สมัยอยู่ชั้นประถม เราเองก็เคยมีเพื่อนเหมือนคนอื่นๆ
(สนามกีฬา สระว่ายน้ําสาธารณะ)
ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน เราไปเล่นที่สระว่ายน้ําสาธารณะจนมืดค่ําทุกวัน
พอนึกย้อนดูแล้ว ชีวิตเราช่วงนั้นสนุกที่สุดเลย
พอขึ้นชั้นมัธยมต้น
ทุกคนก็เริ่มสังเกตว่า เนื้อแท้แล้วเราเป็นคนโลกส่วนตัวสูง
พอรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นคนสันโดษไม่มีเพื่อนคบ
ช่วงสามปีในชั้นมัธยมปลาย เราไม่ได้พูดคุยกับใครเลย
และเอาแต่อ่านหนังสือ ระหว่างฟังราคุโกะไปพลางๆ
เราพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองตอนเข้าวิทยาลัย
ทั้งไปฝึกงานที่ต่างประเทศ
ไปเป็นนักศึกษาอาสาสมัคร
ถึงกับเข้าสัมมนาพัฒนาตัวเองด้วยซ้ํา
แต่ในสายตาคนอื่นๆ เราก็เป็นแค่ ไอ้โง่หัวกลวงที่ไม่มีทั้งความมั่นใจและวิสัยทัศน์
บอกตามตรง เราก็ไม่รู้ว่า
- ตัวเองอยากทําอะไรเหมือนกัน - เพิ่มข้าวหน้าเนื้อเป็นถ้วยใหญ่ให้ฟรีด้วยนะ
โห จริงดิ
ไปกันเถอะ ฉันจะกินสามถ้วยเลย
เดี๋ยวตอนซ้อมก็อ้วกแตกกันพอดี
ไม่เป็นไรน่า คราวนี้ไม่เป็นไรแน่ๆ
รอบก่อนก็พูดแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
- คราวนั้นพาสต้าตั้งห้าจาน - หมอนั่นน่าจะเหมือนกับเราแท้ๆ
- หัวกลวง ไร้วิสัยทัศน์ ไร้ความทะเยอทะยาน - ไม่จริงหรอก หกจานต่างหาก
- แต่มันกลับ... - ไม่ วันนี้ไหวแน่ๆ
ใช้ชีวิตไปวันๆ โดยไม่ทุกข์ร้อนอะไรสักอย่าง
ทําตัวสนุกสนานอยู่เสมอ
อดไม่ได้จริงๆ ที่จะเกลียดหมอนั่นสุดๆ
เป็นอะไรไปล่ะ
รีบออกมาซะทีสิ
พ่อแกร้องไห้ซึ้งจะแย่ที่มีลูกกตัญญูแบบนี้
เราต้องช่วยพ่อ
แต่หมายความว่าเราต้องกลายเป็นซอมบี้งั้นเหรอ
จะทํายังไงดี
อย่าเปิดประตูเด็ดขาดนะ อากิระ
ถ้าแกทําให้แม่แกมีอันตราย และทําให้พ่อต้องเห็นลูกตัวเองตาย
เราก็ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันอีกต่อไป
แต่ถ้าผมไม่ทําอะไร พ่อก็จะ...
ไม่ต้องห่วงพ่อ อากิระ
ไม่ว่ายังไง พ่อก็อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว
เอ๋
พ่อเขามีเนื้องอกไม่ดีอยู่ในตัวน่ะ
พอเกิดเรื่องทุกอย่างขึ้น ก็ไม่มีทางไปหาหมอหรือหาซื้อยาได้
ก็เลยไม่มีทางให้รักษา
ไม่ช้าก็เร็วก็คงช่วยเขาไม่ทันแล้ว
แต่ก็ยังไม่แน่สักหน่อย
เราอาจเจอหมอสักคนก็ได้ ถ้าไปตามหาซะตั้งแต่ตอนนี้
แล้วพรุ่งนี้ก็อาจจะมีวัคซีนจัดการพวกซอมบี้ก็ได้
ขืนเป็นแบบนี้ ก็ไม่มีโอกาสได้แสดงความกตัญญูน่ะสิ
อากิระ
จงช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์
สร้างประโยชน์ให้โลกเท่าที่จะทําได้
อย่าโกหกเอาตัวรอด
รู้จักเห็นอกเห็นใจคนอื่นๆ
ต่อให้เราตายไปแล้ว แกก็ยังตอบแทนเราได้
ถ้าได้เห็นแกใช้ชีวิตอย่างเข้มแข็งจากบนสวรรค์
แค่นั้นก็ทําให้พ่อภูมิใจยิ่งกว่าอะไรแล้ว
แกไม่เคยอยากเห็นโลก จากอวกาศอันไกลโพ้นบ้างหรือไง
ฝากดูแลแม่แกด้วยนะ
ขอบใจนะจ๊ะที่เป็นห่วงแม่
แต่ลูกไม่เหนื่อยเหรอที่เดินทางมาตั้งไกล
ฉันเคยเป็นช่างแต่งหน้ากองถ่ายหนังค่ะ
ใครจะไปคิดว่าจะถูกซอมบี้ของจริงจู่โจม
ไม่มีทีท่าจะออกมาเลยแฮะ
ตาแก่ใกล้ตายคงเป็นตัวประกันที่ไม่ได้เรื่องละมั้ง
เจ้าโง่เอ๊ย
สําเร็จแล้ว
ในที่สุด
ก็ทําให้คนที่ฉันเกลียดที่สุด กลายเป็นซอมบี้ได้แล้วโว้ย
ดูแกสิ
ทีนี้จะได้ไม่ต้องเห็นรอยยิ้มงี่เง่าของแกอีก
หมดเวลาสนุกสําหรับแกแล้ว แกจะไม่ได้ทําสิ่งที่แกอยากทําอีกแล้ว
ฉันชนะแล้ว
(100 สิ่งที่อยากทําก่อนจะกลายเป็นซอมบี้)
เอ๊ะ
อะไรกันเนี่ย
นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ
ขอโทษนะครับ
แผนนี้เสี่ยงทีเดียว แต่ผมต้องขอให้ทุกคนช่วย
เราจะเติมรอยคล้ําใต้ตา ปัดแก้มให้ดูซูบตอบ แต้มสีให้เป็นรอยช้ํา
ส่วนเลือดก็เติมน้ํายาซักผ้าลงไปให้ดูเหนียวข้น
คราบด่างบนฟัน ก็ใช้หมึกแอลกอฮอล์สีน้ําตาลทาลงไป
สุดท้ายก็ใส่คอนแทคเลนส์สีขาว
เหมือนซอมบี้สุดๆ เลย
(22. แต่งคอสเพลย์)
ฝากด้วยนะ อากิระคุง
ไว้ใจได้เลยครับ
พ่อไม่เป็นไรใช่ไหม
เออ พ่อยังเดินไหวอยู่
โธ่เว้ย
ให้ตายสิ
ฮิกุราชิ สุดท้ายแล้วนายอยากทําอะไรกันแน่
ก็เหมือนกับแกนั่นแหละ
ได้ทําทุกอย่างที่อยากทํา อะไรก็ได้ตามใจชอบ
ฉันผิดตรงไหนที่อยากสนุกบ้างสักครั้ง
ถ้านี่คือสิ่งที่นายอยากทําจริงๆ...
งั้นทําไมนายถึงดูไม่สนุกเลยล่ะ
ฉันกําลังสนุกอยู่แล้วสิ
นี่แหละสิ่งที่ฉัน...
อยากทํางั้นเหรอ
ฮิกุราชิ
อะไรเล่า
แกทําอะไรลงไปวะ
เวรเอ๊ย
ไอ้บัดซบ
บัดซบที่สุด
ไปกันเถอะ อากิระคุง
พวกซอมบี้เริ่มมาทางนี้แล้ว
ในลิสต์จริงๆ ของนายล่ะ
นายเขียนอะไรลงในลิสต์ สิ่งที่อยากทําจริงๆ บ้าง ฮิกุราชิ
สิ่งที่ฉันอยากทําจริงๆ...
เฮ้ย น้ํากระจายเลย
พุ่งหลาวอย่างเจ๋ง
ฉันแพ้แล้ว
โดดละนะ
ฮิกุราชิเล่นใหญ่เกินไปแล้ว
สิ่งเดียวที่ฉันอยากทํา...
คือได้สนุกกับเพื่อนๆ ที่สระว่ายน้ําสาธารณะ
ถ้าแค่นั้น งั้นนายก็โง่ชัดๆ ฮิกุราชิ
ไม่ วันนี้ไหวแน่นอน เพราะฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้าไงล่ะ
นายก็เรียนภาควิชาทั่วไปห้องเดียวกันนี่นา
ถ้าหิวก็ไปกับเราสิ
อะไรของหมอนั่นน่ะ วิ่งหนีไปไม่พูดไม่จาซะงั้น
ไปกันได้แล้วน่า เดี๋ยวข้าวก็หมดพอดี
นายน่าจะบอกเรา...
ซะตั้งแต่ตอนนั้นว่านายอยากทําอะไร
ถ้าถึงคราวที่ฉันกลายเป็นซอมบี้เข้าจริงๆ
ไว้เราไปที่สระว่ายน้ําด้วยกันนะ
(25. แจกกอดฟรี)
ไปกันเถอะ
(สนามกีฬา สระว่ายน้ําสาธารณะ)
เฮ้ย
คุณอากิโกะกับทุกๆ คน ไม่เป็นไรใช่ไหม
นั่นนายเรอะ เคนโจะ
อากิระ ทําไมนายเป็นซอมบี้ล่ะ
เหม็นชะมัด
ทุกคนปลอดภัยดีสินะ
คนในหมู่บ้านมากันครบแล้ว
แย่แล้วไง
เราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้
แต่จะข้ามรั้วนี่ไปยังไงล่ะ
ทุกคนคะ กรุณาหลบด้วยค่ะ
เบียจัง
ฉันหาทางลงไม่ได้ ก็เลยจะใช้กังหันพุ่งชนรั้วไฟฟ้าไปเลยค่ะ
ทุกคนครับ หลบให้พ้นจากรั้วแล้วเปิดทางด้วย
ใครที่แข็งแรงก็ช่วยพยุงคนแก่ๆ ไปด้วย
ให้เราช่วยนะคะ
เอาละนะ
ตอนนี้ละ
วิ่งเลยทุกคน
ไปอีกนิดเดียวก็เจอสะพานแขวนแล้ว
ไม่จริงน่า
สะพานแขวนมัน...
นี่เป็นทางออกเดียวของเราแท้ๆ
โธ่เว้ย
เราไม่มีทางทําอะไรได้เลยเหรอ
นี่ พวกเธอน่ะ
รับไปนะ
คุณคือ...
คุณคุมาโนะนี่นา
ฉันมาดูว่าพวกซอมบี้เอะอะโวยวายอะไรกัน
แล้วดันเจอว่าสะพานพังไปแล้ว
ก็เลยรีบสร้างสะพานใหม่ให้แบบด่วนจี๋
บอกแล้วไงว่าถ้าเดือดร้อนอะไรฉันจะมาช่วย
พวกมันมากันแล้ว
เราจะดึงสะพานให้เอง
รีบวิ่งข้ามไปเลย
เร็วเข้า
ทุกคนข้ามมาหมดแล้ว
งานนี้พร้อมไหม เคนโจะ
แหงอยู่แล้ว อากิระ
เสียวไส้จังโว้ย
- อ๊าก! - อ๊าก!
เขาแค่อยากมีเพื่อนงั้นเหรอ
ถ้าฮิกุราชิต้องการแค่นั้นจริงๆ หมอนั่นก็โง่เป็นบ้า
ใช่
แต่ตอนที่ฉันทํางานให้บริษัทกดขี่นั่น
ฉันเองก็ลืมตัวไปเหมือนกัน
ทุกๆ วันมีแต่ความทุกข์ จนไม่รู้ว่าฉันมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร
ถ้าฉันอยากทําลิสต์ที่มันวิปริตบิดเบี้ยว เหมือนในสมุดโน้ตสีดําเล่มนั้นขึ้นมาบ้าง
ก็อาจจะทําไปแล้ว
ไม่ว่าใครก็กลายเป็นเหมือนฮิกุราชิได้ทั้งนั้น
เพราะงั้นไม่ว่ายังไง ฉันก็เกลียดเขาไม่ลง
ถึงซะที
เก่งมาก อากิระ
ถ้าไม่มีแก แม่กับทุกคนในหมู่บ้านคงไม่รอดมาได้
แกเป็นลูกชายที่พ่อภูมิใจนะ
งั้นแปลว่าอย่างน้อย ผมก็ได้ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่แล้วใช่ไหม
(38. ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่)
ทีนี้ก็ปิดทางไว้เลย
ซอมบี้มีทั้งหมดแค่นั้นใช่ไหม
เราค้นทุกซอกทุกมุมในหมู่บ้านแล้ว
ไม่พลาดแน่นอน
คุณตั้งใจจะตั้งต้นใหม่ในหมู่บ้านนี้อีกเหรอคะ
บ้านเกิดของเราคือที่นี่ที่เดียวเท่านั้นนี่จ๊ะ
ในเมื่อคุณคุมาโนะย้ายมาอยู่ที่นี่ และคอยคุมการซ่อมแซมบูรณะ
ทุกคนก็คึกคักกันยิ่งกว่าที่เคย
ดูเหมือนพวกเขามีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง
คงอีกไม่นานหรอกก่อนที่หมู่บ้าน จะกลับมาเป็นเหมือนก่อนหน้านี้
ทั้งหมดนี้เพราะหนูเลยนะจ๊ะ
หนูคือหมอของหมู่บ้านเราไงล่ะ จําได้ไหม
ไม่หรอกค่ะ ฉันไม่ใช่หมอด้วยซ้ํา
หนูทําให้คนแก่ไม้ใกล้ฝั่งอย่างพวกเรา ที่กําลังหมดอาลัยตายอยากกลับมามีชีวิตชีวาได้
ฉันไม่รู้จะขอบคุณหนูยังไงจริงๆ จ้ะ
- จับไว้นะคะ - จ้ะ
นิ่งๆ กว่านี้สิ เดี๋ยวเสร็จไม่ทันก่อนมื้อเย็นพอดี
จ้ะ
แองจี้ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ
ร้องไห้ไปก็ไม่ช่วยซ่อมรั้วนี่ได้หรอกค่ะ
แล้วหนูก็ไม่อยาก เอาแต่ร้องไห้เพราะซอมบี้อีกแล้ว
หนูเดินหน้าต่อไปได้ เพราะมีผู้ชายตลกๆ ทําให้หนูยิ้มออก
ขอบคุณนะคะ พี่ชายดาราตลก
(34. ได้เป็นดาราตลก)
หลับสนิทเลยสินะ
เพราะโหมงานหนักมาจนถึงตอนนี้นั่นแหละ
พ่อเขาถามแม่ทุกวันนะ
"ได้ข่าวจากอากิระหรือยัง" "อากิระสบายดีไหม"
พอมีซอมบี้อาละวาดทั่วโลก แม้แต่คนขี้โมโหแบบพ่อก็คง...
ไม่ใช่จ้ะ
เขาเริ่มถามตั้งแต่วันถัดจาก วันที่ลูกย้ายไปโตเกียวต่างหากล่ะ
ถ้าหากว่า...
ไม่ได้จะบอกว่ามันจะเกิดขึ้นจริงนะ แต่ว่า...
ถ้าพ่อเป็นอะไรไป ผมสัญญาว่า
ผมจะดูแลแม่กับหมู่บ้านให้ปลอดภัยเอง
ผมจะทําหน้าที่แทนพ่อเองนะ
ว่าแต่ว่า พ่อเป็นโรคอะไรเหรอ
ริดสีดวงเรอะ
- แค่นั้นน่ะนะ ริดสีดวงทวารเนี่ยนะ - ใช่จ้ะ
ริดสีดวงเรอะ
พ่อเขาเกลียดโรงพยาบาลก็เลยไม่ได้ไปรักษาน่ะ
ตอนนี้เลือดเลยออกเยอะมาก
เขาเจ็บจนยืนแทบไม่ไหว
แย่มากเลยละ
งั้นทําไมพ่อถึงนอนหอบแบบนี้ล่ะ
พักนี้แถบชนบทอากาศร้อนจัดแม้แต่ตอนกลางคืน
คนแก่ๆ ก็เลยหลับไม่ค่อยสบายกัน
แต่อย่าดูถูกโรคริดสีดวงทวารเชียวนะ
ถ้าปล่อยทิ้งไว้ มันก็อาจติดเชื้อจนรุนแรงถึงชีวิตได้
งั้นเหรอ แค่ริดสีดวงเท่านั้นเอง
จงหาความฝันซะ อากิระ
ฝันให้ยิ่งใหญ่เท่าที่ใจต้องการ
คนที่ไม่มีความฝันก็ไม่ต่างอะไรกับแมงกะพรุน
ถ้าอย่างนั้น ผมว่าได้เวลา ให้ผมไปจากหมู่บ้านแล้วละ
แล้วหมู่บ้านล่ะ
คุณอากิระอยากออกจากหมู่บ้านไปทําอะไรเหรอคะ
ถ้าซอมบี้เกิดจากไวรัสอย่างที่คุณชิซุกะว่าไว้
ผมจะออกเดินทางไปทั่วประเทศ เพื่อค้นหาวิธีหยุดยั้งการแพร่ระบาด
แล้วจะได้กล่อมให้พ่อ ยอมเข้าผ่าตัดริดสีดวงทวารไงล่ะ
"จงช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์" "สร้างประโยชน์ให้โลกเท่าที่จะทําได้"
พ่อสั่งเสียเอาไว้แบบนั้นนี่นา
- แต่เขายังไม่ตายนะ - แต่เขายังไม่ตายนะ
กอบกู้โลกเรอะ
บ้าบิ่นทีเดียวนะ
ฝันได้ยิ่งใหญ่ดีนี่
เข้าท่ามาก
(40. พาพ่อไปผ่าตัดริดสีดวง)
แล้วทุกคนล่ะ
อยากเพิ่มอะไรลงไปอีกไหม
ถ้างั้นฉันขอเขียนเพิ่มด้วย
ฉันแน่ใจว่ายังมีคนมากมาย ที่กําลังร้องไห้เหมือนแองจี้อยู่ทั่วญี่ปุ่น
คราวนี้ฉันอยากทําความฝันสมัยเด็ก ให้กลายเป็นจริง
(42. ได้เป็นหมอ)
จนถึงตอนนี้ฉันได้เห็นแต่ญี่ปุ่นที่เต็มไปด้วยซอมบี้
(43. ฟื้นฟูญี่ปุ่นให้กลับมางดงาม)
แจ๋วมาก
มาเขียนทุกสิ่งที่เราอยากทําทั่วญี่ปุ่น เพิ่มลงไปเรื่อยๆ กันเถอะ
ฉันอยากจัดปาร์ตี้บนเรือสําราญ
ฉันอยากว่ายน้ํากับโลมา
ฉันอยากอาศัยอยู่ในปราสาท
- ลองนั่งสมาธิใต้น้ําตกดีไหม - ฉันอยากขี่นกกระจอกเทศ
ฉันอยากกินหมึกดิบที่โยบุโกะมาตลอดเลย
ฉันอยากไปไหว้ขอพรปีใหม่ที่ศาลเจ้าอิเสะค่ะ
- ฉันด้วย - เข้าท่านี่
จัดไปเลย
มีน้ําพอหรือยัง
เอาผักไปด้วยสิ
จากนี้อากาศจะหนาวขึ้นเรื่อยๆ
เอาของทุกอย่างที่จําเป็นไปนะจ๊ะ
ขอบคุณมากค่ะ
อาเคมิ
ฉันจะรอเธอกลับมาเสมอนะ รู้ไหม
ปู่ฮิโกะ หนูไม่ใช่อาเคมินะคะ
หนูชื่อชิซุกะค่ะ
เดี๋ยวคงเหงาแย่เลยเนอะ
ฉันว่าไม่เป็นไรหรอกนะจ๊ะ ถ้าจะร้องไห้ต่อหน้าเขาเพราะต้องบอกลากัน
พี่เคนโจะคะ
ไว้พี่กลับมาเมื่อไหร่ ต้องแสดงมุกใช้ก้นกินอุด้งให้ดูด้วยนะคะ
พอได้แล้วน่า
เราไม่ต้องเอาสึคุดานิไปเยอะแยะขนาดนี้หรอก
เอาไปเถอะจ้ะ
มันเก็บไว้ได้นานนะ
แม่ไม่อยากให้ลูกต้องไปหิวอยู่ที่ไหน
แม่ครับ
อากิระ
พ่อจะดูแลแม่เขาเอง
ไปละนะ ทุกคน
ต่อจากนี้เราจะ...
ไปกู้โลกกันแล้ว
(6. ท่องเที่ยวทั่วญี่ปุ่น)
มีแผนว่ายังไงล่ะ อากิระ
ถ้าจะหยุดยั้งไวรัส เราก็ต้องมีวัคซีนใช่ไหม
เราจะไปที่สถาบันวิจัยโรคติดต่อ หรือฐานทัพของอเมริกางั้นเหรอ
- เราจะขึ้นเหนือ - เหนือเหรอ
เพราะนักเดินทางเก่งๆ ต่างก็มุ่งหน้าขึ้นเหนือกันทั้งนั้น
น่าตื่นเต้นออกเนอะ
นี่ฉันคิดไปเองหรือว่าเราแค่มาเที่ยวกันเฉยๆ น่ะ
เราตามหาวิธีแก้กันอยู่จริงๆ เหรอ
ดีแล้วแหละน่า
นี่ เห็นแล้วละ
อุโมงค์เซคัง
เอาละ เป้าหมายต่อไปคือฮอกไกโด
ไอเดียโคตรแจ่มเลย
คําบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี