[niepokojąca muzyka]
[ryk silnika]
[dźwięki klaksonów]
[ryk silnika]
[łoskot]
[niepokojąca muzyka]
[krztusi się]
[gwar]
[krótkie elektroniczne sygnały]
[przeciągły sygnał]
[syrena karetki pogotowia]
[trzask migawki aparatu fotograficznego]
[niespokojna muzyka]
Dzień dobry, panie Romanie. Tu Irka Kowalik z Mega Newsów.
[gwar rozmów]
[gwar]
MACKOWICZ: Dobrze, ale ona się w ogóle z kimś spotyka, wiemy to?
Przepraszam.
Skąd to masz?
IRKA: Przepraszam.
Tak, dziękuję bardzo.
To ile by musiało się wyklikać?
OLO: Przy CTR jeden... pięć milionów. Ale na bank będzie 412 KC.
MACKOWICZ: No to pójdziesz na ugodę.
Tytuły. Proszę, jakie macie propozycje?
- "Spadająca gwiazda. Dosłownie". - "Bitki z buraczkami". "Krwawa Mary".
OLO: "Zmielony wśród gwiazd". [śmiechy]
Julka?
Mogę mieć dojście do jego rodziny.
Możesz czy masz?
Mam.
No i co mi, Julka, przyniesiesz?
Pomyślałam, że mogłabym spotkać się...
Wywiad z wdową mi przyniesiesz.
Hm?
[niespokojna muzyka]
WÓJCICKI: 41800 artystów na 38 milionów mieszkańców.
No comment.
WÓJCICKI: Ile to jest procent? Ktoś z was wie?
0,11 procent... całej populacji.
JULITA: Hejka!
A co ty taki ulizany?
- O której miałaś być? - W czym ci pomóc?
- Świeczki naszykuj. - Świeczki...
Dobra... Chodźcie, chodźcie.
[śpiew] Sto lat, sto lat...
WSZYSCY: niech żyje, żyje nam...
Sto lat, sto lat niech żyje, żyje nam...
Jeszcze raz, jeszcze raz, niech żyje, żyje nam...
Niech żyje nam...!
- Dmuchaj. - Zapomniałem.
MĘŻCZYZNA: Henryk!
WÓJCICKI: Dziękuję bardzo, dzięki!
- Wszystkiego najlepszego, tato. - Córuś...
- Ale czego ci życzyć? - Twojego szczęścia.
[śmiech] JULITA: Dobre...
Ten tort jest bezglutenowy, możesz jeść spokojnie.
Przestań! Ona to wszystko pięknie przygotowała.
Ja wiem... [sygnał SMS-a]
WÓJCICKI: Magdo, zróbmy sobie zdjęcie razem.
- Kacperku, chodź do dziadka. - Nie, niech tata nie dźwiga.
[trzask migawki aparatu] Tam!
[telewizja] To się wydarzyło w sekundę. Nie wiem, jak to w ogóle jest możliwe.
Wie pan... szkoda człowieka przede wszystkim.
DZIENNIKARKA: Żegnamy naszego redakcyjnego kolegę Gustawa Millera,
który zginął tragicznie minionej nocy...
Łączymy się w bólu z jego rodziną i bliskimi.
JULITA: Wy pracowaliście razem w telewizji, prawda?
WÓJCICKI: Tak.
Lubiłem go nawet.
Zabawny był.
JULITA: Nie przełączaj.
Straszna śmierć.
Chcesz jeszcze wina?
WÓJCICKI: Tak, proszę.
Dzwoniłeś z kondolencjami?
Chcesz coś ze mną załatwić?
Tak. Chciałam cię poprosić, żebyś umówił mnie z żoną Millera.
Nie mieszaj mnie w to. Proszę, nie mieszaj.
Dobrze. Tylko mnie przedstaw.
Posprzątaj tu.
Przygotowałam piosenkę pod tytułem "Małe szczęścia".
"Małe szczęścia"?
Mamy nadzieję, że "Małe szczęścia" przyniosą ci... wielki sukces!
Proszę bardzo! Brawo!
[pogodna, rytmiczna muzyka]
[śpiew] Póki radość jest w nas,
Słońca dłoń gładzi twarz,
Warto żyć, warto śnić,
warto być...
[śpiew dziewczynki] Póki wciąż śpiewa ptak,
Słońca dłoń gładzi twarz...
[stłumiony śpiew dziewczynki]
[bicie dzwonu]
[warkot]
[trzask migawek]
[smutna melodia grana na trąbce]
Moje kondolencje.
Julita Wójcicka.
Wiem. Henryk ostrzegał mnie, że przyjdziesz.
Chciałabym porozmawiać o pani mężu.
Nie jestem zainteresowana.
Rozumiem, natomiast media są zainteresowane.
Jeżeli nie porozmawia pani z nikim,
proszę mi uwierzyć - oni nie dadzą pani spokoju.
Ja gwarantuję pani pełną kontrolę nad tekstem.
Proszę się naprawdę nie przejmować. To będzie zwykły...
Słuchaj! Posłuchaj mnie...
- Lubisz swoją pracę? - Tak.
Jesteś dumna z siebie, prawda?
To powiedz mi... Ale tak od serca, tak normalnie, między nami.
Chciałbyś zobaczyć swoją matkę na zdjęciu po śmierci?
Zarzyganą?
Obszczaną?
Chciałabyś ją taką zapamiętać?
Bo tak będę pamiętała swojego męża.
Przez was.
Tego się nie robi.
Chodź, mamo.
Odpierdol się od nas.
Czarny mercedes siedział mi na dupie.
Zaczyna wyprzedzać - w lewo, w prawo, światłami mruga.
Prawie we mnie wjechał.
Uhm. Coś więcej?
Widziałem, jak mnie mijał...
Może mi się wydawało... Trwało to sekundę.
Ale on miał zamknięte oczy.
Przecież ludzie mają odruchy...
Wydawało się panu czy miał zamknięte oczy?
Miller miał zamknięte oczy.
Jechał tak, jakby chciał się rozbić.
Myśli pan, że chciał się zabić?
Rozmawiał pan o tym z policją?
Policja uważa, że to wypadek.
[warkot uruchamianego silnika]
Dzięki.
- OLO: Siemasz, Jules! - JULITA: Siemka.
Wygląda ci to jak obrażenia po wypadku?
OLO: No nie wygląda...
[gwar, dzwonek telefonu]
Halo. Tak, słucham.
[niespokojna muzyka]
[pukanie] Jules, na peaku jesteś!
[niespokojna, rytmiczna muzyka]
[śmiech]
[gwar, kwilenie niemowlęcia]
Gdzie wywiad?
Będzie.
Jeszcze jeden taki numer, Julita, i wylatujesz.
[kwilenie] Cii...
Gratuluję.
[sygnał SMS-a]
[sygnał nowej wiadomości]
Klikam w ten plik i mi się nie otwiera.
No i? Pisze przecież: "plik uszkodzony".
Dobra, można go jakoś inaczej otworzyć?
Napisz do nich, żeby ci wysłali jeszcze raz.
[westchnienie]
[niepokojąca muzyka]
[telewizja - wrzawa, okrzyki demonstrantów]
Pałują jak za komuny.
Dlaczego poszłaś na cmentarz?
[sygnał ciśnieniomierza] Wysokie.
[piosenka rockowa - "Red right hand]
[gwar w tle] [brzęczenie laktatora] [sygnał nowej wiadomości]
[sygnały nowych wiadomości]
[jęk rozkoszy]
[jęki rozkoszy]
Skąd to masz?!
- Skąd to, kurwa, masz?! - Nie wiem, przyszło.
[stuk]
[jęki rozkoszy]
[kaszle spazmatycznie]
[gwałtownie oddycha]
MACKIEWICZ: "Hiena cmentarna czy ofiara?"
"Kompromitowała znanych - sama została skompromitowana".
"Porno córki znanego dziennikarza".
To jest dobre nawet.
[długie westchnienie]
Zrobimy tak.
Wydamy twoje oświadczenie.
Że byłaś nieostrożna, że zrobiłaś to przez przypadek, że bardzo przepraszasz.
Ja nie rozumiem, za co miałabym przepraszać.
Julita, jest mi naprawdę bardzo przykro.
Przeproś i będzie po sprawie.
Ale ja nie wypuściłam tego video. Przecież ktoś mi je wykradł.
Przecież to ja jestem ofiarą tej sytuacji.
Nie mogę przeprosić za to, że ktoś zrobił mi krzywdę.
Jejku... Przepraszam cię, Anka... Powiedz mi...
Ty się nigdy nie masturbujesz?
Czyli co, mamy wydać oświadczenie,
że się rozstajemy z ofiarą tego skandalu, tak?
[gwar - głosy z komputera]
[niespokojna muzyka]
[gwizdek]
[gwar]
[gwar rozmów, śmiechy]
[rozmowy cichną]
[odgłos podziwu]
[okrzyk]
Odprowadzić cię?
[gromkie śmiechy]
O co ci chodzi?
- Komu to wysłałeś? - Nikomu.
Komu to wysłałeś?
A może to ty komuś wysłałaś?
RAFAŁ: Ej!
Gdzie idziesz?
Na policję, okej?
Okej.
[jęki rozkoszy]
Mogłaby pani oglądać to na słuchawkach?
[odgłos przycisku] [jęki ustały]
Kiedy to pani nagrała?
Jakieś trzy lata temu.
POLICJANTKA: Komu to pani wysłała?
Nikomu.
To po co to pani nagrała?
JULITA: Dla przyjemności własnej.
Skoro pani tego nikomu nie wysłała,
to istnieje możliwość, że ktoś panią zhakował.
- JULITA: Możemy taką osobę namierzyć? - Spróbujemy.
A jak długo to potrwa?
POLICJANTKA: Do skutku albo umorzenia.
[natarczywy dźwięk niezapiętych pasów]
Zapnij te pasy.
[natarczywy dźwięk ustaje] [westchnienie Julity]
- Coś ci powiedzieli, doradzili? - Nie.
Pozwiemy te wszystkie portale.
Rozmawiałem z Zalewskim. Ma bardzo dobrych prawników.
Jutro pójdziesz do niego, musisz mu dać pełnomocnictwo.
Mogę iść z tobą.
Wyrzucili mnie z pracy, wiesz?
Przykro mi.
Nie, tato, nie jest ci przykro.
Córeczko, przecież sama widzisz, że to nie prowadzi do niczego dobrego.
Może czas już to zmienić?
Nie wiem... Będziesz kiedyś matką.
I co, będziesz nadal robiła takie rzeczy, pisała takie bzdury?
Nie, nie. Nie planuję mieć dzieci.
Kiedyś zaplanujesz.
Taka praca to twoja perspektywa? Rozwija cię?
Jesteś na to za bystra. Stać cię na coś więcej.
Poza tym ja ci mogę załatwić jakąś prawdziwą pracę.
Żebyś mógł się wreszcie przestać za mnie wstydzić?
Tak. Żebym wreszcie mógł się przestać za ciebie wstydzić!
- Zatrzymaj samochód. - Proszę?
Zatrzymaj samochód w tym momencie!
[niespokojna muzyka]
Kurwa.
[niespokojna muzyka]
KACPER: Jestem głodny.
MAGDA: Nie, Kacperku, już nie jemy. Już myłeś ząbki. Zakładaj buciki.
MAGDA: Kacper, buciki zakładaj.
[westchnienie]
[odgłosy miasta]
[gwar, muzyka, śpiew]
[śpiew]
Piwo poproszę.
Piwo.
Chodź ze mną.
Chodź!
[mówią po wietnamsku]
- Dzięki, że zgodziłeś się... - Daj telefon.
- Wyłączyłam. - Daj telefon.
Malware.
Raz ktoś wejdzie na sprzęt i już się go nie pozbędziesz.
Nie dziękuj.
To mail, którym się do ciebie dobrał.
- Klikałaś to? - JULITA: Uhm.
A mi nie klika, jak ludzie są tak głupi, że wszystko klikają.
Dzięki.
Postawiłem ci tu nowy system.
Super.
JANEK: Otwórz to.
Do sieci łączysz się tylko tą przeglądarką szyfrującą.
Mhm. A co tak wolno?
Szyfrowanie wymaga czasu. Zabezpieczenie praktycznie nie do złamania.
Czyli do złamania.
JANEK: A znasz jakąś regułę bez wyjątków?
Wpisz jakiś adres.
Dobra, jestem secure?
Otwieraj dalej załączniki od cioci, a na pewno będziesz.
Kup sobie telefon.
Tylko taki bez neta.
I Candy Crusha.
Może nie siedź tak długo.
- MAGDA: Idź już odebrać ojca z dializy. - Nie jadę.
Dlaczego?
Nie mogę.
Julita, umawiałyśmy się.
Wiesz co, w obecnej sytuacji nie chcę go odbierać.
To nie chcesz czy nie możesz?
JULITA: Nie chcę i nie mogę.
- MAGDA: Zostaniesz z małym? - Słucham?
MAGDA: Odbiorę ojca, a ty zostaniesz z Kacprem.
Pewnie, nie ma problemu.
On po prostu nie wie, co się z tobą dzieje.
[spokojna muzyka] [dźwięk dzwonków]
[Julita nuci kołysankę]
[płacz dziecka]
Kacperku...
Kacper, kochanie, co się dzieje?
[płacz] Kacper, mów do mnie.
[płacz dziecka]
[baby monitor - krzyki]
[trzask rozbijanego urządzenia[ [krzyki ustały]
Przecież widzę, że coś się dzieje.
Jeżeli mi powiesz...
to może będę w stanie ci pomóc.
Pamiętasz, jak mama przestała z nami rozmawiać?
Pamiętasz?
To był moment, kiedy mogłam coś jeszcze zrobić.
Nie chciałabym drugi raz tego przegapić.
Magda, wszystko jest w porządku.
Jutro zadzwonię.
MĘŻCZYZNA: Bo ty, mordo, nie wrzucasz go na stół,
tylko ty trzymasz, żeby on ogarnął, że nie wie, co ty, kurwa, masz na ręce.
I potem, jak mu to walniesz na mordę, to mu pół hapsa ściągniesz.
I będzie git.
Dobrze, zajebiście, mordo.
Bierzesz ten artefakt, który miałeś dwie tury temu z life
Podpinasz mu lifelink do equipmenta.
Żeby miał lifelink 10 na 10.
Walisz gościa na mordę. Walisz mu dziesięć. Pięć idzie do ciebie.
Masz win condition.
Mordzia, teraz przeczekaj to. Zobaczymy, jakiego ci spella rzuci.
Jak coś, to będziesz to kontrował z tego, co wrzuciłeś wcześniej...
Ty, możemy się rozliczyć?
Wstrzymaj na chwilę, wstrzymaj na chwilę.
[szelest banknotów]
Miało być 1500.
Za ten syf?
Posprzątane.
Mogę jutro przynieść?
To koleżanka 10 zł na browara da i będzie pięknie.
Dzięki piękne.
Miłego.
Mordo, no, jesteś?
[niespokojna muzyka]
ZALEWSKI: Zrobiliśmy fokus.
I wychodzi, że wielu widzów jest autentycznie zainteresowanych tym,
że twój program wraca na antenę.
Wspaniale.
A ramówka?
ZALEWSKI: Wieczorem oczywiście.
Będziemy musieli tylko trochę zmienić format.
Czasy się zmieniają.
Jasne.
ZALEWSKI: No to co, jesteśmy umówieni?
Jesteśmy.
ZALEWSKI: O co chodzi?
O Julitę.
Zwolnili ją z pracy.
Słuchaj, gdybym nie uważał,
nie był przekonany, że ona będzie tutaj pasowała,
to w ogóle nie zawracałbym ci głowy.
Ale zdajesz sobie sprawę, jak to będzie wyglądać?
[gwar] POSEŁ: Nie ma pan argumentów...
ROZMÓWCA: Panie pośle, znamy się nie od dziś. Pan jest rasistą.
PROWADZĄCY: Panowie, bardzo proszę o spokój.
Trzymajmy emocje na wodzy, dobrze? Bardzo proszę.
POSEŁ: Po co zapraszać ludzi, którzy obrażają innych?
ROZMÓWCA: Ja nikogo nie obrażam. Nazywam rzeczy po imieniu. Mówię wprost.
Ksenofobia to ksenofobia, rasizm to rasizm. Czego pan nie rozumie?
POSEŁ: To jest realizm. Realizm, który się panu nie podoba...
ROZMÓWCA: To realizm magiczny. Coś sobie wyobraziliście i opowiadacie bajki.
POSEŁ: Nie opowiadamy bajek.
Chcemy wiedzieć, dla kogo jest nasz kraj.
- Proszę przepustkę. - Przepraszam.
- OCHRONIARZ: Proszę przepustkę. - TOMKIEWICZ: Proszę ją puścić!
Dzień dobry. Julita Wójcicka.
Nie poznajesz mnie?
Dzięki, ja zaraz przyjdę.
Byłaś mała, kiedy przychodziłaś z ojcem do studia.
JULITA: A, tak...
Teraz sama jestem dziennikarką.
Wiem.
Pani produkowała program Gustawa Millera, prawda?
Tak. A o co chodzi?
JULITA: Prawdopodobnie to nie był zwykły wypadek.
A skąd wiesz?
Wiem.
- Dla kogo teraz pracujesz? - JULITA: Dla nikogo.
Po prostu chciałabym zwyczajnie porozmawiać chwilę.
Nic więcej.
Chwilkę.
Dobrze. Tylko moje nazwisko nie może się nigdzie pojawić.
- JULITA: Jasne. - Pełna dyskrecja.
TOMKIEWICZ: Dzień dobry.
[odgłos przycisku windy]
Wiesz, że nie powinnam tego robić.
[westchnienie]
[brzęczyk windy]
[szczęk klucza w zamku]
TOMKIEWICZ: O kurwa...
[westchnienie]
[dzwonek telefonu]
TOMKIEWICZ: Halo.
TOMKIEWICZ: No to idź, zawieź.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Nie rozumiesz, że nie mogę teraz rozmawiać?
TOMKIEWICZ: Dobra, rozłączam się.
Julita, chodźmy stąd.
Czy zauważyła pani w ostatnim czasie w jego zachowaniu
coś dziwnego, niepokojącego?
TOMKIEWICZ: Bardziej niż to?
Idziemy stąd.
[dzwonek telefonu]
[z komputera] TOMKIEWICZ: Halo.
Tak, niedługo będę. Nie możecie sobie beze mnie poradzić?
Idziesz czy nie?
[z wnętrza domu] MĘŻCZYZNA: Dżuma!
[z komputera] JULITA: Też tu pani przychodziła?
TOMKIEWICZ: Mną się interesujesz czy nim?
[z wnętrza domu] MĘŻCZYZNA: Dżuma, chodź.
Zna go pan?
- OCHRONIARZ: Nie wiem. - Słucham?
OCHRONIARZ: Nie wiem.
To możemy zobaczyć?
[trzask migawki]
- Co robisz? Zostaw! - Hej!
[niepokojąca muzyka]
[sygnał alarmu]
[niepokojąca muzyka]
[sygnał alarmu umilkł]
[niepokojąca muzyka]
[okrzyki demonstrantów] Myślę! Czuję! Decyduję!
Myślę! Czuję! Decyduję!
Nie!
Nieee!
[wrzawa, krzyki] Zostaw ją! Nie! Zostaw!
JANEK: Kurwa, to niemożliwe!
- Czyje to auto? - Cioci.
No to cioci ktoś zhakował auto jak twojego kompa.
W teorii tak można zabić człowieka.
Jebaniutki, dobry jest...
Hm...
W aucie musi być jakiś nadajnik. OBD.
Gdzieś pod deską rozdzielczą.
KOBIETA [po wietnamsku]: Bardzo ładna dziewczyna.
JANEK [po wietnamsku]: Pomóc ci w czymś?
A jakbym ci przyniosła to OBD?
To byś nam przyniosła charakter pisma tego geniusza.
JANEK: Mielibyśmy jego styl kodowania.
Chcesz pomóc cioci? To obskocz policyjne parkingi.
[westchnienie]
[odgłosy samochodu]
[niepokojąca muzyka]
Ja od pana strażnika.
Ja cię do niego zaprowadzę.
MĘŻCZYZNA: Idź.
Chodź, co ci szkodzi?
Chodź.
[okrzyk bólu]
[niespokojna muzyka]
[dźwięk nowej wiadomości]
Julita!
[po wietnamsku]
WÓJCICKI: Myślałem, że nie przyjdziesz.
Jak się czujesz?
A ty?
JULITA: Dobrze.
Przepraszam cię.
Za to, co powiedziałem...
Że się wstydzę za ciebie.
I co, teraz już się nie wstydzisz?
Ja wiem, że z moim nazwiskiem nie jest ci łatwo.
Ale wiem też, na co cię stać.
WÓJCICKI: Posłuchaj...
Zalewski da ci etat u siebie, w telewizji.
Będziesz mogła robić naprawdę to, co zawsze chciałaś -
prawdziwe dziennikarstwo śledcze.
Tam jest znakomity zespół, dobre warunki.
WÓJCICKI: No przestańże już...
Przecież ja w ciebie wierzę!
[odgłos drzwi] WÓJCICKI: Hm?
- PIELĘGNIARKA: Dzień dobry pani. - Dzień dobry.
PIELĘGNIARKA: Jak się pan czuje?
[dzwonek]
Przesyłeczka. Na przyszłość: nie jestem koleżanki kurierem.
- JULITA: Od kogo? - Bo ja, kurwa, wiem?
- JULITA: Skąd to masz? - Nie mam.
[niepokojąca muzyka]
[wrzawa, krzyki]
JULITA: Nie, nie!
[wrzawa]
[jęki rozkoszy]
[jęki]
[trzask drzwi]
[niepokojąca muzyka]
[huk zderzenia]
[piski aparatury medycznej]
WÓJCICKI: Ostrożnie.
Dzięki.
[szum wody]
[sygnał SMS-a]
Co, to nie Olo do mnie pisał?
No, nie Olo.
Powiedz mu, żeby zmienił sobie hasła. Najlepiej wszystkie.
Jak tam sprawa Millera?
Rozumiem, że pracujesz nad sprawą Millera?
JANEK: Pracowałem.
Ale mi ją zabrali.
JULITA: Bo?
Bo komuś bardzo zależy, żeby jej nie było.
A wiesz komu?
JANEK: Nie wiem. Ale interweniował jakiś minister.
JANEK: Byłaś na parkingu?
Znalazłaś OBD?
JULITA: Nieźle mnie wkręciłeś.
No tak, kurwa, co za różnica...
Nie kumasz, że gramy do jednej bramki?
Jak się dowiedzą, że znowu węszę, to mnie upierdolą.
Skąd mam wiedzieć, że teraz mnie nie wkręcasz?
Wiesz, co to jest?
Sklep.
JANEK: Gówno wiesz.
Tam jest znacznie więcej, niż ci się wydaje.
JANEK: Chodź!
[odgłos kroków]
Numer... cztery.
JANEK: Millerowi paliła się ziemia pod nogami.
Może chciał zeznawać. A może czuł, że go dorwiemy.
JANEK: A tym zajmował się naprawdę.
Strony odpalasz w odpowiedniej kolejności,
by pobrać ciasteczka.
To jest ten ciąg, który znalazłaś w notatniku Millera.
I właśnie ta sekwencja jest ważna.
JANEK: Przeładuj.
Tu prześwietlają nowych użytkowników.
Przechodzisz test, dostajesz zaproszenie.
Dalej jest totalny hardcore.
To materiały ze sprawy Millera. Oficjalnie tego nie mam.
- Deal? - JULITA: Deal.
[jęki rozkoszy mężczyzny]
[jęki ustały]
JANEK: Zabił Millera, teraz dopierdala się do ciebie.
To jest mózg tego całego gnoju, rozumiesz?
OBD to jedyny ślad, który po sobie zostawił.
- Co ty robisz? - JULITA: Idę z tym do mediów.
Julita...
Jesteśmy tak blisko...
Nie spierdol tego.
Masz OBD?
JULITA: O Jezu, jak dobrze...
JANEK: Zobacz. Też kiedyś we mnie auto wjechało.
JULITA: Fajna.
[westchnienie]
[spokojna muzyka]
JANEK: Mam jego nick.
Puściłem kwerendę w naszej bazie danych.
Te same definicje zmiennych, manieryzmy w formatowaniu,
aktywność na forach hakerskich. Mam wszystkie jego posty.
- I? - JANEK: I nic. Totalnie nic.
Szukałem po wszystkich platformach. Użyłem Reverse Search, WHOIS - i chuj.
Zajebiście zatarł ślady.
JULITA: "Trzeba mierzyć siły na zamiary i tyle.
Jak ktoś chce się uczyć haczenia,
to niech zaczyna od strony osiedlowego fryzjera,
a nie, kurwa, spółki giełdowej.
No cóż, Rip @CaM, baw się dobrze za kratkami".
"I'm not crazy. My reality is just different than yours".
To jest z "Alicji w Krainie Czarów".
JULITA: Ty, patrz... błąd.
Ale debil...
[niepokojąca muzyka]
JANEK: To jest tylko rekon, jasne?
Nie odpierdol niczego.
[niespokojna muzyka]
Kurwa...
[brzęk, sygnał alarmu]
[sygnał alarmu]
JULITA: Właśnie go minęliśmy.
Koleś z psem.
[sygnał alarmu]
[niepokojąca muzyka]
Dżuma, chodź.
Nie rób tego.
JULITA: Posłuchaj, nic od ciebie nie chcę.
Po prostu zobacz, co dla ciebie mam. Proszę, zobacz, co dla ciebie mam.
- Zamówić ci taksówkę? - JULITA: Tak, poproszę.
Okej. To zamawiam.
[niepokojąca muzyka]
A my jedziemy na Wolę, tak?
MĘŻCZYZNA: Tak.
[niepokojąca muzyka]
[odgłos blokowanych drzwi]
JULITA: Wypuść mnie, kurwa.
Wypuść mnie!
Wypuść mnie!!!
Wypuść mnie!!! Wypuść mnie!!!
Wypuść mnie, kurwa!!!
Wypuść mnie stąd!!! Wypuść mnie!
[krzyk Julity]
Wypuść mnie!!!
Wypuść mnie! Wypuść mnie!
[ryk silnika]
[niepokojąca muzyka]
[cisza]
Wiesz, jakiej średnicy jest odbyt siedmiolatka?
15 milimetrów.
Tyle co 10-groszówka.
Tkanka łączna jest rozciągliwa, ale...
w końcu pęka.
I to nawet nie boli tak, jak myślisz.
Ale bardzo krwawi.
I mu się to podobało.
Ślisko miał.
A jak się spuścił, to zaczynał jego kumpel.
Powiedz, dlaczego go miałem nie zajebać?
Czego ode mnie chcesz?
MĘŻCZYZNA: Daj mi jeden dzień, a żaden z nich nie dotknie już dziecka.
Nigdy.
A potem sobie napiszesz o mnie, co chcesz.
Co ty chcesz zrobić?
MĘŻCZYZNA: Tylko to, co muszę, Julita.
Tak czy nie?
Tak czy nie?!
Myślę, że to bardzo dobra decyzja.
[odgłos odblokowania drzwi]
JULITA: Wtedy naprawdę chciałeś mnie zabić?
Julita...
musisz uważać na siebie.
Bo to nie są moje metody.
[niepokojąca muzyka]
[odgłos otwierania drzwi]
[niespokojna muzyka]
[sygnał telefonu]
JULITA: Jadę z tobą.
Nie, nie trzeba.
Pojadę.
Dzięki.
Co?
Nic.
No chodźmy.
Dobrze, że wróciłaś.
Dobrze, że wróciłaś, bo...
mama się denerwowała.
- Co ty mówisz, tato? - WÓJCICKI: Tak.
Powiedziała, że bardzo się o ciebie martwi.
[gwałtownie oddycha]
- Co się dzieje, tato? - Nic.
WÓJCICKI: Przepraszam.
Przepraszam cię, ale on miał cię tylko chronić.
Kto?
WÓJCICKI: Wybacz mi ten wypadek.
Dobrze, że ci się nic nie stało.
Dobrze, że żyjesz.
Zabierz to stąd.
[sygnał alarmowy] Spokojnie, tato.
WÓJCICKI: Rączęta takie słodkie...
- Słodkie rączki... - JULITA: Co?
WÓJCICKI: Takie delikatne...
Tato...
On sam tego chciał.
PIELĘGNIARKA: Co się dzieje? Przepraszam.
Panie Henryku...
Proszę na mnie popatrzeć.
- Proszę pilnie pomoc na piątkę! - JULITA: Tato...
Tato, wytrzymaj!
RATOWNIK: Przepraszam.
Zatrzymał się.
[niespokojna muzyka]
RATOWNIK: 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16...
[cisza]
[muzyka - "Stabat Mater"]
[śpiew chóru]
Gdybym miał opisać Henryka w trzech słowach,
byłyby to słowa:
wspaniałomyślność...
wielkoduszność...
integralność.
Taki był.
I wy wszyscy,
którzy mieliście ten zaszczyt go poznać,
z pewnością się ze mną zgodzicie.
Ta przedwczesna śmierć to dla nas wszystkich ogromna strata.
Można właściwie powiedzieć, że nas osierocił.
To strata dla kraju...
i dla kultury.
Ale to przede wszystkim strata dla...
jego córek i wnuka.
Magdo...
Julito...
przyjmijcie moje najgłębsze kondolencje.
Piękna uroczystość.
Julita...
Masz teraz dwie opcje.
Albo pójdziesz na policję...
i ja resztę życia spędzę w więzieniu...
Tylko wtedy cały świat dowie się, kim naprawdę był Henryk Wójcicki.
Albo zachowasz naszą tajemnicę dla siebie.
Ja będę nadal wychodził z Dżumą na spacery.
A Henryk Wójcicki zostanie tym Henrykiem Wójcickim,
którego dzisiaj tutaj wszyscy tak pięknie żegnali.
- Pamiętaj, że sama mi na to pozwoliłaś. - Jesteś chory!
Jestem jak chirurg...
który wyciął złośliwy nowotwór, który zżerał twoją rodzinę.
Nic do ciebie nie mam, Julita.
Po prostu twój ojciec był złym człowiekiem.
Nie! To nieprawda!
To nieprawda.
Moje kondolencje.
Dlaczego nigdy nie zostawiałaś go z ojcem?
Co?
Dlaczego nigdy nie zostawiałaś go z ojcem, samego?
JULITA: Nawet na urodzinach nie pozwalałaś mu go dotknąć.
Nie, lekarz zabronił mu dźwigać...
JULITA: Ty wiesz, czemu mama się zabiła.
Czemu?
Zabiła się przez niego, tak?
To było dawno temu.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Mama dowiedziała się ode mnie.
Już nie dam rady drugi raz.
Czy on ci kiedyś...
Nikt nie może się dowiedzieć.
Rozumiesz?
Nie mów nikomu.
I tak nikt nie będzie w stanie cię zrozumieć.
Nie przyniesie ci to żadnej ulgi.
[głośna muzyka heavymetalowa]
[sygnał SMS-a]
[głośna muzyka]
[muzyka milknie]
[piosenka rockowa - "Red right hand"]
Opracowanie napisów: napisy-audiodeskrypcja.pl