(จังหวะหัวใจ)
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร หน่วยงาน และฉากที่ปรากฏเป็นเรื่องสมมติ)
(และการถ่ายทำดำเนินไปตาม แนวปฏิบัติในการถ่ายทำสัตว์)
คุณซอนอูฮยอล
ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
นี่เธอ อยู่แบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอ
นอกจากการเฝ้าดูอยู่ข้างๆ
ฉันก็ทำอะไรเพื่อคุณไม่ได้แล้วนี่คะ
ฉันรู้ว่าเวลาคนป่วยต้องทำยังไง
แต่เวลาคุณซอนอูฮยอลป่วย ฉันไม่รู้เลยว่าต้องทำอะไรแบบไหน
มันทำให้ฉันกลัวขึ้นมาค่ะ
กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป
เหมือนกับแม่
และพ่อฉัน ฉันกลัวว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก
ฉันกลัวค่ะ
ฉันหวังว่าคุณ
จะไม่หนีไปไหน
และอยู่เคียงข้างฉันไปนานๆ
ถ้าบนโลกใบนี้ไม่มีคุณอยู่
ฉันคงจะเศร้ามากๆ
ฉันรู้ว่าในใจคุณ
มีคนเพียงคนเดียวเท่านั้น
ทั้งที่รู้
แต่ยังไง
ฉันก็คิดว่าฉันควรบอกคุณค่ะ
เพราะฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
ยังไงฉันก็คิดว่า
ฉันน่าจะชอบคุณซอนอูฮยอล
พอทำแบบนี้แล้ว รู้สึกเหมือนหัวใจฉันเต้นอยู่เลย
อย่ากังวลไปเลย
ฉันจะไม่ไปไหน
และจะอยู่เคียงข้าง
แม่บ้านจูไปนานแสนนาน
(จังหวะหัวใจ ตอนที่ 12)
ทำไมหัวใจเราเต้นแบบนี้ล่ะ
ขั้นนี้จะไม่ตายเอาเหรอ
น่าแปลกใจจริงๆ
ทำไมเราถึงได้...
ไอ้มุมปากนี่ทำไมมันยกขึ้นอยู่ได้
ผมรู้มาว่าคุณกำลังตามหา ครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์อยู่
ก็แปลว่าคุณเป็นแวมไพร์
และสามารถช่วยผมตามหา
ครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์ได้ใช่ไหมครับ
คุณไม่ใช่นักธุรกิจ ที่ประสบความสำเร็จเพราะโชคช่วยสินะ
น่าสงสัยนะครับ
คุณเป็นแวมไพร์แท้ๆ แต่มาช่วยมนุษย์อย่างผม
จะเป็นมนุษย์หรือแวมไพร์ มันสำคัญอะไรล่ะครับ
เงินต่างหากที่สำคัญ
ว่าแต่คุณจะหา ครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์ไปทำไมนะ
เหตุผลมันสำคัญด้วยเหรอครับ
เงินต่างหากที่สำคัญ
ได้ใจผมเลย
มาพยายามด้วยกันนะครับ
เมื่อคืนนี้มีเรื่องอะไรเหรอคะ
คะ
เอ่อ เปล่าค่ะ
เรื่องอะไร ไม่มีนะคะ ไม่มีแน่นอน
ก็เห็นคุณเดินขึ้นๆ ลงๆ จนดึกดื่น
ไม่ใช่นะคะ เปล่าสักหน่อย
ไม่ใช่ก็แล้วไปค่ะ
ว่าแต่อะไรเข้าสิง ถึงได้แต่งหน้าแต่เช้านะ
คะ
เปล่านะคะ ไม่ได้แต่งนะคะ
ไม่ได้แต่งก็แย่แล้ว
แต่งอยู่เห็นๆ
แต่งอะไรที่ไหนกันคะ ฉันไม่ได้แต่งหน้าอะไรสักหน่อย
ไม่ได้แต่งอะไรก่อน ทั้งทาปาก ทั้งปัดแก้ม จัดเต็มขนาดนี้
ยังจะมาแอ๊บ
ฉันรู้สึกตัวหนักๆ ขอไปวิ่งจ็อกกิงก่อนนะคะ
- อ้อ ค่ะ - อือ
ระวังตัวด้วยนะคะ
ได้พักผ่อนบ้างไหม
คอยดูแลฉันทั้งคืน คงจะเหนื่อยมากทีเดียว
ค่ะ ฉันไม่ได้นอนหลับเต็มที่ แบบนี้มานานแล้วค่ะ
สวยดีนะ
ร่างกายเป็นไงบ้างคะ
เพราะเธอเลย หายเป็นปกติแล้วล่ะ
เมื่อวานถ้าไม่ได้เพื่อนๆ คุณช่วยไว้ คงเป็นเรื่องใหญ่ไปแล้วค่ะ
อีกสักพักโทรไปหน่อยนะคะ พวกเขาคงเป็นห่วงน่าดู
ได้สิ
แล้วก็
เมื่อวานมันวุ่นวายไปหมด ฉันก็เลยไม่ได้ถาม
เกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับประธานนาคะ
อ้อ
ฉันไม่ได้จะซักไซ้
ก็แค่ไม่อยากเข้าใจอะไรผิดไปคนเดียว
ต้องขอโทษด้วยนะ
อันที่จริง ก็มีเรื่องอยู่นิดหน่อย
ฉันขอถามได้ไหมคะ ว่ามีเรื่องอะไร
ภาพม้วนที่หายไป
มันไปอยู่กับประธานนา
คะ
ภาพม้วน
มันก็เป็นแค่ภาพวาด
คนที่ผมรอคอยอยู่
คือคนที่ทำให้ผม ได้รู้ว่าการถูกรักเป็นยังไง
และทำให้ผมใฝ่ฝัน ถึงความรักที่ทำให้ใจเต้น
ไม่ใช่แค่คนที่หน้าคล้ายแฮซอน
ผู้หญิงคนนี้
คือฉัน
เดี๋ยวสิ ได้ยังไงกัน
ฉันไม่รู้ว่าภาพม้วน ตกไปอยู่ในมือประธานนาได้ยังไง
แต่ที่แน่ๆ ก็คือ
ท่าทีของประธานนาที่ฉันได้เห็นเมื่อวาน
ต่างจากแฮซอนที่ฉันเคยรู้จัก มากเหลือเกิน
ฉันรู้สึกหลงทาง
เหมือนกับตอนที่ตื่นขึ้นมาในรอบร้อยปี
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรไปที่ไหน
แล้วตอนนั้น เธอก็มาเจอฉันพอดี
คุณซอนอูฮยอล
ตอนที่เธอเรียกฉัน
มันเหมือนตัวฉันที่อยู่ในความมืด
ได้รับความช่วยเหลือ
พอได้เห็นเธอ ฉันก็รู้สึกดีใจและอุ่นใจมาก
การที่มีใครบางคนรอฉันอยู่
และการที่
คนคนนั้นคือเธอ
มันทำให้ฉันรู้สึกตื้นตัน
ขอบคุณนะ ที่อยู่เคียงข้างฉัน
ลูกพี่
- ลูกพี่ - โธ่ถัง
- ลูกพี่ - ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ลูกพี่
เฮ้ย
เดี๋ยวก่อน ปล่อยฉัน ไอ้พวกนี้
ใจร่มๆ ก่อนนะครับ ลูกพี่ เย็นไว้นะ
มีอะไรถึงได้มากันแต่เช้า
ถามอะไรอย่างนั้นครับ เราก็มาเพราะเป็นห่วงลูกพี่น่ะสิ
- ไม่เป็นไรแล้วเนอะ - อือ
ผมรู้สึกว่าต้องมาเช็กด้วยตาตัวเอง ถึงจะสบายใจครับ
เมื่อคืนผมตกใจมาก จนนอนไม่หลับทั้งคืนเลยครับ
อ้อ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ กลับไปได้แล้ว
- เพราะงั้นนะครับ - ว่า
ลูกพี่ นั่งก่อน
- ให้ฉันพูดเหรอ - พี่พูดเลย
คือว่า เรามีเรื่องจะบอก
อยากมาทำงานที่อิลมยอนชิกเหรอคะ
ใช่ครับ
ปุบปับแบบนี้เลยเหรอ
ก็แบบว่า เราไม่รู้ว่าลูกพี่
จะเป็นลมล้มพับไปอีกตอนไหน
การมีพวกเราคอยเฝ้าดูอยู่เคียงข้าง
น่าจะอุ่น...
- น่าจะอุ่นใจดี - ใช่ น่าจะอุ่นใจ
เมื่อวานนี้ลองไม่ได้พวกเราสิครับ คงจะซวยไปแล้ว
เรื่องนั้นมันก็จริงอยู่หรอก
แต่การที่มีแวมไพร์อยู่ในเกสต์เฮาส์
มากกว่ามนุษย์มันก็ออกจะ...
แขกก็ยิ่งไม่มีอยู่ด้วย ฉันไม่มีปัญญาจ่ายเงินเดือนหรอกนะคะ
เราต้องอยู่ด้วย ถึงจะช่วยอะไรได้...
ก็ได้ค่ะ
คุณซอนอูฮยอลก็สุขภาพไม่ค่อยดี
ยังไงชั้นใต้ดินก็เป็นพื้นที่ ของคุณซอนอูฮยอลอยู่แล้ว
ฉันจะไม่ห้ามพวกคุณย้ายเข้ามาหรอกค่ะ
ครับ
แต่ว่า ฉันจะหักค่าเช่าจากเงินเดือน
- อ๋อ เอาเลยครับ - แหม แน่นอนสิครับ ให้ก็ไม่เอาหรอก
- เรามีสำนึกอยู่ครับ - ใช่ครับ เรามีสำนึกอยู่
ขอบคุณนะ แม่บ้านจู
- ก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำเนอะ - นั่นสิ เด็กอยู่แท้ๆ แต่คำพูดคำจา...
ไอ้เรื่องเงินเดือนนี่ก็...
- เกือบจะโชว์เขี้ยวแล้วเชียว - ซังแฮ ฮึบเก่งนะเรา
เกือบห้ามใจไม่อยู่แล้วเชียว
พวกนาย
มาคุยกันหน่อย
ตามมา
นี่พวกนาย ทำไมถึงไม่ปรึกษาฉันสักคำ...
ขอโทษครับ ลูกพี่
แต่ว่า ต่อให้ลูกพี่ปฏิเสธ
พวกเราก็จะย้ายมาอยู่ดีครับ
แวมไพร์หมดสติเนี่ยนะ
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ธรรมดานะครับ
ว่าแต่ ลูกพี่ครับ
ยังไม่ได้เลือด ที่เปี่ยมไปด้วยรักอีกเหรอครับ
มีอยู่เรื่องหนึ่ง
ที่ฉันต้องสารภาพกับพวกนาย
อะไรเหรอครับ
ดูเหมือนแม่บ้านจู
จะตกหลุมรักแล้ว
จริงเหรอครับ
แปลว่าลูกพี่จะกลายเป็นมนุษย์แล้ว จริงๆ เหรอครับ
ถูกต้อง
ลูกพี่ ยินดีด้วยจริงๆ นะครับ
ลูกพี่ครับ ในที่สุดก็สำเร็จแล้วสินะ เหนื่อยมามากเลยนะครับ
- ทุกคน ประเด็นคือ... - เดี๋ยวนะ
ก่อนลูกพี่จะกลายเป็นมนุษย์ เราควรจัดปาร์ตี้กันหน่อยไหม
เราไม่ใช่สายปาร์ตี้สักหน่อย จะจัดปาร์ตี้อะไรนักหนา
ผมชักจะเบื่อปาร์ตี้แล้วนะ
เฮ้ย ลูกพี่จะได้กลายเป็นมนุษย์ทั้งที
เราจะปล่อยผ่านไปเฉยๆ ได้ยังไง
แต่ว่า มันคือฉันเอง
- เย่ - ลูกพี่
หมายถึงอะไรครับ
คนที่แม่บ้านจูตกหลุมรักน่ะ
คือฉันเอง
ฮะ
เขาบอกว่าชอบฉัน
อ้าว
โอ๊ย
โอเคไหมนั่น
บ้าเอ๊ย
(ที่ปรึกษาด้านอสังหาริมทรัพย์รีเฟรช)
ท่านประธาน
ลีมานฮวี
เป็นบุคคลเดียว กับบุคคลที่อยู่ในคลิปครับ
ดูเหมือนเขาจะเกี่ยวข้อง กับซอนอูฮยอลอยู่ครับ
ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลยครับ
เขาคงเข้าหาเรา หลังบังเอิญได้ยิน เราคุยกันที่ไหนสักที่
เหมือนเขาจะเป็น พวกที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อเงินเลยครับ
ผมจะคอยจับตาดูเขาเองครับ
เขาอาจจะดูอันตราย แต่ถ้าคุมดีๆ ก็น่าจะมีประโยชน์ครับ
ยังไงเป้าหมายของเขาก็น่าจะเป็นเงิน
จัดว่าเป็นเรื่องธุรกิจแล้วกันครับ
ครับ รับทราบครับ
พอจะว่างคุยกันหน่อยไหมคะ
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำตอนนั้นนะคะ
ฉันคิดอะไรได้เยอะเลยค่ะ
แต่มีเรื่องที่ฉันสงสัยอยู่
คฤหาสน์อิลมยอนชิกน่ะค่ะ
มันมีอายุเท่าไร คุณพอจะรู้ไหมคะ
ไม่รู้สิครับ
ผมไม่รู้ตัวเลขที่แน่นอน
แต่รู้มาว่ามันเก่าเกินร้อยปีแล้ว
ถามทำไมเหรอครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า
ถ้าในคฤหาสน์เก่าแก่หลังนั้น
มีคนที่อายุมากกว่าคฤหาสน์ อาศัยอยู่ล่ะคะ
ฉันจะถามตรงๆ เลยนะคะ
ตัวตนของซอนอูฮยอลคืออะไร คุณรู้ไหมคะ
ผมไม่รู้ว่าควรตอบยังไงดี
เพราะมันเป็นเรื่องที่เชื่อได้ยากมาก
ฉันต้องรู้ให้ชัดเจนค่ะ
ว่าตัวตนของผู้ชายที่ชื่อซอนอูฮยอล
ที่ไม่แก่ ไม่ตาย และใช้ชีวิตอยู่มาหลายร้อยปีคืออะไร
และทำไมถึงได้ไปอยู่กับผู้หญิง ที่ชื่อจูอินแฮเหมือนเป็นเรื่องปกติ
ถ้าคุณรู้อะไรอยู่ ฉันก็อยากให้คุณบอกฉันมาตามตรงค่ะ
ถ้าผมบอกว่าซอนอูฮยอลเป็นแวมไพร์
คุณจะเชื่อผมไหมครับ
แวมไพร์เหรอคะ
ผู้หญิงในภาพม้วน ที่เหมือนกับเธอเป๊ะน่ะ
คือรักแรกของซอนอูฮยอล
เป็นเหตุผลที่ทำให้ ซอนอูฮยอลอยากกลายเป็นมนุษย์
แฮซอน
เจ้ามาหาข้า ตามสัญญาแล้วสินะ
สายตาของผู้ชายคนนั้น
มันเป็นอะไรที่อธิบายไม่ได้
แต่ฉันรู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่าง
ทำไมคุณอูฮยอลไม่กินอะไรเลยล่ะคะ
ไม่หิวเหรอคะ
แล้วคุณซอนอูฮยอล ที่รอคอยผู้หญิงคนนั้นมาหลายร้อยปี
คืออะไรกันแน่คะ
ไม่มีที่ไหนเหมาะแก่การเฝ้ารอใครสักคน มากไปกว่าที่นี่แล้ว
เพราะเราสามารถคิดถึงใครบางคนได้
โดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน
คุณวาดรูปด้วยเหรอคะ
สมัยเด็กๆ
ผมได้รับคำชม ว่ามีพรสวรรค์ในการใช้พู่กัน
เหล่าผึ้งและผีเสื้อ
จะพากันบินมาเกาะบนภาพที่ผมวาด
อีกนิดเดียวเท่านั้น
ช่วยรออีกนิดนะ
ผมมีเรื่องต้องสะสางอยู่
อ้าว
สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไร
คือว่า ผมมีธุระ ต้องรีบไปงานศพ
- ค่ะ - แต่ไม่มีที่ไหนให้ฝากลูกได้เลย
- คะ - มินแจลูก เข้ามาสิ
คือว่า พี่กีซุกเจ้าของเขียงเนื้อ
แกก็ไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล
ต้องขอโทษด้วยจริงๆ
แต่ผมขอฝากลูกไว้สักพักได้ไหม
เอ่อ คือว่า...
ที่นี่เป็นเกสต์เฮาส์ ไม่ใช่ศูนย์รับเลี้ยงเด็ก
อยู่ดีๆ จะมาฝากกันแบบนี้...
โธ่ รู้สิครับ รู้ ผมรู้อยู่แล้ว
แต่เด็กไม่ใช่แขกหรือไง
ผมมีธุระด่วนมากจริงๆ น่ะครับ รบกวนหน่อยนะครับ
แต่ยังไง แบบนี้มันก็กะทันหันเกินไป
เดี๋ยวนะครับ ถ้างั้น
- นี่ครับ - เดี๋ยว
- แต่ว่า... - มินแจ มานี่มา
ขอฝากถึงช่วงเย็นก็พอครับ
เห็นแบบนี้ แต่แกไม่ใช่เด็กน่ารำคาญหรอกนะครับ
อยู่บ้านแกก็เป็นหนอนหนังสือ นั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ อย่างเดียว
มินแจ หนูต้องอยู่เงียบๆ ตามปกตินะ เดี๋ยวพ่อรีบกลับมา เข้าใจไหม
- ครับ - อือ
ผมจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลยจริงๆ ครับ
มินแจ เล่นกับพี่สาวให้สนุกนะ เดี๋ยวพ่อรีบกลับมา
- ครับ - นะลูกนะ
- เดี๋ยวพ่อซื้อเยลลี่มาฝากนะ - ครับ
ขอบคุณนะครับ
เถ้าแก่คะ เดี๋ยวก่อนค่ะ
เถ้าแก่
ที่นี่รับเด็กด้วยเหรอครับ
เรารับเด็กด้วยเหรอ
(เดย์ดรีม)
จริงสิ
ตอนนั้นน่าจะเป็นบ้านหลังนี้นะ
หือ
โอ๊ะ
มานฮวีเหรอ
มินแจ คือ...
ไม่หิวเหรอจ๊ะ
ถ้างั้น
ให้พี่ๆ ข้างหลัง...
ให้พวกคุณอา...
ให้พวกคุณลุง พาไปเล่นลูกบอลข้างนอกดีไหม
จริงสิ พี่ได้ยินมาว่า เราเป็นหนอนหนังสือ
แต่ที่นี่ไม่มีหนังสือที่เราอ่านได้เลย
อ้อ จริงสิ
เรามาดูวิดีโอด้วยกันไหม
มินแจจะชอบดูอะไรนะ
ถ้างั้น ไม่มีอะไรที่อยากทำบ้างเหรอ
สวนสนุก
ฮะ ว่าไงนะ
ผมอยากไปสวนสนุก
อ้อ ว่าไงนะ วันนี้หูตึง ฟังอะไรไม่ค่อยได้ยินเลยแฮะ
น้องบอกว่าอยากไปสวนสนุกครับ
สวนสนุก
อ๋อจ้ะ
วันนี้มินแจอยากไปสวนสนุกสินะ
แต่จะทำยังไงดีล่ะ พวกเราทิ้งบ้านหลังนี้ไว้ไม่ได้น่ะจ้ะ
เราจะดูบ้านให้อย่างดีครับ
ใช่ครับ
ออกไปกับลูกพี่อูฮยอล ถือซะว่าไปเดตด้วยนะครับ
ไปดงไปเดตอะไรกันคะ
ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ
งานการไม่ทำ จะไปสวนสนุกอะไรกัน ไม่ล่ะค่ะ
ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงก็พาไปเถอะ เด็กมันอยากไปขนาดนี้
ถือว่าไปเดตกับฉันด้วย
สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับครับ
- ยินดีต้อนรับครับ - ยินดีต้อนรับค่ะ
เชิญเลยครับ ยินดีต้อนรับครับ
ยินดีต้อนรับครับ
เชิญเลยครับ
ที่นี่ก็คือสวนสนุกสินะ
มันมีอะไรให้เล่นงั้นเหรอ
ก็มีเครื่องเล่นหลายอย่างอยู่
อันดับแรก ไปเริ่มจากทางนั้นกันค่ะ
มีที่แบบนี้ด้วยสินะ
เรามาลองใส่ที่คาดผมกันบ้างดีไหมคะ
หูสัตว์นี่มัน...
ก็แค่เอาสวมหัวไว้เฉยๆ เหมือนใส่หมวกค่ะ แบบนี้
แม่บ้านจูด้วย
เอาล่ะ
ไม่รู้ว่าใครเป็นเด็ก ใครเป็นผู้ใหญ่กันแน่
ลองอันนี้ดีไหม
แบบนี้เหรอ
มินแจจ๊ะ
หนึ่ง สอง สาม
- นี่ครับ ทานให้อร่อยนะครับ - ขอบคุณค่ะ
มินแจ ลองชิมดูสิ
ถือแบบนี้
นั่นแหละ
มินแจ พี่ขอกินด้วยไม่ได้เหรอจ๊ะ
ผมอยากขึ้นเครื่องเล่นอันนั้นครับ
เครื่องนั้นแอบน่ากลัวอยู่นะ จะไม่เป็นไรเหรอ
มันน่ากลัวอยู่นะ
นี่ล้อเล่นหรือไง
ฉันคือแวมไพร์นะ
ฉันบินขึ้นฟ้าได้ คิดว่าจะกลัวของแค่นั้นหรือไง
พอขึ้นไปจริงๆ ความคิดน่าจะเปลี่ยนไปนะ
- ไม่มีทาง - รีบไปกันเถอะครับ
แต่ทำไมทั้งสองคนไม่จับมือกันล่ะครับ
- หือ - หือ
เวลาไปที่คนเยอะๆ เราต้องจับมือกันแน่นๆ จะได้ไม่หลงครับ
เป็นผู้ใหญ่แล้ว เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้เหรอครับ
ถ้าปล่อยมือเดี๋ยวจะหลงกัน จับไว้แน่นๆ นะครับ
รีบไปได้แล้วครับ
เป็นเด็กที่น่าชื่นชมทีเดียว
- ไปกันเถอะ - ค่ะ
ว้าว ความสูงผ่านจ้า
น้องหนูของเรามาวัดส่วนสูงกันดีไหมจ๊ะ
เอาล่ะ ยืนตัวตรงนะจ๊ะ
น่าเสียดาย แต่ไว้เราค่อยเจอกันใหม่ คราวหน้านะจ๊ะ
(เพื่อความปลอดภัย ไม่อนุญาตให้ผู้เล่น ส่วนสูงต่ำกว่า 110 ซม. เข้าเด็ดขาด)
มินแจ ไม่เป็นไรหรอก
เราไปเล่นเครื่องอื่นกันเถอะ
กับอีของแค่นี้ ใครๆ ก็เล่นได้อยู่แล้วไหม
จะไม่เป็นไรเหรอคะ
ฉันสบายดีสุดๆ
ของแค่นี้ไม่เห็นเป็นไรเลย
ไม่เป็นไรใช่ไหม
คนที่บินบนฟ้าได้ กลัวของแค่นี้เนี่ยนะคะ
ไม่ไง เจ้าสิ่งนั้นมันก็คือเรือ
ฉันเมาเรือขั้นรุนแรง
คงต้องขอพักสักหน่อยแล้วล่ะ
ซื้อตั๋วไม่จำกัดเข้ามาแล้ว จะพักได้ยังไงกันคะ
ต้องจัดเครื่องต่อไปเลยสิคะ
นี่เธอใช่คนที่บอกว่าไม่อยากมาแน่เหรอ
ก็ใช่อยู่ แต่พอมาจริงๆ ก็สนุกดีนะคะ
- ไปกันค่ะ - ฮะ
ต้องไปด้วยเหรอ
(เขาวงกตสยองขวัญ)
แม่จ๋า
บ้านผีสิงนี่ คงไม่มีปัญหาใช่ไหมคะ
อันนี้ฉันมั่นใจอยู่แล้ว
ในช่วงร้อยปีที่นอนอยู่ในโลง ฉันก็เถียงกับพวกผีประจำ
เชื่อใจฉันได้เลย
ไปกันเถอะ
ฉันบอกว่าไงล่ะ บอกแล้วใช่ไหมว่าฉันมั่นใจ
แต่เขาก็ทำออกมาดีนะคะ
ไม่เลวเลยทีเดียว
- มินแจไม่กลัวเหรอจ๊ะ - ครับ
เมื่อกี้คุณแอบกลัวแหละ ใช่ไหมคะ
ทางยาวเหมือนกันนะคะเนี่ย
แม่บ้านจู ฉันก็กลัวเหมือนกัน
อะไรนะคะ
คุณซอนอูฮยอล ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
ผีอะ ฉันเกลียดผี
เรามาพักตรงนี้กันสักหน่อยดีกว่า
- นั่งลงสิ - รอตรงนี้แป๊บหนึ่งนะคะ
เดี๋ยวฉันไปซื้ออะไรมาให้กินค่ะ
อ้อ เอาสิ
รีบมานะ
เป็นเด็กเป็นเล็กทำเป็นถอนหายใจ
คุณอา คุณอารู้ไหมครับ ว่าความรักคืออะไร
แล้วเราล่ะ รู้เหรอว่าความรักคืออะไร
ความรักน่ะ มันคือการทำทุกอย่างด้วยกันครับ
เวลาเห็นอะไรตลกๆ ก็อยากให้เห็นด้วยกัน
เวลาได้กินของอร่อย ก็อยากกินด้วยกัน
นั่นแหละครับ ความรัก
ตัวกะเปี๊ยกเดียว แต่รู้เยอะจริงๆ เลยเชียว
พอได้มาที่นี่
ผมก็นึกถึงกาฮยอนขึ้นมาครับ
ถ้าได้มาด้วยกันก็คงดี
เอาไว้ค่อยมาด้วยกันคราวหน้าก็ได้นี่
- อ้าว - มากินกันเถอะ
จริงสิ
คุณซอนอูฮยอล
อันนี้ของคุณค่ะ
- มันคืออะไร - ฉันเตรียมของคุณมาจากบ้านค่ะ
เลือดวัว
ถ้าคุณกินอะไรไม่ได้อยู่คนเดียว มันน่าเศร้านี่คะ เราต้องกินด้วยกันสิ
ขอบใจนะ
เรากินหมดนี่แล้ว ไปเล่นเครื่องเล่นกันต่อนะครับ
เล่นอีกเหรอ
ผมสืบเรื่องลีมานฮวีมาแล้ว
ไม่มีอะไรเป็นพิเศษครับ
แต่ดูเหมือนอิลมยอนชิกจะจ้าง แวมไพร์ตนอื่นๆ เข้ามาทำงานด้วยครับ
(หัวหน้ากูฮยองมัน)
จูอินแฮเป็นอะไรของเขากันแน่นะ
การตามหาครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์ สำคัญก็จริง
แต่เราต้องห่วงความปลอดภัย ของจูอินแฮด้วยครับ
ต้องนึกไว้เสมอนะครับ ว่าจูอินแฮอยู่ร่วมกับพวกแวมไพร์
ซอนอูฮยอลอยากกลายเป็นมนุษย์เหรอครับ
ในช่วงหลายร้อยปีมานี้ มันคงลองมาหมดทุกวิธีแล้วล่ะ
ป่านนี้ก็คงยังไม่เลิกอาลัยอาวรณ์
มันเป็นพวกดื้อด้านแบบนี้แหละ
ทำไมแวมไพร์ที่เป็นอมตะ
ต้องอยากกลายเป็นมนุษย์ด้วยครับ
มันถึงถูกเรียกว่าไอ้บ้าไงครับ
มันอยากมีความรักที่ทำให้ใจเต้น อะไรของมันนี่แหละ
ความรักที่ทำให้ใจเต้นเหรอ
ตอนเจอกันคราวก่อน มันก็ดูแปลกไปนิดหน่อย
รอบนี้ก็ล่มอีกสินะ
แต่ไม่เก่งเหมือนเมื่อก่อนแล้วแฮะ
มีอะไรแปลกไปจริงๆ
เรียกว่าความสามารถของแวมไพร์ ลดถอยลงได้ไหมนะ
เรื่องแค่นั้นยืนยันไม่ได้หรอกครับ
ผมต้องเช็กรอยแผลเป็นครับ
รอยแผลเป็นที่พิสูจน์ว่าเขา เป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์
แล้วผมถึงจะจ่ายเงินให้คุณได้ครับ
ว่าแต่
ข้อมูลของครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์ ที่ขนาดผมยังไม่รู้
คุณไปรู้มาจากไหนครับ
ผมจำเป็นต้องเปิดเผยข้อมูล ถึงขั้นนั้นด้วยเหรอครับ
ผมนี่มันล้ำเส้นอยู่เรื่อย
ไม่สมเป็นมืออาชีพเลย
ไม่มีเวลาแล้ว ช่วยเร่งมือด้วยนะครับ
คุณนี่ใจร้อนกว่าที่เห็นนะ
ดีครับ
เพราะผมก็ไม่ชอบ ทำอะไรยืดเยื้อเหมือนกัน
หนึ่ง สอง ยิ้มจ้ะ
ดีฮะ
ชูสองนิ้วด้วยสิ
โบกมือให้พ่อหน่อย
สนุกดีนะ ว่าไหม
สวัสดี
น่ารักมากเลย ว่าไหมคะ
น่ารักดี
คำว่าชีวิตเหมือนม้าหมุนหมายถึงอะไร ฉันว่าฉันเข้าใจแล้วล่ะค่ะ
มันขึ้นๆ ลงๆ หมุนวนไปเรื่อยๆ นี่คะ
ถึงจะดูเฉื่อยชาน่าเบื่อ
แต่พอนึกย้อนกลับไป ก็มีช่วงเวลาที่เปล่งประกายมากมาย
น้องคงเหนื่อยน่าดูเลย
คุณซอนอูฮยอลก็เหนื่อยมามากเลยนะคะ
ต้องขอบคุณเจ้าเปี๊ยกคนนี้
ฉันเลยได้สนุกไปด้วย
นั่นสิคะ
ตอนแรกฉันก็รำคาญแหละ
แต่พอมาจริงๆ ก็สนุกดีนะคะ
เพราะเราจะหลงกันไม่ได้
โอ้โฮ มินแจ
- มินแจจ๊ะ - สนุกใช่ไหมล่ะ
มินแจจ๋า
- อ้าว ป้าครับ - มินแจ
- ป้าครับ - สวัสดีค่ะ
พ่อมินแจโทรมาหาฉันน่ะค่ะ
เขาบอกว่ารู้สึกผิด ที่ฝากลูกไว้นานเกินไป
ก็เลยให้ฉันมารับแกไปน่ะ
มินแจ สนุกไหมลูก
- ครับ สนุกครับ - โอ้โฮ
นี่ค่ะ
ดูแลเด็กคงเหนื่อยน่าดู
เอาไว้กินด้วยกันนะคะ
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ
มินแจจ๊ะ ไปกันเถอะ
กระเป๋าจ้ะ
บอกลาด้วย
- ลาก่อนครับ - โอเค
ไปกันจ้ะ
เฮ้อ
โทษนะคะ
คุณน่ะ
คุณคือสายสืบที่มาหาฉัน เมื่อสองสามวันก่อนไม่ใช่เหรอ
โอ้โฮ ความจำดีเหมือนกันนะ
หน้าตาคุณไม่ได้ลืมง่ายๆ น่ะสิ
ว่าแต่ คุณอยู่ที่นี่เหรอคะ
ครับ ก็ด้วยอะไรหลายๆ อย่าง ใช่ครับ
โอ้ แปลกจังแฮะ
เอาเป็นว่า พักผ่อนกันเถอะค่ะ
- ไว้จะเอาเลือดวัวมาให้นะ - อ้อ
- โชคดีครับ - อือ
- ลาก่อนครับ - ไปกันลูก
เดี๋ยวพ่อหนูก็กลับบ้านแล้ว
อะไรกันคะ
คุณเป็นสายสืบเหรอคะ
ใช่ครับ
มาคุยกันหน่อย
ตามฉันมา
สายสืบงั้นเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน
แกบอกสิ
ผมออกสัมภาษณ์เพื่อนบ้านนิดหน่อย เพื่อตามหาทองแท่งน่ะครับ
แล้วก็รู้สึกว่าจูดงอิล พ่อของแม่บ้านจู
เขามีอะไรแปลกๆ นิดหน่อยครับ
ตอนแรก ผมมั่นใจว่าเขาเป็นคนร้าย ที่ขโมยทองแท่งไปแน่ๆ
แต่ตอนนี้ผมสงสัยว่า เขาอาจไม่ได้ฉกทอง แต่ถูกลักพาตัวไป
เพราะทองหรือเปล่า
- ใช่ครับ - ลักพาตัวเหรอ
ได้ยินว่ามีรถที่ไม่เคยเห็นในหมู่บ้าน มารับพ่อของแม่บ้านจูไป
อันนี้ก็ไม่แน่ใจนะครับ ผมคงต้องสืบเพิ่มอีกหน่อย
แต่ไม่รู้ทำไม ผมสังหรณ์ใจแปลกๆ
- เนอะ - อือ
มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลครับ
ก่อนอื่น เราปิดเรื่องนี้ไว้ อย่าให้แม่บ้านจูรู้นะ
พูดไปจะทำให้เขากังวลเปล่าๆ
- อ้อ ได้ครับ - ครับ
(ต็อกบกกีคุณยายของเรา)
มาทำอะไรอยู่ตรงนี้
จะนั่งกินในบ้านคนเดียว มันก็ยังไงอยู่
ฉันเลยถือโอกาสออกมาสูดอากาศด้วย
กินเข้าไปได้ยังไงคะ
วันนี้ฉันอยากให้ของขวัญพิเศษ กับตัวเองสักหน่อย
ว่าไงนะคะ
คุณซอนอูฮยอล เดี๋ยวก่อน หยุดก่อนค่ะ
เดี๋ยวสิ ถ้ากินแล้วหมดสติจะทำยังไงคะ
บอกให้หยุดไง
ไม่ได้นะ
จริงๆ เลยเชียว
อร่อยดีนี่ ถูกปากฉันเลย
เดี๋ยวก่อน พอได้แล้วค่ะ
เลิกกินได้แล้วค่ะ เลิกกินเถอะนะ
บอกให้เลิกกินไงคะ
ดวงจันทร์ก็เจิดจ้า
และได้เมากรึ่มๆ แบบนี้
รู้สึกดีทีเดียว
ยอมใจจริงๆ
หรือว่าคุณไม่ได้อยาก มีความรักที่ทำให้ใจเต้น
แต่อยากเป็นมนุษย์ เพราะอยากกินอาหารมนุษย์มากกว่าปะคะ
จะปฏิเสธก็คงไม่ได้หรอก
เอ่อ
คือว่า เรามากำหนดวันเอาไว้ดีไหมคะ
กำหนดวันอะไรกัน
เลือดที่เปี่ยมไปด้วยรักน่ะค่ะ
คุณบอกว่าถ้ากินเข้าไป แล้วจะกลายเป็นคนได้ไงคะ
เอาเป็นตอนไหนดีคะ
นี่เธอ
จะให้เลือดฉันจริงๆ เหรอ
มันเป็นสิ่งที่คุณซอนอูฮยอล ปรารถนามาตลอดนี่คะ
การกลายเป็นคน และมีความรักที่ทำให้ใจเต้น
ถ้าฉันช่วยได้ ฉันก็ยินดีมากค่ะ
จะให้เลือดกับแวมไพร์งั้นเหรอ
นี่เธอไม่กลัวแวมไพร์เลยจริงๆ เหรอ
ฉันใช้ชีวิตมา โดยถูกตราหน้าว่าเลือดเย็น
คิดว่าจะกลัวแวมไพร์ไหมล่ะคะ
ก็จริง
ฉันลืมไปเลย
ว่าเธอเป็นผู้หญิงน่ากลัว ที่ถ้าจำเป็นก็กัดได้กระทั่งแวมไพร์
อืม ถ้างั้น
เอาเป็นวันครบรอบ 100 วัน ที่เราเจอกันดีไหมคะ
วันนั้นเรานัดเพื่อนๆ ของคุณมา และจัดปาร์ตี้วันเกิดกันค่ะ
ปาร์ตี้วันเกิดเหรอ
ค่ะ
ยังไงคุณก็จะได้ถือกำเนิด เป็นมนุษย์ครั้งแรกนี่คะ
เราจะซื้อเค้กมา แล้วก็เป่าเทียนกัน
คุณคิดว่าไงคะ
ดีเลย
คุณจะไม่เสียดายเหรอคะ
เรื่องอะไร
ถึงยังไง พอกลายเป็นมนุษย์ ชีวิตอมตะก็จะสิ้นสุดลงนี่คะ
ไม่เลย
พอกลายเป็นมนุษย์
มือฉันก็จะอุ่นขึ้น
จะได้กินอาหารอร่อยๆ ตามใจชอบ
และมีความรักที่ทำให้ใจเต้นได้ด้วย
ทำไมแวมไพร์ที่เป็นอมตะ
ต้องอยากกลายเป็นมนุษย์ด้วยครับ
มันถึงถูกเรียกว่าไอ้บ้าไงครับ
มันอยากมีความรักที่ทำให้ใจเต้น อะไรของมันนี่แหละ
- ไว้ชีวิตผมด้วยครับ - ไว้ชีวิตผมเถอะนะครับ
ไว้ชีวิตผมด้วยครับ
ได้โปรด
- ไว้ชีวิตผมด้วยครับ - ไว้ชีวิตผมด้วยครับ
- ไว้ชีวิตผมที - ไว้ชีวิตผมด้วยครับ
- ไว้ชีวิตผมเถอะ - ไว้ชีวิตผมด้วยครับ
ไม่ต้องห่วงหรอก
พวกแกเป็นแหล่งอาหารฉันเชียวนะ ฉันจะฆ่าทิ้งได้ยังไงล่ะ
- ไว้ชีวิตผมด้วยครับ - ไว้ชีวิตผมนะครับ
เพราะเราจะหลงกันไม่ได้
เอานี่ไป
นั่นแหละ
ในเมื่อเรามีพนักงานเข้ามาแล้ว
มาทำความสะอาดครั้งใหญ่ แบบสบายๆ กันเถอะค่ะ
ต่อไปคุณดงซอบจะได้ทำงานในครัวเป็นหลัก
ไปจัดครัวให้เรียบร้อยก็พอ
ส่วนคุณซังแฮ ดูแลห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งให้ทีนะคะ
ให้ตายสิ
ทำไมคะ
ไม่พอใจอะไรเหรอคะ
ก็แบบ ไม่ใช่ว่าไม่พอใจ
แต่ว่าดูสิครับ เท่านี้ก็ถือว่าสะอาดแล้วนะ
จำเป็นต้อง ทำความสะอาดครั้งใหญ่ด้วยเหรอ
พื้นฐานของเกสต์เฮาส์ จะข้อหนึ่งหรือข้อสองก็คือความสะอาด
เอาล่ะ คุณซอนอูฮยอลช่วยฉันทำความสะอาด ห้องพักแขกกับซักผ้าห่มก็ได้ค่ะ
สองต่อสองเหรอ
ใครกันคะ คนพวกนี้
อ้อ
เป็นพนักงานที่เข้ามาใหม่ของเราเองค่ะ
คุณพัคดงซอบ กับคุณอีซังแฮ
เอ้า นี่ ทักทายสิ
ทำไมที่นี่ถึงได้มีพนักงาน เยอะกว่าแขกอีกนะ
ทำความสะอาดกันเถอะค่ะ
ฮัลโหล
นี่แกรู้เบอร์ฉันได้ยังไง
วางสายซะ ไอ้สารเลว
ถ้าแกเสนอหน้าโทรมาอีกครั้ง ฉันแจ้งตำรวจแน่
ทำอะไรของคุณคะเนี่ย
ทำแบบนั้นแล้วชาติไหนมันจะเสร็จล่ะ
ต้องทำแบบนี้สิ
มา เข้ามาสิ
แต่ว่า เดิมทีการซักผ้า เป็นงานของเธอไม่ใช่เหรอ
เปล่านะคะ เราตกลงจะช่วยกันนี่คะ
เราตกลงไว้ว่าจะซักผ้า และจัดเตียงด้วยกัน
อ้อ จัดเตียง...
อือ เข้าใจแล้ว
ทำอะไรน่ะ
ขอโทษนะคะ คุณซอนอูฮยอล
ฟองสบู่รสชาติเป็นไงคะ ใช้ได้ไหมคะ
- นี่แก้แค้นกันสินะ - ใช่ค่ะ
- เดี๋ยวฉันเช็ดให้ค่ะ - อือ
ซักผ้าไปเรื่อยๆ ด้วย
- ตายแล้ว ไม่เป็นไรนะคะ - อือ
เป็นอะไรไปคะ ลุกขึ้นหน่อย
ดูดีจังเลยนะคะ
ขอโทษที่มาขัดจังหวะ
แต่ให้คุณอินแฮไปคุยกับฉัน ข้างนอกหน่อยได้ไหมคะ
ทำไมถึงไม่บอกฉันคะ
- คะ - เรื่องที่ซอนอูฮยอลเป็นแวมไพร์
คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ
จะตกใจอะไรขนาดนั้น
คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ
เอ่อ
ท่านประธานก็อาจจะรู้อยู่แล้ว
แต่คุณซอนอูฮยอลไม่ใช่...
คุณรู้จักซอนอูฮยอลดีขนาดนั้นเลยเหรอ
ถ้างั้น
ก็คงรู้สินะ ว่าผู้หญิงชื่อแฮซอน ที่ซอนอูฮยอลรอคอยมาตลอดก็คือฉัน
เขารอคอยผู้หญิงคนเดียวมาหลายร้อยปี ไม่สงสารเขาบ้างเลยเหรอ
อย่างน้อยก็น่าจะช่วยเขาสิ
ตีตัวออกหากจากซอนอูฮยอลซะ ตอนฉันยังพูดดีด้วย
ฉันไม่อยากทำแบบนั้นค่ะ
ไม่ว่าคุณซอนอูฮยอลจะเป็นอะไร
และไม่ว่าท่านประธานจะใช่แฮซอนหรือไม่
ฉันก็จะทำตามใจตัวเองค่ะ
ฉันว่านี่ไม่ใช่เรื่อง ที่ใครจะมาชี้นิ้วสั่งได้ค่ะ
ก็ได้
ดีที่พูดออกมาตามตรง
ถ้าคุณคิดแบบนั้น
ฉันก็ไม่มีทางเลือก นอกจากทำตามใจตัวเองเหมือนกัน
รอดูได้เลย
จะปล่อยให้แวมไพร์ที่ไม่ใช่มนุษย์ มาแย่งผู้หญิงของตัวเองไปเหรอคะ
เพราะคุณกลัวแวมไพร์เหรอคะ
ถ้าเป็นมนุษย์ด้วยกัน จะต่างออกไปไหมนะ
คุณต้องการคำตอบแบบไหนครับ
จะปล่อยให้สองคนนั้น อยู่ในบ้านหลังเดียวกันต่อไปเหรอคะ
ทำไมฉันต้องมาเห็นพวกเขา
พลอดรักกัน ในเกสต์เฮาส์ที่ฉันลงทุนด้วยคะ
ใจเย็นก่อนเถอะครับ
ถ้าจัดการโดยใช้อารมณ์มากไป อะไรๆ อาจจะผิดพลาดก็ได้ครับ
ก็เพราะประธานชินเอาแต่มองอย่างเดียว
เรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้ ไม่ใช่หรือไงคะ
- ฉันพูดผิดเหรอคะ - ประธานนา
ฉันทนเห็นสองคนนั้นหัวร่อต่อกระซิก อยู่ในคฤหาสน์นั่นต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะ
ไม่สิ ฉันจะทำให้ฉัน ไม่ต้องเห็นภาพแบบนั้น
ถ้าประธานชินอยากปกป้องจูอินแฮ ก็ต้องตั้งสติให้ดีๆ ได้แล้วค่ะ
นี่ เรามีครีมกันแดดแค่นี้เองเหรอ
นี่ก็มีอีก
ฉันล่ะเบื่อหน่าย กับการเก็บของย้ายบ้านจริงๆ
แต่ก็ถือว่าโชคดีแค่ไหนแล้วครับ
พอย้ายเข้าอิลมยอนชิก เราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องย้ายบ้านแล้วไง
ว่าแต่ โรสบอกว่าอยู่ไหนแล้วนะ
ไงจ๊ะ ฉันอยู่นี่
ยัยนี่มันตายยาก
แต่สัมภาระก็มีไม่เท่าไร ทำไมต้องใช้รถบรรทุกด้วย
งั้นจะให้วาร์ปไปหรือไงล่ะ
ไหนๆ แล้ว อะไรควรทิ้งก็ทิ้งไปเถอะ
มีแต่ขยะทั้งนั้น
ว่าแต่ ทำไมแม่บ้านจู ถึงยอมให้เข้าไปอยู่ล่ะ
เป็นผลมาจากตอนลูกพี่อูฮยอลหมดสติน่ะสิ
และจากนี้ไป แม่บ้านจูกับลูกพี่...
เดี๋ยว พี่
- เออ - ไม่มีอะไรหรอก
โอเค ไหนๆ ไปอยู่นั่นแล้ว ก็ดูแลพี่อูฮยอลดีๆ ล่ะ
จริงสิ ไม่นานมานี้ ระหว่างส่งของ ฉันเห็นบ้านที่ดูทะแม่งๆ หลังหนึ่ง
แล้วปรากฏว่ามานฮวีโผล่ออกมาเฉยเลย
- ลีมานฮวีเหรอ - ใช่
ไม่รู้หมอนั่นมันเที่ยวทำอะไร น่าสงสัยชะมัดเลย
เธอได้เข้าไปดูข้างในหรือเปล่า
จะบ้าเหรอยะ ฉันจะเข้าไปเพื่อ
เฮ้ยๆ เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว
รีบขนของกันเถอะ
จอดรถไว้ไหน
- ชั้นหนึ่ง - ชั้นหนึ่งเหรอ
- ออกมา - รีบขนของลงมานะ
รีบขนไปให้หมดสิ เร็วเข้า
ร่างกายไม่เป็นไรใช่ไหม
ยังพอทนไหวอยู่ครับ
แค่นั้นข้าก็โล่งใจแล้ว
อาจารย์โกนั่นแหละ หน้าซูบลงไปเยอะเลยนะครับ
ข้าจะอยู่อย่างสบายใจ หลังพูดเรื่องแบบนั้นไปได้ยังไงล่ะ
ทุกอย่างมันเป็นกรรมของข้าเอง
มาโทษกันตอนนี้ มันจะได้อะไรขึ้นมาล่ะครับ
ทุกอย่างมันเป็นอดีตไปแล้วครับ
ได้ยินเรื่องนั้นไป ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอกครับ
อย่าเก็บมาใส่ใจนักเลยครับ
ขอบคุณที่เข้าใจนะ
แต่ถึงยังไง
ก็เป็นเพราะอาจารย์โก
ผมถึงได้มีโอกาส ที่จะกลายเป็นมนุษย์นี่ครับ
ตอนนี้
คงใกล้จะสำเร็จแล้วล่ะครับ
พูดจริงเหรอ
เลือดของคนที่เปิดฝาโลงเจ้า
กลายเป็นเลือด ที่เปี่ยมไปด้วยรักแล้วเหรอ
ครับ ก็นะ
ในที่สุด ฝันของเจ้า ก็จะกลายเป็นจริงแล้วสินะ
ถ้าผมกลายเป็นมนุษย์แล้ว
แม่บ้านจูก็คงดีใจใช่ไหมครับ
เมื่อกี้เจ้าว่ายังไงนะ
ผมบอกว่าแม่บ้านจูก็จะดีใจ
ทำไมครับ
หมายความว่ายังไง
หากเจ้าจะกลายเป็นมนุษย์
ผู้หญิงคนนั้นต้องเสียสละตัวเอง แล้วนี่เจ้าพูดอะไร
หมายความว่ายังไงกันครับ
มาทำอะไรเวลานี้
ผมได้ข้อมูลที่น่าสนใจมา
หรือว่า ได้ข้อมูลเกี่ยวกับ ครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์มาเหรอครับ
ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก
ผมว่าผมบอกไปชัดเจนแล้วนะครับ
เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงชื่อจูอินแฮ
หากเจ้าจะกลายเป็นมนุษย์
ผู้หญิงคนนั้นต้องเสียสละตัวเอง แล้วนี่เจ้าพูดอะไร
มันก็แค่
เสียสละเลือดไม่กี่หยด
ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นด้วย
ทำไมทำท่าแบบนั้นครับ
ไม่มีทางที่แม่บ้านจูจะดีใจหรอก
หมายความว่ายังไงครับ
มันเป็นชะตากรรมของมนุษย์ ที่เปิดฝาโลงของแวมไพร์
มนุษย์ผู้นั้นต้องตาย หลังมอบเลือดให้แวมไพร์
หรือไม่ก็ต้องฆ่าแวมไพร์ตนนั้น เพื่อเอาชีวิตรอด
ระหว่างเจ้ากับแม่บ้านจู
จะมีคนอยู่รอดได้คนเดียวเท่านั้น
เพื่อให้ได้กลายเป็นมนุษย์
เจ้าจะต้องดูดเลือดแม่บ้านจูจนตาย
แกเป็นใครวะ
แกคิดจะทำอะไรกับอินแฮ
คะ
มีอะไรคะ
แกมาที่นี่ได้ยังไง
สบายดีไหม
คิดว่ามาซ่อนอยู่ในที่แบบนี้
แล้วฉันจะหาไม่เจอเหรอ
หนียังไงเธอก็ไม่พ้นเงื้อมมือฉันหรอก
กลับไปด้วยกันซะ ตอนฉันยังพูดดีด้วย
ปล่อยนะ ปล่อยฉัน
ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ
เรื่องผัวเมียตำรวจจะมาแส่อะไร
เราคุยกันเองก็พอ
บอกมา แกคอยอยู่ใกล้อินแฮเพราะอะไร
ฉันรู้ตัวตนของแกอยู่แล้ว
ฉันรู้หมดว่าแกมาอยู่บ้านหลังนี้ เพราะต้องการอะไร
ไม่ได้รู้จริงด้วยซ้ำ
อย่ามาพูดพล่อยๆ เลยดีกว่า
คิดจะฆ่าอินแฮจริงๆ หรือไง
ความรักที่ทำให้ใจเต้นงั้นเหรอ
แกคิดว่าแวมไพร์ที่อยู่ได้ ด้วยการกินเลือดมนุษย์
จะมีความรักได้งั้นเหรอ
แกมันสัตว์ประหลาด
- บอกว่าเจ็บไง - มานี่
ปล่อยนะ
โธ่เว้ย
- ปล่อยสิวะ - ทำอะไรของคุณคะเนี่ย
อะไรวะ
ทำอะไรของคุณคะ เขาบอกให้ปล่อยไง
เหมือนคุณจะเข้าใจอะไรผิดนะ ผมเป็นแฟนยัยนี่
มันไม่ใช่เรื่องของคุณ ไม่ต้องมาสนใจ
แฟนบ้าอะไรล่ะ
ฉันเลิกกับแกไปเป็นชาติแล้ว ไม่รู้หรือไง ไอ้สตอล์กเกอร์
ยังไม่หุบปากอีก
- นี่คุณ... - นังนี่
ไอ้สารเลว
ปล่อยฉันนะ
แค่ตามมาเงียบๆ ก็จบแล้วไหมวะ
ปล่อยฉันนะ
ก็บอกว่าเจ็บไง
ปล่อยนะ
นังนี่มันจริงๆ เลย
หยุดนะ
ไปให้พ้น ไสหัวไป ไอ้สารเลว
แกนี่มัน...
แม่บ้านจู
แม่บ้านจูตกอยู่ในอันตราย
บ้าเอ๊ย นังพวกนี้มันอยากตายหรือไงวะ
แม่บ้านจู เป็นอะไรหรือเปล่า
เฮ้ย หยุดเดี๋ยวนี้นะ
คุณซอนอูฮยอล
ถอยออกไปเดี๋ยวนี้
อินแฮ
อินแฮ เป็นอะไรหรือเปล่า
อินแฮ
ตั้งสติไว้นะ อินแฮ
อินแฮ ตื่นสิ
อินแฮ
(จังหวะหัวใจ)
หายตัวไปซะ อย่าคิดจะมาวนเวียนอยู่ใกล้อินแฮอีก
ไปให้พ้น
ฉันอยากใช้ชีวิตตามที่ใจต้องการค่ะ
ช่วยตั้งสติทีเถอะ
แวมไพร์ในเกสต์เฮาส์ ที่มีคนเข้าออกเนี่ยนะ
คืนเงินทุนและจ่ายค่าปรับมาซะ
เธอบาดเจ็บเลือดไหลอยู่แท้ๆ
ฉันอภัยให้ตัวเอง ที่ปล่อยให้สัญชาตญาณครอบงำไม่ได้
จะช่วยตามหาพ่อให้แม่บ้านจูเหรอครับ
แม่บ้านจูจะได้ไม่เหงาอยู่ตามลำพัง
ฉันต้องจากไป
เพื่อไม่ให้ฉันกลายเป็นสัตว์ประหลาด
ต้องจับซอนอูฮยอลมาแบบเป็นๆ ครับ
เตรียมเงินรางวัลงามๆ ไว้เลยครับ
ลูกพี่กำลังจะตายนะครับ
คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม