DOBRA ROBOTA
Dostaniemy dolewkę zupy?
- Jasne. - Oczywiście.
Przeczytamy to czy nie?
„Wioska nad”…
Dzień dobry!
Trzeba poczekać.
- Zawołamy. - Dziękuję.
Proszę chwilę zaczekać.
Mówiłem, że jest tu duża kolejka.
W końcu w lesie rozbrzmiały dźwięki dzwonka.
Oraz kasy.
Przez Ae-sun nie mogę iść na emeryturę.
Skandal z „pierożkami ze śmieciami” wpłynął nawet na te ręcznie robione.
Przypomina to sytuację restauracji z kurczakami
podczas ptasiej grypy.
Była tu Choi Ji-woo.
Przygotuję ci to.
Zrobię ci pyszną rolkę.
Otwórz buzię.
Nie patrz na klientów proszących o dokładkę.
- Zjedzmy to. - Zmień nastawienie.
Twoja synowa jest lepsza od mojej.
Nie chcę. Ty to zjedz, dziadku.
Komu to dasz?
Któremu dziadkowi to dasz?
Dobra wnusia.
Nie proś z otwartą buzią.
- Dostaniemy dolewkę zupy? - Tak!
- Tu też. - I dla nas.
NIELIMITOWANA DOLEWKA
Już podaję.
Dlaczego dajesz tyle kalmarów? Dlatego jedzą całe garnki.
Dodajcie tę zupę do menu, bo inaczej splajtujecie.
Zatrudnijmy kogoś. Masz za dużo pracy.
Kto mówi, że za dużo?
Przez te przeklęte pieniądze mama tańczyła.
Dlaczego tak schodzisz po schodach?
Już po menopauzie?
Nie wiem. To dziwne.
Tryskam energią. Tak mają bogaci?
Pracujemy od rana do nocy.
Można tak pracować, gdy kasa się zapełnia.
Jesteś szczęśliwa?
Tak, jestem bardzo szczęśliwa.
Może niebiosa wcześniej były skąpe, żeby teraz nam to wynagrodzić.
Mistrzostwa Świata.
Sklepy bezcłowe na Czedżu.
Serial z Lee Byung-hunem.
Dzięki Joonggonarze złapano Cheol-yonga.
Aktorka poleciła naszą restaurację. Jak to się stało?
Czuję się, jakbyśmy teraz dostawali ogromny bonus.
Wiesz co, skarbie?
Musimy podróżować.
Zwiedźmy Guam i Chiny.
Ta przeklęta Mi-suk zwiedza świat, a ja nie mogę?
Dlaczego zawsze mówisz „ta przeklęta Mi-suk”?
Gdyby każdy dzień był taki, chciałabym żyć tysiące lat.
Pracowici rodzice, którzy kiedyś orali skaliste pola,
zostali ludźmi, którzy stworzyli coś kultowego.
PRAWDZIWA RESTAURACJA Z KALMARAMI
Przeklęta Mi-suk.
Jak śmie nazywać swoją restaurację prawdziwą!
Kalmary na Czedżu są tylko wasze?
Macie na nie patent?
A ty masz patent na korzystanie z sukcesu kogoś innego?
Albo nie. Masz patent na dostawanie masażu stóp?
Mówiłam już,
że złapał mnie skurcz!
Zmień baner.
Zmień menu!
Zostawcie ją.
W sumie to jestem jej wdzięczna.
Lepiej niech konkuruje z nami w kalmarach.
Tak? A to dlaczego?
Oryginały sprzedają się lepiej obok podróbek.
Możemy dostać dolewkę zupy?
Oczywiście.
Proszę podpisać.
MISKA ZUPY Z KALMARÓW 4000 WONÓW
Był ktoś,
z kim nawet mama zawsze przegrywała.
Cześć, córeczko.
Mówiłam, że chcę zjeść sama!
Sama!
Ja też miałam kogoś takiego.
Mamo!
Chciałam sama!
Nawet buntownicza 37-latka potrzebowała mamy.
Ojejku. Chodź tu.
Wiem, że to bunt czterolatka, ale jak może tak robić?
Tylko ją karmiłam.
Karmiłam ją, a ona chciała jeść sama.
Pomachaj mamusi.
Pa, pa! Niedługo wrócę!
Byłam zapatrzona w swoją córkę, a mama we mnie.
Schudła.
Wrócę!
Ale ślicznotka. Udaje, że się wstydzi.
Znałam tysiące min córki,
ale nie pamiętałam prawie żadnej miny mojej mamy.
Nie wiedziałam wtedy,
że będę pamiętać mamę
tylko dzięki zdjęciom, na których miała dziwne miny.
Boże, ty uparciucho.
Dlaczego nie słuchasz mamy?
Mimo że jesteś moją wnuczką,
jestem trochę zła, gdy za bardzo męczysz moją córkę.
Osoba, której tak teraz nie szanujesz,
jest osobą,
która jest dla mnie najcenniejsza.
Bądź dobra dla mojej córki.
Proszę, długo się nią opiekuj.
Dobrze?
Śpij, śpij Ukołyszę cię do snu
Moje dziecko dobrze śpi…
Z jakiegoś powodu…
Serio?
…nie potrafiłam dziękować.
Kto prosił, żebyś sprzątała? Dlaczego posprzątałaś w łazience?
Idź spać. Masz dziś dzień wolny.
Dlatego cię do nas nie zapraszam.
Hej, buncie 37-latki.
Po prostu podziękuj.
Po twoich brwiach wiem, co czujesz.
Odłóż ją.
Mówiłaś, że bolą cię plecy.
Przysięgam,
że Sae-bom to pierwsza osoba,
do której nie wiem, jak dotrzeć.
Dlaczego jest taka uparta?
Cały czas mówi „nie”.
I dobrze ci tak.
Masz córkę podobną do siebie.
Ty też tak się wkurzałaś?
Jak wychowałaś troje dzieci?
Zawsze bierz dla siebie udka i rób w życiu to, co chcesz.
Musisz żyć własnym życiem, żeby nie stać się zgorzkniałą.
