę się już spóźniała, od jutra.
Biegłam całą drogę z domu.
- Z domu? - Tak.
Widziałem ją przez okno autobusu.
Zaczęłam ćwiczyć. Będę studiować WF.
Mogłaś biec szybciej.
- Spóźniłaś się. - Panie Choi.
I tak powinnaś sprzątać za niewłaściwy strój.
Kupię nowy mundurek.
Nie chodzi o mundurek. Co masz na nim?
Dzisiaj wy sprzątacie.
Wchodźcie, zaraz macie lekcje.
Tak jest.
ANTYKWARIAT PIĘTRO -1
Nie mam żadnych paczek.
Nazywasz się Bongpyeong?
W tym kraju macie śmieszne kryptonimy.
Jesteś cudzoziemcem?
Tak czy inaczej…
Trochę się tu rozejrzałem.
Jak to leciało? Jincheon, Chungcheong-do.
Bongpyeong, Gangwon-do.
Jincheon?
Jak nas znalazłeś?
To lista?
Czemu szukacie emerytów?
Nie wiem.
Wykonuję tylko rozkazy.
Byłeś taki jak ja.
Mam rację? Electric man.
Sporo o mnie wiesz.
To też jest na liście?
Lista nie jest zbyt precyzyjna.
Powinienem sam to sprawdzić.
Sprawdzaj, ile chcesz.
AUTOMATYCZNY LICZNIK PRĄDU
Twój syn.
Śmierdzę?
Bardzo?
WYDZIAŁ WYCHOWANIA FIZYCZNEGO
Spadaj.
Czego chcesz?
Kazali ci wybrać specjalizację z WF-u?
Siadaj. Lekcja się nie skończyła.
Ja pierdzielę.
Hej.
Masz zapasowy strój?
W szafce. A co?
Mogę pożyczyć?
Przepociłam ubrania od biegania w tym płaszczu.
Będzie dla ciebie za duży.
Co z tego? Pożycz mi.
Tylko ciebie tutaj znam.
- Dzięki. - Spoko.
Mamy tu prysznice?
Są w audytorium.
- Audytorium? - Tak.
Idziesz coś zjeść?
Jadłem…
Racja, powinnam jeść.
LICEUM JEONGWON
PRYSZNICE
Hej, Bang Kisoo.
Czego chcesz?
Co tu robisz?
A co cię to obchodzi?
Hej…
Lubisz być pupilkiem nauczyciela.
Ale jak będziesz się popisywał, przysięgam, że ci dopier…
Czemu tu jesteś?
Ale mnie wkurwiasz.
Jestem tu, bo chcę. Chuj cię to obchodzi.
Co tu knujesz, gnojku?
Hej. Chodź ze mną.
Chodź tutaj, skurwielu!
Żartujesz sobie?
Chodź tu, skurwysynu!
Cholera.
Ty skurwielu.
Przestań.
Jebany zasrańcu!
Ty mały…
Przestań, mówię!
Już zjadłeś?
Czemu zawsze pijesz tyle wody?
Dzięki za strój. Upiorę go i jutro ci oddam.
Dobrze.
Co to znaczy?
To moje inicjały.
Nazywasz się KBS?
Jak ta stacja telewizyjna?
Nie mamy plakietek z nazwiskami,
więc wyszywamy je na mundurkach.
Dzięki temu się nie pomylą.
Jesteś chodzącą encyklopedią?
- Tak? - Co?
Jak masz na imię? Nawet nie znam twojego imienia.
To tajemnica?
Nie chcesz się przyjaźnić?
Nie, Huisoo.
Nazywam się…
Nazywam się Kim Bongseok.
Dobrze. Kim Bongseok.
Bongseok.
Zapisani na korepetycje
zgłoszą się do przewodniczącego.
Reszta idzie do czytelni.
Tak jest, panie Choi.
Gdzie Bang Kisoo?
Dopiero tu był.
- Panie Choi. - Tak?
Źle się poczuł i poszedł do domu.
Zapomniałam panu powiedzieć.
- To jakiś żart? - Przepraszam.
No dobrze. Pożegnajmy się.
Uwaga! Ukłon!
Kochamy pana!
Ja was też.
- Chodźmy. - Gdzie?
Sprzątać.
Nie mamy czasu. Musimy się uczyć.
- Obiecaliśmy. - Niczego nie obiecywaliśmy.
To był rozkaz nauczyciela.
Muszę iść poćwiczyć.
Powiem ci, co myślę.
- Obietnica to… - Dobra, pójdę.
Fajnie.
Idziecie na korki czy do czytelni?
To nas nie dotyczy. Musimy sprzątać.
Myślałam, że pójdziesz ze mną.
Dokąd?
Po nowy mundurek.
Pójdę z tobą.
- Naprawdę? - Tak.
A sprzątanie?
To niedaleko. Wrócimy na jednej nodze.
Tak?
No dobrze.
Po co ci ten plecak, skoro zaraz wrócimy?
Bez niego się denerwuję.
Czuję się dziwnie.
W porządku.
NIE ŻYJE
Nadal nie wiecie, kto za tym stoi?
Przepraszam pana.
Zajmiemy się sprawcami, gdy ich wykryjemy.
Nie.
Dowiedzcie się, kim oni są.
Słucham?
Poczekajmy i zobaczmy, co zrobią.
W antykwariacie w Songpa-gu w Seulu
wybuchł pożar spowodowany przepięciem.
Gdy ugaszono ogień, strażacy badający miejsce zdarzenia
znaleźli ciało pana Jeona, właściciela antykwariatu.
Policja obecnie sprawdza,
czy jego śmierć ma bezpośredni związek z pożarem.
Wszystkie kamery w okolicy uległy zniszczeniu,
więc okoliczności zdarzenia pozostają niejasne.
Policja ma zamiar przesłuchać świadków,
aby zbadać przyczynę pożaru.
Ciało poszkodowanego trafi do zakładu medycyny sądowej
w celu ustalenia przyczyny zgonu.
Ładnie wyglądasz.
Co robisz?
Nic.
Proszę pani,
kupię strój formalny, mundurek i dwa stroje na WF.
Dostanę zniżkę?
Nie, policzę normalnie. Razem 210 000 wonów.
Wyszyje mi pani inicjały?
Nie, proszę zapytać w pralni.
Tyle kupiłam, a pani nawet…
Tamta pralnia wyszywa inicjały.
Chyba za 5000 wonów.
Za wszystko?
Oczywiście, że nie. Od ubrania.
Jeden mundurek, dwa stroje na WF…
To kolejne 20 000 wonów.
Musisz pochodzić z zamożnej rodziny.
Nie, mama mi to wyszyła.
Poproś o to swoją mamę.
Nie mam mamy. Zmarła, gdy byłam mała.
Myślisz, że każda to potrafi? Twoja ma talent.
Nieźle sobie radzi z maszyną do szycia.
Mogę ją poprosić.
Daj spokój. Nie trzeba.
Ile płacę?
Umieram z głodu.
Ja też.
Nie jadłam lunchu.
Ja też nie.
Czemu nie?
Bez powodu.
Przegapiłeś lunch, bo na mnie czekałeś?
Mówiłaś, że znasz tu tylko mnie.
Więc pomyślałeś, że będę jadła sama?
Tak.
Chodźmy do sklepu.
Stawiam makaron i kimbap.
Co?
Dla takiej sknery jak ja
kupowanie posiłku w spożywczaku to poważna sprawa.
Wiem. Dzięki.
Mówię serio.
Ja też. Też mówię serio.
Cholerny gnojek.
„Kształcił się w Jeongwon”.
Liceum Jeongwon.
OTRZYMANO NOWĄ WIADOMOŚĆ
NUMER NIEZNANY: NASTĘPNE 3
Napisy: Mariusz Bansleben