(พัคฮยองชิก)
(จอนโซนี)
(พโยเยจิน)
(ยุนจงซอก)
(อีแทซอน)
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องแต่ง)
(ตัวละคร องค์กร สถานที่ เหตุการณ์ และศาสนาในเรื่อง)
(เป็นเพียงการสมมติเท่านั้น)
(ฉากที่มีสัตว์ร่วมแสดงถ่ายทำโดยใช้)
(อุปกรณ์ประกอบและเทคนิคพิเศษ)
เจ้าเป็นอันใดไป
เรื่องที่เสด็จพี่ กำลังเสวยโกฐเขมาต้ม
ข้าไม่รู้จริงๆ
และไม่รู้ด้วยว่าหากเสวย พร้อมกับลูกท้อมันจะเป็นพิษร้าย
หากข้ารู้
ข้าก็คงไม่ถวายลูกท้อ ให้กับเสด็จพี่เป็นแน่
เสด็จแม่ เป็นฝีมือลูกเองพ่ะย่ะค่ะ
ลูกถวายลูกท้อให้เสด็จพี่อึยฮยอน…
นี่เจ้าพูดบ้าอันใดออกมา
อยากให้ชีวิตจบเพียงเท่านี้หรือ
พระมเหสี ฝ่าบาทเสด็จเพคะ
ฝ่าบาท เสด็จมาเยี่ยม องค์ชายใหญ่หรือเพคะ
เป็นอะไรกัน เกิดเรื่องอันใดขึ้น
เหตุใดต้องบังคับให้ลูกเงียบด้วยเล่า
ไม่มีอะไรเพคะ เสด็จพ่อ
เพียงแต่ระยะนี้ องค์ชายใหญ่ไม่ค่อยได้บรรทม
จึงมีอาการเห็นภาพหลอนเพคะ
เห็นภาพหลอนเช่นนั้นรึ เจ้าเห็นอะไรบ้างเล่า
น้องเอาแต่ฝันเห็น ต้นบ๊วยที่ไฟลุกท่วมเพคะ
เจ้าตัวร้อนอย่างกับไฟ
ที่เห็นภาพหลอนคงเพราะเหตุนี้
ไหนจะไม่ยอมกินข้าวกินปลาอีก ที่ไฟไหม้ต้นบ๊วยก็ไม่ได้เป็นเพราะ
คำสาปตระกูลซงอะไรหรอก
ลูกพ่อ บุรุษต้องเข้มแข็ง และดุดันไว้เข้าใจหรือไม่
ลูกได้ข่าวว่าน้องพูดจาเพ้อเจ้อ และเอาแต่อาเจียนเพคะ
ที่ว่าพูดจาเพ้อเจ้อ จะเป็นเรื่องอะไรกันนะ
(ตอนที่ 16)
องค์รัชทายาท
กระหม่อมขอทูลถามได้หรือไม่ ว่าผู้ใดจะมาอาศัยอยู่ที่นี่
บ้านหลังนี้จะถูกใช้เป็นสถานศึกษาน่ะ
จัดหาโต๊ะมาวางไว้ชั้นบนด้วยเล่า
- กียอก - กียอก
- คียุก - คียุก
- ทีกึน - ทีกึน
สตรีที่จะมาอาศัยอยู่ที่นี่ คือขันทีโกใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ
นางมีคู่หมั้นแล้วไม่ใช่รึ
นางจะไม่ไปหา หัวหน้าหน่วยฮันหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ
นางบอกว่าจะแยกมาอยู่ตามลำพังน่ะ
เจ้าเด็กนั่นจะไร้มารยาทไปถึงไหน…
หมายถึงคุณหนูนั่น
การแต่งงานคือสัญญาระหว่างสองตระกูล
และพวกเขาก็แลกจดหมายสู่ขอกันไปแล้ว
เหตุใดนางจึงไม่ยอมกลับไป
หม่อมฉัน มีความรู้สึกดีๆ ให้บุรุษอื่นเพคะ
หม่อมฉันตกหลุมรักผู้อื่น
จึงไม่อาจไป หาหัวหน้าหน่วยฮันได้แล้วเพคะ
เจ้าเคยเห็นซุนดล อยู่กับบุรุษอื่นหรือไม่
เอ๊ะ…
ปกตินางย่อมได้พบเจอขันที และนางกำนัลคนอื่นๆ ทุกวัน
หากบุรุษที่ทรงหมายถึงนั้น รวมขันทีไปด้วยน่ะพ่ะย่ะค่ะ
ข้าหมายถึง…
เจ้าเคยเห็นนาง…
ลอบนัดพบกันเพียงลำพัง
เป็นประจำสม่ำเสมอ
และทำลับๆ ล่อๆ กับบุรุษอื่นหรือไม่
- เคยพ่ะย่ะค่ะ - มันเป็นใคร
ก็พระองค์อย่างไรเล่า
ไม่ใช่ข้า
ใครสักคนที่โง่เง่า
ฉลาดหลักแหลม หากแต่มีไหวพริบต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
อย่างไรรึ
ช่างเถิด
บุรุษผู้นั้นเป็นใครก็คงไม่สำคัญหรอก
อย่าลืมซ่อมประตูด้วยล่ะ
คอยดูแลเขาด้วยเล่า อย่างไรเสีย เขาก็เป็นอนุชาของเจ้า
เพคะเสด็จพ่อ
ข้าจะแจ้งหมอหลวง
ให้มาตรวจและรักษาเขา อย่างสุดความสามารถ
มเหสีอย่าได้กังวลใจไปเลย
เพคะฝ่าบาท
เสด็จแม่
พาเสด็จแม่กลับที่ประทับเถิด ประเดี๋ยวข้าจะตามไป
กลับไม่ได้หรอก แม่ต้องอยู่กับองค์ชายมยองอัน
จะทิ้งน้องไว้ไม่ได้
องค์ชาย แม่ต้องได้รู้ความจริง
จึงจะสามารถปกป้องเจ้าได้
เจ้าถวายลูกท้อ ให้องค์ชายอึยฮยอนจริงหรือไม่
ท่านตาพ่ะย่ะค่ะ
ท่านตาเอามาให้ลูก
ท่านตา
โห ลูกท้อ
เสด็จพี่ ทรงเดาสิพ่ะย่ะค่ะ ว่าในแขนเสื้อข้ามีอะไรอยู่
เจ้าซ่อนอะไรไว้เช่นนั้นหรือ
ลูกนี้ของเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ
ลูกนี้ของข้า
ดูน่าทานนัก
ข้าเห็นลูกท้อเหล่านี้ ก็นึกถึงเสด็จพี่ขึ้นมาน่ะพ่ะย่ะค่ะ
ท่านตาบอกให้ลูกเอาไปถวายให้เสด็จพี่
แล้วเสด็จพี่ก็จากไปหลังเสวยลูกท้อ
ลูกได้ยินพวกขันทีคุยกัน
ว่าเสด็จพี่อึยฮยอน สวรรคตเพราะลูกท้อลูกนั้น
ผู้ที่นำลูกท้อไปถวาย ให้เสด็จพี่อึยฮยอน
คือลูกต่างหาก ไม่ใช่เสด็จพี่ฮวาน
เสด็จพี่อึยฮยอนจากไปก็เพราะลูก
ไม่จริงเลย
ไม่ใช่ความผิดของเจ้า
อย่าร้องไห้เลยลูก
เจ้าไม่ได้ประสงค์ร้าย
เจ้าเพียงแต่ช่วยเป็นธุระ ให้ท่านตาของเจ้าก็เท่านั้น
ตั้งสติแล้วฟังแม่ให้ดีนะลูก
อย่าได้พูดเรื่องนี้อีกเป็นอันขาด
มันไม่เคยเกิดขึ้น
คิดเสียว่ามันเป็นความฝัน เจ้าเพียงฝันไปเท่านั้น
เจ้าไม่เคยทำเรื่องเช่นนั้น
ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นไปเสีย เจ้าจึงจะมีชีวิตอยู่ต่อได้
แม่เองก็จะอยู่ต่อได้ หากมีเจ้าอยู่ด้วย
ตอบแม่มาซิ
รับปากกับแม่สิว่าจะไม่พูดถึงมันอีก
ตอบแม่มา
พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่
ข้าจะไปเข้าเฝ้าเสด็จพี่ฮวาน
องค์ชายรัชทายาท ไม่ได้ประทับอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ
พระองค์ทรงพระอักษรอยู่ในหอหนังสือ
และมีรับสั่งให้กระหม่อม ห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ
เช่นนั้นรึ
ไม่สิ เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้วล่ะ
ดีอย่างไรหรือ
ไม่ต้องบอกเสด็จพี่ฮวาน ว่าข้ามาเข้าเฝ้าล่ะ
ขันทีโก ตามข้ามาได้หรือไม่
อย่างไรนะพ่ะย่ะค่ะ
องค์ชายมยองอันตรัสเช่นนั้นหรือ
เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร
เจ้าเป็นผู้ไขคดีจุดทิศหลักได้
และยังช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์
ให้ท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย
เจ้าคิดหรือไม่ว่า อนุชาของข้าพูดความจริง
กระหม่อมไม่อาจทราบได้พ่ะย่ะค่ะ
มีเพียงองค์ชายมยองอันผู้เดียว…
ทว่า ยามที่องค์ชายอึยฮยอนสวรรคต
องค์ชายมยองอัน เพิ่งจะเจ็ดชันษาเท่านั้น
แม้ว่าพระองค์จะถวายลูกท้อจริง กระหม่อมก็มั่นใจว่าไม่ได้ตั้งพระทัย
เจตนาเช่นไรไม่สำคัญหรอก
แต่หากผู้คนล่วงรู้เข้า ทั้งวังจะตกอยู่ในความโกลาหล
และองค์ชายมยองอัน ก็จะตกอยู่ในอันตราย
ขอประทานอภัยองค์หญิง
แต่พระองค์ควรทูล ให้องค์ชายรัชทายาททราบนะพ่ะย่ะค่ะ
เหตุใดเมื่อสักครู่จึงตรัสว่าดีแล้ว ที่องค์รัชทายาทไม่ได้ประทับอยู่หรือ
เสด็จพี่ใกล้จะอภิเษกแล้ว
จู่ๆ องค์ชายมยองอัน กลับพูดจาเพ้อเจ้อว่า
เห็นภูตผีวิญญาณและงู
มาบัดนี้ก็พร่ำเพ้อว่า ตัวเองถวายลูกท้อให้เสด็จพี่อึยฮยอน
จะให้ข้าทูลเสด็จพี่ฮวาน ได้อย่างไรกัน
เสด็จพี่ฮวาน จะยิ่งกังวลพระทัยเสียเปล่า
องค์ชายมยองอัน ทรงเห็นภูตผีวิญญาณและงูหรือ
เขาเห็นงู
เลื้อยออกมา จากตัวร่างทรงเมื่อตอนนั้น
เขาขี้ขลาดตาขาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ภาพนั้นคงฝังใจไม่น้อย
ไม่สิ ช่างมันเถิด
ข้าไม่ควรพูดเช่นนั้นเลย ข้าเองก็เสียขวัญเช่นกัน
อย่าบอกเสด็จพี่ล่ะ
ลืมสิ่งที่ข้าเล่าไปเสียเถิด
พ่ะย่ะค่ะองค์หญิง
ท่านอาจารย์…
บัณฑิต…
- ท่านอาจารย์คิมอยู่หรือไม่ - อยู่ขอรับ
คือว่า ท่านอาจารย์เขียน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นลงในกระดาษ
แล้วเอาแต่จ้องมัน ทั้งวันทั้งคืนเลยขอรับ
- เช่นนั้นอีกไม่นานเขาคงคิดออก - ท่านมาที่นี่มีเรื่องอันใดหรือ
ผ้าสำหรับตัดชุดสตรีหรือ
ผ้าในกล่องนี้จะใช้ตัดชุดได้กี่ชุด
หากมีปริมาณเท่านี้ ข้าคิดว่า
น่าจะสักหกหรือเจ็ดชุด…
ไม่ใช่สิ ปกติบุรุษไม่รู้ เรื่องพวกนี้หรอกนะขอรับ
แต่ข้าเคยเห็นมารดาปักผ้ามาหลายหน
เลยพอคาดเดาได้จากประสบการณ์น่ะขอรับ
เช่นนั้นก็เอาผ้าในกล่องนี้ ไปตัดชุดสตรีให้ที
ห้าชุดให้มินแจอี
อีกสองชุดให้เจ้า
หากต้องการผ้าเพิ่มก็บอก ข้าจะนำมาให้อีก
ข้าจะไปรู้จักกับฆาตกรมินแจอี ได้อย่างไรกันขอรับ
แล้วท่านให้ผ้า สำหรับตัดชุดสตรีมาเช่นนี้
ข้าจะนำไปตัดชุดบุรุษ ได้อย่างไรกัน โธ่
- ข้ารู้ว่าเจ้าคือจางการัม… - ชู่
ขออภัยด้วยท่านบัณฑิต
- เช่นนั้นท่านก็รู้… - ว่าโกซุนดลคือมินแจอีน่ะรึ
รู้สิ
ช่วงนี้ระวังตัวด้วย
อย่าไปไหนมาไหนตามลำพัง พยายามอยู่ใกล้อาจารย์เจ้าไว้
มีคำสั่งตามล่าตัวออกมาแล้ว
ว่าแต่ เหตุใดท่านจึงสั่งตัดชุด ให้คุณหนูแจอีด้วยล่ะเจ้าคะ
เมื่อเรื่องทุกอย่างจบลง
นางต้องกลับไปใช้ชีวิตตามเดิม
จะให้นางทำงานเป็นขันที อยู่ในวังไปตลอดไม่ได้หรอก
เจ้าเองก็เช่นกัน
ไม่อาจแต่งกายเป็นบุรุษตลอดไปได้
เหตุใดมายืนขวางทางเช่นนี้
พวกท่านก็เดินอ้อม ไปทางนู้นได้ไม่ใช่หรือ
แต่ปกติเราเดิน เลียบกำแพงตลอดนี่เจ้าคะ
โธ่
องค์ชายมยองอันพูดจาเพ้อเจ้อ ว่าเห็นภูตผีวิญญาณและงู
มาบัดนี้ก็พร่ำเพ้อว่า ตัวเองถวายลูกท้อให้เสด็จพี่อึยฮยอน
จะใช่การพูดเพ้อเจ้อจริงๆ น่ะหรือ…
องค์รัชทายาท เสด็จกลับมาแล้วหรือ
นั่งลงสิ
เหตุใดจึงไม่พาหม่อมฉันไปด้วยเพคะ
เสด็จไปนอกวัง กับราชองครักษ์แทกังมันไม่ปลอดภัย
หม่อมฉันยังระแวง เรื่องเขาไม่หายเลยนะเพคะ
ไม่เป็นไรหรอก
ข้าก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วอย่างไร
ว่าแต่ เสด็จไปที่ใดมาหรือเพคะ
ข้ามสะพานทงอุนไป
แล้วเลี้ยวซ้ายตรงแยกแรก
จากนั้นเจ้าจะมองเห็น บ้านหลังคามุงกระเบื้องหลังหนึ่ง
บ้านหลังนั้น…
มันเป็นผู้ใด
บุรุษโง่งมที่เจ้าตกหลุมรักนั่นน่ะ
เรื่องนี้อีกแล้วหรือ
แล้วเจ้าแน่ใจแล้วหรือ ว่ามันคือความรัก
ตกลงเขาเป็นใคร เจ้าไปตกหลุมรักได้อย่างไร
เล่ามาให้หมด
หากข้าจะต้องส่งเขาไปหาเจ้า ข้าต้องรู้ก่อนว่าเขาเป็นคนเช่นไร
หากเขาโง่เง่าเต่าตุ๋นจริง
อัจฉริยะเช่นเจ้าจะตกหลุมรักหรือ
หากเอ่ยนามเขาไม่ได้
อย่างน้อยก็เล่ามาว่าเหตุใด เจ้าจึงตกหลุมรักเขาได้
เขาสูงและมีใบหน้าหล่อเหลาเพคะ
เจ้าคงไม่รู้สินะว่าบุรุษดีๆ ส่วนใหญ่ก็หน้าตาหล่อเหลาทั้งนั้น
แต่อย่างไรเสีย คนเราไม่อาจตัดสินกันที่รูปลักษณ์ได้
เขาฉลาดหลักแหลมด้วยเพคะ
ทั้งยังเป็นบุรุษที่เข้มแข็ง
สามารถอดทนเผชิญหน้ากับอุปสรรค
ได้ทุกรูปแบบ
ศาสตร์การแพทย์ที่ผู้คนมองข้าม เขากลับศึกษาเพราะอยากช่วยชีวิตคน
เขาเป็นบุรุษที่อบอุ่น มีเมตตา
และมีจิตใจกว้างขวาง
แม้เจ้าจะแต่งกายเป็นบุรุษ
แต่ข้ายังไม่ลืมหรอกว่าเจ้าเป็นสตรี
เขาพึ่งพาได้และปกป้องข้าทุกครั้ง ยามเราออกไปข้างนอกดึกๆ ดื่นๆ
เมื่อครู่เจ้าบอกว่าข้าควรอนุญาต
ให้สตรีทำอะไรก็ได้ไม่ใช่รึ
เช่นนั้นข้าจะอนุญาตให้เจ้าผู้เป็น
ราษฎรกลุ่มแรกของข้า ทำอะไรก็ได้ตามที่ต้องการ
เอาเลย
อยากทำอะไรก็ทำ
ข้าอนุญาตแล้ว
เมื่อมีสตรีจนตรอก เพราะถูกกำแพงอุปสรรคล้อมรอบด้าน
เขาก็ช่วยนางเสาะหาหนทางใหม่
ไม่มีบุรุษเช่นนั้นอยู่จริงหรอก
บุรุษแบบที่เจ้าอธิบายมา มีอยู่แค่ในเรื่องแต่งเท่านั้น
มีอยู่คนนึงเพคะ
และเขาก็โง่เง่านักที่ไม่รู้ว่าตน
เป็นคนเช่นนั้น
- กลับไปเสีย - เอ๊ะ
วันนี้ข้ากะจะมอบ ของขวัญบางอย่างให้เจ้า
แต่ข้าเปลี่ยนใจแล้ว
ได้อย่างไรกัน ไม่ยุติธรรมเพคะ ประทานให้หม่อมฉันเถิด
- มันคืออะไรหรือ - ข้าบอกให้กลับไปอย่างไรเล่า
ถูกใจหรือไม่
งดงามมาก
เครื่องสังคโลกโครยอ โด่งดังด้วยเหตุนี้แหละ
ขอรับ
หากเครื่องลายครามขาวชิ้นนั้น ไม่แตกเสียก่อน
มันคงเหมาะเอามาวางประดับให้เข้าคู่
กับเครื่องสังคโลกชิ้นนี้เลยล่ะขอรับ
- เพราะเจ้าเด็กโสโครกนั่นแท้ๆ - เช่นนั้นก็หามาใหม่สิ
หากได้เครื่องลายครามขาว มาวางข้างๆ ต้องดูราศีจับเป็นแน่
คิดเช่นนั้นไหม
เจ้าคิดว่าข้าควรสังหาร
บุรุษหยาบช้าผู้นั้นเช่นไรดี
โอกาสจะมาถึงในไม่ช้าเพคะพระมเหสี
มันกล้าดีอย่างไรถึงได้ใช้โอรสของข้า เป็นเครื่องมือสนองความละโมบของมัน
ใจคอต่ำช้า ถึงขั้นบงการให้เด็กเจ็ดขวบ
สังหารคนได้อย่างไร
ข้าจะจับมันมาฉีกแขนฉีกขา
ซากศพของมันจะไม่มีที่ฝัง
จะเนื้อหนังหรือกระดูกของมัน ข้าจะโยนให้สัตว์เดรัจฉานกินเสีย
ลูกหลานของมันจะต้องได้รู้
และอับอายที่มีบิดาเช่นมัน
ข้าจะทำให้ทุกผู้ทุกคนบนโลกใบนี้
จงเกลียดจงชังมัน
ต่อให้วันใดข้าตายกลายเป็นวิญญาณ
ข้าก็จะไม่มีวัน
อภัยให้มันเป็นอันขาด
เพคะพระมเหสี
ทรงทำได้แน่เพคะ
ท่านพี่ ได้ยินข่าวนี้หรือไม่
ฮันจุงซอบมันส่งบุตรสาว ชิงตำแหน่งพระชายาด้วยนะขอรับ
ข้ารู้แล้ว
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในฮันยาง ข้ารู้หมดแล้ว
เราปล่อยมันทำเช่นนั้นได้หรือขอรับ
หากบุตรสาวของฮันจุงซอบได้รับเลือก…
แย่แน่
หากตระกูลฮันหนุนหลังองค์ชายรัชทายาท
การกำจัดเขา จะยิ่งเป็นเรื่องยากนะขอรับ
ทุกอย่างมีหนทางเสมอ
ข้ามีไพ่ตายที่แม้แต่ตระกูลฮัน ก็ไม่อาจปกป้องรัชทายาทได้
- เจ้าอยากเห็นไพ่ที่ว่าไหมล่ะ - อยากขอรับ
อย่างไรเจ้าก็อุตส่าห์เอาแจกันมาให้ ข้าจะให้เจ้าดูก็แล้วกัน
- อ้าว… - อีกไม่นานเจ้าจะรู้เองนั่นแหละ
นายท่าน มีแขกมาขอเข้าพบขอรับ
ใต้เท้า ข้าโชฮันซอ มีเรื่องจะพูดคุยกับท่านขอรับ
เจ้ามาทำอะไรที่นี่
แหม ดูซิว่าใครมาเยี่ยมเยียน
เจ้าคือผู้ที่ถ่อมาช่วยข้า จากบยอกชอนไม่ใช่หรือนั่น
วันนี้ช่างเป็นวันดี ที่เราได้มาเจอกันเช่นนี้
ขอข้านึกสักครู่ เจ้าเป็นบุตรชายของท่านลุง
ที่เป็นพี่ชาย ของท่านปู่ของข้าใช่หรือไม่
เข้ามาๆ
เช่นนั้นเราก็เป็นญาติห่างๆ กันขอรับ
เหตุใดพูดจาห่างเหินจริง ก็ไม่ได้ห่างถึงเพียงนั้น
ใช่หรือไม่ท่านพี่
- มาที่นี่มีเรื่องอันใดรึ - คือ…
ไม่เป็นไร พูดมาได้เลย
ท่านจำพัคฮันซูได้หรือไม่
เขาเคยเป็นเจ้าหน้าที่ในคณะปราบกบฏ
ข้าได้เจอเขาเมื่อไม่นานนี้…
มันเป็นเรื่องใหญ่ และสำคัญจนข้าพูดไม่ได้
อาจพลิกโฉมโลกได้เลยทีเดียว
ไม่อยากรู้หรือว่า ข้ามีเรื่องอะไรจะพูด
ฝากไปบอกเขาทีนะว่าข้าว่าอย่างไรบ้าง
เขาพูดเช่นนั้นหรือ
ใต้เท้า ตอนนี้
เขาเสพติดการพนัน เป็นบ้าเป็นหลังเลยขอรับ
เขาจึงควบคุมตัวเองไม่ค่อยจะได้
หากเขาเที่ยวป่าวประกาศ เรื่องบยอกชอน…
ให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้นะ
ท่านพี่ ท่านคิดว่าเขา รู้ความจริงหรือไม่ขอรับ
หากเขาเที่ยวบอกชาวบ้านชาวช่อง ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเล่าขอรับ
มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้หรอก
นี่เป็นเอกสารการซื้อขาย
ของเจ้าของที่ดิน ที่ขายที่ในมาโพให้พัคฮันซู
เมื่อสิบปีก่อนพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมยืนยันแล้วว่าที่ดินผืนนั้น
ถูกซื้อขายในนาม ของข้ารับใช้ของโชวอนโบจริง
นี่เป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่เชื่อมโยง ระหว่างพัคฮันซูกับตระกูลโชพ่ะย่ะค่ะ
พัคฮันซูทำอะไรอยู่
วันๆ เขาเอาแต่ดื่มเหล้า และเล่นการพนันพ่ะย่ะค่ะ
ข้าต้องไปพบเขาด้วยตัวเอง
ในเมื่อเราได้หลักฐานมาแล้ว ข้าก็จำเป็นจะต้องรู้ให้ได้ว่า
เขาทำข้อตกลงอะไรไว้กับโชวอนโบ
ถึงได้เงินก้อนนั้นมา
องค์รัชทายาท
เรื่องนี้มีตระกูลโชเข้ามาเกี่ยว กระหม่อมเกรงว่าหากทรงไล่ตามพวกมัน
พระองค์จะทรงเป็นอันตราย
หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เช่นนั้นก็ปกป้องข้าสิ
ทรงเชื่อกระหม่อมลงได้อย่างไรกัน
ที่ผ่านมาไม่ว่าข้าจะสั่งอะไร เจ้าก็ไม่เคยทำผิดพลาด
ในเมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว เจ้าจะไม่ให้ข้าเชื่อใจเจ้าหรือ
องค์รัชทายาท กระหม่อมจะไม่มีวันทำให้พระองค์
ทรงผิดหวังพ่ะย่ะค่ะ
ต้องระแวงเขาไว้ก่อน อย่าให้เขาอยู่ใกล้นะพ่ะย่ะค่ะ
ไล่เขาออกไปเสีย
เขาคือคนส่งสาส์น ที่ไปถึงแกซองพ่ะย่ะค่ะ
ความทรงจำนี้ไม่ผิดเพี้ยนแน่
คนเดียวที่สามารถยิงธนูใส่พระองค์ได้
เมื่อหนึ่งปีก่อนก็มีเขาเท่านั้น
กัปซู อยู่หรือไม่
นายท่านเรียกข้าหรือ
ตามหาพัคฮันซูให้เจอ
อย่างไรมันก็เสพติดการพนัน
คงหาตัวไม่ยากนักหรอก
ในเมื่อมันบอกว่ามีเรื่องอยากบอกข้า
ข้าก็ควรรับฟังเสียหน่อย
ให้พามันมาที่นี่หรือขอรับ
ห้าชุดให้มินแจอี
อีกสองชุดให้เจ้า
ผ้าผืนนี้มีท่านบัณฑิต ผู้ดีผู้นึงนำมาให้ข้าน่ะ
ดังนั้นมันต้องเป็นผ้าชั้นดี ที่หาไม่ได้จากแถวนี้อย่างแน่นอน
- ข้าขอแลกกับผ้าจากม้วนนี้ - ย่อมได้
ช้าก่อน ตัดให้มากกว่านี้หน่อย
อย่างน้อยท่านควรให้ข้าประมาณนี้สิ
ก็ได้
เดี๋ยวนะ เจ้ามัน…
ใครหรือ…
อ้าว แล้วผ้าเจ้าเล่า
อ้าวท่าน
ขออภัยขอรับ
เดี๋ยวสิขอรับ ท่านจะไปไหน
มันเรื่องอะไรกันแน่ขอรับ
ต้องใช่นางแน่
นางไหนหรือ ท่านเห็นผู้ใดกันแน่
ข้าแน่ใจว่านางต้องเป็นข้ารับใช้ ที่ข้าเคยเห็นหน้าที่เรือนใต้เท้ามิน
หากเป็นนางจริง ป่านนี้ถูกส่งตัวให้ทางการแล้วกระมัง
ข้าก็คิดเช่นนั้น
นางจะแต่งกายเป็นบุรุษ แล้วมาอยู่ในฮันยางได้อย่างไรกัน
ท่านคงจำผิดแล้วล่ะขอรับ คงเป็นแค่คนหน้าเหมือนเท่านั้น
มอรู
- ดัลแร - อ้าว
มาหาข้าหน่อยซิ
ศิษย์ท่านอาจารย์คิม
ไหนดูซิ ยืนตัวตรงหน่อย
เท่านี้…
ดัลแรมานี่ซิ
สูงเท่านี้…
ทีนี้กางแขนออก
เช่นนี้ต่างหาก ดัลแรด้วย
ท่านจะทำอะไรหรือ
ข้าได้ผ้างามๆ มา
จึงจะขอให้มารดาข้า ตัดชุดให้พวกเจ้าน่ะ
- จริงหรือขอรับ - จริง
ท่านแม่กับท่านพ่อ ก็เพิ่งซื้อเสื้อผ้าให้เรา
เมื่อไม่นานมานี้เองเจ้าค่ะ
พวกท่านย่อมต้องซื้อให้อยู่แล้วละ
แต่ยิ่งมีเสื้อผ้าเยอะเท่าไร ก็ยิ่งดีเท่านั้นไม่ใช่หรือ
ขอบใจเจ้ามากเลยนะ
ส่งของกลับบ้านเกิดอีกแล้วหรือขอรับ
- ใช่ - ท่านทั้งสองช่างยอดเยี่ยมจริงๆ
ไม่เคยทอดทิ้งครอบครัว ที่อยู่ที่บ้านเกิดเช่นนี้้
ว่าแต่อยู่ที่ใดหรือ
มันเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ไกลมาก เจ้าไม่รู้จักหรอก
อ้อ…
มาช่วยหน่อยซิ
เจ้าเคยถามสินะว่าทุกคน ในบยอกชอนเป็นขโมยขโจรหรือ
ไม่จริงเลย
พวกเขาไม่ใช่โจรหรอก
เหตุใดท่านจึงรู้
เช่นนั้นเราบอกคนอื่นๆ ว่ามาจากบยอกชอนได้หรือไม่
หากมีผู้ใดถามว่าเจ้ามาจากที่ไหน
จงอย่าบอกไปว่าเจ้ามาจากบยอกชอน
ทว่าก็อย่าได้อับอาย ที่มาจากที่นั่นเช่นกัน
ในบยอกชอน ไม่ได้มีโจรอยู่แม้แต่คนเดียว
เพียงแค่เกิดในบยอกชอน จะเป็นบาปได้อย่างไร
สิ่งที่เป็นบาปจริงๆ นั้น
คือการชี้นิ้วตราหน้าพวกเจ้า ว่าเป็นโจรเพียงเพราะพวกเจ้า
เกิดที่นั่นต่างหากเล่า
พวกเจ้าไม่ได้ผิดอันใด
แต่ว่า
ชาวบ้านต่างก็จงเกลียดจงชัง คนที่มาจากบยอกชอนนะเจ้าคะ
องค์กษัตริย์ก็ทรงเกลียดชาวบยอกชอน
จึงทรงสั่งห้ามไม่ให้พวกเขา สอบเข้าไปทำงานกับทางการ…
ใช่ว่าทุกผู้ทุกคน จะเกลียดชาวบยอกชอนหรอก
ดูอย่างท่านบัณฑิตทั้งหลาย ที่พาพวกเจ้ามาที่นี่สิ
พวกเขาก็ยังพยายามช่วยเหลือ แม้จะรู้ว่าพวกเจ้าสองคน
มาจากบยอกชอนก็ตามที
นั่นสิขอรับ
ท่านอาจารย์มันยอนดังกับลูกศิษย์
ก็กำลังตัดชุดให้เราด้วย
จริงสิ พวกท่านทั้งสอง เคยไปบยอกชอนหรือไม่เจ้าคะ
ที่นั่นมีแต่ผู้คนมีมิตรไมตรี
กระทั่งหลังจากที่พวกเขา ต้องสูญเสียทุกอย่างไป
เพราะคนของทางการเข้ามาบุกปล้น
ในหมู่บ้านได้ทุกวี่ทุกวัน
พวกเขาก็ยังแบ่งปัน สิ่งใดก็ตามที่เหลืออยู่ให้กันและกัน
แม้ว่ามันจะเหลือเพียงน้อยนิด และพวกเขาเองก็กำลังจะอดตาย
ในไม่ช้าก็ตาม
ข้าเคยเห็นทหารของทางการ ทุบตีคนจากบยอกชอนด้วยเจ้าค่ะ
เจ้ายังพอจำเรื่อง สมัยที่ยังอยู่บยอกชอนได้หรือไม่
มันเป็นหมู่บ้านอันงดงาม ที่ในฤดูใบไม้ผลิ
จะมีดอกมินดือแร ขึ้นอยู่ทั่วเลยเจ้าค่ะ
ข้ายังจำได้ว่าเคยเป่า
เมล็ดดอกมินดือแรเล่นกับสหาย
เจ้ายัง…
จำชื่อสหายได้อยู่หรือไม่
โอวุลเจ้าค่ะ
วุล
ท่านแม่
ไม่
วุล
ข้า…
ข้าเป็นมารดาของวุลเอง
เจ้าพูดทำไม
หากวันนั้นวุลรอดชีวิตมาได้
บัดนี้นางคงสูงพอๆ กับเจ้า
เช่นนั้นพวกท่าน รู้จักบิดามารดาข้าหรือไม่
รู้จักสิ
ยามที่เจ้าเกิด
บิดาเจ้าปลูกต้นโอดงนามูโซไว้
เขาคิดจะนำไม้ของมันมาทำเป็นตู้ ไว้เป็นของขวัญยามเจ้าออกเรือน
ข้าเองก็อยู่ด้วย
เรื่องจากบยอกชอน ที่เจ้าจำได้มีอะไรอีกหรือไม่
ปลาเจ้าค่ะ
ปลาสีแดง
ข้าเคยสวดภาวนากับปลาตัวนั้น
ข้าได้ยินมาว่า มันอยู่มาเป็นพันๆ ปีแล้ว
ท่านแม่บอกว่าท่านแม่ของท่านแม่เอง
ก็ไปสวดมนต์ที่นั่น
ตายจริง ไม่นึกเลยว่า จะจำเรื่องปลาตัวนั้นได้
ข้าเคยได้ยินว่ามันเป็นปลา ที่ดื่มกินเลือดมนุษย์เจ้าค่ะ
โง่งมนัก ฟังอย่างไรก็ประหลาด
ปลาจะดื่มกินเลือดมนุษย์
หรือมีอายุยืนยาว เป็นพันๆ ปีได้อย่างไร
ข้าว่ามันคงออกลูกกระมัง
ไม่หรอก ปลาตัวนั้นไม่ออกลูก
ถึงแม้ว่าปลาตัวนั้นจะวางไข่จริง
แต่มันก็ไม่ใช่ไข่ปลา
จะไม่ใช่ไข่ปลาได้อย่างไร
มันเป็นไข่ที่อันตรายมากต่างหาก
หากผู้ใดกินไข่ที่ว่าเข้าไป ผู้นั้นจะกลายเป็นคนวิกลจริต
พวกท่านเคยได้ยินเรื่องนี้หรือไม่
เคยสิ ในบยอกชอน มีปลาแบบที่เจ้าเล่ามาอยู่จริง
ข้ารู้มาจากมารดาว่ามีพระรูปหนึ่ง นำมันมาจากประเทศอันไกลพ้น
มันอยู่มานานเป็นพันปีแล้วจริงๆ
เห็นหรือไม่ เจ้าช่างไม่รู้อะไรเสียเลย
วันนี้เริ่มการคัดเลือก พระชายาขั้นต้นแล้วอย่างไรเล่า
สตรีที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อม จากทั่วโชซอนจึงได้มารวมตัวกัน
แต่เขาลือกันว่า มีสตรีนางนึงถูกเลือกไว้ก่อนแล้ว
บุตรสาวของฮันจุงซอบ
ไม่ได้ยินข่าวที่ว่า บุตรสาวจากตระกูลฮัน
จะได้เป็นพระชายาหรอกหรือ
ตระกูลฮันรึ
จะนิ่งดูดายหรือขอรับ
ต้องมีสาเหตุที่ใต้เท้าฮัน เข้ามาข้องเกี่ยวกับการคัดเลือกแน่
- คงมีคนหนุนหลังเขา… - เงียบเสีย
พระมเหสี
ไม่มีทางอนุญาตให้ตระกูลฮัน ได้เข้ามาเกี่ยวดองกับราชวงศ์หรอก
เหม่…
และอีกอย่าง ท่านพี่วอนโบย่อมวางแผนไว้ก่อนแล้ว
รอดูต่อไปเสียเถิด
ใต้เท้า มาทำงานตามปกติแล้วหรือ
พักสักหน่อยไม่ดีกว่าหรือ
ใกล้จะมีการคัดเลือกตัวพระชายาแล้ว
ข้าคงอยู่ไว้อาลัย ให้บุตรสาวไม่ได้หรอก
ได้จัดพิธีศพให้บุตรสาว เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่
ขอรับ ต้องขอบพระคุณท่านจริงๆ
เราจึงได้ฝังนางในที่ดีๆ
ดีแล้ว
ทว่าใต้เท้าขอรับ
ตอนที่ข้าไปแกะสลักป้ายหลุมศพ ให้บุตรสาวของข้า
ข้าได้ยินข่าวลือประหลาดๆ
ท่านคงรู้สึกกดดันไม่น้อยทีเดียว
ข้าเพียงแต่ทำไปเพราะความภักดี หากจะมีผลเสียตามมา ข้าก็พร้อมยอมรับ
ข้ารู้ดีว่าท่าน มีความจงรักภักดีมากเพียงใด
แต่ข้าก็อดเป็นกังวลไม่ได้ว่า
แรงกดดันจะหนักหนาเกินไปสำหรับท่าน
ผู้ที่รู้สึกกดดันมากกว่าข้า คงเป็นนางเสียมากกว่า
แต่นางเป็นสตรีที่เข้มแข็ง นางจะต้องฝ่าฟันไปได้อย่างแน่นอน
อืม
ฮันจุงซอบอาศัยอยู่ ที่จางจูใช่หรือไม่
แต่มีข่าวลือว่า ภรรยาของเขาเสียชีวิตไปแล้ว
เวลามีผู้ใดเสียชีวิต ก็ต้องไปแจ้งตายกับทางการ…
เช่นนั้นเขาก็ไม่ยอมแจ้งตาย เพื่อให้บุตรสาวได้คัดเลือกพระชายารึ
ผู้ที่จะเป็นพระชายาได้
ทั้งบิดาและมารดา จะต้องมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่
หากบุตรสาวไม่มีคุณสมบัติ เขาก็ไม่ควรส่งชื่อของนางมาแต่แรก
แต่หากเขาส่งชื่อนางมา ทั้งที่รู้หลักเกณฑ์นั้นอยู่แก่ใจ
ก็แปลว่าใต้เท้าฮันผู้สูงส่ง
ได้หลอกลวงราชวงศ์ และคนทั้งประเทศเช่นนั้นน่ะสิ
จากที่ได้ยินมา
เขาแอบขนศพออกมาฝังกลางดึก
กระทั่งศิลาหน้าหลุม ก็ยังไม่ปักให้นาง
แต่อย่างไรเสีย มันก็เป็นเพียงข่าวลือปากต่อปาก
ข้าจึงไม่แน่ใจนัก ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่
เช่นนั้นเราคงต้องดำเนินการ สืบหาข้อเท็จจริงเสียแล้ว
ไม่นึกเลยว่าใต้เท้าฮัน จะตั้งใจทำลายตระกูลตัวเองเช่นนี้
นับเป็นโชคของเราแล้ว
นี่มันอะไรกัน แปลกเสียจริง
มีแมลงอยู่เต็มเลยเชียว
- มีเรื่องอันใด - นายท่าน
ข้าทำความสะอาดห้องของคุณหนูโซอึน
แล้วพบว่ามีแมลงอยู่เต็มไปหมด
พบจิงจูฉ่ายด้วยเจ้าค่ะ
ข้าคิดว่าคงเป็นเพราะจิงจูฉ่ายชื้น แมลงจึงเข้าไปในห้องนาง
จิงจูฉ่ายตะกร้านี้เป็นของนาง เอาไปตากแล้วเอากลับไปคืนด้วยล่ะ
เจ้าค่ะ
รู้หรือไม่ว่านางเผาจิงจูฉ่ายทุกคืน
หรือนางจะทำพิธีบอนรโยกันนะ
บอนรโยรึ กล้าดีอย่างไรจึงกล่าวหานางเช่นนั้น
เหตุใดโซอึนต้องทำ พิธีรำลึกถึงคนตายด้วย
แต่ที่นางเผาจิงจูฉ่ายตากแห้ง ทางทิศเหนือทุกคืน
มันก็ประหลาดไม่ใช่หรือเจ้าคะ
อย่างไรเสีย นางก็กำลังจะได้เป็นว่าที่พระชายา
ระวังคำพูดด้วย
ยอนฮาจากตระกูลชิม
โซอึนจากตระกูลฮัน
กยองอินจากตระกูลฮัม
วันนี้เริ่มการคัดเลือก พระชายาขั้นต้นแล้วอย่างไรเล่า
สตรีที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อม จากทั่วโชซอนจึงได้มารวมตัวกัน
เขาจะไปที่ใดในเวลานี้กันนะ
ใช่หรือไม่
- ขออภัย - ไม่เป็นไรนะ
ขออภัยขอรับ
เฮ้ย
"เฮ้ย" รึ
เจ้านี่มันช่าง…
ไม่รู้จักวิธีทักทายหรืออย่างไร หรือแต่งกายเป็นขันทีแล้วดวงตาฝ้าฟาง
ข้าเป็นราชองครักษ์ประจำพระองค์ อย่างไรก็มียศสูงกว่าเจ้า
กล้าเรียกข้าห้วนๆ เช่นนั้นได้อย่างไร
- เพิ่งไปแถวห้องเครื่องมาใช่หรือไม่ - ข้าจะไปที่นั่นทำไม
ข้าเพิ่งออกมาจากหน่วย
แต่เมื่อสักครู่ข้าเห็นเจ้า อยู่ใกล้กับห้องเครื่อง
ได้ ในเมื่อเจ้ายืนกรานนัก
ข้าอาจผ่านไปแถวห้องเครื่องจริง
แต่วันนี้ข้าก็ไปมาหลายที่
เมื่อเช้าข้าไปเขาคึมกังมา
เมื่อบ่ายไปเขาจีรี
แล้วบัดนี้ก็กำลังจะไปแกซอง
อย่างไรเสีย เจ้าก็คิดว่า
ข้ามีอำนาจวิเศษ คงใช้เวลาเดินทางไปไม่นาน
น่ารำคาญเสียจริง
ข้าเห็นจริงๆ นี่…
ฮึ่ย…
ถุย
ไม่ชนะสักตา ตาเดียวก็ยังไม่ได้
เจ้าเป็นใคร
ท่านอยากพบใต้เท้าโชไม่ใช่รึ
ใต้เท้าโชส่งข้ามาขอรับ
ในที่สุดเขาก็ส่งคนมาตามหาข้า
ไปกันเถิด
ขออภัยด้วย แต่ก่อนอื่นข้าต้องตรวจสอบก่อน
ว่าสิ่งที่ท่าน จะพูดคุยกับใต้เท้าโชนั้น
จะคุ้มค่ากับการที่ นายท่านของข้าต้องเสียเวลา
จะให้ข้าเผยไต๋ได้อย่างไร ข้าเชื่อใจเจ้าไม่ได้เสียด้วยซ้ำ
รีบไปกันเถิด ข้าจะไปคุย…
บอกใต้เท้าว่า
ภรรยาของซงจากบยอกชอนยังมีชีวิตอยู่
และข้าก็รู้ว่านางหน้าตาเป็นอย่างไร
ข้าเห็นนางออกมา จากเรือนเสนาบดีฝ่ายขวา
จากนั้นก็ขึ้นเกี้ยวหลังนึงไป
ซึ่งใต้เท้าโช
จะต้องตกใจแน่ หากได้รู้ว่าเกี้ยวหลังนั้น
มุ่งหน้าไปที่ใด
เช่นนั้นข้าจะไปแจ้ง นายท่านของข้าให้ก็แล้วกันขอรับ
อีกเรื่อง
ใต้เท้าฝากข้อความมาถึงท่านด้วย โปรดตั้งใจฟังให้ดีนะขอรับ
คนปากบอนเช่นนั้น ข้าจะใช้ประโยชน์อันใดได้กัน
ทันทีที่มันบอกสิ่งที่รู้ให้กับเจ้า
ก็สังหารมันเสีย
ข้าแน่ใจว่าสิ่งที่มันรู้ คงเป็นเพียงเรื่องไม่สลักสำคัญอะไร
มันเพียงแต่อยากรีดไถเงิน จากตระกูลโชเท่านั้
ฉะนั้นไม่จำเป็นจะต้องเก็บ
กาฝากพรรค์นั้นไว้
เรามาช้าไป
พวกเขาบอกว่าพัคฮันซูออกมา ตั้งแต่ 15 นาทีที่แล้วแล้วพ่ะย่ะค่ะ
เช่นนั้นเขาคงกำลังกลับบ้าน
พัคฮันซูพ่ะย่ะค่ะ
นี่ท่าน ช่วยลืมตาทีเถิด
ผู้ใดทำร้ายเจ้า
ใช่ใต้เท้าโชหรือไม่
ใครส่งพวกเจ้ามา…
บอกข้ามา
สิบปีก่อนที่บยอกชอน เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
เหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น พวกมันพยายามปิดบังเรื่องอะไร
เมื่อสิบปีก่อนที่บยอกชอน
ไม่ได้มีธง…
ของประเทศใหม่อยู่หรอก
ธงที่เราเห็น
เป็นธงสีขาว
พวกชาวบ้านบยอกชอนช่างโง่เง่านัก
พวกเขาชูธงขาวและนั่งรอกัน อยู่ในที่ทำการของทางการ
โดยที่ไม่รู้เลยว่าพวกตนจะต้องตาย
พวกมัน…
พวกมันจ่ายเงินปิดปาก ทหารที่ร่วมคณะปราบกบฏ
เพื่อไม่ให้เรื่องนี้เล็ดลอดออกมา
ทว่ามีอยู่เรื่องหนึ่ง ที่เสนาบดีฝ่ายขวาไม่รู้
ภรรยาของซง…
อยู่ในวังนั่นแหละ
ภรรยาของซง…
ภรรยาของซงออกมา…
จากเรือนของข้า
แล้วขึ้นเกี้ยวไปเช่นนั้นรึ
บ้าไปแล้ว
มันคงวิกลจริตไปแล้วกระมัง
ถึงได้หาญกล้ากุเรื่องโกหกขึ้นมา เพื่อหวังขูดรีดเงินจากข้าเช่นนี้
ภรรยาของซงอยู่ในวังเช่นนั้นหรือ
สตรีที่ช่วยเป็นพยาน เรื่องร่างทรงอย่างไรเล่าเพคะ
คนที่สวมใส่ผ้าปิดหน้าปิดตา
นางอาจเป็นภรรยาของซงก็เป็นได้
แต่ภรรยาของซง จะลอบเข้ามาในวังได้อย่างไรกันเพคะ
หรือนางจะเป็นนางกำนัล
แต่อย่างไรเสีย สตรีที่ออกเรือนแล้ว ก็ไม่อาจเป็นนางกำนัลได้อยู่ดี
ไสหัวออกไปจากห้องข้าเดี๋ยวนี้
ข้าไม่ต้องการให้รักษาอะไรทั้งนั้น ทำอย่างไรก็ได้ให้เสด็จพี่หายไปเสีย
- องค์ชาย สงบพระทัยก่อนเถิด - เขาอยู่ตรงนั้น…
- คงวิปลาสไปแล้วแน่ - นั่นสิ
ไล่วิญญาณเสด็จพี่ออกไปเสีย
- องค์หญิง - องค์หญิง
ขอประทานอภัยเพคะ
องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีวิญญาณอยู่…
เสด็จพี่รึ ทรงหมายถึง…
เกิดอันใดขึ้น
เสด็จพี่ฮายอน ข้าอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวแล้ว
เสด็จพี่ผู้ล่วงลับ ทรงยืนอยู่ตรงนั้นพ่ะย่ะค่ะ
พวกท่านไม่เห็นหรือ
เสด็จพี่กำลังจ้องข้าอยู่พ่ะย่ะค่ะ
ลูกทราบมาว่า เสด็จแม่ไม่เสวยมื้อกลางวัน
โปรดวางพระทัย จากเรื่ององค์ชายมยองอัน
และดูแลพระวรกาย ของเสด็จแม่ก่อนเถิดนะเพคะ
ขอประทานอภัยองค์หญิง
หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ จะทำให้กังวลพระทัยเพคะ
เสด็จแม่เพคะ ไม่มีทางเป็นฝีมือองค์ชายมยองอันหรอก
น้องไม่มีทางถวายลูกท้อ ให้เสด็จพี่อึยฮยอนแน่เพคะ
น้องเป็นเด็กดีถึงเพียงนั้น
เขาไม่มีทางทำเรื่องร้ายๆ กับเสด็จพี่อึยฮยอนแน่
เขาเพียงแต่มีอาการเพ้อ เนื่องจากพิษไข้เท่านั้นเพคะ
เสด็จแม่ก็ทรงทราบว่า
นับตั้งแต่เสด็จพี่อึยฮยอนสวรรคต
ในวังก็มีข่าวลือมากมาย
น้องคงบังเอิญได้ยินข่าวลือ
ที่ว่าเสด็จพี่ฮวานถวายลูกท้อ ให้เสด็จพี่อึยฮยอนเข้า
แล้วเก็บมาคิดมากไปเอง
เพียงแค่ข่าวลือของรัชทายาท ก็ทำให้หม่อมฉันทุกข์ใจมากพอแล้ว
บัดนี้ยังมีเรื่ององค์ชายมยองอัน…
หม่อมฉันกลัวเพคะ
เสด็จแม่อย่าได้กลัวไปเลย
ลูกจะหาทางทำให้น้อง อาการดีขึ้นเองเพคะ
เขาเป็นอนุชาเพียงคนเดียวของลูก
องค์หญิง
ขอบพระทัยเพคะ
ไม่ต้องขอบคุณลูกหรอกเพคะ
ยามที่เสด็จแม่ของลูกจากไป เสด็จแม่ก็ทรงอดอาหารถึงสี่วัน
และยังร้องไห้ไปกับลูกด้วย
ยามที่ลูกป่วยเป็นโรคฝีดาษ
ก็ทรงยอมทิ้งน้องไว้
เพื่อมาเฝ้าไข้ลูก จนกระทั่งลูกอาการดีขึ้น
ลูกจะไม่มีวันลืมบุญคุณ
มันคือสิ่งที่หม่อมฉันสมควรทำ
มันคือสิ่งที่…
มันคือสิ่งที่แม่สมควรทำอย่างไรเล่า
เพคะ ตรัสได้ถูกต้องแล้ว
ด้วยเหตุนี้หม่อมฉัน จะปกป้องน้องกับเสด็จแม่เองเพคะ
วางพระทัยเถิด
องค์หญิง
ขอบใจมากที่เห็นแม่ เป็นมารดาคนหนึ่งของเจ้า
เสด็จแม่ทรงคลอดอนุชาของลูกออกมา
ย่อมต้องเป็น มารดาของลูกอยู่แล้วสิเพคะ
ดูแลเสด็จแม่ให้ดีเล่า
เราจะปล่อยองค์หญิงฮายอน ไว้เช่นนี้หรือเพคะ
ให้หม่อมฉันโยนนาง เป็นเหยื่อล่อใต้เท้าโชดีหรือไม่
ปล่อยนางไป
ข้าจะทำตามวิธีของข้าเอง
ภรรยาของซง
ออกจากเรือนของข้า ไปขึ้นเกี้ยวเช่นนั้นรึ
ภรรยาของซง…
นางจะเคยมาเรือนของข้า ด้วยเหตุผลอันใดกัน
และหากนางมาจริง
นางกลับรอดชีวิตออกไปเช่นนั้นรึ
ที่พาจู โอมันชิกก็พูดแบบเดียวกัน
ถนนหนทางเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
ทุกผู้ทุกคน ทั้งบิดา ทั้งมารดา
บุตรชาย บุตรสาว ต่างต้องตายตก
เพราะคำสั่งของพ่อเจ้า
ไม่มีใครเป็นโจรทั้งนั้นแหละ
อย่างที่โอมันชิกเคยกล่าวไว้
ว่าในบยอกชอน ไม่ได้มีโจรอยู่แม้แต่คนเดียว
และอย่างที่พัคฮันซูว่า
หากมีธงปักอยู่ ตอนที่คณะปราบกบฏไปถึง
พวกเขาก็ไม่ใช่โจร แต่เป็นเพียงราษฎรธรรมดาๆ
หากพวกเขาปักธงขาว
และรอให้คณะปราบกบฏไปถึง…
เช่นนั้นพวกเขาก็ไม่ใช่โจร ที่วางแผนสร้างประเทศใหม่
- อย่างที่ระบุไว้ในบันทึกราชเลขาฯ - หากธงที่ปักอยู่คือธงสีขาว
พวกเขาก็กำลังขอความช่วยเหลือ
หากเป็นเช่นนั้นจริง
รายงานของโชวอนโอซึ่งเป็น เจ้าหน้าที่ปกครอง ณ เวลานั้น
กับรายงานของโชวอนโบ ผู้ที่นำกำลังพลเดินทาง
ไปปราบปรามกลุ่มโจร
ก็ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ
การจะค้นหาความจริง จากเมื่อสิบปีที่แล้ว
เราต้องหาตัวผู้ที่ถูกเรียกว่า กลุ่มโจรที่เหลือรอดให้ได้
หากเรื่องภรรยาของซง ที่พัคฮันซูพูดมาเป็นความจริง
อาจมีวิธีหาตัวนางอยู่เพคะ
แม้ว่านางจะอยู่ในวังเหมือนเรา นางก็คงเปลี่ยนไปใช้ตัวตนใหม่แล้ว
หรือไม่อย่างนั้น
นางก็อาจถูกไล่ออก ไปพร้อมๆ กับนางกำนัล
จากบยอกชอนคนอื่นๆ
(องค์หญิงฮายอน)
ซง กา มยอล อี
ตระกูลซงจะทำลายตระกูลอีให้สิ้นซาก
เขาเชื่อไปได้อย่างไรว่า เรื่องเข้าใจผิดเช่นนั้นเป็นความจริง
หรือว่าเขาจะถูกผีสิง
ยองจะถูกอะไรบางอย่างสิงสู่
จนเชื่อว่าเรา เป็นคนรักกันจริงๆ น่ะหรือ
แต่เขาจะสังหารครอบครัวเราไปทำไม
ในเมื่อเขาไม่ได้มาจากบยอกชอน เหตุใดเขาจึงทำเช่นนั้นกันนะ
ครู่หนึ่งอยู่ที่นึง แต่ประเดี๋ยวก็ไปโผล่อีกที่นึง
อยู่ทั้งที่นี่และที่นั่น…
ในเวลาเดียวกัน
(ลอบสังหารองค์หญิงฮายอนเสีย)
มีผู้ที่สามารถ รักษาองค์ชายมยองอันได้อยู่หรือ
เพคะ จากที่หม่อมฉันได้ยินมา
มีพระรูปนึงสามารถทำให้ ผู้ที่สติวิปลาสจากความโศกเศร้า
กลับมาสงบได้
และท่านก็ใกล้ธุดงค์ มาถึงที่นี่แล้วเพคะ
เช่นนั้นก็ไม่ใช่หมอรึ
เพคะ หม่อมฉันจึงกังวลเรื่องนั้นอยู่
มันอาจกลายเป็นที่ครหาได้
เพราะผู้คนเชื่อว่าท่านใช้อาคมคาถา
แต่อย่างไรเสียเราก็ปล่อย องค์ชายใหญ่ไว้เช่นนั้นไม่ได้
ยาต่างๆ ก็ไม่ช่วยให้อาการดีขึ้น
ข้าจะรับผิดชอบเอง
ข้าจะช่วยน้องให้ได้
เสด็จแม่ทรงทราบเรื่องนี้หรือไม่
หากทรงตัดสินพระทัยแล้ว หม่อมฉันจะกลับไปทูลเพคะ
ไม่ต้อง
เสด็จแม่ไม่ทรงอนุญาต ให้คนนนอกเข้ามาในวังแน่
จงเก็บเรื่องนี้ไว้ระหว่างข้ากับเจ้า
เข้าใจหรือไม่
เพคะองค์หญิง
อีกเรื่องนึง อย่าให้พระรูปนั้น ล่วงรู้ฐานันดรของเราเป็นอันขาด
รับด้วยเกล้าเพคะองค์หญิง
โปรดวางพระทัยเถิด
หากเราไม่อาจเชิญท่านเข้ามา ในวังได้จะทรงทำอย่างไรเพคะ
ข้าคิดหาหนทางเอง
เจ้าพยายามติดต่อท่านให้ได้ก็พอ
ยิ่งเร็วเท่าไรยิ่งดี
เจ้า…
มีวิธีการพาตัวท่านเข้ามาหรือไม่
มีเพคะ แต่ว่า…
(ลอบสังหารองค์หญิงฮายอนเสีย)
เห็นหรือไม่ว่าข้าเรียบเรียงทุกอย่าง ได้เป็นระเบียบเพียงใด
ข้าเขียนทุกอย่างลงในกระดาษ
ซึ่งรวมถึงเรื่อง ที่พวกท่านไม่เคยบอกข้าด้วย
ไม่ว่าพวกท่านจะพยายาม สลัดมยองจินผู้นี้ทิ้งกี่หน
ก็ไม่สำเร็จหรอกนะจะบอกให้
เราทุกคนต่างก็พยายาม จะช่วยองค์ชายรัชทายาทอยู่แท้ๆ
แต่ท่านกลับเอาแต่ ขยับปากขมุบขมิบซุบซิบ…
ขมุบขมิบซุบซิบอะไร
เช่นนั้น…
- ท่านก็ผิวปากแทนหรืออย่างไร - ให้ตาย
- ข้ารอบอกยามที่แน่ใจแล้วต่างหาก - ข้าจะจับตาดูแล้วกัน
อย่าคิดจะอุบอิบมุบมิบ ไม่ให้ข้ารู้อีกล่ะ
ข้าไขปริศนาได้แล้วขอรับ
อืม เรื่องนั้นไว้ค่อยคุยกัน ข้าขอเปิดประเด็นก่อน
เรื่องราชองครักษ์
เขาอยู่ทั้งที่นี่และที่นั่น ในเวลาเดียวกัน แปลกใช่หรือไม่
เสด็จพี่ฮายอน เรากำลังจะไปที่ใดกันหรือ
ข้ากลัว
ไม่ต้องกลัวไปหรอก
ขอแค่เจ้าเชื่อใจข้าก็พอ
อากาศคืนนี้หนาวเย็นนัก
หวังว่าองค์หญิงของแม่
จะสวมเสื้อผ้าหนาๆ นะ
เขาอยู่ที่แกซอง และอยู่ที่วังในเวลาเดียวกัน
ยามที่กระดาษแดงโปรยปราย
เราก็อยู่กับเขา
แต่เขาก็กลับอยู่ในวังเช่นเดียวกัน
แหม มันแปลกใช่หรือไม่
คนเราจะอยู่ในสองสถานที่
พร้อมกันได้อย่างไร
จริงไหม
คิดอะไรออกหรือ
คนเราจะอยู่ในสองสถานที่ พร้อมกันได้อย่างไรหรือขอรับ
ใต้เท้า ให้เอาวางไว้ที่ใดหรือขอรับ
หม้อเอาไปไว้ในครัวเลย
ดึกแล้ว เร่งมือกันหน่อย
ขอรับ
มีแทกังอยู่สองคน
เช่นนั้นก็หมายความว่า ท่านราชองครักษ์มีสองร่างหรือขอรับ
ใช่แล้ว เขามีสองร่าง
หากมีแทกังอยู่สองคน
คนนึงจะสามารถยิงธนูใส่รัชทายาทได้
ขณะที่อีกคนอยู่ข้างกายพระองค์
พวกเขาเป็นฝาแฝด
ถูกต้องขอรับ หากพวกเขาเป็นฝาแฝดมันก็จะเป็นไปได้
(อยู่พร้อมกันสองที่)
(ใบหน้าของราชองครักษ์)
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
เช่นนั้นแฝดคนนึง ก็เป็นราชองครักษ์ของรัชทายาท
ขณะที่แฝดอีกคน
เกี่ยวข้องกับคดีอุกฉกรรจ์หรือ
- เช่นนั้นพวกเขาต้องร่วมมือกันสิ - เหตุใดจึงทำเช่นนี้
ท่านควบคุมจิตใจคนได้หรือ
ความทรงจำที่เจ็บปวด ของท่านจะหายไป ณ บัดนี้
องค์ชาย
เสด็จพ่อต้องทราบแน่ว่า เขาพยายามทำร้ายองค์ชายองค์หญิง
รัชทายาท ทรงทราบมากแค่ไหนหรือเพคะ