Jeśli będziesz wątpiła w swoje wybory, twoja córka to zobaczy.
Będzie to wiedziała po twojej minie.
Dla Sae-bom jesteś teraz całym światem.
Ale…
to nie będzie długo trwało.
Pewnego dnia
będziesz postacią drugoplanową w życiu swojego dziecka.
Więc teraz częściej rób to, co chcesz.
Mamo, a ty czegoś żałujesz?
Nie mogłaś robić wszystkiego, co chciałaś.
Robiłam wszystko, bo chciałam.
Oh Ae-sun, samotna sierota, Oh Ae-sun, służąca,
Oh Ae-sun, wyrzucona z liceum.
Najwspanialszym tytułem
jest bycie mamą Geum-myeong i Eun-myeonga.
Moje życie było niezwykłe na swój sposób.
Nie użalaj się nade mną.
Słuchaj.
Chyba nie mam instynktu macierzyńskiego. Czasami bardzo się wkurzam…
i na nią krzyczę.
Odbija mi.
Kto z dnia na dzień staje się matką?
Twoje dziecko dorośnie i ty też.
Sae-bom.
Jutro rano też będziesz żuła jedzenie 100 razy?
Będziesz się przebierać dziesięć razy?
Dlaczego sprawiasz tyle problemów rano?
Dlaczego?
Jeśli jem wcześnie, to wcześniej wychodzisz.
Gdy zjadam i się ubieram,
idziesz do pracy.
Dlatego to robisz? Żebym nie chodziła do pracy?
Przepraszam, że na ciebie krzyczałam.
Bardzo przepraszam.
Chodź do mnie.
Ojejku.
Mama cię kocha, Sae-bom.
Bardzo cię kocham.
Buziaki.
Córka mamy sama stawała się mamą.
Mama miała nadzieję, że jej córka nie będzie miała problemów ze swoją.
GEUM-MYEONG: HERBATA IMBIROWA SAE-BOM: WARZYWA
CHUNG-SEOP: CZARNY CZOSNEK
Przez całe swoje życie
mama rozdzielała swój czas, żeby połączyć mój.
- Skarbie. - Słucham.
Pieniądze, które odłożyliśmy na pianino dla Sae-bom.
Możemy je wydać na moich rodziców?
Mam przeczucie,
że będę żałować, jeśli tego nie zrobię.
Skarbie.
Co?
Dlaczego pytasz?
Musisz tylko
podjąć decyzję.
Co robimy? Mam zdjąć skarpetki?
Pacjent numer 109 proszony do okienka numer dwa.
Ile to kosztuje?
W Seulu badania są droższe?
Muszę tyle płacić, żebyście ich nie odkładali.
Rodzice też muszą szanować swoje dzieci.
Róbcie to, będąc zdrowymi.
Ja tylko zbadam krew.
Tato, masz chore kolano.
Mamo, bańki nie leczą wszystkiego.
- Ile wyszło za nas oboje? - Ja tylko zbadam krew.
Cześć, Yong-geon!
Jestem w Seulu.
Nie dam rady.
Teraz nam się powodzi…
Tak, zgadza się.
…więc uczy się grać na gitarze akustycznej.
Tata gra na gitarze?
Tak. Ćwicz beze mnie.
Inni mieli czas grać na gitarze,
ale twój tata nigdy tego nie robił.
Uwielbia Kim Kwang-seoka.
Przestań.
Pierwszy raz w życiu ma hobby.
PRZYGOTOWANIE DO ENDOSKOPII
Mówiłam, że musisz usunąć przebarwienia.
Kiedy tak się zestarzałeś?
Nie, mówię tylko…
Nie chcę iść.
O co chodzi?
Ktoś cię zaprasza?
Chodzi o to…
że nie mogę budować muru oporowego.
Nie powinienem iść na budowę.
Dong-myeong…
Nie powinienem…
Dong-myeong…
Dong-myeong.
Tata…
Dong-myeong.
Przez długi czas tata krzyczał…
Dong-myeong!
…imię, którego do tej pory nie potrafił wypowiedzieć.
Dong-myeong.
Tamtego dnia mama zobaczyła…
Dong-myeong.
…w jakim więzieniu tkwił tata.
Mur oporowy?
„Nie powinienem był iść na budowę muru oporowego”.
„Nie powinienem był iść”.
Tak powiedział.
I krzyczał imię Dong-myeonga.
Uświadomiłam sobie,
że nigdy o nim nie rozmawialiśmy.
Słuchajcie.
Pytałem, kiedy mnie znieczulą,
a oni powiedzieli, że już po wszystkim.
Tato, jesteś głodny? Kupię ci, co chcesz.
- Boczek? - Boczek?
Tak.
W ich sercach…
stał grób.
Był malutki, ale ogromny.
Brum, brum!
Bip, bip!
Jesteś niemożliwy.
Przychodzisz tu, żeby to robić?
Przyszedłeś, bo myślałeś, że przyjdę jutro?
Jutro jest ten dzień.
Tak czułam, że tu będziesz, więc przyszłam.
Jestem pewna, że Dong-myeong chce zobaczyć nas oboje w swoje urodziny.
To co innego.
Rodziny zbierają się i odwiedzają grób rodziców,
ale grób dziecka…
Nie potrafiłem
spojrzeć ci w oczy.
Jak nasz synek może być sam?
O nie.
Nasz synek pewnie znów się boi.
Nasz synek pewnie się boi.
Swoimi krokami wydeptali ścieżkę
i przez wszystkie pory roku
grób, w którym spoczywał ich syn, był najładniejszy ze wszystkich.
Na grobie Dong-myeonga
leżały słodkie, ale łamiące serce przedmioty.
KLASA 1 YANG DONG-MYEONG
Chodźmy.
Chodźmy do domu.
Wracajmy.
W końcu rozumiem, dlaczego nie potrafiliśmy rozmawiać
o Dong-myeongu.
Kiedy poczucie winy jest silniejsze niż tęsknota,
to nie będzie to dobre wspomnienie.
Był najmłodszy. Uwielbialiśmy go.
Był aniołkiem.
Przynajmniej przez cztery lata mogliśmy przytulać aniołka.
Gdybym musiała to powtórzyć, zrobiłabym to.
Zobaczymy go, gdy tam odejdziemy.
Zbliża się dzień, w którym się z nim spotkamy.
Ja nie chcę.
Nie chcę, żeby do mnie przyszedł, gdy umrę.
Codziennie modliłem się,
żeby zupełnie o nas zapomniał.
Bardzo za nim tęsknię.
Więc jeśli jest sam
i też za nami tęskni, to…
Martwiłem się, czy to zniesie… Czy zniesie tęsknotę za nami.
Kiedy go zobaczę?
Jaki jest tytuł dzisiejszego wiersza?
Najbardziej ukochany wujek.
Wujek Dong-myeong.
Gdy mówiłam wnukom: „To wujek Dong-myeong”,
czułam się dziwnie.
Dziwnie, ale…
byłam szczęśliwa.
Może Dong-myeong poczuje się mniej samotny.
To dziwne,
ale czuję, że nie jestem już taką złą mamą.
Jak z twoim charakterem mogłabyś być złą osobą?
Psy rodzą psy, a krowy rodzą krowy.
Halo.
Kto rodzi anioła?
O co chodzi?
- Dong-myeong był aniołem. - Chwila.
Gdy śpisz w nocy,
pilnuję, żebyś dobrze układała plecy.
Cały czas układam skrzydła na twoich plecach,
więc nie mogę spać.
Tato, dzwoni Gwiazda Yangów.
Dzwoni do mnie, a nie do mamy?
Obudź dzieci. Idziemy do domu.
Cześć, Gwiazdo.
Znów będzie w gazecie?
Mama jest tutaj.
Myślałem, że dzwonisz do mnie.
Tak.
Chce rozmawiać ze mną?
Rozumiem.
O co chodzi?
Tak.
DOWÓD UZNANIA YANG GWAN-SIK
I gdy wszystko zaczęło się układać,
gdy przestali mieć problemy…
Naprawdę?
Co się stało?
…niebiosa jakby spłacały zaległe długi,
a do tego coś powiedziały.
„Bardzo nam przykro”.
Chcą zrobić jeszcze jedno badanie.
To pewnie nic.
A jeśli nie, to teraz wszystko można wyleczyć.
- Pan Yang Gwan-sik. - Tak.
Proszę czekać pod punktem pobrań.
Co tu się dzieje? Dlaczego Stalowy Rycerz mi to robi?
Tato.
Nie martw się.
Nie bój się.
Jestem tutaj. Będę przy tobie.
Nie martwię się.
Znam swoje ciało.
Nie wiedzieliśmy,
jak delikatny jest nasz Stalowy Rycerz.
- Mamo. - Słucham.
Cokolwiek powie lekarz, nie płacz.
Twojemu tacie nic nie będzie.
Na świecie nie ma drugiej tak dobrej osoby.
Mamo.
- Co? - Nie ufasz mi?
Nawet jeśli jest chory, wyleczę go.
Tak, ufam ci.
Ufam ci.
Więc nie płacz przy tacie.
On też jest w szoku.
Od dawna ma pan reumatoidalne zapalenie stawów.
Bardzo długo znosił pan ból.
Objawy szpiczaka mnogiego
są często mylone z zapaleniem stawów,
co prowadzi do późnej diagnozy.
Szpiczak mnogi to rak krwi.
To taki rodzaj białaczki.
Nie znał prawie żadnej popularnej piosenki.
Wkurzałam się, gdy pytał, czy to Sung Yu-ri,
gdy widział girlsband.
A tata chciał tylko porozmawiać z córką.
I chciał grać na gitarze.
Ale nie wiedziałam. Albo udawałam, że nie wiem.
Ludzie, którzy dobrze znoszą ból, przychodzą, gdy choroba się rozwinie.
Doprowadził pan do niewydolności nerek. Wiedział pan o tym?
Pewnie był pan bardzo zmęczony.
Więc…
co teraz?
W obecnym stanie
musimy zacząć leczenie, bo może być niebezpiecznie.
Tak to wygląda.
Niebiosa były okrutne dla taty,
który właśnie polubił Kim Kwang-seoka.
Tak.
Nie musisz po nas przyjeżdżać.
Geum-myeong, to nie będzie tylko dzień czy dwa.
Nie rób tego. Tylko się wymęczysz.
Pozwól.
Nie martw się.
Dopilnuję, żebyś wyzdrowiał.
Wszystko się ułoży.
Chodźmy.
Dwadzieścia cztery sesje chemioterapii stopiły nawet Stalowego Rycerza.
Mama zapomniała, jaka była pora roku.
Hej, kwiatuszku. Spójrz na te kwiaty.
Są inspiracją do pisania wierszy.
Piszesz je? Kiedy je zobaczę?
Tak bardzo kochasz kwiaty, a patrzysz na moje stopy.
Nie mogę pozwolić ci upaść.
Spójrz na te wszystkie kwiaty.
W przyszłym roku pojedźmy jesienią do Zhangjiajie.
Przeklęta Mi-suk tam była. Ciągle się chwali.
Dlaczego tak mocno mnie trzymasz? Boisz się, że ktoś mnie porwie?
Jeśli mnie opuścisz, zostanę sama. Wiesz to, prawda?
Nie zostaniesz. Masz dzieci.
Nie mam.
Mają swoją rodzinę.
Mój kochany ciężar.
Ae-sun, mój ciężar.
Gdy byliśmy mali, ciągle myślałem o tym, że w domu nie dają ci ryb,
więc ze złości nie mogłem spać.
Od tamtej pory
ten ciężar jest w moim sercu.
Musisz pokonać chorobę.
Samotna matka to ciężar dla dzieci.
Nie chcę starzeć się sama.
Jasne. Nie zostawię cię.
Nie ośmielę się zostawić mojej kochanej Ae-sun samej.
Czas taty przemijał jak kwitnące wiśnie.
Było ciężko, prawda? Nie mdliło cię?
Nie. Wcale nie bolało.
Na pewno bolało.
Jak mogło nie boleć?
Pan Yang Gwan-sik.
Tak.
Masz, wypij to.
- Pan Seo Ji-won. - Tak.
Było badanie krwi?
Nie. Na dole kazali najpierw przyjść tutaj, więc…
Tu są opisane wszystkie procedury.
Ojejku.
- Proszę wyjść. - Słucham?
- Proszę wyjść. - To…
Nie można tak wchodzić. Tu się je kładzie.
Nie zauważyłam.
Tu jest wszystko napisane.
Pani Park Gyeong-ja. Zapraszam.
Może jeść mięso?
Ktoś mówił mi, że nie powinien.
Musi dobrze się odżywiać.
- Do zobaczenia za miesiąc. - Może chodzić na termopunkturę?
Słyszałam, że może mu pomóc.
Znalazła pani te informacje w internecie?
- Pacjent 832. - Następny.
To nie to? Mam numer 832.
To numerek na recepcję, a nie do kasy.
Rozumiem. Czyli ten numer…
- Tu jest wszystko napisane. - To…
Okienko numer siedem.
Nie ma numeru 835?
Niech pan nam pomoże. Proszę to zrobić.
Pracuje was tu tylu,
więc proszę pomóc osobom, które źle zrozumiały.
Co robisz?
I co to za wzdychanie? Dlaczego pan przy nas wzdycha?
- Skarbie. - Nikt na początku nie wie.
Dlaczego na nią krzyczycie i się wywyższacie?
Macie się za lepszych?
Wymyślacie jakieś zasady
i macie pretensje, że nikt ich nie rozumie.
Ona jest mądra. Mądrzejsza od was!
- Co się stało? - Geum-myeong.
A ty dlaczego jesteś taka zapracowana?
Od teraz przychodzisz z nami do szpitala, to nowa zasada. Jasne?
To dlatego, że jest chory.
Przez ból jest drażliwy.
Ludzie są nerwowi przez samą migrenę.
Wiesz, że nie był zły na ciebie.
Myślisz, że tata jest całkowicie po mojej stronie?
Nie jest.
Gdy się z tobą kłócę,
zawsze bierze twoją stronę.
Jestem jego numerem jeden, ale ty jesteś numerem zero.
Jesteś jak pierścień z Władcy Pierścieni.
Nie można z tobą zadzierać.
Pacjent numer 848 proszony do okienka numer cztery.
Tata zobaczył mamę.
Widział, jak siedzi sama
w odległej przyszłości.
Odwołaj to.
Przenieś mnie do wspólnego pokoju.
Nie wynajęłam go dla ciebie. Mamie będzie tu wygodniej.
Jasne?
Ja nigdy nie wynająłem ci prywatnego pokoju.
Mam szczęście, że mam taką córkę.
No to zdrowiej i mi się zrewanżuj.
Opiekuj się Sae-bom i pilnuj swojego zięcia.
Jest dla ciebie dobry?
Nie widzi poza mną świata.
Przyjdę tu z nim jutro i umyjemy ci włosy…
Wychodzisz?
Mam zostać? Zawsze mnie wyganiasz. O co chodzi?
Śpij tutaj. Mamy prywatny pokój.
Dają tu poduszkę dla członka rodziny.
Miło.
Ile to kosztowało?
Skarbie, wykąp się u Geum-myeong.
Ona ze mną zostanie.
Szaleństwo. Brak umysłowych i finansowych kompetencji?
Wygrała, a nie mogła być przewodniczącą?
- Nauczyciel był nienormalny. - Dupek.
Dupek.
Nie wierzę.
Mama uderzyła tamtą kobietę z główki?
Złamała nos właścicielce pensjonatu.
Widziałeś tam mamę?
Jak leżała na grobie Dong-myeonga?
Tak.
Poszedłem za nią, bo bałem się, że skoczy do morza.
Jak dała radę?
Miała wtedy
zaledwie 28 lat.
Miała 28 lat.
Gdy poprosiłem ją o rękę,
obiecałem, że zrobię z niej poetkę,
wyślę ją na studia albo zamieszka na lądzie.
Nie sądziłem, że któraś z tych rzeczy się uda.
Ale twoja mama pisze wiersze.
Bardzo mnie to uszczęśliwia.
Kiedyś wzięła udział w konkursie pisarskim.
Była najlepsza w swojej szkole.
Taka jest niesamowita.
Jest taka wspaniała, że nie da się tego opisać.
Bądź dla niej dobra.
Zajmuj się nią, dobrze?
Jesteś wkurzający.
Kazałeś mi zostać, żeby o tym opowiedzieć.
Nawet przed śmiercią mi cię żal.
Zostawiam moją żonę pod twoją opieką.
A dokąd się wybierasz?
Nie chcę tego.
Jeszcze nie dorosłam.
Musisz mnie wychować.
Co się tak spieszysz na tamten świat?
Geum-myeong,
dzięki tobie łapałem wieloryby
w mojej malutkiej łodzi.
Pierwsza nauczyłaś się mnożyć.
Studiowałaś w Seulu.
Boże.
Pękałem z dumy, ale byłem na siebie zły.
Codziennie było mi cię żal.
Chcę cię przeprosić,
ale gdy myślę o twojej mamie,
to poczucie winy mnie zabija.
Nie mogę spać.
No to nie zostawiaj mamy.
Żyj przy niej długo.
Geum-myeong.
Jasne, że tego chcę.
Bardzo chcę.
Dla mnie…
twoja mama jest całym światem.
Nie traktuj jej jak ciężaru. Nie złość się na nią.
Nie bądź na nią zła.
Bądź słodka.
Bądź dla niej słodka.
Jak mam…
Jak mam się z tobą pożegnać?
Tato.
Przepraszam.
Bardzo cię przepraszam.
Za to, że bywałam taka niemiła.
Że zawsze tak szybko kończyłam nasze rozmowy przez telefon.
Ale…
nie robiłam tego, bo mnie irytowałeś.
Nigdy tak nie było.
Wiem.
Jasne, że wiem.
Mam najlepszą córkę.
Miałam kochającego tatę.
Więc przyjdzie czy nie?
Ale tata nie miał kochającej córki.
„Smok ze strumyka”.
Dlaczego nie lubię tego określenia?
Kto zyskuje na tym, że smok odleci ze strumyka?
Filar, starsza siostra, najstarsze dziecko. Mam dość!
Yang Geum-myeong!
Jego prośba, żebym była słodka dla mamy,
wbiła mi się w serce.
Mam żyć jak ty? Tego chcesz?
Nie chciałem żyć jak wy.
Nie chcę żyć na takim poziomie jak wy.
Śmierdzisz zimnymi okładami. Co dla mnie zrobiłeś?
Braliśmy tatę za pewnik.
Myśleliśmy, że mamy go na zawsze.
Może mieszkać w domu?
Bardzo tego chce.
Mówi, że chce tu być nawet przez chwilę.
Chce zobaczyć morze.
Jeśli będzie tu mieszkał,
to wyzdrowieje.
Tato.
Jeźdź na rowerku. Nie będą cię boleć plecy.
Możesz też siedzieć w fotelu i słuchać Kim Kwang-seoka.
Przeszukałem internet, żeby znaleźć jego album…
Twoja gitara…
Tato, dlaczego…
Dlaczego…
Dlaczego jesteś taki chudy?
Tato.
Tato, dlaczego?
Chodź tutaj.
Jesteś ojcem. Zachowuj się.
Dlaczego to się dzieje?
Miałeś mnie pilnować.
Mówiłem, że kupię ci mercedesa.
Miałem kupić ci łódź!
Wszystko widziałem. Tata na wszystko patrzył.
Jesteś dobrym synem.
Wiem to.
Zawsze wiedziałem, ale…
Ale…
Twój brat umarł trzy dni po twoich urodzinach.
Nie będziesz ich obchodził.
Ale to niesprawiedliwe!
Nie chcę!
Eun-myeong, chodź tu.
Wybierz jedno na swoje urodziny.
Możemy robić w domu ciastka albo jeść tangsuyuk na mieście.
Musisz wybrać jedno.
Robot i tangsuyuk.
Mam ci je kupować na urodziny w tajemnicy?
Tak.
Tylko nikomu nie mów.
Powiesz siostrze, prawda?
Ty paplo.
Bardziej lubisz mnie niż Geum-myeong.
Masz.
Kupowałeś mi je.
Robiłeś to w tajemnicy.
Zawsze wiedziałem.
Pamiętam tylko to, co chcę pamiętać.
Ty paplo.
Teraz mnie zdradziłeś?
Jestem sukinsynem.
I jeszcze mnie obrażasz?
Ciocie je złowiły.
Przeklęte morze.
Jest smutne, że chorujesz, więc daje jeszcze więcej.
Morze ciągle nam daje, mimo że całe życie coś od niego bierzemy.
Mamo, przyszedł twój syn.
Umyj ręce.
Umyj je i chodź jeść.
Dla nas tata był morzem.
Dzięki niemu żyliśmy.
Ta drobna osóbka
kupiła mi puszkę coli wiśniowej i zaproponowała współpracę.
Powiedziała, że będę sławnym wykładowcą.
Myślałem, że to żarty,
ale zobaczyłem nazwę firmy i postanowiłem spróbować.
Zapraszam na mównicę kogoś,
kto zmienia ten świat.
To Yang Geum-myeong, prezes firmy Ever Study.
GWIAZDA WIECZORU PREZES YANG GEUM-MYEONG
Boże.
To Geum-myeong.
Musieliśmy spłacić długi.
Brawami oświetliliśmy jego drogę do gwiazd.
Dobry wieczór, jestem Yang Geum-myeong.
Gdy studiowałam w Japonii,
używałam go do nagrywania wykładów i ich odsłuchiwania.
Nie znałam języka, więc mogłam polegać tylko na tym.
Pomyślałam: „Czy nie byłoby fajnie nosić nauczyciela w ręce?”.
Wróciłam do domu i spojrzałam na biblioteczkę.
Nagle coś mnie uderzyło.
Była to książka mamy.
Podręcznik przygotowawczy na studia.
Mówi o mnie?
Moja mama zawsze była niesamowitą osobą.
Mądrą i pracowitą.
Bardzo chciała
iść na studia.
Gdyby wtedy mogła słuchać wykładów,
to uczyłaby się do woli.
Odniosłaby ogromny sukces.
Nie mieszkając w dużym mieście i nie chodząc na korki,
mól książkowy z małej wyspy mógłby studiować, gdyby chciał.
Wierzę, że każdy,
ktokolwiek, kiedykolwiek i gdziekolwiek,
powinien móc studiować, jeśli bardzo tego chce.
I dlatego
firma Ever Study
zrodziła się z marzenia mojej mamy.
Nie wierzę.
Co ona robi?
Jest dobra nawet w opowiadaniu historii.
Liczba użytkowników szybkiego internetu przekroczyła 10 milionów
i dostępne są wideokonferencje.
Wideorozmowy zjednoczyły rodziny rozdzielone przez wojnę.
Byłam pewna, że nadejdzie era wykładów online.
Dążyłam do tego z pracowitością, którą odziedziczyłam po ojcu.
Powiedziała też o mnie.
Pewne rzeczy
musieliśmy pokazać tacie za wszelką cenę.
Żeby uczcić historię i wytrwałość poławiaczek,
otwieramy dzisiaj Muzeum Poławiaczek.
To muzeum poświęcone historii i wytrwałości poławiaczek
pozwoli nam pokazać je na świecie.
Będziemy na liście światowego dziedzictwa.
Pokażemy, że żyjemy, że nasza kultura żyje…
Żyje!
Tak, żyjemy.
Żyjemy!
Dzięki wytrwałości poławiaczek z Czedżu…
Mówisz poważnie? Będziesz dobrym synem?
Zabrałeś pieniądze i kupiłeś A-reum opaskę?
To Jeong A-ram, a nie A-reum.
Skarbie, ty zrobiłaś mu te pasemka?
- Otwórz buzię. - Spójrz na niego.
Masz taką fryzurę, żeby podobać się A-reum?
Wiem wszystko.
Tata wie wszystko. Jest ekspertem.
Dlaczego czuję, że mój tata się śmieje?
Zawsze się śmiejesz, gdy kłócę się z synem.
Role się odwróciły, co?
Zbierasz, co zasiałeś. Dobrze ci tak.
Co?
Skarbie.
Co?
Co się stało?
Nie wierzę.
Co jest z tą rodziną? Nie ma chwili spokoju.
Co znowu?
Dotrzymałeś obietnicy.
Spełniła się jedna z trzech rzeczy.
Do serca, które mnie zostawia.
Oh Ae-sun z Dodong-dongu na Czedżu.
Myślałam, że muszę trzymać cię za rękę, żeby czuć jej ciepło.
Teraz wiem, że jesteś przy mnie, nawet gdy cię obok nie ma.
Teraz też mam ciepłe miejsce.
Na samą myśl o tobie robi mi się ciepło w sercu.
Będę żyć, wiedząc, że księżyc świeci nawet w dzień.
Więc jeśli masz odejść, odejdź jak łagodne fale.
Po 50 latach zostaw mnie i w końcu bądź wolny.
Moje drogie kochanie, tak ciężko pracowałeś.
Moje najdroższe kochanie, to za wszystko, co przeszedłeś.
Ostatnio tylko płaczesz.
Widzisz? Dotrzymałeś jednej obietnicy.
Opublikowano mój wiersz, więc teraz jestem poetką.
Gdybyś ze mną nie była, już dawno by go opublikowali.
Nie pisałabym wierszy, gdyby nie ty.
Nie pisałabym takich wierszy.
Boże. Cholerna Ae-sun.
Cholerna Ae-sun.
Szczęśliwy?
Tak.
Jestem bardzo szczęśliwy.
Całują się.
Na barana?
Jestem ciężka.
Przestańcie, dzieci patrzą. Zachowujcie się.
Przez was myślą, że miłość jest najważniejsza.
Kup sto kopii i rozdaj je sąsiadom.
Zrób to, dobrze?
Mama modliła się, żeby czas się zatrzymał
i ten dodatkowy utwór nigdy się nie skończył.
Skarbie.
Żyjmy tak.
Chcę tak żyć przez kolejne pięć lat.
A jeśli nie,
to cieszmy się porami roku
jeszcze jeden raz.
Byłem wściekły, że mogę umrzeć, zanim spełnię twoje marzenia.
Ale teraz piszesz wiersze,
więc czuję się dużo lepiej.
Dużo lepiej.
W następnym życiu…
spełnię pięć…
nie, dziesięć twoich marzeń.
Będziesz ze mną w następnym życiu?
Czy będę mogła…
znów cię spotkać?
A co?
Nie chcesz?
Takie szczęście nie zdarza się dwa razy.
Dlaczego tylko ja żyję w niebie pełnym kwiatów?
Całe życie cierpiałaś przeze mnie.
Dzięki tobie
ani przez chwilę nie byłam samotna.
Ani przez chwilę.
Gdzie można znaleźć takie życie?
Ae-sun.
Słucham.
Mam prośbę.
Gdy odejdę…
nie płacz za bardzo.
Gdy Oh Ae-sun płacze…
bardzo mnie to boli.
Nie odejdę jak spokojne fale.
W ostatnich chwilach…
chcę zobaczyć…
twój uśmiech.
Twój uśmiech sprawiał,
że moje życie było pełne radości.
Ojejku.
Nie zrobisz tego dla mnie?
Poklep mnie.
Śpij, śpij
Ukołyszę cię do snu
Śpij, śpij
Ukołyszę cię do snu
Moje dziecko…
Bardzo za nią tęsknię.
…dobrze śpi
Zaśnij szybko
Czarny pies odchodzi
Czarny pies idzie tutaj
Pomóż mi ululać moje dziecko
A ja pomogę zasnąć twoim szczeniakom
Mama mówiła,
że bywały ciężkie dni, ale nigdy samotne.
Jej życie było rajem.
Boże.
Tata całe życie klepał nas po plecach.
Aż do samego końca dawał nam całą swoją siłę.
Spowodujesz wypadek.
Zatrzymaj auto.
- Zaraz przyjadę. - Nie trzeba.
16 LISTOPADA, 2006 ROK
Nie ma innych aut.
- Nie ma aut na drodze. - Nie ma?
Tato, poczekaj, aż przyjadę.
Muszę cię zobaczyć.
EGZAMINY ROCZNIKA 2007
Niebiosa znów były łaskawe.
Mogliśmy przy nim być.
Tato, jestem tutaj.
Będę przy tobie.
Nie bój się.
Przepraszam.
Kocham cię.
Przepraszam.
Tato.
- Tato. - Skarbie.
Tato, przepraszam.
Gdy tata patrzył na nas ostatni raz,
zobaczył nasz smutek,
którego nigdy wcześniej nie widział.
Powinieneś był bardziej o siebie dbać. Szybko się zestarzałeś.
A ty wyglądasz tak samo.
Też się zestarzałam.
Nie.
Wyglądasz tak samo.
W moich oczach wyglądałaś tak samo
przez te 50 lat.
W życiu chłopca była dziewczyna.
Przez całe życie chłopak chronił jej świat.
Dziękuję ci, skarbie.
Miałeś dobre życie.
Naprawdę dobre życie.
Było dobrze?
Dobrze ci się ze mną żyło?
Nie mogłabym prosić o nic więcej.
Tak dobrze, że nie mogłabym prosić o nic więcej.
Patrząc na tę jedyną osobę, która zapisała się w jego życiu…
tata…
pierwszy raz poszedł spać.
Zostawił za sobą prezenty.
Tata kazał ci to dać, za wszelką cenę.
Tata…
nie wypłacił ani grosza z drobnych sum, które mu wysyłałam.
Nie wydawał ich,
tylko wpłacał na konto, więc go zapytałam.
Powiedział, że samo to, że je wysyłałaś, dużo dla niego znaczyło.
Dlaczego ich nie wydał?
Te 100 000 wonów
sprawiało mu radość wartą milion wonów.
Jedyne, co było jego,
to ta część szafy na ubrania.
Tato, jesteś wkurzający.
Jednostronna miłość taty się skończyła, a moja dopiero się zaczynała.
Przeklęty mercedes.
Tata chciał wam go kupić.
Chciał, żebyście mieli świetne życie.
Jaki ma przebieg?
Naprawdę jesteś
jak moja córka.
Codziennie nosisz te spinki i je gubisz.
Po co ci je kupuję? Ciągle je gubisz.
Skarbiec mamy
wypełniony był 50 latami miłości.
Było w nim jego serce, które nigdy nie umrze.
Co mam zrobić, skarbie?
Jak mam żyć dalej?
Przestań robić omlety.
Nie jesz sujebi, odkąd odszedł Dong-myeong.
Gdy odejdę, będziesz płakała nad omletami.
Jeśli dzieci będą chciały zabrać cię do siebie,
to z nimi zamieszkaj.
Jeśli będziesz tu sama,
będziesz płakać.
Boże.
Kiedy je przestawił?
Napracowałeś się.
Napracowałeś się, mój mężu.
Tak jak wiedziała, że księżyc świeci na niebie w dzień, wiedziała też,
że tata ciągle przy niej jest.
PATRZENIE, JAK UKOCHANA OSOBA WYCHODZI RANO, A WRACA WIECZOREM,
BYŁO CUDEM KAŻDEGO DNIA.
To była długa droga.
Bardzo długa.
Nie będę przestawać.
OH AE-SUN
Tak jak śnieg przykrył świat,
czas zakrył hałaśliwe smutki…
i przyszła zima.
Wrócę.
Niedługo wrócę.
Nie.
Jest tam mój mąż.
Zobacz.
Napisałam cały tomik.
Skończyłam go.
Przesyłam 70 lat życia moich rodziców.
To historia, którą trzeba upamiętnić.
Yang Geum-myeong, najstarsza córka Yang Gwan-sika i Oh Ae-sun.
Słowa, które całe życie trzymaliście w sercu.
To będzie najlepszy wiersz.
Pomalujesz moje?
Dlaczego zawsze o to prosisz?
Musisz sama to robić.
Narysuj coś sama.
Porozmawiaj ze sobą.
Zagraj w karty.
Tak można zachować zdrowie.
Samotność prowadzi do choroby.
Ojejku.
Dlaczego mi je dajesz?
Wczoraj byłam w restauracji z córką i jej mężem.
Sama zamówiłam jedzenie.
Dzięki tobie.
Dzięki pani Ae-sun.
Analfabeta, wiersz Jeong Gong-rye.
Nurkowałam. Nie chodziłam do szkoły.
Całe życie się wstydziłam.
Gdy otworzyli menu i zapytali, co chcę zamówić,
serce mi zamarło.
Ale wczoraj zamówiłam to, co chciałam zjeść.
Zamówiłam zestaw sushi.
Smakował nieziemsko.
Pani nauczycielko.
Poczęstuj się.
Dlaczego zawsze mi je dajesz?
- Jesteś urocza. - Bo przypominam ci twoją córkę?
Byłoby wspaniale,
gdyby moja córka jak ty siedziała za biurkiem.
Praca nauczyciela jest fajna. Siedzisz za biurkiem i piszesz.
Szkoda, że moja mama nie może obrać tych mandarynek.
Zamówiłabym jej zestaw sushi.
Przez całe życie chciałam powiedzieć…
Mamo.
Mamo!
Niektórzy żyją 90, a nawet 100 lat.
Dlaczego tak szybko odeszłaś?
Odrodziłaś się w tym wspaniałym świecie?
Mam nadzieję, że siedzisz za biurkiem. Zawsze chciałaś żyć jak szefowa.
MOJA CÓRKA
Cześć, coś się stało?
U mnie w porządku. To samo.
Co?
Tak nagle?
W tym miesiącu nie mogłaś.
O nie, niepotrzebnie dałam cioci sfermentowane kimchi.
Mamo, nie donoś jedzenia, tylko usiądź.
Ty lubisz sfermentowane, a Eun-myeong lubi świeże.
Zawsze robię dwa.
Urwanie z tym głowy.
Mama, która do wczoraj była samotna,
nagle zmieniła się w młodą dziewczynę.
Ich łódź była cała w pełnych sieciach.
Mamo, zobacz. To Lim Young-woong.
Ojejku.
Dlaczego tak bardzo go lubisz?
Tata uwielbiał Kim Kwang-seoka.
Nauczył się grać tę piosenkę.
Ale nigdy jej dla mnie nie zaśpiewał,
bo bym płakała.
A potem zaśpiewał ją Young-woong.
Rozpłakałam się.
Jak to zrobiłaś, że nadal jesteś młodą dziewczyną?
Nadal jak płatek kwiatu…
MUZEUM POŁAWIACZEK
DZIEDZICTWO KULTUROWE UNESCO WYSTĘP POŁAWIACZEK
Nadal pełna marzeń…
Ja zawiozę cię do szpitala.
Nie proś o to dzieci.
Zajmę się tobą, gdy zachorujesz.
Zajmij się sobą, dobrze?
Spójrz na swój brzuch.
Zięć i synowa będą cię obgadywać. I ufarbuj te włosy. Boże.
Zrób to dla mnie.
Ufarbuj mi włosy.
Pierwsza miłość ma jakiś limit wieku?
Przestań gadać.
Jeśli nie, to może my…
Wysiadam.
Chcesz wysiąść z jadącego auta?
Patrz na drogę.
Jestem twoim szoferem?
Nadal jak dziecko.
Nasza mama, której życie nadal było pomalowane kwiatami.
Nigdy się nie zestarzejesz.
Starzenie się to nic wyjątkowego.
Ty czułaś się inaczej, gdy miałaś 30 lat?
Ty czujesz się tak samo?
Boże, to musi być męka.
Jest tak samo.
Dokładnie tak samo.
W środku się nie zmieniasz,
ale gdy spojrzysz w lustro…
to widzisz staruszkę.
Na tym polega starzenie się.
Mamo, przyszło!
To nie było oszustwo.
WYDAWNICTWO BADANG KKOT
Powiedziałem jasno,
że moja siostra to szycha i ma swoją firmę.
Myślałem, że wydawnictwo w ostatniej chwili
poprosi nas o pieniądze na ten tomik.
Ale to nie było oszustwo.
Chyba mam halucynacje.
Tomik poezji Oh Ae-sun.
Mamo.
Tata teraz śmieje się ze szczęścia.
Co? Babcia znowu robi tę sztuczkę.
ZA WSZYSTKO, CO PRZESZŁAŚ
NA PAMIĄTKĘ PIĘKNEJ HISTORII JAK ZE SNU, KTÓRA MNIE WZRUSZYŁA
„PRZEPRASZAM. DZIĘKUJĘ. KOCHAM CIĘ”.
OD REDAKCJI
REDAKTOR NACZELNA
KOMPETENCJE UMYSŁOWE I FINANSOWE
Przyjechaliście podziwiać kwiaty. Co o nich myślicie?
Przypominają mi moją pierwszą miłość.
- Pierwszą miłość? - No to z nią zamieszkaj.
Hye-ran, zostaw, to brudne.
Przepraszam. Co tam pani robi?
Tu jestem.
Do kogo pani tutaj przyszła?
Teściowa kazała przyjść do ładnej pani.
Czyli do kogo?
Która jest ładna?
GNOJEK
JESTEŚMY W JEDNYM WIEKU
STRACIŁAM MAMĘ, GDY MIAŁAM 10 LAT.
ZOSTAWIŁA DZIECI, GDY MIAŁA 29 LAT.
TERAZ JA MAM 29 I PŁACZĘ, JAKBYM MIAŁA 10.
Co robisz?
Płaczesz?
Tak.
Co się ze mną dzieje?
Dlaczego się rozklejam?
Tak ci się podoba?
Po prostu…
Jestem…
Jestem taka…
Jak to powiedzieć?
Jestem z niej dumna.
Bardzo dumna.
OH AE-SUN
SPIS TREŚCI
WIOSNA MIJA W OKAMGNIENIU PALĄCE LETNIE SŁOŃCE
Jak uczcimy twój debiut?
Powiedz. Nie powstrzymuj się.
Twoja córka to szycha.
Kupiła ci dom.
Częściej mnie odwiedzaj.
Przed śmiercią chcę często widywać moją zapracowaną córkę.
Dlaczego mówisz coś takiego?
Jesteś taka zapracowana, że widzę cię dziesięć razy w roku.
Chciałabym cię widzieć sto razy.
Dlatego mówiłam, żebyś z nami zamieszkała.
Dlaczego tak chcesz pracować w domu opieki?
Nawet gdy jesteś stara, chcesz mieć swoje miejsce na świecie.
Nie chciałabym być traktowana jak statysta.
Ja na twoim miejscu cieszyłabym się życiem.
Całe życie ciężko pracowałaś.
Prawdę mówiąc, to chodzę tam, bo to lubię.
Nazywają mnie tam nauczycielką.
Można powiedzieć, że dostałam taki awans w życiu.
Byłam córką poławiaczki, która krzyczała na morze,
molem książkowym, którego wszystko zawstydzało…
Teraz mamy dom i łódź.
…żoną kapitana przepełnioną radością…
szefową związku rybaków,
kobietą filetującą ryby na targu,
a w wieku 70 lat jestem nauczycielką
i w końcu jestem też poetką.
Nie wiesz, co cię w życiu spotka, dopóki tego nie spróbujesz.
Byłaby szkoda, gdybym w połowie się poddała.
Cieszę się, że żyłam dalej.
Czyli…
to znowu twoja wiosna?
Tak.
Tak, to znowu wiosna.
Myślałam,
że po wiośnie jest lato, jesień, a potem zima.
Ale się myliłam.
Czasami czuję zimę,
a czasami wiosnę.
Miałam wiele wiosennych dni.
Siedemdziesiąt lat gwiazd stworzyło Drogę Mleczną.
Przeżyłam wiele wspaniałych chwil.
Bardzo wiele.
W tym tomiku opisałam 70 lat spędzonych w niebie pełnym kwiatów.
Niezliczone wspomnienia z jej serca
właśnie rozkwitły.
Czyli…
jesteś szczęśliwa?
Tak.
Jestem.
Jestem bardzo szczęśliwa.
Mama błyszczy najpiękniejszymi kolorami.
Dla mojej miłości.
Odkąd miałam dziewięć lat,
dzięki tobie
w moim życiu codziennie była wiosna.
Ta książka nie powstałaby, gdyby nie ty.
Będę żyła, jakby to była wiosna,
aż znów się spotkamy.
Chodź tu.
Jeśli zostanę poetką,
będę ubierała się jak gwiazda.
Jeśli będę bogata,
będę mieszkać w piętrowym domu i mieć uroczego pieska.
Nasze dzieci będą grać na pianinie.
Będę często jadać w restauracjach.
A ja będę jeździł jeepem
i nosił ray-bany.
Lubisz auta?
Tak.
Ty masz zainteresowania?
Zabiorę cię na przejażdżkę. Będziemy jeździć razem.
Polecimy do USA.
Super!
Trzymajmy się za ręce i róbmy wszystko, co chcemy.
Bardzo tego chcę.
Róbmy różne rzeczy do końca naszego życia.
Róbmy, co chcemy!
Dla moich rodziców,
kiedyś młodych i nadal delikatnych.
Z wyrazami żalu, wdzięczności
i najgłębszego szacunku.
Za wszystko, co przeszli.
„JEŚLI NIE CHCESZ, WYCOFAJ SIĘ. BĘDZIEMY NA CIEBIE CZEKAĆ”.
Napisy: Kamila Krupiński