(พัคฮยองชิก)
(จอนโซนี)
(พโยเยจิน)
(ยุนจงซอก)
(อีแทซอน)
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องแต่ง)
(ตัวละคร องค์กร สถานที่ เหตุการณ์)
(และศาสนาในเรื่อง เป็นเพียงการสมมติเท่านั้น)
(ฉากที่มีสัตว์ร่วมแสดง)
(ถ่ายทำโดยอาศัย อุปกรณ์ประกอบและใช้เทคนิคพิเศษ)
ดอกโบตั๋นแห้งหรือ
กลิ่นอะไรกันนะ
ท่านแม่จุดเทียนหอมหรือ
ในวันนั้นข้าได้เห็น ดอกโบตั๋นอยู่ในครัวไหมนะ
เจ้าต้องพยายามฟื้นความทรงจำ ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
เจ้าต้องนึกเรื่อง ที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้ออก
เจ้าต้องทำได้แน่
สิ่งที่ข้านึกไม่ออกคืออะไรกันแน่
บางอย่างที่ข้าเผลอมองข้าม
สิ่งที่ข้าหลงลืมไป
แจอี
ใช่แล้ว ยองเข้ามาที่ครัวด้วย
ทุกอย่างที่นางเอ่ยกับข้า เป็นเพียงคำหลอกลวงอย่างนั้นหรือ
ตอนที่ใครบางคน ยิงธนูใส่ข้าในพื้นที่ล่าสัตว์
ข้าก็พบมินแจอีพอดิบพอดี
หรือจะเป็นนางจริงๆ…
นี่ไม่ใช่ธนูของกระหม่อม
ที่พยายามยิงข้า
สิ่งที่เกิดขึ้นในพิธีคือกลลวง
มิน่านางถึงรู้เบื้องลึกเบื้องหลัง ของเหตุการณ์ในพระราชพิธีทันที
หากพระองค์ไม่ได้ส่งจดหมายลับไปจริงๆ
หม่อมฉันจะรู้เรื่องจดหมายภูตผี ได้อย่างไรเล่าเพคะ
คนที่ส่งจดหมายภูตผีมา ร่วมมือกับมินแจอีอย่างนั้นหรือ
ไม่สิ เป็นไปไม่ได้
มันไม่สมเหตุสมผล
ต่อให้คนร้ายกับมินแจอีร่วมมือกัน ก็ไม่มีสาเหตุสมควรอันใด
ที่นางจะต้องสังหารครอบครัวตัวเองเลย
แต่ว่า…
ข้าคงเก็บนางไว้ข้างตัวไม่ได้แล้ว
ไปพาตัวซุนดลมาให้ข้า
อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดจึงทรงอยาก ให้กระหม่อมพาตัวเขามา
ไปพาเขามา
พาตัวเขามาหาข้าเดี๋ยวนี้
ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรืออย่างไรกัน
ไปพาตัวโกซุนดลมาที่นี่เดี๋ยวนี้!
วันนั้นยองก็เข้ามาในครัวด้วย
หากข้าเล่าให้พระองค์ฟัง
บางทีพระองค์อาจช่วยข้าหาคำตอบได้
พูดถึงก็มาพอดี ช่างตายยากเสียจริง
เหตุใดต้องลากคอข้าเช่นนี้
มีเรื่องอะไรกันแน่ ปล่อยข้าก่อนสิขอรับ
องค์ชายรัชทายาท ราชองครักษ์แทกังมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ
องค์ชาย กระหม่อมพาเขามา ตามรับสั่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ
เราขออยู่ตามลำพัง
บอกให้ข้าราชบริพารทุกคน ออกไปจากเรือนหลังนี้เสีย
พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายรัชทายาท
องค์ชาย นี่มันเรื่อง…
นี่คือสิ่งที่เจ้ากับมันสวมไว้ เป็นของแทนใจใช่หรือไม่
ไม่ใช่นะเพคะ
สิ่งนี้ไม่ใช่ของแทนใจเพคะ
เขามอบมันให้หม่อมฉัน ในฐานะสหายและพี่ชายคนหนึ่ง
เพราะรู้สึกเศร้า ที่หม่อมฉันต้องจากบ้านมา
ข้อความในระเบียน ไม่ใช่คำลวงแม้แต่นิด
เจ้าต่างหากที่โป้ปดมดเท็จ
มันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ
ต่อจากนี้ข้าจะไม่เชื่อคำพูด ที่ออกมาจากปากเจ้าแม้แต่คำเดียว
องค์ชาย เหตุใดจึงตรัสเช่นนั้น…
พระองค์เชื่อใจหม่อมฉันไม่ใช่หรือ
อ่านเสีย
จดหมายนั่นเขียนขึ้นมาเพื่อเจ้า
ถึงแจอียอดรัก
ข้าเสียใจนัก
ที่เราไม่อาจหนีไปแต่งงานด้วยกันได้
ขออภัยด้วยที่ข้าต้องทรยศ ความเชื่อใจที่เจ้ามีให้
ไม่มีสิ่งใดทำให้ข้า มีทั้งความสุขและความทุกข์
ได้มากเท่ากับความรัก ที่เจ้ามอบให้ข้าอีกแล้ว
แม้จะอยู่บนฟากฟ้า ข้าก็จะยังรักเจ้าเสมอ
ข้านั้นรักเจ้า มากพอๆ กับที่เจ้ารักข้า
"แม้จะอยู่บนฟากฟ้า" หรือเพคะ
องค์ชาย จดหมายฉบับนี้ถูกส่งมาด้วยวิธีการใด
ไม่จริงนะเพคะ
องค์ชาย เนื้อความในนี้เป็นเรื่องโกหกเพคะ
พระองค์ต้องเชื่อหม่อมฉันนะเพคะ
ยองไม่มีวันทำแบบนี้…
เลิกพล่ามอะไรไร้ยางอายเสียที!
นั่นเป็นคำสั่งเสียก่อนตาย ของบุรุษผู้หนึ่งเชียวนะ
มันคือจดหมายลาตาย
เขาแขวนคอ
หน้าเรือนของสตรีที่ตัวเองรัก
จดหมายลาตายเช่นนี้ มันจะเป็นเรื่องโกหกไปได้อย่างไร
บอกข้ามา
อธิบายเรื่องนี้เสียสิ
เจ้าเริ่มโกหกข้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
เรื่องจดหมายลับก็คงโกหกสินะ
เรื่องธนูกับกระดาษคำอธิษฐาน…
เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่
ไม่ใช่นะเพคะ
ไม่ใช่หม่อมฉันจริงๆ องค์ชาย
ข้าไม่ฟังอีกแล้ว!
คำลวงของเจ้า ไม่สร้างประโยชน์อันใดให้กับข้า
ช่างไร้ค่าเสียจริง
ข้าไม่สนใจแล้ว
ว่าเจ้าจะวางยาพิษ สังหารครอบครัวตัวเอง
- เพราะชู้รักจริงหรือไม่ - องค์ชาย
- ข้างนอกมีใครอยู่บ้าง - องค์ชาย
มีใครได้ยินหรือไม่
เกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนถึง…
ไม่มีใครได้ยินข้าเลยหรืออย่างไร!
ทรงเรียกหรือพ่ะย่ะค่ะ
ลากคอโกซุนดลออกไปเสีย
องค์ชาย
องค์ชายรัชทายาท โปรดให้โอกาสกระหม่อมด้วยเถิด
อย่าได้ก้าวเท้ากลับเข้ามา ในวังตะวันออกอีกเป็นอันขาด
ไม่นะพ่ะย่ะค่ะ
ไม่ใช่กระหม่อมจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เคยโกหกพระองค์เลย
โปรดประทานโอกาส ให้กระหม่อมได้อธิบายด้วยเถิด
องค์ชาย องค์ชายรัชทายาท
ไสหัวไปซะ
ขันทีที่เข้ามาได้ด้วยเส้นสาย ไม่แปลกจะโดนไล่ออกง่ายดายแบบนี้
อย่าได้กลับมาที่นี่อีกเล่า
ฮึ่ย
กลับบ้านไปนอนพักเสีย
พรุ่งนี้เช้าค่อยไปที่สำนักขันที
ข้าจะส่งจดหมายไปแจ้งให้
ขออภัยจริงๆ ขอรับ
พระองค์มีรับสั่งให้เอา จดหมายลาตายของเขาไปเพื่ออะไรกัน
พระองค์เข้ามาสืบสวน เกี่ยวกับคดีนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
ใต้เท้า ยังมีอีกเรื่องขอรับ
ข้ารับใช้ประจำตัว คุณหนูแจอีก็หายตัวไปเช่นกัน
เราคิดว่านางอาจหนี ไปกับคุณหนูแจอีด้วย
นางชื่อการัม
เป็นลูกพี่ลูกน้องของจางชีซูขอรับ
ตามหานาง
อย่างน้อยๆ เราต้องหาข้ารับใช้ ประจำตัวคุณหนูแจอีให้พบ
ขอรับ
(ตอนที่ 7)
เอ้อ จะว่าไป เจ้าอาศัยอยู่ที่ไหนหรือ
หมู่บ้านฮันบัตขอรับ
เช่นนั้นนับจากนี้ ก็รีบกลับบ้านกลับช่องเสีย
ไม่มีวิธีไหนที่พอจะติดต่อ ขันทีโกได้เลยหรือขอรับ
เราไม่มีหนทางติดต่อเขาก่อนได้หรอก
เจ้าเป็นห่วงหรือ
ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไร
ว่าขันทีโกบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย
ขอรับ
ดูท่าว่าจะยังคงวางใจไม่ได้สินะ
ข้ากับเขาค่อนข้างถูกคอกันน่ะขอรับ
แหม ทางการเอา ป้ายประกาศใหม่มาติดแล้วนี่
ท่านอาจารย์อย่าฉีกทิ้งอีกนะขอรับ
เป็นอย่างไร มันบอกว่าอะไรขอรับ
ข้าถึงได้บอกให้เจ้า หัดอ่านเขียนอย่างไรเล่า
ในเมื่อเจ้าอ่านป้ายประกาศไม่ออก
เจ้าจึงไม่รู้ความเป็นไป ในโลกนี้แม้แต่เรื่องเดียว
เข้าใจแล้วขอรับ ข้าจะหัดก็ได้
ตกลงมันว่าอย่างไร
หน้าตานางดูคุ้นๆ นะขอรับ…
ข้ารับใช้ของใต้เท้ามิน หายตัวไปหนึ่งคน
ทางการจึงออกคำสั่งชูซเวรยอง
(ชูซเวรยอง: คำสั่งให้นำตัว ข้ารับใช้กลับไปหาเจ้าของ)
นางชื่อจางการัม
ประเดี๋ยวก่อนนะ…
นางหน้าตาคล้ายคลึง กับเจ้าหลายส่วนทีเดียว
พูดอะไรของท่านอาจารย์น่ะขอรับ ไม่คล้ายเสียหน่อย
ข้าเป็นบุรุษนะ
เจ้าโมโหที่ข้าบอก ว่าเจ้าเหมือนสตรีหรือ
แม้ตอนนี้ทางการจะยังไม่ทราบว่า
คุณหนูแจอีไปอยู่แห่งหนใด
แต่ข้าเดาว่าพวกเขาคงจะสรุปคดี โดยบอกว่านางเป็นคนร้ายเป็นแน่
การทำผิดหลักศีลธรรม เป็นความผิดที่ร้ายแรงที่สุดในโชซอน
อีกไม่นาน แม้แต่เรือนของนางก็คงไม่เหลือซาก
ท่านอาจารย์หมายความว่าอย่างไรขอรับ
เมื่อใดมีผู้ฝ่าฝืนหลักศีลธรรม ทางการจะทำลายบ้านของคนผู้นั้นทิ้ง
แล้วขุดหลุม ณ ที่ตรงนั้น สร้างเป็นทะเลสาบขึ้นมาแทน
เหล่าข้ารับใช้เอง ก็จะกลายเป็นทาสของทางการ
แต่ข้านึกแปลกใจนัก ว่าเหตุใดนางจึงหนีไป…
หรือว่าตอนนี้ข้ารับใช้นางนั้น
จะอยู่กับคุณหนูแจอีกันนะ
หากพวกนางอยู่ด้วยกันก็คงจะพึ่งพา
ซึ่งกันและกัน ทำให้หลบซ่อนตัวง่ายกว่า
- คิดเช่นนั้นหรือไม่ - ขอรับ
แล้วจะเกิดอะไรขึ้น กับข้ารับใช้นางนั้นหรือขอรับ
นางฝ่าฝืนกฎหมาย ดังนั้นคงจะถูกลงโทษ
ข้ารับใช้ที่เป็นบุรุษที่หนีไป จะถูกประทับคำว่า "ข้าทาส"
ลงบนแก้มข้างซ้าย ส่วนข้ารับใช้ที่เป็นสตรีจะถูกประทับ
บนแก้มข้างขวาเพื่อไม่ให้หนีไปไหน…
เป็นอะไรไป
หน้าเจ้าซีดเซียวหมดแล้ว
เหตุใดถึงมีบทลงโทษ ที่เลวร้ายเช่นนั้นอยู่ด้วยล่ะขอรับ
ก็นั่นสินะ
ข้าเองก็คิดว่ามันเลวร้ายมากเช่นกัน
แต่เราจะทำอะไรได้ มันคือกฎหมายที่ถูกเขียนไว้แล้ว
ยอง
ท่านตายไปแล้วจริงหรือ
ไม่อยากเชื่อว่าท่านจะฆ่าตัวตาย
เหตุใดยองจึงทิ้งจดหมายลาตาย ที่มีเนื้อหาเช่นนั้นไว้
วันนั้นยองเข้าไปในครัวเพราะอะไร
และเหตุใดข้าจึงจำไม่ได้
ว่าในวันนั้นเราพูดคุย
เรื่องอะไรกันแน่
เจ็บใจนัก…
เหตุใดข้า จึงกลายเป็นคนโง่ถึงเพียงนี้
เจ้าถูกไล่ออกไปแล้ว เหตุใดจึงยังอยู่ที่นี่อีก
ข้างในมีของที่เป็นของข้าอยู่ขอรับ
เจ้ามาที่นี่มือเปล่า
ก็จงกลับไปมือเปล่าเหมือนตอนมา
มันเป็นของสำคัญจริงๆ ขอเวลาแค่ครู่เดียวเท่านั้น
ทุกอย่างข้างใน เป็นขององค์ชายรัชทายาท
ไสหัวไปเสีย
เช่นนั้นก็ช่วยบอกองค์รัชทายาทที
ว่าข้างในมีของสำคัญมากอยู่
มันเป็นสิ่งที่ข้า นำมาจากบ้านของร่างทรง
ไม่ว่าอย่างไร พระองค์ก็ควรได้ตรวจสอบมัน
ขอปฏิเสธ
สำหรับข้า เจ้าคือผู้ที่รังแต่สร้างปัญหาให้
ในเมื่อเจ้าถูกไล่ออกแล้ว เหตุใดข้า ต้องนำคำพูดของเจ้าไปทูลพระองค์ด้วย
หากมีสติปัญญาก็หาวิธี บอกพระองค์ด้วยตัวเองเสีย
หวังว่าเจ้าจะมีชีวิตที่ดี
กลับไปเป็นทหารเสียเถอะ
จิตตกยิ่งกว่าที่คิด
นึกว่าเขาจะโวยวายว่า "ข้าจะจดจำ สิ่งที่ท่านทำกับข้าไว้ให้ขึ้นใจ
และจะเอาคืนท่านแน่" เสียอีก
บอกตามตรงว่าข้าไม่เข้าใจ สถานการณ์ตอนนี้เอาเสียเลย
ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร
นับว่าเป็นเรื่องดีแล้ว ที่โกซุนดลถูกไล่ไปให้พ้นหูพ้นตา
ข้ารู้สึกโล่งเหมือนกับ ฟันซี่ที่ผุมันหลุดออกไปเสียที
ไม่คิดเช่นนั้นหรือ
ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่มัน…
มันอะไรอีก
ก็พวกเรายังไม่ทัน ได้ลงมือทำอะไรเลยนี่
มินแจอี ข้าอุตส่าห์เชื่อใจเจ้า
ที่ผ่านมา ข้าต้องการใครสักคนที่ไว้ใจได้
ข้าจึงเผลอพึ่งพาเจ้า
เพราะเจ้าเป็นผู้ที่ข้าเฝ้ารอ
มาเนิ่นนานเหลือเกิน
(หนึ่งปีก่อน)
แขนเจ้าเป็นอย่างไร ดีขึ้นหรือไม่
ลูกถอนพิษออกจนหมด และบาดแผลก็สมานตัวแล้ว
แต่มีบางสิ่งที่ลูก ต้องนำมาให้เสด็จพ่อดูพ่ะย่ะค่ะ
ลองยกแขนขวาขึ้นซิ
พอแล้ว
ขอประทานอภัย ที่ทำให้เสด็จพ่อกังวลพระทัย
หมอหลวงบอกว่า…
ว่ามีโอกาสที่แขนขวาของเจ้า จะไม่อาจกลับไปใช้งานได้ดังเดิม
ผู้สืบทอดบัลลังก์ จะเป็นผู้ที่พิกลพิการไม่ได้
เช่นนั้นเสด็จพ่อ จะทรงทำอย่างไรกับลูกหรือพ่ะย่ะค่ะ
พ่อมีเหตุผลอันสมควร ให้ปลดเจ้าออกจากตำแหน่ง
ทั้งการที่เจ้าพิกลพิการ
ทั้งข่าวลือน่าสะพรึงกลัว เกี่ยวกับเจ้าที่แพร่ไปทั่ว
แต่อย่างไรเสีย ลูกก็ยังเป็น โอรสของเสด็จพ่อนะพ่ะย่ะค่ะ
ทั้งข่าวลือเหล่านั้น ทั้งแขนที่บาดเจ็บของลูก
ลูกจะทำอย่างไรได้
อย่าให้ผู้ใดเห็นเป็นอันขาด…
ว่าเจ้าขยับแขนไม่ได้
แต่หมอหลวงรู้เรื่อง เกี่ยวกับแขนของลูกแล้วไม่ใช่หรือ
หมอหลวงถูกชายที่เมามายสังหาร
ตอนที่เขาออกจากวังเมื่อวานนี้แล้ว
ดังนั้น
ห้ามไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ เรื่องแขนของเจ้าเป็นอันขาด
ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป จงหาทางรักษาแขนด้วยตัวเองเสีย
ชายที่เมามายคนนั้น เสด็จพ่อทรงส่งไป…
หากใช่แล้วเจ้าจะทำอะไรได้
ละทิ้งความเห็นอกเห็นใจไปเสีย
เจ้าจะไม่มีวัน
รักษาตำแหน่งไว้ได้ หากยังปล่อยให้อารมณ์ส่วนตัวครอบงำ
รัชทายาทอึยฮยอน เพิ่งจากไปได้เพียงสองปี
คิดว่าจะเป็นอย่างไรหากประชาชน รู้ว่ารัชทายาทองค์ปัจจุบันก็ล้มป่วย
ข้าราชบริพารทั้งหลาย ย่อมต้องแห่แหนมาหาพ่อ
และร้องแรกแหกกระเชอให้พ่อ
ปลดรัชทายาทพิกลพิการ ลงจากตำแหน่งเสีย
พ่อเสียบุตรชายไปหนึ่งคนแล้ว
เจ้ายังอยากจะให้พ่อ เสียบุตรชายไปอีกคนอีกงั้นหรือ
พ่อเป็นเพียงบุตรของนางกำนัลต้อยต่ำ
ส่วนเจ้าก็เป็นหลานชายของนาง
เราไม่มีสิ่งใดให้เชิดหน้าชูตาได้เลย
ขณะเดียวกัน
เหล่าข้าราชบริพาร ผู้ที่ก้มหัวให้เราในราชสำนัก
ล้วนถือกำเนิด
ในตระกูลขุนนางอันสูงส่ง มาหลายชั่วอายุคน
คนเหล่านั้นจะไม่มีวัน ลืมชาติกำเนิดอันต้อยต่ำของเรา
และจะมองเราด้วยแววตาเย็นเยียบ
หากเราไม่อาจ รักษาตำแหน่งของตัวเองไว้ได้
ย่อมมีแต่ตายสถานเดียว
จงอย่าได้ไว้ใจผู้ใดทั้งสิ้น
กระทั่งพ่อก็อย่าได้ไว้ใจ
หากอยากรักษาตำแหน่งนี้ไว้
พ่อต้องคิดถึง ประเทศชาติและเหล่าขุนนาง
มากกว่าจะคิดถึงความรู้สึกส่วนตัว
พ่อเองก็ไม่ไว้ใจใครเช่นกัน
มันเป็นวิถีทางเดียว ที่จะมีชีวิตรอดในวังแห่งนี้ได้
"จงเป็นกษัตริย์ ที่ยึดมั่นในคุณงามความดี"
อาจารย์ทั้งหลายของเจ้า สอนไว้เช่นนี้ใช่หรือไม่
มันก็ไม่ผิด
แต่การจะเป็นกษัตริย์ ที่ยึดมั่นในคุณงามความดีได้นั้น
เจ้าจะต้องมีชีวิตรอดให้ได้เสียก่อน
ไม่ว่าอย่างไร
ก็ต้องรักษาตำแหน่ง ของตัวเองไว้ให้จงได้
มินแจอี ข้าหลงคิดว่าเจ้า…
คือบุคคลที่ข้าเฝ้ารอมาตลอด
ข้าหลงคิดไปว่าในที่สุดผู้ที่ข้า จะเชื่อใจได้ก็ปรากฏตัวเสียที
โกซุนดลจากวังตะวันออก
เจ้าเป็นขันทีที่อยู่ประจำไม่ใช่หรือ
ดึกดื่นป่านนี้จะออกไปไหนกัน
องค์รัชทายาทรับสั่งขอรับ
เช่นนั้นก็ไปเถิด
มินแจอี ฆาตกรแห่งแกซอง
ก่อนหน้านี้ข้าเคยหลงเชื่อใจเจ้า
เพราะเจ้ามาหาข้า แม้ว่าจะอยู่ระหว่างการหลบหนี
หลังจากถูกใส่ความ ว่าก่อเหตุฆาตกรรมร้ายแรง
ข้าเคยไว้ใจเจ้า
เจ้า ผู้เป็นดั่งแสงสว่าง ที่สาดส่องลงมา…
แสงสว่างที่ทำให้ข้ามองเห็นโลกใบใหม่
โลกที่อยู่ข้างนอก วังอันเดียวดายแห่งนี้
หม่อมฉันจะอยู่เคียงข้างพระองค์เอง
องค์ชาย หม่อมฉันจะปกป้องพระองค์เองเพคะ
ข้าเชื่อคำพูดของเจ้า
แต่ทุกอย่างที่เจ้าพูดกับข้า กลับเป็นเพียงคำลวงอย่างนั้นหรือ
หากคุณหนูแจอียังมีชีวิตอยู่
และข้ารับใช้นางนี้ก็อยู่ด้วย…
พวกนางจะไปอยู่ที่ไหนกัน
ข้ารับใช้ที่เป็นบุรุษที่หนีไป จะถูกประทับคำว่า "ข้าทาส"
ลงบนแก้มข้างซ้าย ส่วนข้ารับใช้ที่เป็นสตรีจะถูกประทับ
บนแก้มข้างขวาเพื่อไม่ให้หนีไปไหน…
จับตัวนางไว้
ข้างในมีใครอยู่หรือไม่
นั่นใครหรือ
จางชีซูอาศัยอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่
ใข่ขอรับ
มาหาเขาด้วยเหตุอันใดหรือ
เรากำลังตามหา ลูกพี่ลูกน้องของเขาอยู่
เจ้าเป็นใคร
ข้านี่แหละ ข้าคือจางชีซูขอรับ
ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าคือจางการัม
ข้ารับใช้ของมินแจอีใช่ไหม
ใช่ขอรับ พวกท่านตามหานางเพราะเหตุใดกันหรือ
ให้ตาย…
อย่าบอกนะว่านางหายตัวไป
จางการัม นังเด็กบ้านั่น ไม่มีทางกลับมาที่นี่หรอกขอรับ
ข้ากับนางแทบจะฆ่ากันตายให้ได้
มาตั้งแต่สมัยก่อนนู้นแล้ว
นางต้องโทษชูซเวรยอง
หากนางโผล่หน้ามา เจ้าต้องรีบไปแจ้งเราทันที
ได้ขอรับ
เจ้าเป็นใคร แสดงแผ่นป้ายประจำตัวเสีย
แผ่นป้าย…
เขามาทวงเงินข้าขอรับ
ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าจะคืนให้แน่
แล้วมันเมื่อไหร่กันเล่า
ข้าจะคืนให้เดี๋ยวนี้แหละ เจ้าคนคิดเล็กคิดน้อยเอ๊ย
เข้ามาก่อนสิ
เขายืมเงินข้าไปห้ายาง แต่ไม่ยอมคืนสักทีน่ะขอรับ
ไปกันเถอะ
ขอให้โชคดีนะขอรับ
เหตุใดทหารพวกนั้นถึงมาตามหาเจ้า
ข้านึกว่าทางการปิดคดี เพราะคิดว่าคุณหนูแจอีตายแล้วเสียอีก
ท่านพี่
ข้าจะทำอย่างไรดี
ทางการ…
ออกคำสั่งชูซเวรยองมา
ชูซเวรยอง…
หากนางมาหาข้า ข้าคงช่วยปกป้องนางได้
มาแล้วหรือ เจ้าลูกศิษย์มันยอนดัง
พวกท่านมาแต่เช้าเชียว
เจ้าก็ไม่ต่างกัน เหตุใดมาตั้งแต่ไก่โห่เล่า
ระฆังบอกเวลา ให้ออกบ้านได้ยังไม่ทันดังเลย
แล้วพวกท่านทั้งสองเล่า
ข้ามาทำความสะอาดห้องทดลองน่ะขอรับ
ดีแล้ว คนเราต้องขยันขันแข็งเข้าไว้
พวกนั้นคือข้าวหรือขอรับ
ใช่ เรากำลังจะส่งไปที่บ้านเกิดน่ะ
มากขนาดนั้นเชียว
ครอบครัวท่านใหญ่มากหรือ
เขาถึงได้ตระหนี่ถี่เหนียวอย่างไรล่ะ กระทั่งถุงเท้าก็ยังไม่ยอมซื้อให้ข้า
หากเก็บเงินไม่ได้ก็อดกลับบ้านสิ
เจ้าจะไปหรือไม่ไป มัวชักช้าข้าจะไปเองแล้วนะ
แหม
ตายจริง ท่านลุงเจ็บแขนหรือขอรับ
ไปได้แผลมาจากบนเขาน่ะ
ระวังให้มากกว่านี้สิ
ข้าไม่เป็นไรแล้ว
อีกไม่นานก็ดีขึ้นเอง
เช่นนั้นดูแลตัวเองด้วยนะขอรับ
เมื่อคืนมีคนเอาศพมาทิ้งไว้หรือ
เหตุใดท่านอาจารย์ไม่บอกข้าก่อนเล่า
ทำอย่างไรดี ข้ากลับบ้านดีไหมนะ
ไม่ได้ๆ
คนขี้ขลาดตาขาว อย่างมยองจินยังไม่กลัวเลย
การัมผู้กล้าหาญจะกลัวได้อย่างไร
ท่านโดนอะไรตายมาหรือ
โปรดอย่าถือสากันและขอข้าดู…
อย่าทำอะไรข้าเลยๆ
ยังไม่เลิกกลัวศพอีกหรือ
คุณหนู
ท่านรู้หรือไม่ ว่าข้าเป็นห่วงท่านแทบขาดใจ
โถ ดูหน้าท่านสิ...
เจ็บตรงไหนหรือไม่
ได้รักษาดีแล้วใช่หรือไม่
ข้าไม่เป็นอะไร ไม่ต้องกังวลหรอก
ว่าแต่ เหตุใดคุณหนู จึงมานอนอยู่ที่นี่ล่ะเจ้าคะ
ตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว
ข้าไปสายไม่ได้
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าต้องไปที่สำนักขันที
ยังมืดอยู่เลยเจ้าค่ะ ตะวันยังไม่ขึ้นเสียด้วยซ้ำ
ข้าจะทำอาหารโปรดของคุณหนูให้
กินก่อนแล้วค่อยไปนะเจ้าคะ
องค์ชายรัชทายาท ทรงตื่นหรือยังพ่ะย่ะค่ะ
ข้าคิดว่าพระองค์ ไม่ได้บรรทมตลอดทั้งคืน
เห็นมีแสงสว่างออกมาน่ะเจ้าค่ะ
เช่นนั้นทรงตื่นอยู่ตลอดหรือ
เข้ามาได้
พ่ะย่ะค่ะ
เพราะมันตั้งอยู่ทิศที่ตะวันขึ้น จึงเป็นที่แรกที่ได้เห็นดวงอาทิตย์
ซึ่งก็แปลว่าพระองค์ประทับ ณ ที่ที่ดวงอาทิตย์ขึ้น
น่าทึ่งไหมเพคะ
อาหารฝีมือเจ้านี่รสชาติดีไม่เปลี่ยน
ข้ากินหมดเลย เห็นหรือไม่
เห็นท่านเจริญอาหาร ข้าก็โล่งใจ
คุณหนูเจ้าคะ ท่านคิดว่า เราจะได้กลับไปแกซองหรือไม่
ข้าก็หวังว่าสักวันหนึ่ง เราจะได้กลับไปนะ
คุณหนู ข้าต้องโทษชูซเวรยองเจ้าค่ะ
มีทหารมาตามหาข้า ที่บ้านของท่านพี่ชีซู
แต่ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ
ข้าไม่เป็นไรจริงๆ
อย่างไรข้าก็หลบหนี จากวิกฤตินั้นมาได้แล้ว
เป็นเพราะข้าแท้ๆ
ไม่เป็นความจริงเลยเจ้าค่ะ หากไม่ได้ท่าน
ป่านนี้ข้าคงตายไปแล้ว
ทุกคนทอดทิ้งข้า เพราะเห็นว่าข้าป่วยกระเสาะกระแสะ
แต่คุณหนูกลับไม่ยอมแพ้ และช่วยชีวิตข้าไว้ในที่สุด
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…
ข้าขอโทษจริงๆ นะ
เมื่อวานข้าอาจเสียขวัญไปบ้าง แต่ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ เจ้าค่ะ
ต่อให้แก้มขวาของข้า จะถูกประทับตรา "ข้าทาส"
ข้าก็จะกัดฟันสู้ความเจ็บปวดมาให้ได้
เช่นนั้นคุณหนูของข้า
ท่านก็ต้องฝ่าฟันทุกอย่าง มาให้ได้เช่นกันนะเจ้าคะ
เราจะได้กลับ ไปแกซองด้วยกันอย่างไรเล่า
อือ
เจ้าไม่รู้ตัวหรอก ว่าที่ข้าเข้มแข็งได้ก็เพราะเจ้า
ว่าแต่ อาจารย์ของเจ้า ก็เห็นป้ายประกาศเช่นกัน
จะไม่เป็นไรแน่หรือ
มยองจินไม่สนใจชื่อของข้าหรอกเจ้าค่ะ
เขาทั้งน่าเอ็นดู ทั้งน่าตลกขบขัน
บางครั้งก็เรียกชื่อตัวเองด้วย
แหม มยองจิน วันนี้เจ้าตื่นเช้านะ
อากาศช่างสดชื่นเสียจริง มยองจินเอ๋ย
คุณหนูมินแจอี และข้ารับใช้ของนาง จางการัม
พวกท่านทั้งสอง ต่างก็หลับสนิทดีหรือไม่
หวังว่าจะปลอดภัยกันนะขอรับ
เขาสนใจแต่เรื่องงานของตัวเอง กระทั่งชื่อข้าก็ยังไม่รู้เลยเจ้าค่ะ
หากไม่เรียกข้า "นี่ๆ" ก็ "เจ้าๆ"
หรือ "ศิษย์ข้า" ยามที่เขาอารมณ์ดี
ชื่อของข้าที่เขารู้จักก็มีเท่านี้
เผลอๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ข้าเองก็มีชื่อเหมือนกัน
แม้เราจะเห็นป้ายประกาศด้วยกัน เขาก็ยังไม่รู้เลยเจ้าค่ะ
เจ้าไปทำอะไรที่สำนักร่างทรงกันแน่
หากทำตามคำสั่งเขา
เราก็จะได้กลับบ้านใช่หรือไม่
เราต้องทำ
โอวุลคงกำลังรอเราอยู่เป็นแน่
(เมื่อคืนโกซุนดล ถูกไล่ออกจากวังตะวันออก)
กระหม่อมไม่ได้พกมีดไว้ทำร้ายใคร
กระหม่อมเพียงแต่พกไว้ เพื่อป้องกันตัวเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ
ขันทีโซ อยู่ข้างนอกหรือเปล่า
พ่ะย่ะค่ะ
- เรียกแทกังมาหาข้าที - พ่ะย่ะค่ะ
นี่มันอะไร
เขียนว่าอะไรหรือเจ้าคะ
จดหมายลาตายของชิมยองน่ะ
อะไรนะ
ท่านยองตายแล้วหรือ
ข้าได้ยินว่าเขาฆ่าตัวตาย
"ข้าขอโทษด้วย ที่ไม่อาจรักษาคำสัญญาระหว่างเรา
และขอโทษด้วยที่ต้องจากเจ้าไปก่อน"
ในจดหมายลาตายเขียนไว้เช่นนั้น
คุณหนูได้สัญญาอะไร กับท่านยองหรือเจ้าคะ
สงสัยสินะว่าข้ากับยอง เป็นชู้รักกันจริงหรือไม่
ข้าไม่ได้…
เจ้าคิดอย่างไรกันแน่
บอกข้ามาตามตรงเถิด เจ้าเองก็คิดเช่นนั้นใช่ไหม
เจ้าคิดหรือเปล่าว่า…
ข้ากับยองเป็นชู้รักกัน
ไม่ว่าคนเหล่านั้น จะมีฐานะอย่างไรหรือเป็นเพศใด
คุณหนูก็เป็นมิตร และใจดีด้วยเสมอเจ้าค่ะ
ความทรงจำข้าสับสนน่ะ
อย่างไรเจ้าคะ
ข้านึกอย่างไรก็นึกไม่ออก ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงที่…
ท่านพ่อกับท่านแม่เสีย
เหตุใดยองจึงต้องเอาชีวิตเข้าแลก เพื่อส่งจดหมายให้ข้า
มันอาจมีเหตุผลอยู่ก็เป็นได้
แปลกนะเจ้าคะ
เขาไม่ใช่คนที่จะทำร้ายคุณหนูได้เลย
มันแปลกตั้งแต่
ที่เขาบอกว่าคุณหนูเป็นคนใส่ยาพิษ
ลงในน้ำแกงแล้วนะเจ้าคะ
ท่านยองไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่
หรือว่าข้ากับยอง จะมีความรู้สึกดีๆ ให้กัน
และสานสัมพันธ์กันจริง ขณะที่ปิดบังไม่ให้การัมรับรู้
หากข้าเพียงแต่จำไม่ได้เสียเอง
หากข้าหลอกการัมเช่นกันเล่า
จริงสิเจ้าคะ เหตุใดคุณหนู จึงมานอนที่นี่เมื่อคืนนี้ล่ะ
- ข้าถูกไล่ออกมาจากวังตะวันออกน่ะ - เอ๊ะ
ได้อย่างไรเจ้าคะ
ก็ไม่อย่างไรหรอก
เช่นนั้นจากนี้ ท่านจะทำอย่างไรล่ะเจ้าคะ
ข้าก็ไม่รู้
แต่ข้าอยู่ในวังไม่ได้อีกแล้ว
ข้าต้องออกจากวังทุกคืน เพื่อกลับมานอนบ้านของตัวเอง
แต่ข้าไม่มีบ้านให้ซุกหัวนอนด้วยซ้ำ
หากข้าอยู่ที่นี่จะเป็นอะไรหรือไม่
ท่านอาจารย์ไม่น่า จะว่าอะไรหรอกเจ้าค่ะ
แต่คุณหนูแน่ใจแล้วหรือว่า จะนอนบนโต๊ะสำหรับชันสูตรศพน่ะ
ทรงเรียกหรือพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมมาได้ครู่ใหญ่แล้ว…
องค์ชายมีสิ่งใด จะรับสั่งกระหม่อมหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ
โกซุนดล…
เมื่อวานเขาได้นอนบ้างหรือเปล่า
กระหม่อมจะรู้ได้ อย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ
- หืม - พ่ะย่ะค่ะ
ก็พระองค์มีรับสั่งให้ไล่เขาออกไป
กระหม่อมจึงลงกลอนห้องหนังสือไว้
เจ้าลงกลอนห้องไว้หรือ
กระหม่อมไล่เขาออกจากห้องหนังสือ เขาจะได้ไม่กลับมาอีก
และได้ลงกลอนไว้ อย่างแน่นหนาเลยพ่ะย่ะค่ะ
เจ้าคนไม่รู้ที่ต่ำที่สูงนั่น วาจาร้ายกาจนัก
ไอ้คนบัดซบ
สถุลต่ำตมเสียไม่มี เป็นองครักษ์ ให้รัชทายาทแล้วยิ่งใหญ่นักหรือ
องครักษ์ของรัชทายาทควรหัวร่อ
ยามผู้อื่นตกที่นั่งลำบากหรือ
ระวังตัวไว้เถิด สักวันข้าจะสั่งสอนเจ้าแน่
จำไว้ให้ดีเล่า
แล้วอย่างไร เมื่อคืนนี้เขา…
ไปนอนที่ไหน
ก็คงเป็นที่บ้านของเขากระมัง
หากยังปิดหูปิดตา ไม่รับรู้ความจนตรอกของหม่อมฉัน
อย่างไรหม่อมฉัน ก็ไม่ต่างจากตายไปแล้ว
นี่เป็นสาส์น จากสำนักผู้ตรวจการหลวงพ่ะย่ะค่ะ
โกซุนดลฝากให้ข้าทูลอะไรบางอย่าง กับพระองค์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ
- อะไรนะ… - เจ้านี่มันน่า…
นึกออกแล้วพ่ะย่ะค่ะ
เขาบอกว่ามีบางอย่างในห้องหนังสือ
ที่ต้องให้พระองค์ดู
แต่มันไม่ใช่กลิ่นธูป ที่พวกนางใช้พ่ะย่ะค่ะ
พวกขันทีน่าจะตกแต่งวังกันอยู่
เหตุใดโกซุนดล จึงไม่กลับไปเป็นทหารเสีย
ยังจะดื้อด้านอยู่ที่นี่ต่ออีก
กระหม่อมไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ
ไม่มีที่ไปหรืออย่างไร
ทรงดูสิพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์เห็นธูป กับดอกไม้แห้งหรือยังนะ
มัวยืนฝันกลางวันอะไรอยู่ กลับมาทำงานเสีย
พวกเจ้าต้องตกแต่งให้ประณีตด้วยล่ะ
อีกไม่นานจะมีบุคคลสำคัญมา
- บุคคลสำคัญหรือ - อีกไม่นานจะรู้ตัวพระชายาแล้ว
ที่นี่จะเป็นที่ที่พระชายาประทับ จนกว่าจะถึงพระราชพิธีเสกสมรส
ตามธรรมเนียมแล้ว ห้องของพระชายาต้องอยู่ใจกลางวัง
แต่องค์ชายรัชทายาททรงเลือกที่นี่
เราจึงต้องจัดการ ทุกอย่างให้เรียบร้อย
อ๋อ พระราชพิธีเสกสมรส…
ข้าจะมาถามไถ่เกี่ยวกับ คดีฆาตกรรมในแกซองเสียหน่อย
องครักษ์ของข้ารายงานว่า
เจ้าบอกว่าชิมยองเป็นชู้รัก ของมินแจอีอย่างแน่นอน
เหตุใดเจ้าจึงสรุปเช่นนั้น
เพราะชิมยองพูดเอง ก่อนที่เขาจะตายพ่ะย่ะค่ะ
และคนก็พูดกันว่าเขาร้องไห้ ยามนั่งมองกำไลหยกคู่
พวกเขาบอกว่ากำไลหยกเป็นของแทนใจ
และชิมยองจะเดินพล่านไปทั่วเรือน
เพื่อตามหาร่องรอยของมินแจอี
ราวกับคนวิกลจริตพ่ะย่ะค่ะ
ได้แล้วเจ้าค่ะ
ทรงทราบหรือไม่ว่าความไว้ใจ จากพระองค์มีค่ากับหม่อมฉันเพียงใด
หัวหน้าหน่วยฮัน มีเรื่องอันใดถึงมาที่นี่หรือ
ข้าขอดู ระเบียนคดีฆาตกรรมแกซองได้หรือไม่
คือว่า…
หากตอนนี้ไม่สะดวก ไว้ข้าจะกลับมาพรุ่งนี้
ไม่ใช่ขอรับ พอดีว่าวังตะวันออก ขอเบิกไปก่อนแล้วน่ะขอรับ
หลังจากชู้รักของมินแจอีฆ่าตัวตาย
ระเบียนต่างๆ ถูกส่งมาจากแกซอง
แต่หน่วยองครักษ์ขององค์รัชทายาท ก็เอาไปหมดขอรับ
กระทั่งระเบียนคดีฆาตกรรมแกซอง…
เหตุใดพระองค์ จึงมุ่งมั่นจะเสาะหาความจริง
เกี่ยวกับคดีนี้กันนะ
กระหม่อมได้ยินว่าพระองค์ มีรับสั่งให้นำจดหมายลาตาย
ของชิมยองที่ฆ่าตัวตายในแกซองมา
ทรงกำลังสืบคดีของคู่หมั้น ของกระหม่อมอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ
มินแจอีทำผิดหลักศีลธรรม โดยสังหารคนทั้งตระกูล
มันเป็นเรื่องแปลกนักหรือ ที่ข้าจะหาความจริง
เบื้องหลังการตายของท่านอาจารย์
เช่นนั้นกระหม่อมขอดูจดหมายลาตาย ที่ว่าหน่อยได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ
เจ้ายังคงรอนางอยู่อีกหรือ
ต่อให้นางรอดกลับมา
นางก็จะต้องโทษประหารอยู่ดี
ต่อให้นางกลับมาจริง นางก็ไม่ต่างจากตายไปแล้ว
ท่านพ่อของกระหม่อมส่งจดหมายสู่ขอไป
และได้รับคำตอบรับกลับมาแล้ว
แม้ว่านางจะเป็นสตรีชั่วช้า ที่เกลือกกลั้วกับชู้รัก
แต่ตราบใดที่กระหม่อม ยังไม่เผาจดหมายตอบรับคำสู่ขอ
นางก็จะยังเป็นคนของกระหม่อม ที่กระหม่อมต้องปกป้องพ่ะย่ะค่ะ
เจ้าเชื่อว่านางบริสุทธิ์หรือ
ชู้รักของนาง ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า
การทรยศหักหลังของนาง เป็นเรื่องจริงด้วยการฆ่าตัวตาย
เจ้าจะบอกว่าเขาฆ่าตัวตาย
ก็เพื่อที่จะได้ ซัดทอดความผิดให้นางหรือ
เรายังไม่รู้ว่าเขาเป็นชู้รักนางจริง หรือเขาพยายามป้ายสีนางหรือไม่
พระองค์ทรงกำลังสืบคดีนี้ เพื่อปกป้องนางหรือพ่ะย่ะค่ะ
นางเป็นบุตรสาวของท่านอาจารย์
หากนางบริสุทธิ์
ข้าก็จะปกป้องนาง
องค์รัชทายาท…
หากนางกลับมาและสามารถ พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนได้
ข้าจะส่งนางไปหาเจ้า
ทรงรับปากแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์ต้องช่วยนาง ได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ
นางเป็นสตรีที่เข้มแข็ง
ต่อให้ข้าไม่ยื่นมือเข้าไปช่วย
นางก็จะสามารถ กลับมาได้ด้วยตัวเองอยู่ดี
เอ้า ดื่มอีกสักแก้ว
- ข้าขอด้วย - ได้ๆ เต็มที่ๆ
- ขอบคุณขอรับ - เร็วๆๆ
- ชน - ชน
หากบัณฑิตพัคอยู่ด้วยก็คงจะดีไม่น้อย
ข้าดีใจจริงๆ ที่ขันทีโกถูกไล่ออกมา
- ตอนนี้ข้าได้เจอท่านทุกวันเลย - ข้าดีใจยิ่งกว่า
หากข้ายังอยู่ที่วังตะวันออก
ป่านนี้คงกำลังนั่งฝนหมึก ให้องค์ชายรัชทายาทอยู่เป็นแน่
ขอประทานอภัย กระหม่อมไม่เคยทำมาก่อน
ช่างมันเถิด เจ้าไป…
ได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้
แหม สบายดีหรือไม่
ไม่เจอกันนาน
ข้ากำลังสงสัยอยู่เชียว ว่าพักนี้ท่านหายหน้าไปไหน
ข้าได้ยินมาว่าร่างทรงนางนั้น ยังไม่เปิดเผยตัวอักษรตัวสุดท้ายเลย
เมื่อไหร่จึงจะมีการสอบปากคำหรือ
คงอีกไม่นานแล้วขอรับ
ฝ่าบาทจะทำการสอบปากคำ ด้วยพระองค์เองใช่หรือไม่
ข้าได้ยินมาเช่นนั้น
พอดีว่าเขาถูกไล่ออกมา จากวังตะวันออกน่ะขอรับ
องค์ชายรัชทายาทหนอ องค์ชายรัชทายาท
พระองค์คงอารมณ์ร้าย ดังที่คนร่ำลือกันจริงๆ
พระองค์ขับไสไล่ส่งท่านได้อย่างไร ในเมื่อท่านไขคดีจุดทิศหลักได้แท้ๆ
พระองค์ไม่ทำ เพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบหรอก
คงมีเหตุผลที่ดีพอแน่
เช่นนั้นขันทีโกทำอะไรผิดนักหนาเล่า
ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้นขอรับ
แต่จู่ๆ กลับถูกไล่ออกมา กลางดึกกลางดื่น
บัณฑิตพัคคงเคย เข้าเฝ้าพระองค์อยู่สินะ
พระองค์ส่งท่านมานี่ ต้องรู้จักหน้าค่าตากันแน่
ขันทีโกไม่มีที่ให้ไปแท้ๆ
พระองค์ไม่มี ความเห็นอกเห็นใจเพื่อนมนุษย์
หรือใจที่เปี่ยมเมตตา เพราะว่าทรงถูกเลี้ยงดูมา
ราวกับไข่ในหินอยู่ในวังนั่นแหละ
ข้าคิดว่าคนที่จะเป็นกษัตริย์ได้
จำเป็นจะต้องรู้จักโลกดีพอเสียก่อน
บัณฑิคพัคคิดเช่นไร
คนอย่างข้าจะไปรู้อะไร ลำพังขุดดินยังทำไม่เป็น
ถูกของท่าน
เพียงเพราะท่านสวมหมวกกับผ้าชั้นดี ไม่ได้หมายความว่าท่านเป็นบัณฑิต
ต่อให้เป็นบัณฑิต ก็ควรรู้ว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร
นอกจากนั้นยังต้องรู้วิธีขุดดิน หัดอยู่นอกเวลาห้ามออกบ้าน
และสังสรรค์กับสหาย เป็นครั้งคราวด้วยเช่นกัน
ว่าแต่ บัณฑิตพัค ท่านมาทำอะไรหรือขอรับ
เหตุใดท่านจึงพูดจาห้วนๆ กับข้า ราวกับเราเป็นสหายกันเช่นนี้ล่ะ
เราต่างก็ทำงาน รับใช้องค์ชายรัชทายาทกันทั้งคู่
จะให้เรียกท่านว่า "องค์ชาย" หรือ
เจ้านี่มันน่า…
เอาเป็นว่าข้าจะพูดอย่างไรก็ช่างเถิด
เราอาจเป็นสหายกันได้
แม้ว่าข้าจะดูหนุ่มกว่าท่านก็เถอะ
ใครก็ได้ช่วยฟาด…
สรุปว่าท่านมาด้วยเหตุอันใดกัน
องค์รัชทายาททรงส่งอะไร มาให้คุณชายคิมอีกอย่างนั้นหรือ
กระถางธูปนี้ได้มาจากบ้านของคนร้าย ในคดีจุดทิศหลัก ซึ่งก็คือร่างทรง
และข้างในก็เป็นสิ่งที่หลงเหลืออยู่
- นี่มันกลีบดอก… - ดอกโบตั๋นขอรับ
แต่ปกติดอกโบตั๋น ไม่มีกลิ่นไม่ใช่หรือขอรับ
เหตุใดจึงมีคนนำมาใช้เป็นธูปได้
มันไม่แน่เสมอไปหรอก
กระทั่งเรื่องแต่ง ก็สามารถกลายเป็นเรื่องจริงได้
แต่อย่างไรก็ตาม ข้าไม่เคยเห็นใคร ใช้กลีบดอกโบตั๋นแห้งมาก่อน
ยิ่งรักษารูปร่างของมันไว้เช่นนี้ ยิ่งไม่เคยเห็นเข้าไปใหญ่
- เช่นนั้นมันอาจไม่ใช่ดอกโบตั๋นแห้ง - อาจมีอะไรบางอย่างผสมอยู่
ก็เป็นไปได้
แค่ดมกลิ่นเฉยๆ ไม่น่าช่วยอะไรได้
ไม่เคยมีใครได้กลิ่นดอกโบตั๋นมาก่อน
แต่ข้าเป็นใครกัน
ข้าคนนี้คือคิมมยองจิน
เจ้าของมันยอนดังเชียวนะ
ข้าจะขุดคุ้ยให้ดู พร้อมหรือไม่ ศิษย์ข้า
ขอรับท่านอาจารย์ ข้าพร้อมช่วยงานทุกอย่าง
ดี
ว่าแต่ ท่านถ่อมาถึงที่นี่ แทนองค์ชายรัชทายาทเชียวหรือ
แล้วองครักษ์ของพระองค์ ที่มักรับผิดชอบเรื่องจำพวกนี้เล่า
อ๋อ
บัณฑิตพัค ไม่นึกเลยว่า ท่านจะมีไมตรีจิตถึงเพียงนี้
ท่านอาสามาทำหน้าที่แทน เพราะคิดถึงพวกเราใช่หรือไม่
ไม่ใช่
ไม่มีทางเสียหรอก
ไร้สาระสิ้นดี
ยอมรับมาเถิดขอรับ
ข้าว่าแท้จริงแล้วท่านคิดถึงพวกเรานะ
- เนอะๆๆ - ขอรับ
ข้าดูออก
บอกแล้วอย่างไรว่าไม่ใช่
เหตุใดข้าต้องคิดถึงพวกเจ้า ในเมื่อเราแทบไม่รู้จักกัน
ข้าไม่เคยปล่อยให้อารมณ์ มาเป็นอุปสรรคในการทำงาน
รัชทายาทมีรับสั่งให้ข้ามา เนื่องจากเป็นเรื่องสำคัญก็เท่านั้น
ย่อมได้
เช่นนั้นท่านก็ไม่ได้มา เพราะคิดถึงพวกเรา
ท่านมาเพราะเป็นรับสั่ง ขององค์ชายรัชทายาทก็เท่านั้น
แม้ว่าใจจริง ท่านจะไม่ย้ากไม่อยากมาเลยก็ตาม
ว่าอย่างไร ข้าพูดถูกหรือไม่
ท่านนี่แปลกคนเสียจริง
เพียงเพราะคิดถึงพวกเรา
- มันพูดยากตรงไหนกัน - นั่นสิ
หรือว่าบัณฑิตพัคจะไม่เคย พูดอะไรทำนองนี้เลยหรือขอรับ
หากเป็นข้าคงพูดได้ง่ายดาย
ข้า…
คิดถึงท่านนะ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน
ทำอะไรของเจ้า
แหม การได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป มันเหมือนยกภูเขาออกจากอกเลย
ดีมากขอรับ
ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านขอรับ
ตอนที่หม่อมฉัน เจอกระถางธูปในบ้านของร่างทรง
หม่อมฉันก็จำได้ว่าตอนที่หม่อมฉัน
อยู่ในครัวและกำลังเคี่ยวน้ำแกงอยู่
ก็มีกลีบดอกโบตั๋นไหม้อยู่เช่นกัน
แน่ใจหรือว่าเป็นชนิดเดียวกัน
หม่อมฉันยังจำได้อีกว่า ชิมยองเข้ามาหาหม่อมฉันด้วยเพคะ
เจ้าแน่ใจแล้วหรือ
เช่นนั้นคุยเรื่องอะไรกัน
เรื่องนั้นหม่อมฉันจำไม่ได้เพคะ
แต่ว่า
ยองไม่ใช่ชู้รักของหม่อมฉัน
หม่อมฉันแน่ใจ เรื่องนี้เป็นที่สุดเพคะ
กระนั้นหม่อมฉันก็ไม่คิดว่า
ยองจะถึงขั้นยอมแลกชีวิตไป เพื่อส่งคำโกหกมาเช่นกัน
หม่อมฉันแน่ใจว่า ต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างอยู่
และหม่อมฉันก็จำได้ ว่าตัวเองเห็นดอกโบตั๋นไหม้
อยู่ในครัวด้วย ซึ่งมันปรากฏ…
เป็นภาพชัดเจนเพคะ
นี่อาจเป็นหลักฐานพิสูจน์ว่าร่างทรง เกี่ยวข้องกับการสังหารท่านอาจารย์…
ในเมื่อหม่อมฉันได้พูดสิ่ง ที่ต้องการแล้ว หม่อมฉันขอตัวก่อน
เขาไม่ได้ถ่อมาถึงที่นี่
เพื่อจะบอกข้าว่า รู้สึกเสียใจที่ไล่ข้าออกมาสินะ
แล้วก็คงไม่ได้มา เพื่อจะขอโทษข้าเป็นแน่
ไม่หรอก
เขาไม่มีวันทำเช่นนั้นแน่ๆ
กลับไปยังสำนักองครักษ์เสีย ข้ายังมีที่ที่ต้องไปอยู่
พ่ะย่ะค่ะ
คนบัดซบ
รู้ทั้งรู้ว่าข้าไม่มีที่ให้ไป
เลวทรามเสียจริง
ท่านคงสบายอกสบายใจนักสินะ
ที่ได้อยู่ในวังเพียงผู้เดียว
มีเรือนหลังใหญ่แล้วอย่างไร ในเมื่อใจท่านเล็กเท่าปลายนิ้ว
เฮอะ เหลือเชื่อจริงๆ ที่กลายเป็นเช่นนี้ไปได้
คิดได้อย่างไรว่าข้ายิงธนู และยุ่งกับกระดาษคำอธิษฐาน
ต่อให้ทุกคนตราหน้าข้า ว่าข้าเป็นฆาตกรแห่งแกซอง
ท่านคนนึงไม่ควรพูดเช่นนั้น
ท่านควรเชื่อใจข้าสิ
ไหนว่าเชื่อใจข้า
เจ้าคนสับปลับกลับกลอกเอ๊ย
คนชั่วช้าสามานย์
จะด่าว่าโง่เยี่ยงควายก็ยังสงสารควาย
ไปตายเสียไป
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
คิดว่าข้าเข้มงวดกับเจ้าแล้วหรือ
หม่อมฉันไม่ใช่ขันทีวังตะวันออกแล้ว
ซุนดล ไปที่ห้องหนังสือ…
เราจะเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่
ฝ่าบาทเสด็จ
ข้ากลับมาแล้ว
ยอมรับความผิดที่ก่อหรือไม่
ข้าจะถอนรากถอนโคนเจ้า
ฉีกแขนฉีกขาเจ้าออกเป็นชิ้นๆ
รู้ไว้เสียเถิดว่า
ข้าไม่คิดจะพ่ายแพ้เป็นอันขาด