SYGNAŁ
Paula?
Paula!
Proszę, wybacz mi!
Paula.
To nie ja jestem tym złym w tej grze. Jestem tylko pionkiem.
To koniec, Hadi.
Nie dam się więcej zastraszyć, nikomu.
Wybacz mi! Nie chciałem tego.
Znasz mnie! Nie jestem taki!
Mieli moje dzieci.
Dziękujemy za współpracę.
Jesteśmy wolni?
Oczywiście.
- Czemu tak nagle? - Znaliście tajemnice państwowe.
Ale to nieaktualne.
- A jeśli powiadomimy prasę? - Śmiało.
Bo jest już po sprawie.
Sven.
Rainer.
Na razie.
Chodź. Wracajmy do domu.
Po pierwszych doniesieniach o porannym zestrzeleniu
domniemanego obiektu pozaziemskiego,
ludzie na całym świecie zbierają się na spontanicznych protestach.
No dalej.
Zjedz coś.
„To, co ci powiem, musi pozostać tajemnicą.
Nie możesz tego tu zapisać”.
ODEJŚCIE
Sprawdźcie temperaturę kapsuły. Wyślemy mechaników.
Ostrożnie.
Przepraszam.
Niczego cię nie nauczyłam?
Nigdy nie przepraszaj.
Robimy to, co uważamy za konieczne, i ponosimy konsekwencje.
A jakie są te konsekwencje?
Wszystko przepadło.
Postanowili go zestrzelić. Wszyscy byli zgodni.
Poszło szybciej, niż się spodziewałam.
Choć raz działali szybko.
Podobno pokłócili się o to, kto dostarczy broń.
To świetna okazja do prężenia muskułów, czyż nie?
Wielka szansa dla ludzkości…
przepadła.
Tym lepiej.
Jak to?
Dobrze, że nie mają właściwych współrzędnych, prawda?
Według oficjalnych doniesień mimo wielokrotnych poszukiwań
w miejscu detonacji nie znaleziono żadnych śladów.
Eksperci uważają, że nie spudłowano,
bo żaden niezidentyfikowany obiekt nie zbliżył się w nocy do Ziemi.
- Potwierdzają to… - Nic tam nie było.
Choć wojsko nie chce się wypowiadać,
wydaje się jasne…
- Co? - Nic tam nie było.
Strzelili w pustkę.
…w innym terminie. Wciąż nie ma…
Co to znaczy?
Niektórzy będą teraz w bardzo złym nastroju.
Czemu?
Charlie, pokaż mi rękę.
Mama mówiła, że to tajemnica.
Ale nie przede mną! Przed innymi ludźmi.
Powiedziała, że lepiej, żebym tego nie rozumiała.
- Wtedy nikomu nie wygadam. - To chyba współrzędne GPS.
- Co takiego? - Coś jak adres.
Mama chyba ich wykiwała.
Spójrz. To data i godzina.
- Gdzie? - Chwila.
Za półtora dnia.
Mamy 37 godzin.
Cholera.
Kto to?
Mówiłem, że niektórzy się wściekną.
- Gdzie są współrzędne? - Są bezpieczne.
Powiedzmy, że to rodzinna tajemnica.
Zuch dziewczyna.
Będą mnie pilnować.
Obserwować, dopóki nie polecę do domu.
Będę udawać aż do powrotu.
Gdy uznają, że go mają, będę wolna.
Ale musisz mi pomóc.
Świat ma się dowiedzieć.
Moja droga, nie dość już widziałaś?
Widziałam, co się dzieje, gdy władzę przejmuje garstka chciwców.
Ale to dotyczy nas wszystkich.
Gdy sprawa wyjdzie na jaw, nie cofną tego.
Cały świat będzie debatować.
W takim razie…
Nie ma to jak podjęcie decyzji.
Pomożesz mi?
Nora?
Dopilnuj przygotowań.
Musimy się spieszyć.
Jeśli mamy to zrobić, zróbmy to dobrze.
Zrobię wszystko, by przekazać twoją wiadomość.
Dobrze.
Dziękuję.
Nie dziękuj.
Sven! Dzięki Bogu, wróciliście.
Martwiliśmy się. To jakieś szaleństwo.
Wracają.
Kto?
Zrozumieli, że mają złe współrzędne.
Zestrzelą go. Tym razem naprawdę.
- Cholera. Nie mamy auta. - Szybko. Przez pole.
- Charlie. - Przez pole!
Kathrin, potrzebujemy auta!
Chodź!
Nic ci nie jest?
Nie dam rady.
Charlie! Pomyśl o wiadomości od mamy.
To nasza szansa. Jasne?
Uwaga! Tam!
Fałszywy alarm. Odbiór.
- Proszę. - Dzięki.
- Chodź. - Dziękuję, Kathrin.
Jedźcie przez las, uważajcie. Pa.
Dokąd jedziemy?
Nie wiem. Daleko od linii ognia.
Musimy ustalić, gdzie to jest.
Wyguglujemy?
Mama powtarzała, że kiedyś przyda ci się nowy telefon.
- I tak jest wyłączony. - To nawet lepiej.
Jesteś staromodny.
Mam paranoję.
Co to w ogóle znaczy?
Manię prześladowczą. Wydaje ci się, że ktoś cię ciągle śledzi.
Co za dupek.
- Czy on nie jest za blisko? - Jest o wiele za blisko.
Odbiło ci?
- Tato! - Trzymaj się!
Charlie.
Charlie!
Charlie.
To moja matka.
Nie wolno zapominać, skąd się pochodzi.
Jestem jak…
Jak jest „ślimak” po niemiecku?
Minęło tyle czasu. Wciąż nie opanowałam języka.
Tyle „ch”, „krch”. Jak to się mówi?
- Schnecke. - Schnecke.
Zawsze muszę mieć ze sobą mój dom.
Ja tu sobie urządzam pogawędki, a ty pewnie dawno nic nie jadłaś.
Musi być głodna jak wilk. Chodź.
Widzę, że poznałeś pana domu.
Cześć, tato.
Zjemy?
Czemu wybrała mamę?
Sama możesz ją spytać.
Chce wiedzieć, czemu wybrała pani moją żonę.
Jeśli chce się zmieniać świat,
wybiera się najmądrzejszych ludzi.
A ona…
była bardzo mądra.
Była też na tyle szalona, by chcieć zmieniać świat.
Nie mam dzieci.
Ona nie ma dzieci.
Twoja mama była dla mnie bardzo…
specjalna?
Wyjątkowa.
Wyjątkowa, właśnie.
Mama obiecała, że znów ją usłyszę.
Że pokona śmierć.
I w pewnym sensie…
jej się udało.
Coś jest w drodze do nas, Charlie.
To dar.
To nasza szansa, by zmienić bieg historii.
Nie możemy zmarnować tej szansy.
Powiedz mi…
Czego chciała twoja mama?
Ocalić go.
Tak.
Jak mogę pomóc?
Decyzja należy do ciebie.
Moje cudowne dziecko.
Jesteś taka mądra.
Naprawdę wdałaś się w mamę.
Ile godzin spaliśmy?
- Słucham? - Która godzina?
Jest 15.
- A dzień? - Piątek, ósmy września.
O co chodzi?
To za 14 godzin.
- Ekipa jest gotowa. - Wszystko gra?
Cześć, jestem Matthew z CSS.
Mamy tyle pytań. Witamy z powrotem na Ziemi.
Jak ciepło jest na pokładzie podczas przechodzenia przez atmosferę?
I jakie są twoje kolejne plany?
Na pewno bardzo przeżywasz powrót.
Dokąd dokładnie lecimy?
Daleko na południe.
Na pustkowie. Jazda zajęłaby wieki.
Ile?
Wygugluj.
Jest wyłączony.
Ciągle zapominam.
O co chodzi?
Coś przyszło mi do głowy.
Może mogłabyś mi pomóc.
Oczywiście.
Jeśli Hadi jest pionkiem,
to kto jest królową?
Pięć nieodebranych połączeń.
Od kogo?
Nie znam tego numeru.
1 NOWA WIADOMOŚĆ
MUDHI CZERWONA DŁOŃ
Musisz skręcić w lewo i przelecieć nad W2 i W1.
SVEN GROTH OTRZYMAŁ WIADOMOŚĆ
MUDHI CZERWONA DŁOŃ
Wie, że wysadziliśmy samolot.
Charlie…
Nie rób zamieszania. Nie chcesz niepotrzebnie martwić dziecka.
Chyba widzę morze.
Naprawdę?
Przepraszam.
- Proszę nie przepraszać. - Zrobiłabym to jeszcze raz.
Ale złamało mi to serce.
Obiecałam twojej żonie jedno.
Że doprowadzę do tego spotkania.
I to właśnie robię.
Choćbym miała chronić je przed nią.
Sto siedemdziesiąt osiem osób…
nie żyje.
Ludzie ciągle umierają.
Tak już jest.
Jesteśmy niczym kwiaty w upalny letni dzień.
Przychodzimy i odchodzimy, ot tak.
Ty też umrzesz.
Mnie zostało mniej niż więcej czasu.
To bez znaczenia.
To nie pani umarła.
Ale inni ludzie.
To odosobniony przypadek.
Jeśli historia to błędne koło, oto przełom.
To nasza szansa na zbawienie.
Nie możemy jej zmarnować.
Jeśli robimy to w taki sposób…
może nie zasługujemy na ratunek.
Cynicy to romantycy ze złamanym sercem.
- Słyszałeś to? - Ja jestem cynikiem.
A kim czyni to panią?
Pragmatyczką.
Czy nie każdy morderca jest po prostu pragmatykiem?
Mordercę od bohatera narodowego
różni nie czyn.
A motyw.
A więc… pragmatyzm.
Co on oznacza?
Dla nas.
Charlie.
Nie rób zamieszania.
Usiądź przy mnie.
Nora?
Co się dzieje?
Telefon mi się zaraz rozładuje.
Niedługo dostaniesz nowy. Opór jest daremny.
- Wolę prostą technologię. - Niemożliwe.
Nie chcę się uzależnić od informacji. Jestem starej daty.
Masz paranoję?
Nie, to niemożliwe. Ja…
Chodź do mnie.
Żałuję, że się dowiedzieliście.
Wszystko ułożyłoby się zupełnie inaczej.
Cóż…
Nie chcę psuć uroczystego nastroju.
Która godzina, Nora?
T minus 27 minut.
Świetnie, mamy czas, żeby się uspokoić.
Wycofajcie się. To nie czas na broń.
Dołączcie.
Jeśli chcecie.
Zobaczmy, czy dacie radę zapomnieć o smutku.
Spierdalaj.
Co powiedziała?
Powiedziała: „Wal się”.
Sven? Stało się coś szalonego.
Co takiego?
Paula?
Chciałam tylko powiedzieć, że cię posłuchałam.
- W sprawie? - „Lisa i zająca”.
- Następnym razem wygram. - Co?
Uczyłam się od mistrza, od ciebie.
Dwadzieścia sekund.
Dziesięć.
Nora, sprawdź czas.
T plus 20.
Posłuchała mnie.
Co?
Jak zając może wygrać?
Czego uczyłem cię w naszej grze?
Na czym polega jedyna szansa zająca?
Zawsze musi być o krok przed lisem.
Właśnie.
LOT 7606 NAD PÓŁNOCNYM ATLANTYKIEM
Mam ci to dać o siódmej.
ŚMIERĆ TO DOPIERO POCZĄTEK
Paula!
Nora, przyprowadź dziecko.
Nie!
Zostawcie ją.
Pokaż rękę, skarbie.
Wszystko się zgadza.
Wygląda na to, że szukamy wiatru w polu.
Wiedziałam, że bystre z ciebie dziecko. Brawo.
Ale dość tej zabawy.
Gdzie?
- Co gdzie? - Gdzie są właściwe współrzędne?
Zostawcie ją!
Nie wiem.
- Gdzie? - Ona nie wie!
W porządku.
Gdzie?
Naprawdę nie wiem.
Tato!
Co ty robisz?
Wszystko na nic. Muszę dostać się do kokpitu.
Zaczekaj!
Paula!
Przepuść mnie.
- Nie może pani tam wejść! - Przepuść mnie!
…7606. Straciliśmy ciśnienie w kabinie. Co pani tu robi?
- Doszło do eksplozji. - Wynocha!
Nic nie robimy. Potrzebujemy interkomu!
Nie dostaniecie go.
Jeszcze raz.
Gdzie?
Nie mam pojęcia!
W porządku.
Ale ze mnie idiota!
To było oczywiste.
Co takiego?
Nie ma innych współrzędnych.
Wie pani dlaczego?
Nic się nie zbliża.
Podnieście go.
Proszę się zastanowić. Kto odebrał sygnał? Moja żona.
Kto wykonał obliczenia i podał liczby? Moja żona.
Kobieta, która wzorem udowodniłaby, że Słońce krąży wokół Ziemi. Kobieta…
którą przerażały własne halucynacje.
I zabiła pani jedyną osobę, która mogła to potwierdzić.
Razem ze 176 niewinnymi ludźmi.
Na darmo. Bez szlachetnego celu. Na nic.
Zwykła morderczyni.
Nora. Wsadź wszystkich do śmigłowców.
Myślisz, że mama oszalała?
Zawsze o krok przed lisem.
Bez obaw.
