NAJWIĘKSZY DOM AUKCYJNY NA POŁUDNIOWYM WSCHODZIE USA
16 MARCA 2023 R. DWA LATA PO MORDERSTWACH
Są tu dziennikarze.
To aukcja rzeczy Alexa Murdaugha.
Jesteśmy.
Są tu lampy z żółwimi skorupami i niektóre naczynia Maggie.
Dwadzieścia pięć, kto da więcej?
Kto da więcej? Trzydzieści…
W domu aukcyjnym są setki przedmiotów. W czwartek zostaną wystawione na aukcję.
Oczekuje się największej frekwencji w historii.
Około 700 osób zgłosiło się do licytacji przedmiotów
z Moselle, niesławnej posiadłości Murdaugha.
Ale był jeden element wystroju,
który przykuł uwagę wielu osób.
Stoję przy lampach z żółwimi skorupami.
Musiałyśmy ją mieć.
Podczas aukcji widziałam,
że sprzedają żółwie skorupy pani Maggie.
Kolekcjonowała je i wieszała na ścianach.
Pani Maggie umiała dekorować. Ten dom był bardzo przytulny.
Każdy szczegół był idealny.
Pani Maggie starannie wszystko dopracowała.
Było mi przykro, że wszystko sprzedają.
Oto rower Maggie Murdaugh,
a do tego kombinezon Alexa.
W przeddzień aukcji udało mi się wejść
i pozwolono mi obejrzeć towar.
Jedną z najdziwniejszych rzeczy, które kupiłam, był odkurzacz.
Odkurzacz kosztował około 50 dolarów.
Ale, co dziwne, razem z nim jest
wypełniony worek na kurz.
Kusiło mnie, żeby sprawdzić, co tam jest, ale jeszcze tego nie zrobiłam.
W czasie aukcji licytator podniósł torbę z aparatem,
zaczął licytować, a ja trzymałam kartkę w górze
i do końca nie wiedziałam,
że numer 704 wygrał
tę torbę z aparatem.
Dopiero później
wyjęłam kartę pamięci
i zaczęłam oglądać zdjęcia
z wakacji i domowych przyjęć.
Większość zdjęć zdaje się pokazywać szczęśliwe życie.
Trudno sobie wyobrazić,
że mąż mógłby zamordować żonę i syna w tak brutalny sposób.
Sama nie mogłam w to uwierzyć.
Zwłaszcza po obejrzeniu zdjęć.
SKANDAL W KAROLINIE POŁUDNIOWEJ: KTO ZABIŁ PAULA I MAGGIE MURDAUGH
8 CZERWCA 2021 R. DZIEŃ PO MORDERSTWACH
NABOJE WINCHESTER
Nie.
- To nie to samo. - To było w łożu.
To było w łożu.
Znalazłem…
kaliber .300 w innym pudełku.
Nie znalazłem kokainy ani nic takiego.
Nie chodzi o narkotyki, tylko o zabójstwo.
Tak.
Tak, kaliber .300.
O 6 albo 6.30 rano zadzwonił do mnie Alex.
Wydawał się zdenerwowany.
Powiedział: „B, oni odeszli”.
GOSPOSIA MURDAUGHÓW
Zapytałam: „Co masz na myśli?”.
Powiedział: „Oni nie żyją, B”.
Zapytałam: „Co?”.
„Maggie i Paul nie żyją”.
Byłam w szoku.
Alex zapytał: „Jesteś tam?”.
Powiedziałam: „Tak, jestem”.
Powiedział: „W domu zjawi się pewnie wiele osób.
Mogłabyś tu trochę posprzątać?”.
Powiedziałam: „Daj znać, jeśli mam zająć się czymś jeszcze”.
Musiałam wrócić do roli gosposi i zrobić, co trzeba.
Poprosił, żebym posprzątała. Mieli przyjechać
jej mama, siostra i tata.
Chciałam zadbać o to, by wszystko było uporządkowane,
tak jak dbała o to Maggie, gdy się ich spodziewała.
Alex polecił mi, żebym nie wchodziła od strony psiarni,
bo jest tam wielu agentów SLED.
Kiedy przyjechałam, pracowała tam ekipa.
Nikt się do mnie nie odezwał. Nie pytali, co tu robię.
Poszłam prosto do domu.
Wyszłam z auta, podeszłam do drzwi frontowych,
otworzyłam drzwi i weszłam.
Odwróciłam się i poszłam kuchni.
Zastanawiałam się, gdzie są garnki, bo nie było ich w zlewie.
Otworzyłam lodówkę.
Wszystkie garnki z pokrywkami były w lodówce.
Pomyślałam, że to dziwne, bo oni tak nie robią.
Gdy szłam przez kuchnię
i skręciłam w lewo, zauważyłam jej piżamę,
starannie rozłożoną na podłodze przy drzwiach.
- Czy to było dziwne? - Bardzo.
Ona nie rozkładała ubrań w ten sposób.
Nie rozłożyłaby ich na progu drzwi.
Nie powinien martwić się porządkiem.
Zdziwiło mnie, że prosił ją o sprzątanie.
PRZYSIĘGŁA
Jakby to było miejsce zbrodni.
Następnego ranka była wolna amerykanka. Na miejscu zbrodni było pełno ludzi.
Wśród nich był John Marvin, najmłodszy z braci.
Dzień dobry.
Czy agenci SLED przeszukali dom w pana obecności?
Tak. Nie wiem, jak długo tam byłem.
Przyszli i rozmawialiśmy w pokoju zabaw.
Ktoś nazwał go „pomieszczeniem z bronią”.
Mówili, że muszą wejść i przeszukać dom.
Sprowadzą Paula i panią Maggie do domu.
To dwie osoby, więc potrwa to trochę dłużej.
Będą mogli wrócić.
Jak długo przebywał pan w pobliżu miejsca zbrodni?
- Pamięta pan? - Sporo czasu.
W jakim stanie był Alex?
Był załamany, zrozpaczony.
Jak wszyscy. Było tam parę innych osób.
Tylko przytulaliśmy się i płakaliśmy. Chyba nawet nie rozmawialiśmy.
Poszedł pan do psiarni?
Tak.
Chciałem sam zobaczyć, co się stało, żeby to do mnie dotarło.
Nie byłem pewny, czy wolno mi tam wejść,
bo to miejsce zbrodni.
Skontaktowałem się z kolegą z organów porządkowych.
To chyba Michael Paul pozwolił mi tam wejść.
- Było tam posprzątane? - Nie, nie było.
Gdy mówimy o miejscu krwawej zbrodni,
państwo pokrywa większość kosztów związanych ze sprzątaniem.
Zaproponowano tę usługę rodzinie, ale odmówiła.
Widziałem krew, mózg, fragmenty czaszki.
Nie wiem, co jeszcze. To było straszne.
Z jakiegoś powodu pomyślałem,
że powinienem tam posprzątać dla Paula.
Czułem, że tak trzeba.
Że jestem mu to winien.
Moim skromnym zdaniem
zadaniem niezależnego eksperta jest mówienie prawdy,
wszystkiego, co się wie,
i przedstawienie dowodów ławie przysięgłych.
To nie musi być magiczna maszyna do odcisków palców czy śladów stóp.
Można wiele zdziałać z dobrym aparatem,
przyrządem mierniczym i dobrą dokumentacją.
Dowody wskażą właściwy kierunek.
Liczy się to, czy wyciągniemy właściwe wnioski.
Uważam, że w tej sprawie właśnie tak było.
W miarę postępów w śledztwie przedstawiono nam teorię obrony.
Twierdzili, że były dwie sztuki broni,
więc Alex nie mógł być jedynym zabójcą.
Strzelać musiały dwie osoby.
Byłem sfrustrowany,
więc zapytałem Kenny’ego Kinseya, czy to w ogóle możliwe.
Byłem na miejscu zbrodni.
Miałem zweryfikować raport.
Jaka jest kolejność ran postrzałowych Paula?
Gdzie był strzelający?
Prokurator generalny zatrudnił mnie, bym to zbadał.
Wiedzieli, że były dwie sztuki broni,
bo na ziemi znaleziono różne rodzaje łusek.
Można różnie na to patrzeć, ale uważam, że strzelała jedna osoba.
Gdyby sprawców było dwóch, zrobiono by to dużo sprawniej.
Rekonstrukcja pokaże to, co da się udowodnić.
Musiało się to wydarzyć właśnie tak, bo mamy różne poszlaki.
Nie stworzyłem tego, ale widziałem podobne animacje.
Ta wiernie odzwierciedla bieg wydarzeń.
Moim zdaniem Paul był pierwszą ofiarą.
Był sprawnym, dość silnym młodzieńcem.
Szczerze mówiąc,
gdyby nie był pierwszy, pewnie by się bronił.
Na pewno nie pozwoliłby skrzywdzić matki.
Próbowałby jej bronić.
Stał na środku sali do karmienia.
Najpierw został postrzelony jeden raz.
Ruszył w stronę drzwi.
Osoba, która nacisnęła spust,
była pewnie zaskoczona, że Paul wciąż utrzymywał się na nogach.
Wtedy pozostaje ci tylko jedno.
Użyć drugiego naboju ze strzelby, by dokończyć robotę.
Paul otrzymał drugi, śmiertelny strzał,
gdy jego tors był już na zewnątrz.
Drugą ofiarą była pani Maggie Murdaugh.
Nie zabito jej z tej samej broni, co Paula.
Postrzelono ją z karabinu Blackout kalibru .300.
Miejsce, w którym ją znaleziono,
sugeruje, że szła w kierunku sali do karmienia.
Pani Maggie spotkała zabójcę.
Nie wiemy, które strzały trafiły w panią Maggie,
ale trzy z nich nie były śmiertelne.
Jeden strzał w lewe udo oraz jeden w brzuch,
przez który upadła na kolana.
Gdy klęczała, otrzymała pierwszy strzał śmiertelny.
Wtedy runęła na ziemię.
Już się nie poruszyła.
Wtedy zabójca przemieścił się za nią.
Choć już nie żyła,
ostatni strzał trafił ją w czubek głowy.
Murdaughowie mieli mnóstwo broni,
w tym kilka strzelb.
Posiadają w szczególności kilka karabinów Blackout kalibru .300.
Dwie sztuki broni miały stworzyć iluzję,
że to nie mógł być on,
że to musiały być dwie osoby.
Alex, jak się dziś czujesz?
Podczas procesu obrona chciała dopilnować,
by ława przysięgłych wiedziała,
że Murdaughowie są po stronie Alexa.
Wezwali więc na świadka ocalałego syna Alexa,
Bustera Murdaugha.
Porozmawiajmy o weekendach poprzedzających siódmy czerwca.
Proszę odtworzyć dowód numer 61. Jest w materiale dowodowym.
URODZINY
Sto lat, sto lat
27 MAJA 2021 R. URODZINY ALEXA
Niech, żyje, żyje nam Alex
Niech żyje nam!
- Bardzo dziękuję! - Hurra!
To był normalny weekend w Edisto z rodziną i przyjaciółmi?
Zgadza się.
To nieprawda.
Dużo się wtedy działo.
W weekend przed morderstwami
rozmawiałam z Maggie.
Powiedziała, że Paul znów ma kłopoty. Zapytałam, o czym mówi.
„Był na łodzi z przyjaciółmi i pili.
Zadzwonili po Alexa.
Powiedział, że się tym zajmie”.
Departament Zasobów Naturalnych przyłapał go na łodzi,
na której ludzie pili i byli gotowi wypłynąć.
Powstrzymali go i zarekwirowali cały alkohol.
Wydawałoby się, że osoba,
której grozi więzienie za spowodowanie śmiertelnego wypadku na łodzi
dwa lata wcześniej,
nie imprezowałaby na łodzi.
Możliwe, że było to dodatkowe źródło stresu dla Alexa.
Nie był w stanie zapanować nad Paulem.
To tylko zwiększało napięcie w życiu Alexa.
10 CZERWCA 2021 R. TRZY DNI PO MORDERSTWACH
Dobrze.
Kiedy rozmawialiśmy tamtej nocy,
poznałem ogólny zarys wydarzeń.
- Tak jest. - To było traumatyczne.
W porządku, rozumiem. Niech pan pyta.
Proszę zacząć od poniedziałku rano
i opowiedzieć o swoim dniu.
W poniedziałek rano pojechałem do pracy.
Wyszedłem wcześniej niż zwykle, bo mój syn Paul miał wrócić do domu.
Następnego dnia mieliśmy przesadzić słoneczniki.
Jeździliśmy po posiadłości, gadaliśmy.
Szukaliśmy świń.
Trochę strzelania do celu.
On chyba strzelił dwa razy, a ja raz.
Lepiej niż wcześniej.
Trwało to ponad godzinę.
Maggie jeszcze nie było. Miała wizytę u lekarza.
Potem wszyscy byliśmy razem w domu.
Maggie wróciła do domu.
Spędziliśmy trochę czasu razem w domu.
Maggie i Paul poszli do psiarni.
Zwykle jadą tam buggy, czterokołowcem.
Często idą na piechotę.
Ja zostałem w domu.
Oglądałem telewizję.
Zasnąłem na kanapie.
Kiedy wstałem, zadzwoniłem do Maggie,
bo chciałem pojechać do mamy.
Wysłałem jej wiadomość o 21.06.
Nie odpisała.
Pojechałem do mamy.
DOM RODZICÓW ALEXA
22 KM
Sprawdziłem, co u mamy, pogadałem chwilę z Shelly.
Wyjechałem od mamy.
ZADZWOŃ DO MNIE, SKARBIE.
W czasie jazdy rozmawiałem
z moim bratem Johnem
i z Busterem.
Wróciłem do domu.
Poszedłem do domu.
Nikogo nie było.
Wsiadłem do samochodu.
Cofnąłem się do psiarni.
Zobaczyłem leżących Maggie i Paula. Wiedziałem…
Wiedziałem, że jest źle. Zadzwoniłem na numer alarmowy.
Kiedy trwało przesłuchanie, Alex i jego rodzina byli u Johna Marvina.
O ile mi wiadomo, Randolph wyszedł ze szpitala i pojechał do Alexa,
żeby go wesprzeć i sprawdzić, co się dzieje.
Randolph był bardzo schorowany
i był oczywiście bardzo smutny.
W czasie przesłuchań Randolph poszedł do domu.
Zmarł tego samego dnia.
UROCZYSTOŚĆ UPAMIĘTNIAJĄCA RANDOLPHA III
To druzgocące nie tylko dla Alexa, ale i dla braci.
W ciągu zaledwie kilku dni doszło do koszmarnej serii strat.
Cała trójka, Randolph III, Maggie i Paul, została pochowana w ten sam weekend.
Wciąż trzymam jej nekrolog w swojej Biblii.
Rozmawiałam kiedyś z Maggie.
Żartowałyśmy sobie.
Maggie powiedziała, że kiedy będziemy staruszkami, zaśpiewa na moim pogrzebie.
„A ja zaśpiewam na twoim”.
Powiedziałam: „Nie wiem, która zaśpiewa, ale będziemy stare,
mamy mnóstwo czasu na naukę piosenki”.
Zażyczyła sobie „Cudowną Bożą łaskę”.
Na tym zakończyłyśmy ten temat.
W wieczór jego śmierci nie wiedziałam, że nie żyje.
Sprzątałam po zrobieniu kolacji
i pomyślałam o Paulu.
Pomyślałam, że ucieszyłby się, widząc, jak wygląda moje życie.
Następnego dnia obudziłam się
i zadzwoniła mama z wieścią, że on nie żyje.
To zabrzmi dziwnie.
Czuję, że mnie odwiedził,
kiedy odchodził z tego świata.
Po pogrzebach,
na przełomie czerwca, lipca i sierpnia, oświadczono,
że nie ma zagrożenia dla społeczeństwa, i tyle.
Nie podano żadnych szczegółów na temat zabójstwa,
żadnych podejrzanych.
Kompletna cisza.
Próbowaliśmy ustalić bieg wydarzeń podany przez Alexa
i potwierdzić jego wersję.
Twierdził, że pojechał do Almedy odwiedzić matkę.
Twierdził, że oprócz matki rozmawiał tylko
z opiekunką jego matki, więc skontaktowaliśmy się z nią.
Jako prawnicy umiemy nakłonić ludzi do zeznań.
Chcemy, żeby ludzie przedstawili swoją wersję wydarzeń
i zrozumieli, że mają obowiązek wobec systemu sprawiedliwości,
a sprawiedliwość zależy od ludzi, którzy zdobędą się na odwagę
i opowiedzą swoją historię.
Miała to pokazywać telewizja w kraju i za granicą.
Mama mawiała: „Mów prawdę, choćby nie wiem co”.
Cieszę się, że mam wsparcie dzieci, syna i córek.
Bez nich nie dałabym rady.
OPIEKUNKA LIBBY MURDAUGH
Stan Karolina Południowa wzywa na świadka panią Michelle Smith.
Po zeznaniach w sądzie moje życie się zmieniło.
Nauczyłam się, jak ważna jest szczerość.
Pani Smith, proszę opowiedzieć tym ludziom o wieczorze siódmego czerwca.
Siódmego czerwca przyszłam wieczorem do pracy u pani Libby.
To był zwykły wieczór.
Około 21.30 zadzwonił do mnie Alex.
Mówił, że czeka na zewnątrz. Poszłam go wpuścić.
Chciał sprawdzić, co u mamy, i powiedzieć, że tata jest w szpitalu, ale ona spała.
Zachowywał się bardzo dziwnie. Był niespokojny.
Oglądał telewizję ze mną na łóżku. Powiedział: „No to idę”.
I wyszedł.
Następnego dnia, po morderstwach, Alex przyszedł ze mną porozmawiać.
DZIEŃ PO MORDERSTWACH
Powiedział: „Jeśli ktoś zapyta, czy tu byłem,
powiedz, że byłem jakieś 30–40 minut”.
To nieprawda. Był tu 20 minut.
Co mówił pani
o pobycie w domu w noc morderstwa?
Że był tam 30–40 minut.
Na sali czuło się, że wszyscy kibicują Shelly.
Widać było, jakie to dla niej trudne.
Dlaczego pani płacze?
Bo to dobra rodzina i uwielbiam tam pracować.
Przykro mi, że do tego doszło.
Żal mi było pani Shelly. Widać było, że się denerwuje.
Myślę, że bała się zeznawać,
ale wiedziała, że musi powiedzieć prawdę,
i tak właśnie zrobiła.
Nie dała się przekonać Alexowi, wiedziała, jak długo tam był.
W trakcie jej zeznań stało się jasne,
że bardzo się boi i zwierzyła się członkom rodziny,
że ma wątpliwości co do tego,
o co Alex ją prosił, i dlatego tam byli.
Rozmawiałam ze swoim bratem, bo jest policjantem.
Mówił: „Wszystko w porządku. Po prostu powiedz prawdę.
Po prostu bądź szczera”.
- Nie był tam przez 30–40 minut, prawda? - Nie.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Stało się dla nas jasne, że Alex udał się do Almedy, by mieć alibi.
Twierdził, że był tam dłużej, by myślano, że w czasie morderstw nie było go w domu.
Tylko ja byłam tam, gdy zamordowano Maggie i Paula,
więc Alex poprosił mnie o zapewnienie mu alibi.
Nie mogłam w to uwierzyć. Byłam w szoku.
Myślał, że będę po jego stronie, ale nie zamierzałam kłamać.
Po pogrzebie Paula i Maggie
Alex zadzwonił i powiedział, że ma prośbę.
Zapytał, czy wprowadzę się z mężem do Moselle.
On nocował wtedy w Almedzie.
Myśleliśmy, że w ten sposób mu pomagamy.
Pierwszej nocy było tam strasznie.
Posiadłość Moselle,
dla kogoś, kto nigdy nie doświadczył totalnej ciemności,
jest czymś niezwykłym.
Oświadczono, że nikomu nie grozi niebezpieczeństwo,
ale nie wiedzieliśmy, czy ktoś się nie włamie.
Wciąż rozmawialiśmy o tej tragedii,
o morderstwach i o tym, że nic się nie robi,
żeby ustalić, kto był w to zamieszany.
Czy sprawcy będą też szukać Alexa i Bustera?
Ale wyglądało na to, że Alex i Buster żyją swoim życiem.
Pamiętam, że widziałam ich na Facebooku w Edisto.
Latem jeździli na wycieczki i turnieje rybackie w Edisto.
Żyli, jak gdyby nigdy nic.
Alex wrócił. Był opalony i mocno schudł.
Poszedł do biura SLED w Walterboro,
bo chciał wiedzieć, czy są postępy w śledztwie.
Tak naprawdę był to wywiad informacyjny.
11.08.2021 DWA MIESIĄCE PO MORDERSTWACH
Dziękuję, że przyszedłeś.
- Chętnie pomogę. - Rozumiem.
Wiem, że mamy dużo do omówienia. Na pewno masz mnóstwo pytań.
Ale zanim zaczniesz zadawać pytania…
Śledztwo trwa od ponad dwóch miesięcy i wykonaliśmy dużo pracy.
Wiem o tym.
Muszę jeszcze wyjaśnić parę spraw.
Próbuję zrozumieć podaną przez ciebie chronologię wydarzeń.
O której godzinie wrócił Paul?
Ja i Paul…
wróciliśmy w tym samym czasie.
Lepiej niż wcześniej.
Jest nagranie pokazujące was na farmie.
Miałeś na sobie spodnie khaki i koszulę.
Bawiłeś się drzewem.
Nie pamiętam bawienia się drzewem.
Mam pytanie. Gdy cię poznałem tamtej nocy, miałeś na sobie szorty i koszulkę.
Kiedy się przebrałeś?
Nie jestem pewien.
To musiało być…
- Przed czy po kolacji? - Nie, to było…
Jaka to była pora dnia? Myślałem, że już się przebrałem.
Nie ma podanej godziny, bo jest tyle postów.
Ale wygląda na to, że zapada zmierzch.
To by była godzina 19.30–20.
Chyba przebrałem się po powrocie do domu.
To fascynujące. David Owen przedstawiał mu dowody.
„Miałeś na sobie co innego. Kiedy wziąłeś prysznic? Kiedy się przebrałeś?”
To najważniejsza noc w jego życiu, a on nie pamięta.
Alex skontaktował się ze mną 20 sierpnia 2021 roku.
Powiedział: „B, chodź tu. Muszę z tobą pogadać. Usiądź”.
To dziwne, że kazał mi usiąść. Sam nie umiał usiedzieć w miejscu.
Trudno było z nim porozmawiać, bo był wiecznie zajęty.
Gdy mnie o to poprosił, zgodziłam się usiąść.
Usiadłam i spytałam, o co chodzi.
Zapytał: „Pamiętasz, co wtedy miałem na sobie?”.
Mówił o dniu zabójstwa Maggie i Paula.
Wydało mi się to dziwne. Pamiętałam, co miał na sobie,
ale nie chciałam nic mówić.
Ale on naciskał: „Pamiętasz koszulę?
Mam złe przeczucie”.
Wtedy nie wiedziałam, o czym mówi,
bo nie wiedziałam o nagraniu.
Myślałam, że przechodzi żałobę.
Ale i tak zdziwiło mnie, że pyta o coś takiego.
Miałam dziwne przeczucie,
kiedy nieustannie o tym wspominał.
- Jeszcze kilka pytań. - Dobra.
- Zabiłeś Maggie? - Nie. Czy zabiłem moją żonę?
- Tak. - Nie, David.
- Wiesz, kto to zrobił? - Nie wiem, kto to zrobił.
- Zabiłeś Paula? - Nie, nie zabiłem Paula.
- Wiesz, kto to zrobił? - Nie, nie wiem.
Myślisz, że zabiłem Maggie?
- Muszę kierować się dowodami. - Rozumiem to.
Myślisz, że zabiłem Paula?
Muszę kierować się dowodami.
Na ten moment nie mam nic, co wskazywałoby na kogoś innego.
To znaczy, że jestem podejrzany?
Jesteś brany pod uwagę.
W ciągu kilku dni po jego spotkaniu z kierownictwem SLED
cały świat zaczął walić mu się na głowę.
Wywiad telefoniczny z Alexem Murdaugh
13 września 2021 r.
Tu Jim.
Cześć, Jim. Tu Ryan Kelly i Jomar Albayalde ze SLED. Jak leci?
- Ryan i Joe? - Tak.
Jestem w biurze z Alexem i Dickiem.
Położę telefon na stole obok Alexa.
- Byłem w złym stanie. - To znaczy?
Myślałem, że lepiej, żeby mnie nie było.
Myślałem, że mojej rodzinie będzie łatwiej,
jeśli umrę.
- Postanowiłeś odebrać sobie życie? - Tak.
Zadzwoniłem do Curtisa Eddiego Smitha.
Kto to jest?
Nazywano go „czwartym Murdaughem”.
Pomagał im w porządkach.
Eddie Smith podobno był dilerem Alexa.
Byli zamieszani w narkotyki, oszustwa finansowe, realizację czeków.
Czy był zamieszany w morderstwa?
Czy postrzeliłeś którąś z tych osób w Moselle?
Napisy: Ewelina Zakrzewska