(พัคฮยองชิก)
(จอนโซนี)
(พโยเยจิน)
(ยุนจงซอก)
(อีแทซอน)
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องแต่ง)
(ตัวละคร องค์กร สถานที่ เหตุการณ์)
(และศาสนาในเรื่อง เป็นเพียงการสมมติเท่านั้น)
(ฉากที่มีสัตว์ร่วมแสดง)
(ถ่ายทำโดยอาศัย อุปกรณ์ประกอบและใช้เทคนิคพิเศษ)
องค์รัชทายาท เขาถือดาบอยู่ จากนี้โปรดประทานอภัยด้วย
กระหม่อมขอสังหารเขา ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ
เก็บดาบเจ้าเสีย
ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรือ
ข้าเห็นเจ้าอยู่ในแกซองมากับตาตัวเอง
นี่เจ้า…
องค์รัชทายาท แกซองหรือพ่ะย่ะค่ะ
เช่นนั้นเขาก็…
กลับไปประจำยังที่ของเจ้าในวังเสีย จนกว่าข้าจะเรียกตัวเจ้ามาอีกครั้ง
องค์รัชทายาท พระองค์ทรงปล่อยให้นาง…
ข้าบอกให้กลับไปรอคำสั่งอย่างไรเล่า
ทำตามที่ข้าสั่งเสีย
พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายรัชทายาท
(ตอนที่ 13)
เหตุใดจึงมุทะลุเช่นนั้น
ความทรงจำเจ้าอาจสับสนก็เป็นได้
เป็นไปไม่ได้เพคะ หม่อมฉันแน่ใจแล้ว
องค์รัชทายาท ดังที่หม่อมฉันเคยทูลไป
ตอนคนส่งสาส์นเดินทาง มายังเรือนของหม่อมฉัน
หม่อมฉันมั่นใจว่า แทกังต้องเป็นผู้สังหารเขาแน่
และยังเป็นผู้ที่โปรยกระดาษสีแดง ที่มีคำว่า "ซง กา มยอล อี" เช่นกัน
หม่อมฉันเห็นเขาด้วยสองตาของตน จึงจำได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยนเพคะ
ระหว่างไล่ตามเขา หม่อมฉันได้สู้กับเขาเช่นกัน
แม้ว่าเขาจะสวมผ้าปิดหน้า
แต่หม่อมฉันจำดวงตาได้ ใช่เขาแน่เพคะ
ทรงคิดดูสิ
เขาคือผู้ที่สามารถ เข้าออกวังตะวันออกได้อย่างอิสระ
คนเดียวที่สามารถยิงธนูใส่พระองค์ได้
เมื่อหนึ่งปีก่อนก็มีเขาเท่านั้น
นอกจากจะเข้าวังตะวันออกได้
เขายังสามารถเข้าออก พื้นที่ล่าสัตว์ได้เช่นเดียวกัน
ไม่เพียงเท่านั้น ศรจากพระราชพิธีล่าสัตว์ก็เป็นของเขา
ไม่มีใครสงสัยเขาอย่างแน่นอน
เพราะเขาแทรกซึมอยู่ที่นี่มานานแล้ว
เขาเป็นผู้ยิงศรดอกนั้นมา
แล้วจึงหนีไป
ลูกศรและกระบอกใส่ศรที่พบยามนั้น
ใช้กันในหมู่ทหาร ที่สังกัดกรมการศึกอยู่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เขาอาจเป็นผู้ที่นำงูกับมีดสั้น
ไปให้ร่างทรงด้วยเช่นกัน
อีกไม่นานจะเริ่มการไต่สวนแล้ว จงทำตามประสงค์ของเทพเจ้าเสีย
และเขาต้องเป็นผู้ ที่จุดไฟเผาต้นบ๊วยแน่เพคะ
เขาคงเข้าออกคุก ที่ขังร่างทรงไว้โดยอ้างว่า
เป็นรับสั่งขององค์ชายรัชทายาท
เราไปสำนักผู้ตรวจการหลวง…
ทหารสองนายที่ทำหน้าที่เฝ้าคุก
ตายไปเสียแล้วล่ะ
แม้ความทรงจำของหม่อมฉันจะไม่สมบูรณ์ เนื่องจากเพิ่งสูญเสียครอบครัวไป
แต่หม่อมฉันจำใบหน้า ของเขาได้แน่นอนเพคะ
แต่มันเป็นไปไม่ได้
ได้โปรดเถิด
ทรงเชื่อหม่อมฉันเถิดนะเพคะ
วันที่ครอบครัวของเจ้าเสียชีวิต
แทกังอยู่ที่วังตะวันออก
เขาบริสุทธิ์
ข้าเป็นพยานให้ได้
และแกซองก็ตั้งอยู่ไกลนัก
ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเป็น มินแจอี ฆาตกรแห่งแกซอง
รัชทายาททรงรู้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
พระองค์น่าจะทรงรู้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกับเขา
ที่พื้นที่ล่าสัตว์แล้ว
ว่าเขาคือมินแจอี ไม่ใช่จางชีซู
พระองค์ทรงอนุญาตให้นาง พักอยู่ในห้องลับของพระองค์
เนื่องด้วยนางเป็นสตรี
คนผู้หนึ่งจะอยู่ทั้งที่ฮันยาง และแกซองในเวลาเดียวกันได้อย่างไร
เป็นไปไม่ได้เพคะ
บางทีพระองค์อาจทรงจำผิด…
แล้วเจ้าบอกว่าแทกัง คือหนึ่งในกลุ่มคน
ที่โปรยกระดาษสีแดงใช่หรือไม่
หากแต่ในเวลานั้น แทกังอยู่กับข้า
หากสิ่งที่ว่ามาเป็นจริง
เจ้าจะบอกว่าเขาจุดไฟเผาต้นบ๊วย
จากนั้นจึงย้ายไปอยู่ ที่ตลาดได้ในพริบตาหรือ
แต่ว่า หม่อมฉันสาบานได้เลยเพคะ ว่าผู้ที่สวมผ้าปิดหน้าคือเขา
เป็นใบหน้าเขาไม่ผิดแน่
ข้าเข้าใจว่า มันเป็นเรื่องยากที่จะนึก
ถึงรายละเอียดเช่นนั้น จากความทรงจำที่สับสน
แต่อย่างไรเสีย มันก็ไม่ใช่แทกังอย่างแน่นอน
เจ้าพยายามทำใจให้สงบ นอนพักผ่อนเสียก่อน
แล้วพรุ่งนี้ ค่อยลองนึกใหม่อีกครั้งเถิด
นี่เป็นคำสั่ง
เอาผ้ามาปักอีกแล้วหรือ
พวกเขาคงจ่ายให้อย่างงามเลยล่ะสิท่า
- งดงามใช่ไหม - อืม
ไม่น่าเชื่อเลยว่านางจะได้ สวมใส่ผ้าเนื้อดีเช่นนี้ทุกวัน
ได้เกิดเป็นผู้ดีมีกินคงจะดีไม่น้อย
เจ้าก็ลองใส่สักครั้งจะเป็นไรไป
จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร
องค์ชายรัชทายาท ทรงตื่นหรือยังพ่ะย่ะค่ะ
เข้ามาได้
องค์รัชทายาท กระหม่อมไม่เห็นขันทีโกเลย
พระองค์ทรงมีรับสั่งให้เขา ไปทำสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ
เมื่อคืนข้าสั่งให้ซุนดล ไปทำธุระบางอย่างให้น่ะ
พ่ะย่ะค่ะ
ใช่ วันนั้นแทกังอยู่กับ องค์ชายรัชทายาทตลอดทั้งวัน
ทรงร่ำเรียนกับพระอาจารย์ แทกังจึงอยู่กับพระองค์ทั้งวัน
หลังพระองค์เสด็จกลับ แทกังอยู่ที่วังตะวันออกหรือไม่
หลังพระองค์เสด็จกลับมา แทกังก็อยู่กับเราที่วังตะวันออก
ว่าแต่ เหตุใดท่านจึงสอบถาม
เกี่ยวกับแทกังหรือเจ้าคะ
ข้าเพียงแต่กำลังสืบเสาะ อะไรบางอย่างอยู่น่ะ
อย่าได้เก็บไปใส่ใจเลย
ข้าจำผิดจริงๆ น่ะหรือ
ไม่ เป็นไปไม่ได้ ความทรงจำของข้าไม่มีผิดเพี้ยนแน่
กระหม่อมคือผู้ที่นำของกำนัล ไปส่งให้พระอาจารย์มินหรือ
และยังเป็นผู้ที่โปรยกระดาษสีแดงอีก พระองค์ทรงเชื่อคำพูดและปล่อยให้
คนหลอกลวงเช่นนั้นอยู่ใกล้ได้อย่างไร
นางหนีมาหลังจาก ทำผิดศีลธรรมอย่างร้ายแรงนะพ่ะย่ะค่ะ
นางไม่ใช่คนบาป นางเป็นบุตรสาวของท่านอาจารย์ข้า
หากผู้คนล่วงรู้ว่าพระองค์ทรงปล่อย ให้สตรีนางนั้นทำงานรับใช้พระองค์
ในฐานะขันที ของวังตะวันออกจะเป็นอย่างไร
องค์รัชทายาท พระองค์ต้องไล่นางออกไปนะพ่ะย่ะค่ะ
นางลำบากมามากแล้ว
ให้เวลานางหน่อยเถิด
แล้วจดหมายลับที่นางเอ่ยถึง คืออะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาท…
ยามนี้ความทรงจำของนาง ยังกลับมาได้ไม่สมบูรณ์
ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องนางไปหรอก
ข้าไว้ใจเจ้าอย่างแน่นอน
จงอย่าได้หวั่นไหวเด็ดขาด
และทำตามคำสั่งเดิม ที่ข้ามอบหมายให้เจ้า
ตามสืบต่อไปว่าพัคฮันซู ได้เงินมาจากแหล่งใด
เจ้าไปไหนตามลำพังกัน
มือสังหารเมื่อวันนั้น สวมผ้าปิดบังหน้าตา
ข้าจึงไม่เห็นใบหน้าเขาเจ้าค่ะ
แต่ช้าก่อน
ท่านอาจารย์คิมบอกว่า บังเอิญเจอท่านแทกังที่ตลาด
ซึ่งตอนนั้นเขาปลอมตัวอยู่เจ้าค่ะ
หากเป็นเช่นนั้น เขาคงทำตาม รับสั่งขององค์รัชทายาทอยู่กระมัง
แต่จุดที่แปลกประหลาด ก็คือเขาทำตัวประหนึ่งว่า
ไม่เคยเห็นหน้าค่าตา ท่านอาจารย์มาก่อนเลยเจ้าค่ะ
ว่าแต่ ความทรงจำของคุณหนู ผิดปกติอย่างไรหรือเจ้าคะ
มันน่าแปลกนักที่คนฉลาด ปราดเปรื่องอย่างคุณหนูจะจำ
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้ แม้ว่าคุณหนูจะตกใจขวัญเสียก็ตามที
นอกจากเขาแล้ว คุณหนูนึกอะไรออกอีกหรือไม่
วันที่เกิดเหตุฆาตกรรม ในครัวมีธูปกับกลีบดอกโบตั๋นแห้งอยู่
ว่าอย่างไรนะ
ที่แกซองก็มี กลีบดอกโบตั๋นแห้งอยู่หรือเจ้าคะ
อืม
แล้วมันไปอยู่ ในเรือนของเราได้อย่างไรเจ้าคะ
ยิ่งไปกว่านั้น ยองยังเข้ามาในครัว ตอนที่ข้ากำลังชิมน้ำแกงอยู่ด้วย
คุณหนูจำได้หรือไม่ ว่าได้พูดคุยเรื่องอะไรกันไป
ข้าคิดว่าเขาเพียงแต่โศกเศร้า ที่ข้าจะต้องจากบ้านน่ะ
เขาจับมือข้าอยู่สักพักด้วย
เอ๊ะ เขาจับมือคุณหนูด้วยหรือเจ้าคะ
จะว่าจับมือก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ตอนนั้นเขาจับกำไลของข้ามากกว่า
กำไล…
คุณหนูหมายถึง กำไลคู่ที่คนเขาลือกันว่าเป็น
ของแทนใจ ระหว่างคุณหนูกับคุณชายยองน่ะหรือ
การัม เส้นผมของยอง ได้กลายเป็นสีขาวหรือไม่
- เจ้าเคยเห็นเขามีผมขาวหรือเปล่า - ไม่เคยเจ้าค่ะ
เขาจะมีผมขาวได้อย่างไรเจ้าคะ ในเมื่อเขายังหนุ่มยังแน่น
รายงานชันสูตรของยอง
ระบุไว้ว่าเส้นผม ของเขาเป็นสีขาวน่ะสิ
ว่าอย่างไรนะ
มันจะเป็นไปได้อย่างไร
ครั้งสุดท้ายที่คุณหนู เห็นคุณชายยอง เส้นผมของเขา
เป็นสีขาวหรือเจ้าคะ
ไม่เลย เขาไม่ได้มีผมขาวแม้แต่นิด
ผมของเขากลายเป็นสีขาว…
ได้อย่างไรกันนะ
เหตุใดความทรงจำของข้าจึงปนกันไปหมด
นี่ท่านเอา…
เอามันไปล้างมาหรือ
ข้าเห็นว่าในนี้มีเพียงเขม่า กับกลีบดอกไม้แห้งอยู่
มันสำคัญหรือขอรับ
ไม่หรอก
อ้าว ท่านบัณฑิตรูปงามมาแล้วนั่น
โธ่…
ว่าอย่างไรสหาย
พวกเขาเอาไปล้างออกหมดเลย…
ช่างขยันขันแข็งเสียจริง
เหตุใดท่านจึงมาคนเดียวหรือ แล้วสหายรูปงามอีกท่านเล่า
เขาไม่ได้มาที่นี่หรือ
อ๋อ สหายรูปงามอีกท่าน
เขาเดินไปทางโน้น กับลูกศิษย์ของข้าแน่ะ
จะซื้อจริงหรือขอรับ
เอาชิ้นนี้ขอรับ
อ้าว บัณฑิตพัค
- สบายดีหรือไม่ - ขอรับ
ขออภัย ไว้เราจะมาเลือกดูใหม่
เจอกันคราหน้านะ
ขอรับ
อ้าว
โห
ทรงรู้จักสถานที่เช่นนี้ด้วยหรือ
ที่นี่เป็นสถานที่โปรด ของเสด็จพี่ของข้า
แต่ก่อนท่านเคยพาข้ามาที่นี่บ่อยๆ
เจ้าเห็นอะไรบ้าง
ปล่องไฟของทุกหลังคาเรือน ล้วนมีควันลอยออกมา
พวกเขาคงกำลังทำอาหารมื้อเย็นกันอยู่
ข้าได้ยินมาว่า
เมื่อได้เห็นควัน ออกมาจากกล่องไฟของแต่ละบ้าน
เด็กๆ ที่ออกไปวิ่งเล่น ก็จะรู้ว่าเป็นเวลากลับบ้าน
เช่นนั้น…
เด็กที่อยู่ในบ้านหลังนั้นเล่า
ปล่องไฟของบ้านนั้นไม่มีควันลอยออกมา เขาจะรู้ได้อย่างไร
ว่าถึงเวลากลับบ้าน
และแม้ว่าเขาจะรู้ว่าถึงเวลากลับ
บ้านของเขาก็คงไม่มีอาหารรออยู่ และเขาก็คงต้องทนหิวเป็นแน่
เสด็จพี่ของข้าจะทรงมายืน
ทอดพระเนตรภาพของควัน
ที่ลอยออกจากปล่องไฟ ของแต่ละบ้านอยู่บ่อยครั้ง
ก่อนท่านสวรรคต มีอยู่ปีนึง
ที่ปล่องไฟบนหลังคาบ้านมีควันออกมา เพียงครึ่งเมืองเนื่องจากผลผลิตตกต่ำ
เสด็จพี่เสียพระทัยมาก
ท่านเป็นคนเช่นนั้นแหละ
เป็นบุคคลที่เห็นราษฎรสำคัญกว่าตนเอง
ด้วยเหตุนั้น ข้าจึงตั้งตารอจะได้เห็นโชซอน
ที่เสด็จพี่จะทรงสร้างมาตลอด
แต่ข้าไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย ว่าเสด็จพี่จะประชวร
และสวรรคตไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้
นับตั้งแต่ตอนนั้น พระองค์เคยเสด็จมาที่นี่หรือไม่เพคะ
ข้าไม่อยากมาหรอก
ข้าทำใจไม่ได้
ข้าไม่อาจทำใจ ยอมรับการจากไปของเสด็จพี่
และจงเกลียดจงชังข่าวลือที่ว่าข้า สังหารเสด็จพี่ด้วยการถวายลูกท้อ
และเหนือสิ่งอื่นใด
ข้าเกลียดการที่ตัวเอง ได้เป็นองค์ชายรัชทายาท
เพราะข้ารู้ดีอยู่แก่ใจว่าตัวข้า ไม่มีวันเทียบเสด็จพี่อึยฮยอนได้
แต่กระนั้นแล้ว บัดนี้ข้าก็ได้มายืนอยู่ที่นี่
ข้าสามารถพาตัวเองกลับมาได้
เพราะมีเจ้าอยู่ด้วย
เพราะว่ามีเจ้าอยู่เคียงข้าง
ข้าจึงมีเรี่ยวแรง จะต่อกรกับโชคชะตาของตน
เพราะเจ้า
ข้าจึงได้ออกมาดูโลกภายนอก และพบปะกับราษฎรของตน
บัดนี้ข้ารู้แล้วว่าข้าจะต้อง
ปกป้องผู้คนที่อยู่ข้างล่างนั่น
ข้าจะปกป้องราษฎรทุกผู้ทุกคน
และสร้างโชซอนให้เป็นแบบที่…
เสด็จพี่ทรงใฝ่ฝันถึงให้จงได้
ร่วมกับเจ้าอย่างไรเล่า
หากรู้สึกว่ายากลำบาก
เจ้าก็สามารถฝากฝังทุกอย่างกับข้าได้
พึ่งพาข้า
แล้วข้าจะ…
ปกป้องเจ้าด้วยทุกอย่างที่ข้ามี
เพคะ องค์รัชทายาท
จำมีดเล่มนี้ได้หรือไม่
ตอนมาพบข้าคราแรก เจ้าพกมันมาด้วย
กระหม่อมไม่ได้พกมีดไว้ทำร้ายใคร
กระหม่อมเพียงแต่พกไว้ เพื่อป้องกันตัวเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ
เจ้าบอกว่าไม่ได้พกมีดเล่มนี้ไว้
เพื่อทำร้ายใคร
เจ้าบอกว่าเจ้าพกมันไว้ เพื่อป้องกันตัวเองเท่านั้น
ข้าจึงจะคืนมีดเล่มนี้ให้กับเจ้า
เพื่อที่เจ้า จะได้ใช้มันป้องกันตัวเอง
ให้ตาย…
จะงี่เง่าถึงเพียงใด
แอบดูข้าอยู่หรือ
ข้าจะดูอะไร มันก็ไม่ใช่ธุระกงการใดของเจ้า
แล้วเหตุใดต้องหลบๆ ซ่อนๆ
ถามโง่ๆ เพราะข้าระแวงเจ้าน่ะสิ
มาทำอะไรที่นี่
เจ้ามาลอบสังเกตการณ์ข้าหรือ
ในเมื่อเจ้าเกลียดการร่ำเรียน ข้ามั่นใจว่าคงไม่ได้มาอ่านหนังสือ
คัมภีร์หลุนอวี่อยู่ชั้นใด
ข้ามัวแต่ทำตามรับสั่ง ขององค์รัชทายาท
แต่ใกล้จะสอบซาโดมกแล้ว ข้าย่อมต้องอ่านหนังสือหนังหาบ้าง
(การสอบเจ้าหน้าที่ ที่จะจัดขึ้นทุกสี่ปี)
ต้องการเท่านั้นหรือ
คัมภีร์เม่งจื๊อ กับคัมภีร์ต้าเสวียด้วย
ไม่เตรียมตัวแต่เนิ่นๆ เล่า
ข้าจะช่วยหาหนังสือให้เจ้าก็ได้
คัมภีร์หลุนอวี่
คัมภีร์เม่งจื๊อ
- คัมภีร์ต้าเสวีย - นี่เจ้ากล้า…
หากให้ข้าใช้นิ้วชี้ มันสิ้นเปลืองพลังงานโดยใช่เหตุนี่
มันน่านัก…
ลืมไปแล้วหรือว่าตนเป็นสตรี
ไม่ใช่ฝีมือข้า
เรื่องความทรงจำของเจ้า ข้าทำอะไรไม่ได้
แต่บัดนี้มันก็เหมือนกับที่เจ้า ไม่มีหนทางพิสูจน์ความบริสุทธิ์
ข้าเองก็ไม่มีเช่นกัน
หากเจ้าไม่ได้สังหารครอบครัวจริง เจ้าย่อมต้องรู้สึกโกรธเคือง
แต่ข้าเองก็รู้สึกไม่พอใจเช่นกัน ที่ใบหน้าของคนร้ายที่เจ้าจำได้
เป็นใบหน้าของข้า
ไม่ใช่ข้าจริงๆ
นั่นเด็กที่เจอเมื่อวันนั้น
พวกเจ้ามากินข้าวหรือ
ขอโทษด้วยที่ข้าเรียกเจ้าเป็นหัวขโมย
หากรู้ว่าเจ้าเพียงแค่ขโมยอาหาร เราคงไม่ไล่เจ้าไปหรอก
เหตุใดไม่รีบมาเล่า
ได้กินอะไรบ้างหรือไม่
เข้ามาก่อนสิ
ไม่เป็นไรแล้วนะ เข้าไปเถิด
สวัสดีขอรับคุณหนู
วันนี้มีของดีหรือไม่
ขอรับ ข้ามีของ ที่เหมาะกับท่านอยู่พอดีเชียว
เชิญเข้าไปดูข้างในก่อนสิขอรับ
แม่น้ำแข็งย้อย
ข้าจะสั่งสอนบทเรียนให้กับเจ้าเอง
อะไรกัน
นั่นมัน…
แม่นางน้ำแข็งย้อยมาอีกแล้วหรือ
เขาไปไหนแล้ว
อะไรกัน…
ท่านอาจารย์วิ่งหนีเพราะนึกว่า ข้าเป็นแม่น้ำแข็งย้อยหรือ
มยองจิน เจ้าไม่ได้วิ่งหนีหรอก
เจ้าเพียงแต่ กำลังออกกำลังกายขาเท่านั้น
แหม มีไก่อยู่ตรงนี้ ตั้งหนึ่งตัวหรือเนี่ย
ตัวใหญ่เสียด้วย
ปัดโธ่
ท่านพี่ ท่านผู้นี้แหละขอรับ
ผู้ที่ช่วยเหลือเรา
อ้าว พวกเจ้า เด็กๆ จากก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ
ท่านทำอะไรอยู่หรือขอรับ
ไม่ต้องสนใจข้าหรอก
ข้ากำลังทำภารกิจสำคัญอยู่
อาหารถูกปากหรือไม่
ชามที่สามแล้วเจ้าค่ะ
ชามที่สามแล้วหรือ
กินอีกสิๆ
ดีมาก
สมแล้วที่เป็นของมีค่า จากดินแดนโพ้นทะเล
ขอรับ แต่ด้วยเหตุนั้น มันจึงมีราคาค่อนข้างสูง
ข้าเก็บไว้หลังร้าน เพื่อรอคุณหนูมาซื้อเลยนะขอรับ
ราคาไม่ใช่ปัญหาหรอก
ท่านคือบุตรสาวคนที่สาม ของท่านเจ้ากรมมหาดไทยใช่หรือไม่
รู้จักข้าด้วยหรือ
ข้ามาหาท่านหลังจากได้ข่าวว่าท่าน
อาจได้ตบแต่ง กับท่านคิมมยองจินเจ้าค่ะ
ตบแต่งอันใดกัน
อย่าลากข้าไปเกี่ยวข้อง กับบุรุษประหลาดผู้นั้นได้หรือไม่
ข้าเฝ้ามองบุรุษผู้นั้น มานานแล้วเจ้าค่ะ
เขาเป็นบุรุษที่น่าทึ่งนัก
ข้าจึงไม่กล้า แม้แต่จะเข้าไปคุยกับเขา
ตอนที่ได้ยินว่า ท่านอาจได้แต่งงานกับเขา
ข้าก็ตัดสินใจว่าต้องมาคุยกับท่าน แม้มันจะเป็นการเสียมารยาทก็ตาม
แต่ท่านผู้นั้นไม่มีวันแต่งงาน กับตระกูลธรรมดาสามัญหรอกเจ้าค่ะ
ธรรมดาสามัญรึ ตระกูลของเรา
ไม่ได้ธรรมดาเสียหน่อย
บิดาของเจ้าเป็นใครกัน
ท่านผู้นั้นจะได้เป็นใหญ่ในอนาคต แม้ว่าแท้จริงแล้วใจเขาจะไม่ปรารถนา
วันๆ ดูแต่ศพเช่นนั้น จะได้เป็นใหญ่อันใดกัน
ท่านคิมมยองจินไม่แบ่งแยก ระหว่างผู้มีอันจะกินกับผู้ยากไร้
และใส่ใจแม้กระทั่ง เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เชียวนะเจ้าคะ
ในอนาคตจะต้องมีโลกที่ให้เกียรติ
อัจฉริยะเช่นเขาอยู่แน่เจ้าค่ะ
จนกว่าจะถึงเวลานั้น
ข้าก็อยากจะคอยปรนนิบัติดูแลเขา
คุณหนู ได้โปรดตัดใจ จากเขาด้วยเถิดนะเจ้าคะ
ข้าก็พอเข้าใจความรู้สึกของเจ้านะ
แต่การแต่งงานเป็นการเชื่อมสัมพันธ์ ระหว่างตระกูล ข้าไม่มีสิทธิ์เลือก
ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ คุณหนู
คุณหนู
คุณหนู ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ
หากเจ้าทำกำไลนี่ เสียหายขึ้นมาจะว่าอย่างไร
เหตุใดไร้มารยาทเช่นนี้
ข้านี่โชคร้ายจริง
กลับ
เจ้าอายุเท่าใดหรือ
ข้าอายุ 15 เจ้าค่ะ ส่วนน้องชายข้าอายุ 11
ชื่อของพวกเจ้าล่ะ
โธ่เอ๊ย ข้าเองก็ลืมถามชื่อไปเสียสนิท
ชื่ออะไรบ้างหรือ
ดัลแรกับมอรูขอรับ
โธ่ ปักผ้าทั้งคืน จนมือไม้อ่อนขนาดนั้นเชียวหรือ
ข้าทำเองๆ
ไม่เป็นไรใช่หรือไม่
ขอรับ ไม่เป็นอะไรหรอก
พวกเจ้าชื่อดัลแรกับมอรูหรือ
เจ้าค่ะ ข้าชื่อดัลแร ส่วนเขาชื่อมอรู
เป็นชื่อที่เพราะดีนะ
ข้านึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้าจะจำชื่อของน้องชายได้
เห็นว่าเจ้าถูกไล่ออกมาจากบยอกชอน ตอนยังอายุไม่ถึงห้าขวบดีไม่ใช่หรือ
พี่บอกแล้วอย่างไร ว่าอย่าไปเที่ยวบอกใครเรื่องนั้น
ไม่เป็นไรหรอก พวกเขาเป็นคนดี
พวกเขาเป็นคนที่ใจดีที่สุด ในหมู่บ้านนี้แล้วล่ะ
ไม่ต้องกังวลไป
ข้าช่วยยืนยันได้
ข้าจำได้แม่นว่ามันเป็น กำไลของคุณหนูแจอีแน่ๆ
ศิษย์ข้าอยู่หรือไม่
ศิษย์ข้า
เหตุใดไม่เคาะประตู ก่อนเข้ามาเล่าขอรับ
ทำอะไรอยู่หรือ เหตุใดต้องตกอกตกใจปานนั้น
ก็ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้า…
อย่าเข้ามานะขอรับ ข้ายังเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่เสร็จ
มีดินกระเด็นเปื้อนเสื้อข้า ข้าพยายามเอามันออกอยู่ขอรับ
จะโวยวายไปทำไม เราต่างก็เป็นบุรุษกันทั้งนั้น
ท่านอาจารย์ทำอะไรเนี่ยขอรับ
เด็กเหล่านั้นมาที่โรงเตี๊ยมแล้ว
ขอรับ เช่นนั้นหรือ
- เด็กจากบยอกชอน - เอ๊ะ พวกเขามากินข้าวจริงหรือ
นามของพวกเขาคือดัลแรกับมอรู
เช่นนั้นข้าจะไปทักทายนะขอรับ
ไม่ต้องๆ พวกเขากลับไปกันแล้ว
ข้ายังไม่ทันได้เจอหน้าเลย…
รู้หรือไม่ พวกเขากินข้าวไปสี่ชาม แต่ก็ยังขอเพิ่มอีกเรื่อยๆ
ประเดี๋ยวคงกลับมากัน ไว้ค่อยทักทายก็ได้
ขอรับ
หัวหน้าหน่วยฮัน
มีเรื่องอะไร
ทหารที่ตามสะกดรอยบุรุษที่เคยทำงาน
ในสำนักเต๋าเพิ่งกลับมาขอรับ
เจอตัวโอมันชิกหรือไม่
เขาอาศัยอยู่ในพาจูและเปิดร้านขายผ้า
โดยใช้นามแฝง เพื่อปกปิดตัวตนพ่ะย่ะค่ะ
พรุ่งนี้กระหม่อมพร้อมทหาร จะออกเดินทางไปแต่เช้า
ข้าจะปลอมตัวไปกับเจ้าด้วย
หากเจ้าไปพร้อมกำลังทหาร
คนย่อมต้องลือกัน และเขาอาจชิงหนีไปก่อนได้
อย่างไรเขาก็มาจากบยอกชอน อาจเกี่ยวข้องกับร่างทรงก็เป็นได้
ด้วยเหตุนี้เราจึงต้องพาเขากลับมา
แบบที่ยังมีชีวิตอยู่
ข้าจะไปด้วยขอรับ
เช่นนั้น แทกังจะไปด้วยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ
ข้าจะไปเองขอรับ
ไม่จำเป็นต้องให้แทกังไปด้วยหรอก
อย่างไรเสียก็มีเจ้าอยู่ทั้งคน เท่านี้น่าจะเพียงพอแล้ว
ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ
เจอตัวมันหรือไม่
ข้าให้คนแอบติดตามทหาร จากกรมการศึกไปแล้วขอรับ
ต้องอย่างนี้สิ ถึงค่อยคุ้มค่ายาให้บุตรสาวเจ้า
หากข้ารู้ว่ามันมาจากบยอกชอน
ข้าคงไม่ใช้ประโยชน์จากมันเป็นแน่
หากเป็นเช่นนี้คงไม่มีทางเลือก นอกเสียจากนองเลือดอีกครั้ง
รีบลงมือ ก่อนที่หัวหน้าหน่วยฮันจะไปถึง
เจ้าต้องชิงกำจัดมันให้ได้
ก่อนที่มันจะแพร่งพราย ความจริงเรื่องข้าออกไป
แล้วหัวหน้าหน่วยฮันเล่า ท่านจะให้ทำอย่างไรกับเขาดีขอรับ
หากโชคเข้าข้าง
เราก็อาจได้กำจัดบุตรชายคนโต ของท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายไปในตัว
เอาเป็นว่า อย่าทิ้งร่องรอยไว้ก็แล้วกัน
เร่เข้ามา มาดูก่อนได้
มาเลือกดูก่อนได้นะขอรับ
มาดูก่อนได้ๆ
มาอีกนะเจ้าคะ
เข้ามาดูกันก่อนได้
เหตุใดจึงไม่ตอบอะไรเล่า ตกลงว่าผ้าม้วนนี้ดีกว่าหรือไม่
- เวรเอ๊ย - โอ๊ยๆ
หยุดก่อน
ข้าไม่ได้มาเพื่อสังหารเจ้า
ข้ารู้ว่าเจ้ามาจากบยอกชอน
เช่นนั้นเหตุใด ต้องพยายามเค้นคอข้าด้วย
สังหารข้าให้ตายๆ ไปเสียเถิด เหมือนที่บยอกชอนอย่างไรเล่า
ข้าอยากรู้ว่า เกิดอะไรขึ้นเมื่อสิบปีก่อน
มาบัดนี้กลับอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อสิบปีก่อนเช่นนั้นหรือ
ถนนหนทางเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
ทุกผู้ทุกคน ทั้งบิดา ทั้งมารดา
บุตรชาย บุตรสาว ต่างต้องตายตก
เพราะคำสั่งของพ่อเจ้า
ไม่มีใครเป็นโจรทั้งนั้นแหละ
พวกเขาต่างเป็น…
ไม่นะ
ไม่ได้นะ เจ้าจะตายไม่ได้
รัชทายาท ทรงปลอดภัยหรือไม่
ไป
ระวังพ่ะย่ะค่ะ
แยกไป
เป้าหมายของมือธนู ต้องเป็นโอมันชิกแน่
คงมีใครสักคนรู้ว่าเราแกะรอยเขาอยู่
ปลอดภัยกันใช่หรือไม่
เราสังหารมือธนู ไปได้หนึ่งคน ยังเหลืออีกสี่
พวกมันคงวิ่งหนีเข้าไปในป่าลึก
พวกมันคนหนึ่งบาดเจ็บ เราน่าจะไล่ตามทันนะพ่ะย่ะค่ะ
ไปกันเถิด
ขันทีโก
ไปกันเถิด
จากสำนักเต๋าขอรับ
นี่เป็นน้ำที่เราได้รับ มาจากสำนักเต๋าพ่ะย่ะค่ะ
เลือด…
หากมันมาจากบยอกชอนจริง
หรือนั่นจะเป็นเหตุผลให้มันมาหาข้า
เจ้าคิดจะใช้มันทำอะไร
หากมีเลือดหยดใส่กระดาษคำอธิษฐาน มันจะถูกมองว่าเป็นลางร้ายขอรับ
อย่างไรเสีย บัดนี้ก็มีข่าวลือ
ว่ารัชทายาทถูกภูตผีสาปอยู่แล้ว
แล้วเหตุใดเจ้าจึงอยากกระพือข่าว ให้ลุกลามขึ้นไปอีกเล่า
ในเมื่อท่านเป็นเหมือนท่านตา ขององค์ชายใหญ่มยองอัน…
เจ้าคิดถูกแล้ว
ข้าอยากเห็นข้าราชบริพาร สูญสิ้นศรัทธาในตัวรัชทายาท
เจ้ามีนามว่าอะไร
โอมันชิกขอรับ
แต่รัชทายาทไม่ใช่คนโง่เขลา
เจ้าต้องไปหลบซ่อนตัวทันที ที่ทำหน้าที่ส่วนของเจ้าเสร็จ
และหากถูกจับได้
ตราบใดที่เจ้าไม่เอ่ยชื่อของข้าออกไป
ข้าก็จะปกป้องครอบครัวของเจ้า
มันตั้งใจมาหาข้าเท่านั้น จริงหรือไม่กันนะ
แต่ไม่ว่ามันจะมาหาข้า หรือมีจุดประสงค์แอบแฝงอันใด
มันก็ไม่ต่างจากตายไปแล้วนั่นละ
วันนี้จะต้องมีผู้คนตายมากมาย
เพราะองค์ชายรัชทายาทเลยแท้ๆ
ซุนดล
ซองอน
ซุนดล
โกซุนดล
ฮันซองอน
ได้ยินข้าหรือไม่
ตอบข้าที
ฮันซองอน
โกซุนดล
จะมีคนมากมายต้องตาย
เพราะความโง่เขลาของเจ้า
เหตุใดเจ้าจึงนำอาหาร มาให้ข้าถึงในห้องเชียว
มารดาของท่านสั่งให้ท่าน อยู่แต่ในห้องอย่างไรเล่าขอรับ
- เพราะเหตุใดกัน - มีบุคคลสำคัญจะมาขอรับ
นายหญิงจึงสั่งให้เรา รับประทานอาหารเย็นเร็วขึ้น
และอยู่แต่ในห้องขอรับ
บุคคลสำคัญหรือ
วันนี้เป็นวันหยุด ของท่านพ่อไม่ใช่หรือ
น่าสงสัยนักว่าใครจะมา และเหตุใดท่านพ่อต้องออกหน้าเอง…
แม่บอกให้เจ้าอยู่ในห้องไม่ใช่หรือ
แล้วท่านแม่เล่า ท่านออกมาทำไมขอรับ
เจ้ารอที่นี่แหละ
พ่ะย่ะค่ะ
นั่นใครหรือ
คนหนึ่งคือใต้เท้าฮัน แต่อีกคนนั้น…
แม่ไม่รู้ว่าเป็นใคร
แต่บิดาเจ้ากำชับให้ข้ารับใช้ จัดการทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบที่สุด
คงเป็นบุคคลสำคัญนั่นแหละ
แหมๆ ท่านแม่ ท่านนี่โกหก ไม่เก่งเอาเสียเลยนะขอรับ
แค่เห็นท่าทางของท่านแม่ ข้าก็รู้แล้วว่าเป็นใคร
องค์กษัตริย์ใช่หรือไม่
เบาเสียงหน่อย
ชะตาของบิดาเจ้า ขึ้นอยู่กับเรื่องนี้เชียวนะ
ใช่องค์กษัตริย์จริงๆ หรือ
เช่นนั้นบุรุษผู้นั้น ก็คือฝ่าบาทน่ะหรือ
กลับห้องเจ้าเสีย
ท่านไม่ต้องสั่ง ข้าก็จะไปอยู่แล้ว
ข้ามาเนื่องจากมีเรื่องจะบอกพวกท่าน
และสิ่งที่ข้าจะพูดต่อไปนี้
ห้ามเล็ดรอดออกไป จากห้องนี้เป็นอันขาด
ข้าจะเร่งงานอภิเษกสมรส ขององค์ชายรัชทายาทขึ้นมา
ข้าปล่อยให้ตระกูลโช วางอำนาจบาตรใหญ่ต่อไปไม่ได้แล้ว
เราเห็นด้วยกับฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ
ทว่า ตระกูลของเราทั้งคู่
ต่างก็ไร้ซึ่งบุตรสาวพ่ะย่ะค่ะ
จะทำอย่างไรดี
ฮันจุงซอบ
เขามีบุตรสาวใช่หรือไม่
ยามข้าถามท่านว่าใครเป็นผู้ที่ ควรคู่แก่การมอบฐานันดรศักดิ์ให้
ท่านก็เคยเสนอชื่อของเขา
บอกว่าเขาเป็นผู้ที่ขยันขันแข็งนัก
แต่ยามนั้นคนจากตระกูลโช
กลับได้ฐานันดรศักดิ์ไปเสีย
พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท
ฮันจุงซอบเป็นญาติของกระหม่อม
และเขาก็ไม่เคยทำร้ายผู้ใดมาก่อน
ในเมื่อเขาเคยอยู่แต่ในชนบท
ย่อมไม่รู้เรื่องราว ที่เกี่ยวข้องการเมืองเท่าใดนัก
แต่ข้ามั่นใจ
ว่าท่านทั้งสองจะสามารถสอนเขา ในสิ่งที่เขาจำเป็นต้องเรียนรู้ได้
แต่ฝ่าบาท การคัดเลือกสตรีมาเป็นพระชายา
ไม่ได้พิจารณาจากชาติตระกูลเท่านั้น
นางจะต้องเป็นสตรีที่เพียบพร้อม
บิดามารดาต้องสุขภาพแข็งแรงทั้งคู่
และดวงชะตาของนาง จะต้องสมพงษ์กับองค์ชายรัชทายาท
มีเพียงสตรีที่มี คุณสมบัติเหล่านี้ครบถ้วนเท่านั้น
จึงจะเหมาะสมกับตำแหน่งพระชายา ขององค์ชายรัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
และแม้ว่าเราจะเลือก บุตรสาวของฮันจุงซอบมา
สตรีที่เพียบพร้อมและเหมาะสมยิ่งกว่า
จากตระกูลโชก็อาจมาปรากฏตัวได้
ในภายหลังพ่ะย่ะค่ะ
- เช่นนั้นก็กำหนดคุณสมบัติใหม่ - ฝ่าบาท…
ทรงหมายความว่า…
พระชายาจะต้องมาจากตระกูลฮันเท่านั้น
ข้าจะไม่ปล่อยให้ตระกูลโช เข้ามาเกี่ยวดองกับราชวงศ์อีกต่อไป
นี่คือดวงชะตาขององค์ชายรัชทายาท
พาตัวบุตรสาวฮันจุงซอบมา หลังแก้ดวงชะตานางให้สมพงษ์แล้ว
แต่ฝ่าบาท
ทรงขอให้เราโกหก เกี่ยวกับเรื่องที่เกี่ยวข้อง
กับความรุ่งเรือง ของแผ่นดินได้อย่างไร
มันคือการโกหกทั้งราชวงศ์ และทั้งประเทศเชียวนะพ่ะย่ะค่ะ
สิ่งนี้ไม่เพียงแต่จะทำลายตระกูล ของใต้เท้าฮัน แต่จุงซอบก็เช่นกัน
เหตุใดจึงทรงกดดันเขา ถึงเพียงนี้ด้วยล่ะพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมไม่เป็นกังวล เรื่องวงศ์ตระกูลหรอกพ่ะย่ะค่ะ
หากพระองค์ทรงประสงค์ให้เป็นเช่นนั้น
กระหม่อมก็พร้อมจะทำตาม
ฝ่าบาท กระหม่อมจะทำตาม พระประสงค์ของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ
ฝ่าบาท นั่นมันตรามิลบูที่มีพระลัญจกร
ของพระองค์ประทับไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ
(ตรามิลบู: ใช้เคลื่อนพลยามศึกสงคราม)
ฝ่าบาท เหตุใดจึงประทานสิ่งนี้ ให้กับกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ
หากเกิดอะไรขึ้นกับข้า
ท่านจงมอบตรามิลบูครึ่งหนึ่ง
กับจดหมายลับฉบับนี้ ให้ใต้เท้าฮันเสีย
เกรงว่าจะไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ
นี่เป็นอำนาจที่สำคัญยิ่ง
แม้เป็นอดีตกษัตริย์ ก็ไม่สามารถประทานให้ผู้ใดได้
และในอดีตก็ไม่เคยมีเหตุการณ์
ที่ตรานี้ถูกฝากฝังไว้ในมือ ข้าราชสำนักเลยสักครั้งพ่ะย่ะค่ะ
ฝ่าบาท
หากมีผู้ใดสามารถนำตรานี้ไปใช้ เป็นตัวแทนอำนาจของพระองค์ได้
มันจะเป็นที่เสื่อมเสียพระเกียรติ ได้นะพ่ะย่ะค่ะ
ทรงอย่าออก ราชโองการเช่นนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ
ข้าทราบดีว่าพวกท่านกังวลเรื่องอันใด
แต่อย่างไรเสีย
ประวัติศาสตร์คงระบุไว้ว่า ข้านั้นเป็นกษัตริย์ที่หลงผิดเป็นแน่
ข้าย่อมหวาดกลัวอนาคตเช่นนั้น
แต่จดหมายฉบับนี้ จะเป็นเหมือนพินัยกรรมของข้า
หากวันใดที่ข้าไม่อาจ ปกป้องรัชทายาทได้…
- ฝ่าบาท - ฝ่าบาท
ตรัสเช่นนั้นได้อย่างไรกันพ่ะย่ะค่ะ
หากวันนั้นมาถึงจริง
ข้าขอมอบอำนาจ ในการเคลื่อนกำลังพลให้ท่าน
จงนำกองบังคับการทั้งห้า
ไปปกป้ององค์ชายรัชทายาทเสีย
ฝากพวกท่านด้วย
หากเป็นพวกท่านทั้งสอง
จะต้องปกป้องรัชทายาทได้อย่างแน่นอน
กระหม่อมน้อมรับราชโองการ
กระหม่อมจะปกป้ององค์ชายรัชทายาท
และจะใช้อำนาจนี้ ให้ดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ
ฝ่าบาท กระหม่อมเองก็จะจงรักภักดี กับพระองค์จนถึงที่สุดพ่ะย่ะค่ะ
ขันทีโก
ไม่เป็นไรนะ
รัชทายาท องค์ชายรัชทายาทล่ะ
รัชทายาท
องค์ชายรัชทายาท ทรงได้ยินกระหม่อมหรือไม่
ขาเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง
หารัชทายาทก่อนเถอะขอรับ
องค์รัชทายาท
เจ้าล่วงหน้ากลับไปก่อนเสีย
ข้าไม่กลับขอรับ
จนกว่าจะหาองค์รัชทายาทเจอ
ข้าจะตามหาองค์ชายรัชทายาทเอง
เพราะฉะนั้นเจ้ากลับไปก่อนเถิด
ในเมื่อขาเจ้าบาดเจ็บเช่นนี้
ไม่ได้หรอกขอรับ จนกว่าจะรู้ว่าพระองค์ทรงปลอดภัย…
ขันทีโก
ยังไม่รู้อีกหรือ ว่าพระองค์เป็นอย่างไร
พระองค์ไม่พ่ายแพ้พวกมันง่ายๆ หรอก
แต่พวกมันมีมือธนูหลายคนนะขอรับ
พระองค์เพียงผู้เดียว จะรับมือกับพวกมันได้อย่างไร
ท่านหัวหน้าหน่วยคิดว่าพวกมัน จะทำอะไรพระองค์ได้หรือไม่
อย่าได้พูดเช่นนั้น
พระองค์ต้องปลอดภัยแน่
ข้าก็หวังไว้เช่นนั้น
หวังว่าพระองค์จะรอดมาได้…
หากข้าต้องลำบากดังเจ้าว่า
เจ้าจะเป็นทุกข์หรือ
เป็นทุกข์สิเพคะ
หากพระองค์ต้องลำบาก เพราะหม่อมฉันเป็นต้นเหตุ
หม่อมฉันคงอกแตกตายแน่เพคะ
เจ้ารู้ที่มาของคำนั้นหรือไม่
แม่ลาตัวนึงเสียลูกของมันไป
มันจึงตายจากโรคหัวใจ ที่เกิดจากความโศกเศร้า
ความโศกเศร้านั้น คงทำให้มันเจ็บปวดมากทีเดียว
ใช่แล้วล่ะ การสูญเสียคนที่เรารักคงเป็นสิ่ง…
ที่เจ็บปวดเกินจะบรรยายทีเดียว
หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพระองค์
หม่อมฉันก็คงเป็นเช่นนั้นเพคะ
ข้าเองก็เช่นกัน
ดังนั้นข้าจะปกป้องเจ้า
เช่นเดียวกับที่เจ้าปกป้องข้า
เช่นนั้นเราทั้งสองต่างต้อง ทำหน้าที่ของตนให้ลุล่วงแล้วล่ะเพคะ
จะเกิดเรื่องร้ายกับพระองค์ไม่ได้ เพราะหากเกิดอะไรขึ้นกับพระองค์
ข้าคงไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้
ไม่ได้เด็ดขาด
ท่านหัวหน้าหน่วย
องค์ชายรัชทายาทจะต้องปลอดภัยขอรับ
พระองค์จะต้องมีชีวิตอยู่ ที่ไหนสักแห่งอย่างที่ท่านว่าแน่
พระองค์ทรงสัญญากับข้าไว้
ข้าจะปกป้องพระองค์ เช่นเดียวกับที่พระองค์ปกป้องข้า
จะต้องไม่มีสิ่งใด เกิดขึ้นกับเราทั้งคู่ขอรับ
รัชทายาท
องค์รัชทายาท
หม่อมฉันมีเรื่องจะทูลพระองค์
ข้ายังไม่ลืมหรอกว่าเจ้าเป็นสตรี
ตอนนั้นหม่อมฉันดีใจมาก
ที่พระองค์ยังไม่ลืม ว่าหม่อมฉันเป็นสตรี
หากสักวันหนึ่ง พระองค์ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์
หม่อมฉันก็จะได้เป็น หัวหน้าขันทีอย่างไรล่ะเพคะ
ใครบอกว่าเจ้าจะได้เป็นหัวหน้าขันที
การเป็นขันทีนั้น
เป็นเพียงข้ออ้างให้หม่อมฉัน ได้อยู่เคียงข้างพระองค์
ให้นานที่สุดก็เท่านั้นเอง
ต้องปลอดภัยนะเพคะ
หม่อมฉันมีเรื่องต้องทูลพระองค์อยู่
เพราะฉะนั้นพระองค์ ต้องยังมีชีวิตอยู่นะเพคะ
อีกไม่นานฟ้าจะมืดแล้ว มันอาจอันตรายกว่านี้นะ
องค์รัชทายาทก็อาจเป็นอันตรายขอรับ
เราต้องตามหาพระองค์ให้พบก่อน
ก็แปลว่าพระองค์ประทับ ณ ที่ที่ดวงอาทิตย์ขึ้น
น่าทึ่งไหมเพคะ
ข้าคือเจ้าของวังตะวันออก
ที่ที่ตะวันขึ้นเชียวนี่
ในเมื่อตะวันตกดินทิศนั้น
นั่นคงเป็นทิศตะวันตก
เช่นนั้นทิศตะวันออกก็…
เจ้าจะไปไหนรึ
นั่นไม่ใช่ทางกลับ
หากองค์ชายรัชทายาททรงปลอดภัย
และกำลังรอเราอยู่
- พระองค์ต้องอยู่ทิศตะวันออก - หมายความว่าอย่างไร
ที่ที่ตะวันขึ้น
พระองค์ต้องอยู่ทิศนั้นแน่นอนขอรับ
ข้าแน่ใจ
- รัชทายาท - องค์รัชทายาท
องค์รัชทายาท…
เจ้าจะเป็นสหายข้าอีกได้หรือไม่
ไม่มียามไหนเลยที่กระหม่อม ไม่เป็นสหายของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ
หม่อมฉันเพียงแต่ดีใจที่ในที่สุด
ก็ได้ทำตัวเป็นประโยชน์เพคะ
หม่อมฉันจะอยู่เคียงข้างพระองค์เอง
หากพวกเขาตาย มันจะเป็นความผิดของข้า
เพราะชะตากรรมที่ถูกสาปของข้า
ได้โปรด รอดชีวิตกลับมาด้วยเถิด
กลับมา
แล้วช่วยยืนยันว่า
คำสาปของข้านั้น เป็นเพียงกระดาษแผ่นเดียวเท่านั้น
รัชทายาท
รัชทายาท…
รัชทายาท
รัชทายาท ขอประทานอภัย
รัชทายาท ได้โปรดลืมตาขึ้นมาเถิด
ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาท ได้โปรดเถิดพ่ะย่ะค่ะ
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
หลีกไปให้พ้น
มีใครอยู่หรือไม่
เรามีคนเจ็บหนัก
คิดว่าข้าไม่รู้หรือ ว่าเจ้ามาจากบยอกชอน
นั่นใคร
องค์ชายฮวานเป็นคนเช่นไร
แทกังบอกให้มาสังหารข้าเรอะ
หม่อมฉันผิดเอง
หม่อมฉันไม่น่าดึงดัน อยู่เคียงข้างพระองค์เลย
โปรดลืมตาขึ้นมาฟัง สิ่งที่หม่อมฉันจะทูลด้วยเถิด
แจอี
ข้าทำให้เจ้าเสี่ยง ไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว
ข้าคงต้องปล่อยเจ้าไป