Nie jest pani pierwszą osobą w historii, która padła ofiarą własnej megalomanii.
Przyprowadźcie ich.
Dziękuję za zaufanie.
Warto było spróbować.
Najpierw załatw dziewczynkę.
Żeby się nie bała.
Nie mówisz poważnie.
Co takiego?
Dla tego jednego celu zrobiłabym wszystko.
Ale…
nie ma go. Nic tu nie ma.
To koniec.
Złapią nas.
Nie ma sensu tego robić.
To zemsta.
Dziękuję, że zgłosiłaś się do tego niewdzięcznego zadania.
Ty to zrób.
Dopilnuj, żeby załatwiła sprawę.
Nora.
Proszę…
Proszę cię, Nora!
Nora.
Nie.
Proszę.
…7606, straciliśmy ciśnienie w kabinie…
Sven.
Posłuchaj mnie.
Posłuchaj mnie uważnie. Przede wszystkim musisz słuchać Carlotty.
Sam nie dasz rady.
Potrzebujecie siebie nawzajem. Ja potrzebuję was obojga.
Pamiętasz, jak mówiłam,
że niektóre rzeczy są większe od nas?
Przepraszam.
Kocham cię.
Nie wstawajcie.
Dopóki będziecie nas słyszeć.
Wszystko gra?
Było blisko.
Pokonaliśmy lisa?
Mama nie oszalała.
Albo była dość szalona.
Naprawdę nic się nie zbliża?
Zbliża się.
Nie zrozumiałem. Nie słuchałem wystarczająco uważnie.
Wszystko tam było.
Mama mówiła, że musimy połączyć elementy w całość.
Ale mamy tylko jeden element.
Ty masz właściwe miejsce.
Ale ja…
mam właściwy czas.
Jeszcze jedno.
W mikołajki nasza dziesiąta rocznica, nie wymigasz się.
Jasne? Chcę zrobić coś z rozmachem.
Wyjedziemy gdzieś z Flitzi.
Nie poznaliśmy się w mikołajki.
Obchodzimy rocznicę latem.
To co jest w mikołajki?
Mam zasięg.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Po długich poszukiwaniach
została schwytana w kryjówce w Andhra Pradesh.
Mają ją.
Filantropka i miliarderka jest oskarżona o zamach na lot 7606,
na pokładzie którego zginęło 178 osób, w tym dwoje niemieckich astronautów.
Naukowcy pracowali dla niej na MSK w ramach otrzymanego grantu.
Do jej aresztowania przyczyniła się w dużej mierze była pracownica,
która przyznała się do współudziału w zamachu.
Zrezygnowała ona z ugody w zamian za współpracę…
To chyba wystarczy.
Zjedzmy śniadanie. Przed nami długa droga.
W tamtą stronę.
Dlaczego?
Czemu właśnie mama?
Myślę…
że ktoś musiał tylko posłuchać.
A mama chciała słuchać.
- Herbaty? - Tak.
Tak.
Tato.
To Voyager!
To prawdziwy Voyager, tato!
Halo?
Halo, dzieci z planety Ziemia pozdrawiają.
Dzień dobry wszystkim.
Pozdrawiamy wszystkich.
Szalom.
Pozdrowienia od mieszkańców Ziemi.
Międzynarodowe zespoły ekspertów potwierdziły,
że niezwykłe znalezisko na pustyni Waidu
to rzeczywiście sonda Voyager 1,
która w latach 70. została wysłana przez ludzi
w kosmos razem ze złotą płytą.
Agencje kosmiczne uważają obecnie,
że ktoś odesłał nam sondę.
Dzień dobry.
Świat zatrzymał się dziś na krótką chwilę.
Wiemy teraz, że ktoś tam jest. Ale nie musimy się obawiać.
Ten ktoś ma wobec nas dobre zamiary.
To nam przypomina, że dawno temu chcieliśmy być kimś.
Że mieliśmy wspólne przesłanie.
Obecnie odczuwamy głęboki smutek,
bo nie sprostaliśmy temu przesłaniu.
Nigdy nie połączyliśmy sił, nie zjednoczyliśmy się.
Pokój całemu światu.
Witajcie.
Jak się macie?
Życzymy wam pokoju, zdrowia i szczęścia.
Kocham
was.
Wiadomość, którą dziś otrzymaliśmy,
nie pochodzi z obcej planety czy od innej cywilizacji.
Ale od nas samych.
Wiemy, co mamy robić.
Coś musi się zmienić.
Mamy dobre zamiary i niesiemy wam pokój przez gwiazdy.
Napisy: Agnieszka Komorowska