มหาลัยในโตเกียวเหรอ
ก็ดีอยู่หรอกนะ แต่ทําไมถึงอยากเรียนที่นั่นล่ะ
บริษัทผลิตสื่อเนี่ยนะ
แกอยากทํางานประเภทนั้นจริงๆ เหรอ
จงหาความฝันซะ อากิระ ฝันให้ยิ่งใหญ่เท่าที่ใจต้องการ
คนที่ไม่มีความฝันก็ไม่ต่างอะไรกับแมงกะพรุน
อย่างพ่อจะไปรู้อะไร
ทีพ่อยังเป็นแค่...
ชาวไร่ในชนบท
เย่ เราใกล้ถึงบ้านเกิดของอากิระแล้ว
หวังว่าคุณพ่อคุณแม่ของคุณจะปลอดภัยนะคะ
ไม่เป็นไรน่า
พ่อแม่ผมไม่เป็นอะไรไปง่ายๆ หรอก
ฉันต้องแนะนําตัวกับพวกท่าน ในฐานะเพื่อนซี้ของนาย
เดี๋ยวเปิดฉากด้วยมุกเด็ดๆ
แล้วแก้ผ้าโชว์ให้ประทับใจไม่รู้ลืม
ไม่ได้กลับไปเยี่ยมพ่อแม่มาสามปีแล้วสินะ
ไม่ได้กังวลอยู่ใช่ไหม
เปล่านะ ไม่เลยสักนิด
ที่จริงคงน่ากระอักกระอ่วนแหงๆ
พอลาออกจากงานมาแล้วแบบนี้ ไม่รู้เลยว่าจะพูดยังไงดีตอนเจอกัน
คุณอากิระ
อะไรกันเนี่ย
เดี๋ยวไปดูก่อนนะครับ
ซอมบี้
หมู่บ้านนายทะลุอุโมงค์นี้ไปใช่ไหม
- คงไม่ใช่ว่า... - พวกชาวบ้านกลายเป็น...
ไม่หรอก ไม่รู้จักใครในนั้นเลยสักคน
ยังไงก็เถอะ ในเมื่อเราลอดอุโมงค์ไปไม่ได้
ก็ไปต่อได้แค่อีกทางเดียวเท่านั้น
เราจะเดินลัดป่าแล้วข้ามเขาไป
ไม่ต้องห่วงหรอก
ทางเข้าออกอุโมงค์ถูกปิดตายไว้หมดแล้ว
พวกเขาคงสกัดซอมบี้จากในเมืองเอาไว้ได้
พวกชาวบ้านต้องปลอดภัยแน่ๆ
- เสียงร้อง - มาจากไหนน่ะ
หลบไป!
หมูป่าซอมบี้เรอะ
หมอบลงค่ะ
ตายซะเถอะ!
ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
เฮ้อ พวกเธอช่วยฉันไว้จริงๆ นะเนี่ย
ฉันชื่อคุมาโนะ มาซารุ ยินดีที่ได้รู้จักนะ
คุณคุมาโนะมาทําอะไรกลางป่าแบบนี้เหรอครับ
ถามได้ ก็พวกปิศาจเดินกันให้ควั่กเต็มเมือง
ฉันเลยต้องหาที่ปลอดภัยแล้วมาลงเอยอยู่ที่นี่น่ะสิ
แต่ก็ไม่คิดว่าจะเจอหมูป่าปิศาจนั่นหรอกนะ
ที่ไหนก็เป็นบ้านของเราได้ทั้งนั้น ฉันเข้าใจค่ะ
แต่ก็ไม่น่าจะอาศัยอยู่กลางป่าได้หรอกนะ
นี่มัน...
หรือว่า...
บ้านต้นไม้ยังไงล่ะ
เห็นอย่างนี้ ฉันก็เป็นช่างไม้ฝีมือดีเชียวนะ
ถึงไม่มีบ้านก็ไม่มีปัญหา ก็สร้างขึ้นมาซะเลยไง
จากสถานการณ์ที่ผ่านมา...
(23. สร้างบ้านต้นไม้)
ช่างไม้ชาวญี่ปุ่น
เจ้านี่คือต้นโอ๊ก
ต้นโอ๊กมีกิ่งก้านใหญ่หนา ก็เลยเหมาะจะใช้เป็นต้นหลัก
พวกต้นไม้ทางใต้ผุง่ายเกินไป
แต่เจอต้นไม้ของภาคเหนือได้ในแถบนี้
ที่นี่เป็นป่าชั้นยอดที่หาได้ยาก
ที่ถือว่าพิเศษระดับโลกเชียวนะ
คุณคุมาโนะครับ กว่าจะสร้างบ้านเสร็จ อาจจะมีหมูป่าซอมบี้มาโจมตีอีกก็ได้
งานที่ต้องแข่งกับเวลาแบบนี้ ถ้ามีคนช่วยจะดีกว่าไหมครับ
เอ่อ ก็จริงนะ
เราก็กําลังแข่งกับเวลาเพื่อไปดูว่า พ่อแม่นายปลอดภัยหรือเปล่าไม่ใช่หรือไง
คุณจะเมินคนที่กําลังเดือดร้อนได้ลงคอเลยเหรอ
หัดมีน้ําใจบ้างสิครับ คุณชิซุกะ
ฐานทัพลับของเราเอง ให้เรากางปีกสยาย โดยไม่ต้องแยแสโลกเบื้องล่าง
สิ่งก่อสร้างที่รวมกับธรรมชาติ
สถานที่ที่เราจะได้ซึมซับพลังของต้นไม้
จะออกแบบยังไงก็ได้อย่างไร้ขีดจํากัด
ขุมทรัพย์แห่งจินตนาการและความเพลิดเพลิน
บ้านในฝันกลางอากาศ
บ้านต้นไม้
ได้ไหม ไหนๆ เราก็เกิดมาแค่หนเดียวเนอะ ขอสร้างบ้านต้นไม้ด้วยมือตัวเองสักครั้งนะ
ไอเดียโคตรแจ่มเลย
ก็ไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ แต่ขอฝากด้วยก็แล้วกันนะ
(ไว้วางใจ - เสน่หา - เปิดเผย)
เสน่หา ความเห็นใจ
จริงๆ เลยนะ ทําไมพวกผู้ชายนี่ช่าง...
เสร็จแล้ว
สายยางเหรอ
การวัดระนาบระหว่างต้นไม้ ด้วยตาเปล่าเป็นเรื่องยาก
ก็เลยวัดด้วยการดูระดับน้ําในสายยางไงล่ะ
สุดยอด
อย่างนี้นี่เอง จริงด้วยเนอะ
ตอนดูด้วยตาเปล่าแล้วเหมือนจะเท่ากัน แต่ดูผิดไปลิบลับเลย
ถ้าตอกตะปูกับน็อตได้ตรงตําแหน่ง
ก็จะไม่ทําให้ต้นไม้เสียหาย
- งี้นี่เอง - งี้นี่เอง
ควรเว้นช่องว่างระหว่างแผ่นไม้สักห้าเซนติเมตร
ใบไม้ที่ร่วงลงมาจะได้ไม่ติดอยู่ในซอก
- เข้าใจละ - เข้าใจละ
บ้านต้นไม้มีวิธีสร้างแตกต่างกันไป ตามต้นไม้แต่ละต้น
ต้นไม้จะบอกเราเองว่าต้องสร้างยังไง
และจะออกมาเป็นบ้านแบบไหน
ถ้าไม่เข้าใจอะไรก็ถามป่าซะ
ป่าเหรอครับ
ใช่แล้ว
รากฐานของบ้านต้นไม้ก็คือตัวต้นไม้
ถ้าต้นหลักเฉาตาย บ้านก็ตั้งอยู่ไม่ได้
เวลานึกถึงต้นไม้สักต้น จงนึกถึงต้นไม้ต้นอื่นๆ กับผืนดินโดยรอบด้วย
พอทําเช่นนั้นได้ เราก็จะเริ่มใส่ใจป่าทั้งหมด
และนั่นคือวิธีที่ทําให้เราได้ยินเสียงของป่า
รู้สึกเหมือนเพิ่งได้เรียนรู้ เรื่องที่ลึกซึ้งสุดๆ เลยแฮะ
เวลานึกถึงต้นไม้สักต้น จงนึกถึงต้นไม้ต้นอื่นๆ กับผืนดินโดยรอบด้วย
พอทําเช่นนั้นได้ เราก็จะเริ่มใส่ใจป่าทั้งหมด
และนั่นคือวิธีที่ทําให้เราได้ยินเสียงของป่า
หมายความว่า
ถ้าเรานึกถึงตัวเองกับคนอื่นๆ รอบตัวเรา
เราก็จะเริ่มใส่ใจโลกทั้งใบเลยหรือเปล่านะ
งั้นพอถึงวันที่เราได้ยินเสียงของโลกบ้าง
เราจะเขียนอะไรลงในลิสต์สิ่งที่อยากทํากันนะ
รู้ไหม เธอนี่เก่งใช้ได้เลยนะเนี่ย
หา จริงเหรอครับ ขอบคุณมากครับ
ผมฝันอยากมีบ้านต้นไม้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว
ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจนะ
จะว่าไปแล้ว
ลูกชายฉันเองก็เคยรบเร้า ให้ฉันสร้างบ้านต้นไม้ให้สมัยเขาเด็กๆ
อ๋อ
แล้วตอนนี้ลูกชายคุณอยู่ไหนเหรอครับ
คุณคุมาโนะ
ลูกชายฉันโดนเมียฉันกัดต่อหน้าต่อตาฉัน
ฉันก็เลยต้องจัดการพวกเขาด้วยมือตัวเอง
ฉันเคยคิดนะว่าจะมีเวลา
ให้สร้างบ้านต้นไม้กับลูกชาย ตอนที่เขาโตแล้วและฉันเกษียณแล้วได้
คนชอบพูดกันว่า เราพร้อมจะตอบแทนคุณพ่อแม่เมื่อสายเกินไป
แต่ดันกลายเป็นตรงกันข้ามกันซะได้
โทษที
ผมจะช่วยคุณเอง มาสร้างบ้านให้เสร็จด้วยกันนะครับ
ขอบใจนะ
เอาละ อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว
มาทุ่มสุดตัวกันเลยเถอะ
บ้านต้นไม้สร้างเสร็จแล้ว
บ้านเจ๋งสุดยอดไปเลยโว้ย
อาหารกระป๋องนี่อร่อยมากเลยค่ะ
คิดถูกจริงๆ ที่โกยมาจากร้าน
(23. สร้างบ้านต้นไม้)
คุณคุมาโนะ ดีใจที่ได้ร่วมงานกับคุณนะครับ
ฉันจะอยู่ในป่านี่
ถ้าเดือดร้อนอะไรก็มาเรียกได้เลย แล้วฉันจะช่วยเธอเอง
ครับ
แปลกจังนะ
นึกว่านายจะบอกว่า "ได้ค้างคืนในบ้านต้นไม้แล้ว" ซะอีก
คือว่า...
ผมรู้สึกอยากเห็นหน้าพ่อแม่ขึ้นมา มากๆ เลยน่ะครับ
เกือบไปแล้ว
ไม่มีทางอื่นให้ไปได้หรือไง อากิระ
ที่นี่เคยมีฉายาว่า "หุบเขากินคน"
เพราะมีคนตายไปมากมายที่นี่
นี่เป็นเส้นทางเดียวให้ใช้เข้าออกหมู่บ้าน จนกระทั่งมีการเปิดใช้อุโมงค์
ว่ากันว่าหมู่บ้านฉันก่อตั้งขึ้น เพื่อใช้เป็นอาณานิคมนักโทษ
เพราะมีภูเขาสูงชันกับหุบเหวล้อมรอบ ไม่ต่างอะไรจากเกาะร้างบนแผ่นดิน
ระวัง
ข้ามพ้นจนได้วุ้ย
นายนี่โตมาในที่ที่สุดยอดเลยแฮะ
เชื่อไหมว่าสมัยเด็กผมเองก็ซนสุดยอดเลย
เออ ไม่บอกก็เชื่อย่ะ
แต่เพราะปัจจัยทุกอย่างนี้
ก็มีความเป็นไปได้สูงนะคะว่า ทุกคนในหมู่บ้านยังปลอดภัยอยู่
ถึงแล้ว
นั่นไงบ้านฉัน ที่ที่ฉันเกิดและโตมา
ตั้งแต่โตเป็นผู้ใหญ่มา เราเคยตอบแทนคุณพ่อแม่บ้างหรือยังนะ
ทั้งในวันเกิดพวกท่าน ตอนได้เงินเดือนเดือนแรก
ทั้งที่เคยมีโอกาสตั้งหลายครั้ง
แต่ก็ไม่เคยนึกถึงเรื่องนั้นจริงจังจนกระทั่งตอนนี้
พ่อครับ แม่ครับ
เดี๋ยวผมก็ถึงบ้านแล้วนะ
ไม่จริงน่า
ทุกคนในหมู่บ้านหายไปไหนหมด
พ่อ แม่
อากิระ
ไม่มีทางหรอก ไม่มีทางแน่ๆ
ได้โปรด ขอร้องล่ะ ขอให้ปลอดภัยดีด้วยเถอะ
พ่อ แม่
ดื่มให้ปลิ้น ดิ้นให้มัน
อะไรเนี่ย
นั่นอากิระลูกเท็นโดไม่ใช่เหรอ
เทรุโอะ คุณอากิโกะ อากิระกลับมาแล้ว
เอ๊ะ
อากิระเหรอ นั่นอากิระงั้นเหรอ
พ่อครับ...
พ่อ ขอบคุณนะที่ตรากตรําทํางานทุกวันไม่เคยหยุด
เพื่อส่งเสียผมจนเรียนจบมหาลัย
แม่ ขอบคุณที่ทําข้าวกล่องให้ผมทุกวัน และคอยซักเครื่องแบบชมรมรักบี้ให้
ผมคงไม่มีชีวิตอยู่ในวันนี้ถ้าไม่มีทั้งสองคน
ผมไม่เคยมีอะไรให้พ่อแม่เลย นอกจากปัญหาและความกังวล
แถมยัง...
ไม่เคยทําอะไรเพื่อตอบแทนพ่อแม่
เอาแต่ใช้งานเป็นข้ออ้าง ที่ไม่เคยกลับมาเยี่ยมตลอดสามปี
ผมขอโทษ ผมขอโทษจริงๆ...
เจ็บนะ โขกทําไมเนี่ย
แกอุตส่าห์กลับมา เพื่อพูดจาไร้สาระแบบนั้นน่ะเหรอ
แค่นี้โลกก็วุ่นวายจะแย่ หัดคิดก่อนทําอะไรซะบ้าง
ไร้สาระเหรอ
พวกเธอเป็นเพื่อนอากิระใช่ไหม
คงลําบากกันแย่สินะ กว่าจะผ่านเส้นทางอันตรายนั่นมาได้
ที่นี่มีห้องว่างเหลือเฟือ ไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ
- ครับ ขอบคุณครับ - ขอบคุณมากค่ะ
ที่เหลือฝากด้วยนะ แม่จ๋า
พ่อจะไปที่ไร่
พ่อนายไม่เหมือนที่คิดไว้เลยแฮะ
- เอาละ เราก็ไปทํางานกันเถอะ - ได้เลย
เราเก็บพืชป่าตามภูเขากับผักจากไร่ของเราน่ะ
ที่นี่เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรหรูหรา แต่ก็ทําตัวตามสบายกันเลยนะจ๊ะ
ขอบคุณมากๆ เลยครับท่านแม่
จะกินละนะ
โอ้โฮ อร่อยเป็นบ้า
นี่คือเท็มปุระสินะคะ
พวกคุณยังชีพอยู่กันแต่ในหมู่บ้านนี้
มาตลอดเลยเหรอคะ
จ้ะ เราเป็นหมู่บ้านห่างไกล
ที่ถูกหิมะปิดตายจากโลกภายนอก ในทุกฤดูหนาวอยู่แล้วน่ะ
เราอยู่รอดในช่วงหน้าหนาว ด้วยการทําไร่ทํานากับการล่าสัตว์มาตลอด
ดังนั้นก็ไม่ลําบากสักเท่าไหร่กับปัญหาเล็กน้อยนี่
อย่างนี้นี่เอง
ขอถามหน่อยนะคะ
พวกซอมบี้ในอุโมงค์...
คนมากมายจากในเมืองพยายามหนีมาหลบอยู่ที่นี่
ตอนได้ยินข่าวลือว่าหมู่บ้านนี้ปลอดภัย
แต่บางคนในนั้นติดเชื้อมาแล้ว และเชื้อก็แพร่ระบาดไปทั่ว
เราก็เลยจําเป็นต้องปิดอุโมงค์เอาไว้
ทําให้ยับยั้งการแพร่ระบาดเอาไว้ได้
ผมดีใจจริงๆ ครับที่ท่านแม่กับคนอื่นๆ ยังปลอดภัย
ยังไงก็เถอะ มีคนจากในเมืองรอดมาได้อยู่หลายคน
เพราะคนที่ย้ายออกไป ที่นี่จึงมีบ้านว่างอยู่หลายหลัง
เราเลยให้พวกเขาอาศัยตามบ้านเหล่านั้น และอยู่ร่วมกับเราได้
เยี่ยมไปเลย
คุณอากิระ
เราน่าจะเพิ่มการบูรณะบ้านเก่าๆ ลงในลิสต์ของคุณด้วยนะคะ
เข้าท่าดีนะ
เดี๋ยวก่อนสิ
เรามีเหตุผลที่กลับมาหาพ่อแม่ที่บ้านเกิดนี่หว่า
เรายังไม่ได้ตอบแทนคุณพวกท่านเลย
ต้องทําตัวเป็นลูกกตัญญูให้ได้
(31. กลับบ้านไปใช้เวลาอยู่กับพ่อแม่)
เหมือนเห็นภาพญี่ปุ่นยุคเก่าของแท้เลย
ขนาดฉันไม่ได้เกิดที่นี่ ก็ยังรู้สึกเหมือนได้กลับมาบ้านเกิด
ความรู้สึกคิดถึงความหลังนี่มันอะไรกัน
- เนอะ - เนอะ
ไม่ต้องหรอกแม่
เดี๋ยวผมล้างจานให้เอง แม่ไปนั่งพักเถอะ
เหรอจ๊ะ
ว่าแต่ดูสิ ผมมีของฝากด้วยนะ ขนมบิโยโกะ ของขึ้นชื่อของโตเกียวไง
ขอบใจจ้ะ
แม่เหนื่อยไหม ให้ผมนวดไหล่ให้นะ
ไม่ต้องหรอกจ้ะ
งั้นให้ผมพาไปเที่ยวนะ ไปออนเซ็นดีไหม
ผมเพิ่งเจอสุดยอดบ่อออนเซ็น กลางภูเขาเมื่อเร็วๆ นี้ด้วย
อากิระ ขอบใจนะจ๊ะที่เป็นห่วงแม่
แต่ลูกไม่เหนื่อยเหรอที่เดินทางมาตั้งไกล
แม่ล้างจานเองได้ ลูกไปพักเถอะจ้ะ
นี่ อากิระ
ถ้าแกว่างก็มาช่วยพ่อสักหน่อยสิ
พักนี้พ่อเป็นไงบ้างล่ะ
หายปวดหลังหรือยัง
ยังหรอก ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ
นี่พ่อ พ่อทํางานพวกนี้อยู่คนเดียวจริงๆ เหรอ
ทําไร่นี่งานหนักไม่ใช่เล่นนะ
ก็ไม่แย่ขนาดนั้นหรอก
แต่ไหนๆ ผมก็กลับมาแล้ว ผมช่วยพ่อได้ทุกเรื่องเลยนะ
อยากให้ช่วยอะไรก็...
ทุกคนในหมู่บ้านต้องร่วมมือกันทําหน้าที่ของตัวเอง
เรื่องนั้นใครๆ ก็รู้ดี
ก็จริงแหละ
ไม่รู้จะทํายังไงให้พ่อแม่พอใจได้เลยแฮะ
ยากจังโว้ย
ต้องทํายังไงถึงจะตอบแทนคุณพ่อแม่ได้นะ
เราคงเหลือเวลาไม่มากแล้วสินะ
พ่อ
ถั่วฝักยาวพร้อมเก็บเกี่ยวแล้ว เท่านี้น่าจะพอทํามื้อเย็นเนอะ
พ่อ
- เป็นอะไร... - เปล่า ไม่มีอะไร
อ้อ คนพวกนั้นมาจากในเมืองน่ะ
ผู้ชายคนนั้น... เหมือนเคยเจอมาก่อนเลย
- จะทําแบบนี้จริงๆ เหรอ - ก็เออสิ
(ค้นหางาน)
งานสัญญาจ้างให้แค่ 230,000 เยนเนี่ยนะ แถมยังไม่มีโบนัสด้วย
คิดว่าฉันโง่หรือไง
มีแต่พวกขี้แพ้นั่นแหละที่หางานทํา
โธ่เว้ย
น่าจะสั่งให้ยัยแก่ซื้อมาเยอะกว่านี้
เซ็งเป็นบ้า
เราล้าหลังคนอื่นๆ ไปตอนไหน และเพราะอะไรกันนะ
ชีวิตของคนที่ถูกสังคมและใครต่อใครรังเกียจ
อยากย้อนกลับไปตอนปิดเทอมหน้าร้อน
สมัยประถมที่ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น
จะได้ไปว่ายน้ําเล่นกับเพื่อนทุกวัน และทําอะไรก็ได้ตามใจอยาก
ช่วยด้วย
หยุดนะ
อะไรวะนั่น
ไชโย
เราเป็นอิสระแล้ว
เราเคยถูกคนพวกนั้นกับสังคมรังเกียจ
แล้วทุกอย่างนั่นก็ถูกทําลายจนหมดสิ้น
จากนี้ไปจะได้ปิดเทอมหน้าร้อนทุกวันแล้วโว้ย
ให้ไปสระว่ายน้ําสาธารณะคนเดียว ตอนปิดเทอมหน้าร้อนมันเห่ยจะตาย
เฮ้ย พวกนายน่ะ
อยากมาสนุกด้วยกันหน่อยไหม
(ลองใช้ยาเสพติด)
ยิงปืนของจริง
ระเบิดอะไรสักอย่างด้วยไดนาไมต์
เผาบริษัทที่เคยดูถูกฉันให้ราบ
ฉันอยากปล้ําจูบสาวสักคน
ตบนังเมียเฮงซวยที่บ้าน
พวกเราต่างก็ถูกสังคมรังเกียจ
ถึงคราวที่เราจะได้สนุก และทําทุกอย่างตามใจชอบบ้างแล้ว
ปิดเทอมหน้าร้อนครั้งสุดท้ายของเรา
อีกหน่อยเราก็ต้องกลายเป็นซอมบี้กันหมด
แต่ระหว่างนี้...
มาทําอะไรที่อยากทํากันเลยเถอะ
ไม่งั้นคงน่าเสียดายแย่
ตอนต่อไป โฮมทาวน์ ออฟ เดอะ เดด I
คําบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี