(พัคฮยองชิก)
(จอนโซนี)
(พโยเยจิน)
(ยุนจงซอก)
(อีแทซอน)
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องแต่ง)
(ตัวละคร องค์กร สถานที่ เหตุการณ์)
(และศาสนาในเรื่อง เป็นเพียงการสมมติเท่านั้น)
(ฉากที่มีสัตว์ร่วมแสดง)
(ถ่ายทำโดยอาศัย อุปกรณ์ประกอบและใช้เทคนิคพิเศษ)
ที่นี่วุ่นวายกันไปหมด กระดาษนี่ถูกโปรยลงมาจากฟ้า
(ซง กา มยอล อี)
ตอนที่กระหม่อมอายุได้สองขวบ
ครอบครัวของกระหม่อมก็ย้ายจากบยอกชอน เพื่อตามบิดามาเปิดกิจการพ่ะย่ะค่ะ
ด้วยเหตุนี้ แม้กระหม่อมจะมาจากบยอกชอน
กระหม่อมก็ไม่ทราบความเป็นไป ของที่นั่นมากนักพ่ะย่ะค่ะ
องค์ชายรัชทายาทกำลังเรียกตัว
ขันทีและนางกำนัล จากบยอกชอนไปเข้าเฝ้า
แต่ในเมื่อเป็นบ้านเกิดของบิดาเจ้า เจ้าก็น่าจะได้ยินอะไรมาบ้าง
หม่อมฉันทราบเพียงแค่ว่า มันเป็นดินแดนที่แห้งแล้ง
อยู่ติดกับชายแดนและอากาศก็หนาวเย็น
เนื่องจากตั้งอยู่ทางเหนือ
ชีวิตที่นั่นจึงยากเข็ญเพคะ
เจ้าเคยทำเช่นนี้มาก่อนหรือ
(เตรียมกลับบ้าน)
หลีกไป ท่านเสนาบดีกรมตุลาการจะผ่านทาง
หลีกไป
อะไรน่ะ…
(ดูกุกบยองมิน เจ้าทำประเทศชาติล่มจม ผู้คนล้มป่วย)
คลาดไปได้รึ
ข้าค้นหาจนทั่วแต่ก็ไม่พบ ร่องรอยของมันเลยขอรับใต้เท้า
ดูท่าว่าพักนี้เจ้า ชักจะได้ใจเกินไปแล้วสินะ
คิดว่าผู้ใดให้เงิน เป็นค่ายาของบุตรสาวเจ้ากัน
ต้องให้ข้าสังหารนางเสียก่อนหรือ เจ้าจึงจะทำงานเป็นเรื่องเป็นราวได้
อภัยให้ข้าด้วย
ชีวิตของบุตรสาวข้าอยู่ในกำมือท่าน ข้าจะไม่ทำพลาดซ้ำสองอีกแล้วขอรับ
โปรดเชื่อข้าเถิด
เปิดประตู
มีใครอยู่หรือไม่ เปิดประตูที
บอกให้เปิดอย่างไรเล่า ได้ยินหรือไม่
ท่านพี่ ท่านพี่อยู่หรือไม่
- อยู่ขอรับ - ท่านพี่
ท่านพี่วอนโบ ท่านพี่
ขอข้าคุยกับท่าน…
- เราขออยู่ตามลำพัง - ขอรับใต้เท้า
ท่านพี่ ข้านำเรื่อง ที่เป็นความลับมาบอกท่าน…
ไม่ได้สิขอรับ เข้าไปข้างในเถิด
ท่านพี่ ท่านคงทราบเรื่องนี้แล้ว
แต่เขาลือกันว่า รัชทายาทกำลังเรียกตัว
ขันทีกับนางกำนัล จากบยอกชอนไปเข้าเฝ้านะขอรับ
ไม่เพียงเท่านั้น ระหว่างข้ากลับจากวัง
มีใครบางคนยิงธนู ใส่เกี้ยวของข้าและแนบสาส์นนี้มาด้วย
ดูสิขอรับ
ดูกุกบยองมิน ใครหน้าไหนมันริอ่านทำเช่นนี้กัน
ข้าต้องทำอย่างไรจึงจะจับ ไอ้คนสามหาวนี่มาระบายอารมณ์ได้
เจ้าไม่รู้จริงหรือว่าพวกมันเป็นใคร
จำตัวอักษรพวกนี้ บนกระดาษสีแดงไม่ได้หรืออย่างไรกัน
ท่านพี่ก็ได้รับสาส์นนี้เช่นกันหรือ
ดูกุกบยองมิน ข้าถามเจ้าว่า ไม่เคยเห็นตัวอักษรเหล่านี้หรือ
ดูกุกบยองมิน…
ไม่เคยเห็นขอรับ
ดูกุกบยองมิน
เจ้าไม่เคยเห็นตัวอักษรเหล่านี้ ในบยอกชอนมาก่อนหรือไร
บยอกชอน…
ไม่น่าเชื่อว่าข้าจะมอบตำแหน่งราชการ
ให้คนโง่เง่าเช่นเจ้าเพียงเพราะว่า เราเกี่ยวพันกันทางสายเลือด
เจ้าหลงลืมไปแล้วหรือว่า
เพื่อให้คนโง่เง่าเต่าตุ่นเยี่ยงเจ้า ได้เป็นเจ้าหน้าที่ปกครองของบยอกชอน
ข้าต้องทำสิ่งใดไปบ้าง
ข้าต้องทำสิ่งใด เพื่อช่วยชีวิตน่าสมเพชของเจ้า…
ข้าจำได้ นึกออกแล้วๆ
พวกโจรบยอกชอน…
กระดาษสีแดง
กับประโยคดูกุกบยองมิน…
พวกมันคือโจร ที่หลงเหลืออยู่จริงหรือ…
- ไอ้… - อย่าทำข้าเลย
หากพระองค์ทรงไม่มีคำถามแล้ว
กระหม่อมคงต้องขอตัวก่อนพ่ะย่ะค่ะ
หม่อมฉันคิดว่าในวังหลวงคงไม่มีผู้ใด ทราบเรื่องราวเกี่ยวกับบยอกชอนเพคะ
หากผู้ใดมีข้อมูลก็เป็นเพียง เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สลักสำคัญ
และดูเหมือนว่า จะไม่มีผู้ใดโกหกเช่นกัน
องค์รัชทายาท พระองค์ทรงอยาก ทราบอะไรกันแน่หรือเพคะ
นำโคมตามข้ามา
องค์รัชทายาท จะเสด็จไปห้องหนังสือหรือพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาท ทรงชมจันทร์อยู่หรือ
หรือจะเสด็จ ไปเข้าเฝ้าองค์ชายใหญ่หรือ
โปรดระวังทางนะพ่ะย่ะค่ะ
นี่เจ้า ทำเรื่องบ้าบออันใดอยู่
กระหม่อมพยายามจะย้ายหินก้อนนี้ เพื่อไม่ให้พระองค์เดินชนพ่ะย่ะค่ะ
แต่ในเมื่อทำไม่ได้ กระหม่อมจึงนั่งทับแทน
โอ๊ย
หินก้อนใหญ่สะดุดตาเช่นนี้ คิดว่าข้ามองไม่เห็นหรือ
รีบตามมา
หากกระหม่อมไม่ทำเช่นนั้น
พระองค์คงสะดุดล้มไปแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ
ทรงคิดเรื่องอันใดอยู่ จึงไม่ตอบกระหม่อม…
เจ้าดูทางให้ข้า แต่ไม่ดูทางให้ตัวเองเช่นนั้นหรือ
กระหม่อมจะเดินอย่างไรก็ไม่สำคัญ
แต่เหตุใดพระองค์ทรงเดินเรื่อยเปื่อย ไร้จุดหมายล่ะพ่ะย่ะค่ะ
หากพระองค์ตรัสว่าจะไปที่ใด…
หรือว่า… จะทรงอยากเดินเล่นเพียงเท่านั้น
เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ
เชิญเดินให้เปรม
พระองค์จะไปแห่งหนใด กระหม่อมจะติดตามไป
ไม่ว่าพระองค์จะเดินไกลเพียงใด
จนกว่าพระองค์จะตรัสออกมาว่า พอพระทัยแล้ว กระหม่อมก็จะตามไป
โดยไม่ปริปากบ่นพ่ะย่ะค่ะ
- ส่องไฟดีๆ - พ่ะย่ะค่ะ
เจ้าไม่คิดว่าบันทึก ของราชเลขาฯ มันแปลกๆ หรือ
ทรงหมายถึงอย่างไร
ที่แปลกก็คือ รายงานของเจ้าหน้าที่ปกครอง โชวอนโอ
และรายงานของโอวอนโบ ผู้เดินทางไปปราบปรามกลุ่มโจร
สิ่งสำคัญที่สุดกลับหายไป
บันทึกการไต่สวนซงสินะพ่ะย่ะค่ะ
ยิ่งก่อคดีอุกฉกรรจ์
ขั้นตอนการสืบสวน ยิ่งต้องละเอียดและทะลุปรุโปร่ง
แต่นี่กลับไม่มีระบุไว้
หัวหน้าของพวกโจรคือซง ช่างตีเหล็กในบยอกชอน
เขานำพวกโจรกว่า 40 คนบุกยึด
ที่ทำการของทางการในบยอกชอน
และยังโจมตีทหาร รวมถึงคนงาน
ในตอนเริ่มต้น พวกเขาเป็นโจรที่มีกันเพียง 40 คน
แต่เมื่อใต้เท้าโชไปถึงบยอกชอน
พวกเขากลับยึดหมู่บ้านไปได้ห้าแห่ง
และสร้างประเทศใหม่แล้ว
นั่นหมายความว่า ชาวบ้านทุกคนในบยอกชอน
กลับกลายเป็นโจร และเข้าร่วมการกบฏของซง
มันจะเป็นไปได้อย่างไร
ไม่คิดว่าแปลกหรือ
แต่อย่างไรเสีย มันก็เป็นบันทึกของราชเลขาธิการ
ไม่น่าจะบิดเบือนนะพ่ะย่ะค่ะ
หากมันเป็นความจริง…
มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ
ข้าเพียงแต่หวังว่า ผู้ที่ส่งจดหมายภูตผีมาให้ข้า
สังหารครอบครัวเจ้า
และยิงศรอาบยาพิษใส่ข้า
จะไม่ได้มาจากบยอกชอน
อย่างไรเสีย พวกเขาก็เป็นราษฎรของข้า
องค์ชายรัชทายาท พวกนั้นไม่ใช่ราษฎรของท่าน
แต่เป็นกบฏและโจรนะพ่ะย่ะค่ะ
เจ้าจำคำสาปที่เขียนไว้ ในจดหมายภูตผีได้หรือไม่
ทุกผู้ทุกคนจะหันหลังให้กับข้า
ข้าจะต้องอยู่เพียงลำพัง
กลายเป็นคนวิกลจริต และเร่ร่อนไปทั่วประเทศ
หากราษฎรของข้า
สาปแช่งข้าเสียเอง
ไม่คิดว่ามันน่าเศร้าหรือ
พระองค์จึงอยากเชื่อว่า
พวกเขาไม่ได้อยู่เบื้องหลัง เหตุการณ์ทุกอย่างสินะพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมไม่ทราบว่าทรงคิดเช่นนั้น ระหว่างสืบสวนหาความจริง
แต่จากการที่พวกเขาลงมือ ก่อเหตุในคดีจุดทิศหลัก
และเผยแพร่คำสาปออกไปได้ ต้องมีโจรหลงเหลืออยู่จริงพ่ะย่ะค่ะ
แต่รายงานของเสนาบดีกรมตุลาการ และคำพูดของใต้เท้าโชเอง
ก็อาจเป็นเรื่องโกหกได้เช่นกัน
ท่านอาจารย์คิมแห่งมันยอนดัง
กำลังสืบค้น เกี่ยวกับกลีบดอกโบตั๋นแห้งอยู่
ข้อมูลนั้นจะช่วยเรา ไขคดีนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ
พระมูจินไม่เคย บอกเราก่อนว่าจะมาเมื่อใด
หากพระท่านมา
ข้าก็แค่ถวายอาหารให้เพียงเท่านั้น
แต่ข้าได้ยินมาว่า ท่านอาจารย์มีที่พักประจำ
ทุกครั้งที่ท่าน มาเมืองหลวงไม่ใช่หรือ
พอจะทราบหรือไม่
มีที่เช่นนั้นอยู่ด้วยหรือ
ข้าไม่ทราบเลยขอรับ เพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรกนี่ละ
ข้าได้สิ่งของบางอย่างมาจากอุษาคเนย์ จึงอยากถามท่านอาจารย์เสียหน่อยน่ะ
ช่วยบอกข้าทีหากท่านอาจารย์กลับมา
ได้ขอรับ
ขอบใจนะ
สวัสดีขอรับ ขันทีโก บัณฑิตพัค เป็นอย่างไรบ้าง
ไม่ได้พบหน้ากันนานเลย
ท่านอาจารย์คิมอยู่หรือไม่
คือว่า ท่านอาจารย์ก็อยู่นะขอรับ
แต่ข้าไม่คิดว่าเขาจะไหว…
โธ่…
ท่านอาจารย์ ตื่นได้แล้วขอรับ
ขันทีโกกับบัณฑิตพัคมานะขอรับ
มาได้จังหวะ ข้ากำลังสงสัยอยู่เลย ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกท่าน
มีเรื่องอะไรหรือ
ในใจของข้านั้น มีความเศร้าตรมทุกข์ระทมอยู่
ชื่อเสียงหรือเกียรติของข้า อาจไม่ได้มากมายอันใด
แต่ข้าก็ยังเป็นเจ้าพนักงานจังหวัด ที่แม้จะแตกต่างก็ไม่ได้ด้อยกว่าใคร
โบยบินไปเสียเถิด แม่นางน้ำแข็งย้อย
เหตุใดต้องแทงใจดำข้า
เขาถูกคุณหนูที่นึกว่าจะได้หมั้นหมาย ตัดรอนน่ะขอรับ นางพูดจารุนแรงมาก
เขาจึงได้ดูสติเลื่อนลอยเช่นนี้สินะ
นี่ก็เพิ่งผ่านมาเพียงไม่กี่วันเอง
ท่านอาจารย์อาการเป็นๆ หายๆ
ประเดี๋ยวลุกมาบอกว่าไม่เป็นไร แต่อีกประเดี๋ยวก็นอนร้องห่มร้องไห้
อาการหนักจริงๆ
คุณหนูผู้งดงาม
อย่าเดินผ่านหน้าข้าไปอย่างหมางเมิน มาปลอบประโลมข้าหน่อยสิ
วสันต์นี้ วาโยช่างกรรโชกแรงนัก
จนใจข้านั้นกังวล ว่ามันจะหอบเอาตัวข้าไปด้วย
ราตรียังไม่ผ่านพ้นไปเลยแท้ๆ
พายุหิมะใกล้เข้ามา
พายุหิมะในฤดูใบไม้ผลินี่หรือ
สมงสมองคงสิ้นแล้ว
ใจของมยองจินนั้นโศกเศร้านัก
ได้สืบเรื่องกลีบดอกโบตั๋นหรือยัง
ขอรับ
ท่านอาจารย์ของท่านอาจารย์ เคยไปอุษาคเนย์มาก่อน
เราหวังว่าเขาจะพอมีเบาะแส จึงกำลังรอเขากลับมาอยู่ขอรับ
ทว่าเราก็ไม่รู้แน่ชัดว่าท่านอาจารย์ ของท่านอาจารย์จะมาเมื่อใด
ท่านสองคนสนใจเพียงเรื่องนั้นหรือ
ไม่เห็นหรือไรว่าจิตใจ ของมยองจินบอบช้ำเพียงใด
เหตุใดจึงเย็นชาเช่นนี้
ดวงใจที่ถูกน้ำแข็งย้อยทิ่มแทงของข้า
ไม่สำคัญในสายตาพวกท่านเลยหรือ
- น้ำแข็งย้อย - น้ำแข็งย้อยหรือ
คุณหนูที่ตัดรอนท่านอาจารย์นางเย็นชา ราวกับน้ำแข็งย้อยจากขั้วโลกเหนือน่ะ
โธ่ถัง
ออกจากห้องไปเสียเถิด ข้าอยากอยู่ตามลำพัง
โอ๊ย เหตุใดจึงนิสัยน่าชังเช่นนี้
ลืมๆ นางไปเสียเถิด
ไม่ต้องพูด ท่านไม่เข้าใจความรู้สึกข้าหรอก
บุรุษรูปงามเช่นท่าน คงไม่เคยถูกสตรีทิ้งมาก่อนเป็นแน่
ทุกคนออกไปเสีย
คุณชายคิม อยู่หรือไม่
- พระมูจินมาขอรับ - ว่าอย่างไรนะ
- ท่านอาจารย์มาแล้วหรือ - ขอรับ
นี่คือท่านอาจารย์ ของท่านอาจารย์ขอรับ
นี่คือสหายของข้าขอรับ
เอ้อ ศิษย์ข้า เจ้ามีเรื่องอยากถาม ท่านอาจารย์ของข้าไม่ใช่หรือ
ถามเลยสิ
อ๋อ คือว่า…
ไม่มีอะไรแล้วขอรับ ข้าเพียงแต่จำผิดเท่านั้นเอง
ช่างมันเถิด
ปัดโธ่
ในน้ำเต้าขวดนั้น มีปลาแสนสวยอยู่ด้วยขอรับ
- น่าทึ่งไหมขอรับ - น่าทึ่งดีเนอะ
ว่าแต่ เหตุใดท่านจึงอยากพบข้าหรือ
เอ้อ มีบางอย่างที่ข้า อยากถามท่านอาจารย์น่ะขอรับ
เช่นนั้นหรือ
สิ่งนี้มาจากอุษาคเนย์จริงขอรับ
ผู้คนในภูมิภาคอุษาคเนย์
จะเทน้ำมันหอม ใส่กลีบดอกไม้ตากแห้งเพื่อนำไปใช้
ด้วยจุดประสงค์ที่หลากหลายกันไปขอรับ
เช่นนั้นท่านทราบหรือไม่ว่า กลีบดอกโบตั๋นแห้งถูกนำไปใช้ทำสิ่งใด
สิ่งนี้…
ไม่ได้พิเศษอันใด
มันเป็นเพียงสมุนไพรที่ผู้คนมักใช้
บรรเทาจิตใจฟุ้งซ่านเท่านั้นขอรับ
หากทำให้กลีบดอกแห้งด้วยวิธีอื่น…
เจ้าเด็กนี่…
เจ้าขโมยอะไรไป
- โอ๊ยตาย - ตายๆ
- จับมันไว้ - เจ้าหัวขโมย
จับเจ้าเด็กนั่นที
เจ้าหัวขโมย
- จับมัน - จับเจ้าหัวขโมยให้ได้
จับเจ้าเด็กนั่นที
อะไรกัน
วางเกี้ยวลงเดี๋ยวนี้
แกะซิ เปิดดู
เจ้า…
เครื่องลายคราม…
ฝีมือมันขอรับ
รู้หรือไม่ว่ามันมีมูลค่าเท่าใด
ไอ้เด็กบ้า…
- ชั้นต่ำจริง - ช่วยด้วย
กระโจนเข้ามาขวางทางเกี้ยวข้าไม่พอ
ยังจะทำเครื่องลายครามข้าแตกอีก
คิดว่ามันหาซื้อได้ทั่วไปหรืออย่างไร รู้หรือไม่ว่ามันมีมูลค่าเท่าใด
ของมีค่าเช่นนี้
ข้าจะหักกระดูกเจ้าเป็นการชดใช้เสีย
ไม่ได้นะขอรับ เขาจะรู้ว่าท่านลอบปลอมตัวออกมา
ตายเสีย เจ้าตัวสกปรกโสมม
- ทำอะไร - ทุบตีเขาได้อย่างไร เขาก็แค่เด็ก
- เฮอะ - ไม่เป็นไรนะ
เขาไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อยนี่ขอรับ
เหตุใดต้องทุบตีเขารุนแรงปานนั้น
แล้วจะไม่สนกฎหมายบ้านเมืองหรือ
หลักศีลธรรมอันดีอย่างไรเล่า
เขาไม่รู้หรือว่าข้าเป็นใคร
- ป่าวประกาศไปซิ - พวกเจ้าจงคำนับ
ท่านเสนาบดีกรมตุลาการเสีย
ขออภัยขอรับใต้เท้า ข้าไม่ทราบจริงๆ
อย่างไรก็ตาม เครื่องลายคราม คงไม่อาจมีค่ากว่าชีวิตคนได้
แม้ผู้คนจะมีชนชั้นต่างกัน แต่ชีวิตคนล้วนมีค่านะขอรับ
ริอ่านสั่งสอนข้าหรือ เจ้าคนชั้นต่ำ
ลองพ่นอะไรออกมาจากปากอีกสักคำสิ
ข้าจะกรีดปากเจ้าเสีย
แล้วมอบตัวเจ้าให้ทางการ
เอาเลย พูดต่อสิ พูดต่อเลย
พูดสิ
อะไรอีก
เจ้าเป็นใคร
ฮะ
ขออภัยขอรับใต้เท้า
เขาเป็นศิษย์ข้าเอง
ทว่าสติปัญญาด้อยไปนิด
จึงริอ่านต่อปากต่อคำกับท่าน โดยไม่ทราบว่าท่านเป็นใคร
ในฐานะอาจารย์ของเขา
ข้ารู้สึกอับอายขายขี้หน้า และต้องขออภัยจริงๆ
แต่หากข้าลองมองผ่านมุมมองของเขา
เขาเห็นเพียงเด็กน้อยน่าสงสาร
และเข้าอกเข้าใจ ความเจ็บปวดของเด็กผู้นี้ดี
จะให้เขานิ่งเฉยได้อย่างไร
และอีกเรื่องหนึ่ง ท่านจะห้ามไม่ให้เขาพูดได้อย่างไร
ในเมื่อปากมีไว้พูด
หากห้ามไม่ให้พวกเขาพูดเพียงเพราะ มีชาติกำเนิดต้อยต่ำและโง่เขลา
ท่านจะรับฟังความกังวล ของประชาชนได้หรือขอรับ
บิดาเจ้าเป็นใครกัน
ข้าไม่อยากเอ่ยนามให้บิดาเสียหน้า
- ในสถานที่เช่นนี้หรอกขอรับ - อ้อ
ทว่า ข้าจะบอกนามของข้าให้ท่านทราบ
ข้ามีนามว่า…
คมมองจิน
คม…
คมมองจินหรือ…
ข้าไม่รู้หรอกนะ ว่าตระกูลเจ้าสูงส่งปานใด
แต่เพียงได้ยินคำพูดคำจาของเจ้า
ข้าก็รู้ทันที ว่าถามไปก็เสียเวลาเปล่า
การสั่งสอนเหล่าคนโง่เขลา
ที่ไม่รู้จักความน่ากลัว ของโลกใบนี้คือหน้าที่ของข้า
ดังนั้นข้าจะสอน บทเรียนบางอย่างให้เจ้าก็แล้วกัน
- ลากคอเจ้าเด็กนั่นมา - ขอรับใต้เท้า
- มานี่ - อย่าขอรับ
มา
- ช่วยข้าที - คุกเข่า
ในโชซอนแห่งนี้ มีสิ่งที่เรียกว่ากฎหมายอยู่
หากเจ้าอ่านออกเขียนได้ ก็คงจะพอรู้เรื่องรู้ราวอยู่บ้าง
และด้วยเหตุนั้น เจ้าพึงรู้ว่า
เด็กนี่จะต้อง ชดใช้ค่าเสียหายที่มันก่อ
กับข้าผู้เป็นผู้เสียหาย
บอกมันไปซิว่า เครื่องลายครามนั่นมูลค่าเท่าใด
เครื่องลายคราม มีมูลค่า 200 ยางขอรับใต้เท้า
ตั้ง 200 เชียว
ใต้เท้า เด็กตัวแค่นี้จะไปหาเงิน จำนวนมากเช่นนั้นมาจากไหนกัน
เช่นนั้นมันก็ต้องทำงานชดใช้ข้าสิ
ให้มันติดคุกสัก 200 ปี น่าจะพอชดใช้ได้
ขออภัยขอรับ ยกโทษให้ข้าเถิด
เจ้าคิดหรือว่าต่อให้เจ้า ทำงานชดใช้ให้ข้าทั้งชีวิต
เจ้าจะมีปัญญาจ่ายคืนให้ได้
และที่สำคัญเจ้าเด็กนี่…
เจ้าน่ะ เมื่อสักครู่นี้ เจ้าไล่ตามมันมาใช่หรือไม่
ข้าได้ยินเสียงเจ้า ตะโกนเรียกมันว่าหัวขโมยนี่
ก่อนหน้านี้ข้านึกว่า เขาขโมยของมีค่าไปขอรับ
แต่ใต้เท้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจ…
นั่นน่ะ คือสิ่งที่มันขโมยมาใช่หรือไม่
เหตุใดจึงไม่ตอบข้าเล่า
เงยหน้าขึ้นมา
เจ้า…
เจ้าเป็นใคร ทำงานทำการอยู่ที่ใด
ข้าเป็นเพียงคนเฝ้าโรงเตี๊ยม ใช้ชีวิตหากินวันต่อวันขอรับ
เอาของที่เจ้าเด็กนั่น ขโมยมาออกมาให้ข้าดูซิ
พวกเจ้าทุกคน จงดูให้ดี
ข้าไม่ได้ทำเช่นนี้เพื่อระบายอารมณ์
แต่ข้ากำลังทำตามกฎหมายต่างหาก
เอาของที่เจ้าเด็กนั่นขโมยมาให้ข้า
ผู้ใดเคยขโมยไข่ วันข้างหน้ามันจะขโมยวัว
เด็กที่เริ่มต้นจากการเป็น หัวขโมยลักของเล็กๆ น้อยๆ
มันจะกำเริบเสิบสาน กลายเป็นกบฎในวันข้างหน้า
ไม่นะ
ดูอย่างไรก็เป็นการลักทรัพย์
ดังนั้นข้าจะส่งตัวมัน ให้กับสำนักมือปราบ
ขงจื๊อเคยกล่าวไว้ว่า
"ไม้ที่ผุไม่อาจแกะสลักได้ฉันใด
กำแพงมูลไม่อาจโบกปูนทับได้ฉันนั้น"
แต่คนชนชั้นต้อยต่ำอย่างพวกเจ้า ย่อมไม่เคยได้ยินกันเป็นแน่
มันมีความหมายว่าการดุด่า คนเช่นพวกเจ้านั้นเปลืองน้ำลายเปล่า
แต่ต้องใช้วิธีการลงโทษ ขั้นรุนแรงจึงจะหลาบจำ
ขงจื๊อนี่ปราดเปรื่องดีแท้
- เอ้า ลากคอมันมาแล้วไปกันได้ - ขอรับใต้เท้า
มานี่ มาเสียดีๆ
พอได้แล้ว เจ้ากรมตุลาการ
อะไรกันนักกันหนา…
วางเกี้ยวก่อน ให้ข้าลง
เช่นนั้นย่อมได้
เจ้า…
อะไรกัน…
เหตุใดจึงอยู่ที่นี่
ข้าเป็นเพียงบัณฑิตที่ผ่านทางมา แต่ขอพูดอะไรเสียหน่อยได้หรือไม่
บัณฑิตหรือ ได้ๆ
ข้าเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างแล้ว เด็กผู้นี้ไม่ได้ตั้งใจทำของท่านแตก
มันเป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น
และแม้จะเป็นการลักทรัพย์
สิ่งที่ถูกขโมยมาก็มีเพียง ข้าวเย็นชืดกับหัวมันไม่กี่หัว
กฎหมายโชซอน อนุญาตให้มีการอะลุ่มอล่วยกันได้
เช่นนั้นไม่ปล่อยเขาไปเสียเล่า
ข้าเป็นถึงเสนาบดีแห่งกรมตุลาการ
ผู้ทำงานรับใช้ประเทศชาติ
ท่านบัณฑิตจะให้ข้าปล่อย ผู้กระทำความผิดไปได้อย่างไร
อย่างไรเสียก็ต้องมีการลงโทษขอรับ
การลงโทษเพียงครั้งเดียว
สามารถสอนบทเรียนให้ประชาชนได้นับพัน
ข้าต้องเชือดไก่ให้ลิงดูอย่างไรเล่า
ดูเหมือนว่าท่านจะมีความรู้ เกี่ยวกับกฎหมายกว้างขวางทีเดียว
ทว่าไม่ได้ศึกษาแนวคิดของเม่งจื๊อ
เห็นได้จากการที่ท่าน ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ
เม่งจื๊อเคยกล่าวไว้ว่า
"จิตใจผู้ใด เปี่ยมไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ
ย่อมบ่มเพาะเมตตาธรรมได้"
ดูเด็กผู้นี้สิ
มองปราดเดียวก็รู้ได้ว่า เขาไม่มีบิดามารดาดูแล
หากบิดามารดาของเขายังอยู่ ก็คงมีเหตุให้ดูแลเขาไม่ได้
เขาคงหิวโหยจึงต้องลักขโมย
และหนีมา เนื่องจากรู้สึกละอายต่อความผิดนั้น
จนมาทำให้ เครื่องลายครามของท่านตกแตก
แหม ข้าต้องมีอยู่แล้วสิขอรับ ความเห็นอกเห็นใจที่ท่านบัณฑิตว่า
ขอรับ ข้าก็คิดเช่นนั้น
อย่างไรก็ตาม การมีความเห็นอกเห็นใจต่อใครสักคน
กับการกระโจนเข้าไป ช่วยเหลือใครสักคนนั้นแตกต่างกัน
ไม่ว่าใครก็มีความเห็นอกเห็นใจได้ ทว่าน้อยนักจะกล้าลงมือช่วยเหลือ
เป็นท่านจะทำเช่นไร
ท่านจะมีเพียงความเห็นอกเห็นใจ หรือลงมือทำตามความรู้สึกจริง
ลงมือทำสิขอรับ
แต่อย่างไรมันก็เป็น เครื่องลายครามที่มีมูลค่านะขอรับ
เท่าที่ข้าทราบ ประชาชนทั่วไป
ไม่อาจใช้เครื่องลายครามนั่นได้ นอกเสียจากจะนำไปดื่ม
เนื่องจากกษัตริย์องค์ก่อนๆ สั่งห้าม และกำหนดให้มันเป็นของชั้นสูง
ข้าจึงข้องใจนัก ว่าเหตุใดเสนาบดีกรมตุลาการ
ผู้ที่ควรควบคุมดูแลการใช้กฎหมาย กลับมีสิ่งของต้องห้าม
- อยู่ในครอบครองเสียได้ - เอ่อ คือ…
ไม่เป็นไร
เห็นแก่ท่าน ข้าจะทำเป็นไม่รับรู้…
ความผิดนี้แล้วกัน
ให้รู้ระหว่างเราเท่านั้น
ด้วยความที่ข้ามีความเห็นอกเห็นใจ ข้าจะยกโทษให้เจ้าแล้วกัน
ทรงเก็บเป็นความลับด้วยเถิด
มาเถิด เราไปกันดีกว่า
เอ้าๆๆ ข้าจะเดินกลับบ้านแทน
มาเร็ว รีบไป
ไม่เป็นไรนะ
ฮึ่ย
วางเกี้ยวลง
หลีกไป ท่านเสนาบดีกรมตุลาการจะผ่านทาง
เหตุใดก่อนหน้านี้ ไม่ป่าวประกาศเช่นนี้เล่า
หลีกไป
ได้อะไรมากินหรือไม่
- ท่านพี่… - เจ้าก็ไม่มีอะไรตกถึงท้องหรือ
มีสิขอรับ ข้ากินไปเยอะแล้ว
บางบ้านจัดงานเลี้ยงกัน ข้าจึงไปช่วยงานพวกเขา
ขอโทษด้วย ที่ข้าหาอะไรมาให้ท่านไม่ได้
เจ้าได้กินพี่ก็ดีใจแล้ว
มันได้เป็นถึงเสนาบดีกรมตุลาการ…
รู้อยู่แล้วใช่หรือไม่
เหตุใดคนเช่นมัน จึงได้ใช้ชีวิตหรูหราสุขสบายเล่า
เก็บกวาดเสีย
บิดามารดาของเจ้าเล่า
ข้าได้ยินว่าพวกท่านตายไปแล้ว
ท่านพี่ของข้าจึงแบกข้าหนีมาขอรับ
หนีมาเช่นนั้นหรือ
หนีมาจากที่ใด
นางบอกว่าบ้านเกิดของเรา คือบยอกชอนขอรับ
เราถูกขับไล่ออกมา
และบิดามารดาก็มาด่วนจากไป
นำเงินนี้ไปซื้อยาให้พี่สาวเจ้าเสีย
และข้าจะจ่ายเงินล่วงหน้า ให้ท่านลุงที่ดูแลโรงเตี๊ยม
หากเจ้าหิวก็สามารถไปที่นั่น และเอาอาหารมาทานได้
หากพวกเขาเรียกทางการ มาจับตัวข้าล่ะขอรับ
ไม่เป็นเช่นนั้นหรอก เจ้าอยากไปที่ไหนก็ไปได้
ข้าอยู่ถัดจากโรงเตี๊ยม เจ้าถามทาง จากพวกเขาแล้วมาได้ทุกเมื่อเลยนะ
ได้ยินชื่อของเขาแล้วใช่หรือไม่
คมมองจิน
พวกเขาไม่มีบิดามารดาและไม่มีที่ไป ฝากพวกท่านช่วยดูแลพวกเขาที
หากเงินไม่พอ ข้าจะนำมาให้อีก
- ขอฝากด้วย - ขอรับ
เช่นนั้นขอตัวก่อน
- ขอบใจมากนะ - ขอรับ
บัณฑิตพัคหนอ บัณฑิตพัค
ช่างเป็นผู้ที่เด็ดเดี่ยวจริงๆ
เขาอาจดูแข็งกระด้าง แต่จิตใจนั้นอ่อนโยน
แม้ภายนอกดูแข็งกร้าว ภายในจิตใจนั้นอ่อนไหวนัก
- เห็นด้วยหรือไม่ศิษย์ข้า - ขอรับท่านอาจารย์
ข้ารู้สึกถูกชะตาบัณฑิตพัคนัก
ท่านอาจารย์เองก็เด็ดเดี่ยวไม่เบา…
พระองค์ทรงพูดถูก
ในบยอกชอน ไม่ได้มีเพียงพวกโจรอาศัยอยู่
เด็กเหล่านั้น แม้ว่าบิดามารดาจะเป็นโจร
เด็กก็ไม่ได้ทำความผิดใด
เมื่ออยู่เคียงข้างกันเช่นนี้ ก็ดูเหมาะสมดีนะพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมหมายถึงเงาน่ะ พระองค์ทรงมองมันไม่ใช่หรือ
เงาสองร่างนี้ดูสนิทกันดี ทรงไม่คิดเช่นนั้นหรือ
อย่ามาใกล้ข้า
กระหม่อมไม่ได้เข้าใกล้พระองค์ แต่เป็นเงาต่างหากล่ะพ่ะย่ะค่ะ
บอกว่าอย่ามาใกล้อย่างไรเล่า
เดินตามทางของเจ้าไปสิ ทำบ้าอันใด
ก็นี่แหละพ่ะย่ะค่ะ ทางของกระหม่อม
ช่างพูดนัก
อย่าตามมา นี่เป็นคำสั่ง
พ่ะย่ะค่ะ
ข้ามีนามว่าฮงแจยง เป็นประชาชนที่อาศัยอยู่ในบยอกชอน
และข้าส่งสาส์นฉบับนี้ไป ในนามของชาวบยอกชอนทั้งหมด
โชวอนโอคือผู้ที่ทำประเทศชาติล่มจม
และทำให้ผู้คนล้มป่วยโดยแท้
"ดูกุกบยองมิน"
(ฮงแจยง)
มีผู้รอดชีวิตงั้นหรือ
แต่เขาลือกันว่า รัชทายาทกำลังเรียกตัว
ขันทีกับนางกำนัล จากบยอกชอนไปเข้าเฝ้านะขอรับ
(ซง กา มยอล อี)
ฝ่าบาท
กระหม่อมขอประทานอภัยที่ต้องบังอาจ นำสาส์นดูหมิ่นเบื้องสูงมา
ให้พระองค์ทอดพระเนตรเพื่อยืนยัน ว่าเป็นฝีมือของพวกโจรที่หลงเหลือ
บอกข้ามาเสียดีๆ ว่า กระดาษแผ่นนี้มีที่มาอย่างไร
ขอประทานอภัย
ที่ต้องทูลว่าในยามที่นางร่างทรง
บริกรรมคำสาปแช่งนั้น
สาส์นที่เขียนข้อความเช่นนี้ ได้ถูกโปรยลงมาจากฟากฟ้านับร้อยใบ
ตระกูลซงจะทำลาย ตระกูลอีให้สิ้นซากสินะ…
ฝ่าบาท ปกติแล้วจดหมาย ที่ไม่ระบุผู้ส่งจะถูกเผา
ทันทีที่อ่านเสร็จแม้ว่าเนื้อหา จะเกี่ยวข้องกับประเทศชาติก็ตาม
แต่สาส์นนี้ไม่เข้าจำพวกนั้น ในเมื่อเรารู้ตัวผู้ส่งอยู่แก่ใจ
การที่นางร่างทรงเอ่ยถึงซงนั้น คล้ายกับยืนยันว่าพวกมันร่วมมือกัน
เช่นนั้นก็มีคน จากนอกวังเกี่ยวข้องด้วยหรือ
กระหม่อมเชื่อว่าเราควรออกคำสั่ง ห้ามไม่ให้ผู้ที่มาจากบยอกชอน
เข้ามาทำงานกับทางการ เพื่อที่ในวัง จะไม่ต้องได้ยินชื่อแสลงหูเช่นนั้น
โปรดออกราชโองการเถิดพ่ะย่ะค่ะ
ห้ามไม่ให้ผู้ที่มา จากบยอกชอนเข้าสอบรับราชการ
ไม่เพียงบยอกชอน แต่รวมถึงพยองอันด้วย
พยองอันเป็นจังหวัด ที่อยู่ติดกับแดนคนเถื่อน
เพราะพวกมันกักขฬะไร้การศึกษา
กระทั่งกษัตริย์พระองค์ก่อน ยังทรงทิ้งพินัยกรรมไว้ว่า
อย่าได้รับใครมาจากดินแดนนั้น
เสนาบดีของประเทศทั้งคน
เลวทรามกว่าคนกักขฬะได้อย่างไร
ท่านอัครมหาเสนาบดี เราต้องหาทางหยุดยั้งพวกเขานะขอรับ
ด้วยวิธีการใดเล่า
หากท่านมีแผนการก็ลองว่ามา ไม่รู้หรือว่าฝ่าบาทเป็นคนเช่นไร
ในสายตาพระองค์ อำนาจต้องมาก่อน แม้ต้องกำจัดบริวารคนสนิทก็ตาม
ในเมื่อฝ่าบาท เห็นสาส์นข่มขู่นั่นแล้ว
พระองค์ย่อมต้องไว้ใจ ใต้เท้าโชมากยิ่งกว่าเดิมแน่
- อ้าว - ท่านอาจารย์ มีป้ายประกาศใหม่ขอรับ
ใครก็ตามที่มาจากบยอกชอน จะถูกห้ามไม่ให้สอบรับราชการ
รวมถึงทำงานกับทางการด้วยขอรับ
ว่าอย่างไรนะ…
หลีกซิ
น่าสงสารพวกที่มาจากบยอกชอนเสียจริง
- ทำงานกับทางการไม่ได้เช่นนี้ - ก็สมควรถูกสั่งห้ามไม่ใช่หรือ
ไม่เคยไปบยอกชอนหรืออย่างไร ที่นั่นไม่ต่างจากแหล่งซ่องสุมโจร
หากไม่เคยโดนพวกมันดักปล้นสักหน
เจ้าคงไม่ใช่คนทำมาค้าขายจริง
พูดอีกก็ถูกอีก
คนรู้จักของข้าเคยรับคน จากบยอกชอนเข้ามาเป็นทาส
แล้วทุกอย่างในโรงเก็บของของเขา
ก็ถูกขโมยไม่มีเหลือ
เขาว่ากันว่าคนจากบยอกชอน ต่อให้รับมาเป็นทาส
ก็ยังเลี้ยงเสียข้าวสุก พวกมันดีแต่โกหกลักขโมยเท่านั้น
แต่ต่อให้ในบยอกชอน จะเคยมีกลุ่มโจรอยู่จริง
พวกมันก็ถูกกวาดล้าง ไปเมื่อสิบปีก่อนแล้วไม่ใช่หรือ
เจ้าไม่รู้อะไรเสียแล้ว พวกมันอาจกบดานอยู่ก็ได้
ไหนลองดูซิ…
เจ้าน่ะ มาจากบยอกชอนใช่หรือไม่
พูดเพ้อเจ้ออะไรของเจ้า
จะหยอกล้อก็ให้มีขอบเขตหน่อย
หากไม่ใช่แล้วจะเดือดร้อนเพื่ออะไร เหตุใดต้องร้อนตัวเช่นนั้นด้วยเล่า
ข้าเพียงคิดว่าในหมู่พวกเรา ต้องมีใครสักคนมาจากบยอกชอนแน่
ไหนลองดูซิ…
อะไรกัน เหตุใดจึงจ้องหน้าข้าเช่นนั้น
- ปล่อยนะ - ข้าเอง
- ปล่อย - ข้านี่แหละมาจากบยอกชอน
เห็นกันแล้วใช่หรือไม่
แน่จริงก็เอาเรื่องนี้ ไปโพนทะนาเลยซิ
ว่าบุตรชายคนเล็ก ของใต้เท้าคิมมาจากบยอกชอน
เจ้าเคยเห็นข้ามาก่อนไม่ใช่หรือ
รู้จักข้าไม่ใช่หรือ
ไม่เจอกันนานนี่
- เจ้ามันวิปริตไปแล้ว - เจ้าสิวิปริตยิ่งกว่า
- ว่าอย่างไรนะ - ว่าอย่างไรเล่า
มันน่านัก…
พระมเหสี
มีนางในห้องเย็บปักนางหนึ่ง มาขอเข้าเฝ้าเพคะ
มีเหตุอันใดหรือ
- ให้ข้าได้เข้าเฝ้าองค์รัชทายาทที - กลับไปเสีย
อะไรกัน อย่าใจร้ายใจดำนักเลย
- ให้ข้าได้เข้าเฝ้าเถิด - กลับไป
บัดนี้ขันทีและนางกำนัลจากบยอกชอน ทยอยถูกไล่ออกเรื่อยๆ เลยพ่ะย่ะค่ะ
ข้าอยู่ในวังมาตั้ง 30 ปีเชียวนะ
ยามที่เกิดคดีบยอกชอนขึ้น ข้าไม่ได้อยู่ที่นั่นเสียด้วยซ้ำ
เหตุใดจึงถูกไล่ออกเช่นนี้เล่า
มันไร้เหตุผลเกินไปนะขอรับ
หม่อมฉันไม่ใช่ผู้ที่จุดไฟ เผาต้นบ๊วยเสียด้วยซ้ำ
เหตุใดจึงไล่หม่อมฉันออกได้ลงคอเพคะ
เมตตาหม่อมฉันด้วยเถิด
พระมเหสีเป็นผู้เดียว ที่หม่อมฉันขอร้องได้
หม่อมฉันเพิ่งทูลความจริง กับองค์รัชทายาทไป
ยามที่พระองค์ทรงเรียกหม่อมฉัน ไปเข้าเฝ้าเมื่อไม่กี่วันก่อน
พระมเหสี หม่อมฉันไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นะเพคะ
ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ
เอาตัวนางไปเร็ว
พระมเหสีเพคะ
ช้าก่อน
หม่อมฉันไม่มีที่ไปจริงๆ เพคะ
ข้าไม่มีอำนาจในเรื่องนี้
ช่วยอดทนไว้ก่อนนะ
เราต้องได้พบกันใหม่แน่
โปรดอย่าลืมหม่อมฉันนะเพคะ พระมเหสี
นี่เป็นพระราชโองการนะ
ปัดโธ่…
องค์ชาย
องค์ชายรัชทายาท
วันนั้นทรงเรียกกระหม่อมเข้าเฝ้า
เพื่อจะไล่กระหม่อมออก เช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมทูลไปแล้วว่า
ไม่ได้รู้เรื่องราวอันใด เกี่ยวกับพวกโจรบยอกชอน
เช่นนี้ช่างไม่ยุติธรรมเลยพ่ะย่ะค่ะ
โปรดทรงอย่าทอดทิ้ง กระหม่อมเลยนะพ่ะย่ะค่ะ
รัชทายาท
องค์ชายรัชทายาท โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิด
ลากตัวออกไปเสีย
- องค์ชาย - องค์รัชทายาท
รัชทายาท
กระหม่อมไม่ทราบอะไรจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ
ทุกสิ่งที่กระหม่อมทูลไป เป็นความจริงทั้งนั้นพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาท
- รัชทายาท - เอาตัวพวกมันออกไป
องค์ชายรัชทายาท
ข้าขอตัวไปดูรัชทายาทนะขอรับ
ทุกคนถูกไล่ออกจากตำแหน่ง
และถูกเนรเทศออกจากวังรึ
(รายนามผู้สอบผ่านการสอบของทางการ)
องค์รัชทายาท ทรงอ่านรายนามนั้น เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในบยอกชอนหรือ
หลังใต้เท้าโช ปราบปรามกลุ่มโจรบยอกชอน
ก็มีคนจากบยองชอน สอบผ่านการสอบรับราชการ
ในรอบสิบปีเพียงสามคนเท่านั้น
การสอบรับราชการทหารก็เช่นเดียวกัน
และแม้ว่าจะสอบผ่าน พวกเขาก็ได้ ไปรับตำแหน่งตามชนบทหรือเกาะห่างไกล
เป็นเหตุให้ต้องออกจากฮันยางขอรับ
มาบัดนี้ยังถูกห้าม ไม่ให้เข้าสอบรับราชการอีก
ทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ
เสด็จพ่อ
โปรดยกเลิกคำสั่งห้ามไม่ให้ราษฎร จากบยอกชอนสอบรับราชการด้วยเถิด
ราชโองการนี้จะทำให้ ชีวิตของราษฎรมากมาย
ต้องสั่นคลอนนะพ่ะย่ะค่ะ
โปรดช่วยเหล่าขันที นางกำนัล
และข้าราชสำนักทั้งหลาย ที่ถูกไล่ออกไปด้วยเถิด
ลูกลองอ่านรายนามผู้สอบผ่าน การสอบของทางการดูแล้ว
พบว่านับตั้งแต่เกิดเรื่อง ผู้คนจากบยอกชอน
ก็ถูกกีกกันมาโดยตลอด
และแม้ว่าจะสอบผ่าน
ก็ไม่ได้รับ การเลื่อนตำแหน่งหน้าที่การงาน
รัชทายาท
พ่อบอกเจ้าแล้วอย่างไร ว่าอย่าก้าวก่ายเรื่องการเมือง
ข้ารอได้ องค์ชายรัชทายาท กำลังเข้าเฝ้าฝ่าบาทอยู่
แต่คำสั่งนี้มีการบังคับใช้
โดยไม่ผ่านการพิจารณานะพ่ะย่ะค่ะ
เสด็จพ่อ
รายงานจากเจ้าพนักงาน ไม่ได้เป็นความจริงเพียงหนึ่งเดียว
พระองค์ต้องไต่สวน
และสืบหาเรื่องราว ที่เกิดขึ้นจริงก่อนสิพ่ะย่ะค่ะ
หากไม่แก้ไขข้อผิดพลาดในอดีต
ข้าราชบริพาร ที่ซื่อสัตย์จะไร้ที่พึ่งพา
และข้าราชบริพาร ที่ทุจริตจะยิ่งกำเริบเสิบสาน…
พอที
ไม่ต้องพูดแล้ว
เจ้าว่าพ่อฟังแต่ข้าราชบริพารใจคด ไม่เลือกวิธีการรับมือให้เหมาะสม
และควรทำการไต่สวนใหม่สินะ
รัชทายาท
สิ่งที่เจ้าพยายามจะสื่อก็คือ การตัดสินใจที่ผ่านมาของพ่อนั้น
ผิดพลาดทั้งหมดเช่นนั้นหรือ
- ลูกไม่ได้… - ว่าที่กษัตริย์โชซอนออกตัว
ปกป้องพวกโจรที่นำพาความยุ่งเหยิง มาสู่ประเทศชาติได้อย่างไร
เหตุใดพระองค์จึงฟังคำพูด ของตระกูลโชเพียงอย่างเดียว
ฝ่าบาท ใต้เท้าโชมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ
ข้ายังมีเรื่องต้องทูลเสด็จพ่ออีก
ท่านค่อยมาวันหลังก็แล้วกัน
เช่นนั้นกระหม่อม จะกลับมาอีกครั้งในภายหลังพ่ะย่ะค่ะ
กล้าดีอย่างไรถึงขัดขึ้นมาเช่นนั้น
พ่อบอกเจ้าแล้วอย่างไรว่า อย่าได้เป็นศัตรูกับใต้เท้าโช
เหตุใดจึงสะเพร่าเช่นนี้
รัชทายาทองค์ก่อนหน้ามากมาย ต้องเจ็บตัวขณะพยายามก้าวก่าย
เรื่องที่เกี่ยวข้องกับการเมือง แม้จะยังไม่ทันได้ขึ้นครองบัลลังก์
ใต้เท้าโชไม่ได้ เพิ่งลืมตาดูโลกหรอกหนา
เขาไม่ใช่คนที่เจ้าจะเอาชนะได้
เจ้าคิดหรือว่าใต้เท้าฮัน
คือเป้าหมายเดียวของใต้เท้าโช
เจ้าไม่รู้หรอกหรือว่า ตัวเจ้าเองก็อาจกลายเป็น
เป้าหมายของเขาได้โดยง่าย
เช่นนั้นลูกควรทำอย่างไรล่ะพ่ะย่ะค่ะ
จะให้ลูกนั่งรักษาตำแหน่งไว้ และไม่ลงมือทำสิ่งใดเลย
ราวกับเป็นหุ่นไล่กาตัวนึงหรือ
หากต้องทำเช่นนั้น
ตำแหน่งของลูกก็ไร้ความหมายไม่ใช่รึ
พ่อเคยบอกเจ้าแล้วอย่างไร ว่าตำแหน่งที่เจ้าอยู่นั้น
จะมีความเห็นอกเห็นใจ หรือความสงสารไม่ได้
เช่นนั้นเสด็จพ่อทรงขึ้นครองบัลลังก์
เพียงเพื่อให้ มีชีวิตอยู่ต่อไปได้หรือพ่ะย่ะค่ะ
สามหาว!
เจ้าคิดมาตลอดว่าพ่อเป็นกษัตริย์
ที่สิ้นไร้ไม้ตอก ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ
พ่อขอถามเจ้า
ว่าเจ้าคิดว่าพ่อ เป็นกษัตริย์ที่ไร้ค่าใช่หรือไม่
รัชทายาท
ตอบข้ามาซิ
เสด็จพ่อเคยตรัสให้ลูก กังขาคนรอบกายไว้ก่อน
และอย่าได้ไว้ใจใครทั้งสิ้น
ลูกจึงพยายามอย่างหนัก ที่จะกันทุกคนออกห่างจากตัวเอง
กระทั่งยอมทำร้ายสหาย ผู้ที่สนิทสนมใกล้ชิดที่สุด
แต่ยามที่ลูกมองดูเสด็จพ่อ
ลูกก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่ลูก
พยายามปกป้องนักหนา
มันคือสิ่งใดกันแน่
เพราะตำแหน่ง ที่ลูกนั่งอยู่นั้นไม่ใช่ของลูก…
แต่มันเป็นตำแหน่งของเสด็จพี่ต่างหาก
ลูกเคยอยากเป็น
ว่าที่กษัตริย์ ผู้ที่ทำให้เสด็จพี่ภาคภูมิใจได้
ลูกทำสิ่งที่เสด็จพ่อ ทรงอยากให้ทำแล้ว
แต่บัดนี้ลูกกลับ รู้สึกละอายใจเหลือเกิน…
ละอายใจที่ไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย…
ราวกับเป็นเพียงหุ่นไล่กาตัวนึง
เสด็จพ่อทรงทำให้ลูก…
รู้สึกกับตัวเองเช่นนี้ได้อย่างไรกัน
ฝ่าบาท
หากอยากรักษาตำแหน่งของพระองค์ไว้ ก็ต้องปล่อยรัชทายาทไปนะพ่ะย่ะค่ะ
วันนี้ข้าต้องไปปาฐกถา
อย่าลืมเตรียมตัวล่วงหน้าเล่า
ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ
แต่ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง ให้พระองค์ประทับอยู่
ในวังตะวันออกไปจนกว่าฝ่าบาท
จะมีรับสั่งใหม่พ่ะย่ะค่ะ
ห้ามไม่ให้พระองค์ เข้าเฝ้าฝ่าบาทหรือพระมเหสี
และห้ามไม่ให้พระองค์เข้าร่วม
การปาฐกถาใดๆ พ่ะย่ะค่ะ
นอกจากนี้ พระอาจารย์ส่วนพระองค์ก็ถูกสั่งห้าม
ไม่ให้เข้า วังตะวันออกเช่นเดียวกันพ่ะย่ะค่ะ
รัชทายาท
องค์ชาย
- องค์รัชทายาท - รัชทายาท
เปิดประตู
ข้าบอกให้เปิดประตูบัดเดี๋ยวนี้!
ไม่ได้จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ
ขอประทานอภัยองค์ชายรัชทายาท
รัชทายาท
องค์รัชทายาท
องค์ชาย
- รัชทายาท - รัชทายาท
- ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ - องค์ชายรัชทายาท
ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ
แต่พระองค์ถูกสั่งห้าม ไม่ให้ออกจากวังตะวันออก
และฝ่าบาททรงมีรับสั่งว่า พระองค์จะมีขันทีรับใช้
ได้เพียงหนึ่งคน ส่วนขันทีคนอื่น จะถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าวังตะวันออก
องค์ชายรัชทายาท ไม่ได้เสด็จออกจากวังตะวันออก
เป็นเวลาสิบวันแล้ว
ผ่านมา 15 วันแล้ว
ข้าทำอะไรให้เขาไม่ได้เลยจริงๆ
เหตุใดเราจึงไม่ได้ข่าวคราว จากวังหลวงเลยล่ะขอรับ
หรือองค์ชายรัชทายาทจะลืมเราไปแล้ว
เป็นไปไม่ได้หรอก
แต่บัณฑิตพัคกับขันทีโก ไม่โผล่หน้ามาพักใหญ่แล้วนะขอรับ
ข้าคิดถึงพวกเขานะ
เนอะ
ขอรับ
หากวันนี้ได้ดื่มกับพวกเขา ก็คงจะดีไม่น้อยทีเดียว
แด่มิตรภาพ แด่ครอบครัว แด่ความรัก
- ชน - ชน
อากาศอุตส่าห์ดีแท้ๆ
ผ่านมา 20 วันแล้ว ที่ข้าได้พบหน้าองค์รัชทายาท…
พระองค์ถูกกักบริเวณ อยู่ในเรือนประทับ
ได้หนึ่งเดือนแล้ว…
องค์รัชทายาท ทรงสุขสบายดีหรือไม่
องค์รัชทายาท ได้เวลาบรรทมแล้วเพคะ
เจ้ารู้หรือไม่ว่าหน้าที่ ขององค์ชายรัชทายาทมีสิ่งใดบ้าง
มีสิ่งใดบ้างเพคะ
มุนชิมชีซอน
หรือเรียกอีกอย่างว่าวุนจองชินซอง
ซึ่งก็คือการทักทาย กษัตริย์และพระมเหสีทุกวัน
และถามไถ่ถึงเรื่องเครื่องเสวยต่างๆ
รู้หรือไม่ว่ามีสิ่งใดอีก
การเข้าร่วมปาฐกถา
และศึกษาหาความรู้สินะเพคะ
ทว่า…
เสด็จพ่อกลับสั่งห้าม ไม่ให้ข้าทำทุกสิ่งที่กล่าวมา
เช่นนี้แล้วข้าจะเรียกตัวเอง ว่าองค์ชายรัชทายาทได้อีกหรือ
ข้าทำไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว
ทุกสิ่งที่องค์ชายรัชทายาทสมควรทำ…
ข้าไม่สามารถทำสิ่งใดได้ทั้งนั้น
แล้วจะเรียกตัวเอง ว่ารัชทายาทได้อย่างไร
ข้าคงไม้พ้น…
ถูกปลดจากตำแหน่งเสียแล้ว
เสด็จพ่อจะทอดทิ้งข้า
หากพระองค์ไม่คิดทำเช่นนั้น
ก็คงไม่สั่งกักบริเวณข้าหรอก
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
ข่าวลือที่ว่าองค์ชายรัชทายาท ถูกกักบริเวณเป็นเรื่องจริงหรือไม่
เช่นนั้นเขาก็ถูกไล่ออกมา
ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่โกซุนดลตัวจริง
อย่าไว้ใจเขาเด็ดขาด
เจ้าเป็นมารดาของใครกันแน่
คิดว่าเจ้าทำสิ่งใดอยู่
ต้องไล่เขาออกไปทันทีเพคะ
เจ้าคือผู้ที่สังหาร ครอบครัวข้าใช่หรือไม่
ข้าจะปกป้องเจ้า เช่นเดียวกับที่เจ้าปกป้องข้า
เขาคือคนส่งสาส์น
ที่มายังแกซอง