No to kto jest gotowy na dobrą zabawę?
Tak, to chciałem usłyszeć.
Podnieście ręce, kto z was był kiedyś na takim nagraniu?
Dziękuję.
Dobra, pamiętaj:
„Film jest przezabawny. Kupujcie bilety”.
Powiedz mi coś.
Jestem w nim dobry?
Jestem twoim agentem. Jasne, jesteś dobry.
Wiesz, kto też tak uważa? Wytwórnia.
Połóż ich na łopatki. Dużo śmiechu, naczelny dowcipniś Ameryki.
Zagra nasz zespół. Będziemy się świetnie bawić!
Naczelny dowcipniś...
LEAH I MIKEY NA ŻYWO
Ludzie są zachwyceni twoim nowym filmem.
Zachwyceni!
Grasz z Dwayne'em Johnsonem
jako jego zabawny pomagier. To już szósty raz?
-Tak, numer sześć. -Jak ty to robisz?
Dwayne i ja jesteśmy przyjaciółmi.
-Masz farta. -#Zazdro.
On też ma farta. Ale słuchajcie.
Przyjaciele czerpią z siebie energię.
Ta energia oczywiście się przenosi, ale nie wiem.
Też chcę myśleć o swoich postaciach jak o bohaterach.
Nie wiem, co w tym śmiesznego.
Mówię poważnie. Staram się...
Chciałbym grać główne role, być gwiazdą kina akcji,
ale jestem zaszufladkowany.
Jako ten, który ma śmieszyć.
-Mnie śmieszysz. -Jasne, dzięki.
A to nie jest łatwe.
Fakt, ale stać mnie na więcej
niż żarty i tańce.
Mógłbyś?
Zrobisz to?
Kto chce, żeby Kevin zatańczył?
-Puśćcie „Macarenę”. Gotowy? -Nie.
Nie.
Nie będę tańczył.
-Następnym razem. -Chcę o coś spytać.
Kiedy widzisz takiego Idrisa Elbę,
myślisz sobie, że to gwiazda kina akcji.
Ale jakby był 15 centymetrów niższy,
ludzie mieliby go w dupie.
Przypominam, że to program na żywo.
Mam na myśli, że nikogo by nie obchodził.
-Jasne. -Gdyby był niższy.
Która gwiazda kina akcji ma 170 cm wzrostu?
-Znamy kogoś takiego? -Na przykład Tom Cruise.
-Wspaniały. -Którego tu uwielbiamy.
-OK, Tom Cruise. -Jackie Chan.
-Fakt, jest niski. -Świetny, prawda?
Niezły z ciebie dupek.
To żart? Jakiś podstęp?
Możliwe. Wróćmy do filmu.
Opowiedz nam, jaki jest świetny.
Ten film to dno.
-Słucham? -Ten film to dno.
Weźcie go i wyrzućcie do kosza.
Ile razy musicie mnie oglądać w samochodzie z Dwayne'em Johnsonem?
Ja robię za komika, on ratuje ludzi.
Mam swoje powiedzonko. „No bez jaj!”
-Podoba nam się. -Powtórzysz to?
Nie mogę być gwiazdą kina akcji?
Czytałem w Internecie...
Że boisz się leśnych stworzeń?
-Tak. -Że co?
-Bóbr? Nie, to była wiewiórka. -Wiewiórka.
Boisz się wiewiórek.
Nie boję się wiewiórek!
-Niczego się nie boję. -Już powiedziałeś.
Nie boję się i mogę grać nie tylko komedie.
Jestem gwiazdą kina akcji.
Traktujcie mnie poważnie.
Mówicie mi, kim jestem, kim nie.
Gdybym nie miał w sobie tego czegoś, pokazałbym wam to?
Do tyłu!
Kev, musisz tam wrócić.
-Powiedz, że to był dowcip. -Dowcip?
Nie rozumiesz, stary.
Chcę być traktowany poważnie, zostać bohaterem kina akcji.
Przestań marzyć, trzymaj się tego, w czym jesteś dobry.
Co ty, kurwa, powiedziałeś?
Co robisz?
To scenka. Ćwiczymy scenkę.
-Nie boję się. -Mówiłeś.
-Już mówiłeś. -Nie boję się...
Mogę grać nie tylko komedie.
Jestem gwiazdą kina akcji!
No to zacznij może...
To była nasza gwiazda, Kevin Hart.
ZAŁAMANIE KEVINA HARTA „GWIAZDY KINA AKCJI”
Najwyraźniej przechodzi trudne chwile.
Łagodnie mówiąc.
Tom Cruise nie...
Wiem, co powiesz. Każesz mi przeprosić, a potem...
Za późno na przeprosiny.
Wytwórnia usunęła cię z plakatu.
-Już po mnie. To koniec. -Może nie.
Claude Van De Velde chce się z tobą spotkać.
Claude Van De Velde?
-Ten reżyser? -Tak.
Twórca czterech z sześciu największych hitów kina akcji
widział twój wywiad i chce się spotkać.
Dlaczego? Albo dobra, nieważne.
To, kurna, bez znaczenia. Będę tam.
W mordę.
Widziałem wszystkie twoje filmy. Podobają mi się.
Ale ty, Kevin, nie lubisz swoich filmów.
-To widać? -Oczywiście.
Ty i ja jesteśmy tacy sami.
Moje filmy zarobiły miliardy dolarów.
Kogo to obchodzi?
Nie chodzi o forsę, prawda?
Chodzi o to, by odnaleźć siebie w artystycznej ekspresji.
Tak.
Chciałbym odnaleźć ciebie.
Pozwolisz mi się odnaleźć?
Odnalazłeś mnie, stary. Jestem tu.
Mój następny projekt to poważny, brutalny film akcji.
Wymaga poważnego, ostrego aktora.
Ciebie.
Widzę cię w roli głównej.
O w mordę! Stary, musisz być...
-Przepraszam. Uważaj. -Przepraszam pana.
Mark Wahlberg nie krzyczałby na kelnera.
Nie krzyczałem. Nic a nic.
Gwiazda kina akcji ma być pewna siebie
i niewzruszona drobiazgami, które trapią zwykłych ludzi.
Tak... byłem niewzruszony.
Nie ruszyło mnie to.
Jeśli chcesz dostać tę rolę, musisz przejść program szkoleniowy.
Przeszły go wszystkie gwiazdy kina akcji.
Taka szkoła akcji?
Stallone. Van Damme.
Steven Seagal. Jackie Chan. Wszyscy ją ukończyli.
A ja myślałem, że po prostu byli dobrzy.
Pamiętasz, kim był Matt Damon, nim został Jasonem Bourne'em?
-Tak, zdobywcą Oscara. -Ja też nie pamiętam.
Ten program przekształcił jakiegoś Damona
w amanta, którego wielbi cały świat.
Z całym szacunkiem, nie potrzebuję tego.
Nie potrzebuję tego, jestem gotowy.
Jestem gotów już teraz.
Tutaj, Kevin!
Nie potrzebujesz szkolenia?
Chcesz tę rolę już teraz.
Twoja nowa rola czeka na tym dachu.
Leć po nią.
Szlag!
Pomocy! Pomóżcie mi!
Dobry jest.
To znana scena z Prawdziwej Jazdy 2.
Pomocy!
Nie podoba mi się pomysł, że jedziesz w jakąś głuszę,
-gdzieś... -Na szkolenie aktorskie.
Właśnie. Może musimy po prostu zaczekać.
Wytwórnie zapomną o twoim durnym wyskoku
-i dadzą ci nową rolę. -Nie, nadszedł mój czas.
Wierzysz we mnie, prawda?
Prawda?
Danny? Wierzysz we...
BRAK POŁĄCZENIA Z SIECIĄ
Pieprzony zasięg.
No bez jaj.
SZKOŁA AKCJI RONA WILCOXA
Ron Wilcox?
Cholera.
Nie bądź cykorem, Kevin.
Bądź zdobywcą Oscara, Mattem Damonem.
Spierdalaj z mojego auta.
Halo?
Jest tam kto?
Przysłał mnie Claude Van De Velde.
Powiedz, co chcesz powiedzieć. Czego tu szukasz?
-Co tu robisz? -Gdzie mój bratanek?
-Panowie. -Bratanek?
Skąd mam, kurwa, wiedzieć?
Przepraszam.
Nie ufasz mi?
Zabiłeś mojego bratanka, Rodriga!
Co ty pieprzysz?
Nie zabiłem Rodriga.
Masz kasę, tak? A ja mam towar.
Nie wiem, gdzie jest Rodrigo. Może dyma twoją starą.
Szkolenie już się zaczęło.
No dobra.
Dajesz, stary!
-No, dajesz, skurwielu! -Hej!
Chcesz się na kimś wyżyć?
Może na mnie?
A ty co, twardziel?
Żebyś wiedział.
Twardziel z Filadelfii.
Jestem Kevin, sku...
Co jest, u licha?
Witamy na kursie Rona Wilcoxa.
Jestem Ron Wilcox. To była pierwsza lekcja.
Z obrywania kijem baseballowym?
Naiwny jesteś.
To rekwizyt. Z plastiku.
Plastik! Nie pierdol.
Już nie raz oberwałem. Rozpoznam metal.
Pan Van De Velde kazał mi przekazywać,
jeśli będziesz narzekał, że coś jest za trudne.
Nie, na nic nie narzekam.
Serio. Podoba mi się.
To było świetne. Dało mi kopa.
Dobrze. Oprowadzę cię.
-Dobra. -Chodź.
Do lat 70. była tu rzeźnia.
Ale podobno zwierzęta zbuntowały się przeciw ciemiężcom
-i wymordowały ludzi. -O Boże.
Mój kumpel, Charles Norris, znany jako Chuck,
potrzebował miejsca na trening. Szkoliłem go tutaj.
To dlatego jest dziś takim twardzielem.
No tak...
Niemal pożegnał się tu z życiem.
Tak powstał Zakład Aktorskiego Doskonalenia Rona Wilcoxa.
W skrócie: ZAD Rona Wilcoxa.
Coś ty, kurwa, powiedział?
Matt Damon też tu był?
Mateuszek? No pewnie!
Zanim tu przyszedł, był zwykłym aktorzyną z Nowej Anglii.
Był nikim. Czterdzieści kilo chłystka.
Mówimy o tym samym Damonie?
O Matcie Damonie.
Czyli mówisz...
Zasada numer jeden: żadnych telefonów.
Prowadzę wielką firmę, więc niestety...
No to zadzwonię do pana Van De Velda.
„Nie spodobała mu się zasada dotycząca telefonów”.
Wiem, co z tym zrobisz.
Zadzwonisz do Hollywood. Powiesz: „Halo?
Kurs Rona jest za trudny. Dajcie więcej prochów”.
-Nie. -Powiesz: „Jestem Kevin Hart.
Potrzebuję kawioru i szampana”.
Muszę dzwonić do pracowników.
Rozumiem, ale nie.
Okej.
Do końca szkolenia
nie wychodzisz na zewnątrz.
-To twój pokój. -Słucham?
Masz łóżko, kibel i umywalkę.
Nowoczesne udogodnienia.
No dobra, mam być twardy.
Rozumiem.
Pasuje mi.
Będzie mi tu aż za wygodnie.
Zasada numer dwa: Żadnego dymanka na terenie szkoły.
Żadnego anala, obciągania itp.
Kto tu jest?
Tylko ja.
Za 20 minut gasimy światło.
Ci dwaj Kolumbijczycy, którzy mi przydzwonili,
-to aktorzy, tak? -Tak.
Dobra. Zasada numer trzy.
Pod tym dachem nie nazywasz się Kevin.
Jesteś agent Hart,
a ja dla ciebie jestem Ron Wilcox, Ron, Wilcox albo trener.
Trener będzie OK.
-A ty to... -Agent Hart.
-Dobrze. -Widzisz? Załapałem.
Zakładam, że nie bez powodu dostałem tę kurtkę FBI.
-O co chodzi? -Zrobisz coś dla mnie?
Jasne.
-Kevin, weź to krzesło. -Dobra.
-Zrobisz to? -To?
Nie, do cholery! Reaguj tylko na agenta Harta.
Szlag.
Racja, dałem ciała. Przepraszam, to się nie powtórzy.
-Czemu nie Kevin? -No dobra.
A słyszałeś kiedykolwiek,
by bohater kina akcji nazywał się Kevin?
-Kevin James z Mall Cop? -Kevin to imię dla ciot.
Ethan Hunt, to imię gwiazdy kina akcji.
Tom Cruise się tu uczył.
Przez dziewięć lat reagował tylko na Ethana Hunta,
na planie czy poza planem,
pod prysznicem czy na kiblu,
czy się ruchał, czy nie.
Rozumiem, trenerze.
Tak? Naprawdę rozumiesz?
Mam nadzieję.
Bo od tego zależy twoje życie.
Następna lekcja. Główny bohater musi umieć
wbiec do płonącego budynku, by kogoś uratować.
W mordę. Jak to zrobiłeś?
Przypadkową ofiarą, którą dziś ratujemy,
jest nasz manekin, mały Kevin.
-To mam być ja? -Nie widzę podobieństwa.
Jaja sobie robisz?
Mamy tę kukłę od lat.
No bez jaj!
To moja kwestia, wygłaszam ją w 12 filmach.
-Agencie Hart, jesteś narcyzem? -Nie.
-Świat kręci się wokół ciebie? -To nie...
Spójrz na siebie, spójrz na niego.
-Tak... -Na siebie, na niego.
-Widzisz podobieństwo? -Tak jakby!
Dobra, może oszalałem.
Pomocy! No bez jaj!
W scenach kaskaderskich kluczowe jest bezpieczeństwo.
Tak, ale od tego są kaskaderzy, nie?
-Uważaj. -Dla innych.
Nie dla mnie. Dla słabiaków...
Kurtka jest z materiału niepalnego.
Jeśli się zapalisz, nie panikuj.
Przyjdę cię ugasić.
Przyjdziesz... Dobra, wszystko w porządku.
Kiedy będziesz gotowy, wbiegnij do domu,
znajdź ofiarę i wynieś ją na zewnątrz.
Co to ma być?
Co ty robisz?
Nakręcam się.
Gorąco tu!
Gorąco!
Gorąco, cholera!
Gdzie ty jesteś?
Nic, kurwa, nie widzę!
Mały Kev!
Przepraszam?
Ron Wilcox?
No cześć. Jak się masz?
-Jordan King. -Czekaliśmy na ciebie.
-Na pomoc! -Znalazłem cię!
-Trzymam cię, mały! -No bez jaj!
Zaraz uratuję twój piękny czarny tyłeczek.
Pomocy! No bez jaj!
-Co jest grane? -Na pomoc!
-Kto to? Co u... -No bez jaj!
-Cholera, gorąco!
Podnoś tyłek.
Denerwuję się. Nigdy nie grałam w filmie akcji.
-Chcę wypaść jak najlepiej. -Psychika to 90% sukcesu.
Będziesz fantastyczna, wiem to.
Nic mu nie jest?
-Boże... -Na pomoc!
Zostawiłem go na pięć sekund.
Trenerze, ugaś mnie!
Ugaś mnie...
W porządku?
Nic mu nie jest.
Kiedy trenowałem Gal Gadot, płonęła przez 12 minut.
Ugasiła się sama kocem.
Ten ledwo wytrzymał 12 sekund.
Bawi cię to?
Główny bohater nie może przejmować się drobiazgami.
Drobiazgami?
Paliłem się, do kurwy nędzy!
Przestań!
Jest tu dama. Chcę, żebyś ją poznał.
Agencie Hart, to agentka Jordan King.
-Twoja współlokatorka. -Miło mi.
Miło mi.
Czemu tak miło ją przedstawiasz?
Dlaczego nie oberwała w głowę?
-Kiedy ją uderzysz? -Słucham?
No wiesz... Kiedy robi takie rzeczy,
nie zwracam uwagi, bo marudzi.
Chodź, oprowadzę cię.
Kiedyś była tu rzeźnia, aż do lat 70.
I dochodzimy do zasady nr 2.
Zakaz stosunków seksualnych na terenie.
To nie będzie problem.
Tak sądziłem.
Wiem, że musisz to powiedzieć. W porządku.
No dobrze, zrelaksujcie się,
a za 20 minut widzimy się na treningu.
-Dzięki, Ron. Jesteś super. -Nie ma sprawy.
Jebany socjopata.
-Co masz na myśli? -Co mam na myśli?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Byłem tu, gdy rozpętało się piekło.
Jakiś gość oskarżał go o zamordowanie Rodriga.
-Rodriga? -Tak.
Wszystko widziałem. Jak tylko się pojawiłem,
przydzwonili mi w łeb metalowym kijem baseballowym.
A dzisiaj pozwolił mi płonąć.
„Pozwolił mi płonąć”.
Czemu tak to powtarzasz?
Tak! „Pozwolił mi...”
Nie, rozumiem.
Jak mówię powoli dziwnie to brzmi,
ale rozumiesz, o czym mówię. Stało się. Kurwa, to się stało.
Słuchaj, przepraszam. Nie mam telefonu, a tu jest dziwnie.
Zaczyna mi odbijać. Może trochę.
Sam nie wiem.
Ale gówno.
Gówniana woda.
Szlag by to.
Nie jesteś już sam.
-Więc... -Tak, ale...
Znamy się?
Tak, znam cię!
Jesteś laską z tego sitcomu z robotem.
Robotem, który był lokajem. A ty się z nim kłóciłaś.
„Wypierdalaj stąd. Sam to zrób, lokajski dupku”.
Tak było.
To właśnie ja.
To byłam ja. Rzuciłam to.
Kathryn Bigelow zaproponowała mi główną rolę.
Poważna sprawa, kobiety zagrały może trzy role w kinie akcji.
Jest znacznie więcej, ale i tak gratuluję.
Mam je wymienić?
Jest cała lista. Wonder Woman.
Jest Czarna Wdowa.
Był też... ten film z tą babką...
No, ten...
Gdzie ona...
W każdym razie to już trzy.
Ale wszystko kręci się wokół tego szkolenia.
Muszę pokazać Ronowi, że jestem w formie. Że się nadaję.
Niczego nie musisz udowadniać. Jesteś w mega formie.
Jak weszłaś, powiedziałem „szlag"...
Nie tak.
Ja to mówię inaczej.
Nie o to mi chodzi.
-Potrzebuję treningu, nie przyjaciół. -Dobra.
Tak dla jasności.
Jesteśmy tu w tym samym celu.
-Chrzanić przyjaźń. -OK.
Mogę skorzystać?
Rób, co musisz. Tam.
Tak. Gdybyś mógł...
Będziesz srała.
Na tej lekcji skupimy się na badaniu motywacji gwiazdy kina akcji.
Agentko King, co tu robisz?
Pracuję pod przykrywką w Paryżu i schodzę do podziemi Luwru,
gdzie udaremniam kradzież egipskiego eksponatu.
Zaczepia mnie skorumpowany agent.
Dobrze. Agencie Hart?
Skorumpowany? Trochę ostro.
Co jest, kurwa?
Skup się.
No i...
Dobra, jestem agentem.
-Tak. -Jestem agentem.
I w zasadzie... muszę znaleźć agentkę King.
Muszę ją uwieść w podziemiach Luwru...
Pytanie. To jakieś fan fiction na bazie Jamesa Bonda?
-Akcja! -Co...
Agentka King?
A kto pyta?
Agent Hart.
Nie tak prędko.
Grozi ci niebezpieczeństwo.
Masz tylko jedno wyjście. Ukryj się w mojej sypialni.
Uwiedź ją, do cholery!
Uwiedź ją, zwab ją do auta.
Wsiadaj do auta.
Do auta.
Pieprzony oblech.
-Co to, kurwa, było? -Cudownie!
Grajcie dalej.
Co znaczy „grajcie dalej”? Co to, do kurwy nędzy?
-Masz problem? -Tak, mam problem.
-Tak? -Ona jest Bruce'em Lee, a ja oblechem.
Tak trudno ci ją uwieść?
Tak, kiedy przez ciebie wyglądam jak...
Wiem, co robisz. Chcesz mnie sprowokować?
Nic z tego. Nie wkręcisz mnie tak.
I nie będę walczyć z mistrzynią jujitsu seksowną gadką.
Chcesz zmiany motywacji?
-Tak. -Dobra, to spróbujmy tego.
To ruska wtyka, która udaje agentkę FBI.
Usuniesz ją tym.
-To rekwizyt? -Wsuwany.
Pokaż jej, kto tu rządzi.
No wreszcie skumałeś.
Jest ruską wtyką, tak?
Dobra, nie podoba mi się to.
Do piachu z nią.
Jasna cholera!
Zaraz cię dźgnę, dobrze?
Czekaj! To rekwizyt.
Co do...
Sprzedaj to. Ma wyglądać prawdziwie.
Kurwa!
Co jest!
Prawdziwa krew.
-O Boże. -Coś ty jej zrobił?
Coś ty jej zrobił?
Przepraszam, myślałem... Mówiłeś, że się wsunie.
Że ona cię usunie!
To prawdziwy nóż!
-O Boże. -Zaraz zemdleje.
-Cholera. -Muszę ją opatrzyć.
W biurze jest apteczka.
-Już lecę. -Nie!
-Wracaj do pokoju. Masz szlaban! -Nie, przyniosę.
Nie!
Uczniowie nie wchodzą do biura.
Powiedziałem, że nikt tam nie wchodzi.
Jeśli znów mnie nie posłuchasz, następnym razem ten nóż
przebije twoją czaszkę.
Hej.
Śniadanie w ramach przeprosin.
Z żarciem tu kiepsko. Jest tylko suszona wołowina.
Podobno uczył się tu „Macho Man” Randy Savage
i zapisał Ronowi w spadku cały zapas żywności.
Poczęstujesz się?
Zjesz ze mną śniadanie?
Jasne.
Posuszmy się razem.
Chciałem cię przeprosić.
-Nie chciałem... -Mnie dźgnąć?
Nie tak bym to ujął.
Ron jest szurnięty.
Mówię poważnie. To wariat.
Chory na głowę.
I jestem przekonany, że ten skurwiel zabił niejakiego Rodriga
i próbował zabić mnie, bo byłem obok jego biura.
Jeśli chodzi o rękę, pewnie myślisz, że kłamię.
Słyszałem „wsuwany”.
Spotykałam się z takimi jak ty. Zawsze ktoś inny jest winien.
Nieprawda. Kiedy nie mam racji...
Nie powinienem tak mówić, bo ja się nie mylę.
Nie mam problemu z przyznaniem się do błędu,
ale tu się nie mylę. Mówił „wsuwany”.
Trochę się cieszę, że mnie dźgnąłeś.
To odznaka honorowa.
Podobno kiedy był tu Jason Statham,
dostał prosto w serce.
-Przeżył? -Tydzień później kręcił Transportera.
Nie chrzań.
Dźgnęli go w serce?
-Na wylot. -Psiakrew.
Może jednak tu nie pasuję.
Może to po prostu nie dla mnie.
Więc odejdź.
Wracaj do domu. Na pewno jakiś bohater szuka śmiesznego pomagiera.
To nie tak miało być.
Myślałem, że zareagujesz inaczej
i powiesz, że powinienem zostać, bo to coś dla mnie.
-Tak myślałem. -Co mam ci powiedzieć?
Jeśli potrzebujesz dodatkowej motywacji, żeby być gwiazdą Van De Velde'a,
to wybrałeś zły zawód.
Dla mnie to jedyna szansa, żeby zostać gwiazdą kina akcji,
więc nie chcę tego schrzanić.
Zrobię wszystko.
Masz rację.
Masz absolutną rację.
Muszę przestać jęczeć i marudzić.
Muszę się zahartować.
Właśnie.
Kiedy zaczynałem szkolić gwiazdy kina akcji,
każda scena kaskaderska była na żywo,
nic się nie wsuwało.
To było dobre. Świetne.
-To nie jest śmieszne. -Ale branża się zmieniła.
Nie można być gwiazdą, nie umiejąc pracować na green screenie.
Znam go bardzo dobrze.
Nakręciłem tak 15 filmów.
A w którym z nich grałeś główną rolę?
Byle bałwan może udawać, że pożera go komputerowy smok.
Nawet mały Kevin by to potrafił.
No bez jaj!
Kto znalazł czas, żeby ubrać go jak mnie?
-Serio... -Pytanie.
Co takiego robią aktorzy pierwszoplanowi,
czego nie robią ich partnerzy?
-Wygrywają walki. -Zabijają tych złych.
Kochają się.
Dziś lekcja o sztuce miłości.
Tak!
Będziemy to robić na zielonym ekranie?
-Bingo. -Nieźle.
Dodamy efekty na łóżku, ścianach...
Będę szczera. Nie chcę kręcić z nim sceny seksu.
W porządku, ja nie chcę kręcić seksu z nią.
Co was tak bawi?
Spójrz na siebie, a potem na nią,
znów na siebie i na nią.
Na siebie i na nią.
Nie rozumiem dowcipu. O co chodzi?
Dobra, powiem to inaczej.
Spójrz na siebie, a potem na nią.
Potem na siebie i na nią.
Możesz już z tym skończyć?
Dobra, pomówmy o motywacji.
Po tym, jak prawie się pozabijaliście,
agent Hart i agentka King odkrywają, że są po tej samej stronie.
Po rozbrojeniu bomby
na dachu wieżowca, w trakcie trzęsienia ziemi,
odkrywacie w sobie tę wszechogarniającą namiętność.
Jesteśmy na dachu wieżowca podczas trzęsienia ziemi?
Tak, do cholery!
Jesteś najgłupszym aktorem, z jakim pracowałem.
Start! Akcja!
-Czerwony kabel czy niebieski? -Czerwony.
Jesteś pewien?
-Agencie Hart, na pewno? -Nie.
Trzęsienie ziemi! Budynek się wali!
Dobra.
Jasne. Dobra.
Cholera! Czekaj.
-Gdzie jesteś? Czekaj. -Kevin.
Czekaj. Daj mi chwilę.
-Cholera. -Dobra.
Dobra, do dzieła. Trzęsienie ziemi.
-Tak. -Dobrze.
Agencie Hart, nie wierzę, że rozbroiliśmy tę bombę.
Ocaliliśmy tysiące ludzi, może miliony.
Trzęsienie ziemi miało pewnie z 7,5 stopnia.
To mogą być nasze ostatnie chwile.
Pocałuj ją i zacznijcie się pieprzyć.
Pocałować ją i zacząć się pieprzyć?
Pocałuj ją delikatnie w szyję i zacznijcie się pieprzyć!
Zrobię to, bo on...
W porządku.
-Położę twoją... Daj mi to... -Bądź seksowna! Zrób coś!
-Złap mnie za nogę. -Tak, daj tu.
Nie uprawialiście nigdy seksu?
-Nie... -Musimy się wyprostować.
-Chwileczkę. -Myślę...
-Jazda! -Agencie Hart, nie powinniśmy tego robić.
To wbrew zasadom biura.
Zasady są po to, by je łamać.
Pomocy! Nie puszczaj!
Nie puszczaj mnie, błagam!
-Trzymam cię! -Nie puszczaj!
Trzymam cię, słowo.
Podjedziesz bliżej?
Pomocy!
Jestem za młody!
Bliżej nie mogę, zobaczą kamery.
Dobrze, tak trzymaj.
-Mam cię. -Doskonale.
-Na pomoc! -Kevin, jesteś metr nad ziemią.
Takiego aktorstwa nie można nauczyć.
Puszczę cię, dobrze?
Za 20 minut gasimy światło. Żadnych wygłupów.
I żadnego bzykanka.
Teraz mi wierzysz? To psychopata.
To rzeczywiście dziwny przypadek, że liny się zerwały.
Przypadek? Bzdura!
Te liny mogą utrzymać słonia.
-Gdzie masz telefon? -Zabrał mi.
Kazał pogasić światła. Nie uciekniemy.
To nie wychowawca obozowy.
Wiesz, co zrobię? Odzyskam telefon
i zobaczę, co takiego ukrywa w swoim gabinecie.
Kevin, nie.
-Ronnie! -Mon garçon!
Usiądź.
Pokaż scenę 12.
Siadaj.
-To bardzo zły pomysł. -Bardzo dobry.
Wilcox nie zabije mnie na twoich oczach.
Tam jest jego gabinet, chodźmy.
Dobra.
Psiakrew!
Masz może wsuwkę?
Tak, wyciągnij mi z warkocza.
Nie bądź palantem. Znajdę spinacz.
Umiesz otwierać zamki?
Wychowałam się na południu Chicago.
To nie północna Filadelfia, ale też nieźle.
Już.
Gdzie ty, kurwa, jesteś? O Boże!
Cholera! Nic nie widzę.
-Gdzie jesteś? -Na pomoc!
-Mam cię, mały Kevinie! -No bez jaj!
-Pomocy! -Cholernie gorąco!
Żebyś wiedział. Petarda!
-Nawet nie wie, że go nagrywamy. -Właśnie.
Tyle lat dążyłem do cinéma vérité,
realistycznego kina akcji.
To mój Moby Dick, mój jednorożec.
Potrzebowałem tylko delikatnego aktora.
Wrażliwca, który boi się, że o nim zapomną.
Boi się, że o nim zapomną.
Dziękuję, Kevin.
Jesteś darem.
Dziękuję.
Masz pytania dotyczące jutrzejszych scen?
Nie. Jestem taki...
Je suis fatigué!
Lepiej wrócę na plan.
Bonsoir.
-J'aime beaucoup! -Merci.
Jeszcze raz.
Mogę cię o coś spytać?
-Tak. -Pamiętasz, jak dzisiaj
kręciliśmy tę scenę na zielonym ekranie,
tuż przed tym, jak zerwała się lina?
Wyglądałaś, jakbyś to robiła na poważnie.
To się nazywa aktorstwo.
Udawałaś, że chcesz mnie pocałować?
Tak.
Tak, jasne.
Dobra, chodźmy.
Cholera, kradniesz mój towar.
Hollywoodzka suka.
-Znalazłaś coś? -Nie, a ty?
Szufladę pełną zdjęć.
„Trenerze, jesteś światłem w zakątkach mojej duszy”.
Co to miało znaczyć?
-Powinniśmy się zwijać. -Wcale nie.
Czegoś tu nie chce nam pokazać. Musimy to znaleźć.
Pewnie ma tu jakąś tajną skrytkę.
Mam.
-Bingo. -Jasna cholera.
Masz do otwarcia kolejny zamek.
-Co tam jest? -Nie wiem.
Coś, czego nikt nie miał znaleźć.
O cholera!
Dorwę cię, krasnalu.
Ciekawe.
Oboje udajecie, że śpicie. W porządku.
To najlepszy popis aktorski,
jaki w życiu dacie.
Zwłaszcza ty, agencie Hart.
Ale jeśli dowiem się, że któreś z was opuściło pryczę bez mojego pozwolenia,
pożałujecie dnia, w którym weszliście
do Zakładu Aktorskiego Doskonalenia.
Gdybyście nie udawali, że śpicie, obudzilibyście się.
-Cholera, było blisko. -Mnie to mówisz?
Później to otworzysz. Musimy iść do studia.
Już prawie. Zaczekaj chwilę.
Cholera.
Mam, udało się.
To naszyjnik.
„RBG”.
„R” jak Rodrigo, gość, którego zamordował.
Kevin, daj spokój.
Odnieś to do jego biura, zanim się zorientuje.
Pobudka! Idziemy.
-Chodźmy. -Szlag.
Zostawię po twojej stronie.
No dobrze, klaso. Dziś będzie zabawa. To ważny dzień.
Za tymi drzwiami mam dla was wielką niespodziankę.
-Zobaczymy światło dzienne? -Nie.
-Zgadujecie dalej? -Rozszarpie nas pantera?
Cieplej.
Robi mi się cieplej?
Białko inne niż wołowina?
-Patrzcie. -Byłoby super.
-Nie do wiary. -Owoce? Koktajl?
Josh Hartnett!
Hej!
Uważaj!
Puszczaj.
Mój ulubiony absolwent.
-Rocznik 1999, kwiecień, trzeci tydzień. -Daj spokój!
-Chodź. -O Boże.
Czy to możliwe, że jesteś zbyt piękna?
Pocałowałeś mnie...
Dużo się uśmiechasz.
-Uroczo. -Coś ty, kurwa, powiedziała?
Kev, dobrze, że tu jesteś. To odmieni twoje życie.
Po szkole nakręciłem Pearl Harbor, Helikopter w ogniu.
Wydział zabójstw.
-Mogłeś to pominąć. -Zaczynałem od zera.
Byłem spoconym grubasem.
A na koniec czułem się niezwyciężony.
Jak zdobywca Oscara Matt Damon.
Przesadzasz. On przesadza.
Może pogadacie? Agentko King...
-Tak? -Pomówmy o motywacji.
-Pa. -Miło było cię poznać.
Kev!
-I jak ci idzie? -Nie za dobrze.
Tu jest jak w więzieniu, rozumiesz?
Trener chyba chce mnie zabić.
Udaje. Spójrz, jest jak misiak.
Wcale nie.
Wręcz przeciwnie. Myślę, że kogoś zamordował.
Kolumbijskiego barona narkotykowego.
Naprawdę. Był tu niejaki Rodrigo.
-Rozbrajasz mnie, Kev. -Myślę, że go zamordował.
-Ty mówisz poważnie. -No pewnie!
Powęszyłem w jego biurze i znalazłem coś.
Naszyjnik z literami „RBG”.
Ron kogoś zabił i zatrzymał naszyjnik?
Jak Dexter?
Josh, posłuchaj.
Musimy wezwać policję.
-Muszą tu przyjechać. -W porządku.
-Mówię o federalnych... -O czym szepczecie?
Rozmawiamy o moim treningu, jego treningu.
Nic takiego.
Jak moja chrześniaczka?
Rośnie jak na drożdżach.
Popatrzmy.
-Chrześniaczka? -Zobacz.
Spójrz na nią.
Tęskni za wujkiem.
Powiedz jej, że jej wujek Ronnie też za nią tęskni.
Hej! Co to za smutna mina?
W porządku?
Nic mi nie jest.
Nie mogę znaleźć naszyjnika.
Tego na zamówienie. RBG.
-Ruth Bader Ginsburg. -Będzie dobrze.
Moja ulubiona sędzina Sądu Najwyższego.
Lubię jej opinie.
Coś ci powiem. Jeśli ktoś go ukradł,
to go zabiję. Zabiję!
Powinieneś myśleć pozytywnie.
Znajdziemy go. Wkrótce się odnajdzie.
Daję słowo, że wkrótce się znajdzie.
Dziś będzie kaskaderka z bronią palną.
Hartnett to skorumpowany, zbuntowany glina.
Są też agentka King
i agent Hart.
W końcu znaleźliście go w dziupli.
Tam dojdzie do strzelaniny.
-Tu masz broń. -Niezła.
Nigdy nie przyjmuj tak broni!
Zawsze od tyłu.
-Tak ją podałeś. -To był test.
Oblałeś.
Broń jest naładowana, jasne?
Dlatego obchodźcie się z nią ostrożnie.
Nie za ostrożnie, bo to są ślepaki.
Załadowana ślepakami, tak?
Nie, trenerze, ja na to nie pójdę.
Potrzebuję wyraźnego potwierdzenia, że to ślepaki.
-A jak myślisz? -Czy w tej broni są ślepaki?
Kevin, skup się na zadaniu.
Skupiam się.
Staram się być bezpieczny, a on wciąż nie potwierdził.
Tak.
Tak. Słyszałeś.
Wszyscy do garderoby.
Widzimy się za dziesięć minut i zaczynamy strzelaninę. Jazda!
Co robisz? Wskakuj w kostium.
Nie zrobię tego.
Masz paranoję. Powiedział, że to ślepaki.
Moja broń ma ślepaki.
Gwarantuję. Ale założę się, że pistolet Josha jest naładowany.
Raz próbował mnie zabić.
Teraz pewnie zechce pójść na całość.
Nie zrobię tego. Upozoruje wypadek.
To właśnie zrobi.
„Kevin Hart przypadkowo zabity na zajęciach u Wilcoxa”.
Nie, dziękuję.
Josh nigdy by tego nie zrobił. Jest słodki i wrażliwy.
I delikatny.
Chyba?
A co tam było?
Na pewno nie jest taki.
On i Ron są tak blisko.
Ojciec chrzestny jego dzieci. Słowem nie wspomniał.
-I wiedzą, że mam naszyjnik. -Odłóż go.
Nie mogę, już za późno.
Wiedzą, że mam naszyjnik. Nie jestem tu bezpieczny. Muszę uciec.
Zrezygnujesz z marzenia życia,
bo boisz się, że cię postrzelą?
Chrzanić to marzenie.
Odchodzę.
Ty masz wybór.
Chodź ze mną.
Nie mogę.
Przykro mi.
To moja szansa.
Rozumiem.
Szansa, na którą zasługujesz.
Dobra.
Ładnie.
W drugą stronę.
-Raz, dwa, trzy. -Już!
Tak!
Co za fiut!
Gdzie jest mój wóz?
Chyba sobie jaja robisz.
Skurwysyn!
Zabił mój wóz.
Rozpieprzył mi wóz!
Kevin!
Gdzie jesteś?
Wyjdź, gdziekolwiek jesteś.
Cholera!
Szlag by to!
Pieprzone wiewiórki!
Cholera!
Zabieraj stąd tyłek!
Sio, wiewiórko!
Popapraniec.
Zabieraj stąd tyłek. Słyszysz?
Nie boję się ciebie.
Lepiej tam zostań, bo oberwiesz.
Jak przyjdziesz tutaj, to oberwiesz! Zdzira!
Widzę cię. Nie spuszczam cię z oka.
Widzę cię.
Cofnij się!
Głupi las.
Dzięki Bogu.
Przepraszam.
Co tam?
Wchodzisz na obcy teren.
Wiem.
Nie wiedziałem, teraz już wiem.
-Ale... -Tam jest znak.
Są na nim tylko dwa słowa.
„Wstęp”...
i „wzbroniony”.
Teraz widzę.
Nie widziałem tego, kiedy tu przyszedłem.
Byłem wtedy odwrócony do niego plecami.
-Nie zauważyłem go. -Jesteś...
chłoptasiem z miasta?
Ja siebie widzę jako mężczyznę, nie chłoptasia.
Chłoptasio-mężczyzna. Co lepsze?
Las nie jest bezpieczny dla chłoptasiów.
Ani dla mężczyzn z miasta.
Jasne.
Zajmę się tym leśnym problemem.
Jak w tym filmie Uwolnienie,
bo to działa.
Kiedy coś działa, zdobywa uznanie.
Czuję się... nieswojo.
Właściwie to się boję.
Może poprawię panu nastrój, mówiąc, co tu robię?
Próbuję użyć telefonu.
Ma pan telefon? Skorzystam i już mnie tu nie ma.
Dwie minuty.
Nie zwariowałem.
Jestem całkowicie normalny.
-Gość chce mnie zabić. -Co za pech.
Pech?
Słuchaj, Danny. On próbuje mnie zabić.
Nie, serio.
Kev, posłuchaj.
Mam świetne wieści. Gotowy?
Szczeniaki 4.
Podłożysz głos pod Reggiego.
To bystry, porywczy goldendoodle, który uwielbia psoty.
-Poprosili o mnie? -Tak.
Kasa mniejsza niż ta, do jakiej przywykłeś,
ale ta rola mogłaby przywrócić cię do łask
bogów komedii.
„Hej...
Hej... Cześć!
Hej, jestem Reggie,
jestem psem i szukam draki”!
I co? Jesteś genialny.
Niesamowite.
Jakbym oglądał ten film!
No wiesz, zazwyczaj
negocjujemy lepszą umowę itp.
Ale tę powinniśmy podpisać. Co ty na to?
Nie, nie wzdychaj. Bądź szczęśliwy.
Jest dobrze, Kev.
Szlag by to!
Płaczesz?
Co my tu robimy, Danny?
Co my tu robimy?
Jak tu trafiliśmy?
Nie rób sobie wyrzutów.
Popełniłeś błąd.
Próbowałeś być kimś innym.
Nie jesteś bohaterem kina akcji.
Zgadzasz się na Szczeniaki 4?
Na pomoc!
Pomocy!
Utknąłem!
Kev?
Potrzebuję potwierdzenia.
Nie przepuść tej okazji.
-Na pomoc! -Kevin, goldendoodle.
Ty uwielbiasz psy!
Pomocy!
Kevin!
Na pomoc!
-Pomocy! -Hej!
W porządku?
-Moja... -Szlag.
Podnośnik się zawalił!
-Cholera! -Spadło na mnie.
Nie mogę oddychać.
Zaraz po kogoś zadzwonię, dobrze?
Zadzwonię po kogoś.
Hej!
No dobra.
Musisz podnieść wóz.
Musisz podnieść tę furgonetkę!
Podnieś furgonetkę!
Dalej, Kevin.
Gotowy? Trzy, dwa, jeden.
Tak!
Udało mi się!
W porządku?
Oddychaj, człowieku.
Spokojnie.
Nie spiesz się. Już dobrze.
-Spokojnie. Zaraz wróci oddech. -O Boże.
-Uratowałeś mi życie. -Nie.
Tak. Jesteś jak prawdziwy Rambo.
W sumie trochę tak.
Jak mogę się panu odwdzięczyć?
Panu? Nie, człowieku.
Chwila. Nie wiesz, kim jestem?
Nie znasz mnie z filmów, telewizji, stand-upów?
Nie.
Nazywam się Hart.
Agent Hart.
Nie wiesz może, jak wrócić do Zakładu Aktorskiego Doskonalenia?
-Na teren Wilcoxa? -Tak.
Tak, agencie.
Ta ścieżka cię tam zaprowadzi.
No dobra.
Wrócę na szlak, nim zajdzie słońce.
Pieprzyć to. Nie będziesz szedł.
O tak...
I jak wyszło?
Fenomenalnie. Mamy to.
Mamy to. Kończymy scenę z przyczepą.
Dobra robota.
Przestańcie!
Przestańcie, do cholery!
Skurwysyny.
Chitty chitty bang bang, suko!
Nie!
Cholera!
Jasna cholera, Jordan. Nie żartowałaś.
On myśli, że używamy prawdziwych kul. Kev!
-Powiedziałaś mu? -Wybacz. Było śmiesznie.
To nie jest śmieszne, bo ten człowiek to wariat.
Jesteś wariatem, trenerze.
Hej, wiesz co?
Może i jestem wariatem.
Może zaraz cię zabiję.
Nie, Ron! Zaczekaj!
Daj mi go zabić.
-Przestań. -Nie! Ja!
Przestańcie!
Wiecie co? Jak chcecie się bawić, to się bawcie.
-Walcie wszystkim. -Dobra.
Teraz się zabawimy.
Ty pierwszy.
Cholera!
Jasna cholera.
Może tam była kula.
Zły z ciebie człowiek.
-Kto tu jest wariatem? -Skurwiel!
-Nie! -O Boże.
Josh, przestań! To bez sensu!
-Próbował mnie zabić. -Co z tobą?
Już cię przeprosiłem.
Kiedy?
Tak mi się zdawało.
Myślałeś, że mnie przeprosiłeś?
Wiesz co?
Może i bym cię przeprosił, gdybyś oddał mi naszyjnik.
Proszę.
Nie ma sprawy.
Wziąłem naszyjnik, więc chcesz mnie zabić!
-Przyznaj się! -Kev, wyluzuj.
Wygłupiamy się. Nikomu nc się nie stało.
-To był żart? -Tak, to był żart.
Chyba już mi lepiej.
Jordan, wiedziałaś, że to żart?
Nie wiem. Ja... sama nie wiem.
-Nie? -Nie będę się wtrącać.
Nie wtrącasz się?
Atmosfera się popsula. Zróbmy przerwę.
Pięć minut. Woda i suszona wołowina.
I wrócimy do grania.
-W porządku. -Tak?
-Tak. -Uściskaj go.
-Uściskaj mnie. -Nie.
-Daj spokój. Kocham cię. -Jak pięknie.
Jak mnie kochasz? Jak?
A jak można kogoś kochać?
Co?
-To głębokie. -Dobre pytanie.
Będziemy za tobą tęsknić.
Ja za wami też.
Pokazuje nam światło dnia, jakbyśmy byli wolni.
Nie mówiłem, że nie wolno wam odejść.
Dałeś się ponieść wyobraźni.
Pamiętam, że stał tu mój wóz,
a teraz jest na dnie wąwozu.
To też moja wyobraźnia?
No wiesz, to kraina metamfetaminy.
Pewnie jakieś ćpuny chciały się przejechać.
Niedługo wrócą.
Ćpuny uwielbiają przejażdżki.
Miała być zgoda.
-A co... -I jest.
Wiem, że było ci ciężko.
Zostało tylko kilka dni.
Moja rada: naucz się jak najwięcej.
-I baw się. -Bardzo ci dziękuję, Josh.
Na razie, Kev.
-Kocham cię. -Ja też cię kocham.
Jordan.
Cześć.
Co to było?
Agencie Hart, coś ci powiem.
Nie mam już na to ochoty, trenerze.
Proszę.
Przepraszam za tę prawdziwą kulę.
Serio.
Tylko tego chciałem.
Chciałem tylko przeprosin.
Wiem.
To, że to mówisz, wiele dla mnie znaczy.
Przepraszam, że oskarżyłem cię o próbę zabicia mnie i innych.
Uściskaj mnie.
Dziękuję.
-Dzięki. -Chłopaki...
-Tak? -Kto to jest?
Jasna cholera!
O szlag!
-Wracajcie do środka! -Co to było?
-Szlag! -Szybciej, do cholery!
O kurwa!
To bomba!
Co się dzieje?
Ron, nie znam tej sceny. Gdzie to jest w scenariuszu?
Tego nie ma w scenariuszu.
Powiedz, że nie żartujesz. Że to był kaskader.
Josh Hartnett nie wyleciał w powietrze.
To nie kaskader!
Tego nie ma w scenariuszu!
Josh Hartnett nie żyje!
O Boże, spieprzyłem sprawę.
Wszystko spierdoliłem!
-Co się dzieje? -Dobra.
Co tu się, kurwa, dzieje?
Kevin, nie wściekaj się.
Nie złość się, ale wszystko,
oprócz tego, co przytrafiło się Joshowi,
-było zaaranżowane. -Co to za akcent?
Grałam. Przepraszam.
Nie jestem z Chicago. Jestem z Essex!
Van De Velde chciał naturalnych reakcji.
Ukrył tu kilka kamer,
żeby filmować nasze role i sceny kaskaderskie.
Ale tego, co się stało, nie ma w scenariuszu. To odpał.
Na litość boską!
„Na litość boską”?
Tylko to masz mi do powiedzenia?
Mów normalnym głosem.
Dobra... Nie, zgubiłam go.
-Zamyśliłam się. -Kto tak robi?
Jak można komuś to zrobić?
Cholera. Nic ci nie jest?
Boże, ale ze mnie idiota.
-Co ja sobie myślałem! -Co to było?
-Chcesz wiedzieć, co się dzieje? -Tak, chcę wiedzieć.
Kupiłem narkotyki, sprzedałem je niewłaściwym ludziom.
-Co? -Rodrigo się wściekł
i wdaliśmy się w bójkę. Przypadkowo go zabiłem.
Zabiłeś Rodriga.
-Tak. -Mówiłem, że tak było!
Ten naszyjnik należał do niego.
Jestem okropnym człowiekiem.
Pójdę prosto do piekła.
Żebyś wiedział.
-Co robisz? -Claude!
-Co robisz, Ron? -Claude!
Claude, jeśli nas oglądasz, wezwij gliny.
Wezwij te pieprzone gliny.
Señor Wilcox!
O cholera!
Ciało mojego bratanka wypłynęło sześć kilometrów stąd.
Co za zbieg okoliczności.
Dam ci dokładnie dwie minuty.
Dos minutos! Zbieraj dupę w troki i stań tu jak mężczyzna!
Inaczej zacznę strzelać w budynek
i usmażę cię jak chicharrón.
Weź się w garść!
Nie mogę. To koniec.
Posłuchaj, skurwielu.
Dlatego mężczyźni nie powinni niczym dowodzić!
Moja kariera właśnie nabiera tempa.
Pracowałam na to całe życie!
I nie zamierzam przez ciebie umierać!
Wszyscy umrzemy.
Cholera jasna.
Co jest, kurwa?
Niech wszyscy się uspokoją!
To same pustaki.
Hej.
-Nie bij mnie. -Nie biję. Słuchaj.
Kiedy tu przyszedłem,
powiedziałeś: „Kevin...
tu nie ma bohatera kina akcji”.
Tak powiedziałeś.
Że tu go nie ma.
Jest w twoim sercu.
Fakt, popełniłeś kilka błędów.
Jednym z nich było zabicie bratanka barona narkotykowego.
-Boże! Zabiłem go! -Stary...
Nie chcę cię dołować.
Posłuchaj! Wiem, że ty wiesz...
Wiesz, że jest tam bohater kina akcji.
A prawdziwy bohater akcji jest twardy,
pewny siebie,
i nie przejmuje się pierdołami jak zwykli ludzie.
Wziąłby za siebie odpowiedzialność.
Idź tam i powiedz prawdę.
Całą prawdę, kurwa.
Że śmierć Rodriga to był wypadek.
Powiedz, że to wypadek.
Daj mu to.
Powiedz, że chcesz wszystko naprawić.
-Naprawię to. -Tylko tyle.
„Chcę to naprawić. Spieprzyłem to”.
-Spieprzyłem to. -„Powiem prawdę”.
-Mówić prawdę. -Tak!
-Popełniłem błąd. -Posłuchaj. Musisz tylko
być bohaterem kina akcji,
jakiego świat potrzebuje.
Dziękuję.
Powiedz prawdę.
To było świetne.
Amigos!
Pokój!
Cholera...
to naprawdę działa.
Czy właśnie uratowałeś nam życie?
Nie.
Po prostu wiem, że bohater przyznaje się do swoich błędów.
Musiałem się tego nauczyć.
Cieszę się, że i Ron się tego nauczy.
Cholera!
Co jest grane?
Nie żyje?
Oberwał sporo kul. Tak mi się wydaje.
Musimy sprawdzić, czy wciąż żyje.
-Nie żyje. -Tak.
-Nie żyje, cholera. -Tak.
Może jeśli będziemy cicho, odjadą.
Podoba mi się ten plan.
Juan, Ortiz...
Zabijcie wszystkich świadków.
-Nie podoba mi się ten plan. -Uciekajmy.
Szlag.
Zamknij.
Zaczekaj.
Mamy więcej prawdziwych kul?
Już sprawdzałam, to pustaki.
Cholerne pustaki.
Czy tu są same rekwizyty?
A nóż, którym cię dźgnąłem?
Był wsuwany. Sztuczna krew.
Oszukaliście mnie!
Cholera! Szybko!
-Kevin. -Tak?
Jeśli coś się stanie i nie wyjdziemy stąd żywi,
-wiedz, że... -Przestań.
Ja też cię kocham.
O cholera. Chciałaś powiedzieć coś innego?
-Że było miło mnie poznać? -Tak.
Szlag by to.
Zaraz zginiemy. Mogłaś skłamać.
Cały tydzień kłamałaś.
-Nie byłoby różnicy. -Przepraszam.
Zatrudnili mnie do tej roli, zapłacili sporo pieniędzy.
-Bardzo dużo. -Nie polepszasz sprawy.
Pogarszasz ją.
-Słyszałeś? -Nadchodzą.
-Udawaj martwą. -Nie.
Zobaczą, że nie żyjemy, i odejdą.
Ale jak zginęliśmy?
Nie słyszę cię. Umieram.
Co jest...
Hej!
-Słyszałeś? -To chyba Ortiz.
Na co czekasz?
Guajiro.
To nie czarna magia.
Kopiesz? A masz!
Dwa razy. Ale obciach.
Kopnij mnie... Strzelaj.
Zawsze, gdy patrzę, leżysz na plecach!
Wynośmy się stąd.
Zaczekaj.
Chodź.
Wygrasz strzelaninę z baronem narkotykowym?
W Anglii nie nosimy broni.
Jesteś z Filadelfii.
Co robisz?
Nie mogę tak wziąć broni. Podaj ją, jak należy.
-Ron byłby dumny. -W dupie go mam.
„Ron byłby dumny”.
Cholera!
Idź!
Szlag!
Odwrócę jego uwagę,
a ty go zastrzel.
-Gotowy? -Jak nigdy.
Na trzy.
Raz, dwa...
Czekaj. Nie licz tak.
Od końca. To lepiej na mnie działa.
Trzy, dwa, jeden.
-Idź. -Zaczynamy.
Tak, skurwielu!
Szlag!
Co jest, kurwa? Odpadłem!
Szlag! Prawie go miałem.
-To prawda. -Tak.
Przeładowuje broń.
Chodź za mną, szybko.
Zaczekaj na mnie.
Cholera!
Nie wierzę, że spudłowałem.
Miałem go, a teraz...
Celownik jest krzywo.
Po prostu nie umiesz strzelać.
Zastanówmy się.
Musi tu być coś, czego możemy użyć.
A czego nie możemy użyć? Tego.
Nie mam więcej kul.
Kevin, skup się.
To rekwizyty.
Kupa pieprzonych rekwizytów.
A jednak...
Nie! No bez jaj!
No bez jaj!
Mam cię, skurwielu!
O cholera!
Spokojnie.
Trzymaj go!
Myślałeś, że to koniec, co?
Ale ja nie jestem sam.
Mam ze sobą przyjaciół.
Przedstawię was.
Oto pan Pierdol i pan Się.
Kevin, zamknij się!
Mam więcej tekstów.
Ale... Trzymaj tego skurwysyna!
Cholera! Myślałem, że trzymasz go za stopy!
Szlag!
Dorwaliśmy go.
-Ja go dorwałam. -Stanowimy zespół.
Przybij! I chodźmy stąd.
Chodź. Uważaj pod nogi.
Ostrożnie. Chodźmy.
Kopnął mnie w nos.
Sukinkot!
Biegnij!
Zaczekaj chwilę.
Jordan, zwolnij.
To jest klif. To klif!
O cholera.
Skacz, musimy spadać.
Nie dam rady, za daleko.
-Przepraszam. -Chryste! Po prostu skocz!
Biegnij! Ratuj się!
Nie! Oboje stąd uciekniemy. Tylko się pospiesz.
Szlag.
Szlag!
Jazda!
Cholera.
Czemu nie powiedziałaś, że mnie kochasz?
Nie wiem. Dopiero się poznajemy i...
Chcesz coś powiedzieć, nim rozwalę ci mózg?
Nie strzelaj.
Nie musisz tego robić.
Po prostu pozwól mi...
Dlaczego to robisz?
Skończ z tym.
Przestań.
Patrz na mnie, jak cię zabijam.
Patrz na mnie.
Wiem, że tam nic nie ma.
Cholera!
Wracaj do domu. Na pewno jakiś bohater potrzebuje głupiego pomagiera.
Nie jesteś już sam.
Trzymam cię, słowo.
Kevin, skup się.
Dzięki, stary.
Idę po ciebie.
To łatwy skok.
Trzy, dwa, jeden.
Tak!
Hej!
No, dalej!
Jordan, nie. Wstawaj!
Jordan, nie.
Spójrz na mnie.
Nie umieraj. Nie pozwolę ci umrzeć.
Jordan, nie możesz...
Nie możesz umrzeć. Nie...
Jordan, wstawaj!
Jordan!
Skoczyłem. Jestem tu.
Jordan?
Skoczyłem, kurwa!
Skoczyłem.
Cholera... oddychaj.
Brawo.
Kończymy.
Brawo.
-W porządku. -Kończymy?
-Agent Hart! -Trener?
Tak!
Tak jest!
Co tu się, kurwa, dzieje?
Fajnie się z tobą pracowało.
Bez urazy, stary. Przepraszam.
Kevin!
Cześć.
Jordan...
To też była gra?
Tak. Przepraszam.
Jordan.
Myślałem, że cię straciłem.
Och, Kevin...
Nie...
W sumie cieszę się, że żyjesz.
No cóż...
magia kina.
-Dobrze -Magia kina.
Bardzo dobrze.
6 TYGODNI PÓŹNIEJ
Jordan, nie! Wstawaj!
Nie możesz tak! Nie umieraj!
Jordan, wstawaj. Nie...
Jordan!
Udało mi się. Skoczyłem. Jestem tu.
Jordan?
Skoczyłem, kurwa!
Skoczyłem!
PAMIĘCI JOSHA HARTNETTA (1978–2020)
No i?
To chyba najdziwniejszy film, jaki widziałem.
Taki dziwaczny i...
brutalny.
A do tego...
autentyczny.
Takiego aktorstwa nie można nauczyć.
-Więc był dobry? -Dobry?
Dobre to są baseny.
I odtłuszczony ajerkoniak.
A ten film...
był świetny!
Mówi, że jest super.
Jakie to uczucie być głównym bohaterem filmu akcji?
Kevin, proszę.
Wskakuj na scenę.
Nie, przestańcie.
Wiem już dwie rzeczy.
Po pierwsze, że to niebezpieczny zawód.
Niebezpieczny jak diabli.
Paliłem się, dostałem kijem w głowę,
byłem bity i kopany.
-Mam blizny. -Było śmiesznie.
-Pewnie tak. -Mówię serio.
Nie wiem, dlaczego się śmiejecie.
-Mam przez niego traumę. -Kurwa, tak!
To nie jest...
To nie jest „kurwa, tak”.
To poważna sprawa.
A drugie, czego się dowiedziałem...
Nie ma czegoś takiego jak główny aktor.
Bez innych aktorów jesteś nikim.
To wszystko dzięki wam. Dziękuję.
Chodźcie tu. Już.
-Brawo. -Serio. Chodź do mnie.
Jestem pierwszy na plakatach?
Pierwszy.
Zapomniałem zapytać.
Czas to uczcić.
-Tak. -Wygląda na to, że mamy hit.
-Claude, gratulacje! -Tak.
Gratuluję wszystkim.
Panie i panowie, mamy dziś dla was coś wyjątkowego.
Chwila. Nie za dużo spoilerów.
Zbudujmy trochę napięcia.
Bardzo proszę.
Wiesz, że nie jestem wielką fanką wysokobudżetowych filmów akcji.
Kocha zagraniczne, arthouse'owe kino...
Mam wybredny gust. Buduję napięcie.
-Sam chciałeś. -Mów.
Przyznam, że film Van De Velde'a mnie poruszył.
To niesamowite kino. Widziałem go 27 razy.
Fan Van De Velde'a.
Bohater tego filmu nie jest gwiazdą kina akcji,
jakiego można by oczekiwać. Który uratuje sytuację.
Jest tu dziś z nami.
Panie i panowie, wiewiórka Sassy.
Jesteś większa, niż myślałam.
No bez jaj!
Napisy: Maria Frączek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Zofia Jaworowska