Jestem Kev.
Flora.
Będę cię dziś posuwał.
Nie będziesz.
Grzeczna dziewczynka.
- Dzień dobry. - Kurwa mać.
Mówiłem. Często imprezujesz w Shifters?
Całe życie. Świetny klub.
Może upichcę jakieś śniadanie?
Coś smażonego? Gdzie masz lodówkę?
Pusta. Mój syn wszystko zjada.
Masz syna?
No.
- Gdzie on jest? - Nie wiem.
Powinien w szkole, ale kto go wie.
Mówiłam ci o tym wczoraj, w taksówce.
Ponoć masz z tym luz?
Zamknij za sobą!
Czy w ostatnich miesiącach
- dopuściłeś się zakłócania porządku? - Nie.
O ile ci wiadomo, przyjąłeś kradzione towary?
A gdzie tam.
- A sam coś ukradłeś? - Za rękę mnie nie złapali.
Odpowiadaj porządnie, cymbale.
- Skąd to limo? - Bójka.
Myślałeś o klubie bokserskim?
Nie. Kazali mi sprzątać, ścierać charę z podłogi.
- Nie ma bata. - Tak zaczynał Rocky.
W Mount Vernon jest nowa grupa kolarska.
Nie mam roweru.
Sprzedał, żeby kupić używanego laptopa i grać w gry.
Nie tylko.
Oglądam też porno.
Program prewencyjny ma trzymać nieletnich z dala od sądów, a tym samym więzienia.
A wiemy, co tam robią z takimi ładnymi chłopcami.
Gwałcą ich analnie, Max.
Na tym skończymy.
Ale uprzedzam, że z taką listą przewinień zmierzasz dokładnie w tym kierunku.
Jeszcze jedno i trafisz za kratki.
Znajdź mu coś do roboty. Niech te lepkie ręce się czymś zajmą.
O kurczę, ale się wysmarowałaś.
Sorki, dorwała się do czekolady.
Nie szkodzi.
- Jak trening? - Boski. Jak mi idzie?
Wyglądasz bosko.
Możesz już iść, dzięki.
Oddaję ci dziecko.
Dzięki wielkie, Aishling.
Pa, Sorcha. Do poniedziałku.
- Na razie! - Dzięki!
Nie, to ja dziękuję!
Chodź.
Gotowy?
Ile za naprawę tej gitary?
Już patrzę...
Regulacja pręta napinającego, komplet strun, dwa nowe stroiki.
- Sześć dych? - Ni chuja.
Osiemnaście euro.
Stoi.
Hejka.
Co to?
Pianino.
Czyje to?
Czekaj, ile ja mam dzieci?
Pomyślmy. Jedno?
Jest twoja.
Skąd ją masz?
A co za różnica? To gitara. Gra się na niej.
Kiedyś muzyka cię kręciła.
Sto lat.
Zajebałaś to z któregoś domu?
Nie ukradłam jej. Zagraj.
- Nie chcę. - Czemu?
- Od kiedy jestem gitarzystą? - Od teraz!
- Nie kupiłaś jej dla mnie. - Skąd wiesz? Może tak.
Tak?
- Nie. Ale co za różnica? - W życiu nic od ciebie nie dostałem.
Przywlekłaś ten szajs dzień po moich urodzinach,
a ja mam odstawiać Eda Sheerana?
- To prezent. - Nie chcę go.
- To jakiś tani badziew. - Niewdzięczna gnida.
Durna szmata, która nic nikomu nie daje.
Nie pozwalaj sobie, mała gnido.
Pizda.
Wyszedłeś z tej pizdy, niewdzięczny złamasie.
Strzelisz zdziwko, jak ci kiedyś przyjebię!
- Prędzej wylądujesz w pace! - Byle dalej od ciebie!
Wracaj do ojca!
Zapomniałeś jebanego prezentu.
FLORA I SYN
Siema, ojciec.
Wchodź, młody.
Lamborghini moje.
- Flora. - Ian.
Słyszałem o gitarze.
Chciałaś sobie wyhodować Harry'ego Stylesa?
Kto wie, co z niego wyrośnie? Geny ma.
Nie chodzi o geny, tylko marzenia.
Ja odpuściłem swoje dla niego. I ciebie. Nie ma za co.
Zaczyna się.
Wiesz, że byliśmy na jednym plakacie ze Snow Patrol?
Jasne, dlatego cię przeleciałam.
Wiesz, gdzie mógłbym teraz być?
Mountjoy, Portlaoise, Cloverhill.
- Więzień nie brakuje. - Boki zrywać.
Lepiej już idź, bo ci blokadę na miotłę założą.
Sama nauczę się grać.
Może nie jesteś jednym maestro w rodzinie.
Ty miałabyś zacząć grać? Prędzej umrę ze śmiechu.
- Czemu? - Bo to wymaga poświęcenia,
lat praktyki, potu, zaangażowania.
Nie wystarczy metamorfoza w jakimś durnym talent show.
20 lat pracowałem na te odciski.
Ty mi będziesz mówił o zaangażowaniu?
A ona gdzie?
Robi sobie nowe pazurki?
Czy odsysa tłuszcz z dupska?
Nie potrzebuje.
Oblech.
Tylko nie spędźcie całego dnia na graniu i paleniu zioła.
I wcale nie ma dobrej dupy!
Tak nawiasem.
- Flora. - Juanita.
- Niezręcznie tak. - Nie dla mnie.
Przerobiłam to. Weź go sobie.
Dzięki. Na razie.
Hasta luego.
Ja jebię.
Dłużej nie wyrobię.
No dobra, chodźmy.
Nie, życiowo.
Nie mogę tak skończyć.
W klitce z synem, który mnie nienawidzi i jego ojcem, który mnie nie docenia.
To nie może być moja historia.
Nie przyjął prezentu. I co z tego?
Przecież nawet go nie kupiłaś i zapomniałaś o jego urodzinach.
Ale jesteś świetną matką.
Mówisz?
Jak widzę w wiadomościach, że policja szuka zaginionego dziecka,
to współczuję tym rodzicom.
Ale bywają dni, że nie miałabym nic przeciwko.
Nie chciałabym, żeby coś mu się stało,
ale czasem miło byłoby wrócić do domu i po prostu go tam nie zastać.
Dobra, cofam to. Jesteś psycholką. Muszę iść.
Będziesz dziś w Shifters?
A czy kiedyś mnie nie było?
Widzisz? Masz na co czekać.
Na razie.
Ta chrypka... Masz tam niezłą maszynę.
Błyszczysz jak brylant, który zawsze w tobie widzieliśmy.
Sam sposób, w jaki oddałaś emocje tego utworu,
był jedną z najbardziej imponujących rzeczy w mojej karierze jurora.
Fantastycznie.
ZGŁOŚ SIĘ DO AMERICAN IDOL!
Zacznij swoją przygodę.
Co, kurwa?
LEKCJE GRY NA GITARZE
Cześć, kochani. Witajcie ponownie.
Jeśli zaczynasz, istnieje spora szansa,
że popełniasz jeden z tych pięciu błędów.
Później nastąpił okres, kiedy ćwiczyłem cały weekend, w piżamie.
Tylko tak zostaniesz Jeffem Beckiem, Jimmym Page'em.
Oto jak możesz wyobrażać sobie typową krzywą postępu.
Wyrobiwszy 10 000 godzin,
będziesz zawodowym gitarzystą.
- O nie. - Obowiązują trzy P:
praktyka, praktyka, praktyka, praktyka. Zacznijmy od czterech P.
Nauczę was teorii w dziesięć minut.
Jak leci, YouTube? Wasz ziomek ZR nauczy was,
jak szredować na wiośle.
Cześć, tu panna Allison.
- Twoja kolej! - Coś ty ubrał?
Właśnie rozpoczynasz znajomość, która przetrwa całe twoje życie.
Pełną radości, spokoju i wyciszenia.
Z gitarą jest jak z rowerem.
Niewiele wymaga, a mnóstwo daje w zamian.
To tylko wprowadzenie do lekcji ze mną.
Zatrzymajmy się na chwilę i pomyślmy o tym.
O potencjale, który w sobie nosisz.
Jeśli chcesz się nauczyć gry, kliknij ten przycisk i się zapisz.
Cześć.
GITARA Z JEFFEM LEKCJE Z PROFESJONALNYM NAUCZYCIELEM
Dwadzieścia dolców?
Idealnie.
Czaruję abra da Cabra
Bardzo dobrze, dziewczyny.
Urok mam, zabójczy urok mam Lasek rój wciąż się do mnie pcha
Kleją się, każda chce liza
Bice mam, zabójcze bice mam Blap, blap, blap...
Dalej, czas na obiad.
Mam lancę, furę, cizie i czas
Mam hajs i lans!
Zebrałem kulkę i co? Mam Boga...
Na razie, Samantha.
Laski garną się z północy
Jest sztos.
Lecę jak orzeł. Szlag!
Dobra, wychodzę.
Dokąd? Do tej bandy, z którą dziś byłeś?
Nie, najpierw na chatę do Rhysa, a potem na posterunek.
Nie będziesz tego małpował i skakał z budynków?
Nie. I tak nie mamy GoPro.
Nie chcę usłyszeć od strażnika, że spadłeś z jakiegoś wieżowca.
I nie żyjesz. I koniec.
Wróć przed dziewiątą!
- Bo co? - Bo ci tak, kurwa, każę.
Odliczam do wyprowadzki.
Muszę cię znosić, bo ojciec potrzebuje wolnego
na swoje projekty.
- Inaczej byłby wypad. - To po co mam wracać o dziewiątej?
Nie filozofuj mi tu. Idź już.
Cześć, Flora. Z tobą mam lekcję o 12.00?
Tak.
Jak się masz?
Dobrze, a ty?
W Los Angeles świeci słońce.
W powietrzu czuć eukaliptusy, więc nie mogę narzekać.
W Dublinie też pięknie.
Macie wieczór?
Nie, tu zawsze jest tak ponuro.
Chcesz się nauczyć grać.
- To proste? - Zależy, jaki masz cel.
Chcesz grać dla przyjemności, występować przed publiką
czy pisać piosenki albo nauczyć się ulubionych?
Jakie są twoje oczekiwania?
Kobiety grające na gitarze albo fortepianie są megaseksowne.
Chyba wiele osób z tego powodu sięga po instrument.
- Ty też? - Nie.
Jesteś niezły, nie potrzebujesz tego.
To czemu zacząłeś?
Skupmy się na tobie, dobrze?
Dobry plan.
No dobrze. Usiądź wygodnie w pozycji.
Nauczę cię podstawowych chwytów. Zacznijmy od G.
Gotowa?
Tak.
Ile chwytów trzeba znać, żeby napisać piosenkę?
Tu nie tyle chodzi o liczbę chwytów,
ile o to, jak je wykorzystasz.
Dam ci przykład.
Dobra, ta sama piosenka.
Jezu.
Pierwsza wersja wykorzystuje te same
farby, płótna i pędzle.
Natomiast druga wersja ma 20 lat i odsłania swoje złamane serce.
Widać wszystkie pociągnięcia pędzlem.
Tyle osobowości w tych samych trzech akordach.
Możesz znać tysiąc chwytów
i nigdy nie napisać czegoś równie pięknego.
To twój problem?
Nie wiedziałem, że go mam.
Uczysz gry online, słonko.
- No tak, jesteś Irlandką. - Znasz tysiąc chwytów?
Wszyscy znają tę samą liczbę słów, ale nie wszyscy piszą jak Szekspir.
Pogubiłam się.
Jakie masz cele? Poza byciem sexy.
Imponować innym.
- Komu? - Facetom.
- Po co? - Seks i towarzystwo.
I co jeszcze?
Żeby mnie lubili.
- A czemu teraz cię nie lubią? - Nie wiem.
Może nie widzą twoich pociągnięć pędzlem.
Zarywasz do mnie?
- Słucham? - Jesteś też tekściarzem?
- Skąd wiesz? - Google. Wystarczyło sześć sekund.
Gdzie mieszkasz w LA?
Mieszkam w Topanga Canyon.
Kojarzę coś. Pewnie jeździsz pick-upem i pracujesz z końmi.
- Nie pracuję z końmi. - Znak zodiaku?
- Nie wiem. - Nie znasz swojej daty urodzin?
Wróćmy do lekcji, dobrze?
Pozwól, że zapytam. Uważasz się za miłośniczkę muzyki?
Od zawsze leciałam na muzyków.
Z jednym się chajtnęłam. Był na plakacie ze Snow Patrol.
Pytam o to, co tu robisz, skoro muzyka niespecjalnie cię interesuje?
Podobasz mi się.
Inni nauczyciele wyglądali na pozerów i ćwoków,
muzycznych przegrywów.
Ale ty wydajesz się taki...
autentyczny.
Jestem autentyczny.
Zaczęłam się uspokajać, kiedy po raz pierwszy cię zobaczyłam.
Masz taki kojący głos. Jak kąpiel.
No dobrze.
Mogę o coś poprosić?
- Jasne. - To może się wydać dziwne.
Mógłbyś jeszcze raz zagrać tę piosenkę, ale tym razem...
bez koszuli?
Drogi Jeffie, przepraszam za wygłupy w trakcie naszej ostatniej lekcji.
Dość powiedzieć, że wino się przyjęło.
Chcę nauczyć się grać na gitarze i traktuję to poważnie. Czemu? Nie wiem.
Zawsze byłam tą, która wyśmiewała nauczycieli.
Bo ktoś musiał. Ale przestanę, jeśli będziesz mnie uczył.
Sorry, że cię uprzedmiotowiłam.
Mogę ci podesłać fotkę moich cycków, żeby to wyrównać, jeśli chcesz? Flora.
No dobrze, wytrzemy ci to gówno.
Już?
WTOREK, 20.00 TWOJEGO CZASU. ŻADNEGO WINA!
Co to?
- To wkurzające. - Nie truj!
Jędza.
Kurwa.
- Wychodzę. - Jak dobrze.
Znaczy gdzie?
Pokręcić się.
Z dziewczyną, z którą cię widziałam?
Tą ubraną jak prostytutka?
Samanthą? Nie wiem, może też będzie.
Jaka ona jest?
Nie wiem. Wisi mi to. Będę o dziewiątej.
Albo dziesiątej!
Jeśli chcesz.
Hejka. Nie wierzę, że odpisałeś.
Stanowisz wyzwanie. A ja lubię wyzwania. Zaczynamy?
Dajmy czadu.
Chciałbym cię lepiej poznać. Jaka jest twoja ulubiona piosenka?
Wolę raczej muzykę dance.
„You're Beautiful” Jamesa Blunta.
No dobra, mamy problem.
- Czemu? - Ta piosenka jest nie do przyjęcia.
Chwytliwa.
Cholera też.
Tej nie znam.
Jeśli masz się nauczyć grać, musimy nieco podnieść poprzeczkę.
- A ty co napisałeś? - Ja cię uczę.
Właśnie, więc skończ jechać po Bluncie.
- Sam to zrób. - Co?
Napisz wzruszającą piosenkę, która trafi do serc milionów.
To żadne osiągnięcie wywołać łzy. Zbiry robią to na co dzień.
To zagraj coś swojego.
Tekst nie może się sprowadzać do „jesteś piękna”
i serii banałów dla samotnych kobiet, żeby poczuły się lepiej.
To nie jest piosenka miłosna. To jest grupa wsparcia.
W takim razie nie masz pojęcia o kobietach.
Wiem, że dorośli nie chcą słuchać, jacy to są ładni od jakiegoś zboka.
Jezus Maria, to tylko cholerna piosenka.
Nie. To nigdy nie jest tylko piosenka.
Na trzy i pół minuty zatrzymujesz się w czasie,
by zrobić coś cudownego, natchnionego przez Boga.
O nie, jesteś jakimś kaznodzieją czy coś?
Radzę sobie świetnie
Całkiem sam
Jasne, że tak
Chyba że siąpi deszcz
I kapiąc z drzew, przywołuje
Rozkosz w twych ramionach
Skrycia się
Jasne, że tak
Ale radzę sobie świetnie
Całkiem sam
- Jezu Chryste. - Prawda?
- Niewiarygodne. - Proste i bezpośrednie.
Ani słowa o pięknie.
Jesteś geniuszem.
Podobała ci się?
Boska. Musisz ją pokazać światu.
Sprzeda się tak dobrze jak „You're Beautiful”?
Może nie aż tak. Tamta też mi się podoba. To zakazane?
Nie, to syndrom sztokholmski.
Trzeba ci „odeprać” mózg.
Wkrótce nie będziesz tracić czasu na dziecinne dżingle i banały.
- Padam na twarz. - Dopiero zaczynamy.
Chcesz się nauczyć tej piosenki?
- Tak. - Zaczniemy od C.
Palec serdeczny na piątej strunie.
Na tej kropce.
Masz ładne długie palce. Moje to takie serdelki.
Palce są nieważne. Django Reinhardt nie miał dwóch.
Uwielbiam go.
Środkowy palec tam, a wskazujący tutaj.
Tak jest. Wyżej. Zagraj.
- Fajne uczucie, prawda? - Tak, bejbe!
Sorki.
- Co to? - Nic. Ale się cieszę.
- Szybko łapiesz. - Czułam, że będę dobra.
Dobra, co następne?
Następne byłoby G, potem F, ale na razie zostańmy przy C.
No dobra.
Jesteś teraz dumną właścicielką C.
Którego pięć minut temu nie miałaś.
Jesteś bogata. Posiadasz coś, co miał Elvis.
- Wolałabym samolot. - I nie wydałaś ani grosza.
Dwie dychy na lekcję, ale wiem, o co ci chodzi.
Posiadasz coś nowego, czego nikt ci nie odbierze.
I to nie jest żaden gadżet.
Torebka, samochód czy telefon.
Widziałaś kiedyś reklamę gitary? Nie, same się sprzedają.
Ten dar już z tobą zostanie i możesz z niego dowolnie korzystać.
We właściwych okolicznościach
przemówi do twojego serca w wykraczający pojęcie sposób.
Bardziej niż myśli, słowa, idee.
Zawieszony w powietrzu pojedynczy akord.
C.
W KAŻDY PIERWSZY PONIEDZIAŁEK WIECZÓR AUTORSKICH PIOSENEK
ZAPISZ SIĘ! NAGRODA PIENIĘŻNA
Obudzona przez ptaki
Zastanawia się, co pomyślą
Jeśli zamiast
Spotka mężczyznę Który pokazuje jej magiczne sztuczki
Mnóstwo magicznych sztuczek
I pozwala jej żyć...
- Każdy może się zapisać? - Jasne, taki jest pomysł.
Wspieramy lokalną muzykę.
Ile można wygrać?
Osiemdziesiąt procent z wejściówek. Średnio przychodzi 50 osób.
- Ile za łebka? - Piątak.
Drogo. Wszyscy są tacy kijowi?
Nie w tym sęk. Wspieramy lokalną scenę muzyczną.
O to się rozbija.
Kto wybiera zwycięzcę?
Ja, Barry Byrne. Promotor imprez.
Znam cię, Barry.
Tak?
Jezu. Jak leci?
Nie podpowiadaj. Fiona.
Flora.
Wiedziałem, że coś na F.
Wracam. Miło było cię zobaczyć.
Za dnia.
Pewnie ona wygra!
Teraz...
Wyglądasz bardzo młodo.
Byłem bardzo młody.
Strzelaj, ile kosztował teledysk?
- Pojęcia nie mam. - Dostaliśmy dwa koła od wytwórni.
Każde ujęcie było z wysięgnika. Każde.
- Mieliście przyczepę? - Nie, ale mieliśmy wysięgnik.
Nagraliście to w Stanach?
Tak wygląda, co nie? Nie ruszyliśmy się z Drimnagh.
- Czemu w każdej scenie jest policjantka? - Bo to Stany.
- To ta sama. - Skup się, dobra?
Mama jest. Narka.
Co to?
Co co? Moja gitara.
Mam potem lekcję. Pójdę do parku.
O co ci biega, Flora?
- Z czym? - Tym całym muzykowaniem.
Nigdy nie zwracałaś uwagi, gdy puszczałem ci nowy kawałek.
Mój nauczyciel mówi, że „mam wrodzony słuch”.
Dobra.
Czego słuchasz? Oprócz muzyki klubowej.
Wymień pięć zespołów.
Jego piosenki są fajne.
Sam je pisze, co?
Tak. Jest genialny.
Jak się nazywa?
Jeff...
gitarzysta.
To pewnie jakiś pajac, któremu nie wyszło i teraz uczy online.
Kaplica. Najgorsze, co może spotkać muzyka.
Jesteś trochę zazdrosny?
Nie. Tylko zmartwiony.
- Jak Juanita? - Super.
- Wiesz, że nie jest Hiszpanką? - Rodzina jej babki była z Hiszpanii.
A moja z Norwegii. To nie robi ze mnie Wikinga.
Umie robić laskę jak ja?
Co? Cicho bądź.
Pytam poważnie. Umie?
Jesteś walnięta.
Nie robi ci laski, co?
Robi. Robiła.
Nie robi. Wiedziałam. Ma za małe usta.
Nie ma jej? Może wejdę na kilka minut?
Wyślemy Maksa na lody.
Przestań świrować.
Pewnie nie pozwala ci się spuścić na szyję i cycki jak ja.
Idziemy, Max!
Pozbywasz się gitary?
Co? Nie, czemu?
- Jezu. - Nie śpij!
Wal się!
Zaszłaś mi drogę. Patrz, gdzie chodzisz.
Ty patrz, gdzie jeździsz albo uduszę cię twoim zapięciem!
To czemu ją wzięłaś?
Bo leżała. A co, chcesz ją? Możesz sobie wziąć.
Nie. Nie lubię muzyki akustycznej.
A jaką lubisz?
Ambient. Elektroniczną.
Ja uwielbiam dance.
Na przykład?
Container. Sophie wymiata.
Orbital, swego czasu.
- Co to, kurwa, jest? - Muzyka taneczna.
- A ty kogo słuchasz? - Marconi Union. Znasz?
Nie.
Są z Manchesteru. Prawdziwa muzyka trance.
Jakby stworzył ją komputer. Sztos.
- Mogę ci coś puścić z telefonu. - Teraz?
- Kiedy tylko... - Masz klucz.
W lodówce są gofry. Spadam.
- Bajo. - Wrócę za półtorej godziny!
Wisi mi to.
Jestem gotowa?
Na co?
Napisać feministyczną balladę i odzyskać męża.
Czemu odszedł?
Złość?
Czemu był zły?
Nie, ja jestem zła. Prawie zabiłam rowerzystę jego własnym zapięciem.
Na co się złościsz?
Nie wiem. Budzę się zła.
Wiecznie jestem zła na syna.
Gitara miała sprawić, że uzna mnie za fajną.
Poczekaj, masz syna?
Młodo zaszłam w ciążę. Miałam 17 lat. A ty masz dzieci?
Tak. Też byłem młody, więc są już ogromne. Ale według nich jestem cool.
Zagraj tę swoją piosenkę.
Chciałem poruszyć ten temat.
- To nie była moja piosenka. - Co? To czyja?
Napisał ją Hoagy Carmichael.
To czemu powiedziałeś, że jest twoja?
Nie powiedziałem. Ty tak założyłaś.
A ja nie sprostowałem, więc przepraszam.
Czemu?
Chciałem zobaczyć, jak to jest.
Co?
Napisać taką piosenkę, w czyichś oczach.
To głupie. Przepraszam. Wróćmy do lekcji.
A zwykle co się dzieje?
Chcesz usłyszeć moją piosenkę?
- No. - Dobrze.
No chodź, wsiadaj Przejedźmy się przez kanion
Topangą zachłyśnijmy się
Gdy ocean nas dogoni
I odetnie drogę nam
Mimo to ruszymy dalej
Nigdy nie nudzi Wciąż sprzyja mi
I gdy się budzisz Tajemnicą lśni
Rozgość się w LA
Gdzie nic i wszystko zmienia się W każdy nowy dzień
Słońce już roztapia mrok Z mgły wyłania się
Nie pozwolę, by to struło mnie
W anielskim mieście Rozgość się w LA
Cudna. Jesteś w tym naprawdę dobry.
Ale?
Czy chciałabym ją znów usłyszeć?
Sorki.
Nie, nie przepraszaj. Gdyby wszyscy byli tak szczerzy,
nie zmarnowałbym 15 lat życia.
Powinniśmy wrócić do lekcji.
Nie użalaj się nad sobą.
Nie, nie robię tego. To tylko pokorne stwierdzenie faktu.
Siadasz i grasz dla kogoś. kto jest na to gotowy. Otwierasz się.
I patrzysz, jak szklą im się oczy.
Im jest trudniej niż tobie.
Uśmiechają się ustami, ale nie oczami. I już wiesz.
Co?
Że są niewzruszeni.
Nieważne. A, D i E. Jeden, cztery, pięć.
No dalej.
Zadam ci dzisiaj pracę domową.
Chcę, żebyś posłuchała jednej piosenki.
Podeślę ci link.
Wsłuchaj się.
Gramy.
CZEŚĆ, FLORA. SPRAWDŹ SOBIE TO.
DAJ ZNAĆ, CO SĄDZISZ.
Kaskady i kry anielskich włosów
I zamki z lodów w powietrzu
Pierzaste kaniony wokół
Tym były dla mnie chmury
Teraz zasłaniają tylko słońce
Kąpią deszczem i sypią śniegiem
Tak wiele mogłabym zrobić
Gdyby nie wadziły mi chmury
Widziałam chmury z obu stron
Z góry i z dołu, a mimo to
Mirażem tylko dla mnie są
Tak naprawdę nie znam chmur
Wcale
Księżyce, czerwce i diabelskie młyny
Zawrotny taniec uczuć twych
Jak gdyby bajka ziściła się
Tym była dla mnie miłość
Teraz to kolejny pokaz
Wśród śmiechu scenę opuszczasz
Jeśli ci zależy, nie okazuj tego
O, nigdy nie zdradź się
Widziałam miłość z obu stron
Dawania i brania, a mimo to
Mirażem tylko dla mnie jest
Tak naprawdę nie znam miłości
Wcale
Widziałam życie z obu stron
Wzlotów i upadków, a mimo to
Mirażem tylko dla mnie jest
Tak naprawdę nie znam życia
Wcale
Mogę go poznać? Zobaczyć.
- Nie. - Proszę.
Stanę z boku. Będę jak taka myszka.
Tak nie można.
Przystojny? Zrobiłaś zrzut ekranu?
- Wygląd się nie liczy. - Czyli oblech.
Nigdy nie mówi tego, czego byś się spodziewała.
I jest wrażliwy. Widać po oczach, że został zraniony.
A jego piosenki?
Nie najlepsze.
O Jezu. Zabujałaś się w oblechu, który mieszka 10 000 kilosów stąd.
W skrócie.
...za wydmami puknę cię.
Kurwa mać! Jezus Maria, tu jest jak w klubie!
Ścisz to w tej chwili!
Jezu, ale głośno.
Keith mi je pożyczył.
Mają moc. Jutro muszę oddać.
- Sąsiedzi będą narzekać. - To ćpuny. Poproszą, żeby zgłośnić.
Co za Keith?
Kumpel. Raper. Pożyczył mi je na dzisiaj.
- Po co? - Żebym to zmiksował.
To twój kawałek?
Żartujesz. Jak to zrobiłeś? Brzmiało zajebiście.
W GarageBand.
Wytłumacz.
Stąd bierzesz dźwięki instrumentów.
- A tu masz pętle. - Co to są pętle?
Próbki perkusji itp. Możesz nagrać swoje, ale potrzebujesz sekwencera.
Jak to się robi? Skąd to odjechane pianino?
Otwierasz „Wpisywanie klawiaturą”
i używasz klawiszy.
Nie gadaj.
Brzmi jak pianino.
O cholera.
Nie na moim kawałku.
To brzmiało bardzo profesjonalnie.
No, wielu od tego zaczyna. Ale słabo się tak pracuje.
Lecenie po każdej nutce zajmuje wieki bez syntezatora.
Grzebię w tym od trzech godzin. Padam z głodu.
Puść jeszcze raz.
Zrób mi tosta z serem.
Proszę.
Potem.
Masz słowa?
- Mam, ale niedokończone. - Dajesz.
No chodź, mała Wiesz, jak cię pragnę
Niczym duch opętam cię nagle Wbijaj na chatę
Ziomów weź Być może mercem pobujamy się
Basen nas schłodzi Drinki też
Pod prąd płyną młodzi Nie topią się
No chodź, mała Niech ściga nas glina
Wstrząśnięty, niemieszany James Bond z Dublina
Jaki ma tytuł?
„Dublin 07”. Jak James Bond, ale Dublin.
Nie, trzeba go zmienić. Daj mi coś spróbować.
Łączy nas to coś
Tak jak Joker z uśmiechem Glasgow Umrę za ciebie, ale z klasą
Od stóp do głów marki drogie A w łóżku jestem jak ogier
Jestem królem MMA Jak Conor McGregor, choć to gejoza
Żyję jak pan, laski lgną jak ćmy
Dotyk Midasa, nie brak mi forsy
A kiedy przyjdą mnie pozszywać Niech wezmą lepiej Gucci szwy
Elegancko, co nie?
Ja pierdolę, synu.
Tym się cały czas zajmowałeś?
Nie ruszaj się.
Przyjedź posłuchać dzieła syna.
No chodź, mała Wiesz, jak cię pragnę
Niczym duch opętam cię nagle Wbijaj na chatę
Ziomów weź Być może mercem pobujamy się
Basen nas schłodzi Drinki też
Pod prąd płyną młodzi Nie topią się
No chodź, mała Niech ściga nas glina
Wstrząśnięty, niemieszany James Bond z Dublina
Łączy nas to coś
Tak jak Joker z uśmiechem Glasgow
- Umrę za ciebie, ale z klasą - Genialne.
- To ja śpiewam! - A w łóżku jestem jak ogier
Jestem królem MMA Jak Conor McGregor, choć to gejoza
Żyję jak pan, laski lgną jak ćmy Dotyk Midasa, nie brak mi forsy
A kiedy przyjdą mnie pozszywać Niech wezmą lepiej Gucci szwy
Łączy nas to coś
No, startujcie, chłopaki
Zabijcie...
- To umiesz grać? - Tobie nie zagram.
No dalej, pochwal się.
- No dalej. - Nie.
W czym masz problem? Zagraj jedną piosenkę.
Dobra.
Ian. Czemu ty mi to robisz?
Świetnie ci pójdzie.
Zagram swoją piosenkę.
O Boże, dobra.
Na imię ma
Słodka Juanita
Pochodzi z miasta
Dublin
Jej matka była z...
- Blanchardstown? - Tak.
Blanchardstown
A ojciec był z...
Dajesz, Max!
Mogę przymierzyć?
Dobra.
Kupimy ją?
Z czego to jest?
Wypełnienie jest z gęsiego pierza.
O złotych piórach? I tak jest za duża.
Taka ma być.
Wyglądasz jak żółw. Idziemy!
- Widzisz? - No.
Robisz postępy. Masz coraz silniejszą lewą rękę.
Dziękuję.
Myślałam o twojej piosence.
Da się ją uratować.
Dobrze wiedzieć.
Problem w tym, że masz świetną pierwszą zwrotkę,
ale refren się nie wybija.
Z moich obserwacji wynika, że refreny były kluczowe dla piosenek.
To na nie wszyscy czekali.
Ale obecnie nie ma już tak, że „teraz wchodzi refren”.
Bo o ile nie masz zajebistego refrenu, a nie masz, kończy się zawodem.
Czyli mam zbyt dobrą zwrotkę?
Ale z ciebie optymista.
Można tak powiedzieć.
Zagraj i zaśpiewaj zwrotkę,
a potem ją powtórz, a ja zanucę, o co mi chodzi. Gotowy?
- Ale teraz? - Tak.
A co z lekcją?
To jest lekcja. Dalej.
No dobrze, czyli mam zagrać...
No chodź, wsiadaj Przejedźmy się przez kanion
Topangą zachłyśnijmy się
Gdy ocean nas dogoni
I odetnie drogę nam
Mimo to ruszymy dalej
Czaisz, o co chodzi?
Wyżej.
Nie, trochę... To nie to.
A potem...
I lepszy tekst.
Popracuję nad nim.
Nie, ja mam lepszy tekst.
Serio?
Wyślę ci go. Zrobisz, co będziesz uważał.
Zobaczę, co z tego wyjdzie.
Ale niczego nie obiecuję.
Jak chcesz. Dostanę 10%?
Możesz dostać i sto. Nie próbuję już zarabiać na muzyce.
Lata starań prawie zabiły moją pasję.
Milusio.
Widzimy się za tydzień.
Niezłe ciacho.
Co nie?
- Błyszcząca fura - Macie to we krwi.
Otwórz dach, żeby mógł zwiać
- Wcięło go, gdy wchodzi Garda - Tak jest.
Mam lancę, furę, cizie Mam czas, hajs i lans
Złapali mnie i co? Luz Uśmiechu starczy glans
Laski garną się z północy
- Git. - Laski garną się z południa
Dziewczyny na tylnym siedzeniu
Na chatę wiezie nas mój Hyundai
Super, zawijamy.
Cześć, Samantha.
Jak leci, Matt?
Czemu nie zaprosisz jej na gofry?
Coś ty.
- Hejka. - Jezu.
Jesteś córką Cheryl?
Hejka, Flora.
Jezu, ale wyrosłaś.
No, przerosłam matkę.
- Co u niej? - Gicior.
Ciągle opowiada, jaki to miałyście ubaw.
Nie musisz przypominać!
Wpadniesz do mnie i Maksa na obiad?
Jak skończycie?
Nie, ale dzięki.
No weź, zrobię chleb czosnkowy.
Nie, dzięki.
No dobra. Trzymaj się.
Narka.
Co robisz?
Nie chcesz wiedzieć.
Powiedz, co do niej czujesz.
Ciągle o niej myślę.
Dobrze. Obsesja. Masz obsesję.
Możliwe.
Ja tak miałam z twoim ojcem.
Lata mi to.
No dalej.
Za wysokie progi.
Wcale nie.
Tak, ona się liże z Keithem.
Bo Keith może jej coś zaoferować.
Jest efekciarski, niebezpieczny i buja się w kurtce za tysiaka.
Ale kiedy skończy z gangsterem, ty będziesz na nią czekał.
To ty. Czerwony.
Jakość byłaby lepsza z zewnętrznym mikrofonem.
- Włączyć pogłos? - Da się?
No.
Dobre. Postaraj się i zrobię pętlę.
Dobra. Zapisz to.
- Już. - Gotowa?
Tak.
I kiedy skończysz obrywać.
I kiedy skończysz się podnosić.
I będziesz leżeć na deskach, skarbie...
Ja... Szybciej.
„I będziesz leżeć na deskach...”
Skarbie.
Ja będę tym, który nigdy nie wyliczy twojego serca.
Będę w twoim narożniku.
Fajna ta bokserska metafora.
Ja będę tym
Wyślij jej to.
Co?
O to w tym chodziło. Musi usłyszeć twoją pasję.
To ją powali na kolana. Masz jej mejla?
Poważnie?
W zasadzie czemu nie pójść krok dalej?
Macie 20 minut.
I kiedy skończysz z chłopakiem
I kiedy skończysz z kumpelą
Ja będę tym, który czeka
- Wczuj się. - I kiedy skończysz
- Z młodszą siostrą - Ona jest w tej kamerze,
- w soczewce. - Walić w ścianę sypialni
- Spójrz na nią. Masz być zły. - I kiedy skończysz z dragami
- Myśl o Keicie. - I kiedy skończysz z kradzionymi furami
Tak, ruszaj ramionami.
I kiedy przejedziesz wszystkie czerwone
- Pokaż emocje. - Ja będę tym
Który pobiegnie za tobą w noc
- Wkurz się! No dalej! - Będę duchem w reflektorach
- Wytrącę ci telefon. - I kiedy skończysz studiować
- Pomyśl o niej. - I kiedy skończysz
- Ze studentami - Wyobraź ją sobie z Keithem.
Kiedy pomyślisz, że poznałaś już świat
- Ja będę tym, który się uczy - Jakie to uczucie?
Bo chcę wiedzieć wszystko o tobie
Ja będę tym
I kiedy skończysz obrywać
- Tak trzymaj, dobrze jest. - I kiedy skończysz się podnosić
I będziesz leżeć na deskach, skarbie
Ja będę tym, który nie wyliczy...
Może „Flora i jej syn”?
„Flora i jej syn”?
A może „Max i jego mama”?
Wyślij jej to.
Szlag! Zrób mi miejsce, zaraz mam lekcję.
Montuję teledysk.
Moja lekcja się nie liczy?
Nic nie poradzę.
Wziąłem na warsztat twój pomysł na moją piosenkę.
- Chcesz posłuchać? - No.
Masz tekst pod ręką?
No chodź, wsiadaj Przejedźmy się przez kanion
Topangą zachłyśnijmy się
Gdy ocean nas dogoni
I odetnie drogę nam
Mimo to ruszymy dalej
Teraz ty.
Zabiorę cię do Dollymount
Za wydmami puknę cię
Scałuję z ust ten whiskey smak
A potem złamię ci serce
Razem.
Może spotkamy się pośrodku
Może znajdziemy miasteczko Którego nikt nie zna
Jeśli dadzą nam chwilę i cichy kąt
Może to będzie nasz dom
Co mi tam gwiazdy Hollywood
Albo stare wille w Bel Air
Mogę ci pokazać anioły w moim mieście
Ale one są wszędzie
Do zwiedzania siłą zmuszę cię
Wciąż w deszczu będziesz mókł
Kupię frytki i herbatę
A potem złamię serce znów
Może spotkamy się po środku
Może znajdziemy miasteczko Którego nikt nie zna
Jeśli dadzą nam chwilę i cichy kąt
I cichy kąt
Może to będzie nasz dom
Musimy powalić łącznikiem.
Czym?
Łącznik to ośmiotaktowe przejście po drugim refrenie.
- Wyszło świetnie. - Lepiej, nie?
W końcu dobrze brzmi.
Męczyłem się z tą piosenką.
To bardzo intymne, co nie? Takie wspólne śpiewanie.
Trochę jakbyśmy...
kochali się ze sobą.
- Nie zgodzę się. - W pewnym sensie.
Czuję się teraz trochę naga.
W muzyce chodzi o miłość.
Przypomnij sobie Narodziny gwiazdy.
Wolałbym nie.
Dlaczego nie wystarcza ci to, co jest?
Od zawsze tak mam. Szukam czegoś więcej.
- Wykraczam poza swoje granice. - Jak?
Choćby...
rzucając przedwcześnie szkołę.
A potem zachodząc w ciążę i nie usuwając dziecka,
kiedy wszyscy mi to doradzali.
Myślałam, że ciąża mnie odmieni.
Że rodząc, sama się odrodzę.
Ale najczęściej miał matkę na haju.
Byłem pijany, gdy rodziły mi się dzieci.
W barze?
- Na porodówce. - Nieźle.
Grubo. Żona była przeszczęśliwa.
Co nie? Ona wyciska z siebie czterokilogramowego człowieka,
ale to ja przeżywam załamanie.
Nikomu dotąd się nie przyznałem.
Byłem pijany przez... pierwsze dziesięć lat ich życia.
Czemu wytrzeźwiałeś?
Zaczęło się od dzieci, a potem już AA.
Nauczyłem się stawiać je na pierwszym miejscu.
- U ciebie już świta? - Cholera, no.
A u ciebie już zachód?
Gadaliśmy całą noc.
Czyli to były takie pogaduchy do poduchy?
Nie, wisisz mi za sześć godzin.
Śnisz.
Lubię z tobą rozmawiać.
Chociaż nie wiem czemu, bo gadasz od rzeczy.
Tylko tyle?
Wiecznie ci mało, co?
Czyli ani trochę cię nie pociągam,
- gdy razem śpiewamy? - Jesteś uczennicą.
- No i? - To niestosowne.
A kto cię zbojkotuje? Już i tak jesteś nikim.
Nie mógłbym zacząć związku z kimś z drugiego końca świata, przez ekran.
Moje serce by tego nie zniosło.
Nie mam 19 lat.
Jestem wystarczająco samotny.
Mogę przylecieć.
Ja też.
Wtedy się miniemy.
Nie przylatuj tutaj.
Trafiłbyś do istnej opery mydlanej.
Poza tym chcę zobaczyć LA. Nie chodzi wcale o ciebie.
Mogę ją zagrać znajomym z branży.
Dziesięć procent.
Odbiorę cię z lotniska.
No ja myślę.
W takim razie przylatuj.
Jaka ważna sprawa nie mogła czekać, aż podrzucisz mi Maksa?
Usiądź, odsapnij.
- Napijesz się wina? - Wina?
O dziesiątej rano? Nie.
Trzeba się nawadniać.
Zająłbyś się jakiś czas Maksem?
- Muszę się odnaleźć. - Nie wiedziałem, że się zgubiłaś.
Nie wyjechałam z Dublina od dziesięciu lat.
Gdzie się wybierasz? Cork? Galway?
No. Albo LA, albo...
Co? Nie dało się znaleźć nic dalej?
W tym rzecz.
Rozumiem.
Chodzi o tego szarpidruta? Jeffa?
Nie wiem, gdzie on mieszka. Lecę dla siebie.
To bez znaczenia.
Nie mogę zająć się Maksem.
Nie mogłaś gorzej się wstrzelić.
Czemu?
Zakładamy weselną kapelę z chłopakami z Indigo Void.
Wyobraź sobie mnie i chłopaków w garniakach i ciemnych okularach.
Normalnie jak Rat Pack, klimat Tarantino. Totalna rozjebka.
Mieszka niedaleko plaży.
Tam wiecznie świeci słońce. A na podwórku ma basen, który sam wykopał.
Ian prędzej by się utopił, niż coś takiego zrobił.
Wiesz, że od 12 lat nie założyłam stroju kąpielowego?
Szczęściara. Mogę na doczepkę?
A jak nie wypali, to luz.
Po prostu wrócę.
A przynajmniej zrobię coś odważnego.
Chociaż raz zrobię coś dla siebie.
A nie robisz tego przez większość życia?
- O co ci chodzi? - O nic.
Tyle tylko, że zawsze robiłaś, na co miałaś ochotę.
Po czyjej ty stronie jesteś?
Masz moje błogosławieństwo, żeby go przelecieć.
Może jego znajomi wysłuchają waszej piosenki.
Jestem na tak.
Ale odważni to są górnicy i pracownicy pierwszego kontaktu.
Skoro o odwadze mowa...
zajęłabyś się na trochę Maksem?
Słucham?
Znasz go od małego. Ufa ci.
No i po wyprowadzce brata masz wolny pokój.
- Tylko na miesiąc czy coś. - Nie mogę.
- Nie prosiłabym byle kogo. - Jasne.
O co ci biega?
Mam pracę. Mieszkam z facetem. Mam Shanię.
Uwielbiam cię, ale nie będę niańczyć twojego syna.
Nigdy cię o nic nie prosiłam.
Ale w razie czego bym pomogła.
To za mało. Nie zaoferowałaś się.
Niby wszystkim zależy.
Każdy koleś twierdzi: „Masz dziecko.
Spoko, czemu nie. Stanę na wysokości zadania”.
A potem się ulatniają.
Moi niby znajomi rozpływają się nade mną i Maksem,
a potem lecą do Hiszpanii, „ale do ośrodka nie wpuszczają dzieci”.
A jak ich o coś poprosisz, to zapadają się pod ziemię.
Nigdy się nim nie zajęli. Nigdy nie odebrali ze szkoły.
Nigdy nie zapytali, czego chcę albo potrzebuję.
Miałam 17 lat, wrzeszczące dziecko
i byłam bliska obłędu, a wy korzystaliście z życia!
Teraz ja chcę korzystać!
Trzeba było myśleć 14 lat temu.
Myślisz, że go chciałam?
Pieprzyliśmy się jak króliki. Może chciałaś, może nie.
Ale aborcji nie zrobiłaś, tak?
Twój wybór. Nie oczekuj, że inni poniosą konsekwencje.
Łapać go!
- Halo? - Mówi strażniczka O'Conelly.
Mamy u siebie Maksa. Przyjdziesz?
Niech to szlag.
No dobrze.
Max ukradł drogi sprzęt studyjny ze sklepu i właściciel rzucił się za nim w pogoń.
- Jak drogi? - Nie w tym rzecz.
Ma już na koncie tyle wykroczeń,
że nie uniknie sądu i prawdopodobnie poprawczaka.
- Żartuje pan? - Nie.
Coś na pewno można zrobić.
- Ma tylko pana. - Nie, mam już dość.
Kradnie od małego, nie ma z niego pożytku.
Wyczerpał już wszystkie możliwości.
Robiłem, co mogłem.
Ty również, Flora.
Powodzenia, młody.
Wyprowadźcie go z celi. Niech czeka w pokoju przesłuchań.
Syntezator za cztery stówy?
- Potrzebuję dobrego sprzętu. - Po co?
Żeby nagrać ją nowo. Jakość jest badziewna.
A co ty jesteś, kurwa, Drake? To tylko kawałek z laptopa.
Wysłałeś jej teledysk?
Tak. Mówi, że masakra i wyszedłem na zboczonego psychola.
Kij jej w oko.
To twoja wina.
Kazałaś mi się wlepiać w kamerę.
W szortach, jak jakiś czub. Nie to chciała zobaczyć.
W takim razie co?
Nie zrozumiesz.
Chcę to naprawić.
Na pewno się tobą zainteresuje, gdy wylądujesz za kratkami.
- Kobiety lecą na przestępców. - Ja pierdolę, z filmu się urwałeś?
Żebyś wiedziała. Jaką ci to robi różnicę?
Będziesz u chłopaka w LA.
To nie mój chłopak.
Skąd ty o nim wiesz?
Żyjemy jedno na drugim.
Jedź, mnie to pasi. Po prostu zejdź mi z drogi.
Z chęcią!
Gadałam z radcą prawnym.
Mówi, że na bank go wsadzą.
Co za mały pierdziel. Tyle razy szli mu na rękę.
No wiem. Może poudajemy, że wciąż jesteśmy razem?
Na czas rozprawy. Sądy to lubią.
Jasne.
Posłuchaj, te placówki mają złą reputację,
ale to już nie jest to, co kiedyś.
To bardziej szkoły niż zakłady poprawcze.
Mają tam boiska do nogi. Artystyczne bzdety. Wi-Fi.
Idą z duchem czasu.
Może tak będzie lepiej.
Musi wydorośleć, nauczyć się samodzielności.
Poznać ludzi, negocjować, obyć się.
Nic tylko siedzi na dupie i zbija bąki.
A my zyskalibyśmy czas, o którym gadaliśmy.
Na twoje marzenia i moje różne projekty.
Od 14 lat nic tylko go wychowujemy.
Jak ma nas szanować, skoro wiecznie wokół niego skaczemy?
Musi wiedzieć, kim jestem.
I musi wiedzieć, kim ty jesteś.
Widzimy się na rozprawie.
Tędy.
Tu jestem! Ale tobie to wisi.
Można szybciej?
Wielce, kurwa, dziękuję.
Robią z nas kryminalistów. Pozwolisz?
Powiem ci coś. Niech ona lepiej...
- Napisałaś do niego? - Dwa razy.
Napiszę jeszcze raz.
Odbierz telefon, padalcu.
To twój jedyny obowiązek, a ty siedzisz na dupie i grasz.
Od rana do ciebie wypisuję. Przyjeżdżaj.
Kolejna sprawa na wokandzie to Max Mulvey.
Poprzednie wykroczenia?
Sześć.
Max jest świetnym uczniem, jeśli się przyłoży.
Oboje rodzice zażywali narkotyki.
Ojciec jest muzykiem, ale po rozpadzie zespołu ma trudności.
Jego matka podejmuje się wielu zajęć jako...
niania. Dojeżdża godzinę dziennie.
Ma talent muzyczny...
Pani jest jego matką?
Tak, wysoki sądzie.
Jego ojciec też miał przyjść, ale nie mógł wyrwać się z pracy.
Mieszka z wami?
Tak, oboje z nim mieszkamy. W dwóch domach.
- Dzielimy się opieką. - Pytałam, gdzie mieszka Max.
Mieszka z nami obojgiem.
Ale w dwóch domach: moim i mojego męża.
Moim zdaniem parę miesięcy ścisłego nadzoru
nauczy cię szanować wysiłki rodziców.
Nakładam na ciebie karę ośmiu tygodni
w zakładzie poprawczym dla nieletnich i rok nadzoru kuratorskiego.
Wyciągnij z tego wnioski i obyśmy się już tu więcej nie spotkali.
Wisi mi to.
Bardzo surowa kara.
- Mogę o coś zapytać? - Śmiało.
Jest pani matką?
- To nieistotne. - Jasne.
Ale gdybym nią nie była, wydałabym surowszy wyrok.
Właściciel odzyskał sprzęt, więc po co ten poprawczak?
Zrobię wszystko, żeby to rozwiązać.
Czyli?
Mam odłożone 500 euro. Dam je właścicielowi sklepu.
Jeśli to go zadowoli, może wycofa zarzuty.
Bo jaki w tym sens, żeby go tam wysyłać i rozbijać rodzinę?
Mam tylko jego.
Właściciela tu nie ma. A to sprawa prawna, a nie finansowa.
Max przez pół życia był objęty programem prewencyjnym.
Zakpiłabym z tego, nie skazując go na zamknięcie.
Ale w obliczu pani wysiłków zmniejszę wyrok.
Cztery tygodnie i rok nadzoru kuratorskiego.
- Byłaś genialna. - Wcale nie.
- Poradzę sobie. - Wcale nie.
Teraz już tak.
Dzięki, mamo.
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Nie przylecę do ciebie.
Może kiedy wyjdzie, ale wtedy zabiorę go ze sobą.
- Jest bardzo wkurzający? - Szalenie.
Cholera, nie zagram ci mojej piosenki.
Której?
Jest o tobie.
- Napisałeś o mnie piosenkę? - Tak.
Śpiewam o tym, kim jesteś, twojej duszy i naszym wspólnym czasie.
A tytuł?
„Walnięta Irlandka”.
Od dawna nie napisałem nic nowego.
Miałem wrażenie, że nie bardzo jest o czym,
ale się myliłem, więc dzięki.
Nie ma za co.
Jestem twoją muzą?
Tak.
Chociaż obecnie powinnaś się czuć urażona.
Walić to, świetne uczucie. Chcę ją usłyszeć.
Nagram ci ją.
Pani sędzino, mogę zająć chwilę?
Jestem tą wariatką z sądu.
Kojarzę panią. O co chodzi?
Mogłaby pani wprowadzić drobną zmianę do wyroku?
To taka pierdoła, a bardzo by pani pomogła.
Czyli?
Mógłby zabrać sprzęt muzyczny?
Pisali, że żadnych przedmiotów osobistych, ale to tylko słuchawki i mikrofon.
Dobrze by mu zrobiło, gdyby mógł dalej tworzyć.
Wypełniłby czymś ten czas.
Przemyślę to.
- Ten chcesz? - Tak.
Keith takiego ma. Klasa sprzęt.
Dobry ten mikrofon?
Do GarageBand się nadaje.
To porządny mikrofon.
Bardzo dziękuję.
Gnojek.
Sprawdź sobie, mamo. To na razie surowy wokal.
MYŚLĘ, ŻE TO CIĘ ZAINTERESUJE.
...odbiorę zamówienie, gdy będziecie gotowi.
Chcesz mi powiedzieć, że dzień, w którym zrobiłeś to,
za co cię zamknęli,
- był najlepszym w twoim życiu? - Pewnie.
Czułem, że mogę wszystko. Czułem, że żyję.
Mój najlepszy dzień będzie wtedy, gdy wyjdę z tego kołchozu.
To dopiero nastąpi.
A ja pytam o teraz.
Nie miałem żadnych dobrych dni.
A ty, Max?
Moim najlepszym był dzień, kiedy nagrałem z mamą teledysk.
Nagraliście teledysk?
- Tak. - Pokażesz nam?
Nie.
Ten dzień wspominasz?
Tak, było naprawdę spoko.
Muszę go lepiej zaparkować.
Zobaczymy się w środku. Powodzenia.
- Zagraj z nami. - Nie, będę przy barze.
No weź, będzie fajnie.
Bez urazy, ale jestem zawodowym basistą
i nie będę grał na jakimś amatorskim wieczorku.
Nie przyszedłeś do sądu. Chociaż teraz się wykaż.
Nie mam gitary.
Zabrałem ją, leży z tyłu.
Ja pierdzielę.
Tym razem się nie wymigasz.
Truskawkowy księżycu
Zalej mnie, zalej mnie swoim blaskiem
Pod truskawkowym księżycem
- Brawa dla Heart. - Tak jest!
Wspaniała, prawda? Długa kariera przed nią.
A teraz przed wami „Flora i syn”.
Tak się nazywają?
Flora i syn.
Sporo sprzętu. No dobrze.
- Hej, Jeff. - Popilnuj.
- Nie ugotujesz się w niej? - Cicho, dobrze jest.
Cześć. To jest Jeff.
Mieszka w LA. Przywitaj się, Jeff.
Cześć, Dublin.
Zawsze chciałem to powiedzieć.
Na basie gra Ian.
A Max, mój syn, na klawiszach.
Napisaliśmy tę piosenkę razem. Jeff nam pomógł. Ian też, tak jakby.
Tak sobie pomyśleliśmy, że przetestujemy ją na żywo na was.
To mój pierwszy raz.
Od tygodnia mam rozwolnienie.
Nie stresuj się.
Łatwo ci mówić, ale to dublińczycy. Są bezlitośni.
Gotowi?
Raz, dwa, trzy, cztery.
Zraniona, rozbita Rozdarta, kurwa, na pół
Harowałam za dwoje
A jeszcze ciebie miałam w domu
I choć ty masz własne życie
I ja też swoje mam
I choć od zawsze błądziliśmy
Tym razem wyjdzie nam
Życie na maksa
Mowy nie ma.
Ty złodziej, i to kiepski
Zawsze złapać się dasz
Ja jędza, ale twoja jędza
I jestem wszystkim, co masz!
I choć ty masz własne życie
I ja też swoje mam
Mamy to, co się nam skapnie
Ale cel przyświeca nam
Chcemy żyć na maksa
Po swojemu na maksa
Żyjemy na maksa
Jak dobrze poczuć, że żyjesz dziś
Chcemy żyć na maksa
Po swojemu na maksa
Żyjemy na maksa
Jak dobrze poczuć, że żyjesz dziś
To nuta miłosna
Nie przeprosiny.
Czasem mam cię dosyć
Bo widzę siebie w tobie
Matka, z jednej jesteśmy gliny Czternaście lat tej meliny
Dziewięć miesięcy w brzuchu Już w szpitalu, ale nie zrobiłem ruchu
Trzy dni później zacząłem imprezę Zaciesz na twarzy, hejka, szpanerze
Wróciłem na chatę w Liberties Po chrzcie była bibka na popis
Jesteśmy z tej samej gliny Wszystkie żale razem dzielimy
W lustrze widzę twoje oczy Anioł święci, demon kroczy
Śmiejemy się życiu w facjatę Ryba z frytkami wciąż rarytasem
Języki ostre jak noże Żyjesz na maksa jak możesz
I choć ty masz własne życie
I ja też swoje mam
To piosenka dla wszystkich matek
Wszystko ułoży się nam
Żyjemy na maksa
Po swojemu na maksa
Żyjemy na maksa
FLORA I SYN
Jak dobrze poczuć, że żyjesz dziś
Żyjemy na maksa!
Jak dobrze poczuć, że żyjesz!
Jesteśmy na szczycie.
Jesteście do dupy!
Hej. To jest ta piosenka, o której wspominałem,
że chciałbym ci ją zagrać, gdy przyjedziesz.
Ale zagram ci ją teraz.
Ja powiem fiolet
A ty róż
Z włosami w nieładzie jak kołdry puch
Pękniemy ze śmiechu, bo coś tam chlapnę
Mówiąc z tobą
Znajduję sens
Ty ciskasz gromy
Zbyt wiele zaszło, by słowa pomogły
I już świt nadchodzi, a ja nie mam dość
Rozmów z tobą
Widziałem Boga
Jechał na rolkach aleją
Zraszacze tańczyły walca w deszczu
Ale wiem, że bym zwariował, nie mogąc
Porozmawiać z tobą
Jeśli Bóg mnie wezwie
I zostawi cię tu
Nie chcę czarnych limuzyn
I łez smutku
Bo w powietrzu zawsze będę kręcił się
Mówiąc z tobą
Żadne słowa i nuty nie umywają się
Do rozmów z tobą
Napisy: Daria Okoniewska