Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W tej chwili śpiewa do niebios, dla niego.
Pamiętasz?
Szaleje.
- Dla niego? - Tak.
To wtedy go zabijają?
Nie. Zobaczmy, czy pasuje.
- Tak? - Mniej więcej. Skończyłaś?
- Nie. - Nie mogę czekać.
Nie wytrzymałam.
No już, Sol. Zrób tę kupę.
Niech już wyjdzie.
Podaj mi papier.
Złap.
Dłużej nie mogłam.
- Mamo. - Co?
To publiczna toaleta, wyjdźcie!
Kończymy!
Pospiesz się. Jeśli nie wychodzi, zrobisz w domu.
Podetrzyj się.
Chodź. Skończ już.
Wiadukt!
Tak, przejedziemy pod wiaduktem jak kowbojki.
- Wstrzymajmy oddech. - Dobrze.
I musisz w tym czasie pomyśleć życzenie.
Ty jakieś masz?
- Tak. - Ja też, ale to sekret.
Dłużej nie mogę.
- Twoje marzenie się spełni. - Zdradzić ci je?
- Powiedz. - Żeby tata nie umarł.
TOTEM
Ciociu, jak się masz? U mnie dobrze.
Wszystko gotowe. Tak.
Zepedowie się nie odezwali. Może wyślesz im SMS-a?
Cudownie, ciociu. Byle jaki prezent.
Powiedziałam ci. Coś dla Tony. Coś zabawnego.
Na pewno wymyślisz.
Obregón przyjdzie?
Wspaniale. Nie wiedziała, czy zwolnią ją wcześniej.
Super.
Zaczekaj chwilę.
Nuria! Możesz otworzyć?
Nie, jestem zajęta.
Przechyl głowę.
Poczujesz gorąco.
Raz po basenie rozbolało mnie ucho.
Babcia w ten sposób złagodziła ból.
Poważnie?
- I jak teraz? - Dobrze.
Czujesz gorąco? Ale nie za bardzo?
Jakie cudo.
- Cześć, Cruz. - Lucia.
Już kończę.
Poprawię ci nos.
Nie mogę oddychać.
Na chwilę, żeby tata cię zobaczył.
Ucieszy się, prawda, Cruz? Jesteś śliczna.
Mamy też niespodziankę. Nie mów nikomu, tylko Cruz.
Sześć jajek i dwie szklanki cukru.
Postawię to tu.
Postaw.
Patrzcie, znalazłam prezent.
Solecito, cudowna peruka.
Dziękuję. Przyniosłam to ciasto dla taty.
Wielkie dzięki.
Świetnie wyglądasz w tej peruce.
- A te balony? - Też na przyjęcie.
Nie lubię klaunów.
Co to za maniery, Esther? To było niegrzeczne, przeproś kuzynkę.
Jeśli zdejmie perukę i ten nos.
Nie zdejmie ich.
Pięknie wygląda. To tęczowa peruka.
Co jest na końcu tęczy, Sol?
Złoto. Ty jesteś złotem.
- Chodź, kochanie. Pieczemy tort. - Przepraszam.
Grzeczna dziewczynka. Ładnie ci z tym nosem.
Mogę zobaczyć się z tatą?
Nie teraz, musi odpoczywać.
- Nie chce mnie widzieć? - Skąd!
Musi się przespać, żeby nie był zmęczony na przyjęciu.
- Zostawię ją tu. - Dzięki, Cruz.
Zrobimy tort, dobrze?
Chcę wbić jajka, mamo.
Jajka? Dobrze, zobaczmy.
Trzeba wbić... Mówiłam, że sześć jajek?
A teraz...
Wstań.
Dobrze.
Dwa, trzy...
Oddychaj.
Głęboko.
Powoli.
Dobrze.
Odpocznij.
Właśnie tak.
Pójdziesz sam?
- Dzięki, Cruz. - Będę tutaj.
Ciociu.
Kochanie, jak się masz?
- Dobrze. - A mama?
Musiała iść do teatru.
Mam do niej prośbę.
Najwyżej napiszę. Jesteś gotowa na przyjęcie?
- Tak. - Jaki piękny klaun.
Wyglądasz jak tata z tym nosem.
Nie mogę oddychać.
Zdejmij, założysz później.
Mogę zobaczyć się z tatą?
Nie, złotko. Nie przeszkadzaj mu, odpoczywa.
Chcemy, żeby wypoczął do wieczora.
- Niech śpi, dobrze? Obiecujesz? - Obiecuję.
- Nie będziesz mu przeszkadzać? - Obiecuję.
- Brawo. Pomożesz mi? - Tak.
Chcesz kawę, Monsi?
Nie dawaj mu kawy, zostaw go.
Brudno tu. Monsi mruczy.
Dam ci coś, żebyś posprzątała. Nie pobrudź się.
Tu jest bardzo brudno.
Też posprzątasz?
Nie dosięgnę.
Kawa Monsiego. Z tuńczykiem.
Po co dałaś mu kawę? Będzie wymiotował.
- Wytrzesz tam? - Dobrze. Weźmiesz Monsiego?
Daj.
Potrzymaj, a ja pościeram.
Pomoczę się.
- Pomoczę się. - Nie wychylaj się, bo spadniesz.
Patrz, mamo.
Nie gryź. Połamiesz sobie zęby.
Podaj mi pumeks.
- Ciociu? - Tak, skarbie?
Czemu babcia umarła?
Bo miała raka.
Gdzie spała?
Z dziadkiem.
- Ale w którym pokoju? - Co takiego?
W którym pokoju?
W tym, w którym śpi twój tata.
Zęby ci się pokruszą, przestań.
Daj mi to.
Woda jest przyjemna.
Patrz, mamo.
Brawo.
- Koniec? - Tak. Pięknie wyglądasz.
Co to?
Kubek.
Na co? Na wino?
Niezupełnie.
Nie, nie można pić z niego wina.
Umyję sobie ręce. Podasz mydło?
Co to takiego?
Mydło. Popatrz na mnie, Esther.
Z kolczykami czy bez?
Z kolczykami.
Czekam i czekam.
Fryzura mi się zepsuje!
Tu masz ręcznik, wytrzyj ręce.
Nuri.
- Co? - Druga toaleta nie działa.
Już kończę.
A ja się posram.
Szybciej, szybciej.
Nie wolisz bawić się tym?
Wolę z Monsim.
To był najlepszy seks w moim życiu, ale mam wyrzuty sumienia.
Nie ze względu na Roberta, on nic nie wie, ale ze względu na siebie i syna.
Nie chcę powielać schematu.
Bo było mi z Robertem dobrze,
a to był świadomy krok.
Ale wraca to całe gówno z dawnych lat.
Chcę być jak najlepsza dla dziecka,
ale czuję, że jestem potworna.
Jeśli było źle,
to teraz jest jeszcze gorzej.
A mnie jest smutno,
bo nad tym nie panuję.
Rozwiń tę myśl.
Nie chcę, żeby syn podświadomie wchłonął wszystko,
co wyprawiam.
Wkurza mnie to.
Sol, podaj mi papierowy ręcznik.
Ciociu. Dlaczego obrazy taty nie wiszą na ścianach?
Poprosił, żebyśmy zdjęły.
Chciał zobaczyć obrazy z dzieciństwa.
- Została mi tu farba? - Nie.
A na szyi?
Też nie.
- Gotowe. - Proszę.
Dzięki.
Pozbyłaś się wszy?
Tak? Tilos cię uczesze, zgoda?
Dasz mi jeszcze kilka ręczników?
To źle zużywać tyle papieru.
Ciocia nie zostawiła mi ręcznika. Jeszcze jeden.
Widać coś? Na czole nie ma?
O co chodzi, Garnacha?
Cześć.
Ślicznotko.
Zajmiemy się tym teraz, tak jak chciałaś.
Czuję tu bardzo złe wibracje, a te obrazy nie pomagają.
Te płaczące kobiety. Jest w nich dużo bólu.
A tu są cierpiące dzieci.
Trzeba je wymienić, żeby pozbyć się ducha albo duchów,
które tu są.
- Grały na pianinie? - Nie.
Bardzo dobrze.
Bo potrafią być złośliwe.
Ale wyczuwam je na każdym kroku.
To bardzo silna energia.
Nie wiem, z kim zadarłaś, kogo tu wpuściłaś albo z kim się zadajesz,
ale musisz bardzo uważać.
Bo to bardzo zła energia. Nie bój się.
Pozbędziemy się jej, jestem w tym dobra.
Dobrze, że powiedzieli ci o mnie.
Pomogę tobie i twojemu bratu.
Bo słyszałam, że masz brata przykutego do łóżka.
O nic się nie martw.
Wykurzymy je, ale są silne.
Spójrz, jak włoski mi się elektryzują,
choć prawie ich nie mam.
Ale już wyczuły moją obecność.
Nie bój się, pozbędziemy się ich.
Tylko musisz ze mną współpracować.
Unieś ręce i ułóż je w znak krzyża.
I pomóż mi je przegnać.
Są tutaj, są. Wyczuwam je.
Nie bój się. Pokaż im, że jesteś silniejsza.
Zaczynamy. Pozbędziemy się ich.
Tak, pójdą sobie.
Wynoście się! Nie chcemy was tu.
Nie sprawiajcie tu kłopotów i nie psoćcie.
Nie chcemy wam nic zrobić, o nic was nie prosimy.
Zostawcie ich.
Jesteśmy duchami, rodziną, istotami światła.
Wynoście się, precz.
Odsuń się, dziecko. Nie bój się, bo cię opętają. Precz!
Proszę. Ale?
- Tak? - Coś tu jest.
Wyczuwam to.
Co to może być? Wyczuwam.
Ale to nic złego. Coś dobrego.
Kochającego. Co się stało w tym miejscu?
Ale? Pamiętasz?
- Tak. - Mama spędzała tu popołudnia.
A więc to twoja mama.
Mama nie chce od ciebie odejść.
Boi się.
Nie martw się.
Nie ma jej. Wszystko w porządku.
Możesz być spokojna. Odeszła.
Dobrze nam idzie.
Chodźmy tutaj.
Jaka biblioteka. Masz horrory z serii Cañitas?
Nie wiem.
Patrz. Prawie jak olimpijska pochodnia.
To nasz płomień zwycięstwa.
Dokąd teraz, Ale?
Na korytarz.
Zła energia wychodzi, a wchodzi energia ognia - światło i siła.
Śmierdzi dymem.
Dosyć, Alejandro.
Spalisz mój gabinet.
Nie mam ochoty
na twoje satanistyczne bzdury.
Czemu ciocia
i ta pani spaliły kawałek chleba?
Bo to wariatki.
Wariatki?
Odłóż. Esther.
Dobrze, zrównoważyłam energie.
Wszystko dobrze, skończyłam.
Nasyp po garści soli do wiader
i umyj tą wodą dłonie i stopy chorego.
Poczuje się lepiej.
Skończyłam.
Zapiszę pani imię na przyszłość.
Lúdica, czyli "radość", jeżeli nie wiesz.
Lúdica. Zapłacę. Dwa tysiące, tak?
Nie, należą się trzy,
bo było trudno i niebezpiecznie.
Jestem wyczerpana, będę musiała odpoczywać przez trzy dni.
Ale wezmę dwa i pół.
Tylko mnie polecaj.
Jasne, odprowadzę panią. Dzięki, Cruz.
Sprzedaję też Tupperware.
- To nie zabawka. - Spokojnie, tato.
Muszę iść na zakupy.
Zostawię Esther z tobą.
- Nie idź. - Muszę.
Tato, jutro musimy zapłacić doktor Jiménez.
Nie ma już pieniędzy na leczenie.
Musimy.
On nie chce tego przyjęcia.
Skończ z tym, spróbuj się bawić.
Musiałam umyć głowę w umywalce.
- Masz piękne włosy. - Nieprawda.
Puść mnie, muszę iść. Zaraz wrócę.
Nie odchodź.
Zaraz wrócę. Muszę na chwilę wyjść.
Nie, kochanie. Co to takiego?
Możesz poodkładać te poduszki? I czy nie miałaś posprzątać?
Pomóż mi, jeszcze ktoś się zabije.
Proszę, Sol. Jesteśmy spóźnione.
W salonie straszny bałagan. Pospiesz się, proszę.
Dobrze, ciociu.
Sol, podnieś te rzeczy.
Pomóż mi. Proszę.
Przepraszam, piesku.
Przepraszam, nie znam odpowiedzi.
Kiedy będzie koniec świata?
Jeżeli nie zabije nas technologia przyszłości,
Ziemia ulegnie zniszczeniu,
kiedy Słońce stanie się czerwonym olbrzymem,
czyli za kilka milionów lat.
Co robisz?
- Przestraszyłaś mnie. - Bardzo?
- Tak. - A co robiłaś?
Rozmawiałam.
Z telefonem?
O czym?
Tak tylko gadaliśmy.
O czym?
O tym, czy świat się skończy.
O to spytałaś?
I czy tata umrze.
Jesteś mądrzejsza niż to coś.
Dużo mądrzejsza. Jak się czujesz?
- Dobrze. - Serio?
esteś pewna?
Tak.
Czasami myślę, że tata mnie nie kocha,
kiedy mówi, że nie chce mnie widzieć.
Przy okazji, nie powinnaś być przy nim?
Tata bardzo cię kocha. Stale o tobie myśli.
Poprosił, żebym ci powiedziała, że weźmie prysznic,
żeby nie śmierdzieć jak cap.
Chce dla ciebie dobrze wyglądać.
On cię nie kocha, on cię uwielbia!
Z całego serca. Bardzo cię kocha.
Daję słowo. Słowo wiedźmy.
Pokaż język.
W górę, w dół.
I na boki. Jesteś zdrowa.
Raczej.
Widzę po języku. Chuchnij.
Czego się napiłaś?
Tam stał garnek, niechcący rozbiłam.
A za nim stała butelka wina.
Napiłam się łyka, smakowało okropnie. Jak krew.
A posmakowałaś kiedyś krwi?
Kiedy ząb mi wypadł.
Nie pij, jeśli źle smakuje.
Przyszła rodzina. Zabiorę go, dziadek o niego pytał.
Wyjdź na słońce.
Przewietrz się, poleż na trawie.
Przyniosę ci chleb i wodę.
Na razie. Zabieram to.
Serio? Wstań i pomóż mi odkurzać.
- Tylko odpiszę. - Nie. Niech poczekają, pomóż mi.
A on nic nie robi.
Też pomoże. Chava, wstawaj.
- Dopiero co włączyłem. - Wyłącz.
Słuchawki też. Będziesz sprzątał. A ty, pomożesz mi?
Wczoraj pomogłam, dzisiaj on.
Mieszka tu za darmo, a ja jestem dzieckiem.
Oboje przestańcie. Wstańcie, natychmiast.
Jesteś seksistką. Pozwalasz mu się wylegiwać.
Nie wyleguję się.
Daj to.
- Liczę do trzech i macie wstać. - Uspokój się.
Nie mów tak do mnie, bo będziesz miał szlaban na dwa miesiące!
Ty też. Wstawać!
Z uśmiechem.
Mamo, Chava się wydurnia.
Jak to robisz?
Tak.
Nie, nie tak, złotko.
Tak jak pokazywałam.
- Robisz to za niego. - Ty też możesz odkurzać.
- Tak się wychowuje seksistę. - Rób tak, jak ja.
To łatwe.
Nie rób tak, to mnie wkurza. Lepiej mi pomóż.
Weź trochę tego. Dobrze.
Zrób małą kulkę.
Właśnie.
Staraj się, żeby się nie pokruszyła. Pozbieraj okruszki.
Żeby placek był okrągły,
musisz dobrze wałkować.
Te również.
Czuję dym. Przypala się!
Co? Cholera!
- Tort dla wujka Tony. - Podaj mleko.
- Pomóc ci? - Nie, daj mi tylko.
- Co ci się stało w palec? - Oparzyłam się, złotko.
Pokaż.
Popatrz.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też.
To był tort wujka Tony. Spaliło się.
Tak.
Nie zależy mi. Przejmuję się tobą.
Nie lubię, kiedy jesteś smutna.
Nie przejmuj się. Nic mi nie będzie.
To nic takiego, tylko tort. Upieczemy nowy.
Upieczemy.
Jak się uwolnisz?
Wygrywam!
Jak wam idzie?
Wujek Napo. Mogę zobaczyć rybkę?
Tak, jest dla Sol. Wręczmy jej.
Jak się masz, Chavita?
- Sol, widziałaś? - Jest dla ciebie.
Też taką chcę.
Kupię ci, zobaczysz.
Jak ją nazwiesz?
Musisz nadać jej imię.
- Pies! - Pulpet.
Nie, wygląda jak meduza.
Co sądzisz, Chavita?
Przypomina rekina albo kota.
Pulpet mi się podoba. Pulpet z keczupem.
- Bo jest czerwonawa. - Nie potrząsajcie nią.
Wiesz, że ryby pierwsze wyczuwają trzęsienie ziemi?
Bo w wodzie lepiej wyczuwa się wibracje.
Wyczułyby wstrząsy nawet poza wodą,
bo chociaż mają mały mózg, są inteligentne.
Włóż ją do słoja.
Pomóc ci? Poszukajmy jakiegoś w kuchni.
To samiec czy samica?
Nie wiem.
Tak czy tak, Pulpet to dobre imię.
Uniwersalne.
Pocałowała mnie.
Włóż rękę pod woreczek.
I uważaj.
Rozmawiałam z lekarką.
Na zdjęciach nie wygląda to dobrze.
Musimy rozważyć elektrostymulację.
Tata nie ma ani grosza. Już wszystko sprzedałam.
Ale on cierpi.
Chce tylko morfiny. Nie mów o tym dzisiaj.
Skończyłem odkurzać.
- Przemyśl to. - Ale bałagan, posprzątam.
Jak się masz? Przywitałbyś się.
Od razu krytykujesz.
Szukałem ekologicznych produktów dla Tony po całym mieście.
Zakupy przez cztery i pół godziny. Po prostu pomóż, Napo.
Po to przyszedłem.
Naprawdę pomyślmy o kache-kamii.
W takiej chwili?
Nie, od już kazde-kacy-kado-kawał.
Mówiliśmy o tym setki razy.
Tona tego nie chce.
Powinniśmy się pogodzić z jego decyzją.
Nic nie robimy.
Pamiętasz, jak było z mamą?
Chcesz znowu przez to przechodzić?
Kache-kamia to coś strasznego.
Kamo-karfi-kana też. Ma po niej odloty.
Nie teraz.
Tylko kamo-karfi-kana łagodzi ból.
Spójrz na moją rybkę, wujku.
Piękna, muszę dokupić akwarium.
Żeby miała dom.
Pomyślmy o tym chociaż.
Możemy go ponownie zapytać.
- Właśnie. - Nie róbmy nic bez jego wiedzy.
Zapytajcie go.
Masz jedzenie dla rybek?
Nie pamiętam, gdzie położyłem.
Pulpet jest głodny.
Porozmawiamy o tym później.
Ostatni raz.
Oddychaj normalnie.
Dziękuję, Cruz.
W pracy szczęk chodzi chyba o to, żeby to, co na górze, było na dole.
Te dwa heksagramy przedstawiają jedzenie jako proces naturalny.
Rzucam!
Tato. Zgasisz tę lampę?
Zaczynamy terapię kwantową.
Chava, wyłącz telefon. Włącz tryb samolotowy.
Proszę o uwagę.
Zaraz zaczniemy terapię kwantową.
Esther, proszę.
Zamknijmy oczy, zaczerpnijmy powietrza
i myślmy o tym, że Tona czuje się lepiej.
Pojawi się energia kwantowa, a my musimy ją czuć przez kilka minut.
Mogę ci dać ciasto?
Tylko potem oddaj pojemnik.
Dobrze.
Przepraszam, że was angażuję, ale przyszliście wcześniej.
- Zawsze jesteś wcześniej. - Nie wiadomo, jakie będą korki.
To świetnie, że jesteście. Dziękuję.
A więc zamknijmy oczy, weźmy oddech
i bądźmy otwarci.
Boję się.
Oddychaj i myśl o Tonie.
O czymś miłym dla wujka.
Idę tam.
Założyć ci pieluchę?
Powiem twojej siostrze.
Cruz.
Zadzwonisz do swojego przyjaciela?
Teraz moje ubrania?
- Uczeszę cię. - Nie, mamo.
Usiądź.
Zdejmijmy to.
Będzie padać.
Musimy wszystko wnieść do środka.
Mówiłam, żeby pożyczyć namiot.
Kosztuje majątek, a jestem spłukana.
Wnieśmy wszystko do domu.
Tata jest nie do zniesienia.
Musimy mu powiedzieć, żeby się uspokoił.
- Nie musi go być na przyjęciu. - Czekaj, przekręca się.
Włóż najpierw rękę. Wszystko się pozawijało.
Nie ruszaj się.
Powinnaś sobie zrobić dwa koki. Ja cię uczeszę, mama źle to robi.
Co to takiego? Rękaw!
Włożyłaś do środka. Przestań pić.
Błaźnisz się.
A ty jesteś wariatką. Gotowe, pięknie wyglądasz.
- Cześć. - Cześć. Jak się masz?
Miło cię widzieć.
Jak się pan miewa? Mam nadzieję, że będzie smakowało.
Dziękuję za zaproszenie.
Przedstawiam Ivana. To cała moja rodzina.
Wyobraźcie sobie Tonę
z opaloną klatą w kąpielówkach,
jak idzie ulicą.
Szczupły, zmysłowy.
Ale dlaczego taki szedł?
Bo każdego roku organizowali wybory
najbardziej atrakcyjnego chłopaka w każdej klasie.
Takie wybory miss, ale dla chłopaków.
I musieli przyjść w kąpielówkach.
Podpuściliśmy go dla żartów.
Startował każdy chłopak z każdej klasy.
I wygrał!
Nie podoba mi się.
A ta?
Dzięki, Cruz.
Kurtka.
Ta pasuje.
Gotowe.
Będziesz duszą towarzystwa.
Rocky Tona.
- Co? - Wracam.
Dlaczego?
Posrałem się.
Mój Tona.
Moi drodzy, zajmę wam chwilę czasu.
Chcę was prosić o pomoc w zebraniu pieniędzy dla Tony.
Mam puścić skarbonkę wokół?
Dziękuję. Dzięki, wujku.
- Wrzucicie coś? - Akceptujecie karty?
Pewnie, że tak.
Dziękuję.
Niewiarygodne. Garnitury, sukienki, buty.
Tak, bo kiedy robi się gorąco, chodniki też są gorące.
Kupiliśmy mu buty.
- Ja nic nie kupiłem. - Ale nie może w nich chodzić.
Przestańcie mnie nagrywać!
Zostawcie mnie!
Nie zwracaj na nich uwagi.
Dosyć, dajcie mi spokój!
Odczepcie się!
Opanuj się, Sol. To był tylko żart.
Nie nagrywajcie mnie!
Nie złość się, już dobrze.
Dron dostaje czerwoną kartkę.
Wiecie o wypadku, ale wszystko jest dobrze.
Sol ma się dobrze?
Na pewno bardzo to przeżywa. Buntuje się.
Skarbie.
Czemu nie przychodzicie na przyjęcie?
Tata się szykuje.
Mogę go zobaczyć?
Zaczekaj, sprawdzę.
Możesz.
Cześć, tato.
Córeczko.
Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
Pokaż się.
Mam dla ciebie prezent.
Spójrz, to dla ciebie.
Jest jeszcze...
- Mokre. - Świeża farba.
Podoba ci się? Twoje ulubione zwierzęta.
Sowa.
Wiedziałeś, że sowy mają tu małą latarkę,
żeby mogły wypatrzyć ofiary i je zjeść?
Nie wiedziałem.
I węże.
Najgroźniejszy na świecie wąż jest czarny.
- Jak cię ugryzie... umierasz. - Żararaka?
Tak. Bardzo dziękuję.
Bardzo schudłeś.
Dlatego nie chciałem ci się pokazywać.
Namalowałem to, żebyś mogła patrzeć, kiedy tylko zechcesz,
bo czasami chcemy coś zobaczyć, ale nie możemy.
To ci będzie towarzyszyć.
Wiedziałeś, że koliber macha skrzydłami miliony razy?
Naprawdę?
Nie można policzyć, bo robią tak.
I wydają dźwięk, buczenie.
Cichutkie.
Mają długi dziób i spijają nektar z kwiatów,
ale się nie męczą, bo tak szybko machają skrzydłami.
Cześć.
Mama!
Jak się ma moja śliczna, mała Sol?
Pięknie wyglądasz. Co się tak wystroiłaś?
Do teatru. Jak się czujesz?
Dobrze, a ty?
Miło cię widzieć.
Wzajemnie.
Jak się czujesz?
Cieszę się, że cię widzę.
Ja też. Widziałaś obraz, który namalowałem dla małej?
Piękny.
- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.
- Mam też prezent. - Tak?
I przygotowałyśmy dla ciebie coś specjalnego.
Naprawdę?
Dużą niespodziankę. Jestem pod wrażeniem obrazu.
Namalował go dla mnie. A wujek Napo dał mi rybkę.
- Jak ma na imię? - Pulpet.
Gdzie jest? Zjadłaś ją?
Nie!
Zostawiłam w dzbanku z wodą.
- Jakiego jest koloru? - Złota.
Czym będziemy ją karmić?
Ma własne jedzenie.
Zamknij oczy.
Nie podglądaj.
Otwórz. Prawa czy lewa?
W której?
Znając ją, w lewej.
Lewa. Na pewno.
Co to takiego?
Dużo trudu kosztowało mnie, żeby to znaleźć.
Na twoje urodziny.
- Co jest w środku? - Pokaż, co się z tym robi.
W środku są...
nasiona tamaryndowca.
A służy to do tego: przekręcasz, potrząsasz...
Musisz powiedzieć, co to za kształt.
Wiem. Uśmiech, oczy i nos.
Albo plaża z leżakami.
Co ty widzisz?
Horyzont. Na plaży.
Tam, gdzie kończy się widok. Tak to widzę.
A ty, mamo?
Chmurę z kropelkami, które z niej spadają.
Faktycznie. Pod tym kątem. To chmura, tato.
Podoba mi się, dzięki.
Nie ma za co. Godzinami będziesz oglądał te kształty.
Na pewno.
Tona. Przyszedł ten mój przyjaciel.
Ale mnie zadręcza.
Lepiej tam chodźmy.
Przed tobą 27-ma runda, Rocky.
I będą następne.
Ale śmiesznie. Tyle moich twarzy.
Jak leci?
Kocham cię.
Cześć, wujku.
Juli, ty to zorganizowałaś?
Podoba ci się niespodzianka?
Zwariowałaś, siostro. Nie wiem, co powiedzieć.
Anita. Dzięki.
- Vasallo! - Jak leci?
Dziwnie wszędzie widzieć siebie.
Wolałbym patrzeć na was.
Siostro, dziękuję.
Kocham cię.
- Brakowało nam cię. - Gdzie byłeś?
W łazience.
Włóż coś pomiędzy.
Przykryj kocem.
Najpierw koc, potem obraz.
- To zostanie między nami? - Jasne.
Nie było was tu.
Wszystko zabrali.
Mamy maski, balony i tak dalej.
I wspólny prezent.
On nim jest.
Każdy nauczyciel ma ulubieńca.
On był moim. Uwielbiam cię.
Zawsze mówiłem ci, co powiedział Paulo Freire.
Nauczanie i uczenie się są jak dialog,
jak dwukierunkowa ulica.
I chciałbym przeprosić, bo przyczyniłem się do jego złej karmy,
nadając mu przydomek Tonatiuh, jak ten aztecki bóg.
Rdzenni mieszkańcy nazwali tak Pedra de Alvarado,
konkwistadora odpowiedzialnego za masakrę w Cholula i w świątyni Tōxcatl.
Istnieje świetliste słońce
oraz to, które jest w podziemiach.
Lakandonowie mówią, że to jaguar.
Właśnie teraz się przechadza. To słońce nocne.
Ale jest też słońce, które świeci jasno.
I nie boi się opadania ku horyzontowi.
Świeci, nie smucąc się, kiedy zachodzi.
I w ten sposób Tonaya stał się Toną
poprzez swoją pracę, sztukę.
Vasalo, zupa mi stygnie!
Piję za zdrowie przodków.
W dniu urodzin
chciałam powiedzieć Tonie o Tonalpohualli,
do którego nawiązuje imię Tona.
To 260-dniowy rytualny środkowoamerykański kalendarz.
Jak Tona dobrze wie,
czas w Mezoameryce jest cykliczny.
Cykle powracają do pewnego punktu,
ale nie do tego samego.
Czas jest spiralą,
która przecina różne punkty, choć wydaje się, że wraca na miejsce.
Tak więc w dniu twoich wyjątkowych urodzin
jesteśmy w tym samym miejscu, ale jednocześnie w innym.
Nie umiem przemawiać.
Przepraszam.
Świetna przemowa!
Tona. Przyjacielu.
Pokazałeś mi, co to miłość,
poprzez przyjaźń.
Wszystkie nasze wspólne podróże,
te astralne i geograficzne,
są naniesione na mojej wewnętrznej mapie.
Kocham cię.
Ostrożnie.
Podnosi się!
Leć! Leć!
Chuchnij.
- Mam chuchnąć? - Jesteś pijana. Nuri, błagam.
Wypiłam tylko kilka łyków.
Kończysz.
- Dlaczego? - Chodź tu.
Przecież jest impreza.
Właśnie, a ciebie na niej nie ma.
Kończę tort.
Zostaw go.
Tona o ciebie pytał. Przemyję ci twarz.
Śmieszne.
Jak ty wyglądasz.
- Doprawdy... - Jeszcze, to miłe.
Ale bałagan. Napij się kawy.
Zajeżdżasz wódą. Napij się.
Tona o ciebie wypytuje. Pójdziesz tam?
Chociaż na chwilę.
- Dokończę tort. - Jest gotowy.
Jeszcze nie.
Nie pij choć przez chwilę, jest przyjęcie.
A ty jak wyglądasz?
Odejdź.
- Widzisz? - No co? Zostaw mnie.
Jak długo organizowałyśmy przyjęcie, żeby Tona poczuł się wyjątkowo?
Wiesz co? To ty chciałaś mieć tę imprezę.
Tak, dla Tony.
Mam już dość tego, że mówisz mi, co robić.
Rzygam tym. Chcesz mieć wszystko pod kontrolą.
- Wcale nie. - Odwal się.
I nie mów mi, żebym przestała.
Sama przestań. Zawsze stawiasz na swoim.
- Zamknij się. - Ani myślę.
Nie kłóćmy się na przyjęciu.
To się odczep. Szukasz guza.
Przyszłam po ciebie. Chodź do gości.
Nie chcę.
- Nie? - Nie.
Miej odwagę i powiedz to Tonie sama.
Mam cię dosyć.
- Dlaczego zabierasz butelkę? - Bo jesteś wstawiona.
Rób, co chcesz.
Uczeszę cię, żebyś mogła iść na przyjęcie.
Nie chcę iść. Chcę ci pomóc.
Muszę dokończyć tort.
Mamo, nie pij już.
Tylko dziś, bo świętujemy.
Dobrze.
Dobra, a teraz już tam idź.
Dobrze. Jeszcze tylko trochę, mamo.
Nie, spieszy mi się.
Idź już. Mam dużo do zrobienia.
Ile ma lat?
Pięć miesięcy.
Samiec.
- Koty są niezwykłe. - Należy do Esther.
Skoro tak mówisz. Ale nie zabrałeś ich.
Masz na imię Kayú?
- Tak. - Po jakiemu to i co znaczy?
Mamie podobał się serial "Kajtuś".
Tak to wymawiałem.
- To dobra, sentymentalna postać. - A więc podoba ci się to imię?
Tak. Polubiłem też ten serial.
Godzinę. Tylko jedną.
Pół. Musi wziąć leki i odpocząć.
Są tacy zadowoleni. Godzina.
Muszę iść.
Zostań jeszcze trochę. Godzinkę. Jadłaś już?
Coś zjadłam.
- Zostań. - Dobrze.
Pomóż mi jeszcze przez godzinę.
Jeżeli zapłacisz. Nie płacisz od dwóch tygodni.
Przepraszam.
Wybacz.
Nie ma sprawy.
To przez te urodziny. Zobaczę, ile mam.
Wypadnie ci.
Przepraszam. Proszę.
Odłóż papieros.
Już.
Musiałaś dokończyć.
Obiecuję, że zapłacę resztę w piątek.
Na razie lepsze to niż nic.
Dzięki za wszystko. Jeszcze godzinka.
Trochę dla małego.
Dzięki, Cruz.
Nuri, nie przyjdziesz na przyjęcie?
Już kończę.
Co robisz?
Twój tort, ale nie patrz.
Następna niespodzianka.
Usiądź.
- Co jest? - Jesteś zadowolony?
Tak, jest wspaniale. Fajnie, że wszyscy przyszli.
Mój ty skarbie.
Dobrze ci z krótkimi włosami.
Ścięłam, żeby cię zachęcić.
Dzięki, ale wiesz, że jestem kędzierzawy.
Co się dzieje? Chodźcie.
Przestań pracować.
Już kończę, słowo.
Jesteś niemożliwa. Czekamy na ciebie.
- Pospiesz się. - Już prawie.
Tona.
Co, tato?
Chcę ci coś dać.
Posadziłem w jednej z doniczek twojej mamy.
Zajmowałem się nim osiem lat.
Dla ciebie.
Dzięki, tato.
Niespodzianki.
Piękny prezent.
Wygłupiamy się.
Będziecie musieli tu odkurzyć.
Dzięki, podoba mi się.
Dzięki za balony i w ogóle.
Spokojnie, chłopcy.
Spójrz tu, Esther. Druga noga.
Patrz, jaka sztuczka.
Teraz jestem tylko ja.
A teraz jesteśmy dwie.
Jedna...
Dwie.
Możesz nas zaanonsować, dobrze?
- Co mam powiedzieć? - Spróbuj.
Witam wszystkich.
Kobiety i mężczyzn?
Teraz będzie piosenka.
Piosenka, pokaz. I powiedz: "Jestem dyrygentką".
Panie i panowie.
Dziś mamy pokaz dla wujka Tony.
Muzyka, maestro!
Cicho!
Chodźmy. Nie załamuj się.
Zawsze dajesz radę.
Kolego. Wszystko w porządku.
Głowa do góry.
Wujku!
Wszystko gra.
Co za dzień.
Idź już, Tona.
Kochamy cię, Tona!
Chcesz trochę tortu?
Tak, zjedzmy go. Jestem głodny.
Idzie tort! Z drogi!
To dopiero malowidło. Ucz się od siostry.
Dzięki, Nuri.
Tato, on jest obciachowy.
Wiem, nabijają się ze mnie.
Czego sobie życzyć? Pary butów?
Nie, nie mam życzenia.
DLA CÓRKI
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Artur Wierzchowski