W życiu chodzi o wybory.
Wybieramy, kim chcemy być.
Wybieramy, jak spędzać czas.
Wybieramy też, co jest dla nas ważne.
Mam na imię Sam.
To Sarah, moja piękna żona.
Oczekujemy dziecka.
Założyłem startupa technologicznego. Ma potencjał, ale jest niedofinansowany.
Sarah mówi, że za dużo pracuję.
Ma rację.
To powinien być najszczęśliwszy okres w moim życiu…
ale z jakiegoś powodu
jestem w rozsypce.
Hej.
Będzie dobrze.
Niech pan nie zasypia. Oczy otwarte.
Wszystko będzie dobrze!
Kocham cię!
NIEPOKÓJ
Pomocy!
Jest tu ktoś?
Pomocy!
Giń!
Dalej!
Giń!
Jest tu kto?
Pomocy!
No bez jaj.
Co tu się, kurwa, dzieje?
Odłączono od sieci.
Brak cholernego zasięgu.
Rany.
Mogę w czymś pomóc?
Co tu się dzieje?
Wcisnął pan przycisk, więc przyszłam.
Co?
Nie powinien pan wstawać.
Niech pan odpoczywa.
- Zostałem zaatakowany! - Przez kogo?
Przez nie…
Co jest?
On tu właśnie…
Ktoś tu sobie pogrywa.
Kurwa.
Winda północna
No bez jaj.
No dalej!
Dalej!
Kurwa!
Pomocy!
Jest tu kto?
Halo?
Hej. Będzie dobrze. Wyciągnę cię stąd.
Kiepsko wygląda.
Drugi koleś pił.
Teraz to już trup.
Nie słuchaj go.
Spójrz na mnie.
Spójrz.
Możesz złapać mnie za rękę?
Wszystko dla piękna, prawda?
Już jesteś piękna.
Słyszysz, doktorku? Zbankrutujesz przez nią.
Uczynię cię jeszcze piękniejszą.
Oby.
Dupa, nos, usta.
Zostały mi tylko cycki.
Gotowa? Rozluźnij się i spójrz na światło.
Lada moment przestanie ci świecić w oczy.
To bardzo irytujące.
Dosyć to jasne.
Proszę odliczać od dziewięciu.
Dziewięć.
Osiem.
Siedem.
Dobrze, odliczaj.
Sześć.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Pomocy!
Błagam, nie!
Nie, proszę. Pomocy!
Proszę!
Odsuńcie się od niej!
Proszę, pomóż mi!
Nie zbliżaj się.
Mówię serio!
Nie!
Walnij ją!
Co?
No chodźcie.
Nawet, kurwa, nie próbujcie.
Uciekaj!
No właśnie.
Co to, kurwa, ma być?
Kurwa.
Nic ci nie jest?
Nie wiem, jak na to odpowiedzieć.
Ja też nie.
Chyba jesteś pierwszą prawdziwą napotkaną osobą. Jestem Sam.
Monica.
Co to za kobiety?
Gdzie są wszyscy?
Nie wiem.
Ale będziemy musieli to rozgryźć.
Jaką ostatnią rzecz pamiętasz?
Zaczynała się operacja,
po czym obudziłam się na stole operacyjnym
otoczona tamtymi.
Mnie też to spotkało,
tyle że bez „tamtych”.
Jesteśmy sami?
Nie widziałeś nikogo innego?
Nie do końca.
Co to ma znaczyć?
Obudził się facet w śpiączce i próbował mnie zabić.
Dwukrotnie.
Co?
Słuchaj.
Nie możemy tu zostać.
- Musimy iść. - Dobra.
- Hej! - Co?
Nie tamtędy.
Znak pokazuje drogę do windy.
Tak? Morderczy facet w śpiączce twierdzi inaczej.
Musisz mi zaufać. Trzeba znaleźć inną drogę.
Chodźmy.
Dobra.
Cholera. Telefony nie działają.
To apokalipsa zombie, prawda?
To nie jest apokalipsa zombie.
Dźgnąłem faceta w komie w głowę. Wrócił do życia, ale najpierw się umył,
ubrał ponownie, po czym zjawił jak nowy w łóżku.
Wcale nie poczułam się lepiej.
- Co się stanie, kiedy nie-zombie wrócą? - Dawno nas już tu nie będzie.
Tymczasem załóż to.
- Mam pobawić się z tobą w lekarkę? - Kiedyś by mi się to spodobało.
Wydostań mnie stąd,
a zabawię się z tobą do woli.
Panienko, kusząca propozycja,
ale mam żonę i chcę do niej wrócić.
Halo?
- Halo! - Kto to?
Nie!
Jest tam ktoś? Halo?
- Halo? - Halo! Tak, tu jestem!
Dzięki Bogu. Myślałem, że tu umrę.
Co się stało?
Policjant, lekarz… zostawili mnie przykutego do łóżka.
Co zrobiłeś?
Nic. Postrzelono mnie i obudziłem się tu w tym stanie.
- Posrane, co? - Kto cię postrzelił?
- Policjant. - Nie pomożemy mu.
Co? Nie jestem tym złym, przysięgam!
Hej! Musimy trzymać się razem. Pomogłem ci, prawda?
Tak, bo nie jestem przestępcą.
Ja też nie, panienko!
Stój!
Zatrzymaj się!
- Jestem Carter. - Sam.
- Co tam się dzieje? - Nic dobrego.
Musimy się stąd wydostać.
- Możesz się ruszać? - Tak.
Skąd wiemy, że nie spróbujesz nas zabić?
A może ty spróbujesz zabić mnie? Zwędziłaś skalpel.
Nikt nikogo nie zabije.
Przyda ci się.
- Kurwa. - Nic ci nie jest?
Przeżyję.
Chodźmy.
No dalej!
- Lepiej niczego nie próbuj. - Odpuść. Nie kręcisz mnie.
- Zbyt ładna? - Nie, zbyt nadęta. Rany.
Nie.
No już!
Co to za jedne?
Nie-zombie.
Cholera! Nie doczekamy się windy.
Na schody! Ruchy, ruchy!
Nie utrzymamy drzwi!
Idźcie!
Chodźmy!
Zaczekajcie!
Nie powinno cię tam być.
Wszędzie jest dym. Musi być gdzieś pożar.
Uratowałem cię od tego.
Moi przyjaciele. Musimy im pomóc.
Nie są twoimi przyjaciółmi.
Nie możesz po nich zejść ani nigdzie pójść,
bo zatracisz się na zawsze.
Puść mnie!
Mówił, żebyś go puścił.
Zostań ze mną.
Zostań ze mną, Samie.
- Witam z powrotem. - Wciąż tu jestem.
Próbuję skończyć robotę.
Straszne, że musisz dojeżdżać rano z żoną do pracy.
Istny koszmar. Jakoś się z tym pogodzę.
- I to nim urodzi się dziecko. - Oby.
Albo obudzisz się sfrustrowanym starcem z długimi kudłami, zżółkłymi paznokciami…
Już budziłbym się jako sfrustrowany starzec.
Nie dzieje się tak, bo mam ciebie.
Za dużo pracujesz.
Głębokie oddechy. Wytrwaj.
Jutrzejszy dzień jest ważny.
Dzisiejszy też.
Dobra, skończyłem. Jestem cały twój.
Przykro mi, za późno.
Kocham cię.
Nie pisz podczas jazdy.
Chyba że do ciebie.
Wtedy też nie.
Pamiętasz, jak tu wrócić?
Jasne. GPS-em.
Albo jedź za znakami.
Przedmieście, a nie śródmieście. Tak?
Jasne. Kocham cię.
Dzwoń, jakbyś się zgubił.
Praca
- Hej. - Samie…
Lepiej od razu wezmę go na dół.
Nie, dopóki ja tu jestem.
Jest samolubnym pracoholikiem i kobieciarzem,
który pisał podczas jazdy.
Raczej dobrym, pracowitym człowiekiem i przyszłym ojcem,
popełniającym błędy, w którego wjechał pijak.
Dobrze. Niech sam wybierze.
Jak zawsze.
Kurwa.
OKSYKODON
Rzuć klucz.
Jesteś jednym z nich?
Czyli kim?
Jednym z tych, którzy próbują mnie powstrzymać od wyjścia stąd?
Nie.
Wyglądam na takiego?
Masz twarz. To pozytyw.
Domyślam się, że to nie ty mnie pozszywałeś.
Nie.
Jesteś gliną.
Tak.
To, co się tu dzieje?
Nie wiem. Nie mam zasięgu.
Ja też nie.
Padły wszystkie linie.
Podpisuję każdą kartkę urodzinową: „Widzimy się przy setce”.
Wydostanę się stąd. Bez względu na wszystko.
Nie spieram się z tobą.
Ale wyjście jest we foyer.
Winda jest niebezpieczna.
Schody są całe zadymione. Chyba jest tam pożar.
Wyglądałeś już z okna?
Co?
Hej, szefie.
Wiem, dosyć to sztampowe, ale smakują mi.
Mogę też poprosić o kawę?
W bluzie.
Nie ruszaj się!
Ręce na widoku!
Na kolana! Nie powtórzę!
- Teraz. - To nie on.
Masz złego gościa.
Może nie ma prądu i cała sieć padła?
Że co? Jak po ataku terrorystów?
Lub hakerów.
Szpitale mają generatory, stąd wciąż mamy prąd.
Może wszystkich ewakuowali, zanim włączyły się generatory.
Dlatego szpital jest pusty.
Serio?
Kurwa.
Powoli, chłopie, bo zerwiesz te szwy.
No chyba że chcesz naprawić mi umywalkę.
Co?
Nosisz całkiem wielki klucz.
Umywalka mi cieknie, więc mógłbyś…
Nie.
Nie naprawiam umywalek.
Jesteś prawdziwy?
Jesteś tu naprawdę?
Oczywiście. A ty nie?
Tak.
Dzięki Bogu.
Ludzie wciąż mi znikają.
Ja nigdzie nie idę, chłopie.
Jestem Virgil.
Sam.
Sam? Dlaczego wciąż tu jesteś?
Próbuję wyjść.
Muszę znaleźć żonę. Jest w ciąży.
Wciąż mnie ktoś atakuje.
No tak.
Dosyć porządnie krwawiłeś.
Kobieta z kluczem zaniosła cię do tamtego pokoju.
Chciała cię przenieść na dół, ale…
nie pozwoliłem jej.
- To ona mnie uratowała? - To ona cię pozszywała.
Jak widać pożyczyła ci też klucz.
Gdzie teraz jest?
Musimy stąd wyjść.
Jest tu pożar, awaria prądu albo jeszcze gorzej.
Gorzej?
Prąd wciąż działa. Woda leci z kranu.
Obaj oddychamy.
Chyba mamy się nieźle.
Virgilu, wyjrzałem przez okno.
Panuje tam ciemność.
A tu mamy światło.
Za parę godzin wzejdzie słońce i tam też będzie jasno.
O ile przeżyjemy noc.
Nie potrafię tego wyjaśnić,
ale są tu groźne rzeczy.
Chcą nas skrzywdzić.
Wiem. Widziałem je.
- Tak? - No jasne.
Myślałem już, że świruję.
Monica, jedna z innych pacjentek,
myślała, że to może być apokalipsa.
Apokalipsa?
Wątpię, że o to chodzi.
Nikt nie ma zasięgu.
Stare budynki sieją zamęt, jeśli chodzi o sieć.
Im wyżej pójdziesz, tym większa szansa.
A dach?
To ma sens.
Wejdź na dach, złap sygnał, sprawdź, co się dzieje…
i pogadaj z żoną.
Virgilu, uciekajmy stąd.
Tu jesteś.
Miło cię widzieć na nogach.
To ty mi pomogłaś.
Dziękuję.
Podziękujesz potem.
Słyszeliście te strzały?
Tak.
Jest tu glina.
Mówił, że zrobi wszystko, aby stąd wyjść.
Już go lubię.
Warto pójść tym tropem.
Mogłabym odzyskać klucz?
Tak, proszę pani.
Pani doktor.
Lub Lily. Ale nie Lilith.
Nie cierpię tego imienia.
Skoro pani doktor tak mówi.
Mało konstruktywne jest strzelanie na oślep.
Glina chyba lekko świrował.
Serio? Porzucono nas, telefony padły,
walnięte człeko-potwory próbują nas zabić.
Też już świruję.
Jak każdy.
Zdrzemnęłam się w pokoju socjalnym,
a wszyscy zniknęli.
Poza Virgilem.
Po czym ciebie zaatakował salowy bez twarzy.
Wraz z dwoma pacjentami…
próbowaliśmy zejść schodami.
Były całe zadymione.
Salowy mnie wyciągnął.
Miejmy nadzieję, że winda wciąż działa.
Chcemy dostać się na dach, zwłaszcza jeśli jest pożar.
Niezależnie od ognia musimy zejść na dół, znaleźć wyjście i innych ludzi.
Salowy wrócił.
Odzyskał też twarz.
Nieźle wygląda po oberwaniu kluczem w głowę.
Tak.
Może spróbuj z nim pogadać, zanim trzepniesz go znów w łeb?
- Pogadać z facetem ze znikającą gębą? - Ma rację.
Ostatnim razem słabo wyszło.
Przed czy po tym, jak wyciągnął cię z zadymionych schodów?
Fakt.
Zostań tutaj.
Jeśli czegoś spróbuje,
rozkwaś mu łeb.
Halo?
Chciałbym wyjść z przyjaciółmi.
Pomóż mi!
Zaczekaj!
Co się stało?
- Widziałaś dziewczynkę? - Jaką?
Chodź.
Nie powinieneś tu być.
Już sobie idziemy.
Nie powinieneś być z nią.
Nie powinieneś być z nią!
Koniec tej rozmowy.
Pójście na dół to błąd, którego pożałujesz!
Puść go!
Idź na dach! Wezwij pomoc!
Nie!
Chodź.
Nie zostawimy go.
Cholera.
Virgilu!
Virgilu?
Samie.
Lily. Przepraszam.
Musimy iść. Gotowy?
Chodźmy!
Winda południowa
Powinniśmy jechać na dach.
Bez sensu. Musimy się stąd wydostać.
Nie! Puść mnie!
- Pomocy! - Lily!
Kurwa!
Przyrzekam, nie zadzwoniłem do niej.
Raz spieprzyłeś.
- Nie powtórz tego. - Przepraszam.
Pokusa to twoja słabość.
Była nią.
Całkowicie się zmieniłem.
Jestem inny.
Zmieniłem się.
Przez ciebie stałem się lepszy.
Wiem, kogo poślubiłam,
ale nie zawsze chodzi o ciebie, o twoje potrzeby i oczekiwania.
Wiem.
Jestem samolubny.
Nie musisz być.
Słuchaj.
Przepraszam. Gubię się i ulegam pokusom.
Nie wiem, co, kurwa, robię,
ale nie chcę cię stracić.
- Tu jestem. - Wiem.
Nasze przyszłe dziecko tu jest.
Wiem.
Zawsze dbasz o siebie.
Kiedy pomożesz komuś innemu?
Przepraszam.
Kto cię goni?
Trzymetrowy salowy bez pieprzonej twarzy.
- Czyli nic szalonego. - Myślałem, że was zgubiłem.
Bo tak było.
Wszyscy jesteśmy zgubieni. Nie ma wyjścia, Samie.
Szukaliśmy.
Carter poszedł dalej szukać. Ale nie ma nigdzie wyjścia.
Posłuchaj mnie.
Nie poddawaj się.
Zawsze jest wyjście.
Wystarczy znaleźć foyer.
Jesteśmy w nim.
O cholera.
Samie!
- Co się dzieje? - Ktoś idzie!
Bez twarzy, a teraz bez głowy.
Uciekłaś.
Wepchnęłam mu tam łeb. Dzieła dokonały drzwi windy.
- Mówiłem, że nie są bezpieczne. - Kim jest twoja przyjaciółka?
Doktor Lily, Monica. Monico, to doktor Lily.
To ze mną bawił się w lekarkę przed tobą.
Nie bawimy się.
Sukinsyn!
To foyer, prawda? Gdzie główne wejście?
Co do…?
Wiemy już, że powietrze na dworze jest prawdziwe.
Sprawdziłem całe piętro. Nie ma nigdzie wyjścia.
- Nic ci nie jest. - Bogu dzięki.
Gnojek, który mnie postrzelił!
Wiedziałam!
Gówno prawda, ty uprzedzony sukinsynu!
- Hej! - Ty postrzeliłeś mnie!
Spokojnie. Odłóż broń.
Twój partner pociągnął za spust, ale dla prawa to bez różnicy.
Mój partner?
To nie był mój partner!
Zakładasz, że każdy czarny w cholernej bluzie to przestępca!
Jesteś teraz ofiarą?
Daj mi pieprzoną forsę! Już!
Szybciej.
Rusz się, a zginiesz!
Mogę też poprosić o kawę?
W bluzie.
Nie ruszaj się!
Ręce na widoku!
Nie…
- Teraz! - To nie on.
- Teraz! - Masz złego gościa.
Ręce za głowę i na kolana.
Uważaj!
Przepraszam.
Ucieka!
Stój!
Jasna sprawa. Podobnie jak niewinna pani obok mnie.
Nikogo nie zabijamy.
- Jesteśmy w tym razem. - Nie. Daleko nam do tego.
Internet siadł.
Telefony stacjonarne padły. Komórki też.
Nigdzie nie ma drzwi wyjściowych,
a pieprzone potwory chcą nas zabić, więc ty, ja i on jesteśmy w tym razem.
To jest niemożliwe.
Jesteś gliną.
Myślisz racjonalnie.
Jeśli to wszystko wydaje się niemożliwe, może źle na to patrzymy.
Lily.
Co mi dałaś na górze?
Antybiotyki, adrenalinę.
Potrzebowałeś tego.
Tabletki są na ból.
Kiedy wstałem, zobaczyłem puste butelki. Może nas odurzono?
W tym scenariuszu ja też?
Może.
Wybudziłaś się z długiej drzemki w pokoju socjalnym.
Nie możesz nic wykluczyć.
Teraz razem przeżywamy ten sam koszmar?
Albo jedno z nas ma koszmar,
a reszta to wytwory jego lub jej wyobraźni?
A może nie żyjemy?
Daj spokój. Nie piernicz.
Skąd ta pewność?
Bo wciąż oddychacie.
I krwawicie.
Nie jesteśmy martwi,
ale skończy się to źle, jeśli nie będziemy współpracować.
Nie ufam mu. Z jakiegoś powodu miał kajdanki.
Tak, bo jest przestępcą.
Tego właśnie nam trzeba.
Kolejnego rasistowskiego psa z gnatem!
- Co ty zrobiłeś? - Hej!
To przez niego tu jestem.
Nie wyjdzie stąd, ale ja tak.
- Zabiłeś go? - Tak!
Bo jest przestępcą i zabiłby nas, gdyby dać mu sposobność!
Nie umrę tu. Nie dzisiaj.
Ty tu pracujesz, prawda?
Jak tu weszłaś, skoro nie ma drzwi?
Przez drzwi, dupku.
To zaprowadź nas do nich. Już!
- Dalej. - Kurwa, uspokój się.
Chodźmy.
Weszłam przez parking dla personelu.
W podziemiach.
Winda czy schody?
Pojechałam windą na moje piętro.
Skoro tak, dlaczego nie weszłaś przez główne wejście?
Bo mam samochód.
Ukrywa coś przed nami. Jak to, dlaczego foyer nie ma drzwi.
Miałam dzisiaj zastępstwo.
Jestem tu pierwszy raz.
Zatem do podziemia.
Chwila.
Gdzie jest głowa?
Tu leżała.
Była tutaj.
O cholera!
- Monico! - Samie!
Zostań ze mną.
Nie zostawimy jej.
Przykro mi, Lily.
Monico!
Hej, Monico!
Wszystko dobrze?
To musi być piekło.
Wcale nie.
To szpital.
Nie ma stąd wyjścia.
Jest.
Monico, spójrz na mnie.
Musimy zaufać doktor Lily. Zna wyjście.
Dlaczego to się dzieje?
Może Carter miał rację.
Zostaliśmy otumanieni.
Im dłużej tu zostaniemy, tym gorzej dla nas.
Musimy stąd wyjść.
Możemy użyć podziemnego parkingu.
Tamtędy weszłam. Przyrzekam.
Jak?
Wiecie, co czeka na nas na schodach.
Nie wrócimy do windy.
Nie do tamtej.
Znam inną. Chodź.
- Skąd wiesz o tej windzie? - Już tu byłem.
Kiedy wstałem.
Kiepsko poszło.
Nie mogłeś jej użyć z powodu morderczego faceta w komie.
Musimy.
Miejmy nadzieję, że nie spróbuje nas zatrzymać.
Gotowe?
Facet w komie?
Tak.
Za dużo tych pigułek może wywołać halucynacje.
Ile ich wziąłeś?
Za mało na to miejsce.
Przepraszam.
To gdzie ten parking, doktorko?
Na końcu tego korytarza.
Hej!
Prosektorium.
Pasuje jak ulał,
jako że nie żyjemy.
Hej, Monico.
Musimy iść.
Żadna z tych osób nie przeżyła.
Nie każdy decyduje, jak opuszcza szpital.
Ja miałam wybór.
Postanowiłam tu być.
Zapłaciłam nawet za to kupę kasy.
Dla szansy, aby wyglądać…
idealnie.
Monico, co ty robisz?
Chciałam sobie powiększyć piersi,
ale nie mam nacięć,
blizn.
Niczego.
Może stało się to przed operacją?
Może.
Ale nigdy nie wyglądały tak dobrze.
Hej, mam sygnał.
Halo? Policja?
Mogę przyjąć zgłoszenie.
Dzięki Bogu.
Utknęliśmy w szpitalu.
Opuszczony, gdzieś w mieście. Jesteśmy w prosektorium, szukamy wyjścia.
Nie słyszę pana. Poda mi pan adres? Halo?
Halo? Słyszy mnie pani?
- Jesteśmy w szpitalu. - Gdzie?
Nie wiem. W śródmieściu.
Gdzieś w mieście. Proszę namierzyć połączenie.
Halo?
Kurwa.
Samie?
Cokolwiek zaatakowało mnie w windzie, nie żyje.
Oni nie żyją.
Ale my żyjemy. Wciąż.
Prawda, pani doktor?
Zwłaszcza że zniknęła moja rana postrzałowa.
Nie ciesz się zbytnio.
Wciąż masz sporo innych ran.
Być może,
ale jak już prosiłem…
zaprowadź mnie do wyjścia.
Teraz.
- Lepiej, żeby to była dobra droga. - Bez obaw.
Próbuje mnie stąd wyciągnąć, odkąd ją poznałem.
To dlaczego wciąż tu tkwisz?
Dlatego.
To jedyne znane mi wyjście.
Róbcie, co chcecie, ale ja tam wchodzę.
Widzimy się przy setce.
- Idę z nim. - A co z pożarem?
Bardziej boję się zostać.
Tędy przyjechałam. Znam drogę.
- Zaufaj mi. - Na pewno damy radę?
Wystarczy trzymać się razem.
Musi być inne wyjście.
Damy radę, Samie.
Kurwa.
Dobra, chodźmy.
Nie!
Mówiłem wam.
Wydostanę się stąd.
Bez względu na wszystko!
Winda!
Ciało Cartera znów zniknęło.
Teraz mamy szansę. To coś jest zajęte.
Nie widziałaś, co się stało?
Monico! Schody!
Zostaw ją. Możemy razem uciec.
Nie mogę.
Musimy pójść schodami.
Chodź.
Nie, do wyjścia.
Jesteś jedną z nich.
Nie. To ty jesteś jednym z nich.
I jest tylko jedno wyjście.
Raczej dwa.
Virgilu.
Monico! Spójrz na mnie.
Musimy iść, mała.
Schodami.
- Wybacz, Samie. - Nie przepraszaj.
Za wszystko.
Monico!
Samie.
Ty.
Zaufałem ci.
Kurwa.
Monica miała rację.
To piekło.
Nie.
To nie jest piekło, niebo ani nic pomiędzy.
A co w takim razie?
To zwykły szpital.
Ale niektórzy byli tu dłużej od innych
i po prostu nie chcą odejść.
Nie należę do tych osób.
Dobrze słyszeć, Samie.
Wybrałeś zejście z łóżka i opuszczenie tego piętra.
Co teraz wybierzesz?
Po prostu chcę stąd wyjść.
- Nie. - Co?
Idę do domu.
Winda południowa
To samo piętro.
Kurwa!
Przynajmniej nie ma salowego.
Muszę pogadać z żoną.
Jest winda po każdej stronie szpitala,
ale na dach prowadzi północna.
Jasne.
Spieprzajmy stąd.
Słyszysz to?
Tak.
Sarah?
To dziewczynka.
Jest idealna.
Jak głowa?
Dobrze.
Próbuję do ciebie wrócić, odkąd się obudziłem.
Nigdy nie odeszłam.
Głębokie oddechy. Wytrwaj.
Jak mam stąd wyjść?
Idź za znakami.
Albo użyj GPS-u.
Nie działa tutaj.
To idź tam, gdzie działa.
Sarah?
Dlaczego jesteś w tym szpitalu, Virgilu?
Jestem stary.
A ty?
Wypadek samochodowy.
Jestem martwy, prawda?
Zapewniam cię, że nie.
Podobnie jak pozostali.
Przynajmniej nie byli, kiedy ich poznałeś.
Ale bycie żywym nie jest równoznaczne życiu.
Jeśli tu umrę,
wtedy naprawdę zginę?
Wręcz przeciwnie.
Jeśli tu umrzesz, zrobisz się zdezorientowany
i zaczniesz wyżywać się na wszystkich.
Przez to będziesz tu tkwił jeszcze dłużej.
Kim jesteś, Virgilu?
Zwykłym przewodnikiem, który chce ci pomóc w drodze.
A doktor Lily?
Też, ale z całkiem innym celem.
Hej.
Wyciągnę cię stąd.
Spróbujmy cię stąd wyciągnąć.
Drugi koleś pił.
Teraz jest trupem.
Nie słuchaj jej. Spójrz na mnie.
Daj mi rękę.
Właśnie tak.
Wszystko dla piękna, prawda?
- Już jesteś… - Piękna.
Słyszysz, doktorko? Zbankrutujesz przez niego.
- Uczynię cię… - Jeszcze piękniejszą.
- Oby. - Gotowa?
Dobra.
Rozluźnij się i spójrz na światło.
Lada moment przestanie ci świecić w oczy.
To bardzo irytujące.
Dosyć to jasne.
Wiem, dosyć to sztampowe, ale smakują mi.
Mogę też poprosić o kawę?
Z bluzą.
Nie ruszaj się!
Ręce na widoku!
Ręce za głowę i na kolana.
To nie on.
Masz złego gościa.
Ucieka!
To nie on.
Nic ci nie jest?
Chodźmy na dach.
Winda północna
Niedobrze.
Ale poradzę sobie z nią.
Z ranną dziewczynką w szpitalu?
Wiesz, że jest czymś więcej.
To prawda.
Może spróbuj z nią porozmawiać.
Ostatnim razem kiepsko się to skończyło.
Ostatnim razem słuchałeś kogoś innego.
Tylko ona stoi nam na drodze?
Właśnie.
Dobrze.
Cześć.
Pomóż mi.
Chciałbym.
Nie podoba mi się tutaj.
Mnie też nie.
Zgubiłaś się?
Tak, ale nie chcę iść ze złą panią.
Nie.
Sam zmierza na dach, aby wezwać pomoc.
Chcesz iść z nami?
Chodź.
Zasugerowałbym schody, ale…
Pojedziemy windą, dobrze?
Zuch dziewczynka.
Weź ją na schody.
Już.
Skarbie,
nie bój się.
Gdy policzę do trzech, pobiegnij tak szybko, jak potrafisz.
Raz,
dwa,
trzy! Biegnij!
- Idź z nią. - A co z tobą?
Powinieneś być w łóżku.
Kocham cię.
Nie zgub się.
W stanie śpiączki.
Śmierć mózgowa.
Pod respiratorem.
Nie ma góry ani dołu.
Musisz leżeć w łóżku.
Odsunąć się.
Jestem facetem w komie.
Powinieneś być w łóżku.
Puść go!
Uznałem, że chyba przyda się naprawa umywalki.
Virgilu.
Jak długo tu tkwię?
To zależy od ciebie. Ci bez twarzy chcą cię tu zatrzymać.
„Żyć za wszelką cenę”.
- Mam wybór? - Zawsze.
Dokonaj go i zmiataj stąd.
A co z tobą?
Moja rola pasterza się nie skończyła.
Carter?
Między innymi.
Powodzenia, Samie.
Dziękuję, Virgilu.
Wejście na dach
Proszę pana.
Pomóż mi.
Chodź ze mną.
Nie mogę.
Razem damy radę.
Chodź.
Idź.
Wolność znajdziesz na dole.
Obiecuję.
Lilith?
Twoja żona i praca, twoje przyszłe dziecko
zostały ci zabrane.
Ten lęk w tobie? Zwalcz go.
Zwalcz go wraz ze mną.
Puszczaj.
Monica to wybrała.
CZAS ZGONU:
Policjant to wybrał.
Teraz ty to wybierzesz.
Wybieram dach.
Nie powinieneś z nią być!
No dalej.
Chodźmy.
Dziękuję.
Chodźmy.
Poradzimy sobie, skarbie.
Kocham cię.
Sarah Kocham cię
Też cię kocham.
Sam Też cię kocham.
Napisy: Przemysław Stępień