(จังหวะหัวใจ)
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร หน่วยงาน และฉากที่ปรากฏเป็นเรื่องสมมติ)
(และการถ่ายทำดำเนินไปตาม แนวปฏิบัติในการถ่ายทำสัตว์)
เดี๋ยวฉันไปดูเองค่ะ
อ้อ
ท่านประธาน เดี๋ยวก่อนค่ะ
มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอคะ
ท่านประธาน มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ
อะไรไม่ใช่คะ
ฉันเชื่อการกระทำมากกว่าคำพูดค่ะ เพราะมันชัดเจนกว่า
ฉันดูโง่เหรอคะ
ไม่สิ
ทุกคนที่อยู่ในนั้นเมื่อกี้ ก็คงคิดเหมือนกันหมดแหละค่ะ
สายตา สีหน้า
มันไม่ใช่สิ่งที่ปกปิดกันได้
คุณมีใจให้คุณซอนอูฮยอลใช่ไหมคะ
ฉันได้ยินคำตอบชัดเจนแล้วค่ะ
เข้าใจผิดแล้วค่ะ ได้โปรดฟังฉัน...
ทำธุรกิจกระจอกๆ แล้วมีคนเรียกเจ้าของบ้านเข้าหน่อย
เลยคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่จริงๆ งั้นเหรอ
เธอไปแตะต้องสิ่งที่ไม่ควรแตะเข้าแล้ว
ฉันจะทำให้เธอได้รู้ซึ้งเอง ว่าฐานะของเธอคืออะไร
ผมว่าเขาไม่มีเหตุผลที่ต้องรับฟัง คำพูดแบบนั้นจากประธานนานะครับ
ขอโทษเขาด้วยครับ
ขอโทษเหรอ
ฉันสิที่ต้องได้รับคำขอโทษ
น่าอิจฉาจังนะคะ มีผู้ชายปกป้องเต็มไปหมด
จะพูดแรงเกินไปแล้วนะครับ
ประธานนา
ทำไมถึงทำแบบนี้
มาทำแบบนี้กลางงานปาร์ตี้ได้ยังไงกัน
คุณซอนอูฮยอลนั่นแหละ ไม่ควรทำกับฉันแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ
ทุกสิ่งที่คุณเคยบอกฉันมันคืออะไรคะ
คุณขอให้ฉันรออีกนิดนี่คะ
ไหนบอกว่าจะรักษาสัญญาให้ได้ไงคะ
ขอตัวค่ะ
พอดีฉันไม่ถนัดเป็นตัวประกอบ
พี่ว่าวันนี้เราปิดงานแค่นี้ดีกว่า
ขอโทษนะคะ รุ่นพี่
ไม่เป็นไร
ไม่มีอะไรเป็นไปตามแผน ทุกอย่างอยู่แล้ว
เธอเข้าไปจัดการข้างในก่อนเถอะ
ค่ะ
มาคุยกันก่อนสิครับ
คุณมีเจตนาอะไรกันแน่ครับ
หมายถึงอะไร
การกระทำไม่ยั้งคิดของคุณ ทำให้อินแฮต้องตกที่นั่งลำบากนี่ครับ
ไม่ได้ทำให้ตกที่นั่งลำบาก
ฉันเพียงแค่ช่วยเขา จากการตกที่นั่งลำบาก
ว่าไงนะครับ
ทุกคนตะโกนเรียกเจ้าของบ้านขนาดนั้น
ฉันจะปล่อยไว้เฉยๆ ได้ยังไง
และอีกอย่าง
ฉันว่าการที่ชายหญิง เต้นด้วยกันในงานปาร์ตี้
ไม่ใช่เรื่องที่ควรถูกวิจารณ์
ฉันนี่สับสนไปหมด
แล้วผลลัพธ์มันเป็นยังไงล่ะครับ
ประธานนามาที่นี่ทำไม คุณก็รู้นี่ครับ
คุณคือคนที่พังปาร์ตี้นี้
คุณบอกว่าถ้าได้สิ่งที่ต้องการ แล้วจะไปใช่ไหมครับ
นี่เหรอครับ สิ่งที่คุณต้องการ
อย่ามาทำให้อินแฮหวั่นไหวเปล่าๆ
รีบไปได้แล้วครับ
ผมขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย
(จังหวะหัวใจ ตอนที่ 11)
กล้าดียังไงมาล้อเล่นกับฉัน
ให้ตายสิ
ฉันไม่ได้กินสักหยดเลยเนี่ย
- นี่ มีอีกไหม - บ้าเอ๊ย
ฉันเป็นดีเจทั้งวันจนมือติดไฟ
รู้สึกเหมือนความดันตกเลย
นายเคยฝากเลือดไว้กับฉันหรือไงยะ
ไม่มีเหมือนกันแหละเว้ย
อิลมยอนชิกจัดปาร์ตี้ในรอบร้อยปีทั้งที
พองานจบแบบนี้ แล้วรู้สึกโหวงเหวงยังไงชอบกล
แต่นานๆ ทีได้มาระลึกถึงอดีต
ก็ดีเหมือนกัน
ใช่ ฉันก็ว่างั้น
อ้อ จริงสิ
ตอนเต้นเมื่อกี้ สายตาพี่อูฮยอลดูไม่ธรรมดาเลยนะ
ทุกคนไม่รู้สึกเหรอ
ก็รู้สึกอยู่ว่าพี่แกดูหิวแสง
"เอาล่ะ ดูซะ นี่ไงความเท่ของฉัน"
"ฉันก็คือซอนอูฮยอลยังไงล่ะ"
ไม่สิ ไม่ใช่ความรู้สึกแบบนั้น
สายตาพี่เขามันดูแปลกๆ ไปอะ
ต้องมีอะไรเปลี่ยนไปชัวร์ๆ
อ้อ ประธานนาเหรอ สายตาผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ธรรมดานะ
พี่ซอบ คนนั้นใช่ไหมครับ ผู้หญิงที่คล้ายแฮซอนเมื่อสมัยโชซอนน่ะ
อือ ก็น่าจะใช่
จริงเหรอ
นางคือผู้หญิงคนนั้นเองเหรอ
รักแรกของพี่อูฮยอลน่ะเหรอ
โห ปั๊วะปัง
นางก็เลิศจริงอะไรจริง
รักแรกของพี่อูฮยอลนี่ไม่เหมือนใครเลย
ไม่ใช่แนวใสซื่อบริสุทธิ์แฮะ
นางเล่นฟาดแก้วฟาดอะไรซะเรียบ
โห เท่จัดๆ ไปเลย
แต่ว่า เขาก็แอบน่ากลัวอยู่นะ
เอาจริงๆ ฉันผวาไปนิดหน่อย
แต่ก็สมควรเดือดปะ
เขาไปเต้นกับหญิงอื่นต่อหน้าต่อตา แถมส่งสายตาแบบนั้นอีก หรือไม่จริง
กลับบ้านกันได้แล้วล่ะ
ขอบใจที่ช่วยเก็บบ้านให้เหมือนเดิม
ของมันแน่อยู่แล้วครับ ลูกพี่
วันนี้ได้ทุกคนช่วยไว้เยอะมากค่ะ
นี่ก็ไม่ได้มากมายอะไร แต่ฉันคิดว่ายังไงก็ควรแสดงความขอบคุณ
- ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย - ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ
กลับบ้านปลอดภัยนะคะ
ถ้ามีเรื่องจำเป็นเมื่อไหร่ ก็ติดต่อเราได้ทุกเมื่อนะครับ
พวกเราเตรียมพร้อมเสมอครับ
วันนี้คุณคงจะเหนื่อยน่าดู
ให้ตาย
ไปก่อนนะครับ ลูกพี่
- อือ - ไอ้นี่
พวกเรากลับก่อนนะคะ บ๊ายบาย
แม่บ้านจู
แม่บ้านจูก็ทำได้ดีเหมือนกัน
คุณซอนอูฮยอลก็ทำได้ดีค่ะ
แม่บ้านจู
ถ้าฉันทำให้เธอตกที่นั่งลำบาก
- ต้องขอโทษด้วยนะ - คำขอโทษ
แทนที่จะบอกฉัน เอาไปบอกประธานนาจะดีกว่านะคะ
ในมุมของประธานนา จะเสียใจก็ไม่แปลกเลยค่ะ
เขาคงจะคาดหวังกับปาร์ตี้นี้มากกว่าใคร
อันที่จริง
เขาบอกว่าอยากเผยความรู้สึก ต่อคุณซอนอูฮยอล
ก็เลยขอให้ฉันช่วยค่ะ
แต่เรื่องกลับกลายเป็นแบบนี้
เรื่องนั้นไม่ใช่ความผิดของเธอ
เพราะฉันเป็นคนจับมือเธอ แล้วลากออกไปเอง
เพราะฉันมัวยืนละล้าละลังอยู่
ฉันรู้ว่าคุณทำไปเพื่อช่วยฉันค่ะ
แต่มันอาจทำให้ประธานนาเข้าใจผิดได้
คนที่คุณซอนอูฮยอลควรเป็นห่วง ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นประธานนา...
ไม่สิ
แฮซอนนี่คะ
ก็จริง
แต่น่าแปลก
ฉันเอาแต่สนใจเธอคนเดียว
ฉันเองก็ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร
แต่ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
การเต้นรำพร้อมสบตาอีกฝ่ายไปด้วย
มันรู้สึกแบบนี้เองสินะ
ทั้งที่อยู่มานานขนาดนั้น
แต่ฉันเพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้ครั้งแรก
ฉันเข้าใจที่เธอสื่อดี
ต้องขอโทษด้วย ที่ทำให้เธอตกที่นั่งลำบากเปล่าๆ
เรื่องประธานนา ฉันจะจัดการให้เรียบร้อยเอง
เธออย่าเก็บไปใส่ใจนักเลย
ถ้างั้น ฉันขอขึ้นข้างบนก่อนนะคะ
พักผ่อนเถอะค่ะ
สายตา สีหน้า มันไม่ใช่สิ่งที่ปกปิดกันได้
คุณมีใจให้คุณซอนอูฮยอลใช่ไหมคะ
ทำไมเราทำแบบนั้นนะ
น่าจะปฏิเสธทันทีสิ ทำไมยืนบื้ออยู่แบบนั้น
อยากจะบ้าตายจริงๆ
เจ้าคิดบ้าอะไรถึงได้ทำแบบนี้
มันใช่เวลามาเต้นรำสบายใจเฉิบไหม
ก็บอกว่าไม่มีเวลา ต้องเร่งมือไง
เห็นทุกอย่างเลยเหรอครับ
เจ้าอาจไม่รู้ แต่ข้าเฝ้ามองเจ้าเสมอ ไม่ว่าที่ไหน เมื่อไหร่
ผมเองก็ไม่แน่ใจครับ ว่าทำไมถึงทำแบบนั้น
ผมเอาแต่นึกถึงแม่บ้านจูไม่หยุดเลยครับ
ทั้งที่ผมแค่ต้องการเลือด ที่เปี่ยมไปด้วยรักจากเขาแท้ๆ
แต่ผมอยากให้แม่บ้านจูมีความสุขจริงๆ
มันกลายเป็นแบบนั้นครับ
นี่เจ้า ลืมไปแล้วเหรอ ว่าเจ้าอยากเป็นมนุษย์เพราะอะไร
อาจารย์
ผมให้สัญญาไว้น่ะครับ
ว่าเราต้องกลับมาเจอกัน
และมีความรักที่ทำให้ใจเต้นให้ได้
ข้ายังไม่ลืมหรอกนะ
เจ้าคิดว่าข้าบอกเคล็ดลับ ในการเป็นมนุษย์ให้เจ้าเพราะอะไร
อาจารย์เคยบอกไว้นี่ครับ
ว่าความปรารถนาของผม ทำให้อาจารย์รู้สึกประทับใจ
ความปรารถนานั่น ก็เป็นความปรารถนาของข้าเหมือนกัน
ลูกธนูที่เหลามาจากไม้ซานจา
และหัวธนูที่ทำด้วยเงิน
หากเพียงข้ารู้ว่าลูกธนู ที่ข้าบอกไปโดยไม่ใส่ใจนั้น
มันจะพุ่งทะลุหัวใจ
ของผีดูดเลือดมากมายหลายตน
หากข้ารู้ว่ามันจะทำให้ คนมากมายต้องสูญเสียผู้เป็นที่รัก
ไม่นะ
และต้องอยู่ด้วยความโหยหาไปชั่วชีวิต
ข้าจะไม่มีวัน
ตัดสินใจเช่นนั้นเป็นอันขาด
จะบอกว่าที่แฮซอนตาย
เป็นเพราะอาจารย์เหรอครับ
เพราะเช่นนั้น อย่างน้อย
ข้าก็อยากช่วยเหลืออะไรเจ้าบ้าง
ฉะนั้น เจ้าจงเป็นมนุษย์ให้ได้
และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
หากได้เห็นเจ้ากลายเป็นมนุษย์ และมีความรักที่ทำให้ใจเต้น
ความรู้สึกผิดที่ยังหลงเหลือของข้า น่าจะบรรเทาลงได้บ้าง
ความรู้สึกผิดเหรอ
แปลว่า
ที่อาจารย์บอกวิธีกลายเป็นมนุษย์กับผม
และคอยเฝ้ามองผมตลอดเวลา ทุกอย่าง
เป็นเพราะความรู้สึกผิดเหรอครับ
ข้าขอโทษ
คนรอบตัวซอนอูฮยอล ก็เป็นแวมไพร์ไม่ผิดแน่ครับ
นี่มันอะไรกัน
ผมคิดว่าถ้าตามหา ครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์ที่มีแผลเป็น
ตามที่บอกในหนังสือ จะยิ่งกินเวลานานครับ
การเช็กรอยแผลสำคัญก็จริง
แต่ครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์ ต้องมีจุดที่ต่างจากแวมไพร์ทั่วไปครับ
เพราะยังไงมันก็มีความใกล้เคียงมนุษย์ มากกว่าแวมไพร์ทั่วไป
ดูเหมือนในหมู่แวมไพร์
จะมีการแจกจ่ายเลือดกัน อย่างผิดกฎหมายอยู่
ผมจะลองติดต่อกับแวมไพร์ตนอื่น ผ่านช่องทางนั้นครับ
โอเคครับ
ต่อให้เป็นแวมไพร์ยังไง ก็ต้องใช้เงินในการเอาตัวรอด
จ้างแวมไพร์ที่ให้ข้อมูลเราได้ ก็น่าจะดีเหมือนกันครับ
รับทราบครับ
ติดต่อประธานนาไว้แล้วใช่ไหมครับ
ครับ ขึ้นไปที่เพนต์เฮาส์ ชั้นบนสุดได้เลยครับ
ประธานชินเป็นคนมีความอดทนสูงสินะคะ
มีแค่ฉันเหรอที่เห็นสองคนนั้น
เต้นรำกันเมื่อวาน แล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ
คุณไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอคะ
ฉันนึกว่าคุณจะขอบคุณฉันซะอีก
ผมไม่ได้มีความอดทนสูงหรอก
ก็แค่รักษามารยาทครับ
มันคือการแสดงมารยาทต่อคนที่ผมชอบ
เพราะการแสดงออกตามอารมณ์ และความรู้สึกมันไม่สุภาพ
ถ้ามองในแง่นั้น การกระทำของประธานนาเมื่อวาน
ผมว่าดูไม่เป็นผู้ใหญ่เลยนะครับ
นี่คุณเข้าข้างคุณจูอินแฮเหรอคะ
ครับ ใช่ครับ ผมเข้าข้างเขา
โลกเราเปลี่ยนไปเยอะแล้วนี่ครับ
มีคนมองอยู่เยอะแยะ
หวังว่าจะรักษามารยาทหน่อยนะครับ
นี่คุณมาหาฉันเพื่อพูดเรื่องนั้นเหรอคะ
เพราะผมคิดว่าคงไม่มีใคร บอกเรื่องพวกนี้กับคุณนอกจากผม
อ้าว
เชิญไปก่อนเลยค่ะ
ว่าแต่
ทำไมหน้าเธอแดงแจ๋แบบนั้นล่ะ
เพราะร้อนน่ะค่ะ เพราะร้อน
ก็ดูไม่น่าจะร้อนอะไรนะ
เมื่อคืนคุณสองคนเต้นได้ ไม่ธรรมดาเลยนะคะ
กลิ่นนี่โชยเลย
กลิ่นเหมือนคนกิ๊กกัน
กิ๊กอะไรกันคะ
อะไรโชยนะ
มีกลิ่นอะไรด้วยเหรอ
อินแฮ
มาคุยกันที่สำนักงานพี่หน่อยได้ไหม
พอดีมีเรื่องสำคัญน่ะ
รุ่นพี่โดชิกอยากให้ฉัน แวะไปคุยด้วยที่สำนักงาน
- เดี๋ยวฉันมานะคะ - อือ
มารยาทต่อคนที่ชอบเหรอคะ
ตั้งสติเถอะค่ะ ท่านประธาน
มัวรักษามารยาทหยุมหยิมแบบนั้น
คงโดนฉกไปก่อนพอดีค่ะ
อ้อ
อินแฮมาแล้วเหรอ
ไม่ได้มาที่นี่นานเลยนะคะ
ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันไหม
ไม่ค่ะ ฉันคงต้องรีบกลับเลย วันนี้คุณอูฮยอลเขาอยู่คนเดียว
อันที่จริง เมื่อเช้า พี่ไปเจอประธานนามา
เหมือนว่าเขาน่าจะเข้าใจผิด เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับคุณอูฮยอล
พี่เลยไปอธิบายให้อย่างดีแล้ว
อันที่จริง พี่ก็สงสัยเหมือนกัน
เรื่องอะไรคะ
ทั้งสองคน
คงไม่ได้มีใจให้กันหรอกใช่ไหม
คะ
แน่นอนสิคะ
คุณซอนอูฮยอลก็แค่อยากให้ปาร์ตี้สนุก คงไม่มีเจตนาอื่นหรอกค่ะ
ไม่สิ ไม่ได้หมายถึงซอนอูฮยอล
พี่อยากรู้ความรู้สึกของอินแฮต่างหาก
คะ
เพราะพี่รู้สึกว่าเธอ ปฏิบัติกับเขาต่างจากเดิมนิดหน่อย
ฉันเหรอคะ
เธอเคยบอกว่ารู้จักซอนอูฮยอลดีใช่ไหม
แล้วรู้จักด้านนี้ด้วยหรือเปล่า
ทุกสิ่งที่คุณเคยบอกฉันมันคืออะไรคะ
คุณขอให้ฉันรออีกนิดนี่คะ
ไหนบอกว่าจะรักษาสัญญาให้ได้ไงคะ
ตอนแรกพี่ก็ไม่อยากจะเชื่อ...
รุ่นพี่
คงไม่ได้เอาคลิปนี้ไปให้ใครดู
นอกจากฉันใช่ไหมคะ
อือ
ก่อนอื่น ช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้ เป็นความลับระหว่างเรานะคะ
ฉันจะอธิบายรายละเอียดทุกอย่าง ให้ฟังทีหลังค่ะ
อินแฮ หรือว่าเธอรู้อยู่แล้วเหรอ
ฉันขอโทษที่คราวก่อน บอกความจริงไปตามตรงไม่ได้นะคะ รุ่นพี่
แต่ทั้งที่รู้ทุกอย่าง แล้วทำไมเธอถึงได้...
เขาไม่ใช่คนอันตราย อย่างที่รุ่นพี่คิดหรอกค่ะ
"คน" เหรอ
เห็นนี่แล้วยังพูดคำนั้นออกอีกเหรอ
รุ่นพี่ไม่ได้รู้จักเขาดีนี่คะ
เขาใช้ชีวิตมายังไง
อยากมีชีวิตแบบไหน รุ่นพี่ไม่รู้สักอย่างเลยนี่คะ
พี่จำเป็นต้องรู้ถึงขั้นนั้นด้วยเหรอ
พี่ไม่เข้าใจว่าทำไม เธอต้องปกป้องสัตว์ประหลาดแบบนี้ด้วย
ตั้งแต่พี่รู้ตัวตนของซอนอูฮยอล...
ไม่สิ ตั้งแต่รู้ว่าเธอ อยู่ในคฤหาสน์หลังนั้นกับผู้ชาย
พี่ก็กังวลแต่เรื่องเธอมาตลอด
พี่รู้สึกยังไงถึงได้เป็นแบบนี้ เธอเคยฉุกคิดสักครั้งบ้างไหม
เธอเคยพยายามเข้าใจพี่ อย่างที่เข้าใจซอนอูฮยอลบ้างไหม
ขอโทษค่ะ รุ่นพี่
- อินแฮ - ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้วค่ะ
ขอโทษนะคะ
นั่นสิ
ทำไมเราต้องห่วงซอนอูฮยอลตลอดด้วย
เสียงอะไรน่ะ
คุณซอนอูฮยอล
นี่มันอะไรกันคะ
ขโมยขึ้นบ้านเหรอคะ
ภาพม้วนหายไปแล้ว
คะ
ภาพม้วนเหรอคะ
ฉันค้นหาจนทั่วแล้ว
แต่ไม่เจอสักที่เลย
ไม่ใช่ว่าเอาไปเก็บไว้ที่อื่น แล้วลืมเหรอคะ
ลองคิดดูดีๆ สิคะ เห็นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
ฉันมันประมาทเอง
ฉันน่าจะดูแลมันให้ดีแท้ๆ
ลองถามเพื่อนๆ ที่มาเมื่อวานดูหรือยังคะ
ครับ ลูกพี่
ภาพม้วนเหรอครับ
ไม่นะครับ ผมไม่เคยเห็นเลยนะ
ครับ แป๊บนะครับ
นี่ ซังแฮ แกเคยเห็น ภาพม้วนที่บ้านลูกพี่ปะ
ภาพม้วนอะไร ไม่เคยเห็นหรอก
ซังแฮก็บอกว่าไม่เคยเห็นครับ
ลูกพี่ มีเรื่องอะไรเหรอครับ
เปล่าหรอก
ไว้จะโทรไปใหม่
ทำไมครับ ภาพม้วนหายไปเหรอครับ
อือ เห็นบอกว่าภาพม้วนหาย
ท่าทางจะเป็นของมีค่า
ทำไมไอ้บ้านหลังนั้นถึงได้ของหายตลอด
ทองแท่งก็หาย
ขั้นนี้มันก็ชัดแล้วนะ
- อะไร - ว่ามีหัวขโมยอยู่ในบ้าน
เพื่อนๆ คุณก็บอกว่าไม่รู้เหรอคะ
อะไรกัน ภาพม้วนมันหายไปไหนนะ
เธอไม่จำเป็นต้องกังวลไปด้วยหรอก
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหายไป
ทั้งหมดนี้
เป็นความผิดของฉันเอง
อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ คุณซอนอูฮยอล
มาช่วยกันหาอีกหน่อยสิคะ
(ซอนอูฮยอล)
ซอนอูฮยอล
ฉันออกมาทั้งแบบนั้นแท้ๆ แต่ไม่โทรมาสักสายเลย
บ้าเอ๊ย
อะไรกัน
มาทำไม ไม่บอกไม่กล่าว
ยังไงโทรหาก็ไม่ค่อยรับสายอยู่แล้วนี่
ถ้าจะมาหาเรื่องก็กลับไปเถอะ
เพราะฉันไม่มีอารมณ์มาทะเลาะด้วย
เพราะซอนอูฮยอลอีกแล้วเหรอ
ไม่คุ้นเลยนะ ด้านแบบนี้ของนาแฮวอน
ยังไง
เธอรักซอนอูฮยอลเข้าจริงๆ หรือว่าไง
นึกว่าเธอจะต่างจากพวกมนุษย์ ที่ร้องไห้ฟูมฟายเพราะความรักซะอีก
เธอก็ไม่ต่างกันสินะ
พักนี้นายขยันกวนประสาทจังนะ
ล้ำเส้นอยู่เรื่อยเลย
ฉันว่าจะพอแล้วล่ะ
ที่ฉันยอมให้เธอเหวี่ยงวีนใส่ ก็เป็นเพราะเงินทั้งนั้น
แต่เทียบกับความพยายามของฉันแล้ว ค่าตอบแทนมันกระจอกไป
- ว่าไงนะ - มันไม่สนุก
การเล่นกับเธอน่ะ
ถ้าอยากได้เงิน ก็ทำงานให้มันได้เรื่องได้ราวสิ
ถ้านายทำงานให้ดีๆ ตั้งแต่แรก มันก็จบแล้ว
ตอนที่ฉันบอกให้เอาคฤหาสน์หลังนั้นมา ถ้านายคว้ามาได้ไม่มีปัญหา
เรื่องก็คงจบด้วยดีไปแล้ว
ทำงานก็ไม่ได้เรื่อง จะเรียกร้องเอาเงินอย่างเดียวไม่ได้สิ
ฉันบอกให้ไปสืบเรื่องซอนอูฮยอลมา
ได้ภาพม้วนมาแผ่นเดียวก็จบเนี่ยนะ
แต่จะมาขอเงินเพิ่มงั้นเหรอ
นายจะมาขอเงินคนอื่นดื้อๆ แบบนั้น ไม่ได้หรอกนะ มานฮวี
ภาพม้วนนั่น
เธอรู้บ้างไหมว่ามันมีความหมาย ต่อซอนอูฮยอลมากแค่ไหน
- ว่าไงนะ - ผู้หญิงในภาพม้วน
ที่เหมือนกับเธอเป๊ะน่ะ
คือรักแรกของซอนอูฮยอล
เป็นเหตุผลที่ทำให้ ซอนอูฮยอลอยากกลายเป็นมนุษย์
พูดจาให้มันรู้เรื่องหน่อย
ถ้าเธออยากรู้
ก็จ่ายมางามๆ ก่อนสิ
นี่
ลีมานฮวี
เหตุผลที่ทำให้ซอนอูฮยอล อยากกลายเป็นมนุษย์งั้นเหรอ
งั้นเขาไม่ใช่มนุษย์หรือว่าไง
ปิดร้านแล้วเหรอ
เปิดต่อก็ไม่มีลูกค้าเข้าหรอก
มีแต่ค่าไฟจะแพงกว่าเดิม
เฮ้อ ลูกผมก็โตขึ้นทุกวัน
แต่รายได้ผมกลับน้อยลงทุกวัน
แต่อย่างน้อยก็สนุก ที่ได้เฝ้ามองลูกโตใช่ไหมล่ะ
แหม แหงสิ มินแจของผมน่ารักอยู่แล้ว
เฮ้อ แต่ผมก็รู้สึกผิดต่อมินแจนะ
รู้สึกผิดต่อคุณพ่อและคุณปู่ด้วย
ผมอยากทำร้านตัดสูทดีๆ แล้วก็ส่งต่อให้ลูก
แต่ดูทรงมันคงจบที่รุ่นผมนี่แหละ
อย่าไปพูดแบบนั้นให้เด็กได้ยินเชียวนะ
ถึงจะดูเหมือนไม่รู้ แต่เด็กมันรู้เรื่องหมดแหละ
แหงสิ ผมรู้อยู่แล้วล่ะ
ขอสอบถามอะไรหน่อยนะครับ
แม่ร่วง
เรื่องอะไรคะ
พอจะรู้อะไร เกี่ยวกับคฤหาสน์หลังโน้นบ้างไหมครับ
คฤหาสน์หลังนั้นมันทำไมคะ
ว่าแต่คุณเป็นใคร
เป็นคนที่สงสัยใคร่รู้
เกี่ยวกับคฤหาสน์หลังนั้นครับ
คุณพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับคนที่ เคยเข้าออกคฤหาสน์หลังนั้น
ก่อนที่ผู้อาศัยคนปัจจุบัน จะย้ายเข้าไปไหมครับ
เอ่อ
เขาหมายถึงเจ้าของบ้าน ที่คัดค้านการพัฒนาพื้นที่หัวชนฝา
คนนั้นหรือเปล่า
พอจะรู้อะไรเกี่ยวกับเขาไหมครับ
ก็ไม่เชิงว่ารู้หรอก
ฉันเคยเจอเขาอยู่สองสามครั้ง
- รู้ปะ - ไม่อะ
ไม่ครับ ไม่ ผมก็ไม่ค่อยรู้
แต่ว่า ผมรู้แค่เขาฝากตัดสูทไว้ เมื่อนานมาแล้ว
และไม่นานนี้ เจ้าของสูทก็เพิ่งมารับไป
- เจ้าของเหรอ - อือ พ่อหนุ่มเลือดวัวน่ะ
ว่าแต่ทำไมเหรอคะ
เกิดอะไรขึ้นกับเขาเหรอคะ
เขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เมื่อนานมาแล้วครับ
- หายตัวเหรอ - หายตัวไปเหรอครับ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ถ้ารู้ผมก็คงไม่มาถามแบบนี้หรอกครับ
หรือว่า
ทำไมมัน...
ฉันเคยเห็นรถหรูหราหมาเห่า ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
มาจอดอยู่ในหมู่บ้านเรา
ฉันก็เลยมองด้วยความทึ่ง
แต่ไม่รู้ว่าเจ้าของรถเมาหรือไง เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่เลย
เมาเป็นหมาเลยพ่อ
ตอนนั้นฉันก็คิดแค่ว่า เขาคงจะเมาหนัก
เลยมีคนมารับไป
แต่หลังจากนั้นมา ก็เหมือนจะไม่เห็นเขาอีกเลย
พอรู้ว่าเขาหายสาบสูญไป ยิ่งตะขิดตะขวงใจชอบกล
หรือว่า เขาจะถูกลักพาตัวไป
ลักพาตัวเหรอ
น่าสนใจดีนะครับ
ขอบคุณสำหรับข้อมูลดีๆ นะครับ
มีเรื่องอะไรกันแน่นะ
- เฮ้ยๆ - หุบปาก
โอ๊ย เห็นแล้วปวดประสาท ช่วยนั่งลงทีเถอะ
จะให้อยู่เฉยยังไงไหวครับ สัญชาตญาณผมทำงานแล้วเนี่ย
สัญชาตญาณบ้านป้าแกสิ
คนที่จงรักภักดี
ถึงขั้นตัดสูทไว้รอ ตั้งแต่ลูกพี่อูฮยอลยังไม่ทันตื่น
แต่จู่ๆ วันหนึ่งก็หายไปไม่แวะมาอีก
จากคำให้การของพยาน ที่พบเห็นผู้ชายคนนั้นเป็นครั้งสุดท้าย
มีใครบางคนพาเขาขึ้นรถและขับหายไป
จะบอกว่าพ่อของแม่บ้านจู ถูกลักพาตัวจริงๆ เหรอ
ถ้างั้นใครเป็นคนเอาทองแท่งไปล่ะ
ก็น่าจะคนที่ลักพาตัวไหมครับ
มันคงลักพาตัวพ่อของแม่บ้านจู เพราะอยากได้ทองแท่งน่ะสิ
ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้แหละ
ยังไงเราก็ควรบอก ลูกพี่อูฮยอลใช่ไหมครับ
มาลองคิดกันเถอะ
แค่เรื่องการกลายเป็นมนุษย์อย่างเดียว
ลูกพี่อูฮยอลก็มีอะไรให้คิดมากพอแล้ว
เราไม่ควรเอาเรื่องนี้ ไปกวนใจลูกพี่แกเปล่าๆ
ภาพม้วนก็ไม่ได้มีขาเดินเองสักหน่อย
มันหายไปไหนกันแน่นะ
ไม่เป็นไรนะ
ขอบคุณค่ะ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ
เมื่อกี้เอง
คือช่วยปล่อย...
อ้อ
ทำอะไรของเธออยู่
ฉันกำลังหาภาพม้วนอยู่ค่ะ
บอกแล้วไงว่าไม่ต้องก็ได้
แต่มันเป็นของสำคัญ สำหรับคุณซอนอูฮยอลนี่คะ
ทำไมมองฉันแบบนั้นคะ
เพราะซาบซึ้งใจ
ขอบคุณที่เป็นห่วงฉันนะ
ภาพม้วนนั่น
เธอรู้บ้างไหมว่ามันมีความหมาย ต่อซอนอูฮยอลมากแค่ไหน
- ว่าไงนะ - ผู้หญิงในภาพม้วน
ที่เหมือนกับเธอเป๊ะน่ะ คือรักแรกของซอนอูฮยอล
เป็นเพราะผู้หญิงที่ชื่อแฮซอนเหรอคะ
แล้วทำไมถึงเลิกกันล่ะคะ
เราไม่ได้เลิกกัน
แต่ว่าเขาตายจากไปนานแล้ว
เพราะผมเอง
วันแรกที่เราได้เจอกัน
ผมรู้สึกราวกับแฮซอน กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
ก็เลยทำไปโดยไม่รู้ตัว
อย่าบอกนะว่าเราคือแฮซอน
ไม่รู้ว่าพูดแบบนี้ จะช่วยปลอบใจคุณได้หรือเปล่า
แต่ภาพม้วน มันก็เป็นแค่ภาพวาดนี่คะ
ส่วนคนที่คุณตามหาอยู่
ก็คือคนที่ทำให้คุณใฝ่ฝัน ถึงความรักที่ทำให้ใจเต้น
ความรู้สึกต่างหากที่สำคัญที่สุด
หรือไม่จริงคะ
ก็จริง
มันก็เป็นเพียงแค่ภาพวาด
แต่ฉันรู้สึกไม่ดีเลย
ไม่ใช่เพราะทำภาพม้วนหาย
แต่เพราะฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหายไป
ทั้งที่ฉันไม่ควรทำแบบนั้นกับแฮซอน
ต่อให้หาไม่เจอ
ก็อย่าเสียใจไปเลยนะคะ
แค่ภาพม้วนแผ่นเดียวหายไป ฉันยังเสียใจขนาดนี้
นึกไม่ออกเลยว่าเธอจะรู้สึกยังไง
ที่ไม่รู้ว่าพ่อยังอยู่หรือตาย
ฉันรู้สึกขอบคุณ บรรพบุรุษของเธออยู่เสมอ
แค่การที่พวกเขาคอยดูแลคฤหาสน์หลังนี้ ในขณะที่ฉันหลับอยู่
ฉันก็รู้สึกเป็นหนี้มากมายแล้ว
พ่อของเธอก็เช่นกัน
ฉันรู้สึกขอบคุณทุกคน
สวัสดีครับ
ซอนอูฮยอล
คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร
คุณเป็นใครถึงได้มาทำให้ฉันเป็นบ้า
ไหนบอกให้ฉันรอไง
ฉันต้องรอคุณ
ไปอีกนานแค่ไหนกัน
ประธานนา
- อีกนานแค่ไหน - ฮัลโหล
ฮัล...
มีเรื่องอะไรเหรอคะ
ดูเหมือนประธานนาจะเมานิดหน่อย
แปลว่า คุณต้องไปหาเหรอคะ
ประธานนา
เป็นอะไรหรือเปล่า
อ้าว ซอนอูฮยอลนี่นา
มาเพราะเป็นห่วงฉันเหรอคะ
พอได้รับสายปุ๊บ ก็ทิ้งทุกอย่างมาเลยเหรอ
เมามากแล้วนะ กลับบ้านเถอะครับ
ทำไมล่ะคะ
ฉันไม่เมาเลยสักนิด
ดื่มกับฉันอีกสักแก้วไหมคะ
ผมดื่มเหล้าไม่ได้ คงต้องขอปฏิเสธ
ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ
คุณซอนอูฮยอล
คุณไม่ได้ชอบฉันหรอกเหรอ
อย่าเอาแต่ทำให้ฉันสับสนสิคะ
มาทำให้สับสนแบบนี้
ฉันจะโกรธจริงๆ นะคะ
เวลาโกรธ ฉันเป็นคนน่ากลัวนะ
บ้านอยู่ไหนครับ
เดี๋ยวผมไปส่ง
กลับดึกจังแฮะ
ประธานนา
มา
นี่ครับ
ประธานนา นั่งก่อนนะ
ประธานนา ตื่นหน่อยสิครับ
อย่าไปนะ
ไหนว่าคิดถึงฉันไง
ไหนว่าไม่เคยลืมฉันแม้แต่วันเดียว
อย่าไปไหน
อยู่กับฉันนะ
ช่วยอยู่เคียงข้างฉันทีนะคะ
อะไรกันนะ
ทำไมกลิ่นเลือดโชยแบบนี้
รู้สึกแปลกๆ
ยังไงชอบกล
อะไรเนี่ย หายไปไม่บอกกันอีกแล้ว
เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
ท่านกำลังเข้าสู่ บริการรับฝากข้อความเสียงค่ะ
มันก็เป็นเพียงแค่ภาพวาด
ไม่ใช่เพราะทำภาพม้วนหาย
แต่เพราะฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหายไป
ทั้งที่ฉันไม่ควรทำแบบนั้นกับแฮซอน
เดี๋ยวเขาก็คงกลับมาแหละ
โอ๊ย ปวดหัว
ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
ทำไมถึงได้ดื่มหนักขนาดนั้น
จะทรงตัวดีๆ ยังไม่ได้เลย
ฉันไม่มีทางเลือกค่ะ
ฉันทนอยู่แบบมีสติครบถ้วนไม่ไหว
ฉัน
รู้ทุกอย่างแล้วค่ะ
ว่าทำไม
เราถึงได้กลับมาเจอกันแบบนี้
ทำไมมันถึงได้...
ทำไมคะ
ตกใจที่มันอยู่กับฉันเหรอคะ
เหมือนคุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหายไป
ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผม...
วันที่เราเจอกันครั้งแรกหน้าคฤหาสน์
คำที่คุณพูดตอนโอบกอดฉัน
สายตา สีหน้าในตอนนั้น
ภาพม้วนนี่ ทำให้ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้วค่ะ
ผู้หญิงคนนี้
คือฉันใช่ไหมคะ
พอได้เห็นภาพนี้แล้ว
พอจะนึกอะไรออกบ้างไหม
ไม่มีอะไรอยากถามผมเลยเหรอ
แล้วจะเป็นยังไงเหรอคะ
ถ้าหากฉัน
เป็นผู้หญิงในภาพม้วนจริงๆ
แล้วคุณซอนอูฮยอล ที่รอคอยผู้หญิงคนนั้นมาหลายร้อยปี
คืออะไรกันแน่คะ
การที่คุณไม่แก่ไม่ตาย
และอยู่มาได้นานขนาดนั้น
แปลว่าคุณไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา
คุณไม่ใช่
มนุษย์จริงๆ เหรอคะ
สวยจัง
ไหนว่าผู้หญิงคนนั้น ถึงกับยอมตายแทนคุณไงคะ
ถ้างั้น คุณก็ไม่ควรทำกับฉัน แบบนี้หรือเปล่า
ก่อนอื่น
ออกมาจากคฤหาสน์โทรมๆ หลังนั้นนะคะ
เพราะฉันไม่อยากเห็นคุณอยู่ร่วมชายคา กับจูอินแฮอีกต่อไปแล้ว
ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก
- ว่าไงนะคะ - คฤหาสน์หลังนั้น
เป็นสถานที่อันล้ำค่า
ที่มีความทรงจำอันยาวนาน ของผมกับแฮซอนอยู่
ผมไม่คิดจะออกจากคฤหาสน์หลังนั้น
ดีเลย
งั้นแค่ไล่จูอินแฮออกจากบ้านไป ก็จบสินะคะ
เอาเป็นว่า
ภาพม้วนแผ่นนี้น่าจะเป็นของฉันจริงๆ
เพราะงั้นฉันจะเก็บไว้นะคะ
คงไม่ลืมใช่ไหมคะ
ที่คุณบอกว่าจะรักษาสัญญาให้ได้
ถ้าคุณรักษาสัญญาเมื่อไหร่
ถึงตอนนั้นฉันจะคืนให้นะคะ
ภาพม้วน มันก็เป็นแค่ภาพวาดนี่คะ
ส่วนคนที่คุณตามหาอยู่
ก็คือคนที่ทำให้คุณใฝ่ฝัน ถึงความรักที่ทำให้ใจเต้น
ความรู้สึกต่างหากที่สำคัญที่สุด
หรือไม่จริงคะ
ไม่หรอก
ผมว่าคุณไม่จำเป็นต้องคืนให้ผมหรอก
ทำไมคะ
เพราะภาพม้วน
มันก็เป็นแค่ภาพวาด
คนที่ผมรอคอยอยู่
คือคนที่ทำให้ผม ได้รู้ว่าการถูกรักเป็นยังไง
และทำให้ผมใฝ่ฝัน ถึงความรักที่ทำให้ใจเต้น
ไม่ใช่แค่คนที่หน้าคล้ายแฮซอน
และอีกอย่าง
จงรู้ไว้ว่าการอยากได้ ความทรงจำอันมีค่าของคนอื่น
เป็นพฤติกรรมที่ไม่ถูกต้อง
เราจะได้เจอกันอีกครั้ง
ข้าจะ
ตามหาเจ้าเอง
ถึงตอนนั้น เรามา...
มีความรักที่ทำให้ใจเต้นกันนะ
แฮซอน
ทั้งเรื่องที่ฉันมาคฤหาสน์หลังนี้
และการที่ได้เจอคุณที่นี่...
ยินดีต้อนรับสู่อิลมยอนชิก
ไหนจะสายตา และคำพูดที่คุณมีต่อฉัน
มันคืออะไรเหรอคะ
เราเป็นอะไรกันคะ
การแกะกุ้งให้ ใช่ว่าจะทำให้ใครก็ได้ รู้ใช่ไหมคะ
เป็นไง
จากนี้ไป ที่นี่คือสถานที่ลับของเรา
การที่ฉันสนใจคฤหาสน์หลังนั้น โดยไม่มีเหตุผล
อาจเป็นเพราะเพื่อที่จะได้เจอ กับผู้ชายคนนี้หรือเปล่านะ
ฉันสงสัยเรื่องคุณซอนอูฮยอลค่ะ
ว้าว สวยจัง
เหมือนดาวขึ้นบนดินเลยว่าไหม
เหมือนดาวขึ้นบนดินเลยว่าไหมคะ
พอจะนึกอะไรออกบ้างไหม
ทำไมคุณมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นคะ
อย่างกับคนที่รู้จักกันมานาน
- ไปกันเถอะ - ในสถานการณ์แบบนี้
ต้องมีคนมาขัดทุกทีเลยนะคะ
ขอตัวค่ะ พอดีฉันไม่ถนัดเป็นตัวประกอบ
เวลาโกรธ ฉันเป็นคนน่ากลัวนะ
ทำไมคะ
ตกใจที่มันอยู่กับฉันเหรอคะ
เหมือนคุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหายไป
งั้นแค่ไล่จูอินแฮออกจากบ้านไป ก็จบสินะคะ
นี่เรา
ควรจะไปที่ไหนกัน
(เกสต์เฮาส์อิลมยอนชิก)
คุณซอนอูฮยอล
ยิ้มอะไรคะ
มือถือก็ปิดเครื่อง
แถมยังไม่โทรมาสักสายจนป่านนี้
ฉันเป็นห่วงขนาดไหนรู้ไหมคะ
คุณไปทำอะไรอยู่ไหนจนดึกดื่นป่านนี้คะ
เป็นอะไรไปคะ
คุณซอนอูฮยอล
คุณซอนอูฮยอล เป็นอะไรไปคะ
ตื่นสิคะ คุณซอนอูฮยอล
คุณซอนอูฮยอล
คุณซอนอูฮยอล ได้ยินฉันไหมคะ
พ่อของแม่บ้านจูน่ะครับ
เราไปจ้างสำนักงานนักสืบ ที่รับตามหาคนกันดีไหมครับ
ยังไงพวกเขาก็เป็นผู้เชี่ยวชาญ น่าจะเก่งกว่าเราอยู่นะ
นี่ นายมีเงินเหรอ
จนจะตายอยู่แล้ว ยังจะมาพูด
คุณซอนอูฮยอล
ตื่นสิคะ คุณซอนอูฮยอล
เดี๋ยวก่อนนะ
เดี๋ยวก่อน
ไม่สิ จะพาไปโรงพยาบาลไม่ได้
ทำยังไงดีล่ะ
คุณซอนอูฮยอล
ลูกพี่
- ทางนี้ค่ะ ด่วนเลยค่ะ - เกิดอะไรขึ้นครับ
ลูกพี่ ตื่นหน่อยสิครับ ลูกพี่
ลูกพี่ครับ
ให้ตายสิ
แวมไพร์หมดสติงั้นเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกันครับ
ยังไงก็ขอบคุณนะคะ ได้พวกคุณช่วยไว้แท้ๆ
พูดอะไรอย่างนั้นครับ
นี่ลูกพี่เราทั้งคน เราสิต้องขอบคุณ
ซังแฮ
เอานี่ให้ลูกพี่กินก่อนเถอะ
ไปเอาถุงเลือดนั่นมาจากไหนเหรอคะ
คุณจะรู้ไปทำไมครับ
ฉันก็ควรรู้อะไรไว้บ้าง เผื่อคุณซอนอูฮยอลเป็นแบบนี้อีก
มันไม่ได้หากันได้ง่ายๆ อย่าแม้แต่จะฝันเลยครับ
ว่าแต่ ลูกพี่เป็นแบบนี้บ่อยเหรอครับ
ไม่ค่ะ เขาก็เคยเมาอาหารมนุษย์ อยู่สองสามครั้ง
แต่เพิ่งเคยเห็นอาการย่ำแย่ ถึงขั้นหมดสติเป็นครั้งแรกเลยค่ะ
ทำไมคะ
ร้ายแรงมากเลยเหรอคะ
ก็นะ การที่แวมไพร์ล้มป่วย ไม่ใช่เรื่องปกติหรอกครับ
แต่นี่เป็นเพราะลูกพี่อยู่ในสภาพ ที่ไม่ใช่ทั้งมนุษย์และแวมไพร์
แต่พอกินเลือดเข้าไป ก็เหมือนจะหายตัวซีดแล้วนะครับ
- ลูกพี่ - พี่ซอบ ให้ลูกพี่พักหน่อยเถอะ
- อ้อ เอางั้นเหรอ - ให้เขาพักเถอะ
ลูกพี่อูฮยอลคงไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
อาจารย์โกบอกให้เราจับตาดูดีๆ
คำนั้นมันกวนใจผมตลอดเลยครับ
ก็นั่นน่ะสิ
ขืนเป็นแบบนี้จะเกิดเรื่องร้ายขึ้นมา จริงๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้
ลูกพี่ต้องรีบกลายเป็นมนุษย์ซะ แบบนั้นเราคงจะเบาใจลงได้บ้าง
แต่ถึงยังไง
- ผมก็คิดว่าเราควรย้ายเข้าอิลมยอนชิก - ฮะ
มนุษย์ผู้หญิงอยู่ตามลำพังก็อันตราย
แถมเราไม่มีวิธีหยุด ไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกด้วย
อือ
แถมค่าเช่าบ้านเราก็พุ่งอีก
เราไม่มีปัญญาจ่ายนี่ครับ
อือ
รุ่นพี่ไม่ได้รู้จักเขาดีนี่คะ
เขาใช้ชีวิตมายังไง
อยากมีชีวิตแบบไหน รุ่นพี่ไม่รู้สักอย่างเลยนี่คะ
ไอ้ซอนอูฮยอลนั่นมันเป็นใครกันแน่
ท่านประธาน
ผมพาแขกมาหาครับ
แขกเหรอครับ
สำนักงานปลอดโปร่งดีนะครับ
คุณเป็นใครครับ
ผมมาหาเพราะคิดว่าอาจจะช่วยคุณได้ครับ
ช่วยเหรอครับ
ผมรู้มาว่าคุณกำลังตามหา ครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์อยู่
เขาจะลำบากขนาดไหนนะ
สมัยเด็กๆ
ฉันเคยป่วยหนักมาก
เพราะมีอาการหวัดรุนแรง
ตอนนั้นแม่ฉันบอกแบบนี้ค่ะ
ว่ามันเป็นเพราะฉันกำลังโต
ว่าหลังเจ็บป่วยสาหัส ฉันก็จะเติบโตขึ้น
หลังจากหายดีแล้ว ทุกอย่างก็จะราบรื่นค่ะ
ฉันจะคอยอยู่เคียงข้างคุณนะคะ
เจ็บป่วยให้เต็มที่
เจ็บปวดให้พอ
และลุกขึ้นมาอีกครั้งนะคะ
คุณซอนอูฮยอล
ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
นี่เธอ อยู่แบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอ
นอกจากการเฝ้าดูอยู่ข้างๆ
ฉันก็ทำอะไรเพื่อคุณไม่ได้แล้วนี่คะ
ฉันรู้ว่าเวลาคนป่วยต้องทำยังไง
แต่เวลาคุณซอนอูฮยอลป่วย ฉันไม่รู้เลยว่าต้องทำอะไรแบบไหน
มันทำให้ฉันกลัวขึ้นมาค่ะ
กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป
เหมือนกับแม่
และพ่อฉัน ฉันกลัวว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก
ฉันกลัวค่ะ
ฉันหวังว่าคุณ
จะไม่หนีไปไหน
และอยู่เคียงข้างฉันไปนานๆ
ถ้าบนโลกใบนี้ไม่มีคุณอยู่
ฉันคงจะเศร้ามากๆ
ฉันรู้ว่าในใจคุณ
มีคนเพียงคนเดียวเท่านั้น
ทั้งที่รู้
แต่ยังไง
ฉันก็คิดว่าฉันควรบอกคุณค่ะ
เพราะฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
ยังไงฉันก็คิดว่า
ฉันน่าจะชอบคุณซอนอูฮยอล
(จังหวะหัวใจ)
ความรักน่ะ มันคือการทำทุกอย่างด้วยกันครับ
เวลาเห็นอะไรตลกๆ ก็อยากให้เห็นด้วยกัน
เวลาได้กินของอร่อย ก็อยากกินด้วยกัน
จะให้เลือดฉันจริงๆ เหรอ
คุณบอกว่าถ้ากินเข้าไป แล้วจะกลายเป็นคนได้ไงคะ
จะกลายเป็นมนุษย์แล้วเหรอครับ
ทำไมฉันต้องมาเห็นพวกเขา
พลอดรักกัน ในเกสต์เฮาส์ที่ฉันลงทุนด้วยคะ
ฉันจะทำให้ฉันไม่ต้องเห็นภาพแบบนั้น
ระหว่างเจ้ากับแม่บ้านจู จะมีคนอยู่รอดได้คนเดียวเท่านั้น
ทำไมหัวใจเราเต้นแบบนี้ล่ะ
แกเป็นใครวะ
คิดจะฆ่าอินแฮจริงๆ หรือไง
เพื่อให้ได้กลายเป็นมนุษย์
เจ้าจะต้องดูดเลือดแม่บ้านจูจนตาย
คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม