ทําไมถึงมีซอมบี้บุกมาได้ล่ะ
ไม่เอานะ
นี่อาการของพ่อ...
พ่อยังไหวอยู่
ตายซะ
รอผมก่อนนะ พ่อ แม่
เดี๋ยวผมจะรีบไป
(โชคดี)
จาโร่
อยู่ไหนน่ะ จาโร่
จาโร่
ไม่ใช่เวลามาขี่อะไรเล่นอยู่นะ
เป็นห่วงแทบแย่แน่ะ
วิ่งหนีมาคนเดียวมันอันตรายนะ
แต่ว่า
หม่าม้ากับป๊ะป๋าต่างก็...
หนูเหลือแต่จาโร่แค่ตัวเดียวแล้ว
ยังไงที่นี่ก็ไม่ปลอดภัย
เอาละ
ซอมบี้ไม่น่าจะปีนบันไดได้หรอก
เราแค่รอจนกว่าจะตัดไฟที่รั้วไฟฟ้าได้
พี่เคนโจะคะ ทางนั้น
แก...
แกจบเห่แน่
แต่ละวันฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
ชีวิตดําดิ่งลงไปเรื่อยๆ จนมีแต่ความอาภัพอับโชค
ดังนั้นแกต้องดําดิ่งลงไปพร้อมกับฉัน
พี่เคนโจะ
ร่วงลงไปแล้วกลายเป็นอาหารซอมบี้ซะ
ต้องทําทุกวิถีทางเพื่อหยุดกังหันน้ําให้ได้
เจอแล้ว
วัตถุโบราณจากยุคเซ็นโกคุก็ไม่ต่างอะไรกับขยะ
โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับฉัน
ฉันติดสี่อันดับแรกในการแข่งขัน เคนโดมัธยมปลายระดับประเทศสองปีซ้อน
แค่ติ่งคลั่งซามูไรอย่างเธอสู้ฉันไม่ได้หรอก
คุณโทเมะ ปู่ฮิโกะ
เราต้องรีบอพยพออกจากหมู่บ้านแล้วค่ะ
ชิซุกะจัง
ถ้าฝูงซอมบี้บุกมา พวกมันพังประตูไม้บางๆ นี่ได้แน่
ชิซุกะจัง ใจเย็นๆ แล้วฟังก่อนนะจ๊ะ
พวกเรามีแต่คนแก่ ไปไหนมาไหนก็ลําบาก
ปู่ฮิโกะก็นอนติดเตียงซะส่วนใหญ่ เราแบกแกไปไม่ไหวหรอก
ฟังนะ ชิซุกะจัง
ไม่ต้องห่วงพวกคนแก่ไม้ใกล้ฝั่งอย่างเราหรอก
นะจ๊ะ หนูต้องหาทางรอดไปให้ได้
ไม่มีทาง
ถ้ายังเป็นแบบนี้ คุณโทเมะกับคนอื่นๆ คง...
ให้ตายสิ
ทางนี้ ไอ้พวกซอมบี้งี่เง่า
- ชิซุกะจัง - ฉันจะพาทุกคนหนีไปให้ได้
อย่าเพิ่งถอดใจนะคะ
ไม่ทันได้ป้องกันความเสี่ยงอะไรเลยวุ้ย
ต้องติดนิสัยเจ้าพวกซื่อบื้อโลกสวยนั่นมาแน่ๆ
ประตูจะต้านเอาไว้ไม่อยู่แล้ว
ตายซะ
อากิระ
ยังไม่ทันได้ทําอะไรเลย
ยังหาเงินได้ไม่พอที่จะส่งให้พ่อแม่ได้เยอะๆ
ยังไม่เคยพาพ่อแม่เที่ยวเมืองนอก
ยังไม่เจอคนที่จะแต่งงานด้วย
งั้นก็คงอีกนานกว่าจะมีหลานให้พ่อแม่
เรายังไม่ทันได้ทําอะไรให้พ่อแม่เลย
ฝันไปเถอะว่าจะให้ไปยืนขอโทษหน้าหลุมศพ
มีอะไรอีกตั้งหลายอย่าง
ที่อยากทําตอนที่พ่อแม่ยังอยู่นะโว้ย
ไอ้เด็กอ่อนหัด
พ่อ
อยากตอบแทนบุญคุณขนาดนั้นเลยใช่ไหม
งั้นอย่ารีบตายก่อนพ่อแม่ก็แล้วกัน
ฝากดูแลแม่แกด้วยนะ
พะ...
พ่อ!
นี่ ไม่เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก
ยังไม่อยากกลับบ้านเลย
- ช่วยไม่ได้ละนะ - ไม่อยากกลับบ้าน...
เหมือนกันเลย
(ภาพถ่ายวันแต่งงาน)
ตอนแต่งงานใหม่ๆ ฉันก็อยากมีบ้านที่อบอุ่นเหมือนคนอื่นๆ
แต่พอรู้ตัวอีกที ที่นั่นก็ไม่ใช่บ้านที่น่ากลับไปแล้ว
เลยต้องนั่งฆ่าเวลาอยู่ตามบาร์ กับร้านเน็ตทุกวันก่อนกลับบ้าน
มีแต่ในรถเท่านั้นที่ทําให้ผ่อนคลายได้
ได่ข่าวว่าสามีคุณโยเนดะ ได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแผนก
ครอบครัวเธอจะไปเที่ยวสิงคโปร์กัน ช่วงวันหยุดยาว ดีจังเลยเนอะ
เอาเถอะ บ้านเราจะออกไปกินข้าวข้างนอกกัน
ความสัมพันธ์กับเมียก็เย็นชามานานแล้ว
เราคุยกันแค่อาทิตย์ละครั้ง แต่ก็มีแต่คําพูดเสียดสีหรือดูถูกกันเท่านั้น
ฉันไม่มีแรงจะฟื้นฟูความสัมพันธ์กลับมาแล้ว
ไม่รู้นะว่าทําไมถึงต้องทํางานตัวเป็นเกลียว
เพื่อครอบครัวที่ฉันไม่เหลือเยื่อใย กับความรักให้แล้วด้วย
เมียฉันมันโคตรเฮงซวย
อ้าปากพูดทีไร
ก็เอาแต่จู้จี้ให้ล้างห้องน้ํา หรือให้ได้เลื่อนขั้นเร็วๆ อยู่ได้
หุบปากซะทีเถอะ
เจอแล้ว
ได้อยู่กับสาวน้อยสองต่อสองในที่แบบนี้
โชคดีชะมัด
โชคดีเหรอ หมายความว่ายังไง
สิ่งที่ฉันอยากทําที่สุด ก็คือ "ปล้ําจูบสาวสักคน" ไงล่ะ
(7. ปล้ําจูบสาวสักคน)
นี่มันแย่กว่าซอมบี้ซะอีก
หนีไม่รอดหรอก
ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ก็แค่จูบแลกลิ้นเอง
เรื่องจิ๊บจ๊อยน่า
ไม่มีทาง ไม่เอาเด็ดขาด
ถ้าต้องโดนหมอนั่นจูบแลกลิ้น ยอมถูกซอมบี้กินยังจะดีกว่า
ฉันไม่เคยมีโชคเรื่องผู้หญิงหรือเรื่องเงิน
ทั้งชีวิตเจอแต่ความซวยมาตลอด
จะได้บอกลาชีวิตสุดซวยแบบนั้นซะที
- มื้อเดี่ยวห้าที่ - พาสตาเสร็จหรือยัง
- การ์ปัชโชโต๊ะเจ็ด - เร็วเข้า ออร์เดอร์จะท่วมอยู่แล้ว
ขอโทษที
"เซตเต้" นี่แปลว่าหกใช่ไหมนะ
(ปิด)
ฟังนะ นายยังจําเลขไม่ได้สักตัว
แล้วจะฟังออร์เดอร์รู้เรื่องได้ยังไง
แต่ไม่มีใครสอนอะไรผมเลย
แล้วบอกเป็นภาษาญี่ปุ่นซะก็ได้นี่นา
- หมอนั่นแก้ตัวไปเรื่อยอีกแล้ว - แบบนี้ทุกทีเลย
ทําไมพวกพนักงานรุ่นพี่กับเจ้าของ ต้องใจร้ายกับเราขนาดนี้ด้วย
เรานี่มันซวยสุดๆ
โอ๊ะ
เดี๋ยวพวกนั้นได้บ่นแหงๆ ว่า ทําตัวไม่สมกับเป็นพ่อครัวที่ดี
ถึงได้บอกไงว่าน่าจะมีที่เขี่ยบุหรี่ในครัวด้วย
ท่าทางจะโดนไล่ออกอีกแล้วสินะ
เรานี่มันซวยสุดๆ จริงๆ
ต่อให้ร้านไฟไหม้เพราะฉันลืมดับบุหรี่แล้วไงล่ะ
ฉันก็ตกงานเหมือนคนอื่นๆ นั่นแหละ
ไม่เห็นเข้าใจว่าทําไมต้องโกรธกันขนาดนี้
ไม่ว่าจะคิดยังไง ฉันต่างหากที่เป็นคนดวงซวย
ปู่ฮิโกะ
อาเคมิ
ไม่เลวนี่
ต้านไว้แทบไม่ไหวเลย
ปัญหาของเจ้าหนูนี่ ก็คือเสียงของมันล่อพวกซอมบี้มา
งั้นรีบสู้กันให้จบๆ เถอะ
ทําไมต้องทําเรื่องเลวร้ายแบบนี้ด้วยล่ะ
เลวร้ายเหรอ
ฉันทําแต่สิ่งที่ถูกต้องต่างหาก
แต่ทุกคนก็เอาแต่บ่นเรื่องฉัน
คุณทาคาโอกะ ต้องวางกาวแท่งไว้ข้างที่เย็บกระดาษนะคะ
ฉันเตือนคุณหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ
หัวหน้าส่วน ไม่อยากเชื่อว่า คุณไม่อนุมัติแผนการของฉัน
ที่นี่ทํางานกันแทบจะไร้ประสิทธิภาพ
หัวหน้าแผนก
จะปล่อยให้คนทําผิดพลาดขนาดนี้ รอดตัวไปเฉยๆ เหรอคะ
นี่เรื่องเดิมอีกแล้วเหรอ
เธอทําแบบนี้อีกแล้ว เฮ้อ
ทํางานกับเธอนี่เหนื่อยจริงๆ เนอะ
คนอะไรถือดีชะมัด แถมยังชอบข่มด้วย
หุบปากนะ
คนผิดคือพวกอ่อนไหวใจบางอย่างพวกแกนั่นแหละ
เราเคยทําอะไรให้แกหรือไง
- เลิกโทษคนอื่นเรื่องปัญหาของตัวเอง... - ฉันเป็นเหยื่อนะโว้ย
"ฉันเป็นเหยื่อในชีวิตแต่งงานนี้" งั้นเหรอ อย่ามาพูดให้ขํา
แค่เพราะเมียติดต่อฉันไม่ได้ตอนคลอดลูกเนี่ยนะ
ฉันรับรองลูกค้าอยู่ทั้งๆ ที่ไม่อยากไป
แล้วยังแค้นไม่เลิกว่า ตัวเองกลัวแค่ไหนที่ต้องอยู่ตามลําพัง
ไม่ว่าจะคิดยังไง ฉันต่างหากที่เป็นเหยื่อ
ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นอย่างนั้น
อยากโทษเมียตัวเองยังไงก็ตามใจ
แต่แกเคยให้ดอกไม้สักดอก ตอนครบรอบวันแต่งงานกับเธอบ้างไหม
เคยขอบคุณเธอที่ดูแลบ้านทุกวัน
เคยฟังคําบ่นของเธอ หรือรับฟังความรู้สึกจริงๆ บ้างหรือเปล่า
เคยปฏิบัติกับเธอเหมือนราชินี ที่แกเทิดทูนที่สุดในจักรวาลบ้างไหม
เหตุผลที่เธอหมดใจกับแก ก็เพราะแกทําให้เธอผิดหวังยังไงล่ะ
แกไม่เคยพยายามที่จะรักเธอ
ไม่เคยให้อะไรเธอสักอย่าง แล้วคาดหวังให้เธอดูแลแกเนี่ยนะ
เธอไม่ใช่แม่แกนะเว้ย
หุบปากนะ
พอกันที
แกสองคนต้องดําดิ่งไปพร้อมกับฉันนี่แหละ
ก็ได้
ถ้าอยากดําดิ่งนัก ฉันจะดําดิ่งลงไปกับแกให้สมใจอยาก
พี่เคนโจะ
แกคิดบ้าอะไรอยู่วะ
อะไรคือสิ่งกระตุ้นให้ซอมบี้จู่โจมเรากันนะ
การเคลื่อนไหว กลิ่น หรือว่าอุณหภูมิร่างกาย
จะอะไรก็ช่างเถอะ
ถ้าอยากกลบทั้งหมดที่ว่ามานั้น ก็มีวิธีนี้แค่วิธีเดียว
หา...
ล้อเล่นหรือไง เอาหัวทิ่มลงไปเลยเนี่ยนะ
อย่านะ หยุดสิ
อย่าเข้ามานะ
ถ้าจะดําดิ่ง ก็อย่าดิ่งลงไปหาความสิ้นหวังสิ
ดิ่งลงบ่อเกรอะซะแต่แรก ก็ไม่ต้องกลายเป็นซอมบี้แล้ว
ช่วยอย่าเข้ามาใกล้จนกว่าจะอาบน้ําก่อนนะคะ
อาเคมิ
อาเคมิไปไหนน่ะ
ปู่ฮิโกะ
ชิซุกะจังใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ เพื่อปกป้องเราจากพวกซอมบี้
แล้วไง ทุกคนยังมัวทําอะไรอยู่ที่นี่กันล่ะ
ทําอะไรน่ะเหรอ
เราแก่แล้ว เคลื่อนไหวไม่คล่องแคล่วเหมือนเมื่อก่อน
ต่อให้เราไปช่วยเธอ...
เคยมีอะไรเป็นไปตามใจเราด้วยหรือไง
โครงการใหญ่ๆ ต่างก็ล้มเหลว นับตั้งแต่การปฏิรูปที่ดินหลังสงคราม
ไหนจะข้อตกลงการค้าเสรีแถบแปซิฟิก
ไหนจะไม่แน่ใจว่าใครจะรับช่วงต่อจากเรา
ถึงอย่างนั้นเราก็พยายามดิ้นรน ใช้จอบเสียมเลี้ยงชีพกันมาได้ใช่ไหมล่ะ
ทั้งไต้ฝุ่น แดดร้อนจัด อากาศหนาวยะเยือก
ไม่ว่าธรรมชาติจะพยายาม จู่โจมเราอย่างโหดร้ายสักกี่ครั้ง
เราก็กัดฟันทนแล้วพูดว่า "ปีนี้ต้องดีให้ได้"
เราอยู่รอดมาได้จนป่านนี้ไม่ใช่หรือไง
ใครจะสนอีแค่พวกซอมบี้กันล่ะว้อย
นี่ รู้จักทฤษฎีจุดศูนย์รวมทางการรับรู้หรือเปล่า
จุดศูนย์... อะไรนะ
มันคือทฤษฎีที่พยายาม กําหนดนิยามทางวิทยาศาสตร์ให้กับ "โชค"
นายใส่ใจแต่ตัวเองหรือเปล่า
นายมีความห่วงใยให้ครอบครัว คนรัก หรือคนแปลกหน้าด้วยหรือเปล่า
นายใส่ใจแค่เรื่องของวันนี้ หรือของพรุ่งนี้ด้วย
นายคํานึงถึงคนรุ่นหลังหรือสังคมโดยรวมบ้างไหม
เมื่อเผชิญความท้าทาย นายคํานึงถึงใครอีกบ้าง
ขอบเขตความคํานึงของนายยิ่งกว้างเท่าไหร่ นายก็ยิ่งมีโชคมากขึ้นเท่านั้น
มาอวดฉลาดอะไรในเวลาแบบนี้เนี่ย
ใครจะสนเรื่องพวกนั้นกันล่ะ
ตอนนี้คนที่โชคดีคือฉันนี่ไง
เธอนั่นแหละที่กําลังดวงซวย
(ระวังไฟไหม้)
ปู่ฮิโกะ
สมกับเป็นยอดนายพรานของหมู่บ้านจริงๆ
แค่บังเอิญยิงโดนน่ะสิ ตาแก่คนเดียวจะมีปัญญาทําอะไร
พวกแกเป็นใครวะ
คนที่บังอาจทําร้ายชิซุกะจังของเรา
ไม่ว่าจะเป็นใครก็อย่าหวังว่าจะปรานีให้
ไอ้เด็กเมื่อวานซืนเอ๊ย
อีกนิดเดียวแท้ๆ
ทําไมเราถึงซวยขนาดนี้ล่ะ
นายคิดถึงแต่ตัวเองและเรื่องของปัจจุบัน
คนที่เห็นแก่ตัวขนาดนี้ไม่มีวันโชคดีกับเขาหรอก
ชิซุกะจัง
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ขอบคุณค่ะ
ฉันโชคดีจริงๆ...
ที่ทุกคนมาช่วย
พวกคนหลงผิดที่เข้ามาขัดขวางฉัน ควรกลายเป็นซอมบี้ซะให้หมด
ฉันนี่แหละคือคนที่ถูกต้อง
ในประเทศของฉัน
เป็นเรื่องปกติที่จะทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นตามทางเดิน
พนักงานเก็บเงินในซูเปอร์มาร์เก็ต เคี้ยวหมากฝรั่งระหว่างบริการลูกค้า
การดูดฝุ่นในวันอาทิตย์ที่ควรเป็นวันหยุด ก็ถือว่าเสียมารยาทเพราะใครๆ ก็อยากพักผ่อน
เราจัดปาร์ตี้ให้ตัวเองในวันเกิด และเลี้ยงอาหารคนอื่นๆ
ฉันแน่ใจว่าทั้งหมดนี้ฟังดูผิดแปลกสําหรับคุณ
แต่นั่นคือชีวิตธรรมดาสําหรับฉัน
นี่จะบอกว่าฉันเองก็ผิดงั้นเหรอ
ฉันไม่สนวัฒนธรรมของแกหรอก
พวกคนหลงผิดควรหุบปาก แล้วกลายเป็นซอมบี้ไปซะ
ไม่จริงน่า
แกฉวยโอกาสใช้ฝูงซอมบี้ที่มาที่นี่...
ทําลายกังหันน้ําแล้วตัดไฟงั้นเหรอ
บ้าชัดๆ
วิธีนี้มันไม่ถูกต้องแน่ๆ
ไม่มีวิธีไหนถูกต้องสมบูรณ์แบบทั้งนั้นแหละ
โลกเรามีคนอยู่ทุกรูปแบบ และทุกคนก็ทําให้โลกนี้มีสีสัน
บางทีแทนที่จะยัดเยียด สิ่งที่คุณคิดว่าถูกต้องให้คนอื่นๆ
น่าจะลองหยุดแล้วตั้งคําถามว่า ตัวเองอาจเป็นฝ่ายผิดหรือเปล่านะคะ
แย่แล้วไงล่ะ
ไม่รู้จะลงจากกังหันนี่ยังไงแฮะ
พ่อ
อย่าเปิดนะ
ห้ามเปิดเด็ดขาด อากิระ
ถ้าเปิด แกจะทําให้แม่แกกับคนอื่นๆ มีอันตราย
พ่อ
อีกนิดเดียวเท่านั้น
แย่แล้ว
อาการกําเริบตอนนี้เนี่ยนะ
ดูท่าว่าในที่สุดเราก็หมดเวลาแล้ว
น่าสมเพชชะมัด
พ่อ!
ฮิกุราชิ
ทําไมถึงช่วยพ่อฉันล่ะ
ฉันลองคิดดูแล้วนะ
แกอึดทีเดียวใช่ไหม
งั้นฉันจะหาทาง ทําให้แกกลายเป็นซอมบี้แน่ๆ ได้ยังไง
แล้วฉันก็คิดได้
ฉันนึกสถานการณ์เหมาะๆ ได้แล้ว
ฟังนะ
ถ้าไม่อยากให้ฉันเตะพ่อแกลงไป ก็เปิดประตูแล้วยอมกลายเป็นซอมบี้ซะ
อยากตอบแทนคุณพ่อแม่ใช่ไหมล่ะ
งั้นก็แสดงให้พ่อเห็นสิว่าแกเป็นลูกกตัญญูแค่ไหน
หา
ตอนต่อไป โฮมทาวน์ ออฟ เดอะ เดด III
คําบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี