(พัคฮยองชิก)
(จอนโซนี)
(พโยเยจิน)
(ยุนจงซอก)
(อีแทซอน)
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องแต่ง)
(ตัวละคร องค์กร สถานที่ เหตุการณ์)
(และศาสนาในเรื่อง เป็นเพียงการสมมติเท่านั้น)
(ฉากที่มีสัตว์ร่วมแสดง)
(ถ่ายทำโดยอาศัย อุปกรณ์ประกอบและใช้เทคนิคพิเศษ)
ตอนนี้เขาลือกันว่า องค์ชายรัชทายาทถูกกักบริเวณ
อยู่ในวังตะวันออกขอรับ
ข้าเองก็ได้ยิน พวกบัณฑิตพูดอยู่เช่นกัน
นึกว่าเป็นเพียงข่าวลือเสียอีก เป็นเรื่องจริงเช่นนั้นหรือขอรับ
บิดาของเจ้าเคยพูดเรื่อง ที่จริงจังเช่นนี้เล่นๆ ด้วยหรือ
อย่างไรก็พูดถึงเรื่องนี้แล้ว
สถานการณ์ชักเริ่มจะวุ่นวาย
ข้าจึงกำลังพิจารณาอยู่ว่าจะขอลาออก
แล้วไปเป็นชาวนาแทน
รีบกินกันเถิด
รัชทายาทถูกกักบริเวณเช่นนั้นหรือ
(ตอนที่ 12)
ด้วยเหตุนี้บัณฑิตพัคจึงหายหน้าไปรึ
ปัดโธ่ เดินดูทางหน่อยไม่ได้หรือไร
เอาเถิด
ท่านคงจะไม่ทันระวังกระมัง
ขออภัย
หวังว่าท่านจะไม่โกรธเคืองข้านะ
อ้าว ไม่เจอกันนาน
จำข้าไม่ได้หรือ
ข้าอย่างไรเล่า คิมมยองจินแห่งมันยอนดัง
- ทราบขอรับ - ว่าแต่เหตุใดจึงแต่งกายเช่นนี้
มาทำภารกิจลับให้รัชทายาทหรือ
หรือว่าพระองค์ จะฝากสาส์นอะไรมาให้ข้า
ข้าได้ข่าวว่าพระองค์ถูกกักบริเวณ…
ข้าไม่อาจนำเรื่องในรั้ววัง มาพูดข้างนอกได้ขอรับ
ข้าขอตัวก่อน
อะไรของเขา
แปลกพิกล
องค์ชายรัชทายาท ถูกกักบริเวณอยู่ในวังตะวันออก
และองครักษ์ส่วนพระองค์ ก็ปลอมตัวออกมาหรือขอรับ
ใช่ ต้องมีเรื่อง อะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่
แล้วขันทีโกล่ะขอรับ
ช่างเป็นห่วงเขาเหลือเกินนะ
ไม่เข้าใจคำว่ากักบริเวณหรือ
มันหมายความว่า พระองค์ถูกขังอย่างไรเล่า
แล้วผู้ใดจะสั่งได้อีก
นอกจากฝ่าบาทก็ไม่มีใครแล้ว
องค์ชายรัชทายาท ผู้ไร้ซึ่งฐานอำนาจไว้ปกป้องตัวเอง
ซ้ำร้ายยังมาแตกหักกับพระบิดาอีก
เจ้ากลับห่วงเพียงขันทีโกหรือ
ข้าจะไปนำหนังสือเล่มใหม่ มาจากหอหนังสือขอรับ
โอ๊ย ปวดท้อง
วันก่อนข้าคงกิน ลูกพลับตากแห้งมากเกินไป
จึงได้ปวดท้องหนักเช่นนี้
แล้วมัวชักช้าอะไรอยู่ ปวดนักก็ไปถ่ายเสียสิ
ก็ลูกพลับตากแห้งมันทำให้ข้าท้องอืด
จึงถ่ายไม่คล่องน่ะสิ
แต่ครานี้ข้าจะลองอีกครั้ง
อาจจะไปนานเสียหน่อย
แต่จะต้องออกแน่
ตามหาพัคฮันซู เขาเป็นรองเสนาบดีกรมกลาโหม
เมื่อสิบปีก่อน
ในบรรดารองเสนาบดีห้าคนที่ไปปราบปราม
กลุ่มโจรกับโชวอนโบ
เขาเป็นผู้เดียว ที่ไม่ได้มาจากตระกูลโช
ถามไถ่มาว่าเหตุการณ์ เมื่อสิบปีก่อนเป็นอย่างไรกันแน่
อ่านออกหรือไม่
ถามอะไรโง่ๆ
ในการสอบรับราชการทหาร ข้าทำคะแนนได้ไม่น้อยหน้าใคร
กล้าดีอย่างไรจึงถามเช่นนั้น กับผู้เชี่ยวชาญทั้งบู๊และบุ๋น
เช่นนั้นเหตุใดข้าจึงรู้สึกว่า ท่านเพียงพยักหน้าตาม
ยามที่ท่านไม่เข้าใจอะไรสักอย่างล่ะ
ปากเจ้านี่มันน่า…
กินเสียจะได้มีเรี่ยวแรง
คำเดียวเท่านั้น นะ
เสด็จพี่ฮวาน ถูกกักบริเวณนับว่าแย่แล้ว
เจ้ายังไม่ยอมกินอีกหรือ
เสด็จพี่ฮวานถูกกักบริเวณหรือ เสด็จพี่หมายความว่าอย่างไร
ช่างมันเถิด เจ้าไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก
แต่ช่วยกินเสียหน่อยเถิดนะ
ฝีมือการบรรเลงคอมุนโกของเจ้า ยังไพเราะไม่เปลี่ยนจริงๆ
ฝ่าบาท หม่อมฉันทราบข่าวมา ว่าองค์ชายรัชทายาททูลขอ
ให้ยกเลิกราชโองการ เกี่ยวกับคนจากบยอกชอนหรือเพคะ
เจ้าเองก็รู้เรื่องราว
ที่เกิดขึ้นในบยอกชอน เมื่อสิบปีก่อนด้วยหรือ
กลุ่มโจรก่อเหตุสร้างความระส่ำระสาย
ท่านอาของหม่อมฉันจึงต้อง เดินทางไปปราบปรามด้วยตัวเอง
แม้ว่าหม่อมฉันจะเป็นคนของตระดูลโช
แต่หม่อมฉันภักดี กับพระองค์ผู้เดียวเพคะ
และหม่อมฉันทราบดีว่า ท่านอามีนิสัยใจคออย่างไร
และละโมบเพียงใด
หากพระองค์จะเผชิญหน้ากับเขา
พระองค์ต้องอยู่ห่างหม่อมฉันไว้เพคะ
หากไร้เจ้าอยู่เคียงข้าง
ผู้ใดจะคอยปลอบประโลมข้า
ในวังอันกว้างใหญ่นี้เล่า
ข้าจะไม่มีวันปล่อยมือจากเจ้า
และอย่าได้เป็นห่วง เรื่องอาของเจ้าเลย
ข้าไม่ได้โง่เขลาเพียงนั้น
ฝ่าบาทเพคะ องค์ชายรัชทายาทคือว่าที่กษัตริย์
เขาถูกสั่งกักบริเวณ มากว่าหนึ่งเดือนแล้ว
เหล่าขันทีและนางกำนัล
ต่างก็แพร่ข่าวลือ เกี่ยวกับเขาไปปากต่อปาก
โปรดยกเลิกราชโองการเพื่อรักษา เกียรติของรัชทายาทด้วยเถิดเพคะ
เป็นหรือจริงหรือไม่ที่ว่า
พระองค์ทูลขอ ให้ฝ่าบาทยกเลิกราชโองการ
กักบริเวณรัชทายาท
ฝ่าบาทคงทรมานพระทัย
ที่ต้องมีรับสั่งกักขัง โอรสแท้ๆ ของพระองค์
ในฐานะมารดาของเขา ข้าก็อดปวดใจไม่ได้
มารดาหรือ
ทรงเป็นมารดาของใครกันแน่
พวกเจ้าออกไปเสีย
มารดา…
พระมเหสีเป็นมารดาของใครกันแน่
โอรสเพียงหนึ่งเดียวของพระองค์ คือองค์ชายใหญ่มยองอันผู้เดียว
หรือทรงลืมไปแล้ว
เมื่อได้อยู่ในตำแหน่งนี้แล้ว
ทรงลืมตัวอยากเป็นมารดา ให้รัชทายาทมันด้วยหรือ
ไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ
ผู้ที่ทำให้พระองค์ได้ขึ้นเป็นมเหสี
คือกระหม่อมกับตระกูลโช
ไม่ใช่รัชทายาทหรือองค์กษัตริย์
โปรดจงจำไว้ให้ดี ว่าพระองค์นั่งในตำแหน่งนั้น
เพื่อผู้ใดกันแน่
เข้าใจหรือไม่ พระมเหสี
พระมเหสี ทรงทำอะไรเพคะ
พระมเหสี
พระมเหสี หยุดเถิดเพคะ
- พระมเหสี - ไม่ต้องยุ่งกับข้า
พระมเหสี
พระมเหสี ไม่นะเพคะ
พระมเหสี
มันคือหนทางฝ่าฟัน อุปสรรคในครานี้หรือเพคะ
นี่เป็นความลับ
ดังนั้นเจ้าต้องระวัง ให้มากเป็นพิเศษ
เพคะ
ฝ่าบาท ใต้เท้าโชมาเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ
จะรีบไปที่ใด เจ้าทำงานที่วังตะวันออกไม่ใช่รึ
- ข้ามีนามว่าโกซุนดลขอรับ - ใช่ โกซุนดล
รีบเร่งเช่นนี้จะไปที่ใดกัน
รัชทายาททรงไหว้วาน ให้เจ้าไปทำธุระแทนหรือ
ในเมื่อพระองค์ ทรงติดอยู่ในห้องเช่นนี้
เจ้าคงจะมีงานการรัดตัวน่าดูเลยสินะ
ขอรับ เป็นเช่นนั้นขอรับใต้เท้า
ข้าคงต้องขอตัวไปก่อนนะขอรับ
หยุด
ใต้เท้ามีอะไรหรือขอรับ
รัชทายาททรงฝากจดหมายมาใช่หรือไม่
เพราะมันเป็นสิ่งเดียว ที่พระองค์สามารถทำได้ ณ เวลานี้
จ่าหน้าถึงใครกัน
เหตุใดพระองค์ยังไม่เข้าพระทัยอีก ว่าฝ่าบาททรงเป็นห่วงเพียงใด
สาเหตุที่พระองค์ถูกกักบริเวณ
ก็เพื่อป้องกันไม่ให้พระองค์ ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการเมือง
- เอามาให้ข้านี่ - ไม่ได้หรอกขอรับ
ข้าจะขัดคำสั่ง ขององค์ชายรัชทายาทได้อย่างไรกัน
ต้องให้ข้าลงไม้ลงมือค้นตัวเจ้าหรือ
ในหนังสือพวกนี้ มีจดหมายซ่อนอยู่ใช่หรือไม่
ไม่มีขอรับ
ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่โกซุนดลตัวจริง
ท่านกล่าวหาข้าเช่นนั้นได้อย่างไรกัน
หากไม่ใช่โกซุนดลแล้ว ข้าจะเป็นใครได้อีกเล่าขอรับ
เจ้าก็บอกข้ามาสิ
รู้หรือไม่ว่าเหตุใด ข้ายังปล่อยเจ้าไว้
แม้จะรู้ว่าเจ้าไม่ใช่โกซุนดลตัวจริง
เพราะการได้รู้ว่าองค์ชายรัชทายาท เรียกใช้งานคนประเภทใดบ้าง
มันเป็นเรื่องที่น่าหัวร่อดีน่ะสิ
ทีนี้ส่งจดหมายที่ว่านั่น มาให้ข้าเสียดีๆ
ก่อนที่ข้าจะลงมือ ค้นหนังสือทุกเล่มเอง
ไม่ได้จริงๆ ขอรับ ปล่อยข้าไปเถิด
ใต้เท้า
ท่านคิดว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่
บริวารริอ่านขโมย
จดหมายขององค์ชายรัชทายาทเชียวหรือ
แหม…
ข้าเพียงอยากทราบว่า องค์รัชทายาทประสงค์สิ่งใด
ระหว่างถูกกักบริเวณ
ไม่รู้จักสุภาษิตยิลยอบจีชูหรือ
"เมื่อใดใบไม้ผลัดใบ
เมื่อนั้นสารทฤดูได้มาเยือน"
จะไม่ให้ข้ากังวลใจได้อย่างไร
ว่าพฤติกรรมไร้เหตุผลของท่านในวันนี้ จะไม่ได้เป็นสัญญาณ
ของอะไรบางอย่างในวันข้างหน้า
ยิลยอบจีชู…
หัวหน้าหน่วยฮัน เจ้าไม่ควรด่วนสรุป สิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตโดยง่ายสิ
และอีกเรื่องหนึ่ง ข้าไม่ใช่บริวาร ขององค์ชายรัชทายาทเสียหน่อย
บริวารของแผ่นดินพึงจงรักภักดี
ต่อฝ่าบาทเพียงผู้เดียว
หัวหน้าหน่วยฮัน ดูเหมือนเจ้า จะเป็นนกสองหัวเสียแล้วกระมัง
- ข้าพูดถูกหรือไม่ - ใต้เท้าโช
กล้าดีอย่างไรจึงพูดเช่นนั้นออกมา
หัวหน้าหน่วย
ระวังตัวไว้ให้ดีเถิด
ไม่ว่าเจ้าจะไปแห่งหนใด
หรือจะพูดสิ่งใดออกมาบ้าง
จงระมัดระวังไว้ให้มาก
หากไม่อยากให้ข้าล่วงรู้
จุดอ่อนของเจ้า
หวังว่าจะได้พบกันใหม่ ขันทีโก
เจ้าคงเสียขวัญไม่น้อย เป็นอะไรหรือไม่
ไม่เป็นไรแล้วขอรับ
นั่นเป็นจดหมายที่องค์รัชทายาท ทรงฝากมาให้ข้าใช่หรือไม่
ข้ากำลังหาทางช่วย ให้องค์รัชทายาทเป็นอิสระอยู่
ฝากทูลพระองค์ที ว่าข้าจะทำตามรับสั่ง
ได้ขอรับ
องค์รัชทายาท หนังสือเล่มใหม่มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ
นั่นหนังสือเล่มเดิมไม่ใช่รึ
ไม่นะขอรับ นี่เล่มใหม่ต่างหาก
ทรงคิดแผนการเช่นนี้ได้อย่างไรกัน
เช่นนั้นหม่อมฉัน จะไปกับหัวหน้าหน่วยฮันนะเพคะ
ไปเถิด
ว่าแต่ องค์รัชทายาท…
เสนาบดีฝ่ายขวากล่าวว่า
เขารู้ว่าหม่อมฉัน ไม่ใช่โกซุนดลตัวจริงด้วยเพคะ
เสนาบดีฝ่ายขวามีหูตาอยู่ทั่ววัง
แต่ไม่ต้องห่วงไป
แม้เขาจะรู้ว่าเจ้าไม่ใช่โกซุนดล
เขาก็คงไม่รู้หรอกว่าเจ้าคือมินแจอี
หากเขารู้เรื่องนั้นล่ะก็
คงลงมือทำอะไรสักอย่างไปนานแล้ว
หรือไม่อย่างนั้น เขาก็อาจเก็บไว้ ใช้ประโยชน์ในยามที่เหมาะสมนะเพคะ
หากหม่อมฉันไม่มาตามหาพระองค์
หม่อมฉันคงตายไปนานแล้ว
หม่อมฉันทราบดีว่า ต้องเผชิญอุปสรรคสารพัดอย่าง
ยามที่ตัดสินใจสวมรอยเป็นขันที
แต่หม่อมฉันกังวลว่าพระองค์ อาจต้องลำบากเพราะหม่อมฉัน
หากข้าต้องลำบากดังเจ้าว่า
เจ้าจะเป็นทุกข์หรือ
เป็นทุกข์สิเพคะ
หากพระองค์ต้องลำบาก เพราะหม่อมฉันเป็นต้นเหตุ
หม่อมฉันคงอกแตกตายแน่เพคะ
ข้าเองก็เช่นกัน
ดังนั้นข้าจะปกป้องเจ้า
เช่นเดียวกับที่เจ้าปกป้องข้า
เช่นนั้นเราทั้งสองต่างต้อง ทำหน้าที่ของตนให้ลุล่วงแล้วล่ะเพคะ
พัคฮันซูรึ
เขาลาออกไปนานแล้ว
ประมาณสิบปีแล้วกระมัง
หากข้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นช่วง ที่เขากลับมาจากบยอกชอนพอดิบพอดี
ท่านทราบหรือไม่ว่าเหตุใดเขาจึงลาออก
ข้าคงลาออกเหมือนกัน หากมีเงินจำนวนมากเช่นนั้นหล่นทับ
เมื่อสิบปีก่อน ลุงของเขาเสียชีวิต
แล้วทิ้งทุกอย่างไว้ให้พัคฮันซู เพราะตัวเขาไม่มีลูกเต้าสักคน
ดูเหมือนว่าลุงของเขาจะร่ำรวยมาก
พัคฮันซูจึงกว้านซื้อ ที่ดินในมาโพไว้หมด
คนมีชะตาจะสุขสบายนี่ก็สุขสบายแท้
ไม่นานนี้มีผู้ใดเห็นเขาหรือไม่
ข้าได้ข่าวว่าหลานของเขา ทำงานอยู่ที่คอกม้าทางตะวันตก
เหตุใดจึงถามหรือ
ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไร
หม่อมฉันเพียงแต่ดีใจที่ในที่สุด
ก็ได้ทำตัวเป็นประโยชน์เพคะ
รีบกลับมาก่อนตะวันตกดินเล่า
เพคะองค์ชายรัชทายาท หากหม่อมฉันไม่อยู่
พระองค์คงทรงรู้สึก เปล่าเปลี่ยวเดียวดายเป็นแน่
เฮอะ
อันที่จริงหม่อมฉันอยาก ไปพบอาจารย์คิมกับลูกศิษย์
แต่หม่อมฉันจะห้ามใจไว้ก่อน แล้วรีบกลับมาทันทีเพคะ
อืม
ไหน ลองหมุนตัวซิ
แหม ศิษย์ข้า
พอเจ้าแต่งกายเช่นนี้ ก็ดูดีไม่หยอกเลยนะ
จริงหรือขอรับ
ท่านอาจารย์
จริงหรือไม่ที่ท่านถูกไล่ออก จากบัณฑิตยสถานแห่งชาติ
ใครมันบังอาจ พูดเรื่องไร้สาระเช่นนั้นกัน
ข้ารับใช้ที่เรือนท่านน่ะสิ
ข้าได้ยินเข้าตอนพาท่าน ไปส่งที่เรือนหลังท่านเมาหัวราน้ำ
เขาพูดผิดแล้ว
ข้าไม่ได้ถูกไล่ออก
จากบัณฑิตยสถานแห่งชาติเสียหน่อย ข้าตัดสินใจออกเองต่างหาก
จริงหรือ
ในหัวใจของมยองจิน มีความปรารถนาหนึ่งอยู่
ความปรารถนาที่จะได้รู้ ทุกอย่างบนโลกใบนี้อย่างไรเล่า
ทว่าบัณฑิตยสถานแห่งชาตินั้น
มอบความรู้ให้ข้าได้ไม่มากพอ
ข้าต้องติดอยู่ในที่แคบๆ
ทำได้เพียง ปล่อยให้เวลาอันมีค่าผันผ่านไป
ข้าจึงตัดสินใจลาออกเพื่อออกมาดูโลก
ข้ามุ่งทำการค้นคว้าทดลอง
ราวกับมันเป็นอากาศที่ใช้หายใจทุกวัน
โธ่ มยองจินเอ๋ย
ชะตาของอัจฉริยะนั้น ช่างโดดเดี่ยวดีแท้
ท่านอาจารย์ช่างน่านับถือนัก
น่าทึ่งจริงๆ ขอรับ
รอประเดี๋ยวนะ
ค้นคว้าราวกับเป็นอากาศที่ใช้หายใจ…
เอานี่
ทีนี้ก็เรียบร้อย ครบถ้วนแล้ว
สมบูรณ์แบบ
คืนนี้ข้าจะใช้เวลา ที่หมู่บ้านบรรพชนให้คุ้มค่าเลยขอรับ
อืม ไปสนุกให้เต็มที่กันเถิด
ขอรับ
ขอดูแท่งหมึกได้หรือไม่
เดี๋ยวนะ นี่มัน…
ช่างน่าตื่นตาตื่นใจเสียจริง
อื้อฮือ สิ่งนี้ไว้ใช้ทำอะไรหรือ
มาเถิดๆ
กลับไปบอกหัวหน้าพวกท่านซะ
ข้าไม่ใช่ฆาตกร
เหมาะให้เป็นของขวัญมากเลยนะเจ้าคะ
หากสนใจ ข้าจะให้ราคาพิเศษ
ไม่เป็นไรขอรับ ข้าเพียงแต่ดู เพราะมันสวยดีเท่านั้นเองขอรับ
ขออภัยที่มาช้า เจ้ารอนานหรือไม่
ข้าก็เพิ่งมาถึงเช่นกันขอรับ
เหตุใดจึงมาดูผ้าผูกเหล่านี้หรือ
อ๋อ พอดีว่าข้ามีน้องสาวอยู่คนนึง
และคิดว่านางน่าจะชอบน่ะขอรับ
เจ้ามีน้องสาวงั้นรึ
เช่นนั้นไม่ซื้อไปสักเส้นเล่า
ใช่ไหมเจ้าคะ ซื้อไปเถิดเจ้าค่ะ
ไม่ล่ะขอรับ วันนี้ข้าไม่ได้พกเงินติดตัวมา
เท่าไรหรือ
เอามาเถิด ข้าจะจ่ายแทนเอง
ไม่ต้องหรอกขอรับ
ใช่ว่าเจ้าจะได้ออกวังบ่อยเสียหน่อย
กลับบ้านเมื่อไหร่ ก็เอาไปฝากน้องสาวเจ้า
หัวหน้าหน่วยฮัน
ไม่เจอกันนานทีเดียว
มาที่นี่ด้วยเหตุอันใดหรือ
ข้ามาพบใครคนนึงน่ะ สบายดีกันหรือไม่
ทราบข่าวกันหรือไม่
ว่าองค์ชายรัชทายาท จะทรงเข้าร่วมพระราชพิธียิงธนู
เอ๊ะ องค์ชายรัชทายาท จะทรงเข้าร่วมจริงๆ น่ะหรือ
แน่อยู่แล้วสิ
ปีก่อนพระองค์ไม่อาจเข้าร่วมได้ เพราะทรงได้รับบาดเจ็บที่แขน
แต่บัดนี้พระวรกายทรงดีขึ้นมากแล้ว
- ข้าไม่เห็นเคยได้ยินเลย - ข้าก็ด้วย
ปัดโธ่ จะสงสัยกันไปทำไม
เมื่อวานข้าก็ได้ยินมา
เห็นไหม เขา…
บัณฑิตผู้นี้ ก็ได้ยินมาเช่นเดียวกับข้า
ใช่ ข้าได้ยินมาเช่นนั้นเลย
ว่าองค์ชายรัชทายาท จะเข้าร่วมพระราชพิธียิงธนู
เช่นนั้นก็เป็นข่าวดีน่ะสิ
- ใช่เลย - เยี่ยมจริง
ช้าก่อนๆ มีบัณฑิต ที่ยังไม่รู้ข่าวนี้อยู่อีกมาก
ฉะนั้นไปป่าวประกาศให้ทั่วเลยนะ
ข่าวดีเช่นนี้ ต้องบอกให้ทุกคนรับรู้สิ
- ไปกัน - ไปๆ
ไปกันเถิด
- ป่าวประกาศให้ทั่วกัน - อย่าลืมจ่ายเงินนะ
หวังว่าจะได้เจอกันอีก
ไปเถิด รีบไปเลย
ดูท่าว่าข่าวลือที่ว่า รัชทายาทถูกกักบริเวณ
จะไม่เป็นจริงสินะ
คงเป็นเช่นนั้น น่าสงสัยจริงๆ ว่าใครกันที่ปล่อย
ข่าวลือไร้มูลเหตุเช่นนั้น
ท่านอาจารย์ คิดแผนการนี้ได้อย่างไรกัน
สมเป็นอัจฉริยะจริงๆ ขอรับ
- เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ - ขอรับ
บอกแล้วอย่างไรเล่า แม้ว่าข้าจะขี้ตกใจ…
หยุดก่อน
เหตุใดพวกเจ้าจึงแพร่ข่าวลือ ที่ไร้มูลเหตุเกี่ยวกับองค์รัชทายาท
ไม่ไร้มูลเหตุนะขอรับ เราเพียงแต่ได้ยิน…
ไปได้ยินเรื่องเช่นนั้นจากที่ใด ในเมื่อพวกเจ้าไม่ใช่บัณฑิต
ท่านอาจารย์ ทำอย่างไรดีขอรับ
หมายความว่าอย่างไร
หากเราไม่ใช่บัณฑิต จะแต่งกายเช่นนี้หรือ
ดูเหมือนเจ้า จะขโมยเครื่องแบบมาจากบุตรชาย
ของท่านอัครมหาเสนาบดีสินะ
- รู้จักข้าหรือ - ตอนแรกข้าก็ไม่แน่ใจ
แต่ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นบุตรชาย คนสุดท้องของท่านอัครมหาเสนาบดีสินะ
ถูกต้อง
ทั้งสองชุดนี้เป็นเครื่องแบบ ของพี่ชายข้าที่ข้าขโมย…
ไม่ใช่นะ ไม่ได้ขโมยมาเสียหน่อย ข้าเพียงแต่ยืมมาต่างหาก
มันผิดมากหรืออย่างไรกัน
ทั้งลอบปลอมเป็นบัณฑิต ทั้งที่เจ้าถูกถอดชื่อออก
ทั้งปล่อยข่าวลือไร้ที่มา เกี่ยวกับองค์ชายรัชทายาท
มันจะไม่ผิดได้อย่างไร
ถูกถอดชื่อออกจากอะไรหรือ
- ก็จากบัณฑิตยสถานน่ะสิ - ว่าอย่างไรนะ
ท่านอาจารย์ นี่ท่านโกหกข้าหรือ
มิน่าเล่า ก่อนหน้านี้ท่านจึงพูดยาวนัก
ความปรารถนาอะไรกัน โกหกทั้งเพ
ปากร้ายนัก
เจ้าเป็นใครมาจากไหน เหตุใดต้องพูดจาโหดร้าย
ราวกับกรีดมีดลงที่ใจ ของมยองจินซ้ำๆ ด้วย
ข้าก็เป็นบัณฑิต ที่ทันเห็นเจ้าถูกไล่ออกน่ะสิ
ไม่แปลกที่จะรู้จักเจ้าดี
ท่านหัวหน้าหน่วย
- ขันทีโก - ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือ
ขันทีโกรู้จักพวกเขาด้วยหรือ
รู้จักบุรุษปากร้ายผู้นี้ด้วยหรือ
แล้วบัณฑิตพัคล่ะขอรับ
เหตุใดท่านจึงมา กับบุรุษน่ากลัวเช่นนี้
ใครคือบัณฑิตพัคหรือ
เอ่อ…
ในเมื่อได้บังเอิญพบกันพอดี เช่นนั้นข้าขอแนะนำให้รู้จักกัน
ท่านนี้คือหัวหน้าหน่วยฮัน
เช่นเดียวกับพวกท่าน เขาก็ทำงานให้กับองค์ชายรัชทายาท…
หัวหน้าหน่วยฮัน…
สหาย
อะไรของเจ้า
ข้าได้ยินว่าเจ้ารู้ บทกวีอักษรหนึ่งพันตัวตั้งแต่สี่ขวบ
และหัดใช้ดาบตั้งแต่ตอนที่ เด็กคนอื่นๆ เพิ่งหัดจับช้อน
เจ้าเป็นบุตรชายของสหายของมารดาข้า
ซึ่งย่อมหมายความว่า เป็นสหายของข้าเช่นกัน
จริงอยู่
ข้าได้ยินว่ามารดาของเราสนิทสนมกัน
นั่นแหละ เหตุใดเจ้าต้องเก่งไปเสียทุกเรื่อง
จนหลอกหลอนข้ามาทั้งชีวิตด้วย
แล้วอีกเรื่อง ผู้คนที่อายุเท่าเจ้า มีใครได้เป็นหัวหน้าหน่วยกันบ้าง
หัวหน้าหน่วยฮันหรือ
คู่หมั้นคู่หมายของคุณหนูน่ะหรือ
สำนึกเสียบ้าง
ในฮันยางมีบุตรชายนับไม่ถ้วน
ที่ถูกมารดาทุบตีเพียงเพราะว่า
ไม่ได้เก่งกาจเท่าเจ้า
เจ้าน่ะ อย่าเก่งไปเสียทุกเรื่องสิ
คิดแล้วปวดใจ
ทีนี้ อธิบายมาเสียทีเถิดว่าเหตุใด
จึงปล่อยข่าวลือเช่นนั้นออกไป
เป็นแผนการให้รัชทายาท ได้ออกจากวังตะวันออกหรือ
นับว่าเป็นแผนการ ที่เฉียบขาดดีไม่ใช่หรือขอรับ
มันเหมาะกับแผนการที่เรา
กำลังเตรียมอยู่เช่นกัน
ไม่รู้สิ
ข้าไม่แน่ใจว่าบุคคลที่ควร ให้ความร่วมมือที่สุดจะยอมหรือไม่
เอ๊ะ
ทางนี้
ไม่เจอกันนาน
นี่ใครหรือ
อ้อ เขาเป็นขันที ที่ทำงานในวังตะวันออกน่ะ
ข้าโกซุนดลขอรับ
อ๋อ โกซุนดลจากวังตะวันออก ท่านค่อนข้างมีชื่อเสียงทีเดียว
ได้ยินว่าท่านทำให้ หัวหน้าหน่วยฮันเสียหน้า
ในคดีจุดทิศหลักสินะ
เหตุใดต้องพูดเช่นนั้นด้วยขอรับ
ใช่แล้วล่ะ เขามีพรสวรรค์หาตัวจับได้ยาก
องค์รัชทายาททรงเลือก บุคคลที่จะมาอยู่ข้างกายอย่างดี
เหตุใดจึงอยากพบข้าหรือ หัวหน้าหน่วยฮัน
แล้วยังพาขันที จากวังตะวันออกมาด้วยอีก
องค์ชายรัชทายาท ทรงฝากสาส์นถึงท่านขอรับ
รัชทายาทน่ะหรือ
สาส์นถึงข้าเช่นนั้นหรือ
พระองค์มีพระประสงค์ให้ข้าช่วย ทำให้ทรงพ้นจากการถูกกักบริเวณ
และได้ออกมา จากวังตะวันออกเช่นนั้นสินะ
นี่คือสาส์นที่องค์ชายรัชทายาท ทรงฝากมาถ่ายทอดใช่หรือไม่
ขอรับ
ดูท่าว่าพระองค์คงไม่ทราบ
ว่าข้าเองก็เป็นส่วนหนึ่ง ของตระกูลโชเช่นกัน
ทรงทราบดีอยู่แล้ว
แต่พระองค์ทรงยัง อยากให้ท่านรับรู้อยู่ดี
เช่นนั้นแล้ว นี่เป็นคำสั่งหรือคำขอกันล่ะ
ข้ามีหน้าที่ส่งสาส์น
ท่านจะคิดอย่างไร ก็เป็นสิทธิ์ของท่านแล้ว
"ในโชซอนแห่งนี้ เราต่างเทิดทูนการศึกษาหาความรู้
สนับสนุนผู้มีปัญหา ผลักดันสถานศึกษา
และมีแนวทางเชิดชูบัณฑิตที่เป็นเลิศ"
"ด้วยเหตุนี้กษัตริย์พระองค์ก่อน
จึงทรงสร้างหอหนังสือ ไว้ในบัณฑิตยสถานแห่งชาติ"
"ทว่าหอหนังสือ ณ ปัจจุบันนี้
ขาดหนังสือไปไม่น้อย
เราจึงเป็นกังวลเกี่ยวกับ ชะตากรรมของบัณฑิตยสถานแห่งชาติ"
กระหม่อมทราบมาว่า
ห้องหนังสือขององค์ชายรัชทายาทนั้น
เต็มไปด้วยหนังสือ ที่หาได้ยากยิ่งพ่ะย่ะค่ะ
"หากฝ่าบาททรงเปิด ห้องหนังสือขององค์รัชทายาท
และอนุญาตให้เราคัดลอก
หนังสือเหล่านั้นก็จะส่งผลดี
ต่อการศึกษาหาความรู้ของเรา
โปรดพระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้องค์ชายรัชทายาทเข้าร่วม
พระราชพิธียิงธนูด้วยเถิด"
ด้วยพระปรีชาสามารถขององค์รัชทายาท
ผู้ทรงจดจำหนังสือทุกเล่ม ได้ตั้งแต่แรกเห็น
"โปรดพระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้เราเหล่าบัณฑิต
ได้ทำนุบำรุงหนังสือด้วยเถิด"
โปรดพระราชทาน พระบรมราชานุญาตด้วยเถิด
บุคคลที่ทำเช่นนี้ได้ คงมีเพียงองค์ชายรัชทายาท
ในเมื่อพระองค์ทรงจดจำ เนื้อหาในหนังสือทุกเล่มได้
ดูท่าว่าหัวหน้าหน่วยฮัน จะเกลี้ยกล่อมบัณฑิตยสถานแห่งชาติ
แทนองค์ชายรัชทายาทสินะ
จะรับสั่งอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ
พวกเขาอ้อนวอนขอให้ องค์ชายรัชทายาทช่วยไม่ใช่รึ
เราจะทำอันใดได้อีก
ข้าอนุญาต
พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
กลับ
ไปกันเถิด
เยอะไปหรือไม่…
- ชั้นนั้นไม่ใช่ขอรับ - ไม่ใช่หรอกหรือ
ชั้นนั้นปล่อยไว้ตามเดิม
ตามข้ามาขอรับ
เอากลับไปเก็บไป
หงายหน้าที่ชื้นขึ้น
- เช่นนี้หรือ - ขอรับ
เว้นระยะให้เท่ากัน
กางออก
อย่าทำเช่นนั้นขอรับ
ทั้งหมดนี้คือหนังสือที่จะส่ง ไปให้บัณฑิตยสถานแห่งชาติหรือ
หนังสือเหล่านี้ ต้องนำมาตากก่อนส่งไปน่ะ
ท่านหัวหน้าหน่วยมาแล้วหรือ
กระหม่อมคิดว่าบ่ายนี้น่าจะแห้งดี
เราจะส่งหนังสือทั้งหมด ไปในวันพรุ่งนี้พ่ะย่ะค่ะ
- ทำได้ดีมาก - กระหม่อมยินดีพ่ะย่ะค่ะ
ได้เห็นองค์รัชทายาท เสด็จมานอกวังตะวันออกเช่นนี้
ทำให้กระหม่อม กระตือรือร้นมากทีเดียวพ่ะย่ะค่ะ
ผ้าผูกนั่น เจ้าให้น้องสาวไปหรือยัง
ผ้าผูกอะไรหรือ
ระหว่างออกไปข้างนอกวัง
กระหม่อมเห็นขันทีโกหยุดยืนดูผ้าผูก
จึงซื้อให้เขาหนึ่งเส้น เพื่อให้เขานำไปฝากน้องสาวพ่ะย่ะค่ะ
เป็นเช่นนั้นรึ
ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้ามีน้องสาวด้วย
แล้วน้องสาวของเจ้า ถูกใจผ้าผูกเส้นนั้นหรือไม่
พ่ะย่ะค่ะ
มันงดงามมาก นางย่อมต้องชอบอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ
น้องสาวข้าฝากขอบคุณ ท่านหัวหน้าหน่วยด้วย
ขอบพระคุณนะขอรับ
ไม่นึกเลยว่า น้องสาวเจ้าจะชอบผ้าผูกด้วย
มีแม่ค้านำผ้าผูกมาขายที่ตลาด
กระหม่อมเพียงยืนดูเท่านั้น
แต่จู่ๆ หัวหน้าหน่วยฮัน ก็มาไม่ให้สุ้มให้เสียง
กระหม่อมจำต้องบอกไปว่าดูให้น้องสาว
แล้วเขาก็ซื้อ ให้กระหม่อมหนึ่งเส้นพ่ะย่ะค่ะ
เหตุใดเจ้าจึงมาบอกข้าเล่า
ก็…
เจ้าไม่ต้องอธิบายหรอกว่า
เหตุใดคู่หมั้นเจ้าจึงซื้อผ้าผูกให้
กระหม่อมเพียงแต่กลัวว่าพระองค์
จะทรงคิดว่ากระหม่อมเถลไถล ยามออกไปตามรับสั่ง…
หากเจ้าต้องการผ้าผูกสักเส้น เหตุใดจึงไม่เคยบอกข้าเล่า
ต่อให้กระหม่อมอยากได้
กระหม่อมจะตรัสกับพระองค์ ได้อย่างไรกันพ่ะย่ะค่ะ
เพียงแค่เจ้าเอ่ยปากมา
ข้าจะซื้อให้เจ้าสักสิบ ไม่สิ ร้อยเส้นก็ยังได้
เดินห่างๆ เสียหน่อย ข้าทนมองหน้าเจ้าไม่ได้
ข้าขอโทษเจ้าในหัวไปแล้ว
หากเจ้ายังพูดกับตัวเองได้
ข้าก็คิดกับตัวเองได้เช่นกัน
เมื่อสักครู่ข้าคิด สิ่งที่เจ้าไม่ควรล่วงรู้เป็นอันขาด
ตอนนั้นเขาคิดกับตัวเองอีกแล้วหรือ
เรื่องอะไรกันนะที่ข้า…
ไม่ควรล่วงรู้
ระหว่างออกไปข้างนอกวัง
กระหม่อมเห็นขันทีโกหยุดยืนดูผ้าผูก
จึงซื้อให้เขาหนึ่งเส้น เพื่อให้เขานำไปฝากน้องสาวพ่ะย่ะค่ะ
องค์ชายรัชทายาท แทกังพ่ะย่ะค่ะ
เข้ามาได้
หลังกลับมาจากบยอกชอนเมื่อสิบปีก่อน
เขาก็ได้รับมรดกก้อนโต จากลุงที่เสียชีวิตไปเช่นนั้นรึ
มันจะพอดีเกินไปกระมัง
กระหม่อมจึงไปพบหลานของเขา ที่คอกม้าทางตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ
หลานของเขาบอกว่า พัคฮันซูเสพติดการพนัน
และเข้าบ่อนทุกวันเลยพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมจะลองค้นหาในบริเวณนั้นดู
หากเจ้าหาเขาเจอ ก็อย่าเพิ่งเข้าหาเขาเล่า
ติดตามไปก่อน ว่าเขามีพฤติกรรมอย่างไรบ้าง
ข้าจะไปพบเขาด้วยตัวเอง
เข้าเป้า
ข้าไม่ได้ฝึกซ้อมยิงธนูมานาน จึงนึกกังวลอยู่ว่าจะทำได้ไม่ดีนัก
แต่ดูท่าว่าเทพเจ้าจะคอยช่วยข้าอยู่
ฝ่าบาททรงถ่อมตัวเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ
เทพเจ้าต้องอวยพรเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อวันนี้ฝ่าบาท
และองค์ชายรัชทายาท ได้มาพร้อมหน้ากันเช่นนี้
เสด็จพ่อทรงทดสอบลูกหรือ
เช่นนั้นแล้ว
ทรงพอพระทัยกับวิธีการ ที่โอรสของพระองค์ใช้แก้ปัญหาหรือไม่
เข้าเป้า
องค์ชายรัชทายาททรงจำเนื้อหา ในหนังสือเหล่านั้นได้ทั้งหมดเลยหรือ
ไม่เพียงเท่านั้นนะ
พระองค์จดจำหนังสือ ที่เคยอ่านได้ทั้งหมดนั่นแหละ
ประเดี๋ยวเราก็ได้รู้เอง ว่าข่าวลือเป็นความจริงหรือไม่
ทรงไม่โกหกเราหรอก
ได้มาเห็นด้วยตาตัวเองแล้ว คิดอย่างไรบ้างเล่า
ท่านหมายถึงอะไร
องค์ชายรัชทายาท
พระองค์ทรงเป็นว่าที่กษัตริย์ ผู้สมบูรณ์แบบไปเลยไม่ใช่หรือ
เหล่าบัณฑิตจากบัณฑิตยสถานแห่งชาติ ดูเหมือนจะคิดเช่นนั้น
ข้าเองก็เช่นกัน
ข้าจึงอยากรู้ว่า ท่านคิดเห็นเป็นอย่างไร
ไม่คิดว่ามันยอดเยี่ยมหรือ
ที่พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ ได้ด้วยตัวพระองค์เอง
- กลับกันเถิด - ขอรับ
บุตรใช้เล่ห์กล
ให้ตนรอดพ้นจากการกักบริเวณ และบิดาก็ยอมเสียง่ายๆ
อะไรหรือ ท่านพี่หมายถึงสิ่งใด
หรือท่านพี่จะบอกว่าทั้งหมดนี้ เป็นแผนการขององค์ชายรัชทายาท
ฝ่าบาททรงทราบวิถีการเมืองดี เช่นเดียวกับองค์ชายรัชทายาทนั่นแหละ
ปัดโธ่
เราจะรู้พระทัยฝ่าบาทได้อย่างไร
จะว่าไป บุรุษจากบัณฑิตยสถานแห่งชาติผู้นั้น
ก็อยู่ในตระกูลโชไม่ใช่หรือ
บุรุษผู้นั้น อยู่ในตระกูลของเราด้วยหรือขอรับ
มันน่านัก
มันเป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน
เหตุใดจึงไปเข้า ฝ่ายองค์ชายรัชทายาทได้เล่า
ทุกคนในโชซอนต่างรู้กัน ว่านับวันตระกูลโชนั้น
ยิ่งเรืองอำนาจ จนบัดนี้อาจพูดได้ว่า
เป็นตระกูลที่มีอำนาจยิ่งกว่าราชวงศ์
กระหม่อมเองก็มาจากตระกูลโช
เหตุใดพระองค์จึงทรงตัดสินพระทัย ส่งสาส์นมายังกระหม่อมล่ะพ่ะย่ะค่ะ
หากจิตใจเราซื่อตรง การกระทำของเราย่อมเป็นไปตามนั้น
หากเราคาดหวัง สิ่งที่ดีเพื่อประชาชนโดยแท้จริง
พวกเขาก็จะไม่สับสนอีกต่อไป
นั่นคือคำตอบ ที่เจ้าเขียนลงไปในข้อสอบ
- น่าทึ่งมากเชียวล่ะ - เหตุใดทรงทราบ…
มันสะท้อนตัวตนเจ้า
การเป็นคนตระกูลโชนั้น ไม่ได้กำหนดตัวตนของเจ้า
หากแต่เป็นความคิด จิตใจ และการกระทำของเจ้าต่างหาก
ที่กำหนดว่าเจ้าเป็นคนอย่างไร
ข้าฝากสาส์นไปถึงเจ้า เพราะไว้ใจเจ้าในข้อนั้น
และข้าต้องการบอกให้เจ้ารับรู้
ว่าข้าเองก็เห็นด้วย กับความคิดของเจ้า
สิ่งที่พระองค์ตรัส กับกระหม่อมในวันนี้
กระหม่อมจะจำให้ขึ้นใจพ่ะย่ะค่ะ
อะไรกัน อะแฮ่มๆ
เหตุใดเจ้าจึงไม่ทักทาย ผู้อาวุโสเสียหน่อยเล่า
ผู้อาวุโสหรือ หมายถึงใครกัน
เฮอะ
เจ้าไม่รู้หรอกหรือว่าข้าเป็นใคร
ข้าคือเจ้ากรมตุลาการ
ส่วนท่านนี้คือท่านเสนาบดีฝ่ายขวา…
ขำอะไร
เจ้าเองก็เป็นคนจากตระกูลโช
เหตุใดจึงไม่รู้ว่าเราเป็นผู้ใด
ก้มหัวลงไปเดี๋ยวนี้
บิดาบังเกิดเกล้าของเจ้า สบายดีหรือไม่
กล้าดีอย่างไรจึงพูดจาเช่นนั้นกับเขา
นี่เจ้าดูถูก เหยียดหยามท่านพี่อยู่หรือ
ทักทายเสีย
เขาเป็น…
ฮึ่ย…
- เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านปู่ - ว่าอย่างไรนะ
เขาเป็นลูกพี่ลูกน้อง…
ใช่ เขาเป็นลูกพี่ลูกน้อง กับท่านปู่ของเราที่เสียไป
อุ่ย…
ไม่ได้เจอกันนานทีเดียว
มัวชักช้าอันใดอยู่ ค้อมศีรษะเสียสิ
นั่นสินะ ข้ารู้สึกดีใจนัก ที่ได้เห็นหน้าพวกเจ้า
ในพระราชพิธียิงธนู
ขอรับ
ลาก่อน…
ไม่น่าเชื่อว่าในตระกูลโชของเรา
จะมีบุคคลน่าหมั่นไส้เช่นนี้อยู่ด้วย
ฮึ่ย
ท่านพี่ รอข้าด้วยสิขอรับ
โอกาสเช่นนี้ไม่ได้มีทุกวันนะ
สี่
- อะไรกัน… - ปัดโธ่
ขออีกรอบ เอาใหม่
เขาอยู่ทางโน้นขอรับ
ไม่มีตาไว้ดูทางเรอะ
อยากไปเห็นนรกหรืออย่างไร
อ้าว
แหม มาได้จังหวะพอดี
ข้าได้เงินมาคืนพวกเจ้าแล้ว
วันนี้ข้าชนะมันทุกตาเลยรู้หรือไม่
รอสักครู่
อ้าว
หายไปไหน เงินข้าอยู่ไหนแล้ว
โอ๊ย
ข้าไปตามทวง กับญาติโกโหติกาเจ้ามาหมดแล้ว
แต่ไม่มีใครหน้าไหนมีเงินสักคน
ให้ตาย ไม่นึกว่าคนอนาถาเช่นนี้ จะยังติดการพนันได้อีก
มิน่าเมียเจ้าจึงหนีไป
ก็บอกแล้วอย่างไรว่าจะคืนให้
กล้ามาพูด ถึงเมียข้าเช่นนั้นได้อย่างไร
เช่นนั้นก็เอาเงินข้าคืนมาสิ
ปล่อยข้า
ข้าได้ยินว่ารัชทายาท จำเนื้อหาในหนังสือ
แล้วคัดลอกให้เห็น ณ ตอนนั้นเลยใช่หรือไม่ขอรับ
ใครๆ ก็ลือกันให้ทั่ว
ต้องขอบคุณพวกเราอย่างไรเล่า
อยากรู้นักว่าพระองค์รู้หรือไม่
ว่าแต่ ท่านเล่า ทำสิ่งใดเพื่อองค์ชายรัชทายาทบ้าง
พอดีว่าข้าไปจัดการธุระส่วนตัวน่ะ
ธุระส่วนตัวหรือ
ข้าไปฝึกขุดดินมา
ท่านฝึกขุดดินตลอดทั้งเดือนเลยหรือ
เช่นนั้นฝีมือการขุดดิน ของท่านต้องดีขึ้นแล้วสิ
แน่นอน ตอนนี้ข้าสามารถ ขุดดินบนเขาทั้งลูกได้เลย
อื้อฮือ เขาทั้งลูกเชียวหรือ นับว่าฝีมือพัฒนาจริงๆ ขอรับ
องค์ชายรัชทายาท รับรู้ทุกสิ่งที่พวกท่านทำแล้ว
พระองค์รู้สึกติดหนี้บุญคุณนัก จึงสั่งให้ข้าเลี้ยงอาหารพวกท่าน
ไม่ต้องควักเงินเองแล้ว
เลี้ยงอาหารหรือ
ที่นี่ดูราวกับได้ ปรับปรุงรูปโฉมใหม่เลย
- เชิญตามสบายนะเจ้าคะ - ขอบใจมาก
คุณชายมาแล้วหรือ
สบายดีนะ
- สวัสดีเจ้าค่ะ - ขอบคุณสำหรับอาหาร
ขอบคุณนะ
ขอบคุณขอรับ บัณฑิตพัค
ท่านไม่ชอบโจ๊กถั่วแดงหรือ
ข้าวต้มคราก่อนถูกปากข้ามากกว่า…
- อ้อ… - อะไรกัน ไม่ชอบโจ๊กถั่วแดงหรือ
ต้องบอกว่าเกลียดจึงจะถูก
รสชาติมันไม่อร่อยอย่างไรหรือ
เหตุใดจึงมีของเหลือมากเช่นนี้
คงไม่ถูกปากกระมัง
แต่เรานั่งหลังขดหลังแข็ง ต้มถั่วแดงทั้งคืนเชียวนะ
กว่าจะเคี่ยวเป็นโจ๊กได้ ก็ใช้เวลาทั้งเช้าอีก
กลับเหลือเสียมากมาย
- โธ่ - เฮ้อ
โจ๊กถั่วแดงไม่อร่อยหรือเจ้าคะ
- ไม่เลย - อร่อยสิขอรับ
ไม่ชอบโจ๊กถั่วแดงไม่ใช่หรือ
ไม่นี่ ก็อร่อยดี
อร่อยขนาดนี้ข้าล่ะสงสัยนัก ว่าเหตุใดพวกเขาจึงกินเหลือ
เห็นว่าโจ๊กถั่วแดง ใช้เวลาทำนานด้วยใช่หรือไม่
อร่อยมากเลยล่ะ
อร่อยแล้วขอรับ
จริงสิ เด็กเหล่านั้น มาขออาหารกินหรือไม่
ข้าก็ถามเถ้าแก่ทุกเช้าทุกเย็นแล้ว
แต่เด็กพวกนั้นไม่เคยมาเลย
เจ้าค่ะ ท่านอุตส่าห์ให้เงินมา เราจึงรอพวกเขาทุกวัน
แต่พวกเขากลับไม่เคยมาเลย
โปรดรอก่อนนะขอรับ ข้าจะไปนำเงินมาคืนให้
- เก็บไว้เถิด - เอ๊ะ
เขาให้เงินจำนวนนึงไปเป็นค่ายา
ดูท่าว่าเด็กพวกนั้น คงจะใช้เงินก้อนนั้นขอรับ
แต่พวกเขาคงต้องมาพึ่งที่นี่ หากเงินหมด ดังนั้นเก็บเงินไว้เถิด
พวกท่านหน้าตาหล่อเหลาแล้ว ยังจิตใจดีอีก
เช่นนั้นเราจะเก็บเงินก้อนนี้ไว้
และคอยดูแลเรื่องอาหารการกิน ของเด็กพวกนั้นเองขอรับ
คงยังไม่อิ่มสินะขอรับ ประเดี๋ยวข้านำมาเติมให้
ไม่ต้อง…
ขอรับ
- เยอะเชียว - แหม
- กินให้หมดเล่า - น่าอิจฉาเนอะ
เชิญขอรับ
กินได้สามวันเลยกระมังนั่น
ขอบใจมาก
เชิญขอรับ
เอาเส้นนี้
- เท่าไรรึ - สองยางขอรับ
ขอบพระคุณขอรับ
- ขอบใจมาก - ขอรับ
เขาซื้อให้ข้าหรือ
องค์ชายรัชทายาท แทกังพ่ะย่ะค่ะ
เข้ามาได้
คงไม่กระมัง
แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง เหตุใดต้องนำมาทาบกับข้อมือข้า
จู่ๆ เส้นผมของยอง กลายเป็นสีขาวได้อย่างไรกันนะ
ยิ่งไปกว่านั้น ครอบครัวของเราเกี่ยวข้อง
กับคดีบยอกชอนได้อย่างไร
ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นก่อนพวกเขาตาย
บางอย่างที่ข้าจดจำไม่ได้
เหตุใดเจ้าจึงแต่งกายเป็นชายเช่นนี้
อีกไม่นานเจ้าก็แต่งงานแล้ว
มีคำสู่ขอมาจากฮันยางน่ะเจ้าค่ะ
ตอนนี้ท่านพ่อ กำลังเขียนจดหมายตอบกลับอยู่
ไม่สิ
ต้องเป็นเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่านั้น
ฝนตกใหญ่เลย
คุณหนูเจ้าคะ ตกหนักเช่นนี้ฟ้าต้องรั่วแน่เจ้าค่ะ
ทุกคนหายไปไหนกันหมด
ไม่รู้หรอกหรือ
มีหิมะถล่มที่ภูเขาใกล้ๆ น่ะเจ้าค่ะ ทุกคนจึงไปที่นั่นกันหมด
- หิมะถล่มหรือ - เจ้าค่ะ
ช่วงเวลาไล่เลี่ยกับตอนนั้น ฝนตกหนักมาก
ไม่สิ มันไม่เกี่ยวข้องกันเสียหน่อย
เจ้าต้องปกป้อง องค์ชายรัชทายาทให้จงได้
ท่านพ่อ
ท่านพ่อไปล่วงรู้เรื่องอะไรมากันแน่
ด้วยเหตุนั้นท่านจึงเป็นห่วง องค์ชายรัชทายาทหรือ
เหตุใดความทรงจำของข้า ถึงสับสนไปหมดเช่นนี้
เช่นนั้นจะต้องมีอะไร เกิดขึ้นอย่างแน่นอน
วันนั้นยองเข้ามาในครัว…
- แจอี - มีอะไรหรือ
ท่านป่วยรึ
เขาเพียงแต่แตะมือข้าเท่านั้น
วันนั้น…
ยองไม่ได้แตะต้องหม้อ
ดังนั้นเขาไม่ใช่ผู้ที่ใส่ยาพิษ ลงไปในน้ำแกงแน่
แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง น้ำแกงถูกใส่พิษลงไปเมื่อไหร่กัน
ผู้ใดทิ้งกลีบดอกโบตั๋นแห้งไว้
เขาเป็นคนส่งสาส์นที่พระองค์ ทรงส่งไปยังเรือนของใต้เท้ามินขอรับ
คนส่งสาส์น…
ไม่ ไม่ใช่เขา
ไม่ใช่
ใบหน้าของเขา…
ข้าต้องนึกหน้าของเขาให้ออก
นึกสิ
ท่านอาจารย์ คิดเรื่องอะไรอยู่หรือขอรับ
เรื่ององครักษ์ของรัชทายาทน่ะ
ตอนนั้นเขาปลอมตัว ตามคำสั่งขององค์ชายรัชทายาทแท้ๆ
เหตุใดจึงแสร้ง ทำเป็นไม่รู้จักข้าด้วยนะ
ลืมข้าแล้วหรือ
ไม่สิ เขาจะลืมข้าได้อย่างไร
มยองจินออกจะโดดเด่น ตราตรึงใจผู้คนเช่นนี้
เขาอาจจงใจกระมัง
ข้าพอจะเข้าใจ เหตุผลของเขาอยู่นะขอรับ
องค์รัชทายาท ซุนดลพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอเข้าเฝ้าได้หรือไม่
เกิดเหตุอันใด พระองค์ทรงไม่อยู่หรอก
ว่าอย่างไรนะขอรับ เช่นนั้นเสด็จไปที่ใด
พระองค์เสด็จไปเดินเล่น ที่ทะเลสาบกับราชองครักษ์
ว่าอย่างไรนะ ไม่ได้นะขอรับ
เป็นอะไของเขา
กระหม่อมสืบดูแล้วพบว่าลุงของเขา อาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ในชนบท
ไม่ได้ร่ำรวยมากพอ
จะมีมรดกตกทอดมาให้เยอะจนถึงขั้น กว้านซื้อที่ดินทั้งมาโพได้พ่ะย่ะค่ะ
หากไม่ใช่เงินมรดก
เช่นนั้นก็ต้องมีบันทึกอะไรสักอย่าง ที่ใช้เป็นหลักฐานได้อยู่
ไปสืบว่าเขา ได้เงินก้อนนั้นมาจากแหล่งใด
พ่ะย่ะค่ะ
องค์ชายรัชทายาท
ซุนดลหรือ
อย่าไว้ใจเขานะพ่ะย่ะค่ะ พระองค์เชื่อใจเขาไม่ได้
องค์รัชทายาท
จะเชื่อเขาไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ
เจ้า…
- บ้าไปแล้วหรือ - ทำอะไรของเจ้ากัน
วางดาบในมือเจ้าลงเสีย
ต้องระแวงเขาไว้ก่อน
อย่าให้เขาอยู่ใกล้นะพ่ะย่ะค่ะ ไล่เขาออกไปเสีย
เขาคือคนส่งสาส์น ที่ไปถึงแกซองพ่ะย่ะค่ะ
เจ้าพูดเรื่อง…
เขาคือคนส่งสาส์น ที่มายังบ้านของกระหม่อม
เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ
กล้าดีอย่างไรถึงแย่งดาบ ของราชองครักษ์ไปถือ…
หุบปาก
เจ้าคือคนส่งสาส์นคนนั้น
คนส่งสาส์นที่นำของกำนัล
และจดหมายลับที่พระองค์ไม่ได้เขียน
มาส่งพ่ะย่ะค่ะ
เจ้าน่ะ
คือคนที่สังหาร ครอบครัวของข้าเช่นนั้นหรือ
องค์รัชทายาท ในเมื่อเขาถือดาบอยู่
สิ่งที่กระหม่อมจะทำต่อไปนี้ โปรดประทานอภัยด้วย
กระหม่อมขอสังหารเขา ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
ข้าเห็นท่านที่บ้านของข้าที่แกซอง
ความทรงจำนี้ไม่ผิดเพี้ยนแน่
โปรดเชื่อหม่อมฉันด้วยเถิด รัชทายาท
เป็นไปไม่ได้
เราต้องกำจัดมันเสีย
เจ้าอยากรู้จริงๆ น่ะหรือว่าตอนนั้น
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ข้ามีพลังจะต่อกรกับโชคชะตาของตนแล้ว
องค์รัชทายาท ทรงปล่อยนางไปเถิด บัดนี้ยังไม่สายเกินไปนะพ่ะย่ะค่ะ
ข้าจะปกป้องราษฎรของข้า
ร่วมกับเจ้า