(จังหวะหัวใจ)
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร หน่วยงาน และฉากที่ปรากฏเป็นเรื่องสมมติ)
(และการถ่ายทำดำเนินไปตาม แนวปฏิบัติในการถ่ายทำสัตว์)
เจ้าน่าจะดูดเลือดไปมากเพียงพอแล้วนะ
ไปได้แล้ว
ไปกันเถอะ
กลับบ้านกัน
ไอ้บ้านี่
ถ้าเข้ามาในบ้านหลังนี้ แล้วพล่ามเรื่องแวมไพร์อีกละก็
แม่ไม่เอาไว้แน่ รู้ไว้เลย
ถ้าฉันจับมือข้างนี้
จะเกิดอะไรขึ้นกับฉันคะ
แปลว่าคุณ...
มาเพื่อช่วยฉันเหรอคะ
หรือว่า
มาเพื่อจับฉันคะ
ก่อนอื่น...
สมมติว่ามาช่วยแล้วกัน
เฮ้ย หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ
คิดจะหนีไปไหนวะ
ยัยคนไม่รู้บุญคุณ
หยุดเดี๋ยวนี้นะเว้ย
เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ไม่บาดเจ็บใช่ไหม
คุณลุงคะ โอเคไหมไม่สำคัญ หมอนี่มันเป็นนักต้มตุ๋นค่ะ
หมอนี่เป็นสิบแปดมงกุฎ
รีบจับมันไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ
ช่วยชีวิตผมด้วยครับ
ช่วยพาผมไปที่ปลอดภัยที
เร็วครับ รีบไปด่วนเลยครับ ขอร้องล่ะ
รีบไปเลยครับ
(จังหวะหัวใจ ตอนที่ 3)
(ทีมสืบสวนอาชญากรรมทางเทคโนโลยี)
- พูดความจริงสิ - ผมพูดจริงนะครับ
ผมเอามีดเฉือนหน้ามันจังๆ
แต่แผลมันกลับหายวับไปในพริบตาเลยครับ
อ๋อ ใช้มีดด้วยเหรอ
มันมีพลังมหาศาลด้วยครับ
มันงอแท่งเหล็กได้อย่างกับหลอดเลย
โอ้โฮ แท่งเหล็กก็มา
ไอ้เวรนั่น
ผมว่ามันไม่ใช่คนหรอกครับ
ผมนี่เห็นกับตา
มันเหมือนไอ้นั่นเปี๊ยบเลย
ไอ้นั่นไง นั่นน่ะ เขาเรียกว่าไงแล้วนะ
แวมไพร์ครับ
ไอ้เวรนั่นมันเป็นแวมไพร์ครับ
เดี๋ยวปั๊ด
แวมไพร์เหรอ ฮะ
ผู้หญิงคนนี้ก็เห็นนะครับ
เธอก็พูดอะไรหน่อยสิ
เธอก็เห็นเหมือนกันนี่ ฉันก็พูดถูกแล้วไง
จริงไหมครับ
นี่ พูดความจริงมานะ
ไอ้เวรนักต้มตุ๋น
นี่ คนที่สูบเลือดสูบเนื้อ โกงค่าเช่าบ้านคนอื่น
อย่างแกนั่นแหละแวมไพร์ ไปว่าใครเป็นแวมไพร์มิทราบ
เอาเงินมัดจำฉันคืนมา
เอาเงินฉันคืนมา
- นี่ ใช้หมดแล้วเหรอวะ - เปล่านะ
เอาค่าเช่าฉันคืนมา
- ฉันไม่เคยเอาเงินเธอไปสักหน่อย - มันอยู่นั่นไง
- ทางนั้น - มันอยู่นั่นไง
ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด
อุตส่าห์ลงทุนช่วยชีวิตไว้
แต่ไปโดยไม่ขอบคุณสักคำเนี่ยนะ
คนอะไรไม่มีน้ำใจแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว
นี่เรามาข้องแวะ กับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไงกัน
แล้วนี่มันเรื่องอะไรอีก
(ห้างสรรพสินค้าฮยอนดา)
ที่แห่งนี้มันอะไรกัน
มีน้ำตกอยู่ในอาคารงั้นเหรอ
เข้ามาเลือกชมได้ตามสบายเลยนะครับ
ว้าว เสื้อได้เจอเจ้าของ แล้วนะครับเนี่ย
ผมนึกว่าหุ่นโชว์ชุดมาเองเลยครับ
ก็ได้ยินแบบนั้นอยู่บ่อยๆ
เอาไงดี อยากลองอีกสักสองสามชุดไหมครับ
เสื้อเข้ากับคุณมากเลยครับ
- คิดเงินทั้งหมดเลยไหมครับ - อือ ถ้าจะช่วย...
อุ๊ย ไม่มีเงินแฮะ
ต้องการจ่ายเต็มจำนวน หรือผ่อนชำระดีคะ
จ่ายเต็มจำนวนค่ะ
อ้อ
มีสิ่งนี้อยู่
ขอจ่ายด้วยสิ่งนี้
ต้องการผ่อนชำระหรือเปล่าครับ
จ่ายเต็ม
"รสชาติอาหารสไตล์เกาหลี"
แล้วอาหารอยู่ไหนล่ะ
นั่นหูฟังบลูทูธครับ
จ่ายเต็มจำนวน
เหยื่อไม่ได้มีแค่คนสองคน
และเขาก็ขอให้ส่งเข้าคุกแทนการชดใช้
การจะเอาเงินคืนทันที คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยครับ
โอ๊ะ กระเป๋าตังค์
มือถือก็แบตหมดอีก
อยากจะบ้าตายจริงๆ
ช่างเป็นสิ่งที่น่าทึ่งจริงๆ
แค่มีเจ้าสิ่งนี้
ก็ซื้อของได้มากมายเพียงนี้เลย
จะไปไหนต่อดีนะ
ไปทำอะไรถึงเพิ่งกลับมาป่านนี้
รีบไปเปิดประตูได้แล้ว
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน
ของพวกนี้มันอะไรคะ
อ้อ
จริงสิ
- เขาว่าเต็มวงเงินแล้ว - เฮ้ย
คนที่ตื่นมาในรอบร้อยปี
ใช้ของพวกนี้เป็นด้วยเหรอคะ
ก็ต้องเรียนรู้สิ
แล้วนี่มันอะไร
อ้อ
สิ่งนี้ใช่ไหม เขาเรียกว่าหูฟังบลูทูธ
ถ้าเอาเสียบเข้าไปในหูแบบนี้
ก็จะได้ยินเสียงเพลง
พอดีว่าฉันเป็นคนรักเสียงเพลงมากน่ะ
ฉันยังไม่ได้เปิดใช้งานกับมือถือ
แต่คิดว่าในอนาคตคงต้องใช้ เลยซื้อมา
คิดว่าฉันถามเพราะไม่รู้จักหรือไงคะ
มาเอาบัตรคนอื่นไปซื้อได้ยังไง
ทำไมล่ะ ทำไม
คิดว่าฉันไม่ซื้อเพราะไม่รู้จักเหรอ
ฉันใช้ไอ้แบบนี้มาตั้งกี่ปี จนเจ๊งไปข้างหนึ่งแล้วด้วยซ้ำ
บ้าเอ๊ย
ช่วยกัดฉันหน่อยได้ไหมคะ
- หือ - ถ้าถูกแวมไพร์กัด
ก็จะตายใช่ไหมคะ
เราใช้วิธีนั้น จัดการให้เรียบร้อยกันเถอะค่ะ
พูดจาหยาบคายแบบนี้ได้ยังไง
อุตส่าห์ลงแรงช่วยไว้ จะมาตายอะไรกัน
คิดว่าฉันจะอยากมีชีวิตอยู่เหรอคะ
แค่โดนเชิดเงินค่าเช่าบ้าน ก็อยากตายมากพออยู่แล้ว
นี่ยังมีแวมไพร์อาศัย อยู่ในบ้านที่ฉันได้รับเป็นมรดกอีก
แถมไอ้แวมไพร์นั่น ยังเอาบัตรฉันไปใช้...
แบบนี้มันต้องตายเท่านั้นแหละ
ว่าไหมล่ะคะ
ตายๆ ไปซะยังดีกว่า
กับอีเงินแค่นั้น จะตายไปทำไมกัน
"เงินแค่นั้น" เหรอ
เมื่อกี้คุณพูดว่า "เงินแค่นั้น" เหรอคะ
รู้ไหมว่าฉันต้องใช้ชีวิตมายังไง เพราะไอ้เงินแค่นั้น
ฉันต้องกินอาหารหมดอายุ จากร้านสะดวกซื้อเพื่อประหยัดค่าข้าว
ฉันอยู่โดยโดนก่นด่าแช่งสาป ว่าเป็นนังคนเลือดเย็นมาทั้งชีวิต
(ของทิ้ง)
เพราะงั้นอย่าได้บังอาจพูดว่า "เงินแค่นั้น" อีกเชียวนะคะ
เพราะเงินคือทุกอย่างสำหรับฉัน
แล้วจะตั้งหน้าตั้งตา เก็บเงินแบบนั้นไปเพื่ออะไร
ฉันไม่มีครอบครัว ไม่มีเพื่อน
และไม่คิดจะแต่งงานด้วยค่ะ
ฉันจะอยู่คนเดียวไปชั่วชีวิต ก็เลยต้องรับผิดชอบตัวเอง
ฉันไม่ชอบขอความช่วยเหลือ และไม่อยากเป็นภาระใคร
เพราะงั้นวิธีที่ฉันจะปกป้องตัวเองได้ คือต้องใช้เงินเท่านั้นค่ะ
แล้วพอลงโลงไป เธอก็จะเสียใจที่ใช้ชีวิตแบบนั้น
ฉันอยู่มานานเลยรู้ดี
เวลาร้อยปีก็แค่ชั่วพริบตา
ราวกับปิดฝาโลงแล้วเปิดทันที
เพราะงั้นเธอเอง ก็ใช้ชีวิตทำสิ่งที่อยากทำเถอะ
ใช้ชีวิตที่ทำให้ใจเต้นรัว
อย่าใช้ชีวิตอยู่เพื่อเงิน
เอาบัตรคนอื่นไปถลุง แล้วยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเหรอคะ
เป็นแวมไพร์จะทำอะไรก็ได้เหรอ
เป็นแวมไพร์แล้วยิ่งใหญ่นักหรือไง
รู้งี้ตอนอยู่สถานีตำรวจ ฉันน่าจะบอกทุกอย่างไปให้หมด
กับอีเงินแค่นั้น ฉันคืนให้ก็จบ
เธอคิดว่าฉันไปอยู่ในโลงชั้นใต้ดิน
โดยไม่มีมาตรการรับมือหรือไง
ฉันเตรียมทุกอย่างไว้เพื่อรับมือ ช่วงเวลาแบบนี้แล้ว
กะแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ เลยเตรียมไว้ทุกอย่าง
เห็นเราเป็นคนยังไงกัน
เกือบจะเผาจนไหม้ไปหมดแล้วไหมล่ะ
- อุ้ย - ตายแล้ว
ของพวกนี้มันอะไรกันครับ
นายท่านรวบรวมเอาไว้ครับ
ฉันเตรียมไว้ใช้ตอนกลายเป็นมนุษย์
แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนไป แต่ทองจะไม่เปลี่ยนแปลงไงล่ะ
ทำไมมีเยอะขนาดนี้ล่ะ
นอนทับของพวกนี้ไป คงได้ผื่นขึ้นกันพอดี
วางลงเถอะครับ เดี๋ยวผื่นจะขึ้นตัวเอา
เป็นการมองการณ์ไกลที่เฉียบมาก
เอาล่ะ
ขอแค่มีสิ่งนี้
เราก็สามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องกังวล...
โบ๋เบ๋
ของมากมายหายไปไหนหมด
คือว่า...
ก็คือ...
ฉันเคยเก็บทองคำเอาไว้ใต้พื้น
เพื่อรับมือการตื่นมาในรอบ 100 ปี
แต่ว่าทองพวกนั้น...
หายไปไร้ร่องรอยเฉยเลย
ฉันมันโง่เองที่หลงไปคาดหวัง
ไม่นะ ฉันมั่นใจว่าเก็บไว้...
ช่างมัน
ใส่นี่ค่ะ
ให้ใส่เสื้อโค้ตทำไม
จะให้ใส่นี่แล้วออกไปเหรอ
อะไรคืนเงินได้ก็คืน อันไหนขายได้ก็ขาย
คุณถึงจะหาเงินมาชดใช้ได้ไงคะ
"ขาย" อะไรกัน
เธอจะขายไอ้นี่เหรอ
จะมีใครใส่เสื้อตัวนี้ ได้ดูดีเท่าฉันงั้นเหรอ
อ้อ
(เขียนประกาศซื้อขาย)
(หัวข้อ: ขายเสื้อโค้ตค่ะ)
(ราคา: 800,000 วอน)
(โค้ตแปดแสนวอน ไม่มีการต่อราคา)
การที่ผู้หญิงคนนั้นเปิดฝาโลง และปลุกเจ้าขึ้นมาได้
แปลว่านางไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา
อยู่ใกล้ๆ และคอยจับตาดู ผู้หญิงคนนั้นไว้
นางอาจกลายเป็นเบาะแสสำคัญก็ได้
เธอเปิดฝาโลงขึ้นมาได้ยังไงกันนะ
ว่าไงนะคะ
อ้อ เปล่า ไม่มีอะไร
แล้วฉันขอบอกไว้ก่อนเลยนะ
ฉันไม่คิดจะใช้ชีวิตเป็นแม่บ้านแวมไพร์
แค่เพราะบรรพบุรุษที่ฉันไม่รู้จัก ให้สัญญาไว้หรอกนะคะ
เดี๋ยวสิ
ไม่อยากเป็นแม่บ้านอะไรกัน
เธอมีที่ไหนให้ไปด้วยเหรอ
ฉันจะไปไหนคะ ที่นี่คือบ้านฉันนะ
นี่คือบ้านฉัน ที่ฉันได้รับสืบทอด ในชื่อฉันอย่างชัดเจนค่ะ
ช่างกล้าพูดออกมาได้ไม่อายปาก
ไม่อายงั้นเหรอ
ใครกันแน่ที่หน้าไม่อาย
ถ้าฉันขายบ้านหลังนี้โดยไม่บอกไม่กล่าว คุณจะมีที่ไปงั้นเหรอคะ
ขอเตือนไว้เลยนะ
เรื่องอื่นฉันทนได้
แต่ถ้ายุ่งกับบ้านหลังนี้ ฉันจะไม่ทน
ฉันก็ทนไม่ได้ ที่คุณเอาเงินฉันไปถลุงเหมือนกัน
คิดเรื่องทำงานหาเงินใช้หนี้ฉันเถอะค่ะ
ผมติดต่อมาเพราะเห็นประกาศขายโค้ตครับ
ตัวนี้ใช่ของแท้แน่นะครับ
แน่นอนสิคะ ซื้อมาจากห้าง ของแท้ไม่จกตาค่ะ
รบกวนขอดูใบเสร็จได้ไหมครับ
ฉันไม่มีใบเสร็จ
แต่ตัวนี้เพิ่งใส่ครั้งเดียว แทบไม่ต่างจากของใหม่เลยค่ะ
การออกแบบกับสไตล์ก็ถูกใจอยู่หรอก...
เป็นเพราะใบเสร็จเหรอคะ
ไม่รู้มันจะเหมาะกับผมหรือเปล่า เลยคิดหนักอยู่ครับ
อะไรเนี่ย
จะซื้อหรือไม่ซื้อเอาดีๆ
ขายแบบนี้ก็ได้สินะ
งั้นลองเอาไปคิดอีกหน่อย แล้วค่อยส่งข้อความมานะคะ
ผมจะบอกตามตรงนะครับ
เสื้อมันโอเคหมดแหละ แต่ผมว่าราคาแรงไป
พอจะลดได้ไหมครับ
ต้องขอโทษด้วยค่ะ
เคร่งจังเลยนะครับ
อะไรของเขา
ก็ได้ครับ ผมจะซื้อ ขอนัดรับนะครับ
บ่ายสองโมงพรุ่งนี้ ไปที่สถานีกงชอนนะคะ
บ่ายสองโมงเหรอ
ให้ฉันไปคนเดียวเหรอ
พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงานค่ะ
คุณซื้อมาเอง ก็ต้องขายเองสิคะ
ขอตัวค่ะ
ไม่สิ
- แดบัก - ไปกันเลย
(ร้านตัดสูทโอชีโอ เขียงเนื้อแดบัก)
หวัดดี
หือ
มินแจ หนูสวัสดีใครลูก
รู้จักพี่เขาเหรอ
เหมือนไม่เคยเห็นหน้าเลย
(ครูพยาบาล จูอินแฮ)
บ่ายสองโมง ที่สถานีกงชอน
ตามหาผู้ชายที่ใส่หมวก กับแจ็กเกตบุนวมยาวสีดำก็พอค่ะ
ฉันขายราคา 800,000 วอน เช็กเงินให้ดีด้วยล่ะ
ห้ามลดเด็ดขาด
คือ...
ดันกุนมาร์เก็ตหรือเปล่า
- เปล่าครับ - ไม่ใช่
อะไรกัน
เหมือนกันไปหมดเลยนี่
ดัน... ดันกุน
ดันกุนมาร์เก็ต
ดันกุน...
อ้อ ดัน...
ดันกุนมาร์เก็ต
อย่าบอกนะว่าไม่มา
ดันกุนมาร์เก็ตเหรอ
ใช่ ดันกุนมาร์เก็ต
ลูก... ลูกพี่
ซัง... ซังแฮ
นี่มัน...
เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ สินะครับ
ผมก็นึกว่าลูกพี่กลายเป็นคน แล้วเทเราซะอีก
อันที่จริง ถ้าฉันกลายเป็นคน
ก็ตั้งใจว่าจะไม่เจอนายอีก
ลูกพี่
พูดจาทำร้ายจิตใจกันจังเลยนะครับ
จะเอาแบบนี้จริงๆ เหรอครับ
ล้อเล่นน่า ล้อเล่น
นายนี่ จะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ ก็ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ
ยังอยากได้เสื้อผ้าฉันเหมือนเดิม
ถึงจะไม่มีเงิน แต่ผมตาถึงไงครับ
ผมไม่แน่ใจว่าควรพูดแบบนี้ไหม
- ไม่ต้องพูด - หนึ่ง สอง สาม
ผมคิดแล้วว่าต้องพูดครับ
ลดหน่อยไม่ได้เหรอครับ ผมอยากได้เสื้อโค้ตตัวนี้มากเลย
ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด
เขาบอกไว้ว่าห้ามลดราคาเด็ดขาด
ผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ
ก่อนจะไปเรื่องนั้น ฉันอยากถามอะไรนายสักหน่อย
อะไรครับ
- นายใช่ไหม - อะไรครับ
ทองคำที่ฝังอยู่ใต้โลงศพฉัน
นายเอาไปใช่ไหม
พูดเรื่องอะไรกันครับเนี่ย
ไม่เป็นไรหรอกน่า
บอกฉันมาตามตรงเถอะ
- ไม่ใช่นายแน่นะ - นี่พูดเรื่อง...
อะไรกันครับเนี่ย ถามจริง
ผมเปล่านะ ไม่ใช่จริงๆ
ไม่ใช่จริงจริ๊ง จริงๆ นะ
แล้วมันจะเป็นใครกันล่ะ
ดงซอบก็ไม่น่าใช่
พ่อบ้านจูยิ่งไม่ใช่คนแบบนั้นไปใหญ่
ทำไมสงสัยผมคนเดียวล่ะ
ก็เพราะนายมันน่าสงสัยน่ะสิ
โห
ซอนอูฮยอล ผู้เคยเป็นศูนย์กลางของคยองซอง
มาขายของมือสองเหรอเนี่ย
ถ้าพี่ซอบรู้เข้า คงได้ร้องไห้ขี้มูกโป่ง
"ลูกพี่ มาลงเอยสภาพนี้ได้ยังไงครับ"
ลูกพี่ มาลงเอยสภาพนี้ได้ยังไงครับ
- สบายดีไหม - ครับ ก็อย่างที่เห็น
ในวันตามกำหนดการที่ลูกพี่จะตื่น พวกเราก็ไปหาที่บ้านครับ
ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าลูกพี่ตื่นขึ้นมาก่อนหนึ่งวัน
ก็นั่นน่ะสิ
แป๊บนะครับ ลูกพี่
เห็นไหม บอกแล้ว
ลูกพี่คงหิวแล้ว
ดื่มให้หมดแก้วเลยนะครับ
แล้วผมล่ะครับ ลูกพี่อูฮยอลมีปากอยู่คนเดียวหรือไง
ขี้ตืดเป็นบ้าเลย
ขอโทษนะครับ ลูกพี่
เราควรใส่ใจลูกพี่มากกว่านี้
แต่มัวทำมาหากินอยู่
ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเปิดโลงศพ เราจะต้องขอโทษเรื่องอะไรครับ
ใช่แล้ว
เรื่องนี้ซังแฮพูดถูก
พวกนายจะต้องขอโทษเรื่องอะไรล่ะ
ทุกอย่างเป็นเพราะความดวงซวยของฉันเอง
ไม่ใช่ไก่ครึ่งคลุกซอส ครึ่งทอดกรอบ
แต่เป็นครึ่งมนุษย์ ครึ่งแวมไพร์เนี่ยนะ
แล้วจะทำไงต่อไปครับ
ก่อนอื่น ฉันจะทำตามที่อาจารย์โกบอก
คิดว่าจะจับตาดูผู้หญิงคนนั้นไว้
มันคงจะมีหนทางแหละ
ยังไงผมก็โล่งอกจริงๆ ครับ ที่ลูกพี่ตื่นขึ้นมาอย่างปลอดภัย
ผมเป็นห่วงลูกพี่แค่ไหนรู้ไหมครับ
โอเคๆ
ในช่วงที่ลูกพี่หลับอยู่ในโลง
โลกนี้เปลี่ยนไปมากมายมหาศาลครับ
การขายเลือดเหรอ ถูกสั่งห้ามไปเป็นชาติแล้ว
ดูดเลือดมนุษย์น่ะเหรอ
อย่าแม้แต่จะฝันครับ
ทั้งกล้องวงจรปิด ทั้งกล้องหน้ารถ มีกันให้เกลื่อน
การตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์สมัยนี้ แม้แต่ผียังจับได้เลยครับ
ลูกพี่ ผมก็ไม่เคยดูดเลือดมนุษย์ มาตั้งแต่ยุทธการโซลครั้งที่สามแล้ว
เฮ้อ โลกเรากลายเป็นสถานที่ โหดร้ายแบบนี้ไปได้ยังไง
เฮ้อ ก็เพราะเงินทั้งนั้นแหละครับ
เพราะไม่มีเงิน คนถึงได้ไม่แต่งงาน ไม่มีลูกกัน
อัตราการเกิดต่ำเตี้ย จำนวนประชากรลดฮวบ
เป็นวิกฤตการณ์อาหาร ครั้งใหญ่ที่สุดที่เคยมีมาครับ
เลือดหนึ่งถุงเมื่อกี้ แพงกว่าแสนวอนด้วยซ้ำครับ
- เฮ้ย - แสนวอนเหรอ
เพราะงั้น ลูกพี่เอง ก็ต้องตั้งสติให้ดีนะครับ
โลกสมัยนี้ ไม่ใช่โลกที่แวมไพร์ดูดเลือดมนุษย์
แต่เป็นโลกที่มนุษย์ สูบเลือดสูบเนื้อแวมไพร์ครับ
จริงครับ
เพราะงั้นนะ
พวกนายพอจะมีเงินเก็บบ้างไหม
- เงินเหรอ - เงินเหรอครับ
สักห้าล้านวอน
ให้ตายสิ ลูกพี่
พอดีฉันต้องรีบหาเงิน ไปคืนผู้หญิงคนนั้น
ลูกพี่ เพิ่งตื่นมาได้ไม่เท่าไร ทำไมถึงเป็นหนี้แล้วล่ะครับ
แถมตั้งห้าล้านอีก
เอ่อ ถ้าห้าล้านมันมากไป
งั้นพอจะมีสักล้านไหม
ลูกพี่ ผมก็เปิดร้านนี้ จนเป็นหนี้ท่วมหัวเหมือนกันครับ
ดูสติสตังผมสิเนี่ย ต้มต็อกไว้นี่นา
ส่วนผมก็หนี้ท่วมหัว ตลอดเวลาอยู่แล้วครับ
ทุกคนต่างใช้ชีวิตอย่างยากลำบากสินะ
(ที่ปรึกษาด้านอสังหาริมทรัพย์รีเฟรช)
เราซื้ออาคารเก่าย่านใจกลางเมือง และเขตอุตสาหกรรมร้างมาในราคาต่ำ
ตอนนี้อยู่ระหว่างปรับปรุง ให้มีความทันสมัยครับ
คนเจนเอ็มแซดกำลังมองหาบรรยากาศใหม่ๆ
การออกแบบแนวย้อนยุค และ...
แล้วเป็นไง เธอมีที่พักไหม
ค่ะ จะว่ามีก็มีแหละ
เธอมีที่ให้ไปแน่เหรอ
บริเวณนี้ยังไม่ค่อยมีคนสัญจรผ่าน
แต่มีโอกาสที่จะพัฒนาสูงพอครับ
ผมคิดว่าจะต้องเป็นย่านฮิต แบบถนนคยองรีดัน กับมังรีดันได้แน่นอน
นักต้มตุ๋นที่พูดถึงคราวก่อน ถูกจับกุมแล้วครับ
จับได้แล้วเหรอครับ
(ตามหาคนหาย ชื่อ: จูดงอิล)
รุ่นพี่
อ้อ พอดีพี่แวะเข้ามาดูการก่อสร้าง
เก็บของอยู่สินะ
ใช่ค่ะ
อ้อ เชิญด้านในสิคะ
อือ
ได้ยินว่าจับคนโกงค่าเช่าได้แล้ว
อ้อ ใช่ค่ะ รู้ได้ยังไงคะ
ก็นะ มันก็เป็นเรื่อง ที่เกี่ยวข้องกับพี่อยู่เหมือนกัน
ยังไงก็โล่งอกไปทีนะ
ไปให้พ้นนะเว้ย ออกไป
มันเอาอีกแล้ว แมลงสาบหายไปไหนแล้วล่ะ
ตอนนี้มันอยู่ไหน
- เป็นอะไรไหม - มัน...
ขอโทษค่ะ
ฉันรับมือแมลงสาบไม่ค่อยได้น่ะค่ะ
เธอเล่นงานสิบแปดมงกุฎได้ แต่กลัวแมลงสาบเนี่ยนะ
เรื่องนั้น ฉันไม่ได้เป็นคน...
ไม่ใช่อย่างนั้น
นักต้มตุ๋นที่โกงเงินชาวบ้าน ก็ต้องถูกลงโทษสิคะ
แต่คราวหน้าอย่าทำอีกนะ
ร่างกายเธอสำคัญกว่าเงิน
ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาจะทำยังไง
ลังที่ติดเทปกาวคือเรียบร้อยแล้วใช่ไหม
ฉันจัดการเองค่ะ รุ่นพี่
ยังไงก็ต้องเรียกแท็กซี่ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
เลี้ยงกาแฟพี่สักแก้วก็พอ
กาแฟแก้วเดียวถือว่าถูกแล้วนะ
รุ่นพี่ยิ่งยุ่งๆ อยู่
ฉันกลัวว่าจะเป็นการ รบกวนเวลาเปล่าๆ ค่ะ
เข้าใจผิดแล้ว
- คะ - พี่ไม่ได้ยุ่งอย่างที่เธอคิดหรอกนะ
พี่เป็นเจ้านายไง
ไม่นานมานี้ ฉันได้อ่านบทสัมภาษณ์ของรุ่นพี่ด้วย
อ๋อ ได้อ่านด้วยสินะ
"ผู้นำของนิวโทร ประธานชินโดชิก แห่งที่ปรึกษาอสังหาริมทรัพย์รีเฟรช"
รุ่นพี่ดังมากเลยนี่คะ
ดังที่ไหนกันล่ะ
พี่เขินนะ
ว่าแต่บ้านที่กำลังจะไปนี่ เธอไปหามาได้ยังไงเหรอ
จะว่าจับนักต้มตุ๋นได้ แล้วได้เงินคืนทันทีก็ไม่น่าใช่
เอ่อ...
ฉันได้รับสืบทอดเป็นมรดกค่ะ
ได้รับสืบทอดเหรอ
บ้านหลังนี้เหรอ ที่ได้รับสืบทอดมา
อ้อ ใช่ค่ะ บ้านหลังนี้แหละ
โห ขนาดนี้น่าจะเรียกคฤหาสน์ มากกว่าบ้านนะ
ยังมีบ้านเก่าแก่แบบนี้ เหลืออยู่ด้วยสินะ
เจ๋งดี
รุ่นพี่ ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันวันนี้
ขอบคุณอะไรกัน
ของคงจะหนัก เดี๋ยวพี่ช่วยถือเข้าบ้านแล้วกัน
ไม่ค่ะ รุ่นพี่ ฉันจัดการเอง ไม่เป็นไรค่ะ
รุ่นพี่ ขับรถกลับดีๆ นะคะ
ต้องขอบคุณจริงๆ ค่ะ
นี่
แม่บ้านจู
นี่ใคร
- เอ่อ คือ... - สวัสดีครับ
มีธุระอะไรที่บ้านเราเหรอ
อ้อ คือว่า...
เขาเป็นคนสนิทของบรรพบุรุษฉัน
เขามีปัญหาส่วนตัว เลยมาอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวน่ะค่ะ
สวัสดีครับ ผมเป็นรุ่นพี่มหาลัย ของอินแฮ ชื่อชินโดชิกครับ
ซอนอูฮยอลครับ
ตกใจอะไรขนาดนั้นครับ
มือคุณ...
เย็นจังเลยนะครับ
อาการมือเท้าเย็น
เขามีอาการมือเท้าเย็นน่ะค่ะ
สงสัยเลือดลมเขาจะไหลเวียนได้ไม่ค่อยดี
รุ่นพี่คงยุ่งน่าดู ขับรถกลับดีๆ นะคะ
ขอบคุณค่ะ
อ้อ โอเค
งั้นผมขอตัวครับ
อือ ลาก่อนครับ
ไปคุยกันในบ้านค่ะ
ไปคุยในบ้านงั้นเหรอ
- นี่คุณ... - เอ้า
ให้ตายสิ
คุณจะเข้ามาคุยด้วยทำไมคะ
"แม่บ้านจู" เหรอ
บ้าไปแล้วเหรอคะ
ฉันทำไม
แล้วจะไปจับมือกับเขาทำไม
จะหาเสียงเลือกตั้งหรือไง
เป็นแวมไพร์แบบไหนถึงได้ชอบเสนอหน้านัก
เป็นแวมไพร์แล้วเสนอหน้าไม่ได้เหรอ
ต้องทำยังไงถึงจะสมเป็นแวมไพร์ล่ะ
ก็แบบ หลบๆ ซ่อนๆ ไม่ให้สะดุดตาผู้คน
ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว อ้างว้าง หดหู่ อะไรแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ
เธอลองอยู่สักร้อยปีดูสิ
เธอจะใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ เป็นร้อยปี
อย่างอ้างว้าง หดหู่ โดดเดี่ยว แบบนั้นได้ยังไง
- ฉันซอนอูฮยอล - เปล่า ไม่ได้จะขอจับมือค่ะ
หมายถึงเอาเงินมาค่ะ
ค่าเสื้อโค้ตที่ลงขาย ในดันกุนมาร์เก็ตน่ะ
อ๋อ
ครับ
เพราะงั้น ลูกพี่เอง ก็ต้องตั้งสติให้ดีนะครับ
โลกสมัยนี้ ไม่ใช่โลกที่แวมไพร์ดูดเลือดมนุษย์
แต่เป็นโลกที่มนุษย์ สูบเลือดสูบเนื้อแวมไพร์ครับ
แบงก์ 50,000 หายไปหนึ่งใบนะ
หือ
ไม่น่าเป็นไปได้นะ
พอได้เงินมาก็น่าจะนับก่อนสิคะ
เขาให้มายังไง ก็รับมาทั้งอย่างนั้นเลยเหรอ
ซังแฮ ไอ้เวรนี่ เดี๋ยวปั๊ด
โอ๊ย หงุดหงิดชะมัด
เมื่อวานฉันวุ่นวายอยู่เลยยอมปล่อยไป
แต่คุณเขียนเอกสารกู้ยืมมาก่อนเลยค่ะ
เอกสารกู้ยืมงั้นเหรอ
ค่าบัตรเครดิตฉันน่ะ
ฉันเข้าใจว่าคุณเป็นแวมไพร์
แต่เอาบัตรคนอื่นไปใช้ซี้ซั้ว ก็ต้องชดใช้สิ
เอาเงินที่เหมือนเลือดเนื้อคนอื่นไปใช้ แล้วจะแกล้งตีเนียนเหรอคะ
ฟังนะ
เธอก็ทำให้ฉันเสียหายไม่ใช่น้อยนะ
เป็นเพราะเธอเปิดฝาโลงฉัน ก่อนกำหนดหนึ่งวัน...
ต้องใช้เวลานานแค่ไหนคะ
สามเดือนไหม หรือหกเดือน
โอเค เอาเป็นหกเดือนแล้วกันค่ะ
เขียนเองเลยค่ะ เอกสารกู้ยืมน่ะ
ถ้าทองที่ห้องใต้ดินยังอยู่ละก็ ฉันคง...
งั้นก็ไปหามาสิ
ออกไป
ก็ได้
เขียนก็เขียน เอกสารกู้ยืม
ไปเอาพู่กันกับหินฝนหมึกมา
เขียนด้วยปากกานี่แหละค่ะ
ก่อนแม่จะฟาดด้วยหินฝนหมึก
เอาล่ะ แม่บ้านจู
เอกสารกู้ยืม
ซอนอูฮยอลจะชดใช้ค่าบัตร ของจูอินแฮภายในหกเดือน
จ้า ตัวบรรจงเชียวนะ
เอาเป็นว่า ต้องรักษาสัญญาด้วยนะคะ
ไม่งั้นฉันจะขายบ้านหลังนี้ทิ้ง โดยไม่บอกแล้วหายเข้ากลีบเมฆไปซะเลย
ห้ามเด็ดขาดเลยนะ
เพราะงั้นก็พยายามทำทุกวิถีทาง ให้สุดความสามารถนะคะ
เดี๋ยวปั๊ด กัดซะเลยดีไหม
(อายุรศาสตร์)
มีธุระอะไรที่บ้านเราเหรอ
เขาเป็นคนสนิทของบรรพบุรุษฉัน
เขามีปัญหาส่วนตัว เลยมาอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวน่ะค่ะ
- สวัสดีครับ - ซอนอูฮยอลครับ
คนรู้จักของบรรพบุรุษเหรอ
(ไพ่ทาโรต์ ทำนายชะตา)
เลือกมาหนึ่งใบครับ
การที่ไพ่ออกมาแบบนี้
ไม่ใช่ลูกพี่ที่จับตาดูผู้หญิงคนนั้น
แต่เหมือนเขาเฝ้าระวัง ลูกพี่อยู่มากกว่า
ถ้าฉันหาเงินมาคืนไม่ได้ เขาจะขายบ้านทิ้ง เป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ
อ๋อ เงินเหรอ
งั้นคงต้องทำบัตรก่อนเลย
บัตรเหรอ
เอาล่ะ
ต้องมีของแบบนี้
ต้องมีบัตรประชาชนแบบนี้ ถึงจะหางานทำได้ไง
เหมือนเมื่อวานนี้เรายังใช้ ป้ายภูมิลำเนาอยู่เลย
โลกเปลี่ยนไปมากจริงๆ สินะ
ถ้ามีสิ่งที่เรียกว่าบัตรประชาชน
ฉันจะเปิดใช้สิ่งที่เรียกว่า มือถือได้ไหม
อะไรเนี่ย ไปซื้อของแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
งั้นมาถ่ายรูปกันก่อนเลยครับ
อ้อ เอาสิ
ลูกพี่ ไปซ้ายนิดหนึ่งครับ
ไม่ กลับมาทางขวาอีก หยุด
ทีนี้ย่อตัวลงมาเลยครับ
ลงอีกๆ
หยุด
โอเค โธ่ ลูกพี่ ยิ้มหน่อยสิครับ
ไม่ดีกว่า ห้ามยิ้มเด็ดขาดนะ
เอานะครับ หนึ่ง สอง
ไอ้...
(บัตรประจำตัวประชาชน ซอนอูฮยอล)
โอ้ นายก็มีเรื่องที่ถนัด กับเขาเหมือนกันสินะ
คุณลูกค้าจะชำระเงินแบบไหนดีครับ
นายเอาเงินฉันไป 50,000 วอน ถือว่าเจ๊ากัน
ลูกพี่ ไอ้นี่จ่าย 500,000 ยังทำให้ไม่ได้เลยนะ
แล้วใครบอกให้มาปอกลอกฉันล่ะ
จะว่าไป แล้วที่ทำงานล่ะ ได้คิดไว้บ้างหรือยังครับ
ไม่รู้สิ
งั้นก่อนอื่น ตามผมมาครับ
ไปไหน
เราจะไปไหนกัน
ไหนว่าต้องหาเงินไงครับ
รีบมาเถอะครับ เร็วเข้า
(สำนักงานจัดหางาน)
โอ้โฮ เบ้าหน้าฟ้าประทานจริงๆ
พอจะมีงานอะไรที่เขาทำได้ไหมครับ
มีเยอะแยะเลยน่ะสิ
มีบัตรประชาชนไหม
นี่ไง
โอเค ไหนดูซิ
- สายงานล่ะ - แหม ทำอะไรก็ได้ครับ
ไม่เห็นเป็นไรนี่
ถ้าเป็นไปได้
ผมก็อยากได้งานที่ใส่สูทนะ
ก็อย่างที่เห็น
พอดีผมค่อนข้างใส่สูทขึ้นน่ะ
พอสูดกลิ่นธูปนานเข้า
เริ่มรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าไปหมด
นี่ก็งานใส่สูทอย่างที่ลูกพี่พูดไงครับ
โต๊ะนี้ขอหมูสไลซ์เพิ่มหน่อยครับ
ครับ จะเอาไปให้เดี๋ยวนี้ครับ
พ่อหนุ่ม
เอาไปเสิร์ฟเร็ว
เร็วเข้า
เดี๋ยวสิ ลูกพี่คนนี้มัน
หายหัวไปไหน ไม่มาช่วยกันเก็บเลยเนี่ย
พวกนายยังใช่คนอยู่ไหม
ไสหัวไปเดี๋ยวนี้
ลูกพี่
ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนก็เถอะ
แต่ไปนอนในโลงศพคนอื่น มันก็ออกจะเกินไปไหมครับ
เห็นเขาว่าโลงไม้เคลือบเงาดีหนักหนา ฉันเลยอยากลองเข้าไปนอนดู...
แล้วแบบนี้จะหาเงินได้เหรอครับ
ไม่มีงานแบบอื่นเหรอ
ที่ไม่ต้องมาดมกลิ่นธูปทั้งวัน
แล้วได้สูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกบ้าง อะไรแบบนี้
ให้ตาย
ผมละยอมใจจริงๆ
นั่นมันอะไรอีกล่ะ
ยานพาหนะครับ
ยานพาหนะเหรอ
- ลูกพี่ แบบนี้ดีจังเลยครับ - อือ ดีจริง
ปกติเราไม่จ้างผู้ชายหรอกนะ
แต่เห็นพวกน้องดูจิตใจดี พี่เลยยกเว้นเป็นกรณีพิเศษ
- สวัสดีครับ - พยายามเข้านะจ๊ะ
(นมเปรี้ยว)
คุณคะ ขอนมเปรี้ยวหนึ่งขวดค่ะ
โชคดีครับ
ไม่นะ
ตายแล้ว
ไม่นะ ถังเก็บความเย็น
ฮึบ
ป้าเป็นอะไรหรือเปล่าครับ
อะไรกัน
ไม่ใช่ป้าแต่เป็นลุงแฮะ
ขำเหรอ
ไอ้เด็กผีนี่
รีบเก็บขึ้นมาเลยนะ เดี๋ยวนี้
ไม่ล่ะครับ
ดูไอ้เปี๊ยกนี่สิ
ไอ้เด็กผีนี่
เฮ้ย ไอ้รถเครื่อง
ให้ตาย
ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย
ส่งไปทำงานบริษัทรับจัดงานศพ ก็ไปนอนในโลงศพเขา
อีกที่บอกไม่รับผู้ชาย
ผมก็อุตส่าห์ไปอ้อนวอนขอร้อง จนได้งานส่งนมเปรี้ยวมา
พอดีหมอนี่เขายังปรับตัวไม่ค่อยได้
เป็นเพราะพวกคุณ ผมเลยจะถูกไล่ออกอยู่รอมร่อแล้วเนี่ย
ใจเย็นๆ ก่อน
หัวหน้ารู้จักผมดีนี่ครับ
ขออีกครั้ง ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ ไม่มีงานอื่นอีกเหรอครับ
ไม่มี ถึงมีก็ไม่ให้
ใครจะรู้ว่าจะก่อเรื่องอะไรอีก
เดี๋ยวก่อน
แล้วเงินค่าจ้างงานที่เราทำมาล่ะ
เงินเหรอ เงินอะไร
เขาไม่เรียกร้องค่าเสียหายก็บุญหัวแล้ว
โธ่เว้ย
- เดี๋ยวสิ - ฮึ่ย
หัวหน้า
นั่งสมาธิหรือว่าไงน่ะ
หนาวจะตาย น่าจะกลับบ้านไปสิ
อากาศหนาวๆ มานั่งทำอะไรก่อน
การแสดงหรือว่าไง
อย่าบอกนะว่า...
นี่ไม่ใช่เวลาจะมาทำแบบนี้
โอย
ให้ตาย
เฮ้อ
ไปทำอะไรมา ถึงได้หมดสภาพแบบนั้นคะ
ฉันทำอะไรหลายอย่าง เพื่อพยายามหาเงิน
แต่มันไม่ง่ายเลย
แหงสิ
คิดว่าเงินมันหาได้ง่ายๆ เหรอคะ
เพื่อหาเงินเราต้องยอม ควักยันตับไตไส้พุงค่ะ
เป็นปอบกินตับหรือไง
พูดจาน่ากลัวชะมัด
นี่ รับไปค่ะ
ฉันจะช่วยให้คุณหาเงินเอง
เอาล่ะ
มาเริ่มทำความสะอาดกันค่ะ
ถ้าคุณช่วย ฉันจะลืมๆ ค่าเสื้อโค้ต 50,000 วอนไปค่ะ
- ทำความสะอาดงั้นเหรอ - มาเริ่มกันเลยไหมคะ
เริ่มจากตรงไหนดีนะ
ทำความสะอาดอะไรกัน
มาเริ่มจากอันนี้กันดีไหมคะ
แม่บ้านจู
ถกที่เหลือออกด้วยค่ะ
ทำอะไรคะ ออกมา อย่าไปยืนแช่อยู่นั่น ฝุ่นมันเยอะ
ช้าก่อนๆ
- เปลี่ยนไปใส่รองเท้าแตะค่ะ - หือ
นี่
เปลี่ยนมาใส่คู่นี้นะคะ
นี่มันอะไร
เปลี่ยนให้ไว
อย่างน้อยพอปัดกวาดเช็ดถู แล้วค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย
วันนี้ทำได้ดีมากค่ะ
เธอก็เหมือนกัน
ทำได้ดีมาก
ว่าแต่คุณซอนอูฮยอล อยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้วคะ
อืม... เมื่อนานแสนนานมาแล้ว
ที่ตรงนี้เคยเป็นป่า
แล้วก็มีกระท่อมเล็กๆ ในป่า
ตั้งอยู่ตรงนี้
นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้
ประมาณ 400 ปีแล้วหรือเปล่านะ
จริงเหรอคะ
นานขนาดนั้นเลยเหรอ
แล้วทำไมต้องเป็นที่นี่คะ
บ้านดีๆ วิวสวยๆ ก็น่าจะมีอีกเยอะแยะเลยนี่
ฉันรอใครบางคนอยู่
รอใครบางคนงั้นเหรอ
ที่ตรงนี้
เคยเป็นสถานที่ลับ
ของเราสองคน
เดี๋ยวก่อน
เอ้า
ขอบใจนะ
สุกกำลังดีเลย
อร่อยจัง
อะไรกัน
ฉันเชื่อว่าเขาจะต้องกลับมา
อย่างแน่นอน
ว่าแต่
เธอ...
ไม่กลัวฉันเลยเหรอ
ฉันกลัวมนุษย์มากกว่าแวมไพร์อีกค่ะ
ตอนนั้นคุณก็เห็นนี่คะ
เชิดเงินค่าเช่าฉันไปยังไม่พอ ยังพยายามฆ่าฉันอีก
ฉันไม่กลัวคุณเท่าไรหรอก
ถ้าคุณจะฆ่าฉัน คุณก็คงทำไปแล้ว
แต่คุณก็ไม่ได้ทำนี่
กลายเป็นว่าคุณช่วยฉัน จากความตายด้วยซ้ำนี่คะ
วันนั้นคุณมาหาฉันได้ยังไงคะ
- หือ - วันนั้นน่ะ
คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นั่น
อ๋อ
ฉันก็แค่
รู้สึกได้น่ะ
ไม่ต้องจ้องกันขนาดนั้นหรอก
คิดซะว่าเป็นการตอบแทน ค่ารามยอนที่เธอซื้อให้วันนั้น
รามยอนเหรอ
นี่จะบอกว่าชีวิตฉัน มีค่าเท่ากับรามยอนเหรอคะ
เจ้า...
ไม่กลัวข้าเลยหรือ
เจ้าช่วยข้าจากความตายนี่นา
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
ข้า...
ไม่ใช่มนุษย์
แต่เป็นผีดูดเลือดนะ
อูฮยอล เจ้าไม่ใช่สัตว์ประหลาดหรอกนะ
เจ้าคือผู้ช่วยชีวิตข้า
และเป็นเพื่อนคนเดียวของข้า
ทำไมมันมาอยู่ตรงนี้ล่ะ
พ่อ อย่าไปนะ
พ่อไปแป๊บเดียวเดี๋ยวกลับมา
นี่
ถ้าพกนี่ติดตัวไว้
แล้วพ่อจะกลับมาหา
รักษาไว้จนถึงตอนนั้นได้ใช่ไหม
โอเค
เดี๋ยวพ่อกลับมานะ
น้อยสุดก็หนึ่งวัน
บางครั้งก็หนึ่งสัปดาห์
และบางครั้งก็เป็นเดือน
พ่อที่ให้นาฬิกาไว้ก่อนไป
จะกลับมาตามสัญญาทุกครั้งไม่มีพลาด
ฉันเชื่อว่าเขาจะต้องกลับมา
(จังหวะหัวใจ)
คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ
ที่ริมฝีปากเขามีเลือดติดอยู่นิดหน่อย ฉันเองก็ทำไปโดยไม่รู้ตัว
โห ลูกพี่จูบผู้หญิงคนนั้นเหรอครับ
ผมรู้สึกถึงแฮซอนจากเลือดของแม่บ้านจู
เขาสละเลือดตัวเองให้ผมเชียวนะ
ช่างมันเถอะค่ะ ฉันจะคิดซะว่ายุงกัดปาก
- เฮ้ย - ทำไม
ตั้งแต่หน้าตา ยันพฤติกรรม
ไม่มีอะไรคล้ายกันแม้แต่นิดเดียว
- ทำไม - ฉันรู้สึกถึงแฮซอน
จากเลือดยัยนั่นเนี่ยนะ
มาแล้วเหรอครับ ประธานนา
เป็นเพราะเรื่องโรคประจำตระกูลเหรอ
อย่างน้อยก็ให้เป็นแกเถอะ
คนที่จะทำลายคำสาปน่าเบื่อหน่ายนี้
หากได้ดื่มเลือดผู้หญิงคนนั้น หลังจากนางตกหลุมรัก
เจ้าก็จะกลายเป็นมนุษย์ได้
คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม