(พัคฮยองชิก)
(จอนโซนี)
(พโยเยจิน)
(ยุนจงซอก)
(อีแทซอน)
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องแต่ง)
(ตัวละคร องค์กร สถานที่ เหตุการณ์ และศาสนาในเรื่อง)
(เป็นเพียงการสมมติเท่านั้น)
(ฉากที่มีสัตว์ร่วมแสดงถ่ายทำโดยใช้)
(อุปกรณ์ประกอบและเทคนิคพิเศษ)
องค์รัชทายาท
ตามมันไป
จับมันมาให้ได้
ต้องให้ผู้คนรู้ว่าผู้ที่ยิงข้า…
เป็นมนุษย์
องค์รัชทายาทๆ
ลืมพระเนตรสิพ่ะย่ะค่ะ
รัชทายาท
หาตัวคนยิงธนู
ลากคอมันมาให้ได้
ขอรับ
รัชทายาทๆ
ไม่เจอใครเลยขอรับ
ค้นให้ทั่วทุกซอกทุกมุม มันน่าจะยังอยู่ในพื้นที่ล่าสัตว์
ขอรับ
หากมีแทกังอยู่สองคน คนนึงจะสามารถยิงธนูใส่รัชทายาทได้
ทรงฟื้นสิพ่ะย่ะค่ะ
ขณะที่อีกคนอยู่ข้างกายพระองค์
พวกเขาเป็นฝาแฝด
ถูกต้องขอรับ หากพวกเขาเป็นฝาแฝดมันก็จะเป็นไปได้
เช่นนั้นเราก็ควรทูลองค์ชายรัชทายาท ว่าราชองครักษ์แทกังมีฝาแฝด
ใช่หรือไม่
- ให้เอาวางไว้ที่ใดหรือขอรับ - หม้อเอาไปไว้ในครัวเลย
ระมัดระวังเล่า
ดูให้แน่ใจว่ากระดาษติดดีแล้ว จะได้ไม่เหลือช่องว่างให้ลมเข้า
- ติดประตูดีๆ ระวังสลักหลุด - ขอรับ
ดึกแล้ว เร่งมือกันหน่อย
- วางเกี้ยวลง - ขอรับ
องค์หญิง
จากจุดนี้เราต้องเดินเท้าไปเพคะ
(ตอนที่ 17)
ทรงเข้าไปกันนะเพคะ
หม่อมฉันจะยืนเฝ้าข้างนอกนี้ให้เอง
มาเถิด
ขอประทานอภัยจริงๆ ที่ทำให้พวกท่านต้องถ่อมาไกล
ถึงที่นี่
ไม่เป็นไร
เรามาถึงที่นี่ ก็เพื่อขอความช่วยเหลือจากท่าน
หวังว่าท่านจะเข้าใจ
ท่าน พอจะทราบ เรื่องเกี่ยวกับเราหรือไม่
แม้กระหม่อม จะเป็นเพียงคนพเนจรร่อนเร่
แต่ก็พอรู้ศาสตร์ การดูโหงวเฮ้งอยู่บ้าง
โหงวเฮ้งของท่านทั้งสองบอกว่า พวกท่านเป็นแขกที่พิเศษนัก
บัดนี้กระหม่อมจะขอรบกวน ให้ท่านช่วยออกไปรอข้างนอกด้วย
องค์หญิง
ขอประทานอภัยเพคะ พอดีว่าหม่อมฉันรู้สึก…
อ้อ
- เช่นนั้นก็ไปเถิด - เพคะองค์หญิง
หากราชองครักษ์แทกังเป็นฝาแฝดจริง
เช่นนั้นก็แย่แล้วสิขอรับ
เพราะแฝดคนนึง เป็นราชองครักษ์ขององค์ชายรัชทายาท
ขณะที่แฝดอีกคน เกี่ยวข้องกับคดีอุกฉกรรจ์
พวกเขาอาจร่วมมือกันก็เป็นได้
เป็นไปไม่ได้
ราชองครักษ์แทกัง รู้หรือไม่ว่าเขามีฝาแฝด
หากถูกแยกกันตั้งแต่เกิด เขาก็อาจไม่รู้ตัวขอรับ
เช่นนั้นเราต้อง สืบหาความจริงให้แน่ชัด
ขันทีโก เมื่อครู่ท่านบอกว่า ท่านไขปริศนาออกแล้วรึ
ปริศนาอันใด
เรื่องกลีบดอกโบตั๋นน่ะขอรับ
พระโพธิสัตว์ผู้เปี่ยมล้นด้วยเมตตา…
ชิมยองเชื่อว่าตน กับมินแจอีเป็นคนรักกัน
จนกระทั่งเขาจบชีวิตตัวเองขอรับ
คนเราจะหน้ามืดตามัว ได้ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ
ได้สิขอรับ เขาต้องถูกภูตผีสิงสู่เป็นแน่
ไม่ใช่ภูตผี แต่เป็นฝีมือของบางสิ่งแน่
สมัยราชวงศ์หมิงมีสิ่งที่เรียกว่า "ฝิ่น" อยู่ ข้าเคยรู้จักกับพ่อค้า
ที่ไปต่างบ้านต่างเมืองบ่อยครั้ง
และตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง พ่อค้าก็นำฝิ่นเข้ามาขายในโชซอน
และทุกวันนี้ก็ยังหาซื้อได้
ข้าก็เคยได้ยินเช่นนั้น
ข้าก็เคยได้ยินเช่นกัน
เห็นเขาว่ากันว่าหากกินฝิ่น จะทำให้สติวิปลาสฟั่นเฟือน
จดจำไม่ได้กระทั่งบิดามารดาของตน
ต้องกินมันเข้าไปหรือขอรับ
ข้าก็ไม่รู้
แต่เอาเป็นว่าหากเจ้ารับฝิ่นมากเข้าๆ จะจดจำไม่ได้เสียด้วยซ้ำว่าตนเป็นใคร
หากกลีบโบตั๋นแห้งออกฤทธิ์คล้ายฝิ่น
มันก็อาจเป็นสิ่งที่ส่งผล ให้ชิมยองเป็นเช่นนั้น
มันอาจทำให้เขาหลงคิดไปว่า
ตนกับมินแจอีเป็นคนรักกันขอรับ
ทรงกลัวอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ
ท่านตา
ท่านตาเอาลูกท้อมาให้ข้า
ให้ข้านำมันไปถวายให้เสด็จพี่อึยฮยอน
แล้วเสด็จพี่ก็สวรรคต
หลังจากเสวยลูกท้อเข้าไป
หมายถึงบงการจิตน่ะรึ
ข้าเคยอ่านหนังสือ เกี่ยวกับผู้คนที่สามารถ
ทำเช่นนั้นได้
มันคืออะไรหรือ
พวกเขาจะควบคุมจิตวิญญาณของคน
ทำให้เกิดอาการเลื่อนลอย และฝังความทรงจำปลอมๆ ลงไปในหัว
พระองค์ไม่เคยถวายลูกท้อ
ให้องค์ชายอึยฮยอนใช่หรือไม่
ใช่
ข้าไม่เคยถวายลูกท้อ
เรื่องที่องค์ชายอึยฮยอนสวรรคต หลังจากเสวยลูกท้อนั้น
เป็นเพียงข่าวลือ มิใช่ความจริง
มันเป็นข่าวลือ มิใช่ความจริง
ความทรงจำที่เจ็บปวด ของพระองค์จะหายไป
เช่นเดียวกับ ความทรงจำที่น่าสะพรึงกลัว
หากใช้อาคมคาถาบงการจิต
ระหว่างเผากลีบดอกโบตั๋นตากแห้ง
ก็จะควบคุมบงการ จิตใจคนได้อย่างไรเล่า
มันคือสาเหตุ ที่ทำให้ชิมยองเข้าใจผิดไป
ข้ากลับมาแล้ว
ข้าคือซงและข้ากลับมาเพื่อแก้แค้น ให้กับชาวบยอกชอนผู้บริสุทธิ์
ที่ถูกสังหารอย่างไม่เป็นธรรม
ข้าจะนั่งอยู่บนบัลลังก์
ข้าจะเป็นกษัตริย์ให้จงได้
ร่างทรง
นางก็เป็นเช่นนั้น ทำตัวราวกับถูกภูตผีสิงสู่
เอาแต่พร่ำเพ้อ เชื่ออย่างสุดใจ ว่าตระกูลซงเผยประสงค์เทพเจ้า
ใช้กลีบดอกโบตั๋นตากแห้ง
ร่วมกับเวทมนตร์คาถาบงการจิต
จึงทำให้นางเชื่อว่ามันเป็นความจริง
อย่างไรเสีย มันก็ยังเป็นเพียงหลักฐานแวดล้อม
แต่ท่านอาจารย์ของท่านอาจารย์ บอกว่ากลีบดอกโบตั๋นตากแห้ง
ถูกนำมาใช้บรรเทา จิตใจฟุ้งซ่านไม่ใช่หรือ
ท่านอาจารย์จะไปรู้ทุกเรื่อง ของภูมิภาคอุษาคเนย์ได้อย่างไร
ข้าทราบดีว่าการเรียกท่าน มาพูดคุยตามลำพังเช่นนี้
มันเป็นการเสียมารยาท แต่ข้าจำเป็น หวังว่าท่านจะเข้าใจ
กระหม่อมเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ
ข้ามีเรื่องจะขอให้ท่านช่วย
ตรัสมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ
คืนนี้ข้าต้องพาองค์ชายใหญ่
ออกไปข้างนอกวัง
เหตุใดจึงต้องเสด็จ ไปข้างนอกวังหรือพ่ะย่ะค่ะ
อาการประชวร ขององค์ชายใหญ่แย่ลงเรื่อยๆ
แม้แต่หยูกยาก็ใช้ไม่ได้ผล
ข้าจึงจะให้คนผู้หนึ่ง ใช้อาคมคาถากับองค์ชายใหญ่
องค์หญิง เหตุใดจึงพึ่งพา วิธีนอกรีตเช่นนั้นล่ะพ่ะย่ะค่ะ
ท่านหัวหน้าหน่วย โปรดอย่าถามมากกว่านี้เลย
ข้าอับจนหนทางแล้วจริงๆ
เห็นแก่องค์ชายใหญ่เถิด
ทว่า
หากเกิดเรื่องอันใดขึ้น กับองค์ชายใหญ่
ระหว่างที่ท่านอยู่ข้างนอกวัง
ข้าจะรับมือได้อย่างไร
- องค์หญิง… - ข้าขอร้องล่ะ
ท่านเป็นผู้เดียวที่ข้าจะพึ่งพาได้
คืนนี้ช่วยมาอารักขาข้า กับองค์ชายมยองอันด้วยเถิด
ทรงปลอดภัยนะพ่ะย่ะค่ะ
นางกำนัลควอน เป็นอย่างไรบ้าง
มันไปทางนั้นเจ้าค่ะ
อย่าตามไปนะท่านหัวหน้าหน่วย มันอันตรายเกินไป
นางกำนัลควอน
ในกระถางธูปนี้มีกลีบดอกไม้อยู่
แทนที่จะเป็นเศษธูป ซึ่งมันแปลกขอรับ
เจ้าเป็นใครกัน
ถามข้าว่าข้าเป็นผู้ใดเช่นนั้นหรือ
ข้าคือผู้มองเห็นและรับรู้ทุกสิ่ง
ผืนดินที่เจิ่งนองไปด้วยเลือด
ของบรรดาราษฎร ผู้บริสุทธิ์ที่ถูกเซ่นสังเวย
เพราะความละโมบโลภมากของคนผู้หนึ่ง
ข้าไม่ได้เห็นเพียงการล้างผลาญ แต่ยังได้เห็นราษฎร
ที่ถูกทอดทิ้งหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด
ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือชาวบ้าน
ทุกชีวิตล้วนมีคุณค่า เช่นเดียวกันทั้งนั้น
แต่พวกเจ้า
กลับจับผู้บริสุทธิ์มาตัดลิ้น
ตราหน้าว่าเป็นคนบาป
และช่วงชิงกระทั่ง ผืนดินแห้งแล้งของพวกเขา
จะให้ข้านิ่งเฉยและนั่งดู
ความผิดชั่วโฉดเช่นนั้นได้อย่างไร
แม้มือที่เคยใสสะอาดของข้า จะต้องเปื้อนเลือด
แต่ความเป็นอยู่ ของประชาราษฎร์นั้นสำคัญกว่านัก
ข้าจึงไม่นึกเสียใจ
เลิกแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แล้วบอกแผนการของเจ้ามาเสีย
เจ้าทำอะไรกับองค์ชายใหญ่ และเหตุใดต้องปองร้ายองค์หญิง
ข้ามีจุดประสงค์เพียงหนึ่ง
ซง กา มยอล อี
ตระกูลอีจะต้องสิ้นซาก
คนผู้หนึ่งจากตระกูลซงจะมาปรากฏ
เพื่อสร้างราชวงศ์ใหม่ขึ้นมา
และในที่สุด
โลกอันปราศจากการแบ่งแยก ไร้ซึ่งชนชั้นและยศถาบรรดาศักดิ์
ดินแดนสุขาวดี
ก็จะถือกำเนิดขึ้นมา
ท่านมูจิน…
มีสตรีนางหนึ่งแวะเวียน มาที่สำนักร่างทรงอยู่บ่อยครั้ง
ทุกครั้งที่ท่านหญิงร่างทรง ไปยังสถานที่สวดมนต์ในแกซอง
นางจะมาที่สำนักร่างทรงเจ้าค่ะ
นางใส่ผ้าคลุมปกปิดใบหน้า ข้าจึงมองไม่เห็นเจ้าค่ะ
(คดีฆาตกรรมแกซอง)
เช่นนี้อันตรายมากนะสหายข้า
ใช่ว่ามีพวกมันเพียงหนึ่งคน ลอยนวลอยู่ข้างนอก
แต่นี่พวกมัน ยังสามารถเข้าออกวังได้ดั่งใจ
พวกมันทั้งจาบจ้วงราชวงศ์ ทั้งสังหารครอบครัวพระอาจารย์มิน
และริอ่าน…
ยิงธนูใส่องค์ชายรัชทายาท
เราต้องสืบให้รู้ให้ได้ ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังพวกมัน
(สถานที่ที่ร่างทรงไปสวดมนต์)
ร่างทรงไปสวดมนต์ที่แกซองหรือ เหตุใดเพิ่งมาบอกข้าเอาป่านนี้
อีกเรื่อง ระหว่างตามรอย หลักฐานในคดีบยอกชอน
ข้าสืบทราบมาว่าชาวบยอกชอน จะออกจากแกซองเพื่อกลับบ้านเกิด
นอกจากนี้ยังมีผู้ที่ส่ง ข้าวของมากมายไปยังแกซอง
โดยอ้างว่า ส่งของเหล่านั้นกลับบ้านเกิด
เช่นนั้นหมายความว่า พวกเขามีที่มั่นอยู่ในแกซองรึ
ข้าก็ยังไม่แน่ใจขอรับ
อย่างไรเสีย มีสัญญาณหลายอย่าง ชี้ไปที่แกซองกับบยอกชอนพร้อมๆ กัน
ร่างทรงเองมีพื้นเพมาจากบยอกชอน
เช่นนั้นบรรดาผู้คน ที่ถูกขับไล่ออกจากบ้านเกิด
ก็ไปอาศัยอยู่ในแกซองรึ
หากเป็นเช่นนั้นจริง ชาวบ้านในแกซองย่อมต้องรู้
ว่าชาวบยอกชอนมาอาศัยอยู่ด้วยสิขอรับ
ป่านนี้ข่าวลือคงกระจายไปทั่ว
แต่หากพวกเขาหลบซ่อนตัว…
พวกเขาจึงได้ส่งสิ่งของ ไปที่นั่นอย่างไรเล่าขอรับ
หากซื้อข้าวของต่างๆ ในแกซอง ชาวบ้านอาจรู้ที่อยู่ของพวกเขาได้
เขาซงอักเป็นที่ลุ่มๆ ดอนๆ
หากพวกเขาสร้างที่มั่นในหุบเขา ชาวบ้านก็ไม่น่ารู้ได้นะขอรับ
อย่างไรเสีย ทุกอย่างยังเป็นเพียงข้อสันนิษฐาน
ในเมื่อเรายังไม่มีหลักฐาน ข้อสันนิษฐานก็สำคัญขอรับ
เราสามารถเริ่มจากข้อสันนิษฐาน
แล้วค่อยๆ ตีกรอบให้แคบลงทีละอย่าง สุดท้ายก็อาจนำไปสู่ความจริงได้
แหม ขันทีโก เหตุใดช่างปราดเปรื่องเช่นนี้
ศิษย์ข้า บอกพวกเขาไปซิ
มัวชักช้าอยู่ใย บอกพวกเขาไปเสียสิ
เมื่อเช้านี้ท่านอาจารย์บอกข้าว่า
เราควรตั้งหน่วยขึ้นมา
สืบสวนคดีเหล่านี้ อย่างเป็นระเบียบแบบแผนขอรับ
และชื่อหน่วย…
ท่านอาจารย์ก็ชิงตั้งเองแล้ว
ชื่อหน่วยสหายโล่ขอรับ
- หน่วยสหายโล่… - เหตุใดจึงเป็นชื่อนี้หรือขอรับ
เพราะว่าเราคือโล่ที่จะปกป้อง…
องค์ชายรัชทายาทอย่างไรเล่า
ข้าจะเป็นหัวหน้าเอง
ช้าก่อน เหตุใดเจ้าจึงเป็นหัวหน้าไปได้
ก็ข้าตัดสินใจเอง
ข้าอุตส่าห์ยอมสละมันยอนดัง ห้องทดลองอันเป็นที่รัก
มาใช้เป็นฐานที่มั่นของเราเชียวนะ
ดังนั้นข้าย่อมต้องเป็นหัวหน้าสิ
รู้หรือไม่ว่า ข้าถ่างตาคิดทั้งคืนเชียว
เรื่องแค่นี้ยังอยากได้หน้าหรือ
เรื่องแค่นี้ตรงไหน
หากหัวหน้าคือผู้จัดหาฐานที่มั่น
เช่นนั้นเปลี่ยนเป็นที่อื่นเถิด ข้าจะหาสถานที่ที่ดีกว่านี้ให้
คนที่ขุดดินไม่เป็นอย่างท่าน
จะเหมาะสมกับตำแหน่งนี้ได้อย่างไร
สักวันหนึ่งข้าจะแสดงให้ ว่าบุรุษเขาขุดดินกันเช่นไร
อย่างไรข้าก็จะเป็นหัวหน้า
เอาม้ามาฉุดก็ไม่ยอม
ไปทูลองค์ชายรัชทายาทเสีย
ว่ามยองจินผู้นี้ คือหัวหน้าของหน่วยสหายโล่
ได้ เอาที่เจ้าสบายใจ
ประเดี๋ยวก่อน ข้าไม่สนใจตำแหน่งหัวหน้าหรอก
ข้าจะเป็นน้องเล็ก
แต่ขอให้เรียกข้าว่า บุรุษหน้ามนคนนำโชคแล้วกันนะขอรับ
- เช่นนั้นข้าจะเป็นรอง… - ข้าจะเป็นรอง…
ข้าอยู่ลำดับที่สามก็ได้ขอรับ
เช่นนั้นเราก็ต้องทูลองค์ชายรัชทายาท
และเริ่มสืบเรื่อง ของราชองครักษ์ผู้นั้นกัน
แม้ไม่แน่ชัดว่าเขาเป็น แฝดคนพี่หรือแฝดคนน้อง
แต่แฝดของเขา ก็มีความเกี่ยวข้องในทุกคดี
ดังนั้นเราต้องได้ข้อมูล มามากมายแน่นอน
สหายโล่
องค์ชาย
ไปทูลพระมเหสีและตามหมอหลวงมาด้วย
- เจ้าค่ะ - อย่ากระโตกกระตากเล่า
ห้ามไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้
อาการเป็นอย่างไรบ้าง
ข้าเพียงถูกแทงตรงสีข้างเท่านั้น ไม่น่าร้ายแรงมากเจ้าค่ะ
ท่านคือผู้ที่พา ทั้งสองพระองค์ไปที่นั่น
แต่มันกลับพยายาม ทำร้ายองค์หญิงกับท่าน
ไปรู้จักพระนั่นได้อย่างไร
ข้าได้ยินนางกำนัลคนอื่นๆ พูดถึงบุรุษที่สามารถรักษา
อาการเจ็บป่วยทางจิตใจได้เจ้าค่ะ
ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเหตุเช่นนี้ขึ้น
ท่านหัวหน้าหน่วย นางกำนัลควอน ก็ต้องได้รับการรักษาเช่นกันนะ
หากกลีบดอกโบตั๋นตากแห้ง
มีฤทธิ์กล่อมประสาท เพื่อให้บงการจิตได้ง่าย
เจ้าย่อมต้องเคยดมมันมาก่อน
หม่อมฉันเพียงแต่จำ สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นไม่ได้
แต่ความทรงจำยังเหมือนเดิม
ข้อแตกต่างสำหรับหม่อมฉันก็คือ
หม่อมฉันได้สูดดมควัน จากกลีบดอกที่ไหม้
ทว่าไม่มีผู้ใด พยายามบงการจิตหม่อมฉัน
แต่การัมเคยพูดว่านางเห็น
อาจารย์ของอาจารย์คิม
ปรากฏตัวอยู่ที่แกซองเช่นกันเพคะ
เขารู้จักกับชิมยองเช่นกันรึ
ชิมยองถูกบงการจิต ให้สังหารครอบครัวของเจ้า
หากเขากับชิมยองเคยพบกันในแกซอง
คงไม่ใช่เหตุบังเอิญแล้ว
สิ่งนี้ไม่ได้พิเศษอันใด
มันเป็นเพียงสมุนไพรที่ผู้คนมักใช้
บรรเทาจิตใจฟุ้งซ่านเท่านั้นขอรับ
เช่นนั้นต้องสืบเรื่องเขาเพิ่ม
ไม่แน่ว่าเขาอาจมีส่วนเกี่ยวข้อง
อีกเรื่องหนึ่งเพคะ พระองค์ทรงไม่ทราบจริงหรือ
ว่าราชองครักษ์แทกังมีฝาแฝด
พระองค์ทรงจดจำ
ระเบียนราชองครักษ์ทั้งหมด ได้ไม่ใช่หรือเพคะ
แทกังเป็นบุตรที่ถูกรับมาเลี้ยง
ด้วยเหตุนี้ระเบียนเพียงอย่างเดียว คงยืนยันพื้นเพของเขาไม่ได้
หากสืบเรื่อง ของบิดามารดาบุญธรรมของเขา
เราอาจสืบสาวไปถึงสถานที่และเหตุผล
ที่ทั้งสองรับเลี้ยงเขาก็เป็นได้เพคะ
บิดามารดาบุญธรรมเขาเป็นเจ้าหน้าที่ ดูแลสุสานหลวงที่ฮวาลินซอ
ผู้ที่ฝากฝังแทกังไว้ ในการดูแลของพวกเขาคือข้ากับซองอน
อย่างไรนะเพคะ
ข้าพบแทกังครั้งแรกเมื่อสิบปีก่อน
ไชโย สำเร็จ
ไปดูกันเถิด
- เลือกให้ถูก - สับไปๆ
รอประเดี๋ยว
อยู่ในนี้แหละ จับตาดูให้ดี
- เชิญลงเดิมพัน - นี่เลย
อันนี้
ลงหนักน่าดูนะท่าน
เฮ้ย จับมันไว้
เจ้าก็ดูเป็นเด็กมีแววแท้ๆ
- เหตุใดลักขโมยเช่นนี้ - ข้าลักขโมยแล้วมันอย่างไร
อย่างน้อยข้าก็หาเลี้ยงชีพตัวเองได้
โดยไม่ต้องพึ่งพาผู้อื่นไม่ใช่รึ
การลักขโมย จะเป็นการหาเลี้ยงชีพได้อย่างไร
พาเราไปบ้านเจ้าเสีย เจ้าอาศัยอยู่ที่ใด
ข้าจะต้องไปแจ้ง ให้บิดามารดาเจ้ารับรู้เรื่องนี้ไว้
หากข้ามีบิดามารดา คิดว่าข้าจะมาลักขโมยเช่นนี้หรือ
ตั้งแต่นี้ไป ข้าจะเป็นแม่ให้เจ้าเองนะ
เจิ้งเฮากล่าวว่า
จงปกครองโลกหล้า
สังคายนาจารีต
สนับสนุนผู้มีฝีมือ
เดี๋ยวเถิด
(สามปีก่อน)
(ชเวแทกัง)
เจ้าสอบรับราชการทหารผ่านจริงหรือ
ข้าภูมิใจนัก
กระหม่อมจะไม่มีวันลืม สิ่งที่พวกท่านทำให้เลยพ่ะย่ะค่ะ
หากไม่ได้พบพวกท่านทั้งสอง ป่านนี้กระหม่อมคงยัง
ลักเล็กขโมยน้อยหากินไปวันๆ
ไม่หรอก
แม้ว่าเราจะไม่ได้พบกันในวันนั้น ข้าก็มั่นใจว่า
เจ้าจะหาหนทาง ทำให้ตัวเองมีชีวิตที่ดีได้
เพราะนั่นคือ เนื้อแท้ของเจ้าอย่างไรล่ะ
เป็นแทกังไม่ผิดแน่
มันหมายความว่าอย่างไร
เหตุใดเขาจึงทำเรื่องเช่นนั้นได้
เขาบอกว่าเขาใช้ชีวิตเร่ร่อน โดยไม่รู้จักบิดามารดาหรือบ้านเกิด
ดังนั้นเขาคงไม่รู้ว่าตนมีฝาแฝดอยู่
หากเป็นเช่นนั้น เขาก็อาจมาจากบยอกชอนหรือเพคะ
ทุกอย่างที่ฝาแฝดของเขาทำ ล้วนเพื่อบยอกชอนทั้งนั้น
เขาย่อมต้องมาจากบยอกชอน
และราชองครักษ์แทกังก็ต้อง มีพื้นเพมาจากบยอกชอนเช่นกัน
แต่อย่างไรเสีย หม่อมฉันก็รู้สึกโล่งใจเพคะ
เรื่องอันใดรึ
หากเราคิดถูก
เช่นนั้นราชองครักษ์แทกัง ก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง
กับการตายของครอบครัวข้า และไม่ได้เป็นผู้ลอบทำร้ายพระองค์
ทว่า ฝาแฝดของเขาก็ยัง เป็นผู้ที่ยิงศรใส่พระองค์
และสังหารคนส่งสาส์นที่พระองค์ส่งไป
หากเขาสามารถเข้าออกวังได้ โดยมีรูปลักษณ์เหมือนแทกัง
มันอาจเกิดปัญหา…
องค์รัชทายาท กระหม่อมไปวังตะวันออก และทราบมาว่าพระองค์อยู่ที่นี่
มีเรื่องอันใดรึ
กระหม่อมไปดูบ้านใกล้กับสะพานทงอุน และจัดเตรียมทุกอย่าง
ตามรับสั่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ขอบใจเจ้ามาก
ท่านหัวหน้าหน่อย เสื้อผ้า…
เกิดเรื่องขึ้น ข้ากำลังรีบ ทูลองค์รัชทายาททีว่าข้ามาเข้าเฝ้า
องค์ชายรัชทายาท ไม่ได้ประทับอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ
พระองค์ตรัสว่าคืนนี้ จะประทับที่ห้องหนังสือ
ราชองครักษ์แทกังก็เพิ่งตามไป เข้าเฝ้าพระองค์เมื่อสักครู่เจ้าค่ะ
ราชองครักษ์ไปหารัชทายาทรึ
องค์รัชทายาท ขอประทานอภัย ที่กระหม่อมแต่งกายเช่นนี้
เจ้ามาอยู่ที่นี่ โดยไร้รอยขีดข่วนได้อย่างไรกัน
องค์รัชทายาท ก่อนหน้านี้เกิดเรื่อง กระหม่อมจึงอยากค้นตัวแทกังพ่ะย่ะค่ะ
ก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอันใด
สองชั่วโมงก่อนเจ้าอยู่ที่ไหน
เอ๊ะ
ยามนั้นแทกังน่าจะอยู่ ใกล้กับสะพานทงอุนนะ
ผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ยามนั้นเขาอยู่ ใกล้เขาซูรักต่างหากพ่ะย่ะค่ะ
ท่านหมายความว่าอย่างไร
ข้าไปทำตามรับสั่งขององค์รัชทายาท แถวสะพานทงอุนจริงๆ ขอรับ
มีพยานช่วยยืนยันได้…
ไม่จริงพ่ะย่ะค่ะ
โปรดประทานอนุญาต ให้กระหม่อมตรวจสอบไหล่เขาด้วย
ไหล่ซ้ายของเจ้า เพิ่งถูกดาบฟันมาใช่หรือไม่
ไม่ใช่เขาหรอก
รัชทายาท
เปิดไหล่ซ้ายให้เขาดูสิ
นี่เป็นคำสั่ง
ท่านหัวหน้าหน่วย เหตุใดจึงทำเช่นนี้ขอรับ
แต่ข้าเห็นใบหน้าเจ้า
เมื่อสองชั่วโมงก่อน เจ้าเพิ่งชี้ดาบใส่ข้า
ข้าเห็นเจ้าอยู่
ที่เรือนข้าที่แกซองมากับตาตัวเอง
แต่เมื่อสักครู่ข้าเห็นเจ้า อยู่ใกล้กับห้องเครื่อง
ยามที่องค์ชายรัชทายาท ถูกสั่งกักบริเวณ
เจ้าได้บังเอิญเจอกับ อาจารย์มันยอนดังที่ตลาดหรือไม่
ข้าไม่เจอเขาเลย
แต่อาจารย์มันยอนดังบอกว่า เขาเจอราชองครักษ์แทกัง
ตอนปลอมตัวด้วยพ่ะย่ะค่ะ
เจ้า…
มีฝาแฝดหรือไม่
ตอบข้ามา
ข้าถามว่าเจ้ามีฝาแฝดหรือ
ไม่พ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมไม่มีฝาแฝด
- แทกัง เจ้าออกไปก่อน - รัชทายาท
ไว้ข้าจะเรียกเจ้าเอง ตอนนี้ออกไปก่อนเถิด
รัชทายาท แทกังมีฝาแฝดหรือพ่ะย่ะค่ะ
ข้าคิดว่าเขาคงไม่รู้ตัวว่าตนมีฝาแฝด
เจ้าแน่ใจใช่หรือไม่ว่า บุรุษผู้นั้นมีใบหน้าเดียวกับแทกัง
ว่าแต่เจ้าไปทำอันใดที่นั่นกัน
เจ้าใช้ดาบของเจ้า สร้างบาดแผลให้เขาหรือ
แม้จะรู้ว่าพวกเขาเป็นฝาแฝด แต่ไม่นึกเลยว่าจะคล้ายกันเพียงนั้น
หมายถึงซานรึ
ตอนนั้นข้านึกว่าซานนั่นแหละ
เขาคงไม่รู้ว่า พี่น้องของตนยังมีชีวิตอยู่สินะ
จะว่าไปแล้ว ไม่คิดหรือว่าเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่
เหมือนกับพวกที่ทำงาน ในราชสำนักอย่างไรอย่างนั้น
เหตุใดเขาจึงไปอยู่ที่มันยอนดังได้
เจ้ารู้แผนการ ของพระมูจินกับซานใช่หรือไม่
- ในเมื่อเจ้าก็ไปที่สำนักร่าง… - เงียบ
เมื่อใดเราจะได้กลับบ้าน
ข้าฝันว่า
มีสัตว์ป่าขุดหลุมศพของโอวุลขึ้นมา
เราฝังลูกโดยไม่ได้ ปักป้ายหน้าหลุมเสียด้วยซ้ำ
ไม่รู้เลยว่าจะหานางพบหรือไม่
เข้าไปข้างในเถิด
กล่อมดัลแรกับมอรูนอนเสีย
ท่านอาจารย์ แล้วพบกันนะขอรับ
อืม ไปเถิด
ไปสิ เจ้านำไปเลย
แล้วท่านไม่กลับหรือ
กลางค่ำกลางคืนมันอันตราย
แล้วอย่างไรขอรับ
ยอกย้อนหรือ ข้าก็เป็นห่วงอย่างไรเล่า
- ข้าจะเดินไปส่งเจ้าเอง - เหตุใดเปลี่ยนใจกะทันหัน
บัณฑิตเช่นข้า ย่อมเป็นห่วงผู้ที่ตัวเล็กกว่า
และอ่อนแอกว่าอยู่แล้วสิ
ท่านก็พูดมาได้ ข้าไม่ได้อ่อน…
เป็นอันใดๆ
วิญญาณ…
ไม่สิ อสุรกาย…
อสุรกายรึ
มันคว้าคอข้าไว้ด้วยขอรับ
ไม่จริง…
ตกอกตกใจง่ายเพียงนี้
จะกลับบ้านเองได้แน่หรือ
รู้สึกวางใจดีหรือไม่
ที่มีข้าเดินอยู่ข้างๆ ด้วย
ขอรับท่านอาจารย์ ท่านช่างพึ่งพาได้จริงๆ
ทางนั้นขอรับ
เช่นนั้นแล้ว ฮายอนกับมยองอันปลอดภัยดีหรือไม่
พ่ะย่ะค่ะ ทั้งสองพระองค์ทรงปลอดภัย
องค์ชายใหญ่มยองอัน บรรทมอยู่พ่ะย่ะค่ะ
รัชทายาท
กระหม่อมเห็นธูปแบบเดียวกันกับ
ที่บ้านของร่างทรงพ่ะย่ะค่ะ
และนอกจากนี้ พระรูปนั้นยังพูดอีกว่า…
ซง กา มยอล อี
ตระกูลอีจะต้องสิ้นซาก
คนผู้หนึ่งจากตระกูลซงจะมาปรากฏ
เพื่อสร้างราชวงศ์ใหม่ขึ้นมา
และในที่สุด โลกอันปราศจาก…
การแบ่งแยก ไร้ซึ่งชนชั้นและยศถาบรรดาศักดิ์…
แปลกใช่หรือไม่
เขารูปลักษณ์เป็นอย่างไรหรือ
เขาแต่งกายเหมือนพระ แต่ไว้ผมยาวและเป็นผมหงอก
ข้าจึงไม่คิดว่า เขาเป็นพระที่สังกัดวัดใด
แต่เขาบอกว่า ตนนับถือพุทธและยังพูดถึง
โลกที่ปราศจากการแบ่งแยก กระหม่อมจึงคิดว่าเขาเป็นพระธุดงค์
ที่เคยศึกษาพระธรรมมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ
เช่นนั้นเขาก็ร่วมมือ กับฝาแฝดของแทกัง
และหากเขาเอ่ยถึง ประโยค "ซง กา มยอล อี"
เขาย่อมต้องร่วมมือ กับร่างทรงด้วยเช่นกัน
เจ้าทำอย่างไรกับศพเขา
กระหม่อมฝากให้ผู้ที่เชื่อถือได้ นำศพกับกระถางธูปมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์จะได้ทอดพระเนตรในตอนเช้า
เอากระถางธูปไปด้วย
หัวหน้าหน่วยฮันกำชับเป็นพิเศษ
ว่าต้องขนทุกอย่างไปให้หมด
ขอรับ
องค์รัชทายาท กระหม่อมไม่รู้ ว่าจะทูลเรื่องนี้อย่างไรดี
แต่ทรงจำได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ว่ามีสตรีนางหนึ่งแวะเวียนไป
ที่สำนักร่างทรงอยู่บ่อยครั้ง ยามร่างทรงออกก่อเหตุ
สตรีที่สวมผ้าคลุมหน้า
วันนี้นางกำนัลควอนก็สวมผ้าคลุมหน้า ตอนที่นางไปเขาซูรักพ่ะย่ะค่ะ
นางกำนัลควอนสวมผ้าคลุมหน้า
และยังเกิดการต่อสู้กัน
ณ ที่ที่นางพาองค์หญิงกับองค์ชายไป
ข้าคงจำเป็นต้องสอบถามฮายอน ถึงเหตุผลที่นางออกไปจากวังเสียแล้ว
องค์ชายมยองอันพูดจาเพ้อเจ้อ ว่าเห็นภูตผีวิญญาณและงู
มาบัดนี้ก็พร่ำเพ้อว่า ตัวเองถวายลูกท้อให้เสด็จพี่อึยฮยอน
จะให้ข้าทูลเสด็จพี่ฮวาน ได้อย่างไรกัน
ต้องเกิดเรื่องกับองค์ชายใหญ่แน่ ข้าคงต้องไปหาน้องเดี๋ยวนี้
แล้วท่านก็จากไปเช่นนั้นเลยหรือ
หัวหน้าหน่วยฮันดึงหน้ากากของซานออก
และเห็นหน้าเขาแล้วเพคะ
ยามนี้เขาไปเข้าเฝ้ารัชทายาท
คงทูลให้พระองค์ทราบเรื่องแทซานแล้ว
พระมเหสี
องค์ชายรัชทายาทจะต้องเสด็จมาแน่
แต่พระมเหสีทรงไม่ได้มีส่วน เกี่ยวข้องใดๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
ดังนั้นหม่อมฉัน จะออกหน้าเองเพคะ แม้จะต้องตายก็ตาม
อย่าพูดเช่นนั้น
เจ้าต้องอยู่ต่อ
เจ้าต้องมีชีวิตรอด กลับไปยังบ้านเกิดของเจ้าให้ได้
หม่อมฉันเป็นเพียง นางกำนัลต้อยต่ำเพคะ
ชีวิตนี้ไม่มีค่าถึงเพียงนั้น
แต่พระมเหสีจะต้องปลอดภัย
เพื่อองค์ชายใหญ่
และเพื่อให้ทุกคนได้กลับบ้านนะเพคะ
โปรดนึกถึงผู้คนที่ฝากชีวิต ไว้กับพระมเหสีและองค์ชายใหญ่
พวกเขาต่างก็เฝ้ารอ วันที่จะได้กลับบ้าน
หลบซ่อนตัวในหมู่บ้านแนวังไปวันๆ
พระมเหสีต้องทรงเข้มแข็งนะเพคะ
ข้าจะรับช่วงต่อจากนี้เอง
เจ้ากลับไปพักรักษาตัวเองก่อนเถิด
องค์ชายมยองอัน เพียงแต่บรรทมลึกพ่ะย่ะค่ะ
ชีพจรกับการหายใจยังปกติดี
ไม่มีสิ่งใดให้ต้องเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ
ท่านกลับไปได้
เหตุใดเจ้าจึงต้องออกไปนอกวัง
พี่ได้ยินมาว่า มยองอันกินไม่ได้นอนไม่หลับ
นับตั้งแต่ได้เห็นการไต่สวนร่างทรง
เขาไม่ใช่น้องเจ้าเพียงผู้เดียว
แต่เป็นน้องพี่ด้วย
หากเจ้าตัดสินใจทำสิ่งใดเพื่อเขา
พี่ก็ควรได้รับรู้ด้วยมิใช่รึ
พระมเหสีเสด็จเพคะ
แม่รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว
เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร
น้องเพียงแต่หลับอยู่พ่ะย่ะค่ะ
เขาจะฟื้นใช่หรือไม่
พ่ะย่ะค่ะ
ขอประทานอภัย ที่ทำให้เสด็จแม่กังวลพระทัยเพคะ
เจ้าปลอดภัยกลับมาแม่ก็โล่งใจแล้วล่ะ
เล่ามาซิ
เหตุใดเจ้าต้องพาน้องออกไปนอกวังด้วย
พี่ต้องได้รู้เหตุผล
จึงจะสามารถตามล่าตัวพวกมันได้
หากไม่มีซองอนอยู่ด้วย คิดว่าเจ้ากับมยองอันจะเป็นอย่างไร
มันจู่โจมเจ้าด้วยดาบมิใช่รึ
เจ้าก็เห็นด้วยตาตนเองแล้วว่า ผู้ที่พยายามทำร้ายมยองอันฆ่าตัวตาย
ยังไม่เข้าใจอีกรึ ว่าพวกมันร่วมมือกัน
ไม่ได้การ
พี่คงปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้
เสด็จพ่อต้องได้รับรู้ ว่ามันพยายามจะทำร้าย
องค์หญิงและองค์ชายแห่งโชซอน
เสด็จพี่ ได้โปรดอย่าทูลเสด็จพ่อ…
องค์หญิง
บอกความจริงกับรัชทายาทไปเถิด
องค์ชายใหญ่เห็นร่างทรง
ถูกไต่สวนและระหว่างกลับตำหนัก
ก็ได้เห็นต้นบ๊วยติดไฟอีก
นับแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ
หมอหลวงทำการรักษาอย่างเต็มที่แล้ว แต่อาการของเขากลับแย่ลง
องค์หญิงจึงเป็นห่วงองค์ชายใหญ่
น้องเป็นห่วงมยองอันมากเพคะ
นางกำนัลควอนจึงเล่าเรื่องพระ ที่ได้ยินจากนางกำนัลคนอื่นให้ฟัง
น้องตัดสินใจลองเสี่ยง เพราะรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง
เสด็จแม่
นางกำนัลควอนไม่ได้มีความผิดเลยเพคะ
ลูกต่างหาก
ที่ตัดสินใจทำเช่นนี้
เป็นลูกเองที่ห้าม ไม่ให้นางทูลเสด็จแม่
องค์หญิง…
เสด็จพี่
น้องไม่อยากทำให้กังวลพระทัย เพราะอีกไม่นานท่านต้องอภิเษกแล้ว
น้องจึงคิดหาทางและขอให้ ท่านหัวหน้าหน่วยช่วยเพคะ
น้องอยู่เฉยไม่ได้จริงๆ
เสด็จพี่
มยองอันล้มป่วยมาหนึ่งเดือนเต็มแล้ว
หากเขาเป็นอะไรไปล่ะก็ น้องคงจะเสียใจไปตลอดชีวิตเพคะ
ที่ผ่านมาเจ้าคงลำบากมากทีเดียว
อย่าร้องไห้เลยลูก
แม่ซาบซึ้งใจในสิ่งที่เจ้าทำนัก
ไม่ต้องกังวลเรื่องน้องแล้ว
เขามีเจ้าเป็นพี่สาว
และมีองค์รัชทายาทเป็นพี่ชาย
ซึ่งเข้มแข็งกันเพียงนี้
แม่มั่นใจว่าอีกไม่นาน น้องจะต้องอาการดีขึ้นอย่างแน่นอน
ผู้ที่พยายามสังหารมยองอัน มีรูปพรรณสัณฐานเป็นเช่นไร
เขาบอกว่าตนเป็นพระที่ร่อนเร่พเนจร แต่แท้จริงเป็นใคร น้องก็ไม่อาจทราบ
เจ้าเห็นหรือไม่ว่าเขาทำสิ่งใด
กับมยองอัน
เช่นนั้นเห็นมีกระถางธูป อยู่ในห้องหรือไม่
ธูป…
เห็นเพคะ
เช่นนั้นในกระถางธูปนั่น มีกลีบดอกไม้ตากแห้งอยู่หรือไม่
คิดว่ามีนะเพคะ
ที่นั่นมีสิ่งใดอีกบ้าง
มันเป็นวัดเล็กๆ
จึงไม่มีสิ่งใดสะดุดตาเป็นพิเศษ…
อ๊ะ ยามนั้นเขาดื่มชาด้วยเพคะ
เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเป็นชาอะไร
น้องไม่แน่ใจ
แต่เขาไม่ได้ให้น้อง หรือมยองอันดื่มเพคะ
องค์รัชทายาท พระองค์ทรงคิดหรือไม่ว่า
การที่นางกำนัลควอน พาองค์หญิงกับองค์ชายไปพบพระรูปนั้น
เป็นเรื่องบังเอิญ
และนางยังสวมผ้าคลุมปิดหน้าปิดตาอีก
เราเพียงแต่ต้องสอบถามนาง และตรวจสอบในวันพรุ่งนี้นั่นแหละ
แต่หากนางมีส่วนเกี่ยวข้องจริง ก็คงสืบสาวเท้าความได้ไม่ยาก
ส่วนเรื่องผ้าคลุมหน้านั้น สตรีมักสวมใส่กันเป็นปกติ
นางกำนัลควอนรับการรักษาอยู่
ปล่อยนางไปก่อนเถิด
อย่างไรนางก็รับใช้เสด็จแม่ เราไม่มีทางทำตามใจชอบได้
เพคะ
นอกจากนี้ นางกำนัลควอน…
ยังเป็นถึงบนบังนาอิน
หมายความว่าอย่างไรหรือ
ตอนที่พระมเหสีเข้าวัง พระองค์ได้พา นางกำนัลควอนมาจากบิดามารดา
เพื่อให้นางมาช่วยเหลือใต้เท้าโช
อ้อ…
แต่อย่างไรเสีย เขาไม่น่า มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
เขาไม่มีเหตุผลอันใด ให้ต้องทำร้ายมยองอันกับฮายอน
และในเมื่อนางกำนัลควอน อยู่ฝ่ายเดียวกับใต้เท้าโช
นางก็ไม่มีทางเป็นภรรยาของซงไปได้
เช่นนั้นแล้ว…
ก็ต้องเป็นฝีมือของผู้ที่มา จากบยอกชอนสินะเพคะ
หากพวกเขาไม่ใช่กลุ่มโจร
และยามนั้นก็ยกธงขาว และรอคณะปราบกบฏจริง
เช่นนั้นพวกเขาคงหวังชิงบัลลังก์
เพื่อแก้แค้นให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น
เหตุใดพระมเหสีจึงได้…
บอกความจริงกับรัชทายาทไปเถิด
องค์ชายใหญ่เห็นร่างทรงถูกไต่สวน และระหว่างกลับตำหนัก
ก็ได้เห็นต้นบ๊วยติดไฟอีก
นับแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ
องค์หญิงจึงเป็นห่วงองค์ชายใหญ่
หากให้ตรัสความจริง
เหตุใดไม่ทูลรัชทายาทว่า องค์ชายมยองอันคือผู้ที่ถวาย
ลูกท้อให้องค์ชายอึยฮยอน
แหม ดึกป่านนี้แล้วหรือนี่ กลับบ้านโดยสวัสดิภาพนะขอรับ
เช่นนั้นข้าจะเดินไปส่ง
อ๊ะ…
คุณหนู
บัณฑิตพัครู้แล้ว ว่าข้ากับท่านเป็นใคร
เขามอบผ้ามาให้ข้า ตัดชุดให้ท่านด้วยเจ้าค่ะ
- ผ้ารึ - เขาบอกว่าเราควรกลับไป
หลังจากเรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว
เราจะล้างมลทินให้ตัวเอง
และจะได้กลับไปแกซองใช่หรือไม่
การัม
อีกเรื่องเจ้าค่ะ ข้าบังเอิญเจอกับ บุรุษที่เคยเป็นรองมือปราบแกซอง
และเขาก็จำใบหน้าของข้าได้
ข้ากลัวจึงรีบวิ่งหนี ดูเหมือนเขาจะยอมเลิกตามหาข้า
แต่คุณหนูอาจบังเอิญเจอเขาได้ ยามที่มายังมันยอนดัง โปรดระวังด้วย
รองมือปราบแกซองรึ
นางหมายถึงบุรุษคนที่ย้าย
มาอยู่ฮันยางหลังได้เลื่อนขั้น
เป็นผู้บังคับกองพันน่ะหรือ
หากคุณหนูจำไม่ได้จริงๆ
ไม่ว่าความทรงจำของนางจะสับสน
เพราะกลีบดอกโบตั๋นหรือฝิ่น ข้าก็จะช่วยนึกแทนนางเอง
ยามที่เกิดเหตุฆาตกรรม…
ข้าจำได้ว่ายามนั้นเป็นช่วง…
ที่ฝนตกหนัก
ไม่สิ ไม่ใช่
ข้าจำได้ว่านายท่านมิน กำลังวาดภาพอะไรบางอย่างอยู่
มันใช่ภาพวาดหรือไม่นะ
เหตุใดท่านต้องใช้หมึกสีแดง
ท่านดูเหมือนจะไม่ได้วาด ภาพของดอกกล้วยไม้เสียด้วย
เหตุใดนายท่านมินต้องวาด เส้นเสียมากมายเพียงนั้นด้วยนะ
มันจะเกี่ยวข้อง กับเรื่องที่เกิดขึ้นหรือไม่
เจ้ามีฝาแฝดหรือไม่
แต่ข้าเห็นใบหน้าเจ้า
เมื่อสองชั่วโมงก่อน
เจ้าเพิ่งชี้ดาบใส่ข้า
เจ้าไม่ได้อยู่ที่เขาซูรักจริงรึ
ศพหายไปรึ
เราค้นหาทุกแห่ง ใกล้กับวัดนั้นทั้งคืน
แต่ก็ไม่พบศพขอรับ
กระหม่อมสืบข้อมูลเรื่องวัดนั้นมา
แต่เดิมมันเป็นส่วนหนึ่ง ของวัดบีวอนพ่ะย่ะค่ะ
บรรดาพระธุดงค์มักพักที่นั่น ยามต้องการที่ค้างแรม
แต่พระรูปที่มรณภาพไม่เคยมาพัก ที่วัดแห่งนั้นมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ
ผู้ที่ขโมยศพของพระรูปนั้นไป
จะต้องเป็นฝาแฝดของแทกังไม่ผิดแน่
ก็อาจใช่
กระหม่อมได้สอบถามนางกำนัล
ว่ามีข่าวลือเกี่ยวกับพระรูปนั้น ในหมู่นางกำนัลจริงหรือไม่
ปรากฏว่ามีจริง และผู้ที่เล่าให้นางกำนัลควอนฟัง
ก็เล่าให้นางฟังตั้งแต่สองเดือนก่อน โดยที่ไม่ได้คิดอันใดพ่ะย่ะค่ะ
เมื่อคืนทำได้ดีมาก
ข้าซาบซึ้งใจนักที่เจ้าช่วย ปกป้องฮายอนกับมยองอันไว้
กระหม่อมเพียงทำ สิ่งที่ต้องทำพ่ะย่ะค่ะ
พระมเหสีทรงเรียก ท่านหัวหน้าหน่วยไปเข้าเฝ้าเพคะ
องค์ชายรัชทายาท ทอดพระเนตรจดหมายภูตผีแล้ว
รัชทายาท…
หากข้าได้เป็นมารดา ผู้ให้กำเนิดเจ้าก็คงดี
น่าเสียดายนัก…
ที่เจ้าไม่ใช่บุตรชายแท้ๆ ของข้า
ภรรยาของซงอยู่ในวังนั่นแหละ
ตระกูลอีจะต้องสิ้นซาก
คนผู้หนึ่งจากตระกูลซงจะมาปรากฏ
เพื่อสร้างราชวงศ์ใหม่ขึ้นมา
(ผมขาวเหมือนชิมยอง)
หากผู้ใดถูกบงการจิต จากการสูดดมกลิ่นกลีบดอกโบตั๋น
เส้นผมของคนผู้นั้นจะกลายเป็นสีขาว
ด้วยเหตุนี้เส้นผม ของทั้งชิมยองและร่างทรงจึงเป็นสีขาว
รัชทายาท บัดนี้เจ้ารู้มากเพียงใดกันนะ
ในเมื่อเจ้าหลักแหลมนัก อีกไม่นาน…
เจ้าคงไขปริศนาทุกอย่างได้
ยามนั้นเขาดื่มชาด้วยเพคะ
แต่เขาไม่ได้ให้น้อง หรือมยองอันดื่มเพคะ
ชาคือสิ่งที่ช่วย ไม่ให้ผู้บงการจิตได้รับผล
จากกลีบดอกโบตั๋น
แจอีคงไม่ได้ดื่มชาดังกล่าว
ความทรงจำของนางจึงหายไป
หยุดแค่นั้นแหละ
- ซาน… - ทำเป็นไม่เห็นข้าเสีย
อีกไม่นานเราจะได้กลับบ้านแล้ว
ยามนั้นค่อยคุยกัน
มาหาหนังสืออีกแล้ว…
จับมันไว้ ต้องจับมันให้ได้
ปล่อยข้า ข้าจะตามจับมัน
อย่า
ปล่อยข้านะ เจ้าเป็นบ้าอันใด
ปล่อย ปล่อยข้า
อย่าได้ลืมจดหมายภูตผี ที่เอ่ยถึงชะตาของเจ้าเล่า
บุงจาแบโด วูจาฮยางกอม
สหายคนสนิทของเจ้าจะหันมาแทงข้างหลัง
พระมเหสี หัวหน้าหน่วยฮันมาเข้าเฝ้าเพคะ
ขันทีโกซุนดลที่สังกัดวังตะวันออก
คือมินแจอี บุตรสาวของพระอาจารย์มิน
เข้ามาได้
เป็นอย่างไรบ้างท่านหัวหน้าหน่วย
เจ้ามีฝาแฝดจริง
และเจ้าก็รู้ตัวดี
เจ้ามาจากบยอกชอนใช่หรือไม่
เงียบเสีย หยุดพูดพล่ามเสียที
เจ้าก็เป็นพวกมันใช่หรือไม่
ข้าจะไปทูลรัชทายาท พระองค์ต้องได้รู้
หุบปากเสีย
ไม่ใช่ เจ้าพูดผิดแล้ว
(ขอขอบคุณ อีฮายุล)
(วัยเยาว์ที่ผลิบาน)
ไพ่ตายที่จะเอาชนะรัชทายาทได้…
- เจ้าคือคู่หมั้นของหัวหน้าหน่วย - นางจะอยู่ใกล้กับรัชทายาท
คงมีเรื่องที่เขาต้องเก็บงำไว้
มีเรื่องอันใดที่ข้ายังไม่รู้อีก
เบาะแสชิ้นสำคัญ ที่จะไขปริศนาทุกอย่าง
อาจอยู่ข้างในก็เป็นได้
หากหมายปองความจริง
เราคงไม่อาจหลีกเลี่ยงสิ่งนั้นได้